منظومهً خورشید

‫تــا بلکــه را ِه پیــچ و خــ ِم هجــر گــم کنــ ‌ی‬‫در کــوره را ِه بادیــه راز و نیــاز کــن‬‫خــوش بگــذری ز جســ ِر نــ ِم آبــرو ِی خویــش‬‫دســ ِت طمــع بــه جــام و صراحــی دراز کــن‬‫حلواکنــان بــه ســر طبــ ِق هجــ ِر دوســت را‬‫تا ســور و ســا ِت وصل رســد عی ِش مجاز کن‬‫دســت ‌ی به ســا ِق ســاقی و پــا یی بــه پاکیوب‬‫سرمســت ســر بــه دنــده ی آن دلنــواز کــن‬‫محمود شــد چو دول ِت حسنت به باغ و راغ‬‫ای گل بــه حکــ ِم ســابقه بلبــل ایــاز کــن‬‫خورشــید توبــه از مــ ِی ســرخ ار نمــی کنــی‬‫آتــش بــزن بــه خرقــه و تــر ِک نمــاز کــن‬ ‫‪199‬‬

‫شمس الضحی‬‫ای د ‌ل ز ســودا ِی بتــی‪ ،‬غــم را پناهــی همچــو مــن‬‫بر چشم بیدار از خیال‪ ،‬هر شب گواهی همچو من‬‫فــردا ِی محشــر بینمــت‪ ،‬رقصان بــه دیــوا ِن عمل‬‫خنــدان ز شــر ِح علــ ِت میــ ِل گناهــی‪ ،‬همچــو من‬‫فــارغ ز خوبــا ِن چمــن‪ ،‬بلبــل شــدی بــر یاســمن‬‫پنهان ز ظ ِّن مرد و زن‪ ،‬گاه ‌ی به گاه ‌ی همچو من‬‫م ‌ی چون بنوشــی دم به دم‪ ،‬پیمانه یی هم دســ ِتکم‬‫دردس ِتدرویشینشان‪ ،‬گمکردهراهی‌‪،‬همچومن‬‫ســاقی چراغــت روشــن و پیمانــه ات پر بــاده باد‬‫مســتانه پــا کوبــا ِن غــم باشــ ‌ی الهــی همچــو مــن‬‫آتــش بیــا ِر کومــه یــی‪ ،‬بنیــان کــ ِن شــالوده یــی‬‫گیــرم کــه گیــری خرمــ ِن کا ِه تباهــی همچــو مــن‬ ‫‪200‬‬

‫موماستدردستتقلم‪،‬یام ‌یچکدشهدازسخن‬‫تا نق ِل شــع ِر تر کن ‌ی در مد ِح شــاه ‌ی‪ ،‬همچو من‬‫خورشی ِداینمنظومهام‪،‬شمسالضحیدریوزهام‬‫تا آســمان چتری گشود‪ ،‬بر بی‌کلاهی همچو من‬ ‫‪201‬‬

‫بد ِر منیر‬‫ای دل‪ ‌،‬شــه ار م ّنــت نهد بــر خا ِک راه ‌ی همچو من‬‫در ســایه ی آ ‌ن بــا ِغ گل‪ ،‬رویــد گیاهــی همچــو من‬‫گاه ‌‌ی چو فرهاد ‪ ‬از خوش ‌ی از شو ِر شیرین مدهشی‬‫چــون یــادت آید از فــراق از دم کــش آهی همچو من‬‫یــک دم بیفتــی زین طرف‪ ،‬مســتانه افتی زان طرف‬‫از چالــه بیــرون آیــی و افتی به چاهــی‪ ،‬همچو من‬‫بــر جامــه ات در انجمن‪،‬صابــو ِن طعــن و ظن بزن‬‫از خالــه خانباج ِی خلق‪،‬خواهی نخواهی همچو من‬‫ماخولیــا ِی عشــ ِق مــن‪ ،‬عقلت ســترد ای عشــق من‬‫یــا در گمانــی بــ ‌ی گمــان در بــد ِر ماهــ ‌ی همچو من‬‫پایــان نــدارد ایــن تــاش‪ ،‬درمــان نــدارد مبتــاش‬‫تــا منتهایــش طــ ‌ی کنــ ‌د‪ ،‬لایتناهــی همچــو مــن‬ ‫‪202‬‬

‫پیچدزدردشب ‌یشیکب‪،‬درماندهدردردشطبیب‬‫مینوس و جالینو ِس اوست‪ ،‬مه ِر گیاهی همچو من‬‫گوید مجو درمان ز کس‪ ،‬بر در ِد خود م ‌‌یبال و بس‬‫شیخ الریی ِس در ِد توست‪ ،‬بقرا ِط شاه ‌ی‪ ،‬همچو من‬‫خورشــید از آ ‌ن بــد ِر منیــر‪ ،‬وز منشــأ ِت آ ‌ن دبیر‬‫در فتــر ِت عهــ ِد غــزل‪ ،‬فانــو ِس راهــ ‌ی همچــو من‬ ‫‪203‬‬

‫طر ِز شیوه‬‫د ‌ل در شــکن ِج زلــ ِف کجــی ســرخوش اســت او‬‫لیــک آن میــان ز شــانه بــر او ناخــوش اســت او‬‫چندان که گشت‪ ،‬چین به چنین چین‪ ،‬به چین وچین‬‫پیــدا نکــرد و منفعــل از کاوش اســت او‬‫گــر در کمرک ِش‪ ‬خــ ِم‪ ‬آن زلــ ِف مشــک بیــز‬‫گــم گشــته‪ ،‬در سلاســ ِل هندوکــش اســت او‬‫زان بــاده کــز پیالــه ی رنــدان کشــید‪ ،‬مســت‬‫تــا صبــ ِح محشــرش بــه کفــن مدهــش اســت او‬‫بــ ‌ی نــا ِز دلبــران غــ ِم قهــری نداشــت لیــک‬‫حالــ ‌ی بــه جــو ِر نــا ِز بتــی دلخــوش اســت او‬‫خونــم بــه گــرد ِن بــت جــان پروریســت کــو‬‫در طــر ِز شــیوه ساح ِرعاشــق کــش اســت او‬ ‫‪204‬‬

