สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ3501-4000

ซสู อื เยวค่ ลย่ี ม้ิ ออกมา “แลว้ ถา้ เกดิ วา่ ลจู่ อ่ื เหยากบั ลจู่ ง่ิ เฉนิ แตง่ งาน กนั แลว้ ระหวา่ งฉนิ หนานเซงิ กบั ลจู่ อื่ เหยาไมไ่ ดม้ อี ะไรเกดิ ขนึ้ เธอ ยังจะหยา่ กบั เขาอยไู่ หม? ” ลวั่ เยยี นพยักหนา้ “สอื เยว่ เธออยา่ ลมื นะ วา่ ทผี่ า่ นมา ฉนิ หนานเซงิ คอื คนทอ่ี ยากจะหยา่ ฉันแคไ่ มย่ นิ ยอมเทา่ นัน้ เอง” “ตอนน้ี……ฉันยอมแลว้ ” ล่วั เยยี นยงั ไมท่ นั จะพดู จบ รถพยาบาลกแ็ ลน่ มาถงึ โรงพยาบาล ซสู อื เยวก่ บั ฟ๋ เู ชยี นเชยี นก็หยดุ พดู เรอื่ งนกี้ อ่ น แลว้ ก็พากนั พยงุ ลัว่ เยยี นเขา้ ไปในโรงพยาบาล “แผลน้ี แสดงวา่ อกี ฝ่ ายจะเลน่ งานคณุ ถงึ ชวี ติ เลยนะ” ในโรงพยาบาล พยาบาลทรี่ บั ผดิ ชอบทําแผลใหล้ ัว่ เยยี นกพ็ ดู ไป ดว้ ย แลวก็ชไี้ ปทตี่ ําแหน่งแผลทก่ี ระดกู ไหปลารา้ ของลวั่ เยยี น “เห็นไดช้ ดั วา่ คนคนนัน้ มคี วามรทู ้ างการแพทย์” “ตําแหน่งนี้ ถา้ เกดิ วา่ ลกึ กวา่ นอี้ กี นดิ หนงึ่ ก็โดนเสน้ เลอื ดใหญ่ แลว้ ……”

“ถา้ เกดิ วา่ โดนเสน้ เลอื ดใหญข่ นึ้ มาอยา่ วา่ แตเ่ สยี ชวี ติ ไดง้ า่ ยเลย พวกคณุ ยังบอกวา่ อาวธุ สงั หารเป็ นมดี ทําครัวในรา้ นอาหารซะอกี ” “ตอ้ งรวู ้ า่ มดี ทําครัวในรา้ นอาหาร ไมแ่ น่วา่ ผา่ นการหนั่ เนอื้ มากอ่ น อาจจะมแี บคทเี รยี ละปรสติ จํานวนมาก……” “ถา้ เกดิ วา่ มนั เขา้ ไปในเสน้ เลอื ดใหญ่ มันสามารถฆา่ เธอไดเ้ ลยนะ ！ ” พยาบาลพดู ไปดว้ ยพรอ้ มกบั หนั ไปมองซสู อื เยวด่ ว้ ย “คนทท่ี ํารา้ ย เธอ ตอ้ งมคี วามเกลยี ดชงั เธอมากแคไ่ หนกนั ? ” “ความเกลยี ดชงั ใหญห่ ลวงมาก” ซสู อื เยวย่ งั ไมท่ นั จะพดู อะไร ลว่ั เยยี นทน่ี ั่งเงยี บไมไ่ ดพ้ ดู อะไรก็กลบั หวั เราะออกมา “น่าจะสบิ กวา่ ปีแลว้ ละ่ ” น่าจะเป็ นตงั้ แตต่ อนทเี่ จอลจู่ อ่ื เหยาทสี่ ถานรับเลยี้ งเดก็ กําพรา้ ลจู่ อื่ เหยากค็ ดิ วา่ จะแยง่ ทกุ อยา่ งไปจากเธอไดอ้ ยา่ งไร ตอนนัน้ ทเี่ ธอหลงกบั ครอบครัว ก็ถกู สง่ ไปสถานรับเลย้ี งเดก็ กําพรา้ แลว้ คนในครอบครัวของเธอก็ตามหาสถานรับเลยี้ งเดก็ กําพรา้ จนเจอ

ตอนทพ่ี อ่ กบั แมม่ าถงึ สถานรับเลยี้ งนัน้ ลจู่ อ่ื เหยาก็ขโมยสรอ้ ยคอ ทล่ี ั่วเยยี นใสต่ ดิ คอไวต้ ลอด แลว้ สถานรับเลยี้ งเด็กกําพรา้ ก็สง่ เธอ ไปหาพอ่ แมต่ ระกลู ลว่ั ในฐานะลัว่ เยยี น โชคดที แ่ี มต่ ระกลู ลว่ั แคม่ องแวบ๊ เดยี วกร็ เู ้ ลยวา่ ลจู่ อ่ื เหยาไมใ่ ชล่ กู สาวของตวั เอง สดุ ทา้ ยกต็ ามหาลวั่ เยยี นเจอ แลว้ ก็พาลจู่ อ่ื เหยา กลับมาเลยี้ งดทู บ่ี า้ นดว้ ยความใจดี ตอนนัน้ ล่ัวเยยี นยงั คดิ วา่ ทล่ี จู่ อื่ เหยาขโมยสรอ้ ยคอของเธอในตอน นัน้ กเ็ ป็ นแคเ่ รอื่ งเด็กๆ เลน่ กนั เทา่ นัน้ เอง แลว้ อกี อยา่ งวนั นัน้ ลจู่ อ่ื เหยาก็ไดข้ อโทษเธอแลว้ บอกวา่ เธอรสู ้ กึ วา่ สรอ้ ยคอมันสวยดี ก็เลยอยากจะแอบขโมยมายมื ใสว่ นั เดยี วแลว้ ก็คนื และหลงั จากนัน้ ลจู่ อ่ื เหยากเ็ ลยี นแบบลายมอื ของลว่ั เยยี น ตอน ทล่ี ่ัวเยยี นไมท่ นั รตู ้ วั กแ็ อบขดั จดหมายทฉี่ นิ หนานเซงิ ตอบกลบั ลว่ั เยยี นมา แลว้ กก็ ลายเป็ นคนทเี่ ขยี นจดหมายหาฉนิ หนานเซงิ มา ตลอด ตอนทล่ี ว่ั เยยี นรตู ้ วั ลจู่ อื่ เหยาก็เอาใบรับรองอาการป่ วยระยะสดุ ทา้ ย ของเธอออกมา ลัว่ เยยี นเหน็ แกอ่ าการป่ วยระยะสดุ ทา้ ยของเธอ ก็เลยไมไ่ ดไ้ ปถอื สา อะไรลจู่ อื่ เหยาอกี

เธอนกึ วา่ ถา้ เกดิ วา่ ตวั เองเก็บเรอ่ื งราวไวใ้ นใจ ก็จะมอบความทรงจํา ดๆี ใหก้ บั ลจู่ อื่ เหยากอ่ นเธอเสยี ชวี ติ แมแ้ ตห่ ลงั จากทลี่ จู่ อื่ เหยาเสยี ชวี ติ ไปแลว้ ตอ่ ใหฉ้ นิ หนานเซงิ จะไม่ เคยเชอ่ื เลยวา่ เธอตา่ งหากทเี่ ป็ นคนเขยี นจดหมายกบั เขา เธอกย็ ัง ไมเ่ คยโทษอะไรลจู่ อ่ื เหยาเลย ถงึ ยงั ไงในสายตาของลั่วเยยี น ลจู่ อ่ื เหยาเป็ นเพยี งเด็กสาวน่าสงสาร คนหนงึ่ ทต่ี อ้ งการรกั ษาภาพลักษณ์ทดี่ ตี อ่ หนา้ ผชู ้ ายทเี่ ธอรกั กอ่ นท่ี เธอจะเสยี ชวี ติ เทา่ นัน้ พอ่ แมร่ บั เธอกลบั มาเลยี้ งดทู บ่ี า้ น แตว่ า่ กไ็ มไ่ ดม้ เี งนิ ชว่ ยรกั ษาให ้ เธอ ทจ่ี รงิ แลว้ กถ็ อื วา่ ตระกลู ลัว่ ตดิ หนล้ี จู่ อ่ื เหยาอยู่ แต…่ … เรอื่ งทงั้ หมดนี้ ตอนทลี่ ่ัวเยยี นเหน็ ลจู่ อ่ื เหยาท่ี “ตาย”ไปนานแลว้ ทงั้ หมดมันก็กลายเป็ นความโกรธ ทแ่ี ทท้ ผี่ า่ นมา เธอก็ถกู ลจู่ อ่ื เหยาหลอก! อาการป่ วยระยะสดุ ทา้ ยมันเป็ นของปลอม อยากจะครอบครองฉนิ หนานเซงิ ตา่ งหากทเี่ ป็ นเรอื่ งจรงิ !

แมก้ ระทงั่ ตอนน้ี ลจู่ อื่ เหยากบั ฉนิ หนานเซงิ แยกกนั มาตงั้ หลายปี ขนาดนแ้ี ลว้ ตอนทเี่ ธอกลบั มาอกี ครงั้ คนทฉี่ นิ หนานเซงิ แครก์ ็ยัง เป็ นลจู่ อ่ื เหยา！ และจนถงึ วนั นี้ ลั่วเยยี นก็พง่ึ จะเขา้ ใจ ทแ่ี ทต้ งั้ แตต่ น้ จนจบ ลจู่ อื่ เหยากย็ งั คงหลอกใชเ้ ธอ หลอกลวงเธอ แลว้ ก็เลน่ กบั เธอเหมอื นเธอเป็ นลงิ อยา่ งไรอยา่ งนัน้ ！ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นกดั รมิ ฝี ปาก “แตว่ า่ ลว่ั เยยี น ถา้ เกดิ วา่ มนั เป็ นอยา่ งทเี่ ธอ พดู ละ่ ก็……” “เธอตา่ งหากไมใ่ ชเ่ หรอทค่ี วรจะเหน็ ลจู่ อื่ เหยาเป็ นศตั รู แลว้ ทําไม เขาถงึ ……” “เชยี นเชยี น” ซสู อื เยวม่ องไปทใี่ บหนา้ ทเี่ ตม็ ไปดว้ ยความเจ็บปวดของลั่วเยยี น สง่ สญั ญาณเพอื่ ใหเ้ ธอหยดุ พดู ความจรงิ แลว้ สง่ิ ตา่ งๆ ทลี่ จู่ อื่ เหยาไดท้ ํากบั ล่ัวเยยี นนัน้ น่าจะเป็ น เธอตา่ งหากทเ่ี กลยี ดลจู่ อื่ เหยา ลจู่ อื่ เหยาไมค่ วรจะเกลยี ดเธอ แตว่ า่ ตอนน้ี ลจู่ อื่ เหยากลับเกอื บจะผลกั ล่ัวเยยี นไปสคู่ วามตาย

