สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ3501-4000

“คณุ จะสามารถไปตอ่ ยตกี บั คนอน่ื ไดอ้ ยา่ งไรกนั ?” “ตอนนก้ี ระดกู ไดร้ ับความเสยี หายอกี ครงั้ คณุ จะตอ้ งน่ังอยบู่ นรถเข็น ไปอกี สองเดอื นเลย” สหี นา้ ของฉนิ หนานเซงิ มดื ครมึ้ ลง เหลอื บมองไปทซี่ สู อื เยวแ่ ละฉนิ โมห่ านทนี่ ่ังอยไู่ กลๆ ไมไ่ ดพ้ ดู อะไร ยงั คงตอ้ งโทษซสู อื เยวไ่ มใ่ ชเ่ หรอ? รทู ้ งั้ รวู ้ า่ ลั่วเยยี นกบั ทา่ นเวนิ คนนัน้ ไมไ่ ดม้ คี วามสมั พนั ธอ์ ยา่ งวา่ กนั ยงั จะไมย่ อมพดู กบั เขาใหช้ ดั เจน ใหเ้ ขาเขา้ ใจผดิ ลัว่ เยยี น จนไป อวดเกง่ ไปทะเลาะกบั ทา่ นเวนิ และกย็ ังรดู ้ ว้ ยวา่ ทา่ นเวนิ คนนัน้ เป็ นทหารทปี่ ลดประจําการ! ฉนิ หนานเซงิ เดมิ ทกี ไ็ มม่ ศี ลิ ปะการตอ่ สตู ้ ดิ ตวั เลย และยังเป็ นคนที่ เพงิ่ หายจากการป่ วยหนัก…… ผอู ้ าวโุ สไมไ่ ดต้ จี นขาแขง้ ของเขาจนหกั ไปอกี รอบ กถ็ อื วา่ ไวห้ นา้ เป็ นอยา่ งมากแลว้ ! พอคดิ ถงึ ตรงนี้ ฉนิ หนานเซงิ ก็ไมอ่ ดทนจะจอ้ งมองซสู อื เยวอ่ ยา่ งเอา เรอื่ ง

ฉนิ โมห่ านหรตี่ าจอ้ งเขม็ง ปกป้องซสู อื เยวไ่ วใ้ นออ้ มแขนอยา่ ง ออ่ นโยน มองไปทฉี่ นิ หนานเซงิ น้ําเสยี งเย็นชา: “ทา่ นเวนิ กบั คณุ ป่ ขู องคณุ นัน้ เป็ นคนรจู ้ กั กนั มาหลายชว่ั อายคุ น ถา้ หากวา่ คณุ ใชส่ มองตรวจสอบสกั หน่อย กค็ งไมผ่ ดิ พลาดขนาดน้ี ออกมาหรอก” “นม่ี นั เป็ นความผดิ ของตวั คณุ เอง อยา่ มาโทษสอื เยวข่ องพวกเรา ” ฉนิ หนานเซงิ เบะปาก “แตเ่ ธอหลอกใหฉ้ ันเขา้ ใจผดิ ” ซสู อื เยวย่ กั ไหล:่ “ฉันยอมรบั ฉันหลอกใหค้ ณุ เขา้ ใจผดิ จรงิ ๆ” “แตว่ า่ ฉนิ หนานเซงิ คณุ เคยคดิ มากอ่ นหรอื เปลา่ วา่ จดุ สําคญั ของ เรอ่ื งนน้ี ่ันคอื ปัญหาของคณุ ?” “ถา้ หากวา่ คณุ นัน้ ไวใ้ จลว่ั เยยี นดว้ ยใจจรงิ คณุ จะยังสงสยั วา่ ลั่วเยยี น จะทําเรอื่ งพวกนัน้ ไดอ้ ยา่ งนัน้ เหรอ?” “เหมอื นฉันกบั ฉนิ โมห่ าน……” เธอพดู ไป กห็ นั ศรี ษะไปมองฉนิ โมห่ าน “ถา้ หากวา่ มคี นบอกกบั คณุ มา ฉันไปเรอ่ื งแบบนัน้ คณุ จะเชอื่ หรอื เปลา่ ?”

ฉนิ โมห่ านหยบิ สตรอวเ์ บอรร์ ด่ี ว้ ยทา่ ทางสงา่ งามใสป่ ากของซสู อื เยว:่ “ฉันจะตอ่ ยปากคนนัน้ ใหฟ้ ันรว่ ง” ฉนิ หนานเซงิ : “……” นเี่ ขาไปทําบาปทํากรรมอะไรเอาไว ้ ทงั้ บาดเจ็บแถมยังตอ้ งเสยี ภรรยาไป และยงั ตอ้ งมาอยทู่ น่ี ม่ี องซสู อื เยวก่ บั ฉนิ โมห่ านพลอดรกั หวานดดู ดมื่ อกี ? “ทจี่ รงิ แลว้ นะฉนิ หนานเซงิ ” เห็นฉนิ หนานเซงิ ไมพ่ ดู ไมจ่ า ซสู อื เยวก่ ็สดู ลมหายใจเขา้ ไปลกึ ๆ สดุ ทา้ ยกม็ องผชู ้ ายทอี่ ยตู่ รงหนา้ คนนอี้ ยา่ งตรงไปตรงมา: “ฉันคดิ วา่ คณุ ควรจะตอ้ งคดิ เรอ่ื งความสมั พนั ธร์ ะหวา่ งคณุ ล่ัวเยยี น ใหมอ่ กี ครัง้ หรอื เปลา่ ?” “คณุ ไมเ่ ชอ่ื ใจเธอขนาดนัน้ พวกคณุ อยดู่ ว้ ยกนั ไปก็คงไมม่ คี วามสขุ ” “ไมอ่ ยา่ งนัน้ คณุ ปลอ่ ยเธอไป หาผหู ้ ญงิ คนอนื่ แลว้ เรม่ิ ตน้ ใหมเ่ ถอะ ” ตอนที่ 394 คณุ แนใ่ จนะวา่ ตอ้ งการจะจา่ ยอกี หรอื เปลา่

“พดู จาเหลวไหล!” ฉนิ หนานเซงิ กวาดตามองซสู อื เยวอ่ ยา่ งเย็นชา “นั่นมนั คอื ฉันไวใ้ จ เขาอยา่ งนัน้ เหรอ? ฉันก็แคก่ ลัวเธอถกู หลอกจนหลงผดิ ออกนอกลู่ นอกทาง!” เขาฝื นตวั เองยันรา่ งกายลกุ ขนึ้ มาน่ัง หายใจเขา้ ลกึ ๆ “คณุ ไมร่ หู ้ รอ กวา่ ล่ัวเยยี นนัน้ หลายปีมานถี้ กู ฉันปกป้องมาดมี ากขนาดไหน! ” “ฉากเปิดเผยรปู รา่ งทงั้ หมดฉันไมอ่ นุญาตใหเ้ ธอถา่ ย ฉากจบู ทงั้ หมดและฉากบนเตยี งฉันกช็ ว่ ยบอกปัดออกไปทงั้ หมด ” “ฉันใชบ้ รษิ ัทนายหนา้ ทอี่ ยใู่ นสงั กดั ของฉัน ฉันใชท้ รัพยากรทด่ี ที ส่ี ดุ วธิ กี ารทด่ี ที ส่ี ดุ ในการปกป้องเธอมาโดยตลอด! ” “ฉันคงจะปกป้องเธอมากเกนิ ไป จนกระทงั่ มหี ลายครัง้ ทตี่ วั เธอนัน้ คดิ วา่ วงการบนั เทงิ มันงา่ ยดายขนาดนี้ บางฉากไมอ่ ยากถา่ ยกไ็ ม่ ถา่ ย อยากจะตดั ออกกต็ ดั ออก!” ฉนิ หนานเซงิ ยนื่ มอื ออกมาเคาะหวั ตวั เอง “ฉันดแู ลเธอเหมอื นกบั เด็กคนหนงึ่ ดงั นัน้ พอตอนนเี้ ธอหลดุ พน้ จากการดแู ลของฉัน ……” “ฉันกลวั วา่ เธอจะถกู หลอกจนหลงผดิ ไปจรงิ ๆ ”

“ตอนทเี่ หน็ รปู เธอเขา้ ออกจากบา้ นชายชราพวกนัน้ ในอนิ เทอรเ์ น็ต ฉันคดิ วา่ เธออยากจะจากฉันไปจรงิ ๆ เลยเรมิ่ ทจี่ ะเรยี นรทู ้ ําตวั ไมด่ ี ฉันก็เลยโมโหมากขนาดนัน้ ” ผชู ้ ายสดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ “อาจจะเป็ นความผดิ ของฉันจรงิ ๆ ทฉ่ี ัน คดิ วา่ เธอออ่ นแอเกนิ ไปไรเ้ ดยี งสาเกนิ ไป” พอพดู จบ เขาก็อดไมไ่ ดท้ จี่ ะหวั เราะดถู กู ตวั เองขน้ึ มา “กค็ งจะจรงิ ” “เธอคนทถ่ี กู ลจู่ อ่ื เหยาคดิ ทํารา้ ยน้ี ถกู ฉันเขา้ ใจผดิ มาตงั้ หลายปี ผหู ้ ญงิ ทอี่ ดทนทงั้ หมดนมี้ าได ้ จะเป็ นคนทอ่ี อ่ นแอไรเ้ ดยี งสาได ้ อยา่ งไรกนั ” “ไรเ้ ดยี งสา บางทอี าจจะเป็ นฉันเอง” พดู จบ เขาก็เคลอ่ื นสายตาขนึ้ มามองซสู อื เยวแ่ ละฉนิ โมห่ าน “ขอบคณุ พวกคณุ ทชี่ ว่ ยลัว่ เยยี นชแี้ จง ทําใหฉ้ ันเองรถู ้ งึ ความผดิ ของตวั เองเหมอื นกนั ” “ฉันไปละ” ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ ตอนทม่ี องฉนิ หนานเซงิ น่ังอยบู่ นรถเข็นจากไป ภาพดา้ นหลงั มคี วามโดดเดยี่ วเงยี บเหงา

ไมร่ วู ้ า่ ทําไม ทนั ใดนัน้ เธอรสู ้ กึ วา่ ฉนิ หนานเซงิ ดเู หมอื นจะ …… คอ่ นขา้ งน่าสงสาร เธอถอนหายใจ กมุ มอื ของฉนิ โมห่ านเอาไว ้ หนั หนา้ ไปมองเขา “คณุ วา่ ฉนิ หนานเซงิ เขา……” “น่าจะกงั วลเกนิ ไปจนออกมาเละไมเ่ ป็ นทา่ นะ” ผชู ้ ายเลอ่ื นมอื ไปโอบซสู อื เยวเ่ ขา้ มาในออ้ มกอก น้ําเสยี งเบาบาง “หนานเซงิ กบั ลั่วเยยี นอยรู่ ว่ มกนั มานานหลายปีนัน้ ลว่ั เยยี นฟังเขา มาตลอด ตามเขาตลอด” “ตอนนล้ี ั่วเยยี นนัน้ เป็ นจากไปจากเขา ตดั ความสมั พนั ธก์ บั เขาโดย สนิ้ เชงิ เดมิ ทเี ขานัน้ ทกุ ขใ์ จเป็ นอยา่ งมาก และยง่ิ พอรวู ้ า่ ลัว่ เยยี น แทจ้ รงิ แลว้ คอื นางฟ้าตวั นอ้ ยทตี่ ดิ ตอ่ กบั เขาเมอื่ ปีนัน้ หลายปีนเี้ ขา เขา้ ใจผดิ ลัว่ เยยี นมาโดยตลอด……” “ดงั นัน้ ถงึ กระวนกระวายจนเป็ นบา้ ขนาดนัน้ เรอ่ื งของลัว่ เยยี น ทงั้ หมดเลยขาดสตสิ มั ปชญั ญะไป” “ทจี่ รงิ แลว้ ถกู ตอ่ ยสกั หน่อยกด็ อี ยเู่ หมอื นกนั อยา่ งนอ้ ยทสี่ ดุ กท็ ําให ้ เขาตนื่ ไดส้ ตขิ น้ึ มาบา้ ง” ซสู อื เยวเ่ มม้ รมิ ฝี ปากแน่น ทําไดเ้ พยี งตอบอมื เสยี งเบา

