สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ3501-4000

ซสู อื เยวส่ ดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ รอจนเอกสารทงั้ หมดโหลดเสร็จแลว้ ก็ ไดถ้ อนหายใจยาวๆออกมาดว้ ยความโลง่ ใจ “ไมต่ อ้ งสนอะไรมากมาย” “ถา้ ลจู่ อื่ เหยาอยดู่ ว้ ยมนั ก็พอดเี ลย” “ฉันอยากจะดสู กั หน่อยวา่ หลอ่ นจะอธบิ ายเรอ่ื งเอกสารพวกนก้ี บั ลจู่ ง่ิ เฉนิ ไปยงั ไง” ตอนท่ี 378 ฉนั คดิ ถงึ คณุ มากเลยนะ ซสู อื เยวล่ วั่ เยยี นและทงั้ สามซงิ ออกจากบา้ นแบง่ ทมี แยกกนั ไปสอง ทาง ซงิ หยนุ ซงิ เฉนิ ซงิ กวงเด็กนอ้ ยทงั้ สามคน คนนงึ รบั ผดิ ชอบนําทางไป โรงพยาบาล คนนงึ รับผดิ ชอบในการตดิ ตอ่ หาหานหยนุ อกี คนนงึ ก็ รับผดิ ชอบในการจัดการกบั จหี้ นานเฟิง เขา้ ไปน่ังในรถแลว้ ซงิ เฉนิ ก็ไดโ้ บกมอื ใหก้ บั ซสู อื เยวท่ อี่ ยขู่ า้ งนอก หนา้ ตา่ งรถ “หมา่ มส้ี บายใจไดเ้ ลย! พวกเราจะตอ้ งเอาบนั ทกึ เสยี ง ไปมอบใหก้ บั คณุ อาหานหยนุ อยา่ งแน่นอน เพอ่ื ใหเ้ ขาเปิดวนตลอด ทงั้ วนั ใหก้ บั แดด๊ ด!้ี ”

“หลังจากทแ่ี ดด๊ ดไ้ี ดย้ นิ แลว้ จะตอ้ งตนื่ ขน้ึ มาหาพวกเราอยา่ งมี ความสขุ แน่ๆ!” ไดย้ นิ คําพดู ของเขาแลว้ ซสู อื เยวก่ ็ยมิ้ ออกมาเล็กนอ้ ย “เดนิ ทาง ปลอดภยั นะ!” “ครับ หมา่ มก้ี ็เดนิ ทางปลอดภยั นะครับ!” “หลังจากทจี่ ดั การกบั ผหู ้ ญงิ ไมด่ คี นนัน้ แลว้ อยา่ ลมื ไปเจอกบั พวกเรา ทโ่ี รงพยาบาลดว้ ยนะครบั พวกเราจะไดร้ อแดด๊ ดฟี้ ื้นขนึ้ มาดว้ ยกนั ! ” ซสู อื เยวพ่ ยกั หนา้ ตอบตกลง กา้ วขาขน้ึ รถไป ลั่วเยยี นถกู เสยี งพดู ของเด็กนอ้ ยทําเอาตลกขน้ึ มา อดไมไ่ ดท้ จี่ ะขนึ้ รถไปพลางเอย่ พดู ออกมาพลางวา่ “สอื เยว่ ถา้ เมอ่ื ไหรฉ่ ันมลี กู ทน่ี ่ารักอยา่ งซงิ เฉนิ มนั กด็ ี” เมอ่ื กอ่ นหนา้ นต้ี อนทเ่ี ธอรอ้ งไหเ้ สยี ใจหนักมาก ซงิ เฉนิ กย็ ังใหเ้ ธอ ยมื ไหล่ ใหเ้ ธอพงิ ไหลข่ องเขารอ้ งไห ้ ลว่ั เยยี นถงึ ขนาดทสี่ ามารถจนิ ตนาการออกมาไดเ้ ลยวา่ หลงั จากทซ่ี งิ เฉนิ โตไป จะตอ้ งเป็ นเด็กทเ่ี อาอกเอาใจเกง่ และเป็ นสภุ าพบรุ ษุ มาก แน่ๆเลย

เธอน่ังอยใู่ นรถ พดู ครํ่าครวญออกมามากมาย “เพยี งแตต่ อนนฉี้ ันโสด ไมเ่ จอคนทเี่ หมาะสมกนั เลย” “ถา้ ฉันเจอคนทเี่ หมาะสม ฉันจะรบี ควา้ โอกาสคลอดลกู สาวออกมา สกั คนนงึ อยา่ งแน่นอน!” ซสู อื เยวถ่ อื โน๊ตบคุ๊ นั่งอยบู่ นเกา้ อเ้ี บาะหนังแท ้ หนั หนา้ ไปมองดา้ น นอกหนา้ ตา่ ง “คลอดลกู สาวไปทําไม?” “เพอื่ มาเป็ นภรรยาของซงิ เฉนิ ไง!” ล่ัวเยยี นถลงึ ตาใสซ่ สู อื เยวไ่ ปอยา่ งตําหนิ “เธอไมค่ ดิ วา่ ซงิ เฉนิ ของเธอนัน้ ออ่ นโยนมากทงั้ ยังมคี วามเป็ น สภุ าพบรุ ษุ มากและยงั สดใสมากๆเลยหรอื ไง?” “ชว่ั ชวี ติ นฉ้ี ันคงไมม่ โี ชคทจ่ี ะมลี กู ทวี่ า่ งา่ ยรคู ้ วามอยา่ งนแ้ี ลว้ แตฉ่ ัน สามารถทําใหเ้ ขากลายเป็ นลกู เขยของฉันไดน้ ะ!” ล่ัวเยยี นพดู ไปแลว้ ก็ไดย้ กมอื ขนึ้ มาพนมมอื “ตอนนซี้ งิ เฉนิ หา้ ขวบ รอใหฉ้ ันคลอดลกู สาวออกมา อายกุ ค็ งจะหา่ ง จากเขาประมาณ…หกปี ”

“หกปีก็ยงั ถอื วา่ ดอี ยู่ สามารถรบั ไดเ้ ลย!” ซสู อื เยวม่ องผหู ้ ญงิ ทคี่ ดิ เพอ้ เจอ้ อยขู่ า้ งๆไปดว้ ยความจนใจ “ฉันตอ้ งเตอื นคณุ เอาไวห้ น่อยนะคะคณุ ลัว่ เยยี น วา่ ตอนนค้ี ณุ ยงั ไมม่ ี แฟน และเพงิ่ จะจบชวี ติ สมรสทแ่ี สนจะเฮงซวบไปเองนะคะ ” “ถา้ เธอหาแฟนใหมม่ าแตง่ งานละ่ ก็ อยา่ งนอ้ ยก็ตอ้ งคบหาดใู จกนั สกั ปีนงึ กอ่ นถงึ จะแตง่ งาน คบกนั ปีนงึ แตง่ งานปีนงึ แลว้ คอ่ ยมลี กู อกี ปีนงึ อยา่ งนัน้ แลว้ ระยะหา่ งของลกู สาวของเธอกบั ซงิ เฉนิ ก็ไมใ่ ชแ่ ค่ หกปีแลว้ ” “นฉี่ ันยังไมไ่ ดน้ ับชว่ งระหวา่ งทจ่ี บรกั ครงั้ เกา่ มาเรม่ิ ตน้ รักครงั้ ใหม่ กอ่ นทเี่ ธอจะเจอแฟนเลยนะ ถา้ ภายในหา้ ปีเธอยังหาแฟนไมไ่ ดแ้ ลว้ ละ่ ก็ รอจนกวา่ เธอจะคลอดลกู สาวออกมา ซงิ เฉนิ กค็ งจะมแี ฟนไป แลว้ ” คําพดู ของซสู อื เยว่ ทําใหเ้ สน้ เลอื ดบนหนา้ ผากของลัว่ เยยี นเตน้ ตบุ ๆ ออกมา เธอเหลอื บมองซสู อื เยวไ่ ปอยา่ งเยอื กเย็น จากนัน้ กก็ ม้ หนา้ ลงเอานว้ิ ขน้ึ มานับ “ถา้ ตามทเี่ ธอวา่ มาแลว้ ละ่ ก็…”

“จากคบหาดใู จกนั ไปจนถงึ มลี กู ฉันตอ้ งใชเ้ วลาสามปี …” “เพอื่ ไมใ่ หอ้ ายขุ องซงิ เฉนิ กบั ลกู ของฉันหา่ งกนั เกนิ สบิ ปี ฉันก็ควรจะ หาแฟนใหไ้ ดภ้ ายในสองปี ” พดู จบ เธอก็สดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ “รอหลงั จากทเี่ รอื่ งตรงนข้ี องเธอไดแ้ กไ้ ขปัญหาลงไปแลว้ ฉันจะเรม่ิ ไปเทย่ี วรอบโลก นัดบอดไปทวั่ โลกเลย!” “ฉันไมเ่ ชอ่ื หรอกวา่ ภายในสองปีฉันจะไมเ่ จอคนทเี่ หมาะสมเลยสกั คนเดยี ว!” ซสู อื เยวไ่ ดย้ นิ คําพดู เกนิ จรงิ ของเธอแลว้ ก็อดถอนหายใจออกมา อยา่ งเสยี ไมไ่ ด ้ “ไมพ่ จิ ารณาฉนิ หนานเซงิ ดจู รงิ ๆ?” ไดย้ นิ ชอื่ ของฉนิ หนานเซงิ สหี นา้ ของลั่วเยยี นกไ็ ดเ้ ปลยี่ นไปทนั ที เธอเบอื นหนา้ ออกไปทางดา้ นนอกหนา้ ตา่ งรถ “พดู ถงึ เขาขน้ึ มาทําไม หมดสนุกเลย!” “ฉันเคยบอกแลว้ วา่ ฉันไมช่ อบเขาแลว้ ก็คอื ไมช่ อบเขาแลว้ สิ ไม่ เพยี งแตจ่ ะไมใ่ หโ้ อกาสเขา แตย่ ังไมใ่ หโ้ อกาสตวั ฉันเองดว้ ย! ”

“เดนิ หนา้ แลว้ ไมค่ ดิ จะถอยหลงั ฉันไมม่ วี นั จะหนั หลงั กลับไป! ” พดู จบ เธอก็หนั หนา้ ไปมองซสู อื เยว่ “แฟนเกา่ เธอชอื่ อะไรแลว้ นะ?” “ใช่ เฉงิ เซวยี น” “เธอจะใหโ้ อกาสเฉงิ เซวยี นไดเ้ รม่ิ ตน้ ใหมอ่ กี หรอื เปลา่ ?” ซสู อื เยวถ่ กู เถยี งเขา้ มาจนพดู ไมอ่ อก เธอทอดถอนหายใจออกมา อนั ทจ่ี รงิ กม็ คี ําพดู อยปู่ ระโยคหนง่ึ ทเี่ ธอ อยากจะบอกลวั่ เยยี น แตว่ า่ เห็นใบหนา้ ตอ่ ตา้ นของล่วั เยยี นแลว้ เธอเลอื กทจี่ ะไมพ่ ดู ออกไปดกี วา่ อนั ทจี่ รงิ สง่ิ ทเี่ ธออยากจะพดู ออกไปก็คอื … ฉนิ หนานเซงิ กบั เฉงิ เซวยี นไมเ่ หมอื นกนั เลยจรงิ ๆ เฉงิ เซวยี นเป็ นผชู ้ ายสารเลวทกุ กระเบยี ดนว้ิ คนหนงึ่ สว่ นฉนิ หนานเซงิ ละ่ ?