‫صبــر و قــرارم از د ‌ل ِ سرگشــته رخــت بســت‬‫آرا ِم جــان بیــا کــه بســ ‌ی ناخــوش اســت او‬‫بنــداز ســاغری مــ ِی صافــی بــه جــا ِن عقــل‬‫از چیــ ِن واپســین کــه بســ ‌ی میخــوش اســت او‬‫مطــرب بــه قــو ِل وعــده ی خــود پایبنــد بــود‬‫تــاری بــزد کــه نغمــه اش از‪ ‬ســرخوش اســت او‬‫غوغاســت در میــ‌‌ا ِن چمــن طــر ِف بــاغ و راغ‬‫بلبــل چــرا بــه بــز ِم طــرب خامــش اســت او‬‫گویــی چــه جوهریســت کــه ریــزد ز خامــه لعــل‬‫کاتــب خبــر نــدارد و خــود بیهــش اســت او‬‫بانــ ِگ درا درآمــد و خورشــید غافلــی‬‫گــو ‌شات مگــر نمــی شــنود چــاوش اســت او‬ ‫‪205‬‬

‫فردای بازخواست‬‫بــه حــر ِف پیــ ِر مغــان هرکــه گــوش دارد او‬‫قبــا ِی منصــ ِب رنــدی بــه دوش دارد او‬‫بــه کــس تعلــ ِق خاطــر نــدارد الا دوســت‬‫ســری کــه بهره یــی از شــم و هــوش دارد او‬‫دلا چــو نرگــ ِس مســتش خمــار کــرد تــو را‬‫عجــب مکــن که چومــن بــاده نــوش دارد او‬‫چــه میزنند حریفــان که بز ِم عیش امشــب‬‫صــای هلهلــه و بانــ ِگ نــوش دارد او‬‫بریــز مایــه ی عشــرت بــه پــا ِی مطــرب‪ ،‬کو‬‫ســما ِع مجلــ ِس مــا ‪ ‬در خــروش دارد او‬‫بــزن پیاله که فردا ِی بازخواســت به حشــر‬‫بــه ســت ِرخب ِط عمــل‪ ،‬پــرده پــوش دارد او‬ ‫‪206‬‬

‫ب ‌ههــای هــا ِی جگرســو ِز عندلیــب‪ ،‬دریــغ‬‫گلــ ‌ی نمانــده بــه بســتان کــه گــوش دارد او‬‫هــزار هــزار‪ ،‬چــو مــن را چــو سوســ ِن ایــن بــاغ‬‫زبــا ِن بســته بــه کنجــی خمــوش دارد او‬‫زعیــ ِم ملک شــب از ســ ِد جو ِع حرص چــه خورد‬‫کــه خشــکه نــا ِن گــدا کلّــه جــوش دارد او‬‫چنیــن کــه قاضــ ِی دیــن‪ ،‬نعــل واژگونــه زنــد‬‫مســلّم اســت کــه در تقیــه نیــ ‌ک هــوش دارد او‬‫تجانســی ســت میــ‌‌ا ِن خــران کــه نعــل بــه نعــل‬‫بــرادرا ِن جســو ِر چمــوش دارد او‬‫به خنده گفت که خورشی ِد نکته دان خود یکست‬‫کــه طبــع فســحت گفــت از ســروش دارد او‬‫اگرچــه تنــد کلام اســت و بــ ‌ی تکلّــف لیــک‬‫بــه جوهــ ِر قلمــش شــه ِد نــوش دارد او‬ ‫‪207‬‬

‫که مگو‬‫چنان به جا ِن تو از جان گذشــت جان که مگو‬‫چنــان دریــد بســو ِی تــو د ‌ل عنــان کــه مگــو‬‫اگــر تــوا ِن بیــان باشــدش زبــان در گفــت‬‫بگویمت که چه ســان گشــت ناتــوان که مگو‬‫امــان اگــر دهــدم چــر ِخ ســفله‪ ،‬بــاز‪ ،‬شــب ‌ی‬‫چــه کام گیــرم از آ ‌ن یــا ِر دلســتان کــه مگــو‬‫دو همنفس نه‪ ،‬دو همزاد‪ ،‬یا دو مغز در یک پوست‬‫د ‌ل انــد ایــن دو‪ ،‬بدانگونــه توأمــان کــه مگــو‬‫نشــا ِن کــو ِی تــو از ایــن و آ ‌ن طلــب کــردم‬‫کشــید خــط و نشــان‪ ،‬ایــن‪ ،‬بــرا ِی آن‌‪ ،‬که مگو‬‫نــ ‌ه د ‌ل یگانــه بــه چنــگا ِل قهــ ِر عشــق افتــاد‬‫هــزار هزار چو و ‌ی گشــته جانفشــان که مگو‬ ‫‪208‬‬

‫غــزا ِل مــن چــو رمــد از دمن به دشــت‪ ،‬به گشــت‬‫چنــان دود بــه پــی اش‪ ،‬چشــم‪ ،‬بــ ‌ی امــان‪ ،‬کــه مگو‬‫چــو ســر ِو قام ِت او راســت شــ ‌د بــه باغ و بــه راغ‬‫چنــان بــزد کمــ ِر ســر ِو راســتان کــه مگــو‬‫نعــوذ بــالله اگــر بشــنوی تــو قصــه ی صبــر‬‫چنــان بمویــی از ایــن درد‪ ،‬خونفشــان کــه مگــو‬‫زمیــن گرســنه دهــن وا کنــد بــه کا ِم مــن آی‬‫چنــان بگریــد از ایــن حــال‪ ،‬آســمان کــه مگــو‬‫‌دلا چو کاســه ی ســر گشــت زی ِر خاک‪ ،‬خــاک انداز‬‫چنــان بــه بــاد رود خــا ِک بــ ‌ی نشــان کــه مگــو‬‫ولــ ‌ی درخشــ ِش خورشــیدم همچنــان باقیســت‬‫ز مهــر تابــم ات هــر شــب به جــان چنــان که مگو‬ ‫‪209‬‬

‫ذروه ی همم‬‫بخــت ار مــدد کنــد کــه ســتانم شــب ‌ی لبــی‬‫زان لــب شــوم ز چشــمه ی حیــوان لبالبــی‬‫تــا ِر وفــا بــه پــو ِد محــب ات تنیــده انــد‬‫ای ذروه ی همــم کــه فــرا دیــن و مذهبــ ‌ی‬‫صوفــی بــه مقتضــا ِی سرشــ ِت طبیعــی ‌اش‬‫دنــدا ِن آ ِز وی بتــر از نیــ ِش عقربــی‬‫عشق است و می‌کشد به د ‌ل آتش سبو کجاست‬‫تــا میزنــم نمــ ‌ی بــه د ‌ل ِ تفتــه از تبــی‬‫دلبنــ ِد دلربــا ِی مــن ای شــا ِه دلبــران‬‫مقــدورم ار بــود بربایــم تــو را شــبی‌‬‫ســاقی رمــو ِز فتنــه و اســرا ِر ســاحری‬‫در محضــ ِر کــه خوانــده یــی یا در چــه مکتب ‌ی‬ ‫‪210‬‬

