สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ3501-4000

ตอนที่ 405 เชอ่ื พเ่ี ขยอกี ครง้ั คําสงั่ ขบั ไลข่ องล่ัวเยยี นเหน็ ไดช้ ดั มากแลว้ เธอไมเ่ พยี งแตไ่ มเ่ ป็ นหว่ งอาการบาดเจ็บของฉนิ หนานเซงิ กลับกนั ยังออกโรงชว่ ยคนนอก อยากไลเ่ ขาไปจากตรงหนา้ ตวั เองอกี พอเขาจากไป เธอกบั หรงหลนิ ก็จะสามารถพฒั นาความสมั พนั ธอ์ ยู่ ทน่ี แ่ี ลว้ ใชม่ ัย้ ？ ฝันหวานจรงิ ๆ！ ฉนิ หนานเซงิ โมโหจนเจ็บแน่นหนา้ อก ถา้ หากวา่ เมอื่ กอ่ นยงั ไม่ สามารถแน่ใจความรสู ้ กึ ทตี่ วั เองมตี อ่ ลว่ั เยยี นคอื เพราะวา่ รัก แต่ ไมใ่ ชเ่ พราะความอยากครอบครองและเพอ่ื เปลย่ี นใจจากคนรกั เกา่ มารักเธอ งัน้ ครัง้ นเี้ ขาไดส้ มั ผัสรับรอู ้ ยา่ งชดั เจนเชยี วนะ！ ถา้ ไมใ่ ชร่ กั จรงิ ๆ ทําไมเขาตอ้ งโกรธขนาดนี้ หลังจากทถี่ กู อกี ฝ่ าย เขา้ ใจความหมายตวั เองผดิ ！แลว้ ทําไมหลงั จากทลี่ ว่ั เยยี นไดพ้ ดู จา ทํารา้ ยจติ ใจเขา ยังตําหนเิ ธอไมล่ งคอ กลบั กนั ยงั เป็ นกลวั วา่ เธอจะ ถกู คนหลอก ถา้ ไมร่ ัก หลังจากตระหนักไดว้ า่ ขา้ งกายมศี ตั รหู วั ใจที่ ใชย่ อ่ ยโผลม่ า เขากไ็ มถ่ งึ กบั ลนลานขนาดนห้ี รอก

พอคดิ พวกนไี้ ด ้ ทา่ ทขี องฉนิ หนานเซงิ ไดอ้ อ่ นโยนลงมาเยอะ “ผมไมย่ า้ ย” “ผมยงั บาดเจ็บอยู่ ตอ้ งรอใหพ้ กั ฟ้ืนหายดแี ลว้ ถคอ่ ยออกจาก โรงพยาบาล” “และผมก็จะไมย่ อมหยา่ กนั ขอแคย่ ังไมร่ ับใบหยา่ คณุ ก็ยงั เป็ น ภรรยาของผมอยดู่ ”ี ลั่วเยยี นเคยเห็นเขาไรย้ างอายแบบนที้ ไี่ หนกนั ทนั ใดนัน้ เธอโมโห จนพดู ไมอ่ อก สายตาแหลมคมของฉนิ หนานเซงิ มองไปยัง หรงหลนิ ทย่ี มิ้ อยา่ ง ออ่ นโยนตลอด นํ้าเสยี งเย็นชา “อยา่ หาวา่ ผมไมเ่ ตอื นคณุ นะ ลั่วเยยี นมคี นคมุ ้ หวั อยู่ ถา้ คณุ คดิ จะลง มอื กบั เธอ ผมไมป่ ลอ่ ยคณุ ไปงา่ ยๆแน่！” ถงึ ตงั้ แตต่ น้ จนจบทา่ ทที ฉ่ี นิ หนานเซงิ มตี อ่ เขาจะไมเ่ กรงใจเลย แต่ หรงหลนิ ก็ไมไ่ ดโ้ กรธ ยังคงพยกั หนา้ อยา่ งออ่ นโยนอกี เชน่ เคย ：“ ผมรคู ้ รบั ” นที่ ําห็ฉนิ หนานเซงิ ทก่ี ระหดื กระหอบขม่ ขคู่ นดใู จแคบมาก