ถงึ แมว้ า่ แทจ้ รงิ แลว้ มนั อาจจะไมใ่ ชค่ วามเกลยี ดชงั แตว่ า่ เป็ นความ อจิ ฉารษิ ยารเึ ปลา่ ? อจิ ฉาทค่ี รอบครวั ของลั่วเยยี นมคี วามสขุ พอ่ แมข่ องเธอรกั เธออยา่ ง สดุ ซงึ้ และนอ้ งชายของเธอทพ่ี รอ้ มจะชว่ ยเหลอื เธอไดท้ กุ เมอ่ื แมแ้ ต่ ขนาดทล่ี จู่ อื่ เหยาจากไปไมน่ านเทา่ ไหร่ แตว่ า่ ในใจของฉนิ หนานเซงิ กเ็ รม่ิ แอบมที ส่ี ําหรับล่ัวเยยี นอยบู่ า้ งแลว้ ถา้ ไมอ่ ยา่ งนัน้ ตอนทเี่ กดิ เรอื่ งนัน้ ขนึ้ กบั ลวั่ เยยี น ฉนิ หนานเซงิ คงไม่ ยนื ขนึ้ เป็ นคนแรก และยอมใหค้ รอบครวั ดดุ า่ เพอ่ื ทจ่ี ะแตง่ งานกบั ลั่ว เยยี นหรอก เรอื่ งพวกน้ี…… เกรงวา่ ตอ่ ใหล้ จู่ อ่ื เหยามาแทนทล่ี วั่ เยยี นในการเขยี นจดหมายกบั ฉนิ หนานเซงิ กไ็ มส่ ามารถทําได ้ “พวกเธอออกไปกอ่ นเถอะ ฉันอยากอยคู่ นเดยี วสกั พัก ” ล่วั เยยี นถอนหายใจออกมา หลับตาและพดู ซสู อื เยวพ่ ยักหนา้ หลงั จากกําชบั เธอไมก่ ปี่ ระโยค กด็ งึ มอื ฟ๋ เู ชยี น เชยี นและออกจากหอ้ งไป

พอออกมาจากหอ้ งผปู ้ ่ วย ซสู อื เยวก่ ไ็ ดเ้ จอกบั หานหยนุ ทม่ี าหาเธอ “ไดย้ นิ วา่ เจยี งหลตี ายแลว้ เหรอ？” หานหยนุ กงึ่ เดนิ กง่ึ วงิ่ เขา้ มาหยดุ อยขู่ า้ งๆ ซสู อื เยว่ แลว้ กถ็ ามดว้ ย เสยี งเบา ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ และพยักหนา้ “ทําไมเหรอ？” ทําไมจๆู่ หานหยนุ ถงึ ไดเ้ ป็ นหว่ งเจยี งหลขี นึ้ มา? “ลําบากแลว้ ” หานหยนุ ถอนหายใจออกมา แลว้ ก็ยน่ื เอกสารในมอื ใหซ้ สู อื เยว่ “ผม หาวธิ ที จี่ ะทําใหฉ้ นิ โมห่ านฟื้นขนึ้ มาเจอแลว้ ” “ทเ่ี ขาหมดสตไิ มฟ่ ้ืนขนึ้ มา เหตผุ ลหลกั ๆ น่าจะเป็ นเพราะวา่ เขาไมม่ ี ความปรารถนาทจ่ี ะมชี วี ติ รอด” “ถา้ พดู ตามหลักเหตผุ ล ฉนิ โมห่ านมคี ณุ มลี กู ทงั้ สามคน ไมค่ วรจะ ไมป่ รารถนาทจี่ ะรอด ดงั นัน้ ผมกเ็ ลยวเิ คราะหด์ ู ปัญหามนั น่าจะอยทู่ ี่ เจยี งหล”ี “เขาตอ้ งคดิ วา่ ตวั เองกบั เจยี งหลมี อี ะไรบางอยา่ ง มอี ะไรเกดิ ขน้ึ ระหวา่ งเขากบั คนทห่ี นา้ ตาเหมอื นกบั แมข่ องเขาเป๊ ะ ดงั นัน้ ก็เลยรสู ้ กึ

เจ็บปวด รสู ้ กึ ผดิ ตอ่ คณุ รสู ้ กึ ผดิ ตอ่ แมข่ องเขา ดงั นัน้ ก็เลยไมม่ คี วาม ปรารถนาทจี่ ะมชี วี ติ ตอ่ ” “ถา้ เกดิ วา่ ใหเ้ จยี งหลไี ปยอมรับความผดิ ตอ่ หนา้ เขา แกไ้ ข ความสมั พนั ธร์ ะหวา่ งพวกเขาสองคน บางทอี าจจะมโี อกาสทําให ้ เรอ่ื งมนั ดขี น้ึ กไ็ ด！้ ” ตอนที่ 363 เงอ่ื นไขสองขอ้ สง่ิ ทหี่ านหยนุ พดู ทําใหซ้ สู อื เยวต่ วั แขง็ ทอื่ ไปในทนั ที เจยี งหลตี ายไปแลว้ … หากจะใหเ้ จยี งหลมี ายอมรบั ผดิ ตอ่ หนา้ ฉนิ โมห่ าน มนั เป็ นไปไมไ่ ด ้ แลว้ แตว่ า่ … ซสู อื เยวพ่ ลันนกึ ถงึ ปากกาบนั ทกึ เสยี งทตี่ วั เองใชใ้ นสมัยกอ่ นขนึ้ มา เธอมเี สยี งบนั ทกึ ! เมอื่ คดิ ถงึ ตรงนี้ ซสู อื เยวก่ ็รบี ลว้ งมอื เขา้ ไปในกระเป๋ าเสอ้ื

วา่ งเปลา่ ไมม่ ี ปากกาบนั ทกึ เสยี งทค่ี วรจะอยใู่ นกระเป๋ าเสอื้ … หายไปแลว้ หายไปไดอ้ ยา่ งไร? เครอ่ื งบนั ทกึ เสยี งควรจะอยทู่ กี่ ระเป๋ าเสอ้ื ของเธอตลอดไมใ่ ชเ่ หรอ ? ซสู อื เยวก่ ดั รมิ ฝี ปาก รบี คน้ ทกุ ซอกมมุ บนตวั ทคี่ ดิ วา่ พอจะซอ่ น สงิ่ ของไดด้ ว้ ยความรวดเร็ว ไมม่ ี หาอกี ครงั้ ก็ยงั ไมม่ ี หานหยนุ ดเู ธอทม่ี ที า่ ทางเอาแตค่ น้ หา จงึ อดไมไ่ ดท้ จี่ ะถามขนึ้ ดว้ ย ความสงสยั “หาอะไรเหรอ? ” “ปากกาบนั ทกึ เสยี ง” ซสู อื เยวค่ รนุ่ คดิ เธอเงยหนา้ มองหานหยนุ ดว้ ยความรวดเร็ว: “กอ่ นทเี่ จยี งหลจี ะตายนัน้ ฉันเคยถามเธอวา่ วางกบั ดกั กบั ฉนิ โมห่ าน ไวอ้ ยา่ งไร เธอพดู ออกมาทกุ อยา่ ง”

“ตอนนัน้ ฉันอดั เสยี งเอาไว…้ ” “แตต่ อนนฉี้ ันหาปากกาบนั ทกึ เสยี งไมเ่ จอแลว้ !” หานหยนุ ขมวดควิ้ ถา้ หากมปี ากกาบนั ทกึ เสยี งทซี่ สู อื เยวพ่ ดู ถงึ จรงิ ๆ ละ่ ก็ … แน่นอน ปากกาบนั ทกึ เสยี งอนั นัน้ เป็ นสงิ่ สําคญั ทใี่ ชป้ ลกุ ฉนิ โมห่ าย ใหต้ นื่ ! เขารบี ชว่ ยซสู อื เยวค่ น้ หาในทนั ที ทงั้ สองชว่ ยกนั คน้ ทกุ ตรงทส่ี ามารถคน้ หาไดท้ งั้ หมด แตก่ ็ไมเ่ จอ “คงจะตกอยทู่ ไี่ หนสกั ที่ เมอื่ กเ้ี ธอไปทไี่ หนมา? ” ซสู อื เยวค่ รนุ่ คดิ “ฉันเพง่ิ จะ…” หลังจากทเี่ จยี งหลกี ระโดดตกึ ฆา่ ตวั ตายนัน้ ซสู อื เยวอ่ ยทู่ หี่ อ้ งพกั ผปู ้ ่ วยของเขาตลอดเวลา จนกระทงั่ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นมา จากนัน้ เธอก็รบั สายทฉ่ี นิ หนานเซงิ โทรเขา้

สดุ ทา้ ย ลั่วเยยี นบาดเจ็บ พวกเขากลับเขา้ มาในโรงพยาบาลอกี ครงั้ ดงั นัน้ ถา้ หากปากกาบนั ทกึ เสยี งจะตกทไี่ หนสกั ท่ี นอกจากบนรถ โรงพยาบาล ก็คงจะเหลอื แตท่ รี่ า้ นอาหารแลว้ ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ “ฉันไปทร่ี า้ นอาหารนัน้ เป็ นเพอ่ื นเธอดกี วา่ ” เธอจําได ้ บนดาดฟ้าของรา้ นอาหารนัน้ เธอทําเรอ่ื งโงๆ่ เพอื่ ลัว่ เยยี น ไป เธอเสนอตวั เขา้ ไปอยา่ งไมไ่ ดส้ นใจอะไรทงั้ นัน้ ปัดมดื ทอี่ ยใู่ นมอื ของลั่วเยยี นออก ถา้ หากปากกาบนั ทกึ เสยี งจะตก ก็คงจะเป็ นตอนนัน้ หานหยนุ พยักหนา้ รบี ลากซสู อื เยวว่ งิ่ ออกมาจากโรงพยาบาล มาถงึ ทรี่ า้ นอาหารดว้ ยความเร็วทเี่ ร็วทส่ี ดุ รา้ นอาหารปิดไปแลว้ เถา้ แกก่ ําลงั สง่ั ใหพ้ นักงานทําความสะอาดอยู่ ซสู อื เยวแ่ ละหานหยนุ พดู จาไพเราะ เอาเงนิ ใหก้ บั เถา้ แกก่ แ็ ลว้ เถา้ แกจ่ งึ จะยอมใหด้ กู ลอ้ งวงจรปิดทบี่ นั ทกึ ภาพตอนทหี่ านหยนุ เตะมดี ทอ่ี ยใู่ นมอื ของล่ัวเยยี นตกลงมา และกเ็ ป็ นเชน่ นัน้

ในขณะทซี่ สู อื เยวเ่ ตะมดี ในมอื ของล่ัวเยยี นนัน้ ปากกาอดั เสยี งทอ่ี ยู่ ในกระเป๋ ากางเกงของเธอกต็ กลงมา หลังจากนัน้ บนดาดฟ้ามผี คู ้ นมากมาย ในกลอ้ งวงจรปิด พวกเขาก็ ไมเ่ หน็ ปากกาบนั ทกึ เสยี งอกี ซสู อื เยวส่ ดู ลมหายใจเขา้ ลกึ แลว้ รบี วง่ิ ออกจากหอ้ งกลอ้ งวงจรปิด ไปยังดาดฟ้าทนั ที บนดาดฟ้าสะอาดเกลย้ี ง ไมต่ อ้ งพดู ถงึ ปากกาบนั ทกึ เสยี ง แมแ้ ตฝ่ ่ นุ สกั นดิ กย็ งั ไมม่ ี พนักงานจํานวนหนง่ึ กําลงั ถพู นื้ อยู่ ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ สน้ิ หวงั อกี ครงั้ หลังจากทไี่ ดส้ อบถามกร็ วู ้ า่ ขยะของบนดาดฟ้าทงั้ หมด ไดถ้ กู เอา ไปทง้ิ ไวท้ สี่ ถานขี ยะแลว้ ตอนทซ่ี สู อื เยวถ่ ามพวกเขาวา่ เหน็ ปากกาบนั ทกึ เสยี งไหม พนักงาน ทําความสะอาดก็เอาแตอ่ ํ้าอง้ึ ตอบไมไ่ ด ้ หมดหนทาง เธอหลับตาลง จนสดุ ทา้ ยเธอตดั สนิ ใจไปตามหาขยะทสี่ ถานขี ยะ