‫اید ‌لاگرچهاتبهپشیزیشمردهدوست‬‫داری به شــه ِر شعر و غزل جاه و منصبی‬‫خورشــی ِد طبــ ِع د ‌ل پــ ‌ی ِ آن مــا ِه دلفــروز‬‫از چــا ِه غــم بــر آمــده چــون ما ِه نخشــبی‬ ‫‪211‬‬

‫گن ِجمعنی‬‫ش ِبوصلوشو ِرمستيچهخوشاستميپرستي‌‬‫بــه كنــا ِر آن كــه هســت ‌ي و پــ ِي دراز دســتي‬‫شــ ِه ‪ ‬کلــ ِک حســن يعنــي‪ ،‬ملــ ِك كلام و معنــي‬‫قلمــی روان روا دیــده بــه ار ِج‪ ‬پاكدســتي‬‫نــ ‌ه نمــا ِز پنــج نوبــت‪ ،‬كــه نيــا ِز وقــت و بــ ‌ي وقت‬‫بگشــود گنــ ِج معنــي بــه د ‌ل از گشــاده دســتي‬‫صنــم ار اجــل درآيــد كــه ز عيــش كــم گــذارد‬‫ن ِكشــد مــرا بــه صــد فيــل كــه تنــ ِگ دل نشســتي‬‫عجــب اســت آنكــه گويد كــه رها شــو از كمندش‬‫كه خود او خبر ندارد كه به دســت و پاش بســتي‬‫‪ ‬بــه عــاج عاجلــي تــو كــه بــه آجــل عاجلــي تــو‬‫بــه هــكا قاتلــي تــو‪  ،‬بکشــی ‪ ‬بــه تندرســتي‬ ‫‪212‬‬

‫كــه اگــر نيايــي امشــب بــه ســ ِر قــرار دانــي‌‬‫د ِل ســخت بيقــرارم بــه ســرش زنــد ‪ ‬ز مســتی‬‫كــه عيادتــي نكــردي ز دلــ ‌ي كــه ســخت خســت ‌ي‬‫د ِل نيــم جــان‪ ،‬شكســتي و شكســته را نبســتي‬‫بــه چنيــن لطيــف رويــي‪ ،‬د ‌ل ِ عالمــي ربــودي‬‫بنگــر در آبگينــه نظــري ببيــن چــه هســتي‬‫چــو بــه خلوتــي نشــینی و ز خویــش کــم نبينــي‬‫چــو زنــ ‌ي بــه زلف‪ ،‬شــان ‌ه بــه شــ ِب درا ِز هســتي‬‫ش ِب قد ِر وصل‪ ،‬خورشيد‪ ،‬چو ز ما ِه من درخشيد‬‫ســحرت مباد امشــب كه خوشي ز شــور و مستي‬ ‫‪213‬‬

‫چاک دامن‬‫د ‌ل ِ‪ ‬خوش به پاي خوبان ‪ ‬سر ‪  ‬و ‪  ‬دست مي شكستي‬‫چه شدست امشب اما كه چنين به خون نشستي‬‫عبــث‪  ‬اســت اي بــرادر نشــوي بــه غــم ‪ ‬همــآورد‬‫چه زني به ســينه آن ســنگ كه او كمر شكســتي‬‫غــم عشــق بــس نبــودت كــه فــرا ِق وي فــزودت‬‫بطلــب جفــا ِی جانــان و ز هجــر و وصــل رســتي‬‫چــو ســيه غــام هنــدو فــغ ســومنات كــم جــو‬‫بــت مســ ِت چــاك دامــن تــو چــرا نمــي پرســتي‬‫ز حصــا ِر تــن بــرون آي‪ ،‬بــه شــه ِر جان ســفر كن‬‫بشــكن بــ ِت منيــت كــه خطاســت خودپرســتي‬‫‪ ‬ســر و دســت همي فشــانند به پــا ِي خــم حريفان‬‫كه به قد ِر قد ِر هر شــب‪ ،‬شــ ِب قدر‪ ،‬مس ِت مستي‬ ‫‪214‬‬

‫زت ِبفراقاتايمهن ‌هعجبكهسوختخورشيد‬‫كــه در آتشــم فكنــدي و د ِر تنــور بســتي‬ ‫‪215‬‬

‫نور و شبکور‬‫عجبــا بــه كارت اي شــيخ كه در جها ِن هســتي‬‫چو تو شر بشر نباشد تو بگوي خود چه هستي‬‫كــه ز بوالشــري همــان بــه فــغ لات را پرســتي‬‫به ربوبيت چه كارت به منات شــو كه پســتي‬‫بــه قيامــت ار بدارنــد حســابي و كتابــي‬‫چــه ســياهنامه يي را بزني به ســر دو دســتي‬‫نــه بــه حربه ي ولايت نــه بــه زو ِر پنج نوبت‬‫نرهــي از عقوبــت بــه هــر آنچــه مي پرســتي‬‫تبعــا ِت ظلــم مبيــن و عقــا ِب خــود پرســتي‬‫كه دلت چو بي ِد لرزان و ســرت به چوبدستي‬‫تــو كه هــر ِز بر ندانــي بچري چو گوســپندان‬‫چو فراســتي نــداري‪ ،‬بــه صراف ِت چه هســتي‬ ‫‪216‬‬

‫خرف است هوش و گوشي كه به حر ِف تو سپرده است‬‫همــه هــ ّم و همــ ِت خــود بــه كــ ِف چــاق دســتي‬‫عجــب ار كــه ‪ ‬مــي بنوشــي‪ ،‬كــه عبــا ِي زرق پوشــي‬‫تــو بــه خــو ِن رز چــه كارت كــه ز خو ِن خلق مســتی‬‫بــه مثــل چــو نــور و شــبكور‪ ،‬كه بلكــه ماتم و ســور‬‫نشــوند جفــ ِت يكجــور ابــدا ‪ ‬فــراز و پســتي‬‫چــه خــزف به كــو ِه نــور و چــه چــراغ پيش شــبكور‬‫چــه كنــد فقيــه‪ ،‬خورشــيد‪ ،‬جــز عنــا ِد مــي پرســتي‬ ‫‪217‬‬