ถงึ แมว้ า่ ในใจจะมลี จู่ อ่ื เหยามาโดยตลอด คดิ มาโดยตลอดวา่ คนท่ี เขยี นจดหมายกบั เขาเมอื่ ตอนนัน้ เป็ นลจู่ อ่ื เหยา แตว่ า่ เขาก็ยงั ใสใ่ จเป็ นหว่ งเป็ นใยล่วั เยยี นมากเหมอื นกนั อยา่ งเชน่ ตอนน้ี… ขอ้ ความทโ่ี ชวอ์ ยใู่ นโทรศพั ทข์ องเธอ ก็เป็ นขอ้ ความทฉี่ นิ หนานเซงิ สง่ เขา้ มา “ตอนนอ้ี ารมณ์ของลั่วเยยี นไมม่ นั่ คงมาก คณุ สามารถหาเวลาไปอยู่ เป็ นเพอื่ นเธอหน่อยไดม้ ยั้ ?” “ขอบคณุ นะ” ซสู อื เยวถ่ อนหายใจออกมา เธอคดิ วา่ ไมว่ า่ จะยังไงกต็ ามในใจของฉนิ หนานเซงิ กม็ ลี วั่ เยยี นอยู่ เตม็ ไปหมด ตรงจดุ นไ้ี มว่ า่ จะเป็ นใครก็เทยี บกนั ไมไ่ ดเ้ ลย เพยี งไมน่ านรถกไ็ ดม้ าถงึ โรงแรม ซสู อื เยวก่ บั ลัว่ เหยยี นไดข้ น้ึ ไปขา้ งบนตามทอี่ ยทู่ ล่ี จู่ งิ่ เฉนิ สง่ มาให ้

หลังจากทเ่ี ขา้ หอ้ งไปแลว้ ก็ไดพ้ บวา่ นเ่ี ป็ นหอ้ งชดุ หอ้ งนงึ ดา้ นนอกหอ้ งชดุ มลี จู่ งิ่ เฉนิ ทอ่ี ยใู่ นชดุ สทู รองเทา้ หนังนั่งอยู่ ดา้ นในหอ้ งชดุ … นกึ ไมถ่ งึ วา่ จะมจี ว้ี า่ นเชงิ่ เจย่ี นหมงิ จงแลว้ ก็ยังมี…หลวิ หรเู ยยี นน่ังอยู่ บนรถเขน็ ดว้ ยอกี คน นเ่ี ป็ นครงั้ แรกทซ่ี สู อื เยวไ่ ดเ้ จอหลวิ หรเู ยยี นทอี่ ยใู่ นสถานะตนื่ มสี ติ ครบถว้ นแลว้ เธอเบกิ ตากวา้ งออกมา มองหนา้ ของหลวิ หรเู ยยี น ปากก็อา้ ออกมา นกึ อยากจะพดู อะไรออกไป แตก่ ลบั พดู อะไรไมอ่ อกเลยสกั คําเดยี ว เธออยากจะตะโกนเรยี กเธอวา่ แมม่ ากเลย แตค่ ําพดู มนั มาถงึ ทป่ี ากแลว้ มันกลบั พดู ไมอ่ อกเสยี ได ้ หลวิ หรเู ยยี นมองเธอมานง่ิ ๆ พลางยม้ิ ออกมา “ตอนทฉ่ี ันยงั อยใู่ นอาการโคมา่ หนูพดู อยทู่ ขี่ า้ งๆหฉู ันเกง่ มากเลย ไมใ่ ชเ่ หรอ?” “ทําไมเห็นฉันฟ้ืนขน้ึ มาแลว้ ปากมันใชก้ ารไมไ่ ดข้ นึ้ มา?”

ซสู อื เยวก่ ดั รมิ ฝี ปาก พยกั หนา้ ตอบรับไปเงยี บๆ ปากของเธอตอนนเ้ี หมอื นกบั ไดส้ ญู เสยี ฟังคช์ นั่ ในการพดู นไี้ ปเลย อา้ ๆหบุ ๆ อยากจะพน่ คําพดู ออกไปสกั คํานงึ แตก่ ลบั พดู ไมอ่ อกเลย สกั คําเดยี ว เธอตน่ื เตน้ มากเกนิ ไป เธอนกึ ไมถ่ งึ วา่ จะมาเจอกบั หลวิ หรเู ยยี นในสถานการณ์แบบนไ้ี ด ้ และกน็ กึ ไมถ่ งึ วา่ ตอนทห่ี ลวิ หรเู ยยี นฟ้ืนขน้ึ มา จะสวยไดข้ นาดนี้ พดู จาออ่ นโยนไดถ้ งึ ขนาดน้ี เห็นเธอยงั คงมที า่ ทางทด่ี ตู นื่ เตน้ ออกมา เจย่ี นหมงิ จงกไ็ ดถ้ อน หายใจออกมา “เธอเป็ นแมแ่ ทๆ้ ของเธอ เธอมอี ะไรใหต้ อ้ งกลัวนักหนา ?” “ยงั ไมร่ บี เขา้ มาอกี ?” ซสู อื เยวจ่ งึ ไดก้ ดั รมิ ฝี ปากเอาไว ้ แลว้ เอาโน๊ตบคุ๊ วางลงไปในมอื ของลว่ั เยยี น คอ่ ยๆเดนิ เขา้ ไปชา้ ๆ หลวิ หรเู ยยี นดงึ มอื ของเธอเขา้ ไป พลางถอนหายใจออกมา

“ทําใหล้ กู เจอกบั ความยากลําบากแลว้ ” “แมก่ บั พอ่ ของลกู แลว้ ก็ยังมคี ณุ อาจขี้ องลกู ดว้ ยอกี คน อยทู่ เ่ี มอื ง สตฟั ฟ์ ไมร่ เู ้ ลยวา่ พวกลกู ตอ้ งใชช้ วี ติ กนั อยา่ งนอ้ี ยทู่ ที่ างนี้” “ถา้ รกู ้ อ่ นละ่ ก็ แมจ่ ะรบี มาใหเ้ ร็วกวา่ น้ี” “แตม่ นั กแ็ ค…่ ” คําพดู ยังไมท่ นั ไดพ้ ดู ออกไปจนจบ เธอกก็ วาดตามองลจู่ งิ่ เฉนิ ทน่ี ่ัง อยขู่ า้ งนอก กลนื คําจําพวก “คนเลวทรามตํา่ ชา้ ” ตรงทอ่ นหลงั กลับ ลงไปเงยี บๆ ซสู อื เยวเ่ มม้ รมิ ฝี ปากออกมา ทนั ทที คี่ ดิ อยากจะถามออกไปวา่ ทําไม หลวิ หรเู ยยี นถงึ ไดม้ าอยทู่ น่ี ใ่ี นเวลาน้ี ประตหู อ้ งก็ไดถ้ กู คนกดออด มาจากขา้ งนอก เจย่ี นหมงิ จงรบี สง่ สญั ญาณใหพ้ วกเขาอยา่ เพง่ิ พดู อะไรกนั ออกมา ทนั ที จากนัน้ ก็ปิดบานประตทู อ่ี ยตู่ รงกลางหอ้ งชดุ นัน้ ลง เพยี งไมน่ าน กไ็ ดย้ นิ เสยี งลจู่ งิ่ เฉนิ ลกุ ขน้ึ ไปเปิดประตจู ากขา้ งนอก ดงั เขา้ มา “จงิ่ เฉนิ !”

ทนั ทที ปี่ ระตเู ปิดออก เสยี งออดออ้ นของลจู่ อื่ เหยาจากดา้ นนอกกไ็ ด ้ ดงั ขน้ึ “ฉันคดิ ถงึ คณุ มากเลยนะ!” ตอนที่ 379 ควรจะถงึ ตาคณุ มานานแลว้ เมอ่ื กอ่ นทกุ ครงั้ ตอนทลี่ จู่ อ่ื เหยาบอกวา่ คดิ ถงึ เขา ลจู่ งิ่ เฉนิ จะรสู ้ กึ ดี ใจมากเสยี ทกุ ครงั้ แตว่ า่ ตอนนเ้ี ขากลบั ยม้ิ ไมอ่ อกเลย เขามองหญงิ สาวทแ่ี ตง่ ตวั มาเสยี ดสู วยเป็ นพเิ ศษคนทอ่ี ยตู่ รงหนา้ ทนั ใดนัน้ เองกร็ สู ้ กึ วา่ เธอเหมอื นคนแปลกหนา้ ไป เขากบั ลจู่ อื่ เหยารจู ้ ักกนั ในตอนทเ่ี ขาอยใู่ นความยากลําบาก ลจู่ อ่ื เหยาเป็ นคนทเ่ี ขาวางอยบู่ นสว่ นลกึ สดุ ของหวั ใจ เป็ นความ อบอนุ่ แรกและเพยี งหนงึ่ เดยี วจากบนโลกใบนขี้ องเขา เธอยอมกอดเขาเอาไวใ้ นตอนทเี่ ขาอยใู่ นความยากลําบากทส่ี ดุ บอกวา่ อยากจะมอี นาคตทสี่ ดใสกบั เขา

เธอยอมยนื อยขู่ า้ งเขาในตอนทท่ี กุ คนตา่ งพากนั หวั เราะเยาะเขา บอกกบั เขาวา่ เธอเชอ่ื เขา ตอ่ มาในภายหลงั ทบ่ี า้ นของพอ่ เลย้ี งแมเ่ ลย้ี งไฟไหม ้ ทกุ คนตา่ งก็ พากนั กลา่ วโทษเขา คดิ วา่ เขาเป็ นคนทํา และก็เป็ นลจู่ อื่ เหยาดว้ ยเหมอื นกนั ทย่ี นื ออกมาเป็ นคนแรก แลว้ พดู วา่ เธอเชอ่ื เขา เธอไมเ่ พยี งแตจ่ ะเชอื่ เขา แตย่ งั ยอมพยายามชว่ ยเขาตรวจสอบ อยา่ งสดุ ความสามารถอกี สดุ ทา้ ยเขาก็ไดพ้ น้ ผดิ มาได ้ เขาไมอ่ ยากกลับไปทบี่ า้ นของพอ่ เลย้ี งแมเ่ ลยี้ ง เธอก็เสนอออกมา วา่ อยากจะไปอกี เมอื งนงึ กบั เขา เธอมเี งนิ ฝากอยนู่ ดิ หน่อย อยากจะ ทําธรุ กจิ เล็กๆกบั เขา แลว้ หลงั จากนัน้ ก็มชี วี ติ ทดี่ ขี นึ้ ลจู่ ง่ิ เฉนิ ในตอนนัน้ คดิ วา่ ลจู่ อ่ื เหยาเป็ นผหู ้ ญงิ ทม่ี จี ติ ใจดที สี่ ดุ ออ่ นโยนทส่ี ดุ ในโลกนแี้ ลว้ จรงิ ๆ เพยี งไมน่ านพวกเขากไ็ ดแ้ น่ใจในความสมั พันธ์ และกไ็ ดล้ งหลักปัก ฐานกนั อยทู่ อ่ี กี เมอื งนงึ พวกเขาเปิดรา้ นซเู ปอรม์ ารเ์ กต็ มารา้ นนงึ

ถงึ แมว้ า่ วฒุ กิ ารศกึ ษาของลจู่ งิ่ เฉนิ จะไมส่ งู และกจ็ ะทําเพยี งแคง่ าน คอยรับใชอ้ ยทู่ บี่ า้ นของพอ่ เลยี้ งแมเ่ ลย้ี งมาโดยตลอด แตเ่ ขากลับมคี วามสามารถในการทําธรุ กจิ ทด่ี มี าก เพยี งไมน่ านรา้ นซเู ปอรม์ ารเ์ กต็ เล็กๆของพวกเขาก็เตบิ โตขนึ้ เรอ่ื ยๆ ถงึ แมว้ า่ จะเจอกบั อปุ สรรคมากมายเชน่ กนั แตล่ จู่ ง่ิ เฉนิ กไ็ ดท้ ําจาก เถา้ แกร่ า้ นซเู ปอรม์ ารเ์ ก็ตเล็กๆรา้ นหนง่ึ มาจนถงึ ประธานทค่ี อยอยู่ เบอ้ื งหลังของหา้ งสรรพสนิ คา้ ขนาดใหญห่ ลายแหง่ ภายในชว่ งเวลา สนั้ ๆแคไ่ มก่ ป่ี ี เขาคดิ วา่ วนั เวลาอยา่ งนมี้ ันก็คอื ความสงบสขุ เป็ นความสบายไม่ เดอื ดไมร่ อ้ นอะไร แตล่ จู่ อ่ื เหยามกั จะพดู อยเู่ สมอวา่ เมอื งทพี่ วกเขาใชช้ วี ติ อาศยั อยมู่ ัน เล็กเกนิ ไป พวกเขาควรจะมเี วทที ใ่ี หญข่ นึ้ มคี วามมั่งคงั่ ทมี่ ากยง่ิ ขน้ึ เธอคอยเป่ าหเู ขาอยตู่ ลอดวา่ ใหเ้ ขามาทเ่ี มอื งหรง บอกวา่ เมอื งหรง เมอื งนี้ มโี อกาสมากขน้ึ สามารถทําใหเ้ ขาดําเนนิ แผนการเพอื่ พัฒนาความยง่ิ ใหญใ่ นขอบเขตทใ่ี หญข่ นึ้ ได ้ ดว้ ยเหตนุ เ้ี องลจู่ งิ่ เฉนิ กบั ลจู่ อ่ื เหยาก็เคยทะเลาะกนั มากอ่ น