ซสู อื เยวแ่ ละหานหยนุ ขบั รถตามรถขยะไปตงั้ หลายกโิ ลเมตร จน สดุ ทา้ ยรถขยะไดเ้ ทขยะออกมา แตว่ า่ … ไมว่ า่ พวกเขาจะหาขนาดไหน ก็หาปากกาบนั ทกึ เสยี งของซสู อื เยว่ ไมเ่ จอ ปากกาบนั ทกึ เสยี งทช่ี ว่ ยชวี ติ แทง่ นัน้ หายวบั ไปในหมคู่ นราวกบั ไอ น้ําอยา่ งนัน้ ไมพ่ บแมแ้ ตร่ อ่ งรอย ซสู อื เยวไ่ มย่ อมแพ ้ คน้ หาดา้ นในรา้ นอาหารอกี ครัง้ หนง่ึ จนถงึ เวลาสที่ มุ่ รา้ นอาหารไดผ้ ดิ ไปแลว้ เธอยังคงอยทู่ น่ี ั่น ไมย่ อม ออกมาเสยี ที “เธอกําลงั หาอนั นอ้ี ยรู่ เึ ปลา่ ? ” เป็ นจงั หวะทซ่ี สู อื เยวก่ ลับมาทดี่ าดฟ้าอกี ครัง้ กําลังเตรยี มจะคน้ หา อกี ครงั้ เสยี งแหลมๆ ของหญงิ สาวดงั ขนึ้ มา เธอขมวดควิ้ มองไปตามเสยี งนัน้ ทหี่ นา้ ประตขู องดาดฟ้า ลจู่ อื่ เหยาทใี่ สส่ ขี าวทงั้ ตวั ยนื ยม้ิ อยตู่ รงนัน้ ในมอื ถอื ปากกาอดั เสยี งอยพู่ ลางแกวง่ ไปมา

รปู รา่ งของปากกาอดั เสยี งอนั นัน้ เหมอื นกบั อนั นัน้ ทซี่ สู อื เยวท่ ําหาย แบบเดยี วกนั เป๊ ะ! แววตาทงั้ คขู่ องซสู อื เยว่ เป็ นประกายขน้ึ มาทนั ที ในขณะทมี่ องไป ยังปากกา “คณุ เจอมันทไี่ หน? ” ลจู่ อ่ื เหยายดื ไหล่ “วนั นมี้ นั ตกลงมาจากตวั คณุ แลว้ ฉันก็เผลอเกบ็ ไดเ้ ทา่ นัน้ ” เธอพดู พลางนั่งบนเกา้ อดี้ ว้ ยทา่ ทางสงา่ งาม แสยะยมิ้ ขนึ้ มา: “วนั นฉ้ี ันเหน็ คณุ วงิ่ ขนึ้ วง่ิ ลง แลว้ ยงั ไปทส่ี ถานขี ยะอกี …” หญงิ สาวกวาดสายตามองเสอ้ื ผา้ ทท่ี งั้ สกปรกและเหม็นของซสู อื เยว่ แลว้ ยมิ้ ออกมาอยา่ งไดใ้ จ เธอแกวง่ ปากกาบนั ทกึ เสยี งในมอื ไปมา: “อนั น้ี คงจะสําคญั กบั คณุ มากสนิ ะ? ” ซสู อื เยวห่ รต่ี ามอง “ใช”่ เธอรบี เดนิ กา้ วไปตรงหนา้ ลจู่ อ่ื เหยา “ปากกาบนั ทกึ เสยี งแทง่ นี้ สําคญั ตอ่ ฉันมาก”

“ชว่ ยคนื มาใหฉ้ ันดว้ ย” “คนื ใหค้ ณุ ? ” ลจู่ อ่ื เหยาเลกิ ควิ้ แลว้ เอาปากกาบนั ทกึ เสยี งซอ่ นไวท้ ท่ี แ่ี นบชดิ รา่ งกายมากทส่ี ดุ “คนื ใหค้ ณุ กไ็ มใ่ ชว่ า่ คนื ไมไ่ ดน้ ะ” “แตซ่ สู อื เยว่ ในเมอ่ื ของชน้ิ นสี้ ําคญั กบั คณุ มาก…” “อยา่ งนัน้ คณุ ควรจะรวู ้ า่ ถา้ ไมจ่ า่ ยคา่ ชดเชย ก็เอากลับไปไมไ่ ดใ้ ช่ ไหม? ” ซสู อื เยวห่ ลบั ตาลงแลว้ สดู ลมหายใจเขา้ ลกึ : “คณุ ตอ้ งการอะไร” เธอรวู ้ า่ ลจู่ อื่ เหยาตอ้ งการยน่ื ขอ้ เสนอตอ่ เธอ ไมอ่ ยา่ งนัน้ ลจู่ อ่ื เหยาคงไมจ่ ําเป็ นตอ้ งรอถงึ ตอนน้ี แลว้ คอ่ ยหยบิ ของมาหาเธอหรอก? ลจู่ อื่ เหยาแคต่ อ้ งการรวู ้ า่ ปากกาบนั ทกึ เสยี งแทง่ นส้ี ําคญั ตอ่ ซสู อื เยวข่ นาดไหน เมอื่ วา่ สําคญั ขนาดไหนแลว้ จงึ คอ่ ยเพมิ่ นํ้าหนักลงไป

ถงึ แมว้ า่ ลจู่ อ่ื เหยา ผหู ้ ญงิ คนนน้ี ะรา้ ยกาจขนาดไหน แตเ่ พอ่ื ฉนิ โม่ หาน… เธอก็คงตอ้ งอดทน หญงิ สาวสดู ลมหายใจเขา้ ลกึ มองใบหนา้ ลจู่ อ่ื เหยาอกี ครัง้ กอ่ นจะ พดู ออกมา: “บอกมาสิ คณุ ตอ้ งการอะไร? ” “เงนิ เหรอ? ” “เงนิ สามารถ…” “ฉันตอ้ งการเงนิ อยแู่ ลว้ ” ลจู่ อื่ เหยายกมมุ ปากขน้ึ เสยี งทแี่ ผว่ เบานัน้ เจอื ความรสู ้ กึ สะใจ: “แตว่ า่ ฉันตอ้ งการอยา่ งอน่ื ดว้ ย” เธอยกมมุ ปากขน้ึ จดั ทรงผมของตวั เองดว้ ยความไดใ้ จ: “เสยี งบนั ทกึ น้ี ฉันฟังแลว้ รอบหนงึ่ เนอื้ หาน่าสนใจมาก” “และฉันกร็ ู ้ วา่ คณุ คงจะเอาเสยี งบนั ทกึ นไ้ี ปวางไวท้ ห่ี วั เตยี งของฉนิ โมห่ าน เปิดวนไปมาใหเ้ ขาฟัง เพอื่ จะปลกุ ใหเ้ ขาตน่ื ขนึ้ มา ”

“ดงั นัน้ ฉันไดต้ ดั เสยี งบนั ทกึ ออกเป็ นสองทอ่ น” “ฉันตอ้ งการใหค้ ณุ ชว่ ยฉันสองเรอื่ ง หลงั จากทท่ี งั้ สองเรอื่ งเสร็จ เรยี บรอ้ ย ถงึ จะไดเ้ สยี งบนั ทกึ ทส่ี มบรู ณ์ เอาไปใหฉ้ นิ โมห่ านทใ่ี กล ้ จะตายนัน้ ฟัง” มอื ทงั้ สองขา้ งของซสู อื เยวก่ ําหมดั แน่นทขี่ า้ งลําตวั รงั แกกนั มากเกนิ ไปแลว้ ! เสยี งบนั ทกึ นัน้ เป็ นของเธอแทๆ้ ! แต…่ ถงึ แมว้ า่ ในใจจะโกรธ แตใ่ บหนา้ ของเธอยงั คงยม้ิ ออกมาบางๆ : “คณุ ตอ้ งการใหฉ้ ันทําอะไรใหเ้ หรอ? ” “งา่ ยมาก” ลจู่ อ่ื เหยาเงยหนา้ ขนึ้ มา มองใบหนา้ ของซสู อื เยวด่ ว้ ยสายตา ออ่ นโยน: “หนง่ึ ฉันตอ้ งการใหล้ ่ัวเยยี นยอมรับผดิ ตอ่ หนา้ สาธารณะ ประกาศ หยา่ รา้ งกบั ฉนิ หนานเซงิ ในขณะเดยี วกนั ก็ออกจากวงการบนั เทงิ และไมก่ ลับเขา้ มาในวงการอกี แมแ้ ตค่ รงึ่ กา้ ว”

“สอง ฉันตอ้ งการใหเ้ ธอในฐานะทเ่ี ป็ นผดู ้ แู ลมรดกฉนิ โมห่ าน ประกาศวา่ ฉนิ โมห่ านตายไปแลว้ และยกสมบตั ทิ งั้ หมดของฉนิ โม่ หานใหก้ บั พช่ี ายฝาแฝดของเขาลจู่ ง่ิ เฉนิ ตอนท่ี 364 จง่ิ เฉนิ ชว่ ยฉนั ดว้ ย สงิ่ ทล่ี จู่ อื่ เหยาพดู ทําซสู อื เยวก่ ําหมดั แน่น เธอหรต่ี ามอง พยายามสะกดอารมณโ์ กรธไวใ้ นใจ: “คณุ ลู่ คณุ ไมค่ ดิ วา่ สง่ิ ทคี่ ณุ ขอ มนั จะมากเกนิ ไปเหรอ ? ” ลจู่ อื่ เหยายกมมุ ปากยม่ิ ขน้ึ มาบางๆ “เกนิ ไปเหรอ? ” หญงิ สาวกม้ หนา้ ดปู ากกาบนั ทกึ เสยี งทเ่ี ลน่ อยใู่ นมอื แลว้ พดู ขน้ึ ดว้ ย เสยี งเรยี บ “เมอ่ื เทยี บกบั ชวี ติ ของฉนิ โมห่ านแลว้ ฉันไมค่ ดิ วา่ มนั มาก เกนิ ไปนะ” เธอมองหนา้ ซสู อื เยวแ่ ลว้ ยม้ิ ออกมา: “รสู ้ กึ วา่ ฉนิ โมห่ านสามขี องคณุ สคู ้ วามรกั และหนา้ ทกี่ ารงานของลัว่ เยยี นไมไ่ ดส้ นิ ะ หรอื รสู ้ กึ วา่ ชวี ติ ของฉนิ โมห่ าน สกู ้ บั สมบตั พิ วกนัน้ ของเขาไมไ่ ด?้ ”

“คณุ จะไมต่ กลงกไ็ ด ้ อยา่ งนัน้ ฉัน…” ลจู่ อื่ เหยายม้ิ หยบิ ไฟแชก็ มาจดุ ไป แลว้ คอ่ ยๆ เลอ่ื นเขา้ ใกลป้ ากกา บนั ทกึ เสยี ง: “อยา่ งไรซะ สําหรับคณุ แลว้ เสยี งบนั ทกึ พวกนค้ี งไมส่ ําคญั สใู ้ หฉ้ ัน ชว่ ยคณุ ทําลายไมด่ กี วา่ เหรอ? ” พดู พลางทําทา่ จะจดุ ปากกาบนั ทกึ เสยี งนัน้ ใหต้ ดิ ไฟ! ซสู อื เยวร่ บี กา้ วเขา้ ไป ลจู่ อ่ื เหยาแสยะยม้ิ “อยา่ หาวา่ ฉันไมเ่ ตอื นคณุ นะ ซสู อื เยว่” “ฉันรวู ้ า่ คฯุ ฝี มอื ไมธ่ รรมดา แตอ่ ยา่ คดิ จะทําอะไรฉัน ” “อยา่ ลมื สวิ า่ วนั นต้ี อนกลางวนั เพงิ่ จะเกดิ คดแี ทงคนทน่ี น่ี ะ ตอนนี้ กลอ้ งวงจรปิดทนี่ ค่ี งจะมาดมี ากจรงิ เชยี ว” “ถา้ คณุ กลา้ ลงมอื กบั ฉันแมแ้ ตน่ ดิ เดยี ว… ฉันกส็ ามารถตกลงไป อยา่ งงา่ ยดาย…” “ตรงนช้ี นั้ สาม ถา้ ฉันตกลงไปไมต่ าย อยา่ งมากกแ็ คพ่ กิ าร ” “แตว่ า่ คณุ ก็คงตอ้ งเขา้ คกุ ”