สกั พักใหญ่ เธอกอ็ อกจากออ้ มกอดของเขา หยบิ บางสง่ิ ออกมาจาก กระเป๋ าเสอ้ื อยา่ งเงยี บกรบิ “ใชแ่ ลว้ สามี ซงิ หยนุ ฝากใหฉ้ ันเอาสง่ิ น้ี มาใหค้ ณุ ” ผชู ้ ายเหลอื บมองสง่ิ ของทหี่ ลเี ยวส่ ง่ มาให ้ เป็ นถงุ ซปิ ใสเล็กๆหนง่ึ ใบ ดา้ นในถงุ นัน้ เป็ นบตั รธนาคารหลายใบ และสมดุ บญั ชธี นาคาร และยงั มใี บรบั รองกรรมสทิ ธห์ิ า้ งสรรพสนิ คา้ สองใบ ชอ่ื ดา้ นบน ทงั้ หมดเป็ นของลจู่ งิ่ เฉนิ ฉนิ โมห่ านเหลม่ องขน้ึ มา “เขาไปเอามาจากทไี่ หน?” ถา้ จําไมผ่ ดิ กอ่ นหนา้ นซ้ี สู อื เยวเ่ คยพดู กบั เขาวา่ ลจู่ ง่ิ เฉนิ นัน้ ไดย้ ก ทรัพยส์ มบตั ทิ งั้ หมดของเขาใหก้ บั ลจู่ อ่ื เหยาไปแลว้ ขณะนัน้ ฉนิ โมห่ านเพงิ่ จะตนื่ ขน้ึ มา และลจู่ อ่ื เหยากไ็ ปทส่ี นามบนิ เรยี บรอ้ ยแลว้ ถงึ เขาจะอยากระดมคนไลต่ ามไปเอาสงิ่ ของกลบั คนื มาก็คงไมท่ นั การแลว้ ฉนิ โมห่ านและซสู อื เยวท่ งั้ สองคน ครัง้ หนง่ึ ยังตดั สนิ ใจวา่ จะ ตรวจสอบจํานวนทรัพยส์ นิ เมอ่ื กอ่ นของลจู่ ง่ิ เฉนิ จากนัน้ จะสง่ มอบ ของทมี่ คี า่ เทา่ เทยี มกนั ใหก้ บั เขา

ทา้ ยทสี่ ดุ ชว่ งเวลาขณะทฉ่ี นิ โมห่ านนัน้ สลบไสลไมไ่ ดส้ ตนิ ัน้ ลจู่ งิ่ เฉนิ นัน้ ก็ไดช้ ว่ ยเหลอื เอาไวม้ ากจรงิ ๆ ฉนิ ซอ่ื กร๊ปุ และชวงซงิ กรปุ๊ สองบรษิ ัทยักษ์ใหญน่ ี้ ถา้ หากวา่ ทงั้ หมด รขู ้ า่ วเรอ่ื งการป่ วยของเฉนิ โมห่ าน จะตอ้ งเกดิ ความโกลาหลครัง้ ใหญอ่ ยา่ งแน่นอน แตว่ า่ การดํารงอยขู่ องลจู่ ง่ิ เฉนิ ทําใหส้ องกลมุ่ บรษิ ัทไมเ่ กดิ ความ โกลาหลแตอ่ ยา่ งใด แมก้ ระทง่ั ฝี มอื การแสดงและความสามารถในการขยนั เรยี นรขู ้ อง เขา ไมม่ คี นไหนสามารถหาจดุ บกพรอ่ งเจอได ้ เมอื่ พดู ถงึ จดุ น้ี ก็เพยี งพอแลว้ ทจ่ี ะทําใหเ้ ฉนิ โมห่ านชน่ื ชม อยา่ พดู วา่ จะมอบสนิ ทรัพยใ์ หเ้ ขาทมี่ ลู คา่ เทา่ เทยี มกบั ทรัพยส์ นิ เดมิ ของเขาเลย ถงึ จะเพมิ่ อกี เทา่ ตวั กถ็ อื วา่ คมุ ้ คา่ แตไ่ มว่ า่ จะเป็ นซสู อื เยวห่ รอื เฉนิ โมห่ านเอง ก็ไมเ่ คยคดิ มากอ่ นเลย วา่ ซงิ หยนุ ทแี่ สนเชอ่ื ฟังของพวกเขา คาดไมถ่ งึ เลยวา่ จะเอาเงนิ ทลี่ ู่ จงิ่ เฉนิ ใหก้ บั ลจู่ อื่ เหยาทงั้ หมดกลับมาแลว้ ! “ความจรงิ แลว้ มันงา่ ยมาก!”

บรเิ วณรวั้ ชนั้ บน ซงิ เฉนิ นัง้ ยมิ้ กรมิ่ อยตู่ รงนัน้ มองแดด๊ ดก้ี บั หมา่ ม๊ ี โอบกอดกนั เอย่ ปากอธบิ ายเบาๆ: “พวกเราใหค้ ณุ ลงุ ไป๋ ลว่ั ไปทส่ี นามบนิ ขวางลจู่ อ่ื เหยาเอาไว ้ บอกวา่ แดด๊ ดคี้ ณุ ตอ้ งการจะพบเธอ” “ขเู่ ธอไปสกั หน่อย เธอนัน้ เพอื่ ทจ่ี ะไมใ่ หแ้ ดด๊ ดที้ เ่ี ป็ นเหมอื นปีศาจ รา้ ยจบั ตวั เธอได ้ กเ็ ลยใชท้ งั้ หมดทไี่ ดร้ ับมาเมอ่ื ปีกอ่ นตดิ สนิ บนคณุ ลงุ ไป๋ ลัว่ !” “ดงั นัน้ พวกเรากเ็ ลยไดเ้ งนิ พวกนมี้ าอยใู่ นมอื แลว้ ! ” คําพดู ของเจา้ ตวั นอ้ ย ทําเอาซสู อื เยวต่ กตะลงึ ผา่ นไปสกั ครใู่ หญ่ เธอจงึ นวดหวั คว้ิ อยา่ งจําใจ ทแี่ ทแ้ บบนก้ี ไ็ ดอ้ ยา่ ง นัน้ เหรอ? เปรยี บเทยี บกบั การตอบสนองอยา่ งฉับพลันของซสู อื เยว่ ฉนิ โมห่ าน กลบั คอ่ ยๆเงยหนา้ ขนึ้ ไปมองซงิ เฉนิ ทอ่ี ยชู่ นั้ บน: “ลกู บอกวา่ ใครกนั เป็ นปีศาจรา้ ย?” “กแ็ ดด๊ ดไ้ี ง!”

ซงิ เฉนิ แลบลนิ้ ออกมาอยา่ งซกุ ซน “นไี่ มใ่ ชผ่ มเป็ นคนพดู นะ มหี ลาย คนเลยทพ่ี ดู แบบน!ี้ ” ฉนิ โมห่ านเหลต่ ามอง “ใครเคยพดู ไหนบอกรายชอื่ มาใหฉ้ ันหน่อย ส”ิ ซงิ เฉนิ เมม้ รมิ ฝี ปากแน่น ชนี้ วิ้ ไปทผี่ หู ้ ญงิ ตวั เล็กทอ่ี ยใู่ นออ้ มแขน ของผชู ้ าย: “หมา่ ม๊เี องก็เคยพดู วา่ คณุ เป็ นปีศาจ!” ควิ้ ของฉนิ โมห่ านขมวดจนเป็ นรอยยน่ สามเสน้ เขาหนั มามองซสู อื เยวท่ อ่ี ยใู่ นออ้ มกอด “คณุ เคยพดู ?” ซสู อื เยว:่ “……” พอ่ ลกู สองคนนค้ี ยุ กนั ทําไมถงึ เอาไฟสงครามมาเผาตวั เธอได ้ ละเนย่ี ? ผหู ้ ญงิ เมม้ ปาก สลัดตวั หลดุ ออกจากในออ้ มกอดของเขา “ฉัน…… ฉันไมเ่ คยพดู !” พดู จบ เธอก็รบี เดนิ จ้ําอา้ วขน้ึ ไปชนั้ บน กลบั เขา้ ไปในหอ้ งนอน ฉนิ โมห่ านยมิ้ บางๆ ยกขาเดนิ ขน้ึ ชนั้ บน

ผชู ้ ายผลกั ประตหู อ้ งนอนเปิดออก คอ่ ยๆใชร้ า่ งกายกดรา่ งขวางบน รา่ งกายของซสู อื เยว:่ “คณุ นายฉนิ คณุ บอกวา่ ฉันเป็ นปีศาจ อมื ?” “อยากจะลองหน่อยไหมวา่ อะไรทเี่ รยี กวา่ ปีศาจทแ่ี ทจ้ รงิ ?” ใบหนา้ ของซสู อื เยวแ่ ดงขนึ้ มาทนั ท!ี เธอรบี รอ้ นยนื่ มอื ออกไปดนั หา้ มทห่ี นา้ อกของผชู ้ าย “คณุ …… รา่ งกายของคณุ ยงั ไมห่ ายดี อยา่ ……” ผชู ้ ายยม้ิ ออกมาอยา่ งมเี ลศนัย คอ่ ยๆขบกดั ใบหขู องเธอ: “รา่ งกายของฉันยงั ไมไ่ ดส้ มบรู ณ์เต็มรอ้ ยจรงิ ๆ” “แต่ เรอื่ งทรมานคณุ นัน้ เพยี งพออยแู่ ลว้ ” ซสู อื เยวต่ กตะลงึ ยงั อยากทจี่ ะพดู อะไรอกี ขณะทกี่ ําลงั จะเอย่ ปาก ทงั้ หมดก็ถกู จบู ของผชู ้ ายนัน้ กลนื หายเขา้ ไป…… …… วนั ทสี่ องตอนเชา้ ตรู่ ลวั่ เยยี นนั่งรถไฟรอบเชา้ ทสี่ ดุ กลับบา้ นเดมิ ทอี่ ยู่ เขตเล็กๆ

ลงจากรถไฟ เธอก็เรยี กรถตรงไปทโี่ รงพยาบาล พงุ่ ตรงไปที่ เคานเ์ ตอร:์ “คา่ รกั ษาพยาบาลของหวงหรู ฉันมาจา่ ยคา่ รักษาพยาบาลของหวง หร!ู ” พนักงานทอ่ี ยหู่ นา้ เคานเ์ ตอรข์ มวดคว้ิ มองเธอ นวิ้ มอื เคาะคยี บ์ อรด์ คอมพวิ เตอร์ “ทําไมมาจา่ ยคา่ รักษาพยาบาลของหวงหรอู กี คน แลว้ ?” พดู จบ เธอขมวดควิ้ หนั มามองลั่วเยยี น: “ชว่ งเชา้ มคี ณุ ฉนิ มาจา่ ยคา่ รักษาพยาบาลใหก้ บั หวงหรแู ลว้ สอง ลา้ นหยวน หกั คา่ ใชจ้ า่ ยทจี่ ําเป็ นในการผา่ ตดั ของเธอแลว้ ยงั เหลอื อยอู่ กี แปดแสน” “คณุ แน่ใจนะวา่ ตอ้ งการจะจา่ ยอกี หรอื เปลา่ ?” ตอนท่ี 395 พวกเรามาเจอกนั ลว่ั เยยี นตกตะลงึ