‫مینا ِی لعل‬‫ای د ‌ل بــه وقــ ِت مانــده ی آغــا ِز نیســتی‌‬‫چنــدان نمانــده عمر و تو غافل که یکســتی‬‫گر شــم ِع سرکشــی به شــ ِب بــز ِم دوســتان‬‫ترســم ســحر بــه محفــل یــاران نایســتی‬‫پروانــه مــرد و یــا ِر موافــق ِز دســت رفــت‬‫در ســو ِگ وی بــه ســو ِز جدایــی گریســتی‬‫بشــکن بــه بــاده توبــه ز مینــا ِی لعــل را‬‫بایــد بــه عهــ ِد خدمــ ِت دیریــن بایســتی‬‫بــازآ کــه بــزم‪ ،‬ب ‌ی تــو نــدارد صفا ِی دوســت‬‫رفتــ ‌ی ُدمــی بــه خمــره زنــ ‌ی‪ ،‬نــز ِد یکســتی‬‫بیــدار بــا ِش مــر ِغ ســحر بشــنو و در آی‬‫بــا جمــ ِع بیــدلان تــو کــه بیگانــه نیســتی‬ ‫‪218‬‬

‫نــوش ات حــال آ ِب حــرا ِم دوآتشــه‬‫روزی بــه غیــ ِر زحمــ ِت روزی نزیســتی‬‫بختــت بلنــد بــاد و عنایــا ِت لا یــزال‬‫معطــو ِف ه ّمتــت کــه در ایــن شــیوه بیســتی‬‫صوفــی بــه فکــ ِر دا ِر مکافــا ِت حشــر بــاش‬‫بــر گردنــت فتــد رســنی را کــه ریســتی‬‫یــک امشــبی بــه مجلــ ِس رنــدا ِن مســت آی‬‫تــا ملتفت شــوی که چه هســت ‌ی چه نیســتی‌‬‫خورشــید‪ ،‬بــد ِر طلعــت ماه از فرو ِغ توســت‬‫مهتابــش از تــو هســت و نباشــد چو نیســتی‬ ‫‪219‬‬

‫خا ِل امل‬‫به ام ِن عیش و ب ِت شــنگ و لع ِل جانســوزی‬‫میســرت نشــود خوشــتر از چنیــن روزی‬‫شــعاع تیــ ِر طلــب نــ ‌ه بــه چلــه ی توفیــق‬‫بــزن بــه خــا ِل امــل در عمــل کــه پیــروزی‬‫مبــادت آفــ ِت وصــل و زوا ِل دولــ ِت عیــش‬‫که خوش ز جان بنهی د ‌ل به قسمت و روزی‬‫ســعادتی چــو نصیبــت نمــود اختــ ِر ســعد‬‫بــزن چغانــه بــه شــاد ِی وصــل و بهــروزی‬‫بــه صــد ِر کنگــره ی بــا ِم عــر ِش شاهنشــین‬‫تــو شــاهبا ِز کلهــدا ِر شــا ِه دســت آمــوزی‬‫دلا به خی ِر عمل کوش و چشم از عیب بپوش‬‫کــه ایــن شــرف بــه پــری ز آدمــ ‌ی بیامــوزی‬ ‫‪220‬‬

‫چگونــه چشــم بــدوزم ز م ‌ی به فتوی شــیخ‬‫که خود خما ِر زر اندوزی اســت و دریوزی‬‫طهــو ِر نســیه ی زمــزم بــه خی ِک شــیخ ببند‬‫چــو بــز ِم مــا بــه مــ ِی نقــ ِد ســاده افــروزی‬‫شــرا ِب ســر ِخ ریاحی بــه جا ِم رنــدان بخش‬‫بــه بــز ِم بیغــ ِش یــارا ِن محفــل افــروزی‬‫دلا اســی ِر وفــا بینمــت بــه چنبــ ِر عشــق‬‫چــون آن غــزا ِل گرفتــا ِر پنجــه ی یــوزی‬‫بــه جا ِن شــمع‪ ،‬کــه پروانــه با فراغــ ِت بال‬‫زنــد بــه آب و به آتــش به عز ِم خودســوزی‬‫تنو ِر ســر ِد غزل باز گرم کرده یی خورشید‬‫چنین که ز آت ِش هجران چو کوره م ‌ی سوزی‬ ‫‪221‬‬

‫لن ترانی‬‫بــه خــدا کــه دســت شســتم ز وصــا ِل یــا ِر جانــی‬‫کــه فــرا ِغ ‪ ‬د ‌ل م ّیســر نشــد از فــراق‪ ،‬آنــی‬‫قــ ِد ســرو‪ ،‬کــو نبینــی چــو بــه دیــدگا ِن معــوج‬‫بــه قدمگهــش نظــر کــن کــه بــه گــوژ چــون کمانــی‬‫شــ ِب عیــش کــی درآیــد به خــزان‪ ،‬کــه بلبــل از گل‬‫نشــنید پاســخی جــز کلمــا ِت لــن ترانــی‬‫بــه پیالــه ی د ِل ریــش‪ ،‬فلــک خــو ِن جگــر ریخــت‬‫بــه صلاحدیــ ِد ســاقی‪ ،‬بــد ِل لعــ ِل یمانــی‬‫نــ ‌ه بــه ســرو ق ّد و گیســو‪ ،‬ن ‌ه بــه نار و ســیب و آلو‬‫کــه ربــود خاطــرم بــا ملــکا ِت آســمانی‬‫کــه زعم ِرخــود بــه عقبــی ثمــری نبــرد آنکــو‬‫همــه بــاره رکعتــی کــرد و نکــرد آنچــه دانــی‬ ‫‪222‬‬

‫هلــه د ‌ل بــه د ‌ل عروســ ‌ی‪ ،‬بــه شــ ِب زفــاف کوســی‬‫تــو بــه حجلــه بــاش و دامــاد رســد بــرت زمانــی‬‫ســ ِر کفــرو دیــن نــدارم‪ ،‬کــه بهشــت کــم نــدارم‬‫کــه دگــر بهشــتم ازدســت‪ ،‬بهشــ ِت لامکانــی‬‫چورحیق‪،‬م ‌یخوش ‌یمستورفی ِقد ‌لخوش ‌یهست‬‫تــو بگــو چــه بیــش دارد ز بهشــ ِت جــان‪ ،‬جنانــی؟‬‫بــه د ‌ل آرزوی ایــن اســت و وثــو ِق دل که خورشــید‬‫بــه وثــا ِق اندرونیــش بخوانــدت نهانــی‬ ‫‪223‬‬