“ฉนิ โมห่ านกําลงั ตกอยใู่ นอนั ตราย ถา้ คณุ ยงั เขา้ ไปอกี คนละ่ ก็ ” “หๆึ ๆๆ ฉันกบั ลจู่ ง่ิ เฉนิ ไมม่ ที างชว่ ยคณุ เลยี้ งลกู กําพรา้ ทงั้ สามอยา่ ง แน่นอน” มอื ทงั้ สองขา้ งของซสู อื เยวท่ อ่ี ยขู่ า้ งตวั นัน้ กําหมดั แน่น ลจู่ อื่ เหยาวางแผนมาหมดแลว้ ! เธอวางแผนมาทกุ อยา่ งแลว้ ! ตงั้ แตแ่ รกทม่ี าทนี่ ี่ เธอไดค้ ดิ ทกุ อยา่ งไวใ้ นแผนการจนหมดแลว้ ! รวมถงึ การตอบโต ้ การควบคมุ ของเธอ แมก้ ระทง่ั … ตําแหน่งทเี่ ธอยนื อยู่ วนิ าทนี ้ี ซสู อื เยวเ่ พง่ิ จะเขา้ ใจ วา่ ทําไมหลายปีมานล้ี ั่วเยยี นทอ่ี ยู่ ภายใตก้ ารรังแกของลจู่ อ่ื เหยานัน้ ไมม่ หี นทางทจี่ ะตอบโต ้ ความคดิ ของผหู ้ ญงิ คนน้ี ชา่ งลกึ ซงึ้ เสยี ยง่ิ กวา่ เยเ่ ชยี นจวิ่ และหยาง ชงิ โยวรวมกนั เสยี อกี ! สดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ซสู อื เยวเ่ งยหนา้ ขน้ึ มาสบตากบั ลจู่ อ่ื เหยาดว้ ย ความจรงิ จงั :

“เงอื่ นไขของคณุ ทงั้ สองขอ้ ฉันคงจะตกลงไมไ่ ด ”้ “กอ่ นอน่ื ชวงซงิ กร๊ปุ ของฉนิ โมห่ าน และอยา่ งอน่ื ภายใตฉ้ นิ ซอ่ื กร๊ปุ ของเขา ถงึ แมว้ า่ คนดา้ นกฎหมายจะเป็ นเขา แตน่ ัน้ เป็ นความ พยายามทเ่ี ขาทํารว่ มมากบั คนอน่ื “ความสําเร็จทเี่ กดิ จากความพยายามมานานหลายปีของเขา ฉันไม่ สามารถใชโ้ อกาสตอนทเ่ี ขาหลบั ใหลไมไ่ ดส้ ติ และไมไ่ ดร้ บั การ ยนิ ยอมจากเขา ยกใหค้ นอนื่ ได”้ “แลว้ อกี อยา่ ง” เธอเงยหนา้ มองลจู่ อ่ื เหยาดว้ ยสายตาเย็นชา: “ล่วั เยยี นเป็ นเพอื่ นของฉัน แตเ่ ธอไมม่ คี วามจําเป็ นทจ่ี ะตอ้ ง รับผดิ ชอบ หรอื ความจําเป็ น สละชวี ติ รัก และการงานของตวั เองเพอื่ สามขี องฉัน” หญงิ สาวพดู พบางคอ่ ยๆ เดนิ ไปทางลจู่ อื่ เหยา ลจู่ อื่ เหยายกมมุ ปากขนึ้ เธอยงั คงน่ังอยา่ งสงา่ งามอยทู่ เ่ี ดมิ โดย ไมไ่ ดส้ งั เกตวา่ ซสู อื เยวเ่ ขา้ มาใกลเ้ รอื่ ยๆ เธอหวั เราะเบาๆ ：

“แสดงวา่ คณุ ยังไมเ่ ขา้ ใจในตวั ลว่ั เยยี นมากเทา่ ไหร่” “ลัว่ เยยี นเป็ นคนเห็นแกค่ วามสมั พันธ์…” “เธอเห็นความสําคญั มากเสยี เทา่ ไหรก่ นั นะ? ” “ตอนแรกฉันหลอกเขาวา่ ฉันเป็ นโรคเรอื้ รงั ใกลจ้ ะตายแลว้ ยกฐานะ นางฟ้าทเี่ ขยี นจดหมายถงึ ฉนิ หนานเซงิ ใหแ้ กฉ่ ันไดไ้ หม …” “เธอตอบตกลงอยา่ งตรงไปตรงมา แถมยังไปหางามเสรมิ ทําเพอื่ หา เงนิ รักษาฉัน!” เธอยงิ่ พดู ยงิ่ ไดใ้ จ แววตาของเธอไรซ้ งึ่ ความเคารพตอ่ ล่วั เยยี น อยา่ งทมี่ ใี นเมอ่ื กอ่ น: “เธอกเ็ ป็ นคนเชน่ น้ี ฉันมองออกมาตงั้ นานแลว้ ” “จนตอนนคี้ ณุ ยงั ความสมั พนั ธท์ ดี่ ตี อ่ เธอ ขอแคเ่ พยี งคณุ ยอมหาเธอ ดว้ ยตวั เอง ตอ่ ใหเ้ ธอมายนิ ยอม เธอก็คงตกลงอยดู่ !ี ” พดู จบ ลจู่ อื่ เหยากห็ นั มา มองใบหนา้ ของซสู อื เยว:่ “คณุ นายฉนิ เพอ่ื สามขี องคณุ กล็ องทบทวนดนู ะ? ” “ดทู า่ ความสมั พันธข์ องคณุ และสามี ก็ไมเ่ ทา่ ไหรห่ รอกใชไ่ หม ”

ซสู อื เยวห่ รต่ี าลงเล็กนอ้ ย “ฉันรสู ้ กึ อยา่ งไรตอ่ สามขี องฉัน ตอ้ งให ้ คนนอกอยา่ งคณุ ลมู่ าตดั สนิ เหรอคะ” ตอนทพ่ี ดู จบ ซสู อื เยวก่ ไ็ ดม้ าตรงหนา้ ของลจู่ อ่ื เหยาดว้ ยความ รวดเร็ว หญงิ สาวรบี ยนื่ แขนเขา้ ไป ดงึ ลจู่ อ่ื เหยากลับมาจากบนดาดฟ้า จากนัน้ กดเธอลงกบั พนื้ แลว้ ลงมอื แยง่ ปากกาบนั ทกึ เสยี งมาจากเธอ “ฉันไมม่ ที างใหล้ ั่วเยยี นตอ้ งมาเสยี สละเพอื่ ฉันแน่นอน และไมม่ ที าง เอาความสําเร็จของสามมี าเป็ นสงิ่ ตอ่ รองดว้ ย!” “ปากกาอดั เสยี งแทง่ นมี้ ันเป็ นของฉัน มันคอื ของฉัน ฉันจะเอาคนื ！ ” เธอกดั ฟันไปดว้ ยพดู ไปดว้ ย ในขณะทก่ี ําลังดน้ิ รนพยายามแยง่ ปากกาอดั เสยี งมา ลจู่ อ่ื เหยาจะยอมใหเ้ ธอประสบความสําเร็จไดอ้ ยา่ งงา่ ยดายได ้ อยา่ งไร? เล็บยาวๆ ของหญงิ สาวจกิ ไปทห่ี ลงั มอื ของซสู อื เยว่ จกิ จนทําใหท้ งั้ หลงั มอื และขอ้ มอื ของเธอ เตม็ ไปดว้ ยรอยขว่ นและรอยเลอื ด!

อาการเจ็บปวดอยา่ งรนุ แรงเกดิ ขนึ้ ซสู อื เยวถ่ งึ ไดพ้ บวา่ ลจู่ อ่ื เหยา เตรยี มตวั มาตงั้ แตแ่ รกแลว้ เธอไมเ่ พยี งแคว่ างแผนตําแหน่งของตวั เองมาอยา่ งแมน่ ยําเทา่ นัน้ แถมยังตรวจสอบกลอ้ งวงจรปิดตอนทพ่ี วกเธอเจอกนั อกี ดว้ ย …… แมก้ ระทง่ั บนเล็บของเธอ ยงั มใี บมดี ขนาดเล็กอยดู่ ว้ ย! ใบมดี เล็กๆ นัน้ กรดี แขนของซสู อื เยวจ่ นเลอื ดไหล แตว่ า่ เธอก็ยงั คงอดทนตอ่ ความเจ็บปวด ครอ่ มลจู่ อ่ื เหยาเอาไว ้ แลว้ กพ็ ยายามแยง่ ปากกาอดั เสยี งแทง่ นัน้ มาอยา่ งสดุ ชวี ติ ปากกาแทง่ นัน้ มโี อกาสทจ่ี ะทําใหฉ้ นิ โมห่ านฟ้ืนขนึ้ มาได ！้ ลจู่ อื่ เหยาถกู ซสู อื เยวค่ อ่ มเอาไว ้ ทงั้ ๆ ทเ่ี ธอเป็ นคนทํารา้ ยซสู อื เยว่ มาตลอด แตว่ า่ เธอกลับเอาแตร่ อ้ งไมห่ ยดุ “ชว่ ยดว้ ย！” “ฆาตรกร！” “จง่ิ เฉนิ ชว่ ยฉันดว้ ย！！！” ไมร่ วู ้ า่ ผา่ นไปนานแคไ่ หน ประตดู าดฟ้าถกู เตะเปิดจากดา้ นนอก

วนิ าทแี รกทลี่ จู่ ง่ิ เฉนิ พงุ่ เขา้ มา สงิ่ แรกทเ่ี จอ กค็ อื นอ้ งสะใภข้ องเขา ซสู อื เยวก่ ําลงั ครอ่ มคหู่ มนั้ เขาลจู่ อ่ื เหยาอยู่ แลว้ กพ็ ยายามทํารา้ ย เธอสดุ ชวี ติ ทงั้ บนใบหนา้ และเนอื้ ตวั ของทงั้ สองคน ตา่ งก็เตม็ ไปดว้ ยเลอื ด ลจู่ ง่ิ เฉนิ คบกบั ลจู่ อื่ เหยามาสองปี เขาเคยเหน็ ลจู่ อ่ื เหยาตอ้ งไดร้ บั ความไมเ่ ป็ นธรรมแบบนท้ี ไี่ หนกนั ? ความสงสารทเ่ี ขามใี หก้ บั ซสู อื เยวเ่ พราะเรอ่ื งของฉนิ โมห่ านเมอ่ื หลายวนมานี้ มนั หายวบั ไปในทนั ที ชายหนุ่มรบี กา้ วเขา้ ไป แลว้ กย็ น่ื มอื ไปดงึ ซสู อื เยวอ่ อกอยา่ งแรง “คณุ ทําอะไร！？” ซสู อื เยวก่ มุ ปากกาในมอื ของลจู่ อ่ื เหยาไวอ้ ยา่ งสดุ ชวี ติ เจ็บปวดจน พดู อะไรไมอ่ อก เมอ่ื เธอคดิ วา่ เธอกําลงั จะลม้ เหลวนัน้ …… ลจู่ อื่ เหยากลบั ยม้ิ อยา่ งพงึ พอใจ แลว้ กป็ ลอ่ ยมอื เมอื่ ปากกาอดั เสยี งไมไ่ ดถ้ กู ลจู่ อ่ื เหยายอ้ื เอาไว ้ ซสู อื เยวก่ เ็ ลยออก แรงมากเกนิ ไป