แตเ่ ขานกึ ไมถ่ งึ วา่ จะมวี นั หนงึ่ ทเี่ ขาจะมาเจอญาตพิ น่ี อ้ งทแี่ ทจ้ รงิ ของ ตวั เอง แลว้ ยงั มาทเ่ี มอื งหรงจรงิ ๆ สง่ิ ทนี่ กึ ไมถ่ งึ ยง่ิ กวา่ เลยคอื หลังจากทมี่ าถงึ เมอื งหรงแลว้ ตนจะได ้ กลายมาเป็ นประธานของฉนิ ซอื่ กรปุ๊ ยงุ่ จนไมไ่ ดเ้ จอหนา้ กบั ลจู่ อื่ เห ยานานมากเลย “จงิ่ เฉนิ ” ในทนั ใดนัน้ เองเสยี งของลจู่ อื่ เหยาก็ไดด้ งึ เอาความคดิ ของลจู่ งิ่ เฉนิ กลบั มา เขาเงยหนา้ ขน้ึ ไป นกึ ไมถ่ งึ วา่ จะเหน็ ลจู่ อื่ เหยาถอดเสอ้ื คลมุ บนรา่ ง ของตวั เองออกไปตอ่ หนา้ เขาออกมาโตง้ ๆ! ดา้ นในเสอื้ คลมุ ของเธอ นกึ ไมถ่ งึ วา่ จะไมส่ วมชดุ ชนั้ ในเอาไวเ้ ลย สวมเพยี งแคช่ ดุ นอนผา้ ไหมทโี่ ป๊ มากๆเพยี งแคต่ วั เดยี ว! ชายหนุ่มเบกิ ตากวา้ งออกมาดว้ ยความตกใจ นกึ ขน้ึ มาไดว้ า่ ดา้ นใน หอ้ งชดุ ทอ่ี ยขู่ า้ งหลังยังมคี รอบครัวซสู อื เยวส่ ามคนกบั ลว่ั เยยี นและจ้ี วา่ นเชง่ิ อยดู่ ว้ ย จงึ รบี เขา้ ไปเอาเสอื้ คลมุ ทล่ี จู่ อื่ เหยาดงึ ออกไปมา คลมุ ลงไปบนรา่ งใหก้ บั เธอ “จอื่ เหยา คณุ …คณุ สวมเสอื้ ผา้ ใหเ้ รยี บรอ้ ยกอ่ น”

“ผมมเี รอื่ งทอ่ี ยากจะคยุ กบั คณุ ” ลจู่ อื่ เหยาหรต่ี าลง ในดวงตาไดม้ คี วามเยาะหยันแวบผา่ นออกมา ผชู ้ ายคนนท้ี งั้ ๆทต่ี น่ื เตน้ ไมไ่ หวอยแู่ ลว้ ยงั จะมาแสรง้ ทําเป็ นมาหยง่ิ อยตู่ อ่ หนา้ เธออกี นะ เธอเหน็ ผชู ้ ายประเภทนมี้ าเยอะแลว้ ปากบอกไมเ่ อา แตท่ จี่ รงิ แลว้ ในใจมันรสู ้ กึ ตนื่ เตน้ จะตายอยแู่ ลว้ หญงิ สาวแสยะรมิ ฝี ปากออกมา ถอดเสอื้ คลมุ ออกไปพลาง โนม้ รา่ ง เขา้ ไปพลาง โอบไหลข่ องลจู่ งิ่ เฉนิ เอาไวเ้ บาๆ “จงิ่ เฉนิ พวกเราหลังจากทม่ี าเมอื งหรงแลว้ ไดเ้ จอหนา้ กนั แคส่ ามสี่ ครัง้ เอง ทกุ ครัง้ ตา่ งกต็ อ้ งรบี รอ้ นไปหมด ” “ตอนนไี้ มง่ า่ ยเลยกวา่ ทจี่ ะไดม้ าเจอกนั คณุ ยงั อยากจะผลกั ฉัน ออกไปอกี เหรอ?” ลจู่ ง่ิ เฉนิ ตนื่ เตน้ จนลกู กระเดอื กขยับเคลอ่ื นขนึ้ ลง เหงอ่ื บนหนา้ ผาก ไหลอาบออกมา ชายหนุ่มดงึ ลจู่ อื่ เหยาลงมาจากรา่ งของเขาดว้ ยความแข็งกรา้ ว แลว้ โยนเสอื้ คลมุ ไปบนรา่ งของเธอ

ตอ่ จากนัน้ กค็ ดิ ขนึ้ มาไดอ้ กี วา่ ดเู หมอื นวา่ เสอื้ คลมุ มันจะไมส่ ามารถ ปิดรา่ งของเธอไดท้ งั้ หมด จงึ ไดห้ ยบิ เอาผา้ ปทู นี่ อนขนึ้ มาหอ่ หมุ ้ ทงั้ รา่ งของลจู่ อื่ เหยาไปดว้ ยเลย ในทส่ี ดุ ตอนนล้ี จู่ อื่ เหยากข็ ยบั ไปไหนไมไ่ ดอ้ กี แลว้ เธอถกู หอ่ หมุ ้ อยใู่ นผา้ ปทู น่ี อนขยบั ตวั ไมไ่ ดเ้ ลย หญงิ สาวยน่ ควิ้ ออกมา สดุ ทา้ ยกม็ องลจู่ ง่ิ เฉนิ ไปดว้ ยความไมพ่ อใจ อยบู่ า้ ง “พดู มาสิ คณุ อยากจะคยุ อะไรกบั ฉัน?” “มอี ะไรทม่ี นั ไมส่ ามารถทําไปพลางพดู ไปพลางได ?้ ” “ฉันคบกบั คณุ มานานขนาดนแ้ี ลว้ แตไ่ หนแตไ่ รมาพวกเราก็ไมเ่ คย จะกา้ วมาถงึ ขนั้ นก้ี นั มากอ่ น คณุ จะไมร่ บี รอ้ นเลยเหรอ ?” คําพดู ของหญงิ สาวพดู ออกมาจบ เสยี งสดู หายใจดว้ ยความตกใจที่ แผว่ เบาไดห้ ลดุ ออกมาจากภายในหอ้ งชดุ เสน้ เลอื ดบนหนา้ ผากของลจู่ ง่ิ เฉนิ กระตกุ ออกมาอยา่ งแรง เขาสดู หายใจเขา้ ไปลกึ ๆ เอาผา้ ปทู นี่ อนหอ่ หมุ ้ ลจู่ อื่ เหยาเอาไวแ้ น่น ขน้ึ กวา่ เดมิ

“จอ่ื เหยา ผมมเี รอื่ งจรงิ จังทจี่ ะพดู กบั คณุ จรงิ ๆ ” ลจู่ อื่ เหยามองเขาไปอยา่ งเหยยี ดๆแวบนงึ ภายในใจตอ่ วา่ เขาไป ดว้ ยความโกรธวา่ เขาเป็ นคนโง่ “พดู มาสคิ ะ ตกลงมนั เรอื่ งอะไรกนั แน่?” ชายหนุ่มหลบุ ตาลง “ผมเห็นขา่ วของเชา้ วนั นแ้ี ลว้ ” เขามองหนา้ ลจู่ อ่ื เหยานงิ่ “ทงั้ ๆทค่ี ณุ กร็ อู ้ ยแู่ ลว้ วา่ ฉนิ โมห่ านในตอนนก้ี ็คอื ผม ทําไมคณุ ถงึ ตอ้ ง บอกบั คนอน่ื วา่ คณุ เป็ นคหู่ มัน้ ของฉนิ โมห่ าน ?” ลจู่ อ่ื เหยาตะลงึ งันไปเล็กนอ้ ย เธอหรตี่ าลง “คณุ รไู ้ ดย้ งั ไง” ถงึ แมว้ า่ เธอจะรบั การสมั ภาษณไ์ ปกไ็ มก่ ลัวเขาจะรู ้ แตเ่ ธอก็ยังบล็อกขา่ วทงั้ หมดทเ่ี กยี่ วกบั เธอในโทรศพั ทข์ องเขา เอาไวโ้ ดยเฉพาะแลว้ เธอถงึ ขนาดทย่ี ังคดิ หาวธิ ที จ่ี ะบล็อกขา่ วทเี่ กย่ี วกบั เธอทงั้ หมดใน โทรศพั ทข์ องไป๋ ล่ัวดว้ ย

เพอ่ื ไมใ่ หไ้ ดพ้ บเห็นไดท้ นั ที สรา้ งโอกาสใหค้ วามคดิ เห็นของ มหาชนไดห้ มักหมมเอาไวม้ ากยง่ิ ขน้ึ ถงึ ตอนนัน้ แลว้ คนทงั้ เมอื งกไ็ ดเ้ ห็นขา่ วกนั ไปหมดแลว้ ลจู่ ง่ิ เฉนิ ถงึ แมว้ า่ จะอยากอธบิ ายออกไป กอ็ ธบิ ายออกไปไมไ่ ด ้ แตใ่ นตอนนรี้ ะยะหา่ งจากการสมั ภาษณน์ ัน้ ของเธอเพงิ่ จะผา่ นไปไม่ ถงึ 12ชว่ั โมงเอง ลจู่ งิ่ เฉนิ ก็เรมิ่ มาถามเธอเสยี แลว้ ! “แน่นอนอยแู่ ลว้ วา่ ผมตอ้ งเห็นขา่ วดว้ ยตวั เองอยแู่ ลว้ ” ลจู่ งิ่ เฉนิ จอ้ งมองหนา้ เธอ สายตาล้ําลกึ มองไมเ่ หน็ กน้ บงึ้ “คณุ บอกผมมาวา่ ทําไมถงึ ตอ้ งพดู ไปอยา่ งน้ี ?” ลจู่ อื่ เหยาหรตี่ าลงเล็กนอ้ ย จากนัน้ กเ็ อย่ พดู เสยี งออ่ นเสยี งหวาน ออกมา “สงิ่ ทฉ่ี ันทําลงไปพวกนไี้ มใ่ ชว่ า่ เพอ่ื ใหส้ ามารถอยดู่ ว้ ยกนั กบั คณุ ให ้ ไดม้ ากขน้ึ สกั หน่อยหรอื ไง?” “ถา้ ฉันพดู ไปวา่ ฉันเป็ นคหู่ มนั้ ของฉนิ โมห่ าน สถานะในตอนนขี้ อง คณุ กค็ อื ฉนิ โมห่ าน พวกเรากจ็ ะสามารถจบั มอื เดนิ ไปดว้ ยกนั ในที่ สาธารณะได”้

“นม่ี นั ไมด่ เี ลยหรอื ไงคะ?” พดู ไปแลว้ เธอก็กดั รมิ ฝี ปาก มองเขาไปอยา่ งน่าสงสาร “จงิ่ เฉนิ หรอื วา่ คณุ ไมอ่ ยากคบกบั ฉันอยา่ งเปิดเผยเหรอคะ ?” ลจู่ ง่ิ เฉนิ สดู หายใจเขา้ ลกึ ๆเพอ่ื ผอ่ นคลายอาการตกใจ “เพอื่ เรอ่ื งนจ้ี รงิ ๆ?” “แน่นอนอยแู่ ลว้ ” “แตเ่ มอ่ื กอ่ นผมกเ็ คยบอกคณุ เอาไวแ้ ลว้ วา่ เพอ่ื ไมส่ รา้ งปัญหาวนุ่ วาย ใหก้ บั ฉนิ โมห่ าน ใหค้ ณุ อยา่ มาหาผมในชว่ งทผี่ มกําลังปลอมเป็ นฉนิ โมห่ านอย”ู่ ลจู่ อื่ เหยากดั รมิ ฝี ปากเอาไว ้ “แตฉ่ ันคดิ ถงึ คณุ มากน่ี…” ลจู่ งิ่ เฉนิ ถอนหายใจออกมา “แลว้ เรอ่ื งทค่ี ณุ ไปขซู่ สู อื เยวล่ ะ่ ?” “คณุ ขซู่ สู อื เยวว่ า่ ใหเ้ ธอประกาศออกไปวา่ ฉนิ โมห่ านตายไปแลว้ แลว้ เอาสมบตั ขิ องฉนิ โมห่ านทงั้ หมดมาใหผ้ ม มนั ก็เป็ นเพราะวา่ คณุ คดิ ถงึ ผมมากดว้ ย?”