‫قلاش‬‫‌ای گل بــه طر ِف گل چه خــو ‌ش آهن ِگ صحرا م ‌ی‌کن ‌ی‬‫بــا دلفریبــا ِن چمــن لختــی مــدارا م ‌ی‌کنــی‬‫درســایه ی ســرو و ســمن‪ ،‬بــر فــر ِش خضــرا ِی چمن‬‫شــ ِر مگــس از شــه ِد لــب را از ســرت وا م ‌ی‌کنــی‬‫درعیــش و نوشــی وطــرب بــا کاســه لیســا ِن رطــب‬‫فرصت به یاران چون رسد رخصت به اعدا‪ ،‬م ‌ی‌کنی‬‫دود و دمــی دارد دلــم‪ ،‬آری کــه در نــار اســت حطــب‬‫مــا ر‌ا در آتــش داری و خنــدان تماشــا م ‌ی‌کنــی‬‫پرکنــده دیــدی بــا ِل مــا‪ ،‬آســان گرفتــ ‌ی حــا ِل مــا‬‫خــوش بــ ‌ی خیــال از کا ِرمــا‪ ،‬پــروا ِی بلــوا م ‌ی‌کنــی‬‫دردی کــه در جــان افکنــی‪ ،‬درمانــش ار باشــد تویــی‬‫امشــب بــه داء ام م ‌ی‌کشــی فــردا مــداوا م ‌ی‌کنــی‬ ‫‪224‬‬

‫پــروا نــداری از خــدا‪ ،‬ای شــوک ِت بــ ‌ی منتهــا‬‫دانــم کــه در فــردای حشــر خــود را مبــرا م ‌ی‌کنــی‬‫ســاقی صلا ِی نوش و نوش‪ ،‬خون در رگم آرد به جوش‬‫در جا ِم‪ ‬قلاشــان بــه نــوش خمــری ُمه ٌنــا م ‌ی‌کنــی‬‫ازمــا گذشــت امــا بــدان‪ ،‬آزرد ِن نازکــدلان‬‫خیــری گرت بخشــد‪ ،‬همان خود را تو رســوا م ‌ی‌کنی‬‫عاقــل نخواهــد شــد دلــم‪ ،‬صدرالجنــو ِن محفلــم‬‫صــد ره کــه لایعقــل روم‪ ،‬زیــن ره که شــیدا م ‌ی‌کنی‬‫دیوانــه باشــ ‌ی عاقلــی‪ ،‬مــو ِج بــه دور از ســاحلی‬‫درعیــ ِن نقصــان‪ ،‬کاملــی تــا عــز ِم دریــا م ‌ی‌کنــی‬‫عقبــا بــه دنیــا میفــروش ای دوره گــر ِد م ‌‌یفــروش‬‫ســود و زیــا ِن ایــن فــروش‪ ،‬فــردا مفاصــا م ‌ی‌کنــی‬‫خورشــی ِد مــا را از جفــا گــر مکیشــی ای ب ‌یوفــا‬‫ایــن قتــ ِل عمــ ِد نــاروا را از چــه حاشــا م ‌ی‌کنــی‬ ‫‪225‬‬

‫بسا ِط خرد‬‫ســاقي ز ُدر ِد بــاده چــو در جــام م ‌‌يكنــي‌‬‫خــود را بديــن مضايقــه بدنــام م ‌‌يكنــي‬‫خوش با رقيب سر خوش و خندان به عيش و نوش‬‫مــا را بــه ســخره طعنــه و دشــنام مــي كنــي‬‫د ‌ل را بــه ســع ‌ي ِ‌صبــر كه كــردم به شــا ِم‪ ‬هجر‬‫از دولــ ِت وصــا ِل خــود انعــام ‪ ‬مــي كنــي‬‫لبريــز شــد پيالــه ي صبــرم ز ُدر ِد درد‬‫بختــت بــه كام بــاد هرچــه كــه نــاكام م ‌‌يكني‬‫مــا را بــه جامــي از مــ ِي صافــي خــراب كــن‬‫تــا ايــن خرابــه قبلــ ‌هي اصنــام مــي كنــي‬‫تعطيــل كــن بســا ِط خــرد را بــه خمــ ِر نــاب‬‫تــا بلكــه ســ ِد معبــ ِر اوهــام‪  ‬مــي كنــي‬ ‫‪226‬‬

‫مــي ُكــش غلا ِم خــاص چو در چشــ ِم عــام و خاص‬‫او را بديــن مقاتلــه خوشــنام ‪ ‬مــي كنــي‬‫زيــن كا ِر نيــم تمــام امشــب ار كــه دســت كشــي‬‫نقــض غــرض شــود چــو نــه اتمــام ‪ ‬مــي كنــي‬‫ســنگين بريــز بــاده بــه پيمانــه تــا رقيــب‬‫اســبا ِب طعــ ِن مــرد ِم نمــّـام م ‌‌يكنــي‬‫يــا رب چــرا اميــ ِد شــباهن ِگ عشــق را‬‫پامــا ِل جــو ِر يــا ِر گلنــدام مــي كنــي‬‫ســرگرم در صبــاح صبوحــي ز بــاده مســت‬‫بيــت الغــزل ســفين ‌هي الهــام م ‌يكنــي‬‫ايــن آتشــي كــه در دل خورشــيد ريختــه يــي‬‫خامــش نــه اينــك و نــه بــه فرجــام مــي كنــي‌‬ ‫‪227‬‬

‫طین ِتبلعام‬‫در کا ِر ‪ ‬نــا صــوا ِب خــود ابــرام م ‌يكنــي‬‫صوفــي بــه تقیه ديــن ز چــه بد نــام م ‌يكني‬‫حــي علــي الذهــب زني و حــر ِص مال‪ ،‬شــيخ‬‫اشــهد ان لاالــ ‌ه ســ ِر بــام م ‌يكنــي‬‫زاهــد چنيــن كــه دســت بــه كا ِر ريــا تويــي‬‫بــا‪  ‬پوســتي ِن ميــش طعمــه ز احشــام م ‌يكني‬‫خــون فقيــر مــي مكــي و دزدا ِن راه را‬‫بــا پــو ِل ‪ ‬مفــ ِت مملكــت اطعــام ‪ ‬م ‌يكنــي‬‫در نــزد خــود تأســ ِي فرعــون ‪ ‬م ‌يكنــي‬‫در كعبــه عــز ِم ‪ ‬بســت ِن‪  ‬اِحــرام ‪ ‬م ‌يكنــي‬‫اين سان كه تا فلك رسد از دستت آه‪ ،‬خويش‬‫آمــا ِج لعــ ِن مــرد ِم دژكام م ‌يكنــي‬ ‫‪228‬‬