เธอคอ่ นขา้ งไมอ่ ยากจะเชอื่ หขู องตวั เอง “คณุ ……คณุ บอกวา่ ใคร นะ?” “คณุ ผชู ้ ายนามสกลุ ฉนิ คนหนงึ่ เขาน่ังอยใู่ นรถเขน็ บอกวา่ เขาเป็ น ลกู เขยของหวงหรู” พอนางพยาบาลพดู จบ มองล่วั เยยี นอยา่ งละเอยี ดขน้ึ ๆลงๆ “ดจู าก หนา้ ตาแลว้ คณุ คงจะเป็ นลกู สาวของหวงหรู?” “สามขี องคณุ ชว่ ยจา่ ยคา่ รักษาพยาบาลของมารดาคณุ เรยี บรอ้ ยแลว้ คณุ ยังไมเ่ ขา้ ใจ?” ล่ัวเยยี นรสู ้ กึ วา่ หวั สมองของตวั เองนัน้ ระเบดิ ออกขนึ้ มาทนั ที เธอหยบิ บตั รธนาคารทอี่ ยบู่ นเคานเ์ ตอรข์ นึ้ มา พงุ่ ตรงขนึ้ ชนั้ บน “ฉนิ หนาน ขอบคณุ มาก เป็ นเพราะคณุ แทๆ้ ถา้ หากวา่ ไมใ่ ชค่ ณุ แม่ สามคี ณุ คงผา่ นเมอื่ คนื ไปไมไ่ ดแ้ น่ๆ” ลั่วเยยี นเพงิ่ จะขน้ึ มาชนั้ บน ไดย้ นิ เสยี งพอ่ ของตวั เอง ตวั เธอนัน้ หยดุ ชะงัก จากนัน้ ภายในหอ้ งผปู ้ ่ วยก็ไดย้ นิ เสยี งของฉนิ หนานเซงิ ทปี่ นไปดว้ ย รอยยมิ้ ดงั ออกมา:

“พอ่ สามพี ดู อะไรแบบนไ้ี ดอ้ ยา่ งไรกนั เรอ่ื งของแมส่ ามกี ถ็ อื วา่ เป็ น เรอ่ื งของผม” “ลั่วเยยี นทํางานยงุ่ มาก ผมมาทน่ี ช่ี ว่ ยดแู ลถอื วา่ เป็ นเรอื่ งทส่ี มควร แลว้ ” คําพดู ของผชู ้ าย ทําใหค้ ณุ พอ่ ลั่วเงยี บไปนาน สกั พกั ใหญ่ เขาถงึ จะถอนหายใจ “ล่ัวเยยี นยงุ่ อะไรนักหนากนั ?” “เรอื่ งของเธอ พวกเรารกู ้ นั หมดแลว้ ” “เธอประกาศออกจากวงการบนั เทงิ เพยี งฝ่ ายเดยี ว และยังหยา่ กบั คณุ โดยไมต่ อ้ งการทรพั ยส์ นิ ใดๆทงั้ สนิ้ ……” “ถา้ หากวา่ ไมใ่ ชเ่ พราะรวู ้ า่ ตอนนเี้ ธอนัน้ กําลงั ลําบาก พวกเรากค็ งไม่ ปลอ่ ยใหแ้ มข่ องเธอป่ วยหนักจนเป็ นขนาดนไ้ี ด ้ และก็คงไมป่ ิดบงั เธอเอาไว”้ คําพดู ของคณุ พอ่ ล่วั ทําใหล้ ่วั เยยี นทอ่ี ยดู่ า้ นนอกปิดปากจากจติ ใต ้ สํานกึ ทนั ที น้ําตาทไ่ี รเ้ สยี งรว่ งหลน่ ลงมา ทแี่ ท…้ …

ทแี่ ทอ้ าการของมารดา รนุ แรงกวา่ ทบี่ ดิ าไดบ้ อกเอาไวก้ อ่ นหนา้ น…้ี … ทงั้ หมดตอ้ งโทษเธอ ทงั้ หมดตอ้ งโทษเธอทใ่ี จรอ้ น …… ตอนแรกถา้ หากวา่ ไมใ่ ชเ่ พราะวา่ เธอถกู ลจู่ อ่ื เหยาคกุ คามไดง้ า่ ยๆ และ กค็ งจะไม่…… ภายในหอ้ งผปู ้ ่ วย ฉนิ หนานเซงิ ถอนหายใจเบาๆ “เธอยงั โกรธผม อย”ู่ “ไมว่ า่ จะเรอื่ งออกจากวงการบนั เทงิ หรอื จะเรอ่ื งหยา่ ทงั้ หมดนัน้ เป็ น แคอ่ ารมณ์ชวั่ วบู พดู เพราะโมโห” “รอเธอไมโ่ กรธผมแลว้ ฉันสามารถใหเ้ ธอกลับเขา้ วงการบนั เทงิ อกี ครัง้ และก็ใหเ้ ธอ……จัดงานแตง่ งานกบั ผมอกี ครัง้ ” คําพดู ของผชู ้ าย ทําใหล้ ว่ั เยยี นทอี่ ยดู่ า้ นนอกประตตู กตะลงึ เธอกดั รมิ ฝี ปาก ยนื อง้ึ อยตู่ รงนัน้ ในสมองนัน้ อดึ อดั พรอ้ มจะระเบดิ ออกมา เธออยากจะพงุ่ ตรงเขา้ ไปบอกบดิ าวา่ มนั ไมไ่ ดเ้ ป็ นแบบนัน้ แตว่ า่ ก็ กลวั มารดาทเ่ี พง่ิ กชู ้ พี กลบั มาไดแ้ ละบดิ ารับไมไ่ หว

แตว่ า่ ถา้ ไมเ่ ขา้ ไป…… กเ็ ทา่ กบั เธอยอมรับคําพดู ของฉนิ หนานเซงิ ไปโดยปรยิ ายแลว้ เธอไมอ่ ยากทจี่ ะมคี วามสมั พันธใ์ ดๆกบั เขา นดิ เดยี วกไ็ มอ่ ยาก “พส่ี าว?” ล่วั ชงิ เจอ๋ ทกี่ ลบั มาจากการไปซอื้ อาหารเชา้ ดา้ นนอกออกจากลฟิ ต์ มา สายตาเหน็ ผหู ้ ญงิ ทเ่ี ตม็ ไปดว้ ยนํ้าตายนื อยดู่ า้ นนอกหอ้ งผปู ้ ่ วย เขาโนม้ ไปมองอยา่ งละเอยี ด เป็ นลวั่ เยยี นจรงิ ๆ! ล่วั ชงิ เจอ๋ ขมวดควิ้ ขน้ึ มาเล็กนอ้ ย ลดเสยี งตํา่ ลงโนม้ ไปทขี่ า้ งหู ของล่ัวเยยี น “ยนื อยขู่ า้ งนอกทําอะไร? ทําไมไมเ่ ขา้ ดา้ นใน?” ลว่ั เยยี นกดั รมิ ฝี ปากมองไปทล่ี ั่วชงิ เจอ๋ ยน่ื มอื ไปดงึ ล่ัวชงิ เจอ๋ มาท่ี บนั ไดดา้ นขา้ ง: “ฉนิ หนานเซงิ มาทน่ี ไี่ ดย้ ังไง?” “และยังมี เรอ่ื งทพ่ี อเพงิ่ จะพดู เมอื่ ก้ี ถา้ หากวา่ ไมใ่ ชฉ่ นิ หนานเซงิ เมอ่ื คนื แมก่ ค็ งผา่ นไปไมไ่ ด ้ ทแ่ี ทม้ ันเกดิ อะไรขนึ้ กนั แน่ ?” “อาการป่ วยของแม่ ไมไ่ ดเ้ ป็ นอยา่ งทพ่ี วกคณุ พดู ทางโทรศพั ทว์ า่ ไมไ่ ดซ้ บั ซอ้ นอะไรมากขนาดนัน้ ใชห่ รอื เปลา่ ?”

คําพดู ของลว่ั เยยี นตอ่ เนอื่ งเหมอื นยงิ กระสนุ ปืน ทําใหล้ ว่ั ชงิ เจอ๋ อด ไมไ่ ดท้ จี่ ะขมวดควิ้ ผา่ นไปสกั ครใู่ หญ่ เขาก็ถอนหายใจ: “อาการของแม่……ฉันกบั พอ่ ปิดบงั คณุ ไวจ้ รงิ ๆ” “กอ่ นหนา้ นพี้ วกเราคดิ วา่ เธอนัน้ ก็แคป่ ่ วยเพราะวา่ ตกบนั ไดลงมา แต่ วา่ หลงั จากทไ่ี ดร้ บั การตรวจก็พบวา่ ไตทงั้ สองขา้ งของแมน่ ัน้ ……” “หนง่ึ ขา้ งนัน้ ไดใ้ ชก้ ารไมไ่ ดอ้ ยา่ งสมบรู ณแ์ ลว้ สว่ นอกี ขา้ งนัน้ ก็เสยี หายไปแลว้ ครงึ่ หนง่ึ จะตอ้ งทําการเปลยี่ นไต” “แตว่ า่ ฉันกบั พอ่ ทงั้ หมดทําการตรวจเรยี บรอ้ ยแลว้ ไมเ่ ขา้ กบั ชนดิ ของแมไ่ ด”้ “ไตทเี่ ขา้ กบั แมน่ ัน้ ทส่ี ามารถหาไดก้ ็หาหมดแลว้ กห็ าไมเ่ จอ ……” ล่ัวชงิ เจอ๋ ถอนหายใจ สา่ ยศรี ษะ: “เมอ่ื คนื ไตของแมเ่ กดิ ปัญหา เงนิ ชว่ ยเหลอื ผปู ้ ่ วย ฉันกบั พอ่ กเ็ อา ออกมาไมไ่ ดแ้ ลว้ ” “พวกเรารดู ้ วี า่ คณุ ไมไ่ ดไ้ ปทํางานเป็ นนักแสดงหญงิ ดเี ดน่ แลว้ จะตอ้ งหาเงนิ ในเวลาสนั้ ๆไมไ่ ดแ้ น่”

“ดงั นัน้ ……” ลว่ั ชงิ เจอ๋ กม้ หวั มดุ ตํา่ มา “ฉันกเ็ ลยโทรหาพเี่ ขย” “บงั เอญิ อยากมากเลยกค็ อื ตอนทฉี่ ันโทรศพั ทห์ าพเี่ ขยนัน้ ตวั เขาก็ ถงึ เขตเล็กๆของเราแลว้ ” “โทรศพั ทต์ ดิ ตอ่ ยังไมถ่ งึ สบิ นาทเี ขากม็ าถงึ โรงพยาบาลดา้ นลา่ ง จา่ ยเงนิ เรยี บรอ้ ย แมก่ ็เลยไดผ้ า่ ตดั อยา่ งปลอดภยั ……” พอฟังคําพดู ของล่ัวชงิ เจอ๋ จบ ลั่วเยยี นทงั้ โกรธทงั้ ทําอะไรไมถ่ กู จรงิ ๆ เธอยนื่ มอื ไปเคาะหวั ของล่วั ชงิ เจอ๋ : “ฉันไมใ่ ชว่ า่ เคยบอกไปหลายทแี ลว้ ไมใ่ ชเ่ หรอ?” “ฉันหาเงนิ ได ้ ฉันหาเงนิ ได!้ ” “แลว้ อกี อยา่ ง ขา่ วการหยา่ ของฉันกบั ฉนิ หนานเซงิ พวกคณุ เองก็ ไมใ่ ชว่ า่ ไมร่ !ู ้ ” “คณุ ตอนนก้ี ย็ งั จะเรยี กวา่ พเ่ี ขยอยอู่ กี ?” ลวั่ ชงิ เจอ๋ จมอยกู่ บั การใชส้ มอง:

“แตว่ า่ พเี่ ขยบอกวา่ พวกคณุ สองนัน้ ยงั ไมไ่ ดไ้ ปจดทะเบยี นหยา่ กนั ” “เพราะฉะนัน้ ……ตอนนคี้ ณุ ก็ยังเป็ นภรรยาของเขาอยู่” ล่ัวเยยี นกลอกตาไปมาอยา่ งอดไมไ่ ด ้ ชว่ งเวลาทผ่ี า่ นมานเ้ี ธอรบี รอ้ นหาเงนิ วง่ิ ไปทวั่ ทกุ สารทศิ ไมน่ กึ เลย วา่ จะลมื ไปเอาใบจดทะเบยี นหยา่ กบั ฉนิ หนานเซงิ ! พอคดิ ถงึ ตรงนี้ เธอก็สดู ลมหายใจเขา้ ลกู ๆ หมนุ ตวั ตรงเขา้ ไปในหอ้ ง ผปู ้ ่ วย “เยยี นเยยี น” พอเหน็ ลวั่ เยยี นเขา้ ประตมู า คณุ พอ่ ลว่ั และคณุ แมล่ ว่ั กห็ นั ไปยม้ิ ให ้ เธอ คณุ แมล่ ่วั ทเี่ อนกายอยบู่ นเตยี ง มองไปทลี่ ว่ั เยยี นยมิ้ อยา่ งเอาใจ: “คณุ เดก็ คนนน้ี ี่ ทําไมเพง่ิ จะมาเวลานก้ี นั ?” “หนานเซงิ ของเราเมอ่ื คนื ก็มาเยย่ี มฉันสองรอบแลว้ ฉันถามเขาวา่ ตวั คณุ ละ เขาบอกวา่ คณุ ยงุ่ มาก ไมอ่ ยากทจี่ ะรบกวนคณุ ” “คณุ มาดคู นอน่ื แลว้ ดคู ณุ ส!ิ ”

คณุ พอ่ ล่ัวทอี่ ยดู่ า้ นขา้ งรบี พดู สนับสนุน: “ใชแ่ ลว้ ใชแ่ ลว้ หนานเซงิ เพอื่ เรอื่ งของแมค่ ณุ ตงั้ แตเ่ มอ่ื คนื กย็ ัง ไมไ่ ดน้ อนหลบั สบายเลย” “คณุ ยงั ดกี วา่ มาเวลานี้” คําพดู ของบดิ ามารดา ทําใหล้ ่วั เยยี นรสู ้ กึ วา่ หนา้ ตงึ ขน้ึ มาทนั ที เดมิ ทเี ธอเขา้ มาดว้ ยความโมโหอยากจะใหฉ้ นิ หนานเซงิ ออกไป ให ้ เขาอยา่ พดู สง่ เดช พวกเขาไมช่ า้ ก็เร็วก็ตอ้ งหยา่ ! แตว่ า่ ขณะทอ่ี ยตู่ อ่ หนา้ คณุ แมล่ ่ัวและคณุ พอ่ ลวั่ ทตี่ ําหนดิ ว้ ยความ จรงิ ใจและสจุ รติ ใจ คําพดู ทํารา้ ยจติ ใจมากมายนัน้ เธอก็พดู ไมอ่ อก แลว้ ผหู ้ ญงิ กดั รมิ ฝี ปาก วางของทอ่ี ยใู่ นกระเป๋ าลง สดุ ทา้ ยกถ็ อนหายใจ ออกมาอยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ หมนุ ตวั เดนิ กลบั ไปขา้ งกายของคณุ แมล่ ่วั จับมอื ของเธออยา่ งเงยี บๆ “แม่ คณุ ดขี นึ้ แลว้ ใชไ่ หม?” คณุ แมล่ ่ัวถอนหายใจ ยกมอื อกี ขา้ งขนึ้ มาตบหลังมอื ของเธอ: “ขอแคค่ ณุ กบั หนานเซงิ ทงั้ สองดกี นั แมเ่ องก็ดขี น้ึ เหมอื นกนั ”

พดู จบ เธอนัน้ อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะถอนหายใจหนั ไปมองฉนิ หนานเซงิ ที มองลวั่ เยยี นท:ี “พวกคณุ เด็กทงั้ สองคน ทะเลาะก็ทะเลาะกนั ไป พดู อะไรเรอื่ งหยา่ กนั ?” “ฉันกบั พอ่ คณุ คดิ วา่ พวกคณุ จะหยา่ กนั จรงิ ๆแลว้ ฉันรอ้ งไหอ้ ยตู่ งั้ นาน……” คําพดู ของมารดา ทําใหห้ วั ใจของลั่วเยยี นสลาย เธอหนั หนา้ หนี อยากทจ่ี ะพดู อะไร ฉนิ หนานเซงิ ทอ่ี ยดู่ า้ นขา้ งก็ยมิ้ ออกมา “ล่วั เยยี นเธอนสิ ยั เหมอื นเด็ก พอเจอกบั ความพา่ ยแพก้ จ็ ะ เรมิ่ พดู จาเหลวไหล” “ทงั้ หมดเป็ นเพราะผมตามใจจนเสยี คน” คณุ แมล่ ่วั ถอนหายใจ อยากจะพดู อะไร โทรศพั ทม์ อื ถอื ของลั่วเยยี น ก็ดงั ขน้ึ มา หมายเลขทไี่ มร่ จู ้ กั ลั่วเยยี นคดิ วา่ เป็ นเรอื่ งของบา้ นเชา่ ฝ่ังนัน้ เลยไมไ่ ดห้ ลบเลยี่ งใคร รบั โทรศพั ทข์ น้ึ มา

“สวสั ดคี รบั ใชค่ ณุ ล่วั เยยี นหรอื เปลา่ ครับ?” เสยี งทด่ี งั มาจากตน้ สายโทรศพั ทน์ ัน้ เป็ นเสยี งผชู ้ ายทส่ี ภุ าพ ออ่ นโยน: “ผมเป็ นลกู ชายของเพอื่ นทา่ นเวนิ เขาน่าจะเคยพดู ถงึ ผมใหค้ ณุ ฟัง ” “ผมชอื่ หรงหลนิ คณุ มเี วลาเมอ่ื ไหร่ พวกเรามาเจอกนั หน่อย ?” ตอนที่ 396 สายไปแลว้ ลัว่ เยยี นตกตะลงึ นที่ ําใหน้ กึ ขน้ึ มาไดว้ า่ เมอ่ื คนื วานทา่ นเวนิ ได ้ แนะนําผชู ้ ายทท่ี ําสายงานดา้ นการศกึ ษาคนหนง่ึ ใหก้ บั เธอ เวลานัน้ ทา่ นเวนิ พดู วา่ หวงั วา่ ลัว่ เยยี นจะลองสายงานดา้ นการศกึ ษา ดู ถอื โอกาสทําความรจู ้ ักคณุ หรงหลนิ สกั หน่อย เธอคดิ ไมถ่ งึ เลยวา่ ทา่ นเวนิ ไมเ่ พยี งแตจ่ ะใหน้ ามบตั รของหรงหลนิ กบั เธอ แตย่ ังเอาเอกสารของเธอใหก้ บั หรงหลนิ ดว้ ย ผหู ้ ญงิ กดั รมิ ฝี ปาก มองไปทส่ี ามคนทอ่ี ยใู่ นหอ้ ง ยม้ิ ขอโทษ “รอ สกั ครนู่ ะคะ”

พดู จบ ลัว่ เยยี นก็สดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ ทกั ทายคณุ พอ่ ลว่ั คณุ แมล่ วั่ และ หมนุ ตวั จะออกไป ขณะทเี่ ดนิ ผา่ นดา้ นขา้ งของฉนิ หนานเซงิ ผชู ้ ายยน่ื มอื มาจับแขน ของล่ัวเยยี นเอาไว ้ “โทรศพั ทข์ องใคร?” ลว่ั เยยี นขมวดคว้ิ มองเขา “ฉันจําเป็ นทจ่ี ะตอ้ งบอกคณุ หรอื เปลา่ ?” ฉนิ หนานเซงิ ลังเลไปชว่ั ขณะ สดุ ทา้ ยกป็ ลอ่ ยแขนของเธออยา่ ง เคอะเขนิ แตว่ า่ เขาก็ยังอดไมไ่ ดท้ จ่ี ะเอย่ ปากดว้ ยนํ้าเสยี งเบา: “เพงิ่ จะกลบั มาไมน่ าน อยา่ โทรศพั ทก์ บั คนอน่ื บอ่ ยนักละ ใชเ้ วลาอยู่ กบั พอ่ ตาแมย่ ายใหม้ ากๆ” คําพดู ของผชู ้ าย ทําใหใ้ นใจของลั่วเยยี นนัน้ อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะกลอกตา ไปมา เธอนัน้ อยากจะบอกเขาจรงิ ๆ พอ่ ของเธอแมข่ องเธอ ไมใ่ ชพ่ อ่ ตาแม่ ยายเรยี บรอ้ ยแลว้ ! แตว่ า่ คณุ หรงยงั คงรอเธอคยุ โทรศพั ทอ์ ยู่ เธอเองกไ็ มอ่ ยากจะ เสยี เวลาเรอ่ื งการเมอื งนกี้ บั ฉนิ หนานเซงิ มากนัก

หายใจเขา้ ลกึ ๆ ลั่วเยยี นออ้ มผา่ นฉนิ หนานเซงิ ออกจากประตไู ป “สวสั ดคี ะ่ คณุ หรง ขออภยั จรงิ ๆทที่ ําใหค้ ณุ ตอ้ งรอนาน ” “ใชแ่ ลว้ คะ่ ฉันคอื ล่ัวเยยี น ทา่ นเวนิ เมอ่ื วานไดพ้ ดู กบั ฉันแลว้ คะ่ ฉัน ยงั คดิ อยวู่ า่ จะสะสางเรอื่ งทคี่ า้ งอยใู่ นมอื ใหเ้ สร็จเรยี บรอ้ ยแลว้ จะ ตดิ ตอ่ คณุ ……” มปี ระตคู น่ั อยู่ เสยี งทชี่ ดั เจนของล่ัวเยยี นก็คอ่ ยๆไกลออกไป ฉนิ หนานเซงิ ทนี่ ่ังอยใู่ นรถเขน็ แววตาคอ่ ยๆหรล่ี ง ดา้ นหนา้ ของเขา คณุ พอ่ ลัว่ และคณุ แมล่ ัว่ สบตากนั สองสามภี รรยา เงยหนา้ ขน้ึ มามองฉนิ หนานเซงิ พรอ้ มกนั “ทา่ นน้ี…….ทา่ นไหนคอื คณุ หรงกนั ?” ฉนิ หนานเซงิ เมม้ รมิ ฝี ปาก เขาจะไปรวู ้ า่ คณุ หรงทา่ นนคี้ อื ใครไดอ้ ยา่ งไรกนั ? เพราะวา่ กอ่ นหนา้ นเี้ ขา้ ใจผดิ ลวั่ เยยี นไปแลว้ ดงั นัน้ เขาเมอ่ื คนื วาน และเชา้ วนั น้ี ไดต้ ดิ ตามตรวจสอบการใชช้ วี ติ หลายวนั ทผ่ี า่ นมา ของลัว่ เยยี นนอ้ี ยา่ งชดั เจนแจม่ แจง้