วนิ าทที ล่ี จู่ อ่ื เหยาปลอ่ ยมอื นัน้ ซสู อื เยวก่ ็ลม้ ลงไปอกี ดา้ นหนง่ึ ทนั ที รา่ งของเธอก็กลงิ้ ไปกลงิ้ มาบนพนื้ ดาดฟ้าทส่ี กปรกอยหู่ ลายครัง้ สดุ ทา้ ยก็ชนกบั ทก่ี ดี ขวางดา้ นขา้ ง ถงึ ไดห้ ยดุ ลง ความเจ็บปวดทรี่ นุ แรงแผค่ ลมุ อวยั วะทกุ สว่ นของซสู อื เยว่ แตว่ า่ เธอกลับเหมอื นไมร่ สู ้ กึ ถงึ มันยงั ไงยังงนั้ หญงิ สาวกม้ หนา้ ลง มองดปู ากกาอดั เสยี งทเ่ี ป้ือนไปดว้ ยเลอื ดของ ตวั เองในออ้ มแขนของเธอ เหมอื นกบั ไดท้ รัพยส์ มบตั ิ ตอนที่ 365 ฉนั ยงั มเี รอื่ งใหต้ อ้ งทํา “ซสู อื เยว่ คณุ อยา่ มาทําเกนิ ไปนะ！” ลจู่ ง่ิ เฉนิ กอดลจู่ อื่ เหยาไวใ้ นออ้ มแขน มองดเู ลอื ดบนรา่ งกายของ เธอรสู ้ กึ ทกุ ใจเป็ นอยา่ งมาก “ผมรวู ้ า่ เพอื่ นของคณุ กบั ลจู่ อื่ เหยาในอดตี มเี รอื่ งเขา้ ใจผดิ กนั แตว่ า่ ตอนนเี้ รอ่ื งเขา้ ใจผดิ มนั ก็ไดถ้ กู แกไ้ ขแลว้ พวกคณุ ไมไ่ ดท้ ําไมตอ้ ง ทําแบบนเี้ ลย！”

“เมอ่ื ตอนกลางวนั เพอื่ นของคณุ ใชม้ ดี จะทํารา้ ยลจู่ อื่ เหยา ถา้ เกดิ ไมใ่ ชเ่ พราะวา่ พวกเราตามไปทนั เวลา ก็ไมร่ หู ้ รอกวา่ จะเกดิ อะไรขนึ้ ！” “ผมรวู ้ า่ คณุ โกรธทต่ี อนกลางวนั ลจู่ อ่ื เหยาใชม้ ดี จอ่ ทคี่ อของลว่ั เยยี น แตว่ า่ ตอนนัน้ ลจู่ อ่ื เหยาตอ้ งทําไปเพราะสถานการณบ์ งั คบั ！” “ถา้ เกดิ วา่ เธอไมท่ ําแบบนัน้ คนทจ่ี ะไดร้ บั บาดเจ็บกจ็ ะเป็ นเธอก็ได ”้ “ซสู อื เยว่ ผมรวู ้ า่ เพราะวา่ เรอื่ งของฉนิ โมห่ าน แลว้ ทําใหค้ ณุ รสู ้ กึ แคน้ ผมมากแคไ่ หน แลว้ วนั นลี้ จู่ อื่ เหยากท็ ํารา้ ยเพอ่ื นของคณุ อกี ” “แตว่ า่ คณุ ไมจ่ ําเป็ นตอ้ งทําเรอ่ื งแบบนเี้ ลย！” “คณุ มาแอบทํารา้ ยลจู่ อื่ เหยาอยา่ งลบั ๆ ลอ่ ๆ ในตอนกลางคนื แบบนี้ มแี ตจ่ ะทําใหผ้ มมองคณุ ในแงไ่ ด！้ ” พอพดู จบ เขาก็อมุ ้ ลจู่ อ่ื เหยาออกไปจากทน่ี ดี่ ว้ ยความทกุ ขใ์ จ ตอนทเ่ี ดนิ ถงึ ประตเู ขา้ ดาดฟ้า ชายหนุ่มกข็ มวดคว้ิ น้ําเสยี งเฉยเมย “พรงุ่ นผี้ มจะพาลจู่ อ่ื เหยาไปแจง้ ความทสี่ ถานตี ํารวจ ” “เรอ่ื งทล่ี ว่ั เยยี นทํารา้ ยเธอในวนั น้ี ในอนิ เทอรเ์ น็ตมวี ดิ โี อ หลักฐาน แน่นหนา เธอลบไมไ่ ดห้ รอก”

“สว่ นคณุ ……ผมเห็นแกฉ่ นิ โมห่ าน พรงุ่ นตี้ อนทไ่ี ปแจง้ ความผมจะไม่ พดู ถงึ คณุ แตถ่ า้ เกดิ ผมพบวา่ คนพยายามจะทํารา้ ยลจู่ อ่ื เหยา อกี ……” “ตอ่ ใหค้ ณุ เป็ นภรรยาของฉนิ โมห่ าน หรอื วา่ จะเป็ นพน่ี อ้ งแทๆ้ ของ ผม ผมกไ็ มย่ อมปลอ่ ยคณุ ไปอยา่ งแน่นอน！” พอทง้ิ คําพดู นไ้ี วเ้ สร็จ ลจู่ งิ่ เฉนิ ก็อมุ ้ ลจู่ อ่ื เหยากา้ วยาวออกไปจากทน่ี ี่ ซสู อื เยวน่ อนอยทู่ พ่ี นื้ ในออ้ มแขนกอดปากกาบนั ทกึ เสยี งไวแ้ น่น เธอไมส่ นใจเลยวา่ ลจู่ ง่ิ เฉนิ พดู อะไรหรอื วา่ ทําอะไร ถงึ แมว้ า่ ลจู่ ง่ิ เฉนิ จะหนา้ ตาเหมอื นกบั ฉนิ โมห่ านเป๊ ะ แลว้ เป็ นพชี่ าย แทๆ้ ของฉนิ โมห่ าน แตว่ า่ สําหรับเธอซสู อื เยวแ่ ลว้ นัน้ ลจู่ ง่ิ เฉนิ ก็เป็ นแคค่ นแปลกหนา้ ที่ เพง่ิ รจู ้ กั กนั ไดไ้ มน่ านเทา่ นัน้ เอง เธอไมม่ คี วามจําเป็ นตอ้ งไปแครเ์ ขา！ สง่ิ แรกทใ่ี ชแ้ ครใ์ นใจของเธอ มเี พยี งแคฉ่ นิ โมห่ านเทา่ นัน้ ！ ถา้ คดิ ไดแ้ บบนแ้ี ลว้ เธอกร็ บี ขน้ึ มอื ทเี่ ป้ือนเลอื ดออกมา แลว้ กเ็ ปิด ปากกาบนั ทกึ เสยี งดว้ ยมอื ทส่ี นั่ เทา

สง่ิ ทเ่ี ธอตงั้ ตารอคอยจากปากกาบนั ทกึ เสยี งเครอ่ื งนัน้ กค็ อื คําพดู ท่ี เจยี งหลพี ดู กอ่ นหนา้ น้ี ทเ่ี ธอวางแผนใสร่ า้ ยฉนิ โมห่ าน แตว่ า่ …… “เธอถกู หลอกแลว้ ” “ฉันจะพกปากกาทสี่ ําคญั แบบนตี้ ดิ ตวั ไวไ้ ดย้ ังไง ” “ฝี มอื ของเธอดขี นาดนัน้ ถา้ เกดิ วา่ สกู ้ นั ฉันเอาชนะเธอไมไ่ ดห้ รอก ถา้ เกดิ วา่ ถกู แยง่ ไป ฉันก็คงไดแ้ ตเ่ จ็บใจสิ？” “ดงั นัน้ ฉันอปั โหลดเสยี งบนั ทกึ ไปบนอนิ เทอรเ์ น็ต ทจ่ี ัดเกบ็ บน อนิ เทอรเ์ น็ตนัน้ กลับมา มเี พยี งแคช่ นั้ เทา่ นัน้ ทร่ี รู ้ หสั ผา่ นบญั ชใี นการ เปิ ด” “สว่ นปากกาบนั ทกึ เสยี งนัน้ ……แน่นอนมนั เป็ นเหยอื่ ลอ่ ปากกา บนั ทกึ เสยี งแบบนี้ ฉันซอื้ ไว ้ 10 กวา่ อนั ……” “เธอลองทายดสู ิ วนั ดา้ นในจะมเี สยี งบนั ทกึ ไวไ้ หม？” “ฮา่ ๆๆ ——！” กลางคนื ทเ่ี งยี บเชยี บ

ซสู อื เยวน่ อนอยคู่ นเดยี วในมมุ บนดาดฟ้า ฟังเสยี งหวั เราะถากถาง ของลจู่ อ่ื เหยาจากในปากกานัน้ หวั ใจของเธอก็เย็นยะเยอื กลง ในทนั ที เธอหลบั ตา แลว้ หวั เราะออกมายงั ขม่ ขนื แผลทม่ี อื ของเธอยังเจ็บปวด ความพยายามของเธอทงั้ หมดมันเปลา่ ประโยชน์ ถงึ มันจะเป็ นเรอื่ งทไี่ มค่ าดคดิ แตว่ า่ มนั ก็สมเหตสุ มผล ลจู่ อ่ื เหยาผหู ้ ญงิ คนนฉี้ ลาดมาก ฉลาดพอทจ่ี ะคอยควบคมุ และ สงั เกตวนั ทพ่ี วกเธอพบกนั วางแผนตอนทพี่ วกเธอคยุ กนั แมก้ ระทงั่ ตําแหน่งของเธอ ดงั นัน้ ปากกาอดั เสยี งแทง่ นม้ี ันจะเป็ นของจรงิ ไดอ้ ยา่ งไร ？ คําวา่ เธอโงเ่ อง ใสซอื่ แลว้ กร็ บี รอ้ นเกนิ ไปเอง ดงั นัน้ กเ็ ลยเดนิ ไป ตามทางของลจู่ อื่ เหยา ไมใ่ ชแ่ คไ่ มไ่ ดส้ ง่ิ ทต่ี วั เองตอ้ งการ แถมยงั แหวกหญา้ ใหง้ ตู นื่ อกี ทําใหล้ จู่ อ่ื เหยาเพม่ิ ความระมดั ระวงั ในการ ป้องกนั หรอื แมแ้ ต่ …… ทําใหล้ จู่ งิ่ เฉนิ คบั ขอ้ งใจ

ซสู อื เยวห่ ลับตาลง พรอ้ มกบั แหงนมองทอ้ งฟ้าดว้ ยรอยยม้ิ ทข่ี ม่ ขนื เธอกแ็ คอ่ ยากจะไดป้ ากกาอดั เสยี งของตวั เองคนื อยากจะลองทํา ตามวธิ ขี องหานหยนุ อยากแคใ่ หฉ้ นิ โมห่ านไดฟ้ ื้นขนึ้ มา ความตอ้ งการนม้ี ันเกนิ ไปเหรอ？ เกนิ ไปงนั้ เหรอ？ ทําไมพระเจา้ ประทานความหวงั ใหเ้ ธอครงั้ แลว้ ครงั้ เลา่ และทําลาย มันดว้ ยตวั เองครงั้ แลว้ ครัง้ เลา่ !? “สอื เยว！่ ” ไมร่ วู ้ า่ ผา่ นไปนานแคไ่ หน หนา้ ประตดู าดฟ้าก็มเี สยี งของลว่ั เยยี น และฟ๋ เู ชยี นเชยี นดงั ขน้ึ ผหู ้ ญงิ ทงั้ สองคนพงุ่ เขา้ มา มองดมู อื ทเ่ี ป้ือนเลอื ดไหลเปื้อนฝ่ นุ ของ ซสู อื เยว่ แลว้ ก็ประกาศเสยี งในมอื ของเธอ แววตาก็ปรากฏใหเ้ ห็น ความเจ็บปวด ฟ๋ เู ชยี นเชยี นรบี เขา้ มาดงึ ใหล้ กุ ขนึ้ “ไปโรงพยาบาลกบั ฉัน！” ซสู อื เยวก่ ลับนอนนงิ่ ไมข่ ยับแลว้ แหงนหนา้ มองทอ้ งฟ้าอยแู่ บบนัน้ “ไมไ่ ป”