คําพดู ของชายหนุ่มทําใหห้ นา้ ของลจู่ อื่ เหยามดื ครม้ึ ออกมาทนั ที “คณุ รไู ้ ดย้ งั ไง?” ลจู่ งิ่ เฉนิ ยม้ิ เย็นออกมา “คณุ อยา่ ไปสนใจเลยวา่ ผมรไู ้ ดย้ งั ไง คณุ ก็แคบ่ อกผมมาวา่ ทําไมคณุ ถงึ ไดท้ ําอยา่ งนก้ี ็พอ” ลจู่ อื่ เหยาหลับตาลงพลางยม้ิ ขมขนื่ ออกมา จากนัน้ กเ็ งยหนา้ ขน้ึ มา มองหนา้ ของลจู่ ง่ิ เฉนิ ไปอยา่ งเย็นชา “แน่นอนวา่ เพอ่ื ทจี่ ะเอาสมบตั ขิ องฉนิ โมห่ านมาสิ” เธอจอ้ งหนา้ ของลจู่ งิ่ เฉนิ “จง่ิ เฉนิ หรอื คณุ ไมค่ ดิ วา่ มันไมย่ ตุ ธิ รรมเลยหรอื ไง?” “เป็ นลกู ของคณุ พอ่ กบั คณุ แมค่ ณุ เหมอื นกนั พวกคณุ ทงั้ สองตงั้ ทอ้ ง ขน้ึ มาพรอ้ มกนั คลอดออกมาพรอ้ มกนั แตว่ า่ ตอนนี้ เขามชี วี ติ อยู่ อยา่ งสขุ สบายเสยี ขนาดนัน้ แตค่ ณุ กลบั ตอ้ งมาลําบากขนาดน้ี” “หรอื วา่ คณุ จะไมค่ ดิ วา่ คณุ ควรจะทวงอะไรคนื มาจากเขาสกั หน่อย เลยหรอื ไง?”

“ฉนิ โมห่ านก็เพลดิ เพลนิ กบั มันมานานแลว้ และก็อยอู่ ยา่ งสขุ สบายมา นานมากแลว้ ควรจะถงึ ตาของคณุ ไดแ้ ลว้ !” ตอนที่ 380 ยงั มอี ะไรอกี ทเี่ ธอทําออกมาไมไ่ ด้ รา่ งของลจู่ ง่ิ เฉนิ ชอ็ กตะลงึ ไปอยา่ งจัง เขามองลจู่ อื่ เหยาทอี่ ยตู่ รงหนา้ ในทนั ใดนัน้ เองก็รสู ้ กึ เหมอื นเธอเป็ น คนแปลกหนา้ มาก ทงั้ ๆทพ่ี วกเขากค็ บกนั มาหา้ หกปีแลว้ ถงึ แมว้ า่ ความสมั พนั ธร์ ะหวา่ งทงั้ สองคนแตไ่ หนแตไ่ รมาจะไมไ่ ด ้ คบื หนา้ ไปกวา่ นี้ แต่… เขาก็คดิ อยเู่ สมอวา่ ตนคงจะเป็ นคนทร่ี จู ้ กั ลจู่ อื่ เหยาดที สี่ ดุ คนนัน้ แตว่ า่ ตอนนเ้ี ขามองผหู ้ ญงิ ทอ่ี ยตู่ รงหนา้ คนนี้ จๆู่ กค็ ดิ วา่ ตนเหมอื นจะ ไมเ่ คยไดร้ จู ้ กั เธออยา่ งแทจ้ รงิ มากอ่ นเลย ชายหนุ่มหลบุ ตาลงจอ้ งมองลจู่ อื่ เหยาไปนงิ่ ๆ “แตว่ า่ นะจอื่ เหยา ทกุ สงิ่ ทกุ อยา่ งของฉนิ โมห่ าน มันเป็ นสงิ่ ทฉ่ี นิ โม่ หานสมควรไดร้ ับมาทงั้ นัน้ ”

ตลอดชว่ งนม้ี าเขาไดเ้ รยี นรวู ้ า่ จะจดั การกบั งานของฉนิ ซอ่ื กรปุ๊ กบั ช วงซงิ กรปุ๊ ยงั ไงใหเ้ หมอื นอยา่ งฉนิ โมห่ านอยอู่ ยา่ งไมห่ ยดุ หยอ่ น ถงึ แมว้ า่ เขาจะทมุ่ เทความพยายามไปเป็ นสบิ เทา่ จากทตี่ นเคย บรหิ ารหา้ งสรรพสนิ คา้ เล็กๆมา ทกุ ๆวนั นอกจากกนิ ขา้ วนอนแลว้ ก็ยัง ตอ้ งเรยี นรอู ้ ยดู่ ว้ ย เขายังคงคดิ วา่ มนั ยังเหลอื บา่ กวา่ แรงอยู่ ลจู่ งิ่ เฉนิ ยากจะจนิ ตนาการออกมาไดเ้ ลยวา่ ฉนิ โมห่ านนัน้ นอกจากจะ สามารถจดั การงานพวกนไี้ ดเ้ หมอื นกบั ปอกกลว้ ยเขา้ ปากแลว้ ยัง สามารถคบหาอยกู่ บั ซสู อื เยวไ่ ด ้ เพลดิ เพลนิ กบั ชวี ติ ครอบครวั อยู่ รว่ มกนั กบั ทงั้ สามซงิ ไดย้ ังไง ชว่ งเวลาทเ่ี ขาไดเ้ ขา้ มาลมิ้ ลองชวี ติ ของฉนิ โมห่ านดว้ ยตวั เองยงั ไม่ ถงึ เดอื น เขาก็แบกรับภาระหนักจนรา่ งกายและจติ ใจแทบจะพังครนื ไปหมด ดงั นัน้ แลว้ ในตอนนี้ ในตอนทลี่ จู่ อื่ เหยาพดู วา่ ฉนิ โมห่ านไดร้ บั สง่ิ เหลา่ นม้ี าสบายๆ เขาคดิ วา่ มนั ไมม่ เี หตผุ ลเลย รสู ้ กึ วา่ มันน่าตลก มเี พยี งคนทเ่ี ขา้ ไปน่ังในตําแหน่งของฉนิ โมห่ านอยา่ งแทจ้ รงิ เทา่ นัน้ ถงึ จะรวู ้ า่ ฉนิ โมห่ านคนนส้ี ดุ ยอดมากแคไ่ หน …นเี่ ป็ นเรอื่ งทช่ี ว่ั ชวี ติ นเ้ี ขาก็คงจะไมม่ ที างทํามันได ้ คดิ ถงึ ตรงนแี้ ลว้ ลจู่ ง่ิ เฉนิ ก็สดู หายใจเขา้ ไปลกึ ๆ

“จอ่ื เหยา สง่ิ ทคี่ นแตล่ ะคนสามารถไดร้ ับมันมาได ้ ลว้ นแลว้ แต่ จะตอ้ งขน้ึ อยกู่ บั ความสามารถของตวั เองทงั้ นัน้ ” “ความสามารถของฉนิ โมห่ านมันสดุ ยอดกวา่ ผมมากจรงิ ๆ ดกี วา่ ผม มาก” “ผมไมค่ ดิ วา่ บนโลกนม้ี นั จะมอี ะไรทม่ี นั ไมย่ ตุ ธิ รรม” สนั นษิ ฐานวา่ ในตอนทฉ่ี นิ โมห่ านเรมิ่ ทํางานพวกนช้ี ว่ งแรกๆ กค็ งจะ ทําอะไรไมถ่ กู ดว้ ยเหมอื นกนั ละ่ มัง้ ? เขาคงจะผา่ นความพยายามอยา่ งหนักดว้ ยเหมอื นกนั กวา่ จะมาถงึ จดุ ทเ่ี ขายนื ในวนั นไ้ี ด ้ ตลอดชว่ งเวลานเี้ ขาเองก็ไดย้ นิ อดตี เกยี่ วกบั ฉนิ โมห่ านมาเยอะมาก เหมอื นกนั ในตอนทเ่ี ขาเพง่ิ จะเขา้ มารับชว่ งตอ่ ฉนิ ซอ่ื กรปุ๊ แรกๆ ฉนิ ซอื่ กรปุ๊ ได ้ ถกู พอ่ ของฉนิ หนานเซงิ บรหิ ารจนใกลจ้ ะลม้ ละลายไปแลว้ และกเ็ ป็ น ฉนิ โมห่ านทพ่ี ลกิ สถานการณ์กลบั มาได ้ ดงึ ฉนิ ซอื่ กรปุ๊ กลบั มาจาก ขอบเขตทจ่ี ะลม้ ละลายมาได ้ สว่ นชวงซงิ กร๊ปุ นัน้ …

นั่นก็เป็ นทที่ ฉ่ี นิ โมห่ านเขา้ ไปสรู ้ บเพอ่ื ทจี่ ะไดม้ าครอบครองมาทลี ะ นดิ ๆทงั้ หมด เขาตงั้ ชอื่ ชวงซงิ กรปุ๊ วา่ ซวงซงิ เป็ นเพราะวา่ ตอนนัน้ ทบี่ า้ นของเขามี เพยี งแคซ่ งิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ เด็กทงั้ สองคน ก็เลยจงึ ไดเ้ รยี กวา่ ซวงซงิ บรษิ ัทนท้ี งั้ หมดฉนิ โมห่ านเป็ นคนสรา้ งขนึ้ มาเองทงั้ สน้ิ เพอื่ วางแผน ทจ่ี ะเกบ็ เอาไวใ้ หก้ บั ลกู ๆของเขา แตว่ า่ ตอนนจ้ี ากปากของลจู่ อ่ื เหยานัน้ ความพยายามทงั้ หมดของฉนิ โมห่ านแทบจะถกู มองขา้ มมนั ไปหมดเลย ราวกบั เป็ นเพราะวา่ หลังจากทเ่ี กดิ มาฉนิ โมห่ านไดม้ ชี วี ติ ทด่ี กี วา่ เขา กเ็ ลยไดท้ กุ สง่ิ ทกุ อยา่ งเหลา่ นม้ี า นไี่ มใ่ ชไ่ มย่ ตุ ธิ รรม นเี่ ป็ นเพราะวา่ หวั ใจของลจู่ อื่ เหยามันไรส้ ามญั สํานกึ ! “ลจู่ ง่ิ เฉนิ !” ลจู่ อื่ เหยายน่ ควิ้ ออกมา ถลงึ ตาใสล่ จู่ งิ่ เฉนิ ไปอยา่ งดดุ นั

“อยา่ งนัน้ แลว้ ทคี่ ณุ อยากใหฉ้ ันมาวนั นี้ ไมใ่ ชเ่ พอ่ื ทคี่ ยุ เรอ่ื งอนาคต ของฉันกบั คณุ แตเ่ ป็ นเพราะคดิ วา่ ฉันไมค่ วรจะคดิ หาวธิ เี พอื่ ทจ่ี ะทํา ใหต้ อ่ จากนไ้ี ปคณุ กบั ฉันไดม้ ชี วี ติ ทด่ี ขี น้ึ ถกู มัย้ ?” “คณุ วา่ ทฉี่ ันทําอยา่ งนไ้ี ป ฉันทําไปเพอ่ื ใคร?” “หรอื ฉันเป็ นคนทโ่ี ลภอยากไดส้ มบตั ขิ องฉนิ โมห่ านมากหรอื ไง ?” “จง่ิ เฉนิ เมอ่ื กอ่ นคณุ ใชช้ วี ติ มาอยา่ งยากลําบาก และน่าอนาถมาก แคไ่ หน คงไมต่ อ้ งใหฉ้ ันชว่ ยคณุ เรยี กความทรงจํานัน้ มาใหห้ รอก มงั้ ?” “ทําไมคณุ ถงึ ไมส่ ามารถทจ่ี ะพยายามสกั หน่อย พฒั นากา้ วขนึ้ ไปอกี สกั หน่อยกนั ?” “ไดเ้ งนิ กบั ทรพั ยส์ มบตั ขิ องฉนิ โมห่ านมา มันเป็ นวธิ ที ดี่ ที สี่ ดุ ทพี่ วก เราจะกระโดดขน้ึ มาจากชนั้ ลา่ งขน้ึ มาชนั้ สงู สดุ ได!้ ” “คณุ บอกวา่ คณุ ไมม่ คี วามสามารถเทา่ ฉนิ โมห่ าน ไมเ่ ป็ นไรเลย พวก เราไมจ่ ําเป็ นจะตอ้ งบรหิ ารธรุ กจิ ของเขาใหด้ ๆี อยแู่ ลว้ ” “ขอเพยี งแคค่ ณุ ไดส้ มบตั มิ ลู คา่ แสนลา้ นของเขามาไดก้ ็พอแลว้ นี่ ” “เงนิ พวกนม้ี นั เพยี งพอใหพ้ วกเราไดม้ ชี วี ติ ในสงั คมชนั้ สงู เพยี งพอ ไปชวั่ ชวี ติ แลว้ !”