เธอเมอื่ กอ่ นนอกเหนอื จากการไปพบผกู ้ บั กบั หวงทค่ี ยุ ธรุ กจิ ไมส่ ําเร็จ แลว้ กม็ แี คอ่ อกจากหอ้ งเชา่ ของเธอ เขา้ ออกบา้ นของทา่ นเวนิ เทา่ นัน้ บนั ทกึ การสอ่ื สารกส็ ะอาดมาก นอกจากทา่ นเวนิ และคณุ เวนิ ก็ไมม่ ี คนอนื่ เลย คณุ หรงคนนโ้ี ผลม่ าจากไหนกนั ? ฟังความหมายของในคําพดู ของเธอ เป็ นทา่ นเวนิ เมอ่ื คนื วานที่ แนะนําอยา่ งนัน้ เหรอ? ฉนิ หนานเซงิ อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะขมวดคว้ิ ตาแกค่ นนคี้ งไมใ่ ชว่ า่ เมอ่ื คนื หลังจากตอ่ ยเขาแลว้ ยังไมส่ ะใจ กเ็ ลย ยดั ศตั รหู วั ใจมาใหก้ บั เขาดว้ ยหรอกนะ? แมว้ า่ ในใจจะคดิ แบบนี้ แตบ่ นหนา้ ของฉนิ หนานเซงิ ยังคงมรี อยยมิ้ บาง “บางท…ี …” “บางทไี มแ่ น่วา่ อาจจะเป็ นคนทคี่ นอน่ื แนะนํามาใหจ้ ากทท่ี ํางานของ เธอ” คณุ พอ่ ลวั่ จงึ ถอนหายใจออกมาอยา่ งโลง่ อก

เขาจบั มอื ของฉนิ หนานเซงิ เอาไว:้ “หนานเซงิ เอย๋ ล่วั เยยี นเจา้ เดก็ คนนต้ี งั้ แตเ่ ล็กกถ็ กู พวกฉันทําใหเ้ สยี คนไปแลว้ คณุ ก็อดทนหน่อยนะ” “หลายครงั้ มากทเ่ี ธอทําตวั เหมอื นเด็กนอ้ ย……” “ใชแ่ ลว้ ” คณุ แมล่ วั่ เองกถ็ อนหายใจออกมาเหมอื นกนั “พวกเราเองกไ็ มไ่ ด ้ ตดิ ตอ่ กบั เธอมาตงั้ นาน กไ็ มร่ วู ้ า่ ทําไมถงึ ไดท้ ะเลาะกบั คณุ ……” “เป็ นเรอื่ งของลจู่ อ่ื เหยาหรอื เปลา่ ?” “คณุ กอ็ ยา่ เอาไปใสใ่ จ ล่ัวเยยี นนะ ตอนแรกเธอคดิ มาโดยตลอดวา่ คนทตี่ ดิ ตอ่ ทางจดหมายกบั คณุ นัน้ เป็ นเธอ ไมใ่ ชล่ จู่ อ่ื เหยา ” “ทงั้ หมดนก้ี ผ็ า่ นมาหลายปีแลว้ คณุ ก็อยา่ เถยี งกนั เลย……” ฟังคณุ แมล่ ัว่ พดู ถงึ ลจู่ อ่ื เหยา สหี นา้ ของฉนิ หนานเซงิ ก็ดแู ยข่ นึ้ มา มองทา่ ทางของเขา คณุ พอ่ ลัว่ ก็รบี ถลงึ ตาใสค่ ณุ แมล่ ่วั : “ดคู ณุ พดู วเขา้ สิ ตอนทม่ี กี ําลงั ความสขุ คณุ กลบั พดู ถงึ ลจู่ อื่ เหยาขนึ้ ทําไมกนั ?”

“เธอนัน้ เสยี ชวี ติ ไปตงั้ หลายปีแลว้ เรอ่ื งไมแ่ น่ชดั กป็ ลอ่ ยใหไ้ มแ่ น่ชดั ไป หนานเซงิ กเ็ ขา้ ใจอยู่” “คณุ จะยกเรอ่ื งนมี้ าพดู ทําไม?” ถกู คณุ พอ่ ลัว่ วา่ แบบน้ี คณุ แมล่ วั่ ตกตะลงึ รบี กม้ หนา้ ลง: “เป็ นฉันเองทพี่ ดู ผดิ ไป เป็ นฉันเองทพี่ ดู ผดิ ไป ……” น่ังอยใู่ นรถเขน็ ฉนิ หนานเซงิ มองทา่ ทางของสองสามภี รรยาน้ี ขมวดควิ้ แน่นขน้ึ มา ทางดา้ นล่ัวชงิ เจอ๋ นัน้ ไมเ่ หน็ ดว้ ย “นั่นมันกแ็ คเ่ รอื่ งเกา่ ไรส้ าระเทา่ นัน้ เอง มแี ตพ่ วกคณุ เทา่ นัน้ แหละทยี่ งั สนใจ……” “พเ่ี ขยคงไมไ่ ดส้ นใจเรอื่ งนไ้ี ปนานแลว้ แน่ๆ” พดู จบ เขาเลกิ ควิ้ หนั ไปมองฉนิ หนานเซงิ “พเ่ี ขย คณุ พดู ซวิ า่ ใช่ ไหม?” ฉนิ หนานเซงิ เงยี บไปสกั ครู่ สดุ ทา้ ยกเ็ งยศรี ษะขนึ้ “ฉันยงั สนใจอย”ู่ ประโยคนี้ ทําใหค้ นทงั้ สามทอ่ี ยใู่ นหอ้ งเงยี บไปในทนั ที ล่ัวชงิ เจอ๋ มองฉนิ หนานเซงิ อยา่ วตกตะลงึ ในใจเรมิ่ ทดี่ งั เหมอื นตี กลอง

ไมใ่ ชห่ รอกน่า ไมใ่ ชเ่ หรอ? นก่ี ็หลายปีแลว้ ฉนิ หนานเซงิ ยังปลอ่ ยวางเรอ่ื งนไี้ มไ่ ด?้ กอ่ นหนา้ นพี้ ส่ี าวไมใ่ ชว่ า่ ไมไ่ ดโ้ ตเ้ ถยี งเรอ่ื งของลจู่ อื่ เหยาไปตงั้ นาน แลว้ ไมใ่ ชเ่ หรอ? ทําไมฉนิ หนานเซงิ ยังบอกวา่ เขายงั ใสใ่ จมากอยู่? ทงั้ สามคนในครอบครวั มองสบตากนั ไปมา ไมก่ ลา้ จะพดู อะไรอกี ฉนิ หนานเซงิ มองทา่ ทางของพวกเขา ในใจคอ่ นขา้ งเจ็บปวด ลจู่ อ่ื เหยานัน้ ทํารา้ ยครอบครัวนถ้ี งึ ขนั้ ไหนกนั แน่ ? นห่ี รอื วา่ เมอื่ กอ่ นเขานัน้ เพอื่ ลจู่ อื่ เหยาจนถอื ทฐิ มิ ากเกนิ ไปจรงิ ๆ ? ทําไมผา่ นไปหลายปีขนาดนแ้ี ลว้ พวกเขาขนาดความจรงิ ยังไมก่ ลา้ ทจี่ ะพดู ออกมา…… แตว่ า่ เขากย็ งั อยากยนื ยนั เรอ่ื งบางอยา่ งอยู่ ผชู ้ ายสดู ลมหายใจเขา้ ไปลกึ ๆ เคลอื่ นสายตาขนึ้ มามองล่วั ชงิ เจอ๋ “ชงิ เจอ๋ ” “ฉันตอ้ งการใหค้ ณุ ตอบยนื ยนั กบั คณุ ใหแ้ น่ใจ”

“ในตอนนัน้ ……” “แทจ้ รงิ แลว้ พส่ี าวของคณุ ลัว่ เยยี นเลยี นแบบลายมอื ของลจู่ อ่ื เหยา หรอื เป็ นลจู่ อ่ื เหยาเองทเ่ี ลยี นแบบลายมอื ของลว่ั เยยี น?” ลั่วชงิ เจอ๋ ตะลงึ งัน เมอ่ื เผชญิ หนา้ กบั คําถามนข้ี องฉนิ หนานเซงิ ทนั ใดนัน้ เขาเองกไ็ มร่ วู ้ า่ ควรจะตอบอยา่ งไรดี ความจรงิ แลว้ คําตอบทแ่ี ทจ้ รงิ นัน้ ไมใ่ ชว่ า่ เขาไมเ่ คยพดู มากอ่ น และ เคยพดู ไปหลายครงั้ แลว้ ดว้ ยซ้าํ ไป แมก้ ระทง่ั มอี ยคู่ รงั้ หนงึ่ ลัว่ ชงิ เจอ๋ เพราะวา่ ฉนิ หนานเซงิ เขา้ ใจผดิ เรอ่ื งของล่ัวเยยี น ก็เคยลงมอื กบั ฉนิ หนานเซงิ มาแลว้ แตว่ า่ เขาไมเ่ ชอ่ื ก็คอื ไมเ่ ชอ่ื จากนัน้ ล่วั เยยี นบอกลั่วชงิ เจอ๋ วา่ ไมต่ อ้ งสบื หาอกี พดู ไปยังไงฉนิ หนานเซงิ ก็ไมฟ่ ังหรอก ลั่วชงิ เจอ๋ เพอื่ พส่ี าว ทําไดเ้ พยี งแคพ่ ดู ใหมแ่ ละกไ็ มพ่ ดู ถงึ เรอื่ งนอี้ กี เลย ถงึ อยา่ งไรลัว่ เยยี นก็เป็ นคกู่ รณีตวั จรงิ

แตว่ า่ ในตอนน้ี นกึ ไมถ่ งึ วา่ ผา่ นไปนานหลายปีแลว้ ฉนิ หนานเซงิ จะ ถามเรอ่ื งปัญหานข้ี นึ้ มาอกี ครัง้ ลว่ั ชงิ เจอ๋ เงยี บไปสกั พกั ใหญ่ สดุ ทา้ ยก็สดู ลมหายใจเขา้ ไปลกึ ๆ: “ในเมอ่ื คณุ ถามฉันแลว้ ฉันเองก็ไมโ่ กหกคณุ ” “ถงึ นจ่ี ะผา่ นไปหลายปี คําตอบของฉันก็ยงั คงเหมอื นเดมิ ไม่ เปลยี่ นแปลง” “นั่นก็คอื ลจู่ อื่ เหยาเลยี นแบบลายมอื ของพส่ี าวฉัน ฉันมหี ลกั ฐาน มากมาย ถา้ คณุ ยนิ ดที จ่ี ะกลับไปทตี่ ระกลู ล่ัวกบั ฉัน ฉันสามารถเอา ทงั้ หมดใหค้ ณุ ดไู ด”้ “หลายปีกอ่ นหนา้ นัน้ คนทต่ี ดิ ตอ่ ทางจดหมายกบั คณุ นัน้ เป็ นพสี่ าว ของฉันมาโดยตลอด จากนัน้ ลจู่ อื่ เหยาเลยี นแบบลายมอื ของพสี่ าว หลังจากเอาของปลอมมาปนกบั ของจรงิ ได ้ กเ็ รมิ่ ทจี่ ะสกดั กนั้ จดหมายทค่ี ณุ สง่ มาใหพ้ สี่ าว จากนัน้ ก็ใชว้ ธิ กี ารพดู ของพส่ี าวเขยี น จดหมายหาคณุ ” “หลังจากนัน้ ตอ่ มา คนทตี่ ดิ ตอ่ กบั คณุ ทางจดหมายกเ็ ปลยี่ นเป็ นเธอ โดยสมบรู ณ์” คําพดู ของผชู ้ าย ทําใหห้ วั ใจของฉนิ หนานเซงิ เจ็บปวดขนึ้ มา

แมแ้ ตเ่ ขาเองกส็ ามารถจนิ ตนาการได ้ วา่ ลั่วเยยี นนัน้ รอจดหมายของ เขาจะจติ ตกและจําใจขนาดไหนทรี่ อแลว้ ไมไ่ ดร้ ับ เขาลดน้ําเสยี งลง “พอหลังจากทพี่ สี่ าวของคณุ รแู ้ ลว้ นัน้ ทําไมถงึ ไม่ บอกความจรงิ กบั ฉัน?” ลวั่ ชงิ เจอ๋ กลอกตาขาวไปมา: “เวลานัน้ ไมใ่ ชว่ า่ ลจู่ อื่ เหยาตรวจพบวา่ เป็ นโรคทไี่ มม่ ที างรักษาแลว้ หรอื เปลา่ ?” “เธอบอกวา่ การไดอ้ ยกู่ บั คณุ นัน้ เป็ นความปรารถนากอ่ นตายทยี่ ังไม่ สําเร็จ อยากจะใหพ้ ส่ี าวชว่ ยใหส้ มหวงั พสี่ าวเป็ นคนใจดขี นาดนัน้ จะทําใหไ้ มส่ มหวงั ไดเ้ หรอ?” ลั่วชงิ เจอ๋ พดู จบ ก็มองฉนิ หนานเซงิ อยา่ งจนปัญญา: “ฉันคดิ วา่ คณุ จะสามารถคน้ พบได ้ แตผ่ ลสรปุ คณุ กลับไมส่ งั เกตเห็น เลย และพอหลังจากทล่ี จู่ อื่ เหยาจากไปก็ยงั เขา้ ใจพสี่ าวผดิ ” ฉนิ หนานเซงิ เงยี บงนั กม้ ศรี ษะลง: “เป็ นฉันเอง……ตอ้ งขอโทษลว่ั เยยี น” “ขอโทษ?”