เธอแหงนหนา้ มองทอ้ งฟ้านง่ิ “เชยี นเชยี น เธอวา่ ……” “ทําไมการทอี่ ยากจะชว่ ยคนทเ่ี ธอแคร์ มันถงึ ไดย้ ากขนาดนี้ ……” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นกดั รมิ ฝี ปาก มองดคู วามออ่ นแอของเธอ น้ําตาของ ความทกุ ขใ์ จกเ็ ออ่ คลอเบา้ ซสู อื เยวเ่ ป็ นผหู ้ ญงิ ทเี่ ขม้ แข็งขนาดไหน ฟ๋ เู ชยี นเชยี นรดู ้ ที ส่ี ดุ ตอนแรก เธอเหน็ เองกบั ตาวา่ เพอ่ื เฉงิ เซวยี นแลว้ ซสู อื เยวต่ งั้ ทอ้ ง ลกู ของฉนิ โมห่ าน และอดทนตอ่ ความเจ็บปวดในการตงั้ ครรภท์ งั้ 10 เดอื นเพยี งคนเดยี ว หลังจากนัน้ เธอก็เหน็ กบั ตาวา่ หลงั จากทซ่ี สู อื เยวจ่ ับไดว้ า่ เฉงิ เซ วยี นกบั เซย่ี งหวนั่ ฉงิ เป็ นชกู ้ นั ก็เดนิ ออกมาจากความเจ็บปวดเพยี ง คนเดยี ว เธอไมเ่ คยหลงทาง หมดหนทาง ราวกบั วา่ เธอสญู เสยี ความหวงั ใน ชวี ติ เหมอื นกบั ตอนนม้ี ากอ่ นเลย แตว่ า่ ตอนน้ี…… “สอื เยว”่

ลัว่ เยยี นสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ เดนิ เขา้ ไป แลว้ ก็จบั ขอ้ มอื ของซสู อื เยว่ เบาๆ “ฉนิ โมห่ านยังมชี วี ติ อยู่ เธอจะยอมแพไ้ มไ่ ด”้ “ถา้ เกดิ วา่ เธอเองกล็ ม้ ไป เธอคดิ วา่ ฉนิ โมห่ านยงั จะฟื้นขนึ้ มาไดอ้ กี เหรอ？” “หรอื วา่ เธออยากจะแยกจากฉนิ โมห่ านจรงิ ๆ แลว้ ใหซ้ งิ หยนุ ซงิ เฉนิ ซงิ กวงเดก็ นอ้ ยทงั้ 3 คนนก้ี ลายเป็ นเด็กกําพรา้ ไรบ้ คุ คลใหพ้ งึ่ พาใน อนาคตเหรอ？” “พวกเดก็ ๆ ยงั เดก็ มาก เธอจําเป็ นตอ้ งมชี วี ติ ทด่ี ี ฉนิ โมห่ านก็ จําเป็ นตอ้ งฟื้นขน้ึ มา” “ตอ่ ใหเ้ ธอไมย่ นิ ยอม แตว่ า่ ตอนนเ้ี ธอก็ตอ้ งปลกุ ใจขนึ้ มา” คําพดู ของหญงิ สาว ทําใหซ้ สู อื เยวห่ ลบั ตาลง แลว้ กอ็ ดไมไ่ ดท้ จ่ี ะ หวั เราะออกมาอยา่ งขมขน่ื ใช่ ตอ่ ใหเ้ ธอไมย่ อม เธอเหนอ่ื ย แตว่ า่ เธอกต็ อ้ งปลกุ ใจขน้ึ มา

ตราบใดทฉ่ี นิ โมห่ านยงั มลี มหายใจอยู่ เธอจะเลอื กยอมแพไ้ มไ่ ด ้ ผา่ นไปครหู่ นง่ึ เธอก็ปีนขนึ้ มาจากพนื้ ดว้ ยความยากลําบาก แลว้ ก็ เงยหนา้ ขนึ้ มองฟ๋ เู ชยี นเชยี น “ชว่ ยตดิ ตอ่ จห้ี นานเฟิงใหฉ้ ันหน่อยสิ” “วนั นฉ้ี ันจะไปหาฉนิ โมห่ าน” เธอไมเ่ ชอื่ หรอกวา่ ถา้ เกดิ ไมม่ ปี ากกาอดั เสยี งแทง่ นัน้ เธอจะปลกุ ฉนิ โมห่ านใหฟ้ ื้นขนึ้ มาไมไ่ ด！้ เธอจะเฝ้ าอยขู่ า้ งๆ เขาตลอดเวลา อยกู่ บั เขาทกุ วนิ าที และเอาแต่ บอกเขา วา่ เขาไดท้ ําอะไรและไมไ่ ดท้ ําอะไร ถา้ เกดิ วา่ ทําแบบนัน้ แลว้ ฉนิ โมห่ านยงั ไมฟ่ ื้นขนึ้ มา…… เธอก็จะยอมรบั ！ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นชะงกั ไป และก็รบี พยักหนา้ “OK” หลังจากผา่ นไปครงึ่ ชวั่ โมง จหี้ นานเฟิงกพ็ าหานหยนุ มา ซสู อื เยวถ่ กู ฟ๋ เู ชยี นเชยี นและล่ัวเยยี นประคองอยู่ แลว้ ก็ขน้ึ มาบนรถ ของจห้ี นานเฟิง หานหยนุ พนั นวิ้ ใหเ้ ธอไปดว้ ย แลว้ ก็ถามเธอเกย่ี วกบั เรอื่ งราวทเ่ี ธอ ตามหาปากกาเสยี งอกี ดว้ ย

แลว้ รถกส็ ตารท์ ขนึ้ ตอนทฟี่ ๋ เู ชยี นเชยี นขน้ึ รถกลับซสู อื เยวน่ ัน้ กห็ นั หนา้ ไปมองลั่วเยยี น ทย่ี นื อยดู่ า้ นนอก “ไมไ่ ปเยย่ี มฉนิ โมห่ านกบั พวกเราเหรอ？” ล่วั เยยี นยม้ิ เธอสา่ ยหนา้ “ไมเ่ ป็ นไร ฉันยงั มเี รอื่ งใหต้ อ้ งทํา” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเมม้ ปาก ทจี่ รงิ แลว้ เธอยังไมค่ อ่ ยสนทิ กบั ลั่วเยยี น เทา่ ไหรน่ ัก กไ็ มก่ ลา้ ถามวา่ เธอจะไปทําอะไรกนั แน่ ไดแ้ ตบ่ อกใหจ้ ้ี หนานเฟิงขบั รถออกไปจากทนี่ ่ี ล่วั เยยี นยนื อยหู่ นา้ ประตรู า้ นอาหารแลว้ ก็มองพวกเขาจากไป ตอนทร่ี ถหายไปจากสายตาของเธอนัน้ เธอกส็ ดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ แลว้ ก็เขา้ ไปในรา้ นอาหาร “เถา้ แก่ กลอ้ งวงจรปิดทร่ี า้ นของคณุ มฟี ังกช์ นั ในการบนั ทกึ เสยี งดว้ ย ใชไ่ หม？” “เปิดภาพบนั ทกึ บนดาดฟ้าเมอ่ื กน้ี ใ้ี หฉ้ ันดทู งั้ หมด ”

เธออยากจะรวู ้ า่ เมอ่ื กซ้ี สู อื เยวต่ อ้ งเจออะไรมาบา้ ง ！ ตอนที่ 366 อจิ ฉาซูสอื เยวก่ บั ฉนิ โมห่ านนดิ หนอ่ ย “ขอ้ ท่ี 1 ฉันตอ้ งการใหล้ วั่ เยยี นเปิดเผยตอ่ หนา้ สาธารณชนยอมรับ ความผดิ ของเธอ แลว้ กป็ ระกาศหยา่ กบั ฉนิ หนานเซงิ พรอ้ มกบั ออก จากวงการบนั เทงิ และหา้ มกลับเขา้ มาในวงการบนั เทงิ อกี แมแ้ ตค่ รง่ึ กา้ ว” “ขอ้ ท่ี 2 ฉันตอ้ งการใหเ้ ธอในฐานะทเ่ี ป็ นหมา้ ยของฉนิ โมห่ าน ประกาศการเสยี ชวี ติ ของฉนิ โมห่ าน แลว้ ก็ยกมรดกทงั้ หมดของฉนิ โมห่ าน ใหก้ บั พชี่ ายฝาแฝดของเขาลจู่ งิ่ เฉนิ ” “……” ลว่ั เยยี นน่ังอยใู่ นหอ้ งดกู ลอ้ งวงจรปิดของรา้ นอาหาร มองดทู า่ ทาง พงึ พอใจของลจู่ อ่ื เหยา แลว้ กค็ ําพดู ทอ่ี อกมาจากปากของเธอ มอื ของเธอทงั้ สองขา้ งกําหมัดแน่น เธอกน็ กึ วา่ ลจู่ อื่ เหยาแคค่ ดิ จะเอาปากกาอดั เสยี งมาขม่ ขซู่ สู อื เยว่ แต่ ไมค่ ดิ เลยวา่ ……

ลจู่ อื่ เหยาจะคดิ วา่ ใชป้ ากกาอดั เสยี งแทง่ นี้ ใหเ้ ธอไปจากฉนิ หนาน เซงิ ทําหลายอาชพี นักแสดงของเธอ ทําใหท้ กุ สง่ิ ทกุ อยา่ งทฉ่ี นิ โม่ หานทํามานัน้ ตอ้ งสญู สลายไป！ นม่ี นั คอื ความเพอ้ ฝันของคนปัญญาออ่ นจรงิ ๆ ！ ถา้ เกดิ วา่ เป็ นเมอื่ กอ่ น ลว่ั เยยี นตอ้ งคดิ วา่ ลจู่ อ่ื เหยาเป็ นบา้ ไปแลว้ สําหรบั เงอื่ นไขทไี่ มส่ มเหตสุ มผลน้ี แตว่ า่ ตอนน้ี…… เธอสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ ทจ่ี รงิ เธอก็วางแผนจะหยา่ กบั ฉนิ หนานเซงิ อยแู่ ลว้ เธอไมต่ อ้ งการ เห็นเขาอกี ตลอดชวี ติ สว่ นเรอื่ งทจี่ ะออกจากวงการบนั เทงิ ไมเ่ ป็ นลั่วเยยี นทเ่ี คยเจดิ จรสั ใน เมอื่ กอ่ นอกี ตอ่ ไป กไ็ มใ่ ชเ่ รอ่ื งทจี่ ะทําไมไ่ ด ้ ถงึ ยงั ไง…… กอ่ นหนา้ ทจี่ ะเกดิ เรอื่ งพวกนัน้ ขนึ้ เธอก็ออกจากวงการบนั เทงิ มาตงั้ นานแลว้

เธอวางแผนวา่ เพอื่ จะเป็ นภรรยาทด่ี ขี องฉนิ หนานเซงิ จะไมเ่ หยยี บ เขา้ ไปในวงการบนั เทงิ อกี ตลอดชวี ติ หลังจากหยา่ กบั ฉนิ หนานเซงิ แลว้ บางทชี วี ติ อาจจะยากลําบากขน้ึ แต…่ … กค็ งไมถ่ งึ ขนั้ วา่ ถา้ ไมเ่ ขา้ ไปในวงการบนั เทงิ แลว้ จะกนิ ขา้ วไมไ่ ด ้ ละมงั้ ดงั นัน้ ฉันตอ้ งการแรกของลจู่ อื่ เหยา เธอสามารถทําได ้ แทนทจ่ี ะพดู วา่ เธอทําตามความตอ้ งการของลจู่ อื่ เหยา สพู ้ ดู วา่ มัน เป็ นแผนทเ่ี ธอวางไวต้ งั้ แตแ่ รกแลว้ จะดกี วา่ ถา้ เกดิ วา่ การตดั สนิ ใจของเธอมนั สามารถชว่ ยเหลอื ซสู อื เยวไ่ ด ้ แน่นอนวา่ เธอจะไมต่ ระหนเี่ ลย แตว่ า่ …… เงอื่ นไขท่ี 2 มนั เป็ นความเพอ้ ฝันของคนปัญญาออ่ นจรงิ ๆ ลวั่ เยยี นเงยี บอยนู่ าน แลว้ ก็ยัดเงนิ ใหเ้ จา้ ของรา้ นอาหาร สดุ ทา้ ยก็ คดั ลอกเทปวดิ โี อและเสยี งจากกลอ้ งวงจรปิดออกมาได ้