ฉนิ หนานเซงิ ถกู เอารดั เอาเปรยี บ แตก่ บ็ อกใครไมไ่ ด ้ อยากพดู อะไร สดุ ทา้ ยกไ็ ดล้ ม้ เลกิ ความคดิ “พดู จบหรอื ยัง？พดู จบก็ออกไป แมฉ่ ันจะพักผอ่ นแลว้ ” ล่ัวเยยี นพดู อยา่ งเย็นชา จากนัน้ ก็ไดไ้ ปปรับความสงู ของเตยี งใหค้ ณุ แมล่ ว่ั พอปรบั เตยี งเสร็จล่วั เยยี นกไ็ ดค้ อนเฟรม์ิ เรอ่ื งผา่ ตดั กบั พอ่ และ นอ้ งชายคนเล็ก แถมยังไดแ้ นะนําหรงหลนิ ใหพ้ วกเขาร็จัก บรรยากาศระหวา่ งพวกเขาเขา้ กนั กลมเกลยี วมาก กลับกนั ฉนิ หนาน เซงิ เนยี่ สเิ หมอื นคนทไ่ี มเ่ ขา้ กบั พวกเขาเลย มอี ยหู่ ลายครัง้ ทฉ่ี นิ หนานเซงิ อยากหาประเด็นอะไรมาพดู แตล่ ว้ น ลม้ เหลวทงั้ นัน้ ไป๋ เฉงิ ทนดไู มไ่ หวแลว้ จรงิ ๆ เขาไดเ้ รยี กเบาๆ：“คณุ ชายครบั หรอื ไมเ่ ราจะกลับกนั กอ่ นครบั ” วนั ผา่ ตดั ปลกู ถา่ ยไตก็ใกลจ้ ะถงึ แลว้ พวกเขาก็ตอ้ งกลับไปเตรยี มตวั จะเสยี เวลาอยทู่ น่ี ต่ี ลอดไมไ่ ด ้ ยงิ่ ไปกวา่ นัน้ คนอน่ื ยังไมต่ อ้ นรบั พวกเขาขนาดน้ี ฉนิ หนานเซงิ เจ็บใจ แตก่ ลับไมส่ ามารถพลกิ สถานการณ์ ไดแ้ ตพ่ ยัก หนา้ เบาๆใหไ้ ป๋ เฉงิ

“พอ่ ตาแมย่ ายครับ งัน้ ผมขอตวั กลับกอ่ นนะครับ ถา้ พอ่ ตากบั แมย่ าย มเี รอ่ื งอะไร ใหช้ งิ เจอ๋ ไปหาผมทชี่ นั้ บนไดค้ รบั ผมจะเรยี กแลว้ มา ทนั ทแี น่นอนครบั ” “โอเค ลกู กบ็ าดเจ็บอยู่ กลบั ไปพักผอ่ นดๆี นะ” สองสามภี รรยาตระกลู ลว่ั กฝ็ ื นยม้ิ ใหก้ บั เขา ยังเป็ นลั่วชงิ เจอ๋ ทลี่ กุ ขนึ้ ตามดว้ ย “พเี่ ขย ผมไปสง่ พค่ี รบั ” “คณุ ฉนิ คอ่ ยๆไปนะครบั ”หรงหลนิ พยักหนา้ ใหเ้ ขาอยา่ งมมี ารยาท ฉนิ หนานเซงิ เชดิ ใสห่ รงหลนิ ไดแ้ ตม่ องตาปรบิ ๆไปทลี่ ่ัวเยยี น ตงั้ แตต่ น้ จนจบลั่วเยยี นกลบั ไมห่ นั มาเลย และไมไ่ ดแ้ สดงความ คดิ เหน็ ใดๆ เหมอื นในสายตาเธอไมม่ เี ขาอยเู่ ลย ฉนิ หนานเซงิ หลบุ ตาลงดว้ ยความเศรา้ หมอง ：“ไปเถอะ” ไป๋ เฉงิ เข็นฉนิ หนานเซงิ ออกจากหอ้ งผปู ้ ่ วยไปยังลฟิ ต์ สว่ นลัว่ ชงิ เจอ๋ ไดเ้ ดนิ ตามอยขู่ า้ งหลัง “พเ่ี ขยอยา่ โทษพสี่ าวผมเลยนะ”

“พไี่ มโ่ ทษเธอหรอก จะโทษก็ตอ้ งโทษไอค้ นแซห่ รงคนนัน้ ” “คณุ หรงคนนี้ ผมก็รสู ้ กึ วา่ เขาไมเ่ หมอื นคนดอี ะไรเลย ” ฉนิ หนานเซงิ ยักควิ้ ：“ทําไมถงึ รสู ้ กึ แบบน้ี？” “บอกไมถ่ กู ครบั อาจจะเพราะเขานสิ ยั ดเี กนิ ไป ดแู ลว้ มนั เฟคเกนิ ไป มงั้ ครับ” หลายปีมานล้ี วั่ ชงิ เจอ๋ เคยผา่ นความลําบากมาไมน่ อ้ ย และไดส้ มั ผสั น้ําใจมนุษยท์ ม่ี ตี อ่ กนั กอ่ นวยั อนั ควร เขาดนู สิ ยั ใจคอคนเกง่ มาก “ทนี่ ายพดู มเี หตผุ ล นายวา่ ทําไมมันถงึ บงั เอญิ ขนาดนน้ี ะ ตอนนง้ี าน ของพส่ี าวนายไมร่ าบรน่ื อกี ทงั้ ยังขาดเพอ่ื นรใู ้ จ เขาก็โผลม่ าพอดี ชว่ ยเธอแกไ้ ขปัญหาเรอื่ งงานไมพ่ อ แถมยงั พฒั นาความสมั พนั ธก์ บั พสี่ าวนายเป็ นเพอ่ื นสนทิ กนั ดว้ ย” “ฟังพเี่ ขยพดู แบบนแี้ ลว้ เหมอื นจะมปี ัญหาจรงิ ๆดว้ ยครบั ” “มันจะตอ้ งมจี ดุ ประสงคอ์ ยา่ งอน่ื แน่นอน นายจะตอ้ งหนักแน่นเขา้ ไว ้ นะ จะถกู หนา้ เนอ้ื ใจเสอื ของมันหลอกไมไ่ ดน้ ะ！” ลัว่ ชงิ เจอ๋ ไดม้ องไปทฉ่ี นิ หนานเซงิ จๆู่ ไดเ้ มม้ ปากหวั เราะ ฉนิ หนานเซงิ ถกู เขาหวั เราะจนประหลาดใจ ：“นายหวั เราะอะไร？”