‫مــال و منــا ِل خلــق ببلعــي چــو چــا ِه ويــل‬‫ترویــ ِج خبــ ِث طينــ ِت بلعــام م ‌يكنــي‬‫زربفــت عبــا ِي اطلــس و پــالان تــراز دوز‬‫خــر خنــدد ار ســواري انعــام م ‌يكنــي‬‫اي نفــس طامــع از خــ ِر شــيطان فــرود آي‬‫خــود را بديــن زبانــز ِد ايــام م ‌يكنــي‬‫خورشــيد‪ ،‬پنــ ِد مصلــ ِح ســعدی چــو بشــنوي‬‫او را چــو حافــظ عــزت و اكــرام م ‌يكنــي‬ ‫‪229‬‬

‫کیش و مات‬‫د ‌ل ز هجــرا ِن وصــا ِل‪  ‬صنمــی ترســایی‬‫بــه ســرش زد بــه بیابــان زنــد از شــیدا یــی‬‫ســر کشــم رط ِل گرا ِن مــ ‌‌ی ِمرد افکن مســت‬‫تــا برآســایم از اندیشــ ‌هی سوفســطایی‬‫یکــش و مــا ِت ر ِخ شــاه ‌ی شــد‌هام فیــل افکــن‬‫چــه ِو ِزر بــوده وزیــ ِر دلــم از بــ ‌ی رایــی‬‫مــر ِغ عقــل از قف ِس حجره ی ســر بال کشــید‬‫کــه به صحرا ِی جنون پر کشــد از رســوا یی‬‫آفتاب از چه طرف سر زده؟ ‌ای مه‪ ‬که به ناز‬‫پیــ ِش احـبـــــا ِب‪  ‬نیــاز آمــــد‌هیی تـنهایـــــی‬‫خود بر آنم که به پیرانه سر امشب سر مست‬‫کا ِم د ‌ل از تــو ســتانم تــو چــه میفرمایــی‬ ‫‪230‬‬

‫جلــوه ی پرتــو ِ حســنت‪ ،‬شــ ِب تــا ِر ‪ ‬خورشــید‬‫چــو فلــق کشــ ِف دجــا کــرده بدیــن زیبایــی‬ ‫‪231‬‬

‫آتشکد ‌هی جان‬‫‌گــر قبولــم کنــی امشــب بــ ِر خــود تنهایــی‌‬‫چــــه مبــــارک ســــحری سازمت از رســوایی‬‫حاضــر و غایــــب و پیــدا و نهــان روحنــواز‬‫در دل و جــــان متجلــــی و روان بــــا مایــــی‬‫آه از آن نرگــــ ِس جمــــاش‪ ،‬کمانــــدار قتــــال‬‫وای از آن چنبــــ ِر مرغــــو ِل بــــت رعنایــــی‬‫بــــوی مشــــک آیــــد از پیــــ ِک ســــبکپای صبــــا‬‫خنــــکا ســــنب ِل عنبرشــــکن کیتایــــی‬‫آســــتینی پــــر ِ یاقــــوت ِ سرشــــک ِ غــم صبــر‬‫برفشــــانم بــــه ر ِه آن صنــــم یغمایــــی‬‫مــا دچاریــم ســه بیچــاره ی لنــگ شــش و بش‬‫د ِل پــــر ســــوز و س ِر مســت و مــن شــیدایی‬ ‫‪232‬‬

‫مســت با ساقی و جام و م ‌یو ساز و دف و ن ‌ی‌‬‫ســــور و ســــاتی ‪ ‬بکشــم تــــا در بــــزم آرایــی‬‫دین به دنیا نفروشــی چو من‪ ،‬این قدر و قدر‬‫باشــــدش بــــر ســ ِر انگشــــ ِت یــــد بیضایــــی‬‫روز و شــب آت ِش آتشــکده ی جان خورشــید‬‫روشــن اســت از شــر ِر مغبچــه ی ترســا یــی‬ ‫‪233‬‬

‫واویلا‬‫‌‌هرکجــــا م ‌ينگــرم یــــا گــــذرم هــــر جــایــــ ‌ی‌‬‫بینــــم آن شــــاه ِد لولــــی صفــــ ِت هرجایــــی‬‫بــــه جنــون مکیشــدم دل‪ ،‬بــ ِت بــی پروایــی‬‫تــــر ِک غارتگــــ ِر بــــی پیــــ ِر ســــهی بالایــی‬‫هست امیدم که پس از وعده ی دیدار به حشر‬‫نبــــود دیگــــرم اندیشــــه ی پســــفردایی‬‫چــه کنــم گــر نپذیــرم ز تــو ای شــیخ‪ ،‬محــال‬‫گرچــــه در مغلطــــه و تقیــــه‪ ،‬یــــد طولایــی‬‫چــه تــوان کــرد‪ ،‬نصیحــت نپذیرد ز تــو عقل‬‫کــه بدیــن گونــه کــــه گویــی نبــود فردایــی‬‫پــیِ تشــری ِف د ِل تنــگِ شــب هجــر‪ ،‬بــه لطف‬‫جبرئیــــل آرم و روح القــــدس عیســــایی‬ ‫‪234‬‬

‫بــر کنــم ســنگ و بــر آیــم ز لحــد رقــص کنان‬‫بــــه قیامــــت پــــ ِی قــــد قامــــ ِت واویلایــی‬‫گرخود از بی عملان است چو من کاتب غیب‬‫بزنــــد نــــو ِک قلــــم در قــــدح مینایــــی‬‫منشــ ِی صاحــب ِ دیــوان عمل‪ ،‬چشم چران‬‫ترســــمش ره زنــــد افســو ِن بــــت ترســایی‬‫تابهکی‌چون ُخ ِممیبادلپرخونخورشید‬‫کنــ ِج خمخانــه بجوشــم بــه نهــان تنهایــی‬ ‫‪235‬‬