พอออกมาจากรา้ นอาหาร ลั่วเยยี นกเ็ รยี กรถจะไปทเี่ รอื นหอของเธอ กบั ฉนิ หนานเซงิ ความจรงิ แลว้ ถา้ จะเรยี กวา่ เป็ นเรอื นหอ สเู ้ รยี กวา่ เป็ นสถานทที่ เ่ี ธอ อาศยั อยคู่ นเดยี วจะดกี วา่ กอ่ นหนา้ นตี้ อนทเ่ี ธอยังหมดสตไิ มไ่ ดฟ้ ้ืนขนึ้ มา เธอกเ็ อาแตอ่ ยรู่ กั ษา ตวั ในเรอื นหอนี้ เพราะวา่ ฉนิ หนานเซงิ ตอ้ งยงุ่ วนุ่ วายกบั เรอ่ื งงาน แลว้ ก็ยงั ตอ้ งจัดการ เรอ่ื งภายในครอบครัวของฉนิ โมห่ านกบั ฉนิ หลงิ ย่ี นอ้ ยมากทเี่ ขาจะ ไปทเ่ี รอื นหอ หลังจากการทเ่ี ธอฟื้นขนึ้ มา ฉนิ หนานเซงิ ก็กลายเป็ นคนทตี่ อ้ งนั่งวลี แชรไ์ ปแลว้ ดงั นัน้ เพราะเหตผุ ลเรอ่ื งรา่ งกาย เขาก็เลยอยคู่ อนโดทใี่ กลบ้ รษิ ัท มากทส่ี ดุ หรอื ไมก่ อ็ ยทู่ โี่ รงพยาบาล สว่ นเรอื นหอของเธอกบั เขา มนั ไมเ่ คยมรี อ่ งรอยของฉนิ หนานเซงิ อยู่ แลว้ ลว่ั เยยี นชนิ กบั การอยคู่ นเดยี วแลว้ แปลวา่ ……

ชว่ งนเี้ รอื นหอนค้ี อ่ นขา้ งทจ่ี ะคกึ คกั แท็กซจ่ี อดทหี่ นา้ ประตคู ฤหาสน์ ล่ัวเยยี นสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ จดั การอารมณต์ วั เองใหด้ ี แลว้ ก็เดนิ เขา้ ไปในภายในหา้ ง ภายในคฤหาสนน์ ัน้ คกึ คกั เป็ นอยา่ งมาก “พสี่ ะใภล้ วั่ เยยี น！” พอลวั่ เยยี นกลับมา ซงิ กวงพงุ่ เขา้ มาเป็ นคนแรก แลว้ กจ็ ับขอ้ มอื ของล่ัวเยยี นเอาไว ้ “ทําไมถงึ ไดก้ ลับมาถงึ ขนาดนลี้ ะ่ คะ ไปหาหมา่ ม๊ขี องหนูแลว้ ใช่ ไหม? หมา่ ม๊ขี องหนูเป็ นยงั ไงบา้ ง？” ซงิ เฉนิ ทอ่ี ยดู่ า้ นขา้ งขมวดควิ้ เขา้ หากนั แลว้ ก็วง่ิ เหยาะๆ เขา้ มา แลว้ ก็มองซงิ กวงดว้ ยสายตาทขี่ นุ่ เคอื งเล็กนอ้ ย “รจู ้ กั การเกบ็ อาการหน่อยไหม？” “ถงึ แมว้ า่ ตอนนพี้ วกเราจะเป็ นหว่ งขา่ วคราวของหมา่ ม๊มี ากทสี่ ดุ แต่ วา่ การทพ่ี สี่ ะใภล้ ว่ั เยยี นกลบั มาเย็นขนาดน้ี พวกเรากต็ อ้ งทําทา่ ทาง เป็ นหว่ งพสี่ ะใภล้ ั่วเยยี นดว้ ยส！ิ ”

พอพดู จบ เจา้ หนุ่มนอ้ ยกเ็ งยหนา้ ขน้ึ มา กะพรบิ ตาโตๆ แลว้ ก็จอ้ งไป ทใี่ บหนา้ ของลัว่ เยยี นอยา่ งแน่วแน่ “พสี่ ะใภล้ ่วั เยยี น กลับมาดกึ ขนาดนเ้ี กดิ เรอ่ื งอะไรขนึ้ เหรอครบั ？” “กนิ ขา้ วหรอื ยังครับ？” “ถา้ เกดิ วา่ ยังไมก่ นิ ละ่ ก็ อยากกนิ อาหารดําๆ ทผ่ี มเตรยี มไวใ้ หพ้ ช่ี าย กบั นอ้ งสาวผมไหมครบั ？” เมอ่ื มองดเู ดก็ นอ้ ยทงั้ สองคน ความหดหใู่ นหวั ใจของลว่ั เยยี นก็หาย วบั ไปในทนั ที เธอถอนหายใจ แลว้ กก็ ม้ ตวั ไปอมุ ้ ซงิ กวงขน้ึ มา “ไมต่ อ้ งมาเสแสรง้ แกลง้ ทําหรอก” “ฉันรวู ้ า่ พวกหนูเป็ นหว่ งหมา่ ม๊ ี ตอนนเ้ี ธอยังโอเคอยู่ ตนื่ ขนึ้ มาแลว้ อารมณไ์ มค่ อ่ ยเสถยี รเทา่ ไหร่ แตว่ า่ ตอนนด้ี ขี นึ้ เยอะแลว้ ” พอพดู จบ เธอก็น่ังลงทเ่ี กา้ อโี้ ตะ๊ อาหาร “บอกวา่ มอี าหารดําๆ กนิ ไมใ่ ชเ่ หรอ？” “ฉันก็เรมิ่ หวิ แลว้ เหมอื นกนั ”

ความจรงิ สําหรับอาการป่ วยหนักของฉนิ โมห่ าน และสถานการณท์ ่ี ไมค่ อ่ ยดขี องซสู อื เยว่ เธอกบั ฉนิ หนานเซงิ ปิดบงั มาเดก็ ๆ โดยตลอด พดู แตข่ า่ วดไี มพ่ ดู ขา่ วรา้ ย เธอกลัววา่ พวกเขาจะรับความจรงิ ไมไ่ ด ้ ยงั ไงพวกเด็กนอ้ ยทงั้ 3 คน ก็ยังอายแุ ค่ 5 ขวบเทา่ นัน้ เอง ความอดทนทางดา้ นจติ ใจของเด็กอายุ 5 ขวบ……มนั จะแขง็ แกรง่ ไดข้ นาดไหนกนั ? เป็ นการดกี วา่ ทจ่ี ะป้องกนั ไมใ่ หพ้ วกเขารวู ้ า่ ผใู ้ หญก่ ําลงั จะลม่ สลาย “ไมม่ อี าหารดําหรอก” ทนั ใดนัน้ เสยี งของเด็กทชี่ ดั เจนและมนั่ คงก็ดงั ขนึ้ ลวั่ เยยี นก็ขมวดคว้ิ และหนั หนา้ ไป กเ็ ห็นวา่ ตรงครวั ทอ่ี ยไู่ กลๆ นัน้ ซงิ หยนุ กําลังถอื ถาดอยู่ แลว้ ก็เดนิ เขา้ มาหาเธอดว้ ยทา่ ทที เี่ ชอ่ื งชา้ และสงา่ งาม ขา้ งในถาดมชี ามขา้ วหนงึ่ จาน พรอ้ มดว้ ยอาหารสามอยา่ งและซปุ หนงึ่ จาน

ไมต่ อ้ งพดู ก็รวู ้ า่ นเี่ ป็ นผลงานชน้ิ เอกของซงิ หยนุ มักจะเป็ นคนจรงิ จัง และเขม้ งวด เจา้ หนุ่มนอ้ ยซงิ หยนุ ถงึ แมว้ า่ วนั ปกตจิ ะไมค่ อ่ ยชอบพดู จา ดเู ย็นชา และเอาแตใ่ จ แตว่ า่ เขาดแู ลนอ้ งชายกบั นอ้ งสาวไดด้ มี าก แน่นอน…… บางทเี ขากด็ แู ลลว่ั เยยี นไดด้ มี ากเหมอื นกนั พอรับอาหารเย็นทซ่ี งิ หยนุ สง่ มาใหไ้ ป ดา้ นซา้ ยของลั่วเยยี นกเ็ ป็ น ซงิ หยนุ สว่ นดา้ นขวากเ็ ป็ นซงิ กวง ทนั ใดนัน้ เธอกร็ สู ้ กึ วา่ วนั เวลาทมี่ เี ดก็ นอ้ ยทงั้ 3 คนอยดู่ ว้ ยไมใ่ ชเ่ รอื่ ง เลวรา้ ยอะไร จๆู่ เธอกร็ สู ้ กึ อจิ ฉาซสู อื เยวก่ บั ฉนิ โมห่ าน ทม่ี ลี กู รักทงั้ 3 คนอยดู่ ว้ ย ไมเ่ หมอื นเธอ…… หลังจากทหี่ ยา่ กบั ฉนิ หนานเซงิ แลว้ เธอกค็ งจะไมเ่ หลอื อะไรเลย สนิ ะ?

แมแ้ ตค่ ฤหาสนห์ ลังนี้ กค็ อื เรอื นหอของพวกเขาทงั้ สองคน เป็ น ทรพั ยส์ นิ กอ่ นสมรสของฉนิ หนานเซงิ เมอื่ หยา่ กนั แลว้ เธอกต็ อ้ งคนื ใหเ้ ขา หลังจากแยกกนั เธอก็จะกลายเป็ นคนไรบ้ า้ นทโ่ี ดดเดย่ี ว พอคดิ แบบนแ้ี ลว้ หวั ใจของหญงิ สาวก็รสู ้ กึ เจ็บปวด เธอพยายามกดอารมณใ์ นสายตาของตวั เองไว ้ และหนั หนา้ ไปทาง อนื่ ไมก่ ลา้ มองตาของซงิ เฉนิ และซงิ กวง และเธอกก็ ม้ หนา้ ลง เคย้ี วขา้ วไปดว้ ยแลว้ พดู ไปดว้ ยวา่ “กระเป๋ ากบั เสอ้ื คลมุ ของพสี่ ะใภล้ ่ัวเยยี นยงั อยตู่ รงหนา้ ประตู จะมใี คร ยอมชว่ ยเอาไปไวท้ หี่ อ้ งเก็บเสอื้ ผา้ ใหใ้ หมน่ ะ？” พอพดู จบ ซงิ เฉนิ ทอี่ ยดู่ า้ นขวาของเธอกก็ ระโดดขนึ้ มาจากเกา้ อี้ ทนั ที “ผมทําเอง！” หลงั จากนัน้ เจา้ หนุ่มนอ้ ยกเ็ พง่ิ ออกไปเหมอื นลกู ธนู หยบิ เสอ้ื คลมุ กบั กระเป๋ าของลั่วเยยี น แลว้ ก็วงิ่ ตกึ ๆ ขน้ึ บนั ไดไปยังหอ้ งเกบ็ เสอื้ ผา้ ล่วั เยยี นน่ังอยบู่ นเกา้ อี้ กนิ ไปดว้ ยพรอ้ มกบั ยม้ิ จางๆ เจา้ หนุ่มนอ้ ยคนนเี้ นยี่