“เมอื่ กอ่ นพเี่ ขยไมใ่ ชค่ นจจู ้ จี้ กุ จกิ แบบนน้ี ะ” กลับกนั ยงั เยอ่ หยงิ่ จะแย่ แถมยังมกั จะจอ้ งคนอยา่ งตาเขม็ง เมอ่ื กอ่ น ล่ัวชงิ เจอ๋ ไมค่ อ่ ยกลา้ เขา้ ใกลเ้ ขาเลย แตค่ รงั้ นฉ้ี นิ หนานเซงิ ตามมาถงึ หมบู่ า้ น เป็ นฝ่ ายจา่ ยคา่ แอด็ มทิ และ คา่ ผา่ ตดั ของพอ่ แมไ่ มพ่ อ แถมยังเป็ นหว่ งพส่ี าวเขาจากใจจรงิ ดว้ ย นท่ี ําใหผ้ ชู ้ ายสงู สง่ มาโดยตลอด จๆู่ ไดเ้ ปลยี่ นเป็ นคนกนั เองและเขา้ หางา่ ยขน้ึ เมอ่ื เทย่ี บกบั หรงหลนิ ทไ่ี มร่ หู ้ วั นอนปลายเทา้ ลวั่ ชงิ เจอ๋ กลบั ไวใ้ จฉนิ หนานเซงิ ทน่ี สิ ยั ไมด่ มี ากกวา่ เพราะอารมณ์ของเขาสมจรงิ มาก ฉนิ หนานเซงิ ฟังคําพดู ของลัว่ ชงิ เจอ๋ แลว้ ไดอ้ งึ้ เล็กนอ้ ย แตไ่ มน่ านกไ็ ดย้ มิ้ อยา่ งขมขนื่ ：“เมอื่ นกอ่ นพไ่ี มด่ เี อง ไมร่ ใู ้ จตวั เอง” “แตค่ รงั้ นี้ พสี่ ํานกึ ผดิ แลว้ จรงิ ๆ” ลว่ั ชงิ เจอ๋ เกบ็ รอยยมิ้ บนใบหนา้ ไว ้ จากนัน้ ไดม้ องไปทหี่ นานเซงิ อยา่ งจรงิ จัง

“คํานผี้ มจะถามแคค่ รัง้ เดยี ว พเ่ี ขยจรงิ ใจกบั พส่ี าวผมหรอื เปลา่ ครบั ？” “แน่นอน！” “ไมว่ า่ เจอแรงภายนอกใดๆกจ็ ะไมเปลยี่ นแปลง？” “ไมเ่ ปลยี่ นแปลงเด็ดขาด！” “จําคําพดู ทพี่ เ่ี ขยพดู เอาไวน้ ะ” ล่วั ชงิ เจอ๋ พดู “ผมจะเชอื พเี่ ขยอกี ครัง้ ถา้ พเี่ ขยทําใหผ้ มผดิ หวงั อกี ไมว่ า่ ยงั ไงผมก็จะไมใ่ หพ้ สี่ าวผม ยกโทษใหพ้ เี่ ขยเด็ดขาด” พดู คําพดู เหลา่ นจ้ี บ ก็ถงึ หอ้ งของฉนิ หนานเซงิ พอดี “สง่ แคต่ รงนแี้ หละ ผมไปแลว้ นะ” ลว่ั ชงิ เจอ๋ ผายมอื ใหฉ้ นิ หนานเซงิ แลว้ หนั หลงั จากไป มองดรู า่ งเงาทจี่ ากไปของเขา ฉนิ หนานเซงิ เงยี บกรบิ ก็ไมพ่ ดู จาอยู่ ตงั้ นาน “คณุ ชายครบั จะไมบ่ อกความจรงิ ใหค้ รอบครัวเขาจรงิ ๆเหรอครับ ？”