เธอยงิ่ พดู กย็ ง่ิ บา้ คลง่ั ยงิ่ พดู ก็ยง่ิ ตนื่ ตวั ขนึ้ มา “จงิ่ เฉนิ คณุ ปลอ่ ยฉันส”ิ “ตอนนพี้ วกเราก็มานอนดว้ ยกนั ดมี ยั้ ?” “รอใหฉ้ นิ โมห่ านตายแลว้ พวกเราเอาเงนิ ของเขามา พวกเราก็ แตง่ งานกนั แลว้ ฉันก็มลี กู ใหค้ ณุ !” “ซสู อื เยวส่ ามารถมลี กู ใหฉ้ นิ โมห่ านสามคน ฉันก็สามารถมลี กู ใหค้ ณุ สกั หกคนไปเลย!” นํ้าเสยี งตน่ื ตวั ของลจู่ อื่ เหยา ทําใหล้ ่วั เยยี นทน่ี ่ังอยภู่ ายในหอ้ งชดุ อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะหวั เราะพรดื ออกมา ฉนิ หนานเซงิ คนโงน่ ี่ ลจู่ อ่ื เหยาเทพธดิ าของเขา นกึ ไมถ่ งึ วา่ เพอื่ เงนิ แลว้ จะอยากเป็ นแม่ หมใู หล้ จู่ ง่ิ เฉนิ เลยทเี ดยี ว! สว่ นเขากลบั เพอื่ ผหู ้ ญงิ คนน้ี… “ใคร!?” เสยี งในหอ้ งทําใหห้ นา้ ทงั้ หนา้ ของลจู่ อ่ื เหยาไดซ้ ดี เผอื ดออกมา ทนั ที

เธอเบกิ ตากวา้ งมองไปทางประตู “ใครอยขู่ า้ งใน!?” พดู ไปแลว้ เธอกไ็ ดห้ นั หนา้ ไปมองลจู่ งิ่ เฉนิ “คณุ มผี หู ้ ญงิ คนอน่ื ?” “เยยี่ มไปเลยลจู่ ง่ิ เฉนิ ” “ฉันคบกบั คณุ มาตงั้ หลายปี ไมเ่ คยไดข้ นึ้ เตยี งกนั อยา่ งจรงิ จังมา กอ่ นเลย ฉันก็ยงั นกึ เลยอยวู่ า่ คณุ ชา่ งมคี วามอดทนมากจรงิ ๆ ” “นกึ ไมถ่ งึ วา่ คณุ จะปิดบงั ฉัน แอบไปมผี หู ้ ญงิ คนอน่ื ขา้ งนอก! ” “คณุ ไมล่ ะอายใจตอ่ ฉันเลยหรอื ไง!?” ลจู่ ง่ิ เฉนิ ถกู เธอดา่ วา่ จนสหี นา้ มดื ครม้ึ ออกมา กําลังจะพดู อะไร ออกไป ประตหู อ้ งขา้ งๆก็ถกู ซสู อื เยวเ่ ปิดออกมา หญงิ สาวแสยะรมิ ฝี ปากออกมา มองสํารวจผหู ้ ญงิ คนนัน้ ทถี่ กู ลจู่ งิ่ เฉนิ มดั กบั ผา้ ปทู น่ี อนบนเตยี งจากดา้ นบนไลล่ งมา มมุ ปากไดป้ ระดบั ไปดว้ ยรอยยม้ิ ทเ่ี ยอื กเย็นออกมา “ลจู่ อื่ เหยา เธอบอกวา่ พใี่ หญล่ จู่ ง่ิ เฉนิ ของฉันตอ้ งละอายใจตอ่ เธอ ?”

“ไมท่ ราบวา่ ทําไมเธอถงึ ไดม้ หี นา้ พดู ประโยคนอ้ี อกมาไดย้ ังไงกนั ?” “ตวั เธอเองกย็ งั ทําเรอ่ื งพวกนัน้ อยลู่ ับหลงั นกึ วา่ ไมม่ ใี ครเขารเู ้ ลย หรอื ไง?” ลจู่ อ่ื เหยายน่ คว้ิ ออกมา ถลงึ ตามองซสู อื เยวไ่ ปอยา่ งเยอื กเย็น “เป็ นแก?” พดู จบ เธอกย็ มิ้ เย็นออกมา “ซสู อื เยว่ ยังคงเป็ นแกทรี่ ะดบั สงู กวา่ สนิ ะ” “เมอื่ กอ่ นกส็ ามารถออ่ ยมหาเศรษฐที รี่ วยทสี่ ดุ ในเมอื งหรงอยา่ งฉนิ โมห่ านมาไดโ้ ดยทนั ท”ี “มาตอนนฉ้ี นิ โมห่ านกําลงั จะตาย แกคดิ วา่ ไมร่ อดแลว้ กเ็ ลยเรม่ิ มา ออ่ ยลจู่ งิ่ เฉนิ แทนใชม่ ยั้ ?” เธอพดู ไป พลางกวาดสายตามองการตกแตง่ หอ้ งไปรอบๆ “ประตู หนา้ ตา่ งปิดแน่นหนาเสยี ขนาดนี้ พวกคณุ ทงั้ สองคนคงไมไ่ ดเ้ พง่ิ จะ เสร็จกนั แลว้ รอฉันอยทู่ นี่ หี่ รอกใชม่ ยั้ ?”

“มนิ ่าลจู่ ง่ิ เฉนิ ถงึ ไมม่ คี วามสนใจฉันเลย มผี หู ้ ญงิ สาวๆทเ่ี คยแตง่ งาน แลว้ อยา่ งแกอยู่ เขาจะตอ้ งคดิ วา่ แกมนั มลี ลี าเยอะไมม่ ที สี นิ้ สดุ อยู่ แลว้ ” “เพราะถงึ ยังไงแกก็มลี กู มาแลว้ สามคน ฝี มอื ความเชยี่ วชาญเรอื่ งบน เตยี ง ใครมันจะไปสเู ้ ธอไดล้ ะ่ ?” คําพดู ของหญงิ สาวพดู ออกมาไดท้ เุ รศสดุ ๆ สหี นา้ ของลจู่ ง่ิ เฉนิ มดื ครม้ึ เสยี เหมอื นกบั ทอ้ งฟ้าทฝ่ี นกําลงั จะตก ออกมา “จอื่ เหยา คณุ อยา่ มาพดู ไรส้ าระ!” เมอื่ กอ่ นเธอไมใ่ ชค่ นอยา่ งน้ี… ทําไมจๆู่ เธอถงึ ไดเ้ ปลย่ี นกลายมาเป็ นคนทโี่ ลภ เสยี สติ ปากกเ็ ต็ม ไปดว้ ยคําพดู สกปรกๆอยา่ งนไ้ี ด?้ “หรอื ฉันพดู ผดิ ไปหรอื ไง?” “กอ่ นทฉ่ี ันมา คณุ กบั ซสู อื เยวอ่ ยทู่ นี่ ที่ ําอะไรกนั !?” “กอ่ นทเี่ ธอจะมา พวกเราเองก็เพง่ิ จะมาถงึ เหมอื นกนั ”

ลั่วเยยี นยมิ้ เยาะออกมาพลางเปิดประตเู ขา้ มา เขา้ มานั่งบนโซฟาที่ อยขู่ า้ งๆดว้ ยกนั กบั ซสู อื เยว่ ลจู่ อ่ื เหยาเบกิ ตากวา้ ง พลางยมิ้ เย็นออกมา “นกึ ไมถ่ งึ วา่ จะยงั มสี ว่ นของล่ัวเยยี นดว้ ยอกี คนน่ะ!” “จรงิ ดว้ ย พวกเธอเป็ นเพอ่ื นรกั กนั นี่ เพอื่ ซสู อื เยวแ่ ลว้ เธอสามารถ เลกิ กบั ฉนิ หนานเซงิ ไดเ้ ลย แลว้ จะยงั มอี ะไรอกี ทเี่ ธอทํามนั ไมไ่ ด ?้ ” “สงิ่ ทฉ่ี ันทําออกมาไมไ่ ด ้ มนั กเ็ ยอะอยนู่ ะ” ลัว่ เยยี นหยบิ โน๊ตบคุ๊ ขนึ้ มาอยา่ งไมแ่ ยแส พลางเสยี บแฟลชไดรฟ์ เขา้ ไป แลว้ กดเปิด “อยา่ งเชน่ ฉันจะไมม่ ที างนัดไปนอนกบั ผชู ้ ายไปทว่ั และยง่ิ ไมม่ ที าง ทจี่ ะถา่ ยรปู เอาไวท้ กุ ครัง้ เพอ่ื ไปรดี ไถเงนิ จากคนอน่ื เขาหรอก ” ตอนที่ 381 นายจะมวี นั นไ้ี ดย้ งั ไง คําพดู ของลั่วเยยี นนัน้ ทําใหใ้ บหนา้ ของลจู่ อื่ เหยาซดี ลง เธอเหลอื บตามองไปยังลจู่ งิ่ เฉนิ ดว้ ยความรสู ้ กึ ผดิ หลงั จากนัน้ กเ็ งย หนา้ ขนึ้ มามองหนา้ ลวั่ เยยี นอยา่ งโกรธแคน้ :

“เธอพดู จาเหลวไหลอะไร?” การตอบโตข้ องเธอแบบนี้ ทําใหล้ จู่ ง่ิ เฉนิ คอ่ ยๆ เลกิ คว้ิ ขนึ้ ลัว่ เยยี นบอกวา่ เธอไมส่ ามารถนัดหมายไปนอนกบั ผชู ้ ายแบบนัน้ ได ้ ในสว่ นเรอื่ งรปู ภาพนัน้ ก็ถกู ถา่ ยออกมาใหด้ คู ลมุ เครอื ,ครมุ เครอื เพอื่ ใชใ้ นการแบล็กเมล์ แลว้ ทําไมลจู่ อ่ื เหยาจงึ ตอ้ งแสดงทา่ ทตี อบโตม้ ากขนาดนด้ี ว้ ย ? เมอ่ื มาถงึ ตรงน้ี ฝ่ ายชายรสู ้ กึ เพยี งวา่ ในหวั ของเขามเี สยี ง “ตมู \" เกดิ ขนึ้ คงไมใ่ ชห่ รอก เขาหนั หนา้ ไปอยา่ งแขง็ ทอ่ื แลว้ มองไปยงั ลจู่ อ่ื เหยาทอี่ ยขู่ า้ งกาย ตนเองอยา่ งมนึ งง ใบหนา้ เต็มไปดว้ ยคําวา่ ไมอ่ ยากจะเชอ่ื เป็ นไปไมไ่ ด ้ เป็ นไปไมไ่ ด!้ ลจู่ งิ่ เฉนิ ไมห่ ยดุ ทจ่ี ะปลอบใจตนเองอยใู่ นใจ เป็ นไปไมไ่ ด!้ จอื่ เหยาเธอจมอยกู่ บั ความรสู ้ กึ ของตนเองอยา่ งสน้ิ เชงิ ทําเรอ่ื งแบบ นไ้ี มไ่ ดอ้ ยา่ งแน่นอน!