‫حدی ِث عشق‬‫ايب ‌ينشانكهدرد ‌لوجانخوشنشستهيي‬‫آرا ِم جــا ِن ايــن د ِل از جــان گذشــته يــي‬‫آب و گ ِل وجــو ِد د ِ‌ل غــر ِق بحــ ِر عشــق‬‫با اشــ ِك وصل و گريه ي هجران سرشــته يي‬‫غنجــي به غمــزه كن‪ ،‬بــه ترنّم كرشــمه يي‬‫لبخنــ ِد بــا نمــك بــه دهــا ِن چــو پســته يــي‬‫حاجب براندم كه برو‪ ،‬خواجه خانه نيست‬‫و ز در ِز در كــه م ‌‌ينگــرم خوش نشســته يي‬‫بــالله بــه پــاي اگر بــروم يــك قدم ز دوســت‬‫تــا مــ ‌‌يروم بــه خــود بكشــاند به رشــته يي‬‫قربــا ِن قامتــت‪ ،‬پــس از آزا ِر د ‌ل بــه شــرح‬‫بنويــس حديــ ِث عشــ ِق تــ ِر نــا نوشــته يــي‬ ‫‪236‬‬

‫يــا قصــه ي ســكندر و دارا ‪ ‬ز نــو بگــو‬‫كآتــش زدي بــه كــوخ خــرا ِب شكســته يــي‬‫عهــ ِد وفــا چــو طــ ‌ي كنــ ‌ي‪‌،‬عهــ ِد وفــا مبند‬‫كــز بــ ‌ي وفايــي از حــ ِد امــكان گذشــته يي‬‫نقــ ِش امــل چــو دايــره ي ســن ِگ رو ِي آب‬‫كــم كم به بركه ي طلب ازهم گسســته يي‬‫حال ‌ي بزن شراب و برقص از طرب به شكر‬‫كــز ایــن و آن بريــده و بــا وی نشســته يي‬‫گفتا بــرو كه گر چه تو خورشــي ِد خاوري‬‫در پيــ ِش مــا ِه مــا چــو چــرا ِغ شكســته يــي‬ ‫‪237‬‬

‫ح ّ‌ظ ِبصر‬‫آن خنــده بــر دهــا ِن ملیــ ِح چــو پســته یــی‬‫داری و لب به چشــمه ی حیوان سرشته یی‬‫صــد چون مرا به چشــمه بري‪ ،‬تشــنه آوري‬‫حــ ّ‌ظ ِ بصــر رســاني از آبــ ‌ي بــه تشــنه يــي‬‫ســر چــون بتابــم از خ ِط حكم ات كــه در ازل‬‫منشــو ِر بندگــي تــو بــه نامــم نوشــته يــي‬‫د ‌ل ريــزه چيــ ِن خــوا ِن طعامت به ســ ِد جوع‬‫تــا شــد نمــك گرفتــه‪ ،‬نمكــدان شكســته يي‬‫او را بــه دا ِم ‪ ‬خــود بكشــيدي بــه بــو ِي وصل‬‫تــا مســتفي ِض قنــ ِد لبــت شــد‪ ،‬بخســته يــي‬‫آوخ گرفت و برد و زد و كشت و پخت و گفت‬‫بــه بــه‪ ،‬بــه ايــن كبــا ِب پــر آ ِب برشــته يــي‬ ‫‪238‬‬

‫اي د ‌ل بــه رأي العيــن ببيــن حورالعيــ ِن قصــور‬‫آدم نم ‌يشــود چــه كنــ ‌ي بــا فرشــته يــي‬‫بــ ‌ي توشــه موســ ِم درو از خوشــه چيــن دو جــو‬‫چیــدی گمــان کن ‌یگــ ِه کشــتن چــه کشــته یــی‬‫خورشــید اگــر دری بگشــودت‪  ‬بــه ســ ِّر غیــب‬‫شــاید کــه در بــه رو ِی ضعیفــان نبســته یــی‬ ‫‪239‬‬

‫نر ِد عاشقی‬‫دوش ای پســر به بز ِم حریفان چه خورده یی‬‫کامشــب ز خــود وقــار و حیــا را ســترده یی‬‫در ِس جفــا بــه نــز ِد کــه از بــر نمــوده یــی‬‫یکــن د ‌ل ربــوده یــی و بــه تنگــی فشــرده یی‬‫د ‌ل بــرده یی به عشــوه و خونــش بخورده یی‬‫گویــا کــه داری از مــن و د ‌ل خــورده برده یی‬‫گــر مــن ز خــو ِن ناحــ ِق د ‌ل از تــو بگــذرم‬‫وی نگــذرد کــه در غــ ِم هجــرش فســرده یــی‬‫رحمت به شــی ِر مادرت هرچند از او تو هیچ‬‫بویــی ز لطــف و رحمــت و الفــت نبــرده یــی‬‫مســتی‌‪ ،‬به زی ِر دام ِن ســترت که برده دســت‬‫ای شــاخه گل ز شــاخه نبا ِت کــه خورده یی‬ ‫‪240‬‬

‫آوخ کــه در قمــا ِر د ‌ل و نــر ِد عاشــقی‬‫بــس مهــره ات بکشــته و دســت ‌ی نبــرده یــی‬‫هــم بیــ ِخ ریــ ِش صاحبــت این مــا ِل بد کــه دوش‬‫آنجــا بــه شــر ِط ص ّحــ ِت کالا ســپرده یــی‬‫د ‌ل گــر فریــ ِب ریــب و ریــا ی تو خورده اســت‬‫بــا فاســقان ز جــا ِم دغــا بــاده خــورده یــی‬‫تردســ ِت لوطیــا ِن دغلبــا ِز پشــ ِت بــاغ‬‫م ‌یگویــد اینکــه قــا ِپ قمــارش تــو بــرده یــی‬‫کوتــه نظــر بــرو کــه بــر ایــن خــوا ِن ب ‌یدریــغ‬‫ماتــم گرفتــه یــی و‪  ‬طعامی‪ ‬نخــورده یــی‬‫بینــم کــه شــعر نــو بــه مثل می‌کشــی بــه زور‬‫در منته ‌یالیــه خلــل‪ ،‬همچــو مــرده یــی‬‫گیــرم کــه ســبک و مکتــب و طــرزی‌ نهــاده یی‬‫خــود را در ایــن میــان بــه پشــیزی شــمرده یی‬‫شــهبا ِز دشــ ِت شــعر و جعلــ ِق شــع ِر نــو‬‫پروانــه و گل و جعــل و عفــ ِن خــرده یــی‬ ‫‪241‬‬