ฉนิ หนานเซงิ ดงึ สตกิ ลับมา ไดเ้ ตอื นดว้ ยเสยี งเครง่ ขรมึ ：“หา้ มพดู พวกนายกห็ า้ มพดู ออกไปโดยพลการ！เขา้ ใจยัง？” ไป๋ เฉงิ เหน็ เขากรว้ิ แลว้ ไดร้ บี กม้ หนา้ ：“ครับ” “เหมอื นทอี่ าเล็กพดู ไมม่ ผี ดิ หรงหลนิ คนนัน้ มงุ่ เป้ามาทฉี่ ัน ” กลับมาถงึ หอ้ งผปู ้ ่ วย ฉนิ หนานเซงิ ถงึ เก็บอารมณ์กลับมา แลว้ กลายป็ นคนเงยี บขรมึ เหมอื นกอ่ นหนา้ เมอื่ ครู่ ฉนิ หนานเซงิ ก็มใี จทจ่ี ะแกลง้ แกลง้ หยงั่ เชงิ ดู พบวา่ หรงหลนิ รจู ้ ักเขาดมี ากจรงิ ๆดว้ ย ถงึ ขนั้ พอ่ แมเ่ ขาก็ได ้ ตรวจสอบดว้ ย ไมง่ นั้ เขาไมม่ ที างโจมตกี ลับไดส้ วยงามขนาดนัน้ หรอก แถมยังทํา ใหค้ นของตระกลู ลว่ั มอี คตกิ บั เขาอกี “จะใหผ้ มหาคนจับตาดมู ันไวม้ ยั้ ครบั ？”ไป๋ เฉงิ ถาม “จับตาดไู ว ้ ระวงั อยา่ ใหม้ ันรตู ้ วั ” “ครับ” “ผา่ ตดั วนั ไหน？”

“อกี สามวนั ขา้ งหนา้ ครับ” “กอ่ นปลกู ถา่ ยไตจะตอ้ งปรับเปลย่ี นเรอื่ งอาหารการกนิ ใชม่ ัย้ ？สอง วนั นนี้ ายใหค้ นทําอาหารทม่ี ปี ระโยชนแ์ ละยอ่ ยงา่ ยมาหน่อย อยา่ ลมื สง่ ไปทชี่ นั้ ลา่ งชดุ นงึ ” ไป๋ เฉงิ หลบุ ตาลงและพดู อยา่ งทอดถอนใจ：“คณุ ชายเปลย่ี นไปมาก จรงิ ๆครบั ” ฉนิ หนานเซงิ ในกอ่ นหนา้ นไี้ มม่ าใสใ่ จรายละเอยี ดเล็กๆพวกนห้ี รอก เขาไมใ่ ชค่ นทลี่ ะเอยี ดออ่ นและเอาใจใสเ่ ลย อยา่ งนอ้ ย ทผ่ี า่ นมาไมเ่ คยละเอยี ดออ่ นและเอาใจใสล่ ัว่ เยยี น “ใชเ่ หรอ？งัน้ การเปลย่ี นแปลงนดี้ หี รอื ไมด่ ี？” “คงดมี ัง้ ครับ”ไป๋ เฉงิ พดู “ถา้ ทา่ นชายฉนิ รู ้ เขากค็ งจะปลาบปลมื้ ใจ มากเหมอื นกนั ครบั ” พดู ถงึ ฉนิ โมห่ าน ฉนิ หนานเซงิ นกึ ขน้ึ ไดว้ า่ ยังมอี กี เรอื่ งทจ่ี ะ ปรกึ ษาหารอื กบั เขา “มอื ถอื ละ่ ฉันมเี รอ่ื งจะหาอาเล็ก” “หาสามฉี ันมเี รอื่ งอะไร？”

หนา้ หอ้ งมเี สยี งทคี่ นุ ้ เคยกอ้ งมา ฉนิ หนานเซงิ ไดย้ นิ แลว้ มองไปตาม เสยี ง เห็นแตซ่ สู อื เยวพ่ าเดก็ ทงั้ สามมาเยย่ี มไข ้ ดา้ นหลังยงั มบี อดกี้ ารด์ คอยตดิ ตามอยสู่ องคน “อาสะใภเ้ ล็ก นพี่ วกอาสะใภเ้ ล็กมาไดย้ ังไงครับ？” ตอนที่ 406 ใครกําลงั มงุ่ เป้ ามาทลี่ ว่ั เยยี น “ไดย้ นิ มาวา่ อกี สองวนั มคี นจะเขา้ รับการผา่ ตดั ฉันก็เลยมาดหู น่อย ” “มากนั แคอ่ าสะใภเ้ ล็กแลว้ กเ็ ด็กๆเหรอครบั อาเล็กผมละ่ ？” “แดด๊ ดยี้ งุ่ อยคู่ ะ่ ” ซงิ กวงกดั อมยมิ้ ไว ้ และพดู อยา่ งคลมุ เครอื “นายอยทู่ นี่ ต่ี ลอดไมย่ อมกลับไป กต็ อ้ งลําบากสามฉี ันชว่ ยนาย บรหิ ารบรษิ ัทน่ะส”ิ ซสู อื เยวห่ นั มากลอกตาขาวใสฉ่ นิ หนานเซงิ ทนี งึ น้ําเสยี งแฝงดว้ ย ความรงั เกยี จ