แน่นอนวา่ ……เป็ นไปไมไ่ ด…้ … กใ็ นเมอื่ ฝ่ ายชายคอยลา้ งสมองและปลอบใจตนเองอยตู่ ลอดเวลา ลั่วเยยี นก็นําเอาโปรเจคเตอรเ์ ครอื่ งเล็กออกมา ทนั ทที โ่ี ปรเจคเตอรถ์ กู วางลงขา้ งกบั เครอ่ื งคอมพวิ เตอร์ ทวั่ ทงั้ หอ้ ง กต็ กอยภู่ ายใตค้ วามเงยี บ ลจู่ อื่ เหยามองสง่ิ ทถ่ี กู ฉายออกมาจากจอโปรเจคเตอรอ์ ยา่ งตกใจ ไดย้ งั ไง…… เป็ นไปไดย้ งั ไง!? สงิ่ ทเี่ ธอบนั ทกึ ไวใ้ นดสิ ก์ เป็ นไปไดย้ งั ไง…… ลจู่ งิ่ เฉนิ มองไฟลพ์ วกนที้ เี่ ต็มไปดว้ ยรายชอ่ื ของผชู ้ ายตา่ งชาติ เขา เหมอื นถกู ฟ้าผา่ จนรา่ งทงั้ รา่ งไมส่ ามารถขยบั ได ้ ผชู ้ ายพวกน้ี คนทอ่ี ยใู่ นไฟลน์ ัน้ เขารจู ้ ักหมดเลย! คนในน้ี ยงั มแี มก้ ระทง่ั ลกู ชายแทๆ้ ของพอ่ แมบ่ ญุ ธรรมของเขา! แมว้ า่ ในไฟลไ์ ฟลน์ จ้ี ะเต็มไปดว้ ยชอ่ื ของผชู ้ าย เขากไ็ มไ่ ดร้ จู ้ กั สนทิ สนมกบั ทกุ คน แตว่ า่ ……

เขาจําไดท้ กุ คน พวกนล้ี ว้ นเคยคดิ เกนิ เลยกบั ลจู่ อ่ื เหยามากอ่ น โดยเฉพาะลกู ชายแทๆ้ ของพอ่ แมบ่ ญุ ธรรมของเขา เขาไมเ่ พยี งแตค่ ดิ ทจี่ ะคดิ อยากจะไดล้ จู่ อื่ เหยา แตย่ ังเคยทําเพอื่ ลจู่ อื่ เหยามาหลายครัง้ เพงิ่ จะตเี ขาจนตอ้ งเขา้ โรงพยาบาลดว้ ย อาการสาหสั ไป! แลว้ ตอนน้ี เขายังมาปรากฏตวั อยใู่ นไฟลอ์ นั นอ้ี กี …… ตกลงนมี้ ันเรอ่ื งอะไรกนั ? ราวกบั มองเห็นสง่ิ ทอี่ ยใู่ นใจของลจู่ งิ่ เฉนิ ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ ลง เล็กนอ้ ยพลางมองไปยังลจู่ งิ่ เฉนิ : “พใ่ี หญ่ ดเู หมอื นวา่ ในนจ้ี ะมคี นทพ่ี ร่ี จู ้ ักอยเู่ ต็มไปหมดเลยนะเนย่ี ” “พล่ี องบอกพวกเราหน่อยสิ วา่ พอี่ ยากจะดคู นไหนกอ่ น ?” ลจู่ ง่ิ เฉนิ เงยี บอยนู่ าน กอ่ นจะสดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ แลว้ ชไ้ี ปยงั ไฟล์ ของลกู ชายของพอ่ แมบ่ ญุ ธรรมของเขา “อนั นี้” ล่ัวเยยี นหวั เราะออกมาเบาๆ แลว้ ยกมอื ขน้ึ มาจับเมาส์

“อยา่ นะ อยา่ ______!” ในตอนทล่ี ่ัวเยยี นกําลังจะกดเปิดไฟลน์ ัน้ ลจู่ อื่ เหยาทถี่ กู ลจู่ งิ่ เฉนิ ใช ้ ผา้ ปทู น่ี อนมัดเอาไวน้ ัน้ กไ็ มร่ วู ้ า่ ไปเอาเรยี่ วแรงมาจากไหน ดนิ้ จน สามารถหลดุ ออกมาจากผา้ ปทู นี่ อนได ้ บนตวั ของเธอสวมไวเ้ พยี งแคช่ ดุ ชนั้ ในเทา่ นัน้ เธอพงุ่ ไปยังทศิ ทาง ทลี่ ั่วเยยี นอยดู่ ว้ ยสภาพทใ่ี สเ่ สอ้ื ผา้ ทไี่ มเ่ รยี บรอ้ ย แลว้ ควา้ เขา้ ท่ี เมาสใ์ นมอื ของล่ัวเยยี น “อยา่ เปิด! อยา่ นะ!” ไฟลท์ กุ ไฟลใ์ นน้ี จะใหล้ จู่ ง่ิ เฉนิ เห็นไมไ่ ดแ้ มแ้ ตไ่ ฟลเ์ ดยี ว! เดมิ ทลี จู่ ง่ิ เฉนิ ก็ไมอ่ ยากจะรว่ มมอื กบั เธอในการฆา่ ฉนิ โมห่ าน เพอื่ รับ เอาทรพั ยส์ มบตั ขิ องฉนิ โมห่ าน! ถา้ ถกู ลจู่ งิ่ เฉนิ เหน็ ความสมั พนั ธร์ ะหวา่ งเธอกบั ผชู ้ ายคนอน่ื ดแู ลว้ แผนการทเี่ ธอจะใชเ้ ขาใหเ้ ป็ นประโยชน์….. เธอกจ็ ะไมม่ อี ะไรเลยจรงิ ๆ! แตล่ จู่ อ่ื เหยากลับลมื ไป เมอื่ ลว่ั เยยี นวางนว้ิ ของเธอลงบนเมาสเ์ ธอก็ รบี จับทมี่ อื ของลั่วเยยี นแรงขนึ้ ……

แตน่ ัน้ ก็เทา่ กบั วา่ เธอเป็ นคนเปิดไฟลพ์ วกนัน้ ดว้ ยมอื ของเธอเอง ตามมาดว้ ยเสยี งของระบบทดี่ งั ออกมา ลจู่ อ่ื เหยาอยากทจ่ี ะปกปิด ทกุ อยา่ งเอาไว ้ แตก่ ็สายไปแลว้ สงิ่ ทถี่ กู ฉายออกมาบนกําแพงหอ้ ง ปรากฏเป็ นรปู ของเธอกบั ลกู ชาย ของพอ่ แมบ่ ญุ ธรรมของลจู่ ง่ิ เฉนิ ทกุ ๆ รปู ลว้ นเป็ นรปู ของคน2คนทกี่ ําลังนอนเปลอื ยกายกนั อยบู่ น เตยี ง ในอริ ยิ าบถตา่ งๆ และในมมุ ตา่ งๆ ทงั้ หมดลว้ นเป็ นภาพทม่ี าจากการแอบถา่ ย แลว้ ยงั มสี องสามรปู ทลี่ จู่ อ่ื เหยายงั ยมิ้ เบาๆ ใหก้ บั กลอ้ งอกี ดว้ ย รปู แบบนร้ี ปู แลว้ รปู เลา่ ถกู ฉายอยบู่ นสไลดอ์ ยา่ งไมม่ ตี กหลน่ ลจู่ ง่ิ เฉนิ เบกิ ตากวา้ ง เขาแทบจะทรงตวั ไมอ่ ยู่ เขาเซไปมาสองสาม กา้ ว หลงั จากนัน้ ก็ควา้ เอาขอบของตทู ้ อี่ ยดู่ า้ นหลังเอาไว ้ เพอื่ ไมใ่ ห ้ ตนเองลม้ ลงไป เขาแทบไมอ่ ยากจะเชอ่ื สายตาทเ่ี ห็นภาพทถ่ี กู ฉายบนผนังของ ตนเอง ในหวั ของเขามแี ตเ่ สยี งออ้ื องึ

เป็ นไปไดย้ งั ไง…… ในชว่ งหลายปีทผ่ี า่ นมานี้ ในใจของเขาลจู่ อื่ เหยาเป็ นคนทใี่ สสะอาด ทส่ี ดุ เป็ นผหู ้ ญงิ ทมี่ จี ติ ใจงดงาม และออ่ นหวาน ความอบอนุ่ ทงั้ หมดของเขา ทงั้ หมดเป็ นของเธอ เธอบอกกบั เขาวา่ จะตอ้ งซอื่ สตั ยต์ อ่ ความรสู ้ กึ บอกกบั เขาวา่ เขาไม่ สามารถคดิ วา่ ตวั เองหลอ่ ก็แคแ่ สดงความเมตตาไปทว่ั ตอ้ งจําเธอ เอาไวใ้ หด้ ี เขาจําไดท้ กุ ประโยค ทกุ ๆ จดุ เขาจําไดห้ มดเลย จําไดอ้ ยา่ งชดั เจน แตว่ า่ ตอนน้ี…… ความเป็ นจรงิ เหมอื นจะหวั เราะเยาะในความซอื่ สตั ยต์ อ่ ความรกั ของ เขา เพอ่ื ทจี่ ะใหล้ จู่ อ่ื เหยารกั ษาตนเองใหบ้ รสิ ทุ ธดิ์ งั่ หยก คดิ วา่ วา่ เธอจะ เป็ นอยา่ งทพ่ี ดู จรงิ ๆ แลว้ จะมอบสง่ิ ทล่ี ้ําคา่ ทส่ี ดุ ใหก้ บั เขาในคนื ววิ าห์ เขาเองก็ยังรกั ษาคํามั่นสญั ญาน้ี ตลอดเวลาไมส่ นใจใครอน่ื

นอกจากลจู่ อื่ เหยาแลว้ กไ็ มม่ ใี ครอน่ื ไมไ่ ปใกลไ้ มว่ า่ จะเป็ นผหู ้ ญงิ คน ไหนก็ตาม ถงึ แมว้ า่ ไมก่ ปี่ ีมานธี้ รุ กจิ ของเขาจะดขี น้ึ มากแลว้ มหี ญงิ สาวสว่ นหนงึ่ ทพี่ ยายามเขา้ มาใหท้ า่ เขา เขาก็ปฏเิ สธอยา่ งเด็ดขาด เพราะวา่ เขา เองก็มคี หู่ มนั้ อยแู่ ลว้ แตว่ า่ ตอนนเ้ี มอื่ เห็น เมอ่ื เห็นรปู พวกน้ี เขารสู ้ กึ วา่ ความมงุ่ มั่นของเขา ตลอดหลายปีทผ่ี า่ นมาน้ี ลว้ นเป็ นเรอื่ งตลก เมอื่ รปู ภาพทอ่ี ยใู่ นไฟลโ์ ดนเลอื่ นจนหมดแลว้ ก็ปรากฏเป็ นตาราง ขนึ้ มา บนตารางมกี ารบนั ทกึ ไวอ้ ยา่ งชดั เจน เป็ นไทมไ์ ลนก์ ารรจู ้ ักของ ลจู่ อ่ื เหยากบั ผชู ้ ายคนน้ี แลว้ ยังม…ี …. เธอไดร้ ดี ไถผชู ้ ายคนนอ้ี อกมาจํานวนมาก เมอื่ ดไู ฟลจ์ บแลว้ ลั่วเยยี นกเ็ ปิดไฟลอ์ นั อน่ื ตอ่ ก็เป็ นเหมอื นกบั ไฟลก์ อ่ นหนา้ น้ี เมอื่ เปิดไฟลอ์ อก ภายในลว้ นเป็ นภาพถา่ ยทมี่ คี วามลอ่ แหลม รปู ภาพสดุ ทา้ ยก็เป็ นตารางการรดี ไถของลจู่ อื่ เหยา