‫خورشــی ِد ســایه پرو ِر عشــق از جنا ِب دوست‬‫دارد ز گنــ ِج گوهــ ِر معنــی ســپرده یــی‬ ‫‪242‬‬



‫‪1‬‬‫یــــارب کــه رضایــت‪  ‬ازســــکوتت پیداســت‬‫رســــوای ِی آدم آن ســــرش نــــا پیداســــت‬‫اینگونــــه کــــه دیــــده بــــر مظالــــم بســــتی‬‫مظلــــوم‪  ،‬فلکــــزده پناهــــش بــــه کجاســــت‬ ‫‪ ‬‬ ‫‪ 2 ‬‬‫دل در گــــره ی شــــکن ِج او در بنــــد اســــت‬‫وین طرفه کز این شکنجه بس خرسند است‬‫درمــــا ِن‪  ‬دل ار گلـاب و قنــد اســت چــه غــم‬‫تــا آ ِب رخــش گلـاب و لــب چــون قنــد اســت‬ ‫‪ ‬‬ ‫‪3‬‬‫ساقی‪ ،‬به چمن‪ ،‬سر ِو سهی‪ ،‬ناز‪ ،‬خوش است‬‫در بســــت ِر گل بــاده ی شــــیراز خــوش اســت‬‫بــــا بــــاده ی صافــــی ایــن رباعــــی خورشــید‬‫در گوشــه ی ع ّشــاق و بــه آواز خوش اســت‬ ‫‪244‬‬

‫‪4 ‬‬‫ســا ِز تنهــا ِی‪  ‬دل اینگونــه که ناموزون اســت‬‫ضــر ِب آهنــگ دفش خــارج و ناهمگون اســت‬‫ارغنــــون پنجــه ی خنیــا گــ ِر خــود‪  ‬میجوید‬‫ور‪  ‬نــه مزقان به ســ ِر مطر ِب ده افزون اســت‬ ‫‪ ‬‬ ‫‪۵‬‬‫گیــرم کمــا ِل ســگ بــه حمیــت نمونه اســت‬‫چــون پاچه گیــردم به رذیلت چگونه اســت‬‫یــک اســتخوان میــ‌‌ا ِن ســگان پــرت کــن بنگر‬‫ســگ در کما ِل ســگ صفتی گونه گونه است‬ ‫‪۶‬‬‫کلــ ِب فلکــی کــو بــه کمــا ِل ســ ِگ تازیســت‬‫در جفتــه زنــ ‌ی منقبــ ِت ماچــه خری داشــت‬‫گفتــم کــه بــه پــرگا ِر تــو در دایــره افتــم‬‫افتــادم و حایــل بــه وصالــت وتــری داشــت‬ ‫‪245‬‬

‫کشــتم کــه مگــر بــر دهــدم بــذ ِر امــل حیف‬‫حاصــل در عمل ســر ِو امل ک ‌ی ثمری داشــت‬ ‫‪ ۷‬‬‫ای ‪ ‬دل ســــ ِر آزا ِر ‪ ‬کســــی دارد دوســــت‬‫ویــن شــــیوه طریــــ ِق الفــــ ِت ‪ ‬آن مهروســت‬‫مهــرش چــو طلب ‪ ‬کنــی ز جورش خــوش باش‬‫تــــا آنکــه از ایــن خوشــی نگجــی در پوســت‬ ‫‪8‬‬‫پروانــه را چــو بــا ِل امــل پا ِی شــمع ســوخت‬‫ای شــــمع آ ِه ســــوختگان بــر تــو نیــز بگــذرد‬‫ســرکش بــه بــز ِم نیمــه‪  ‬شــبی‪ ،‬باش تا ســحر‬‫بــــا ِد دمــــار ناگهــــان بــــر تــــو نیــــز بگــذرد‬ ‫‪246‬‬

‫‪9‬‬‫زمســــتان رفــــت و فروردیــــن در آمــــد‬‫فــــرا ِق بلبــــل و نســــرین ســــر آمــــد‬‫زمســــتان بــــا ِر خــــود بســــت و ز‪  ‬مســــتان‬‫صــلـــا ی بــــاده ی نوشــــین بــــر آمــــد‬ ‫‪ ‬‬ ‫‪۱۰‬‬‫در بــــاد ِی امرعشــــق خرامــــان بنمــــود‬‫همراهــــ ِی عقــــل بــــا‪  ‬دل آســــان بنمــــود‬‫بــــا تختــــه ی پــــاره تــــا بــــه دریــــا زد دل‬‫امــــواج‪  ،‬کــــف آلــــود و خروشــــان بنمــــود‬ ‫‪ ‬‬ ‫‪11‬‬‫ســــاقی کــــه تــــو‪  ‬آگهــــی ز اســــرا ِر وجــــود‬‫حــل کــن به مــن ایــن فلســفه ی بــود و نبود‬‫خنیاگــــ ِر تکنــــوا ِز مزقــــا ِن فلــــک‬‫پنهــــان ز چــــه در پــرده نــــوازد بــه ســرود‬ ‫‪247‬‬

‫‪ 12  ‬‬‫مــــی ترســم از آن کــــه ســر بــه ســامان آیــد‬‫کان دم غلیــــا ِن‪  ‬دل بــــه پایــــان آیــــد‬‫جــــان بیــــر ِق‪  ‬بــــی دلــــی ز کــــف بگــــذارد‬‫در دشــــ ِت جنــــون خــــرد بــــه جــــولان آیــد‬ ‫‪ ‬‬ ‫‪13‬‬‫تــا شســته ییم دســ ِت خــود از گنــ ِد روزگار‬‫وز مهوشــــا ِن فعــــ ِل حــــرا ِم ســــیاهکار‬‫ای ‪ ‬دل مکــن گلایــه کــه جــا ِی مـــلال نیســت‬‫جــــز خاطــــرا ِت تلــ ِخ بــه جــــا مانــده یــادگار‬ ‫‪ ‬‬ ‫‪ 14‬‬‫ای‪  ‬دل‪  ‬بــــه مــــ ِی دو ســاله‪ ،‬بــــا غــم بســتیز‬‫بشــــکن قلــــ ِم دو پــــا ِی آن‪  ‬بــــی همــــه چیــز‬‫ســــاقی بــــه نــــوا ِی ســــاز و آوا ِی ربــــاب‬‫زان بــــاده ی دیشــــبی بــــه پیمانــــه بریــــز‬ ‫‪248‬‬