“ตอ้ งขอโทษดว้ ยครับ ผมจะจดั การเรอื่ งของทางใหเ้ สร็จโดยเร็ว ครับ” ในขณะทฉี่ นิ หนานเซงิ ละอายใจก็รสู ้ กึ โลง่ ใจ มอี าเล็กของเขาคอยชว่ ยเหลอื อยู่ อยา่ งนอ้ ยก็ไมต่ อ้ งเป็ นหว่ งเรอื่ ง ของบรษิ ัทแลว้ “พวกเราอะ่ ไมเ่ ป็ นไรหรอก แตพ่ อ่ แมน่ ายน่ะสิ……” ซสู อื เยวล่ งั เลไปครหู่ นงึ่ กไ็ ดก้ ลนื คําพดู กลับไปอกี ฉนิ หนานเซงิ เงยหนา้ ขนึ้ ：“พวกทา่ นไปโวยวายใสอ่ าเล็กอกี แลว้ เหรอครับ？” ตงั้ แตร่ วู ้ า่ ฉนิ โมห่ านมใี จอยากจะถอนตวั ออกจากฉนิ ซอื่ กรปุ๊ พอ่ แม่ ของฉนิ หนานเซงิ กห็ นา้ ชนื่ ตาบานเชยี ว นอ้ งสองเสยี ไปแลว้ นอ้ งสามยงั เป็ นฝ่ ายถอนตวั เอง งนั้ ตอ่ ไปฉนิ ซอ่ื กร๊ปุ กเ็ ป็ นของบา้ นใหญแ่ ลว้ น่ะส？ิ กอ่ นหนา้ นต้ี อนทอ่ี ยเู่ มอื งหรง พอ่ แมเ่ ขามักจะเรง่ รัดใหเ้ ขาเอาสทิ ธิ การบรหิ ารบรษิ ัทกลับคนื มา ยงั วง่ิ ไปคยุ โวโออ้ วดทบี่ รษิ ัทอยเู่ ป็ น ประจํา ทําใหฉ้ นิ หนานเซงิ รสู ้ กึ ทงั้ ขายหนา้ และตกทน่ี ่ังลําบาก

ตอนนเ้ี หน็ เขาไมก่ ลับไปนานขนาดนี้ ใจคงจะรอ้ นเป็ นไฟอกี แลว้ ไม่ คดิ เลยวา่ ยงั จะวง่ิ ไปหาเรอื่ งอาเล็กทบ่ี รษิ ัทอกี หนา้ ของฉนิ หนานเซงิ ดําเหมอื นกน้ หมอ้ “เรอ่ื งเล็ก อาเล็กของนายน่าจะรับมอื ไหวอยู่” ยังไงซะสามขี องเธอก็คอื ทา่ นชายฉนิ ตอนนฉ้ี นิ ซอ่ื กรปุ๊ ยงั ตอ้ งอาศยั เขาบรหิ ารอกี แรงนงึ พวกพใี่ หญก่ ไ็ มก่ ลา้ มเี รอ่ื งดว้ ยจรงิ หรอก แคช่ อบทําอะไรทค่ี าดคดิ ไมถ่ งึ ทําใหค้ นรําคาญสดุ ๆเฉยๆ เพราะฉะนัน้ เธอถงึ ไดว้ งิ่ มาดวู า่ มอี ะไรทจี่ ะสามารถชว่ ยเหลอื ไดม้ ยั้ จะไดใ้ หฉ้ นิ หนานเซงิ กลบั ไปทเ่ี มอื งหรงโดยเร็ว สหี นา้ ของฉนิ หนานเซงิ ไดด้ ดู ขี นึ้ มาบา้ ง เพราะอาเล็กของเขาไมเ่ คย ทําใหต้ วั เองเสยี เปรยี บอยแู่ ลว้ “เราไมเ่ อากจิ การครอบครัวของตระกลู ฉนิ และไมพ่ ักอาศยั อยกู่ บั พอ่ แมน่ าย เพราะฉะนัน้ ถงึ พวกเขาจะยงั ไงก็ไมก่ ระทบกบั พวกเรา แตล่ ัว่ เยยี นไมเ่ หมอื นกนั ถา้ นายอยากคนื ดกี บั เธอ กต็ อ้ งขจัดอคตทิ พี่ อ่ แม่ นายมตี อ่ เธอกอ่ น” ฉนิ หนานเซงิ ขมวดควิ้ เงยี บอยพู่ ักใหญ่ ถงึ พยักหนา้ ดว้ ยความตงึ เครยี ด