ลจู่ ง่ิ เฉนิ รสู ้ กึ เหมอื นในหวั ของเขาเหมอื นจะมเี สยี งออื้ องึ ไปมา เขาหนั หนา้ ไปมองลจู่ อื่ เหยา ใบหนา้ ของเธอขาวซดี จนไมม่ สี ขี อง เลอื ดแมแ้ ตน่ อ้ ย: “จอ่ื เหยา รปู ภาพพวกนี้…..” “เรอื่ งมันเป็ นมายงั ไง?” ลจู่ อื่ เหยามองไปยังรปู ภาพของตวั เองทถี่ กู แอบถา่ ยพวกนัน้ บน หนา้ จอขนาดใหญ่ แลว้ รา่ งทงั้ รา่ งกท็ รดุ ตวั นั่งลงกบั พนื้ จบแลว้ ทกุ อยา่ งจบสนิ้ แลว้ ทกุ ๆ อยา่ งจบสน้ิ แลว้ แผนการทงั้ หมดของเธอ ถกู ซสู อื เยวแ่ ละลัว่ เยยี นทําลายหมดแลว้ ! ลจู่ ง่ิ เฉนิ ยงั จะมาถามเธออกี วา่ เรอ่ื งมันเป็ นมายงั ไง? เป็ นมายังไงอะไรอกี ละ่ ? นกี่ ค็ อื ตวั ตนทแ่ี ทจ้ รงิ ของเธอ

เธอไมใ่ ชล่ ั่วเยยี นหนา้ ตาก็ไมส่ ามารถเทยี บได ้ แลว้ กไ็ มใ่ ชซ่ สู อื เยว่ เธอมเี พยี งรา่ งกายทสี่ ามารถใชห้ าเงนิ มาใหต้ นเองได ้ เป็ นการดนิ้ รน ทจ่ี ะมชี วี ติ ตอ่ ตอนทเี่ ธอแสรง้ ทําเป็ นป่ วยใกลจ้ ะตายแลว้ ออกมาจากเมอื งหรง ใน ตวั มเี งนิ เพยี งแค่ 1พนั กวา่ ๆ สดุ ทา้ ยระหวา่ งทางกย็ ังโดนปลน้ ไปอกี เธอไมอ่ ยากทจ่ี ะไปทํางานพวกกรรมกรหรอื พวกงานทใี่ ชแ้ รงงาน เธอไมอ่ ยากพบเจอกบั ความลําบาก ดงั นัน้ วธิ เี ดยี วทจ่ี ะทําใหเ้ ธอได ้ อยใู่ กลเ้ งนิ กค็ อื มองหาผชู ้ ายทมี่ เี งนิ ขน้ึ เตยี งกบั พวกเขา และขอเงนิ จากพวกเขา ภายหลงั เธอก็จะมองหาผชู ้ ายทแ่ี ตง่ งานแลว้ ลอ่ ลวงพวกเขา ถา่ ยรปู แลว้ ก็เอามาแบล็กเมลพ์ วกเขา คนพวกนล้ี ว้ นมคี รอบครวั อยแู่ ลว้ จงึ จํายอมทจ่ี ะใหเ้ งนิ กบั เธอ แลว้ ก็ ยงั ไมก่ ลา้ ทจี่ ะเปิดเผยเรอื่ งน้ี ดงั นัน้ การขแู่ บล็กเมลข์ องเธอในทกุ ๆ ครัง้ จงึ ลว้ นประสบความสําเร็จ อยา่ งงา่ ยดาย แลว้ ก็เป็ นแบบน้ี เธอจงึ ปรารถนาทจี่ ะไดเ้ งนิ ของฉนิ โมห่ าน ……. เธอหวั เราะเยาะออกมา หนั ไปมองหนา้ ของลจู่ ง่ิ เฉนิ :

“ไมใ่ ชว่ า่ นายเห็น มันทงั้ หมดแลว้ หรอื ?” “ยงั ถามหาคําอธบิ ายจากฉันอกี หรอื ?” “ถา้ ฉันอธบิ ายวา่ พวกนเ้ี ป็ นของปลอมละ่ คณุ จะเชอ่ื มัย้ ?” “ลจู่ งิ่ เฉนิ นายจะหลอกตวั เองไดม้ ัย้ ?” คําพดู ของหญงิ สาว ทําใหล้ จู่ งิ่ เฉนิ กดั รมิ ฝี ปากแน่น ไมไ่ ดพ้ ดู อะไร ลจู่ อ่ื เหยาสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ หลับตาลงแลว้ ยม้ิ เยาะออกมา: “นายยงั จะถามฉันวา่ เรอื่ งมันเป็ นมายังไงอกี หรอื ?” “นายคดิ วา่ เงนิ ทนุ ในตอนเรม่ิ ตน้ ธรุ กจิ ของนาย เป็ นเงนิ ทสี่ ะอาด จรงิ ๆ หรอื ? “ไมใ่ ชเ่ ลย พวกนัน้ ลว้ นเป็ นเงนิ ทฉ่ี ันทําแบบนถี้ งึ จะไดม้ า!” “ลจู่ งิ่ เฉนิ ถา้ ฉันไมท่ ําเรอ่ื งแบบน้ี ถา้ ไมม่ ฉี ันทเี่ สยี สละยอมไปขน้ึ เตยี ง……” “นายจะมวี นั นไ้ี ดย้ งั ไง?”

ตอนที่ 382 หยบิ ของสง่ มา ลจู่ งิ่ เฉนิ กา้ วถอยหลังอยา่ งไมร่ ตู ้ วั สหี นา้ ซดี ลงราวกบั ไมม่ ชี วี ติ แมแ้ ตส่ ขี องผนังทอ่ี ยดู่ า้ นหลงั ของเขา ยังดดู กี วา่ สหี นา้ ของเขา ในตอนนมี้ าก เขาไมอ่ ยากทจี่ ะเชอ่ื หขู องตวั เอง ไมก่ ลา้ ทจ่ี ะเชอ่ื เลยวา่ คําพดู เหลา่ นี้ แทจ้ รงิ แลว้ จะมาจากปากของลจู่ อื่ เหยาทอี่ อ่ นโยนและจติ ใจ ดี เรอ่ื งทกุ อยา่ งทเี่ กดิ ขน้ึ ในวนั นท้ี ําใหเ้ ขาชอ็ กมาก รวมถงึ ซสู อื เยวก่ บั ลั่วเยยี นทน่ี ําเรอื่ งพวกนัน้ ออกมา ทงั้ สง่ิ ทลี่ จู่ อื่ เห ยาพดู ออกมาทงั้ หมด เขาคดิ ไปถงึ วา่ ตอนนตี้ นเองอาจจะกําลงั อยใู่ นฝันอยู่ ถา้ เขาไมไ่ ดฝ้ ันไป ทําไมจอื่ เหยาถงึ ไดเ้ ปลย่ี นไปเป็ นไมร่ จู ้ กั ระมัดระวงั ในกริ ยิ าแบบน้ี พดู แบบนก้ี บั ตนเองไดย้ งั ไง ? ถา้ หากวา่ เขาฝันไปจรงิ ๆ …… ทําไมหวั ใจของเขาถงึ รสู ้ กึ เจ็บปวดแบบนี้ ซสู อื เยวเ่ ลกิ คว้ิ ขน้ึ กวาดสายตามองไปยังลจู่ อ่ื เหยาอยา่ งเย็นชา:

“เธอบอกวา่ ไมม่ เี ธอทเ่ี ป็ นคนใหเ้ งนิ ลงทนุ กบั พใี่ หญใ่ นตอนนัน้ ก็จะ ไมม่ เี ขาในวนั นี้” เธอหรต่ี าลงมอง “ลจู่ อื่ เหยา เธอใหเ้ งนิ เขาไปเทา่ ไหร่ ถงึ ตอ้ งใหเ้ ขา สํานกึ บญุ คณุ มาจนถงึ ทกุ วนั นี้?” ลจู่ อ่ื เหยาถอนหายใจออกมา: “1 แสนหยวน!” “1แสนหยวนสําหรบั เธอในตอนนี้ อาจจะไมม่ อี ะไรมากไปกวา่ ราคา ของกระโปรง 1 ตวั กบั รองเทา้ อกี คหู่ นงึ่ ” “ถา้ ไมม่ ี 1 แสนหยวนนี้ ลจู่ งิ่ เฉนิ ในตอนน้ี คงยังเป็ นเพยี งคนงานตวั เล็กๆ ทก่ี ําลังถพู น้ื และลา้ งจานอยใู่ นเมอื งเล็กๆ ทางตอนเหนอื !” พดู จบ เธอกส็ ดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ ดงึ เสอื้ คลมุ ตวั ใหญว่ างพาดบนตวั : “ลจู่ ง่ิ เฉนิ ตอนนร้ี งั เกยี จฉันแลว้ หรอื ?” “ตอนทใี่ ชเ้ งนิ ของฉันไปลงทนุ ในธรุ กจิ ทําไมถงึ ไมร่ งั เกยี จละ่ ?” “อยากจะจบู ฉันครัง้ แลว้ ครงั้ เลา่ ตอนทอ่ี ยากจะขน้ึ เตยี งกบั ฉัน ทําไม ถงึ ไมร่ งั เกยี จละ่ ?”

เธอยง่ิ พดู ก็ยง่ิ ก็ยงิ่ แสดงทา่ ทลี ําพองใจ ใบหนา้ ทเ่ี ป็ นดง่ั แสงจนั ทร์ ขาว ทอี่ ยใู่ นกน้ บงึ้ ของหวั ใจของลจู่ ง่ิ เฉนิ ในกอ่ นหนา้ น้ี ตอนนก้ี ลบั เตม็ ไปดว้ ยรอยยม้ิ ทด่ี บู ดิ เบยี้ ว : “นายเคยพดู อะไรไว ้ นายลมื แลว้ หรอื ?” “นายบอกวา่ ฉันเป็ นเหมอื นแสงแดดเดยี วในชว่ งฤดหู นาวของคณุ นายบอกวา่ เหตผุ ลเกนิ ครงึ่ ทนี่ ายยงั มชี วี ติ อยเู่ ป็ นเพราะฉัน ” “ทําไม ตอนนน้ี ายจําไมไ่ ดแ้ ลว้ หรอื ?” พรบิ ตาเดยี วสหี นา้ ของลจู่ ง่ิ เฉนิ ก็เปลย่ี นเป็ นขาวซดี ไมเ่ พยี งแตเ่ พราะเป็ นแสงจันทรข์ าว และแสงแดดในชว่ งฤดหู นาว ของเขาไดเ้ ปลย่ี นไปแลว้ เทา่ นัน้ แลว้ ยงั เป็ นเพราะ…… นกึ ไมถ่ งึ เลยวา่ ลจู่ อ่ื เหยาจะกลา้ มากขนาดน้ี ทงั้ ทอ่ี ยตู่ อ่ หนา้ คนนอก ทงั้ 2 คนอยา่ งซสู อื เยวก่ บั ล่ัวเยยี น ถอ้ ยคําหวานทเี่ คยใชบ้ อกรกั ตนเอง คําสาบานรักระหวา่ งคน2คน กลบั ถกู เอามาพดู เยาะเยย้ ราว กบั เป็ นเรอื่ งตลก เขากดั รมิ ฝี ปากแน่น มอื ทงั้ 2ขา้ งทอี่ ยขู่ า้ งลําตวั กําหมัดแน่น

“จอ่ื เหยา กอ่ นหนา้ นเี้ ธอไมไ่ ดเ้ ป็ นแบบนน้ี ี่……” ลจู่ อื่ เหยายมิ้ อยา่ งเย็นชา พลางมองหนา้ ของลจู่ ง่ิ เฉนิ : “ใชแ่ ลว้ เมอื่ กอ่ นฉันไมไ่ ดเ้ ป็ นแบบน้ี” วา่ พลาง สายตาของเธอก็เต็มไปดว้ ยความเย็นชา: “ไมใ่ ชเ่ พราะวา่ พวกนายหรอื ไง!” เธอจอ้ งเขม็งไปทางลจู่ ง่ิ เฉนิ : “ไมใ่ ชว่ า่ นายบอกวา่ ฉันเป็ นอกี ครง่ึ หนง่ึ ของชวี ติ ของนายหรอื ?” \"ไมใ่ ชว่ า่ นายบอกวา่ ถา้ ฉันไมต่ อ้ งการนายแลว้ นายก็จะไปตาย ใชม่ ยั้ ?\" “งนั้ ตอนนน้ี ายกต็ ายใหฉ้ ันเหน็ หน่อยส!ิ ” สหี นา้ ของลจู่ งิ่ เฉนิ ขาวซดี เขาสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ ลว้ งเอาของทอี่ ยใู่ นกระเป๋ าเสอ้ื ของตวั เอง ออกมาทงั้ หมด หลังจากนัน้ เขากห็ ยบิ เอาของทเี่ ป็ นของฉนิ โมห่ านทงั้ หมดออกมา วางลงขา้ งๆ ซสู อื เยว่