ในเวลานัน้ เอง ประตหู อ้ งก็ถกู ผลกั เปิดออก ล่ัวเยยี นยนื อยทู่ ตี่ รง ดา้ นขา้ งประตู จอ้ งมองเขา: “สายไปแลว้ ” ตอนท่ี 397 หาไตทเ่ี หมาะสมไดแ้ ลว้ การปรากฏตวั ของล่วั เยยี น ทําใหท้ งั้ สคี่ นทอี่ ยใู่ นหอ้ งผปู ้ ่ วยนัน้ เงยี บ สงดั ในพรบิ ตา ฉนิ หนานเซงิ ทน่ี ั่งอยใู่ นรถเข็น มองผหู ้ ญงิ ทย่ี นื อยตู่ รงประตอู ยา่ ง ตะลงึ งัน บนใบหนา้ ทเี่ ครง่ ขรมึ ของผชู ้ ายปรากฏอาการเกอ้ เขนิ ออกมา: “คณุ ……ไดย้ นิ หมดแลว้ ” “ถกู ตอ้ ง” ลัว่ เยยี นสดู ลมหายใจเขา้ ไปลกึ ๆ เดนิ กา้ วใหญๆ่ ตรงเขา้ มา “เรอื่ งปี นัน้ คณุ ไมย่ อมเชอื่ มาโดยตลอด ไมว่ า่ ฉันจะพดู ยังไงคณุ ก็ไมย่ อม เชอื่ ” “ตอนนค้ี ณุ จะมาบอกฉันวา่ คณุ รสู ้ กึ ผดิ อยากจะขอโทษฉัน ?”

“ฉนิ หนานเซงิ ตอนแรกเพยี งแคค่ ณุ คดิ วา่ ฉันเป็ นเหมอื นบคุ คลทมี่ ี ปัญญาทวั่ ไป กค็ งจะไมท่ ําหทู วนลมกบั คําพดู ของฉันทกุ คําขนาดนี้ ” “ตอนนล้ี จู่ อื่ เหยากลบั มาแลว้ ลจู่ อ่ื เหยาจากไปแลว้ ” “พอสดุ ทา้ ยคณุ รแู ้ ลว้ วา่ ลจู่ อื่ เหยาเป็ นใครกนั แน่ ก็เรม่ิ จะมาตามหา ฉัน บอกวา่ คณุ จะขอโทษฉัน ควกั เงนิ จา่ ยคา่ รักษาพยาบาลใหแ้ ม่ ฉัน?” ผหู ้ ญงิ สดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ ตรงเขา้ มาดงึ รถเขน็ ของฉนิ หนานเซงิ ออกแรงผลกั ออกไปจากหอ้ งผปู ้ ่ วย ทา้ ยทส่ี ดุ ลว่ั เยยี นนําบตั รธนาคารทอ่ี ยใู่ นมอื ของตวั เองนัน้ โยนไปท่ี ตวั ของฉนิ หนานเซงิ : “ในนัน้ มอี ยหู่ นง่ึ ลา้ นสองแสน เป็ นรายไดท้ ฉ่ี ันไปทํางานทต่ี ระกลู เวนิ ชว่ งหนง่ึ ” “คณุ จา่ ยใหแ้ มฉ่ ันไปสองลา้ น ฉันคงหาไมไ่ ดช้ วั่ คราว ถอื วา่ ฉันตดิ หนคี้ ณุ อยอู่ กี แปดแสน” “ฉันเพงิ่ จะคยุ เรอ่ื งงานกบั คณุ หรงไป ไมช่ า้ ก็เร็วฉันกค็ งจะหาไดแ้ ปด แสน ถงึ เวลานัน้ ฉันจะเอามาคนื คณุ !” พดู จบ ผหู ้ ญงิ ก็ปิดประตหู อ้ งผปู ้ ่ วยเสยี งดงั “ปัง”

ประตหู อ้ งปิดลง เธอยนั ตวั กบั ประตหู อ้ ง นํ้าตารว่ งหลน่ ลงมาอยา่ งไร ้ เสยี ง เธอปิดใบหนา้ เอาไว ้ รา่ งกายคอ่ ยๆทรดุ ลงไป สดุ ทา้ ยกล็ ม้ ลงอยบู่ น พน้ื น่าผดิ หวงั จรงิ ๆ ทงั้ ๆทบ่ี อกไปแลว้ แทๆ้ วา่ จากนไ้ี ปจะไมย่ อมเสยี น้ําตาเพอื่ ฉนิ หนาน เซงิ อกี แตท่ ําไมถงึ ยังทนไมไ่ ด?้ เธอคดิ วา่ ฉนิ หนานเซงิ มาถงึ ทน่ี เ่ี พอื่ มาดแู ลมารดา มาทนี่ เ่ี พอื่ มา จา่ ยคา่ รกั ษาพยาบาลใหม้ ารดา เป็ นเพราะวา่ เขานัน้ รสู ้ กึ ผดิ กบั เรอ่ื ง เมอื่ คนื วาน เป็ นเพราะวา่ เขา้ รวู ้ า่ เขาเขา้ ใจการประพฤตติ วั ของเธอผดิ ไป แตค่ ดิ ไมถ่ งึ เลยวา่ เขานัน้ มาเพอ่ื เรอื่ งทเ่ี กดิ ขน้ึ ในปีนัน้ ในเมอ่ื ฉนิ หนานเซงิ รแู ้ ลว้ วา่ เธอนัน้ เป็ นคนเขยี นจดหมายกบั เขาในปี นัน้ เขาชอบเด็กผหู ้ ญงิ คนนัน้ ทําไมเมอ่ื วานเขายังจะทําเรอ่ื งแบบนัน้ ลงไปอกี ?

ทําไมเขาถงึ ยังสงสยั การประพฤตติ วั ของเธอ? ในปีนัน้ ตอนทเ่ี ขาเขา้ ใจลจู่ อ่ื เหยาผดิ คน แตว่ า่ ไมว่ า่ ลจู่ อื่ เหยาจะพดู อะไรจะทําอะไร เขากจ็ ะเชอื่ ทงั้ หมดโดยไมม่ ขี ม้ แมใ้ ดๆ! แตพ่ อตอนนน้ี างฟ้าตวั นอ้ ยทต่ี ดิ ตอ่ ทางจดหมายกบั เขาเปลยี่ นเป็ น เธอลวั่ เยยี น…… กลายเป็ นวา่ เขาขนาดการประพฤตติ วั ของนางฟ้าตวั นอ้ ยก็ยังไมเ่ ชอ่ื ! แทจ้ รงิ แลว้ เธอนัน้ เทยี บไมไ่ ดก้ บั ลจู่ อื่ เหยาเลย หรอื วา่ เป็ นเพราะวา่ ในสายตาของฉนิ หนานเซงิ เธอลั่วเยยี นไมว่ า่ จะอยใู่ นฐานะอะไร ก็ ไมค่ คู่ วรทจ่ี ะเชอื่ ถอื ไดเ้ ลย? “พส่ี าว……” ลั่วชงิ เจอ๋ เดนิ เขา้ มาหา กมุ มอื ของล่ัวเยยี นเอาไวเ้ บาๆ เอย่ ปากพดู เสยี งเบา: “พเี่ ขยเขารสู ้ ถานะของคณุ รวู ้ า่ เขาผดิ ไปแลว้ มาทน่ี ช่ี ว่ ยจา่ ยคา่ รักษาพยาบาล และยงั บอกวา่ อยากจะตามคณุ กลบั ไป ……” “ไมใ่ ชเ่ รอื่ งดอี ยา่ งนัน้ เหรอ?” “ทําไมคณุ ?”

“คณุ อยา่ ถามอกี เลย” ลัว่ เยยี นรอ้ งไหอ้ ยา่ งเหนอื่ ยหอบกระโจนเขา้ ไปในออ้ มกอดของลั่ว ชงิ เจอ๋ ผชู ้ ายนัน้ ไมเ่ ขา้ ใจเรอื่ งทผี่ หู ้ ญงิ ใสใ่ จ ยงิ่ ไปกวา่ นัน้ ล่ัวชงิ เจอ๋ นัน้ อยดู่ แู ลมารดาทชี่ นบทมาโดยตลอด ก็ เลยไมร่ อู ้ ะไรเลยวา่ ทเ่ี มอื งหรงนัน้ มขี า่ วลอื เกยี่ วกบั ตวั เธอ และยง่ิ ไม่ รวู ้ า่ เมอ่ื วานตอนกลางคนื คําพดู พวกนัน้ ทสี่ บประมาทเธอของฉนิ หนานเซงิ …… เธอทําไดเ้ พยี งรอ้ งไหอ้ อกมา ทําไดเ้ พยี งคดิ วา่ การทมุ่ เทของตวั เอง ทใ่ี หก้ บั ฉนิ หนานเซงิ มาหลายปีนัน้ ทงั้ หมดไมไ่ ดม้ คี า่ อะไรเลย ถา้ หากวา่ เขาไมร่ วู ้ า่ เธอเป็ นนางฟ้าตวั นอ้ ยกช็ า่ งเถอะ แตน่ เี่ ขารแู ้ ลว้ เขารอู ้ ะไรทงั้ หมดอยแู่ ลว้ แตว่ า่ เขากย็ งั จะคดิ วา่ เธอนัน้ เพอ่ื เงนิ แลว้ จะยอมขายตวั เองใหก้ บั ทา่ นเวนิ ! ทา่ ทางของล่ัวเยยี น ทําใหค้ ณุ พอ่ ล่ัวและคณุ แมล่ ่วั ประหลาดใจจน ทําอะไรไมถ่ กู

สองสามภี รรยาสบตากนั บนใบหนา้ ปรากฎสหี นา้ ของความไมส่ บาย ใจและอดึ อดั ใจ คณุ พอ่ ลว่ั เดนิ เขา้ ไป ลบู เบาๆทศ่ี รี ษะของล่ัวเยยี น: “เยยี นเยยี น เกดิ อะไรขน้ึ กนั แน่?” “คณุ กบั ฉนิ หนานเซงิ ……ยังสามารถคนื ดกี นั ไดห้ รอื เปลา่ ? ลว่ั เยยี นสา่ ยหนา้ อยา่ งเอาเป็ นเอาตาย “เป็ นไปไมไ่ ด ้ ทงั้ ชวี ติ คงเป็ นไปไมไ่ ดแ้ ลว้ !” “ฉันครงั้ นจ้ี ะกลับไปทเ่ี มอื งหรงหยา่ กบั เขา กลับไปหยา่ กบั เขา ……” เธอรอ้ งไหส้ ะอน้ื พรอ้ มกบั เอย่ ปาก: “เป็ นความผดิ ของฉันเอง ฉันทําแคเ่ พยี งประกาศวา่ จะหยา่ ขาดจาก เขา แตล่ มื วา่ การหยา่ จะตอ้ งทําการจดทะเบยี นหยา่ ……” “เป็ นความผดิ ของฉัน……” ……