“ผมเขา้ ใจความหมายของอาสะใภเ้ ล็กครับ” “ผมจะไปคยุ กบั พอ่ แมผ่ ม จะไมใ่ หล้ ั่วเยยี นตอ้ งกล้ํากลนื ฝื นทนอกี ครบั ” ซสู อื เยวเ่ หน็ บรรลเุ ป้าหมายแลว้ ก็ไมไ่ ดพ้ ดู อะไรอกี เปิดซปุ ไกท่ เี่ อามาดว้ ยรอยยมิ้ แลว้ ตกั ใหฉ้ นิ หนานเซงิ ถว้ ยนงึ “ไดย้ นิ มาวา่ สองวนั นนี้ ายไมค่ อ่ ยทานอะไรเลย รบี ชมิ ซปุ ไกน่ เ่ี ร็ว อา สะใภเ้ ล็กเป็ นคนทําเองกบั มอื เลย” “ขอบคณุ ครบั อาสะใภเ้ ล็ก ยงั ลําบากอาสะใภท้ ําอนั นใ้ี หผ้ ม โดยเฉพาะอกี ” “พห่ี นานเซงิ พคี่ ดิ อะไรน่ะ”ซงิ เฉนิ แบะปาก “ไมไ่ ดท้ ําเพอ่ื พ่ี โดยเฉพาะสกั หน่อย” “นเ่ี ป็ นของทห่ี มา่ ม๊ที ําเพอ่ื แดด๊ ดโ้ี ดยเฉพาะตา่ งหาก ” “หมา่ ม๊บี อกชว่ งนแ้ี ดด๊ ดเ้ี ลกิ งานดกึ อยเู่ รอื่ ยเลย ลําบากมาก ถงึ ไดท้ ํา ใหแ้ ดด๊ ดด้ี ม่ื โดยเฉพาะ” ซงิ กวงกซ็ าํ้ เตมิ ดว้ ยรอยยมิ้ “ของพห่ี นานเซงิ แคแ่ วะเอามาใหเ้ ฉยๆคะ่ ”

ฉนิ หนานเซงิ ：“……” เขารอู ้ ยแู่ ลว้ เชยี ววา่ เขาคคู่ วรดมื่ แคซ่ ปุ ไกท่ เ่ี หลอื จากอาเล็กของเขา ซงิ หยนุ เห็นเขาเหมอื นจะเสยี ใจนดิ หน่อย จงึ ไดเ้ ดนิ ไปลบู หลังมอื เขา ฉนิ หนานเซงิ ยังคดิ วา่ ซงิ หยนุ จะปลอบตวั เอง จงึ ไดม้ องไปทเี่ ขาดว้ ย ความปรารถนาทเี่ ตม็ เป่ียม “ไมต่ อ้ งเสยี ใจไปนะครบั ” “อยากดม่ื นํ้าซปุ ตอ่ ไปมาดมื่ ทบี่ า้ นผมก็ไดค้ รับ ” “เพราะยังไงซะถงึ พจี่ บี พส่ี ะใภก้ ลบั มา พส่ี ะใภก้ ็ทําไมเ่ ป็ นหรอก ” ฉนิ หนานเซงิ กดั ฟัน：“พต่ี อ้ งขอบใจคําปลอบโยนของนายจรงิ ๆ” สหี นา้ ของซงิ หยนุ ภาคภมู ใิ จอยา่ งไรส้ าเหตุ：“ไมต่ อ้ งเกรงใจครับ” ฉนิ หนานเซงิ ：“……” ซสู อื เยวถ่ กู พวกเขาหยอกจนหวั เราะ เธอไดข้ ยศ้ี รี ษะนอ้ ยๆของซงิ หยนุ “ไมต่ อ้ งสนใจพวกเขา รบี ดม่ื เถอะ”

ฉนิ หนานเซงิ ไดข้ อบคณุ ซสู อื เยว่ จากนัน้ ไดใ้ ชช้ อ้ นตกั ขนึ้ มาดมื่ คํานงึ ทนั ใดนัน้ ตาไดเ้ ปลง่ ประกายขนึ้ มาทนั ที “อรอ่ ย！อาสะใภเ้ ล็ก ซปุ ไกน่ ยี้ งั มอี กี มัย้ ครบั ？” “แน่นอน อยากดมื่ กต็ กั เอง” “ผมอยาก……” “สง่ ไปใหข้ า้ งลา่ ง？” ฉนิ หนานเซงิ พยกั หนา้ อยา่ งเกอ้ เขนิ ซสู อื เยวเ่ อากระตกิ เกบ็ ความรอ้ นอกี กระตกิ นงึ มาจากมอื ของบอดี้ การด์ แลว้ ตบเบาๆ “ไดเ้ ตรยี มไวอ้ ยู่ เดย๋ี วอากจ็ ะลงไปเยยี่ มลว่ั เยยี นกบั คณุ ป้าเลย” “อาไปหาลั่วเยยี น หา้ มบอกเรอื่ งปลกู ถา่ ยไตกบั เธอเดด็ ขาดนะครบั ผมกลวั วา่ เธอจะเป็ นหว่ งอะ่ ครบั ” ซสู อื เยวก่ ลนั้ ขําไวไ้ มอ่ ยู่：“เป็ นหว่ ง？กลวั นายจะหนกี ลางดกึ มากกวา่ มงั้ ？” ฉนิ หนานเซงิ สหี นา้ แขง็ ทอื่ “อาสะใภเ้ ล็ก”