ทงั้ ๆ ทก่ี อ่ นหนา้ นต้ี อนทถ่ี กู ชว่ ยกลับมายังซมึ เศรา้ เหงาหงอย แตว่ า่ ตอนนก้ี ลับคกึ คกั เหมอื นกบั ไดก้ นิ ลกู อมเป๊ าะแป๊ ะเขา้ ไป ทช่ี นั้ บน ซงิ เฉนิ เปิดประตหู อ้ งเกบ็ เสอ้ื ผา้ แลว้ กแ็ ยกกระเป๋ าและเสอ้ื คลมุ ของลั่วเยยี นเก็บไวบ้ นชนั้ และในตดู ้ ว้ ย ตอนทเี่ จา้ หนุ่มนอ้ ยเตรยี มจะออกไปนัน้ กม็ เี สยี งดงั “พลั่ก” ดา้ นหลังมอี ะไรหลน่ ลงทพี่ นื้ ซงิ เฉนิ ขมวดควิ้ หนั หนา้ กลบั มา ในเสอ้ื คลมุ ของลวั่ เยยี น มโี ทรศพั ท์ เครอ่ื งหนง่ึ หลน่ ออกมา เป็ นเครอ่ื งสํารองและหนา้ จอยงั เปิดอยู่ เขาเก็บขน้ึ มาดว้ ยความสงสยั คดิ แคว่ า่ จะเก็บโทรศพั ทแ์ ละยัดกลบั เขา้ ไปในกระเป๋ าของลว่ั เยยี น แตท่ นั ใดนัน้ กพ็ บวา่ …… ภาพทป่ี รากฏขน้ึ ทห่ี นา้ จอนัน้ เป็ นภาพจากกลอ้ งวงจรปิด ในวดิ โี อนัน้ มภี าพของผหู ้ ญงิ สองคนยนื อยบู่ นดาดฟ้า หนง่ึ ในนัน้ ก็คอื หมา่ ม๊ขี องเขาซสู อื เยว่！

ตอนที่ 367 เดยี๋ วผมไปชงชามาใหท้ กุ คนเอง หวั ใจของซงิ เฉนิ เตน้ แรงมาก！ ภาพเหตกุ ารณท์ เี่ ห็นนี้ เหน็ ไดช้ ดั วา่ เป็ นภาพเหตกุ ารณ์จากกลอ้ ง วงจรปิ ด！ และเวลาในมมุ ลา่ งขวาของกลอ้ งวงจรปิดนัน้ เป็ นชว่ งเวลาตอนเย็น ของวนั นพ้ี อดี กอ่ นหนา้ นแี้ คไ่ มก่ ชี่ ว่ั โมง！ เจา้ หนุ่มนอ้ ยกบั รมิ ฝี ปาก แลว้ ก็ตระหนักไดใ้ นทนั ที วา่ เนอ้ื หาใน โทรศพั ทน์ ด้ี ทู า่ ทางจะสําคญั มาก ถา้ เกดิ วา่ ไมไ่ ดส้ ําคญั ละ่ ก็ พส่ี ะใภล้ ั่วเยยี นก็คงจะไมใ่ ชโ้ ทรศพั ท์ สํารองในการถา่ ยเกบ็ ไว ้ แมแ้ ตล่ มื ทจี่ ะปิดโทรศพั ทอ์ กี ดว้ ย เขาอยากเปิดวดิ โี อดเู นอื้ หาขา้ งใน วา่ หมา่ ม๊กี บั ผหู ้ ญงิ แปลกหนา้ ใน วดิ โี อนัน้ กําลังพดู อะไรหรอื ทําอะไรอยกู่ นั แน่ แตว่ า่ …… ตอนทเ่ี ขาจะเปิดวดิ โี อนัน้ ชอ่ งใหใ้ สร่ หสั ผา่ นกป็ รากฏขนึ้ ใน โทรศพั ท์ บอกวา่ ตอ้ งป้อนรหสั ผา่ นเพอื่ ดตู อ่ ซงิ เฉนิ ขมวดคว้ิ

เรอื่ งอยา่ งการแฮ็กรหสั ผา่ นนัน้ …… ตอ้ งไปหาซงิ กวง เธอเป็ นผเู ้ ชยี่ วชาญ พช่ี ายของเขาซงิ หยนุ เป็ นแฮกเกอรใ์ หญ่ เกง่ เรอ่ื งซอฟตแ์ วรท์ กุ ชนดิ บกุ รกุ และถอดรหสั ของไฟรว์ อลลแ์ ละรหสั ผา่ นทซ่ี บั ซอ้ น สว่ นนอ้ งสาวของเขาซงิ กวงเป็ นแฮกเกอรต์ วั นอ้ ย เกง่ ในการ ถอดรหสั ผา่ นบญั ชขี องคนอนื่ มแี คเ่ ขา…… ทไ่ี มร่ อู ้ ะไรเกย่ี วกบั สง่ิ เหลา่ นเ้ี ลย ดงั นัน้ ซงิ เฉนิ กเ็ ลยสดุ ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ ลังเลอยนู่ าน สดุ ทา้ ยกห็ ยบิ โทรศพั ทข์ องตวั เองออกมา แลว้ ก็ถา่ ยโอนวดิ โี อทต่ี อ้ งเขา้ รหสั นไ้ี ป ยังโทรศพั ทข์ องตวั เองดว้ ยบลทู ธู แลว้ ก็ลบบนั ทกึ การเขา้ ดู ปิด โทรศพั ท์ แลว้ ก็ยดั กลบั เขา้ ไปในเสอื้ ของล่วั เยยี น สดุ ทา้ ย เจา้ หนุ่มนอ้ ยกห็ ายใจเขา้ ลกึ ๆ แลว้ กอ็ อกมาจากหอ้ งเกบ็ เสอ้ื ผา้ พรอ้ มกบั ลงไปชนั้ ลา่ ง ชนั้ ลา่ งนัน้ ลัว่ เยยี นกนิ ขา้ วเสร็จแลว้ แลว้ ก็เผลอหลับไปบนโซฟา เพราะความเหนอื่ ย

ซงิ กวงน่ังอยดู่ า้ นขา้ งลว่ั เยยี น แลว้ ก็หม่ ผา้ หม่ บางๆ ใหก้ บั เธอ ซงิ หยนุ ก็กําลงั ลา้ งจานเงยี บๆ อยใู่ นครัว เบามอื เบาเทา้ ไมม่ เี สยี ง อะไรเล็ดลอดออกมาเลย เพราะเหน็ วา่ ซงิ เฉนิ ลงมา ซงิ กวงกร็ บี บอกมอื แลว้ ก็เอานว้ิ วางไวท้ ี่ ปากแลว้ ทําเสยี ง “ช”ู่ เพอ่ื ใหเ้ ขาไมส่ ง่ เสยี งอะไร เจา้ หนุ่มนอ้ ยมองดลู ่ัวเยยี นทกี่ ําลังรบั อยา่ งเต็มอมิ่ กร็ บี วงิ่ ลงมา กระซบิ อะไรบางอยา่ งทหี่ ขู องซงิ กวง แลว้ ก็ไปกระซบิ ทขี่ า้ งหขู อง ซงิ หยนุ ดวงตาของซงิ หยนุ กบั ซงิ กวงเป็ นประกายขนึ้ มาในทนั ที ทงั้ สองคนรบี เก็บจานและตะเกยี บทลี่ า้ งแลว้ อกี คนหนงึ่ เกบ็ ของใน หอ้ งน่ังเลน่ และกล็ ็อคประตคู ฤหาสนใ์ หด้ ี หลังจากผา่ นไป 5 นาที เดก็ นอ้ ยทงั้ 3 คนก็มารวมตวั กนั ทหี่ อ้ งเด็ก “เรอ่ื งถอดรหสั ใหห้ นูเป็ นคนทําดกี วา่ ” ซงิ กวงสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ แลว้ ก็หยบิ แล็ปท็อปออกมา สง่ วดิ โี อทซี่ งิ เฉนิ เอาออกมาเขา้ คอมพวิ เตอรข์ องตวั เอง แลว้ ก็เรมิ่ แพ็คดว้ ย โปรแกรมทต่ี วั เองสรา้ งขนึ้ มา

ซงิ หยนุ ขมวดควิ้ แลว้ กม็ องภาพทป่ี รากฏบนจอ “ดาดฟ้านมี้ ันคอ่ นขา้ งคนุ ้ ตา” “ผหู ้ ญงิ คนนก้ี ็ดคู นุ ้ เหมอื นกนั ” เจา้ หนุ่มนอ้ ยพดู ไปดว้ ย แลว้ กห็ าขา่ ววนั นไี้ ปดว้ ย ในขา่ วนัน้ เป็ นภาพเหตกุ ารณท์ ลี่ ่วั เยยี นใชม้ ดี จอ่ คอลจู่ อ่ื เหยาบน ดาดฟ้ า ซงิ หยนุ เอามอื ลบู คางเหมอื นผใู ้ หญต่ วั นอ้ ย แลว้ ก็หนั หนา้ ไปมองซงิ เฉนิ “ดซู วิ า่ ใชท่ น่ี หี่ รอื เปลา่ แลว้ เป็ นผหู ้ ญงิ คนนหี้ รอื เปลา่ ？” ซงิ เฉนิ ขมวดคว้ิ แลว้ กม็ องเขา้ ไปอกี ครงั้ เพยี งแคแ่ บบเดยี ว เจา้ หนุ่มนอ้ ยก็เบกิ ตาโพลงในทนั ที！ ฉากในภาพน้ี ผหู ้ ญงิ ในภาพเหตกุ ารณ์นี้…… ผหู ้ ญงิ ในภาพวดิ โี อทซ่ี งิ กวงกําลงั ถอดรหสั อยู่ คอื คนเดยี วกบั ที่ กําลังยนื อยตู่ รงขา้ มหมา่ ม๊หี รอื เปลา่ ？ เขาหนั ไปมองซงิ หยนุ ，“พใี่ หญ…่ …”

“นมี่ นั เรอ่ื งอะไรกนั ？” ซงิ หยนุ เอามอื ลบู คาง แลว้ ก็อา่ นรายงานขา่ วเมอื่ กลางวนั จนจบ “ผหู ้ ญงิ คนนชี้ อื่ ลจู่ อ่ื เหยา เป็ นแฟนเกา่ ของพฉ่ี นิ หนานเซงิ ” “วนั นเี้ ธอกลบั พไี่ ปเจอกนั และพสี่ ะใภล้ วั่ เยยี นไปเห็นเขา้ ดงั นัน้ พสี่ ะใภล้ ว่ั เยยี นกเ็ ลยหยบิ มดี ขนึ้ มาขผู่ หู ้ ญงิ คนนัน้ ” “หลังจากนัน้ ผหู ้ ญงิ คนนัน้ ก็แยง่ มดี ของพส่ี ะใภล้ ่ัวเยยี น แลว้ กเ็ อามา ทํารา้ ยเธอ” พอพดู จบ เจา้ หนุ่มนอ้ ยกห็ นั ไปมองภาพเหตกุ ารณท์ ซี่ งิ กวงกําลงั พยายามแกร้ หสั ผา่ นอยู่ “เมอ่ื ตอนเย็นผหู ้ ญงิ คนนเี้ ผชญิ หนา้ กบั หมา่ ม๊ที ด่ี าดฟ้า ” ซงิ เฉนิ กดั รมิ ฝี ปาก มอื นอ้ ยๆ กําแน่น “ถา้ อยา่ งนัน้ ผมรแู ้ ลว้ ผหู ้ ญงิ คนนัน้ เธอ……” ซงิ หยนุ กบั ซงิ กวงเงยหนา้ ขน้ึ มองเขาพรอ้ มกนั “เธอทําไมเหรอ？” ซงิ เฉนิ ถอนหายใจยาวออกมา