ประตขู วางกนั้ ฉนิ หนานเซงิ ไดย้ นิ เสยี งรอ้ งไหข้ ณะทรดุ ตวั ลงของลว่ั เยยี น มอื ทงั้ คจู่ บั ทเี่ ทา้ แขนของรถเข็นเอาไวอ้ ยา่ งเงยี บๆ กําจนแน่น แลว้ ปลอ่ ย ปลอ่ ยแลว้ กําจนแน่นอยอู่ ยา่ งนัน้ เขานัน้ เหมอื นอยากจะตรงเขา้ ไปเปิดประตู เขา้ ไปโอบกอดลั่วเยยี น คกุ เขา่ บนพนื้ ยอมรบั ความผดิ กบั เธอ แตว่ า่ …… ลวั่ เยยี นเป็ นคนดอื้ รัน้ เป็ นอยา่ งมาก เขานัน้ รดู ้ กี วา่ ใคร ถงึ เขาจะคกุ เขา่ ลงบนพน้ื กอดขาของเธอออ้ นวอน เธอก็คงไมต่ กลง เธอบอกวา่ จะเลกิ นัน้ กค็ อื เลกิ เธอตอ้ งการหยา่ …… เขานัน้ หา้ มไมไ่ ด ้ ผชู ้ ายปิดตา สหี นา้ บนใบหนา้ นัน้ ซบั ซอ้ น หรอื วา่ เขาจะตอ้ งปลอ่ ยลัว่ เยยี นไปแบบนจ้ี รงิ ๆอยา่ งนัน้ เหรอ ? เขาทําไมล่ ง เขาตดิ คา้ งเธอมากมาย ยงั ไมท่ นั จะไดต้ อบแทนเธอ

เขา้ ใจผดิ เธอมากมาย ยงั ไมท่ นั ทจี่ ะบอกขออภยั กบั เธอเป็ นท่ี เรยี บรอ้ ยเลย “คณุ ชาย” ไป๋ เฉงิ ลกู นอ้ งทอี่ ยขู่ า้ งๆมองเขาเป็ นแบบนี้ กย็ ังทนไมไ่ ด:้ “คณุ ตอ้ งการใหไ้ ปเชญิ ทา่ นชายฉนิ มาหรอื เปลา่ วา่ เกลย้ี กลอ่ มสตรี จะตอ้ งทําอยา่ งไร?” “ฉันจําไดว้ า่ ……ตอนนัน้ ทที่ ะเลาะกนั ระหวา่ งคณุ นายฉนิ กบั ทา่ นชาย ฉนิ นัน้ รนุ แรงมาก แตว่ า่ เขากลบั เกลยี้ กลอ่ มจนภรรยากลบั มา ได…้ …” ฉนิ หนานเซงิ ถอนหายใจ พยักหนา้ เงยี บๆ บางทเี วลาแบบนี้ คงมเี พยี งซสู อื เยวแ่ ละฉนิ โมห่ านเทา่ นัน้ ทจี่ ะชว่ ย เขาได ้ ผชู ้ ายเพงิ่ จําขยับรถเข็นอยากจะจากไป กเ็ ห็นคณุ หมอเจา้ ของไขท้ ี่ ดแู ลคณุ แมล่ ัว่ เดนิ เขา้ มาพอดี เขาขมวดควิ้ ขวางคณุ หมอเอาไว ้ “อาการของแมย่ ายฉัน……” คณุ หมอถอนหายใจ:

“ยงั หาไตทเ่ี ขา้ กนั ไมไ่ ด ้ เมอื งเล็กบรเิ วณรอบๆนัน้ กห็ าทเ่ี หมาะสมไม่ เจอ ทําไดเ้ พยี งเพม่ิ เงนิ ขยายขอบเขตใหใ้ หญข่ น้ึ ตรวจสอบทเ่ี มอื ง หรงทางนัน้ ……” ฉนิ หนานเซงิ เงยี บไปสกั ครู่ “ตรวจสอบยงั ไงวา่ ไตนัน้ จะเขา้ กนั ได ้ หรอื ไม?่ ” “จะตอ้ งทําการตรวจคดั กรอง ” “พาฉันไปลองไดห้ รอื เปลา่ ?” …… ล่ัวเยยี นรอ้ งไหอ้ ยนู่ านในหอ้ งผปู ้ ่ วย เป็ นเวลานาน รอจนกระทงั่ เธอหยดุ รอ้ ง คณุ แมล่ ว่ั กมุ มอื ของเธอ เอาไว ้ ถอนหายใจออกมาเบาๆ: “ทงั้ หมดเป็ นความผดิ ของแมเ่ อง” “ถา้ หากวา่ ไมใ่ ชเ่ พราะแมเ่ กดิ เรอ่ื งหลังจากทค่ี ณุ ตดั สนิ ใจแบบนัน้ ไป แลว้ ……” “คณุ กค็ งไมเ่ ป็ นแบบน้ี……”

เธอพดู ไปพดู ไปนํ้าตากร็ ว่ งหลน่ ลงมา “เดมิ ทพี อ่ ของคณุ ยังอยากที่ จะใหท้ างโรงพยาบาลชว่ ยตามหาไตเพอื่ ทําการปลกู ถา่ ย ……” “หรอื วา่ ……ชา่ งมนั เถอะ” “ทําการปลกู ถา่ ยทําไมท่ ํากไ็ มเ่ หน็ เป็ นอะไร และก็เอาเงนิ ทฉี่ นิ หนาน เซงิ สํารองจา่ ยไปกอ่ นแปดแสนคนื เขาไป……” “พวกเราตอนบา่ ยออกจากโรงพยาบาลกนั ดไี หม ?” ลั่วเยยี นกดั ฟันแน่น สา่ ยหนา้ อยา่ งเอาเป็ นเอาตาย: “อยา่ ……” “อยา่ ” เธอสดู ลมหายใจเขา้ ไปในจมกู “วนั นค้ี ณุ หรงทตี่ ดิ ตอ่ เขา้ มานัน้ เป็ น คนทดี่ คี นหนง่ึ ” “เขาใหฉ้ ันไปทํางานกบั เขา เขายงั สามารถใหฉ้ ันเบกิ เงนิ ลว่ งหนา้ ได”้ “และเขาก็ไมส่ นใจทฉ่ี ันเคยแตง่ งานมากอ่ น และไมใ่ สใ่ จทใ่ี นบา้ นมี คนป่ วย”

“รอจนหลังจากทฉ่ี ันไดพ้ บกบั เขา ถา้ เขาคนนัน้ ไมไ่ ดแ้ ยอ่ ะไร ฉันจะ แตง่ งานกบั เขา คนทท่ี า่ นเวนิ แนะนํามาไมม่ ที างแยห่ รอก ” “ถงึ เวลานัน้ พวกเรากจ็ ะมเี งนิ พวกเราก็จะมเี งนิ แลว้ ……” พดู ยังไมท่ นั จบ ประตหู อ้ งผปู ้ ่ วยก็ถกู เคาะและเปิดออก คณุ หมอเจา้ ของไขข้ องคณุ แมล่ ่ัวเดนิ เขา้ มาอยา่ งยม้ิ แยม้ : “คณุ นายลว่ั ยนิ ดดี ว้ ย!” “พวกเราหาไตทเี่ หมาะสมใหก้ บั คณุ ไดแ้ ลว้ !” ตอนที่ 398 ทแ่ี ทค้ ณุ ก็เป็ นหว่ งฉนั อยู่ หาไตทเี่ หมาะสมไดแ้ ลว้ ? ขา่ วนี้ ทําใหค้ นตระกลู ลั่วทงั้ สค่ี นในหอ้ งตาเป็ นประกายขนึ้ มาทนั ท!ี ล่วั เยยี นตน่ื เตน้ จนยนื ขนึ้ มา พงุ่ ตรงมาทด่ี า้ นหนา้ ของคณุ หมอ: “จรงิ หรอื เปลา่ คะ?”

“ไมใ่ ชบ่ อกวา่ ทรัพยากรในเขตเมอื งเล็กๆของพวกเรานัน้ มจี ํากดั หา ไตทเี่ หมาะสมไมไ่ ดไ้ มใ่ ชเ่ หรอ?” “ทําไมอยดู่ ๆี ก็หาไดล้ ะ่ ?” คณุ หมอถกู ลว่ั เยยี นถามจนทําอะไรไมถ่ กู เขาไอเบาๆเป็ นการ ขดั จงั หวะ: “เป็ นเพราะวา่ เพงิ่ มอี าสาสมัคร ทราบวา่ ทางดา้ นคณุ นายล่วั นัน้ ตอ้ งการไต เลยลองไปทําการตรวจสอบ คาดไมถ่ งึ วา่ ผลจะออกมา เขา้ กนั ได…้ …” พดู จบ คณุ หมอกลัววา่ ลั่วเยยี นจะระแคะระคาย รบี เปลยี่ นเรอื่ งอยา่ ง รวดเร็ว: “เอาเป็ นวา่ ไมว่ า่ อยา่ งไรก็ตาม การหาไตปลกู ถา่ ยทเ่ี หมาะสมไดน้ ัน้ สําหรับพวกคณุ แลว้ ถอื วา่ เป็ นเรอ่ื งทดี่ ี” “ฉันเพง่ิ จะเห็นวา่ คา่ มดั จําโรงพยาบาลของคณุ นายล่ัวนัน้ ยังมอี ยอู่ กี แปดแสน เพยี งพอกบั คา่ ผา่ ตดั ทําการรกั ษาทงั้ หมด ดงั นัน้ ไมก่ วี่ นั นี้ พวกเราสามารถทําการผา่ ตดั เธอได”้ ลว่ั เยยี นเบกิ บานใจเป็ นทส่ี ดุ

เดมิ ทเี ธอคดิ วา่ การหาไตใหก้ บั มารดานัน้ กระบวนการน่าจะกนิ เวลา ยาวนานมาก เธอนัน้ เตรยี มตวั ทสี่ ศู ้ กึ ยาวนานครงั้ นไี้ วแ้ ลว้ แตว่ า่ เธอจะไปคดิ ไดอ้ ยา่ งไรวา่ วนั นท้ี เ่ี ธอเพง่ิ จะกลบั มา เวลายงั ไม่ ถงึ หนงึ่ วนั เลย นกึ ไมถ่ งึ เลยวา่ จะหาไตทเี่ หมาะสมได!้ เธอตนื่ เตน้ เป็ นอยา่ งมาก: “ฉันสามารถพบอาสาสมคั รสกั ครัง้ ไดห้ รอื เปลา่ ?” “ฉันอยากจะกลา่ วขอบคณุ ตอ่ หนา้ เขา!” คณุ หมอสา่ ยศรี ษะ “ตอ้ งขออภยั ดว้ ยคณุ ลวั่ ทางฝ่ังผบู ้ รจิ าคนัน้ ไม่ ตอ้ งการใหพ้ วกคณุ มารบั ผดิ ชอบใดๆ ดงั นัน้ จงึ ตดั สนิ ใจปฏเิ สธการ พบพวกคณุ ” “พวกเรากไ็ มส่ ามารถเปิดเผยขอ้ มลู ทางฝ่ังผบู ้ รจิ าคได ้ ตอ้ งขออภยั ดว้ ย” พดู จบ คณุ หมอกพ็ ดู กําชบั อกี หลายประโยคจงึ จะหมนุ ตวั กลบั ออกไป ลวั่ เยยี นยนื อยตู่ รงทเี่ ดมิ มองภาพดา้ นหลังของคณุ หมอทเ่ี ดนิ จากไป ภายในกน้ บงึ้ ของหวั ใจนัน้ อบอนุ่ ไปหมด