ทา้ ยทส่ี ดุ เขานําเอาบตั รจํานวนหนงึ่ และเอกสารรับรองทเ่ี ป็ นของ เขา วางไวต้ รงหนา้ ของลจู่ อื่ เหยา “จอื่ เหยา” “เธอบอกวา่ เงนิ ทฉี่ ันใชเ้ รม่ิ ตน้ กจิ การในตอนนัน้ เป็ นเงนิ ทเ่ี ธอหามา ไดด้ ว้ ยวธิ แี บบนี้” “เธอยังบอกวา่ ถา้ ไมม่ เี ธอ กไ็ มม่ ฉี ันในวนั น้ี” “ฉันก็ยอมรับวา่ ทเ่ี ธอพดู ออกมามนั ถกู หมดเลย” “ดงั นัน้ ทรัพยส์ นิ ทงั้ หมดในหานเฉงิ ฉันยกใหเ้ ธอเป็ นของขวญั ” “อนั น้ี คอื เงนิ ออมในชว่ งไมก่ ปี่ ีมานขี้ องฉัน” “คณุ พดู ถกู ไมม่ คี ณุ ผมในตอนนคี้ งยงั เป็ นคนกวาดถนนไมก่ ็คนลา้ ง จานอย”ู่ “เพราะแบบนัน้ สง่ิ ทฉ่ี ันหามาไดใ้ นชว่ งสองสามปีมาน้ี ผมใหค้ ณุ ได ้ ทงั้ หมด” ในตอนทา้ ยเขาก็ถอนหายใจออกมา “แตว่ า่ ของ ของฉนิ โมห่ าน มนั ก็ไมใ่ ชข่ องฉันตงั้ แตแ่ รก ฉันไมส่ ามารถใหเ้ ธอไดอ้ ยแู่ ลว้ ” “สว่ นชวี ติ นี้……”

ชายหนุ่มยม้ิ ออกมาอยา่ งขมขน่ื หยบิ เอาปืนพกสเี ทามันวาวทเี่ หน็บ อยทู่ เี่ อวออกมาอยา่ งเงยี บๆ แลว้ จอ่ ลงทข่ี มับของตนเอง : “ถา้ คณุ ไมใ่ ชอ่ ยา่ งทฉี่ ันคดิ เอาไว ้ ชวี ติ ของฉันกค็ งจะไรค้ วามหมาย จรงิ ๆ” นัยนต์ าของเขาหมน่ แสงลง พลางมองมาทลี่ จู่ อื่ เหยา : “จอื่ เหยา ชวี ติ นที้ ค่ี ณุ ไดช้ ว่ ยเอาไว”้ “ถา้ ไมม่ คี ณุ ฉันกค็ งจะตดั สนิ ใจจบชวี ติ ลงตงั้ แตเ่ หตกุ ารณเ์ พลงิ ไหม ้ ในครงั้ นัน้ แลว้ ” \"ฉันไมม่ ที างฮบุ เอาเอาทรพั ยส์ นิ ของฉนิ โมห่ านตามทคี่ ณุ บอกได\"้ “แลว้ กไ็ มม่ ที างทจ่ี ะยอมรบั คณุ ทเ่ี ป็ นแบบนไ้ี ด”้ \"ดงั นัน้ ฉันกเ็ ลอื กทจี่ ะจดั การปัญหานดี้ ว้ ยตนเอง!\" พดู จบ เขาก็หลบั ตาลง ออกแรงไปทน่ี วิ้ ทว่ี างอยตู่ รงไกปืนอยา่ ง เชอ่ื งชา้ “ปอดแหก!” เมอื่ นวิ้ มอื ของชายหนุ่มกําลังจะกดล่ันไก น้ําเสยี งอนั เย็นเยอื กของ หญงิ วยั กลางคนดงั กอ้ งออกมาจากดา้ นในของหอ้ งชดุ

พรอ้ มกบั เสยี งทดี่ งั กอ้ งของหญงิ สาวนัน้ ก็มรี า่ งสดี ํารา่ งหนง่ึ พงุ่ ตรง ไปตรงหนา้ ของลจู่ ง่ิ เฉนิ เจยี่ นหมงิ จงพงุ่ ตรงเขา้ มาเตะปืนพกในมอื ของลจู่ ง่ิ เฉนิ ออกไป ปืนพกสเี ทามันวาวนัน้ ตกลงดงั “ปึก” เหตกุ ารณ์ไมค่ าดคดิ ทเ่ี กดิ ขน้ึ ตรงนัน้ ทําใหท้ งั้ ลจู่ อ่ื เหยาและลจู่ ง่ิ เฉนิ ตกอยใู่ นอารามตกใจ วนิ าทตี อ่ มา ลจู่ อื่ เหยาก็เป็ นคนแรกทม่ี ที า่ ทตี อบโต ้ เธอเขา้ ไปหยบิ ปืนพกทอี่ ยบู่ นพนื้ ขนึ้ มา แลว้ จอ่ ไปทางซสู อื เยว่ : “เอาของทล่ี จู่ งิ่ เฉนิ พงึ่ ใหไ้ ปออกมา!” ในเมอ่ื ซสู อื เยว่ เอาสง่ิ ทอ่ี ยใู่ นดสิ กข์ องเธอออกมาได ้ นัน้ ก็พสิ จู นใ์ ห ้ เหน็ วา่ ซสู อื เยวม่ เี ทปเสยี งเทปนัน้ แลว้ ไมแ่ น่วา่ …… ไมแ่ น่วา่ เทปเสยี งเทปนัน้ จะสามารถทําใหฉ้ นิ โมห่ านฟื้นขน้ึ มาได ้ จรงิ ๆ! เพราะอยา่ งนัน้ กอ่ นทฉี่ นิ โมห่ านจะฟื้นขน้ึ มา ตอ้ งเอาของของฉนิ โม่ หานมาไวใ้ นมอื ใหไ้ ดก้ อ่ น!

แตว่ า่ …… ของทฉี่ นิ โมห่ านเพง่ิ จะใหซ้ สู อื เยวไ่ ป ยังสามารถทําใหห้ ลบหนไี ป พรอ้ มกบั เงนิ นับสบิ ลา้ นในเวลาอนั สนั้ ! กอ่ นทฉี่ นิ โมห่ านจะฟื้นขน้ึ มา เธอตอ้ งการเพยี งแคห่ นไี ปพรอ้ มกบั สงิ่ ของพวกนี้ เมอ่ื ไปถงึ ตา่ งประเทศกค็ อ่ ยเอาของพวกนไี้ ปขาย แลว้ กก็ ลบั ไปใชช้ วี ติ อยา่ งหลบซอ่ นอกี ครัง้ …… เพยี งเทา่ นก้ี ไ็ มม่ ใี ครหาเธอพบแลว้ เธอกไ็ มจ่ ําเป็ นตอ้ งชดใชใ้ นสงิ่ ที่ เธอเคยทําในอดตี แลว้ ! ซสู อื เยวห่ รต่ี าลงจอ้ งมองไปยงั ปืนพกทอ่ี ยใู่ นมอื ของซสู อื เยว่ : “เธอยนื ยันวา่ จะเอาของทอี่ ยใู่ นมอื ของฉันหรอื ?” ลจู่ อ่ื เหยาหวั เราะอยา่ งเย็นชา แลว้ วางนวิ้ ลงบนไกปืน : “ซสู อื เยว่ ฉันไมไ่ ดม้ คี วามอดทนมากขนาดนัน้ นะ” “ตอนนเ้ี ธอสง่ ของทงั้ หมดมาใหฉ้ ันดกี วา่ ” “ไมอ่ ยา่ งนัน้ ถา้ หากวา่ มอื ของฉันมันดนั ลั่นขนึ้ มา…… ถงึ แมว้ า่ ฉนิ โม่ หานจะฟื้นขน้ึ มา เธอก็จะไมไ่ ดเ้ หน็ แลว้ ”

“ลกู ทงั้ 3คนของเธอ จากตอนแรกทไ่ี มม่ พี อ่ ก็จะกลายเป็ นไมม่ แี ม่ แทน” “โอ ้ ไมใ่ ชส่ ิ บางทอี าจจะกลายเป็ นเด็กกําพรา้ ทไี่ มม่ ที งั้ พอ่ ทงั้ แม่ เลย ถา้ ฉนิ โมห่ านฟื้นขน้ึ มาแลว้ พบวา่ เธอตายแลว้ ไมแ่ น่วา่ เขา อาจจะตามเธอไปดว้ ยกไ็ ด”้ พดู จบ เธอก็จอ้ งมองไปยังซสู อื เยว่ : “เอาของสง่ ใหเ้ ธอ?” “แลว้ ถา้ ฉันไมใ่ หล้ ะ่ ?” ซสู อื เยวเ่ ดนิ ไปหา แลว้ จอ่ ปากกระบอกปืนเขา้ ทห่ี นา้ ผากของตนเอง : “ถา้ แน่จรงิ เธอกย็ งิ เลย” ตอนที่ 383 แดด๊ ดโ้ี กรธนดิ หนอ่ ย การกระทําอนั ดเู ยอ่ หยงิ่ ของซสู อื เยวแ่ บบนนี้ ัน้ ทําใหล้ จู่ อ่ื เหยาเบกิ ตากวา้ งและจอ้ งมองมาในทนั ที

เธอกดั ฟันอยา่ งแรง ดวงตาทงั้ 2ขา้ งนัน้ จอ้ งมองไปยงั ไปหนา้ ของ ซสู อื เยวอ่ ยา่ งเกลยี ดชงั : “เธออยา่ คดิ วา่ ฉันไมก่ ลา้ ยงิ นะ!” ซสู อื เยวเ่ หลอื บตามองไปทเ่ี ธออยา่ งเย็นชา “แกไมก่ ลา้ แมแ้ ตจ่ ะยงิ ดว้ ยซา้ํ ” “ถา้ แกยงิ คนทอ่ี ยใู่ นหอ้ งนท้ี งั้ หมดลว้ นสามารถเป็ นพยานในการ ตายของฉันได”้ ถงึ ตอนนัน้ เธอคงไมเ่ พยี งแตจ่ ะตอ้ งตดิ คกุ แตจ่ ะถกู กลมุ่ ของพวก นักโทษประหารตามรงั ควานอยใู่ นคกุ ทา้ ยทส่ี ดุ กค็ งตอ้ งมจี ดุ จบ เหมอื นกบั ฉัน โดนจบชวี ติ ดว้ ยปืน” รอยยม้ิ บนรมิ ฝี ปากของเธอคอ่ ยๆ เปลย่ี นไปเป็ นเย็นชา “เธอไมย่ อม ตายแบบนัน้ หรอก” “ลจู่ อ่ื เหยา คนทเี่ ห็นแกต่ วั แบบเธอน่ะ จะยอมใหต้ นเองตกอยใู่ น สถานการณท์ เี่ สยี่ งอนั ตรายแบบนัน้ หรอื ?” “เพราะแบบนัน้ เธอก็ทําไดแ้ คข่ ใู่ หฉ้ ันกลัวเทา่ นัน้ แหละ อยากจะเอา ของของเฉนิ โมห่ าน แลว้ ก็หนอี อกนอกประเทศ หลงั จากนัน้ ก็เอาไป ขาย แลว้ ก็ใชช้ วี ติ อยา่ งหลบซอ่ น แลว้ พอตน่ื จากการจําศลี แลว้ ก็รอ โอกาสแลว้ คอ่ ยกลับมาอกี ครงั้ ใชม่ ยั้ ละ่ ?”