“อาสะใภเ้ ล็กเตอื นใหน้ ายแยกแยะความจรงิ ” ฉนิ หนานเซงิ ยงั ปากแขง็ อกี ：“อาสะใภไ้ มเ่ ห็น เมอื่ วานหลังจากที่ เธอรวู ้ า่ ผมไดร้ ับบาดเจ็บ ตอนทว่ี งิ่ มาหาผมเป็ นหว่ งและกงั วลมาก แคไ่ หน！” “จากนัน้ ละ่ ？วนั นเี้ ธอไดถ้ ามอาการบาดเจ็บของนายมัย้ ？” ฉนิ หนานเซงิ ：“……” วนั นล้ี วั่ เยยี นไมไ่ ดถ้ ามอาการของเขาจรงิ ๆ ทงั้ ๆทเี่ มอื่ วานดแู ลว้ ยงั เป็ นหว่ งกงั วลมากอยเู่ ลย ตอ้ งเพราะเรอ่ื งของตอนเชา้ แน่นอน เธอถงึ ไดโ้ มโหจนลมื ไปเลย หรอื วา่ หรงหลนิ คนนัน้ กําลงั เลน่ ตกุ ตกิ อยู่！ สรปุ กค็ อื ยนื กรานทจี่ ะไมย่ อมรบั วา่ ในใจของลว่ั เยยี นไมม่ เี ขา เห็นสหี นา้ ยํา่ แยข่ องเขา ซสู อื เยวก่ เ็ ขา้ ใจแลว้ “เธอไมเ่ พยี งไมเ่ ป็ นหว่ งนาย เมอ่ื คนื ยังออกไปเปิดหอ้ งกบั คนอน่ื ？” “แคพ่ กั อยโู่ รงแรมเดยี วกนั เฉยๆ อยา่ พดู จาน่าเกลยี ดแบบน้ี”ฉนิ หนานเซงิ วางถว้ ยลง สหี นา้ ดแู ยม่ าก

“อาสะใภเ้ ล็กพดู จาน่าเกลยี ด？” “งัน้ นายคงยังไมเ่ ห็นทพี่ ดู จาน่าเกลยี ดกวา่ น้ี！” ซสู อื เยวห่ นา้ หอ้ ยลงมา อารมณเ์ ปลยี่ นไปทนั ที “รปู ถา่ ยก็ถกู คนแอบถา่ ยและปลอ่ ยลงบนโซเชยี ลแลว้ แตน่ ายกลับ ซกุ อยทู่ โี่ รงพยาบาลไมร่ เู ้ รอื่ งอะไรสกั อยา่ ง！” ฉนิ หนานเซงิ ตน่ื เตน้ ขน้ึ มาทนั ที：“รปู ถา่ ยอะไรครับ？ปลอ่ ยไปท่ี ไหน คอมเมน้ ทต์ อนนเี้ ป็ นไงบา้ ง？” พดู จบกไ็ ดห้ นั ไปจอ้ งไป๋ เฉงิ ทาเขาทําไมไมเ่ ตอื นตวั เองใหเ้ ร็วกวา่ นี้ ไป๋ เฉงิ ตน่ื เตน้ และไดร้ บี อธบิ าย：“คนของเราไดเ้ ฝ้ าจบั ตาดไู วต้ ลอด ครับ แตไ่ มเ่ หน็ ขา่ วทไี่ มเ่ ป็ นผลดกี บั คณุ นายจรงิ ๆครับ ” ซสู อื เยวม่ องซงิ หยนุ ทนี งึ ซงิ หยนุ พยักหนา้ แลว้ ลว้ งแทบ็ เล็ตของตวั เองออกมา หาของทถ่ี กู เขาสกดั กนั้ เจอแลว้ ยน่ื ใหฉ้ นิ หนานเซงิ ดู “พห่ี นานเซงิ อนั นคี้ อื คอมเมน้ ทท์ สี่ กดั กนั้ ไดใ้ นตอนเชา้ ครับ ” “ยงั มที พี่ ดู จาน่าเกลยี ดกวา่ นอี้ กี ลว้ นถกู พวกเราลบทง้ิ ไปแลว้ ครบั ”