เธอคดิ ไมถ่ งึ เลยวา่ ในเมอื งเล็กๆแหง่ น้ี ยงั มคี นใจดที ไี่ มเ่ หน็ แกต่ วั แบบนอี้ ยู่ ฟังวา่ มารดาของเธอหาไตทเี่ ขา้ กนั ไมไ่ ด ้ กเ็ ลยเขา้ ไปทดสอบดว้ ย ตวั เอง เมอื่ คนื วานตรวจสอบวา่ เขา้ กนั ไดแ้ ลว้ ก็ไมย่ นิ ยอมทจ่ี ะใหเ้ ปิดเผย ชอื่ นามสกลุ ไมย่ นิ ยอมทจ่ี ะรบั ความขอบคณุ จากพวกเขา …… แตว่ า่ ถา้ ในเมอ่ื ตอ้ งการจะทําการปลกู ถา่ ยโดยเร็ว เงนิ แปดแสนของ ฉนิ หนานเซงิ เธอกไ็ มส่ ามารถคนื เขาไดใ้ นทนั ทแี ลว้ “พอ่ แม่ กนิ อะไรสกั หน่อยเถอะ” ในเวลาน้ี ล่วั ชงิ เจอ๋ ทอี่ ยดู่ า้ นหลังกําลงั แกะอาหารเชา้ สช่ี ดุ ทเี่ ขา ออกไปซอื้ มา ยน่ื สองชดุ ในนัน้ ใหก้ บั คณุ พอ่ ลัว่ และคณุ แมล่ ั่ว และ ใหก้ บั ล่วั เยยี นหนงึ่ ชดุ สดุ ทา้ ยเหลอื หนง่ึ ชดุ ไวใ้ หต้ วั เอง นั่งลงบนเกา้ อด้ี า้ นขา้ ง ลวั่ ชงิ เจอ๋ กนิ ไปกเ็ รยี กลวั่ เยยี นใหม้ ากนิ : “เดมิ ทฉี ันซอื้ ใหก้ บั พเ่ี ขย ฉัน และก็พอ่ กบั แม่” “ตอนนไ้ี มร่ วู ้ า่ พเี่ ขยไปไหนแลว้ พสี่ าวคณุ ก็กนิ อาหารเชา้ เถอะ อยา่ ใหเ้ สยี ของ”

ฟังล่วั ชงิ เจอ๋ พดู ถงึ ฉนิ หนานเซงิ คณุ แมล่ วั่ ทกี่ ําลังถกู คณุ พอ่ ลัว่ ป้อน โจก๊ อยนู่ ัน้ ก็ขมวดคว้ิ ขนึ้ มา: “หนานเซงิ ไปไหนแลว้ ?” “เมอื งนขี้ องพวกเราถงึ แมว้ า่ จะเล็ก แตก่ ็ไมไ่ ดป้ ลอดภยั ขนาดนัน้ หนานเซงิ เขาเป็ นคนพกิ ารคนหนงึ่ ……” “ถา้ เกดิ วา่ ออกไปดว้ ยตวั เอง คงจะไมเ่ กดิ เรอ่ื งอะไรขน้ึ หรอกนะ ?” ฟังน้ําเสยี งกงั วลของมารดา ล่ัวเยยี นขมวดคว้ิ ขนึ้ มา เบะปากอยา่ งดู ถกู : “เขานัน้ เป็ นผชู ้ ายตวั โตคนหนงึ่ จะไปเกดิ เรอ่ื งอะไรขนึ้ ได ?้ ” พอคณุ พอ่ ลว่ั ฟังแลว้ กร็ สู ้ กึ ไมค่ อ่ ยดใี จเลย: “ถา้ หนานเซงิ ไมไ่ ดบ้ าดเจ็บเป็ นคนปกติ จะตอ้ งไมเ่ กดิ เรอื่ งขน้ึ อยา่ ง แน่นอน” “แตว่ า่ ตอนนเี้ ขายงั เป็ นคนป่ วยอยนู่ ะ!” พดู จบ เขาเอยี งหนั มามองลว่ั ชงิ เจอ๋ “คณุ อยา่ เพงิ่ กนิ ขา้ ว ไปดสู วิ า่ หนานเซงิ อยทู่ ไ่ี หน?”

“สถานทเ่ี ล็กๆของพวกเรา คนหนหี นที้ ป่ี ากคอเราะรายกลงิ้ เกลอื กอยู่ ตามถนนและพวกขโมยกม็ อี ยไู่ มน่ อ้ ย ถา้ เกดิ เขาเจอเขา้ กลวั วา่ จะ รบั มอื ไมไ่ ด”้ ล่ัวชงิ เจอ๋ พยกั หนา้ รบี รอ้ นแทะขนมปังหนงึ่ คํา ลกุ ขนึ้ ออกไป ฟังเสยี งฝี เทา้ จากทางดา้ นหลัง ลัว่ เยยี นเบะปาก น่ังลงตรงตําแหน่ง ของล่ัวชงิ เจอ๋ กนิ อาหารไปปากยนื่ ไป: “กระตา่ ยตน่ื ตมู ” ฉนิ หนานเซงิ เขานัน้ ถงึ ตอนนจี้ ะบาดเจ็บเป็ นคนป่ วยคนหนงึ่ แตก่ ็ ไมใ่ ชว่ า่ ใครจะรังแกไดอ้ ยา่ งตามใจ เขาเป็ นผชู ้ ายตวั โตสงู หนงึ่ เมตรแปดสบิ กวา่ ถงึ จะบาดเจ็บ กไ็ ม่ จําเป็ นถงึ ขนั้ ทจี่ ะใหพ้ วกเขาทเ่ี ป็ นคนแกส่ ตรเี ด็กออ่ นแอมาปกป้อง แตว่ า่ …… ลัว่ เยยี นเดมิ ทกี ค็ ดิ วา่ ฉนิ หนานเซงิ คงจะไปไมไ่ กล ควรจะอยใู่ กลๆ้ กบั โรงพยาบาล แตล่ ัว่ ชงิ เจอ๋ ออกตามหามาครง่ึ ชว่ั โมงแลว้ กย็ ังไมม่ ขี า่ วคราวเลย ในใจของเธอคอ่ ยๆวติ กกงั วลขน้ึ มา

คงจะไมเ่ ป็ นจรงิ อยา่ งทบ่ี ดิ าพดู หรอกนะ ผชู ้ ายคนนเี้ กดิ เรอ่ื งอนั ตราย ขน้ึ อยา่ งนัน้ เหรอ? จะเป็ นอยา่ งนัน้ ไปไดอ้ ยา่ งไร? ฉนิ หนานเซงิ เปลยี่ นเป็ นออ่ นแอแบบนต้ี งั้ แตเ่ มอื่ ไหรก่ นั ? เมอื่ วานทา่ นเวนิ ยังสามารถตอ่ ยกบั เขาไดย้ กหนงึ่ เป็ นเพราะวา่ ทา่ น เวนิ เป็ นทหารปลดประจําการ ถา้ หากวา่ ไมใ่ ชส่ ถานะแบบน้ี จะสามารถรงั แกฉนิ หนานเซงิ ได ้ อยา่ งไรกนั ? แตว่ า่ ถา้ ฉนิ หนานเซงิ ไมไ่ ดเ้ กดิ เหตกุ ารณไ์ มค่ าดคดิ ทําไมนาน ขนาดนแ้ี ลว้ ขา่ วคราวของเขากย็ งั ไมม่ ี ขนาดล่ัวชงิ เจอ๋ ไปหาเขาก็ยัง ไมม่ ขี า่ ว? นแี่ ปลกเกนิ ไปแลว้ ! หลังจากทก่ี นิ ขา้ วเชา้ เสร็จเรยี บรอ้ ย หลเี ยวน่ ั่งอยบู่ นเกา้ อ้ี ทางดา้ น หนงึ่ กพ็ ยายามสรรหาเรอื่ งมาพดู คยุ กบั คณุ แมล่ ั่ว ทางดา้ นหนงึ่ กก็ ม้ หวั ลงปัดโทรศพั ทม์ อื ถอื อยา่ งใจลอย หลายครงั้ ทหี่ นา้ จอโทรศพั ทม์ อื ถอื ของเธอนัน้ หยดุ อยทู่ กี่ ลอ่ ง สนทนาของฉนิ หนานเซงิ

เธออยากจะสง่ ขา่ วคราวไปหาเขา ถามเขาวา่ ไปอยทู่ ไี่ หนกนั แน่ แตว่ า่ เธอกลัววา่ เขาจะคดิ วา่ เธอเป็ นหว่ งเขา กลัววา่ เขาจะคดิ วา่ เธอ ยงั ชอบเขาอยู่ แลว้ กจ็ ะสบั สน สบั สนกนั ไปอกี สดุ ทา้ ยเธอกย็ งั ไมไ่ ดส้ ง่ ขา่ วคราวออกไป “ไมอ่ ยา่ งนัน้ คณุ ก็ใหช้ งิ เจอ๋ โทรศพั ทไ์ ป?” คณุ พอ่ ลั่วมองออกวา่ ลัว่ เยยี นนัน้ กระสบั กระสา่ ยจนน่ังไมต่ ดิ อด ไมไ่ ดท้ จี่ ะเอย่ ปากหย่งั เชงิ ลัว่ เยยี นองึ้ หยดุ ชะงัก นกึ ขน้ึ มาไดอ้ ยา่ งฉับพลนั จรงิ ดว้ ยส…ิ …. เธอคงจะสบั สนจรงิ ๆ ความจรงิ แลว้ นอกจากจะตดิ ตอ่ หาฉนิ หนานเซงิ แลว้ เธอยังสามารถ ตดิ ตอ่ ล่ัวชงิ เจอ๋ ไดน้ นี่ ่า! พอคดิ ไดถ้ งึ ตรงนี้ ผหู ้ ญงิ กห็ ายใจเขา้ ลกึ ๆ สดุ ทา้ ยแลว้ ทตี่ วั เองกงั วล เรอื่ งฉนิ หนานเซงิ ก็หาขอ้ อา้ งทเี่ หมาะสมไดแ้ ลว้

เธอหยบิ โทรศพั ทม์ อื ถอื ขนึ้ มา กดเบอรโ์ ทรศพั ทข์ องล่ัวชงิ เจอ๋ อยา่ ง รวดเร็ว: “ชงิ เจอ๋ คนละ่ ?” ทนั ทที รี่ บั โทรศพั ท์ ลั่วเยยี นก็จงใจเอย่ ปากดว้ ยนํ้าเสยี ง กระฉับกระเฉง: “ไปหาฉนิ หนานเซงิ แตท่ งิ้ ตวั เองเอาไว?้ ” “หรอื วา่ เขาเจอกบั พวกหนหี นค้ี นลว้ งกระเป๋ าขนึ้ มาจรงิ ๆ ตอ้ งการให ้ คณุ ชว่ ยแกป้ ัญหา?” “เปลา่ ……” ล่วั ชงิ เจอ๋ ทอี่ ยตู่ น้ สายนัน้ กดั ฟัน เงยี บเป็ นเวลานาน สดุ ทา้ ยจงึ หายใจเขา้ ไปลกึ ๆ: “แตว่ า่ พเ่ี ขยนัน้ เกดิ เรอ่ื งขน้ึ จรงิ ๆ” ประโยคนัน้ ทําใหห้ วั ใจของล่ัวเยยี นเจ็บปวดขนึ้ มาทนั ที น้ําเสยี งของเธอคอ่ ยๆเบาลง: “เขาเป็ นอยา่ งไรบา้ ง?”