ฉนิ หนานเซงิ เอามาดู เป็ นรปู ถา่ ยทท่ี เี่ มอื่ คนื ล่ัวเยยี นกบั หรงหลนิ เขา้ ออกโรงแรมและน่ังดนิ เนอรท์ ร่ี า้ นอาหารครู่ ักจรงิ ๆ สว่ นใตร้ ปู เหลา่ น้ี ตา่ งกถ็ กู ตงั้ หวั ขอ้ ทนี่ ่าขยะแขยงมาก “หลังออกจากวงการตกอบั ถงึ ขนั้ น้ี！ย่ัวชายแกไ่ มส่ ําเร็จแลว้ หาทพ่ี งึ่ ใหม่ กําลงั พดู กนั วา่ ล่วั เยยี นมเี สยี่ เลย้ี งกค่ี นกนั แน่！” “ถกู ไลต่ ะเพดิ ออกจากตระกลู ไฮโซ แลว้ ถกู แบนจากในวงการ นักแสดงหญงิ ดเี ดน่ ตกอบั ไดแ้ ตพ่ งึ่ พาขายตวั ประทงั ชวี ติ ！” สามารถนกึ ได ้ ถา้ รปู ถา่ ยละคอลมั นเ์ หลา่ นถ้ี กู โพสตล์ งโซเชยี ล ลัว่ เยยี นจะตอ้ งถกู ดา่ มากขนาดไหน “พดู จาเหลวไหล！” ฉนิ หนานเซงิ โมโหจนทบุ รถเขน็ ทนี งึ ไมน่ กึ เลยวา่ ราวจับโลหะทว่ี า่ กนั วา่ แข็งแรงทนทานทสี่ ดุ ในโลกจะถกู เขาทบุ จนบมุ๋ ลงไป “พหี่ นานเซงิ พนี่ ไ่ี มไ่ หวเลย” “แมแ้ ตผ่ หู ้ ญงิ ของตวั เองก็ปกป้องไมไ่ ด ้ ไมแ่ ปลกเลยทพ่ี ส่ี ะใภจ้ ะ หยา่ กบั พ”่ี

ซงิ เฉนิ ยังหวั เราะเยาะเขาอยขู่ า้ งๆ “ถา้ เป็ นแดด๊ ดี้ เขาจะไมป่ ลอ่ ยให ้ เรอ่ื งแบบนเี้ กดิ ขนึ้ เด็ดขาด” ฉนิ หนานเซงิ สําลัก จากนัน้ ยนื่ แทบ็ เล็ตใหไ้ ป๋ เฉงิ ดว้ ยทา่ ทเี งยี บขรมึ และน่ากลัว “ไปตรวจสอบ！” “ไปตรวจสอบใหช้ ดั เจน！” “ใครมงุ่ เป้ามาทลี่ ว่ั เยยี นกนั แน่！” “เดย๋ี วหาตวั เจอ ฉันจะใหม้ ันไดเ้ หน็ ดแี น่ ！” ลั่วเยยี นประกาศไปตงั้ นานแลว้ วา่ ออกจากวงการ ตอนนเี้ ธอที่ ชอ่ื เสยี งป่ นปี้กไ็ มม่ อี ะไรใหน้ ่าทําขา่ วเลย แตแ่ ลว้ กลับมคี นตามมาทหี่ มบู่ า้ นเล็กๆจากทางไกล แถมยังเลน่ ตาม ถา่ ยโดยเฉพาะ เสร็จแลว้ ยังเชอื่ มโยงการตลาดแอนตล้ี ั่วเยยี น ถา้ จะ บอกวา่ ไมม่ คี นบงการอยเู่ บอื้ งหลัง ฉนิ หนานเซงิ ยังไงก็ไมเ่ ชอื่ เด็ดขาด ลจู่ อื่ เหยาหนไี ปแลว้ ลั่วเยยี นยังมศี ตั รคู นไหนกนั แน่ทเี่ กลยี ดเธอ มากขนาดนี้ อยากเอาเธอใหถ้ งึ ตาย

ตอนที่ 407 ผชู้ ายแรด ฉนิ หนานเซงิ โมโหไมเ่ บาเลย ไดอ้ อกคําสง่ั ใหไ้ ป๋ เฉงิ ไปตรวจสอบ ทนั ที ซสู อื เยวเ่ หน็ สถานการณแ์ ลว้ ไดฝ้ ากซงิ หยนุ กบั ซงิ กวงไวใ้ หก้ บั เขา สว่ นตวั เองไดจ้ งู มอื ซงิ เฉนิ ลงไปหาลัว่ เยยี นทหี่ อ้ งผปู ้ ่ วยชนั้ ลา่ ง ตอนทพี่ วกเธอมาถงึ ลว่ั เยยี นกําลงั คยุ กบั หมอดว้ ยตาแดงกํา่ อยู่ เห็นซสู อื เยวย่ ังไดป้ ระหลาดใจมาก：“สอื เยว่ เธอมาไดย้ ังไง？” “ฉันไดย้ นิ วา่ เธออยนู่ ี่ เลยมาเยย่ี มเธอสกั หน่อย” ลว่ั เยยี นอําลากบั คณุ หมอ แลว้ เดนิ มาพดู คยุ กบั ซสู อื เยว่ “เธอมใี จแลว้ ” “นา้ ล่ัวเยยี นไมต่ อ้ งเสยี ใจนะครับ” “ลกู อมอนั นใี้ หค้ ณุ นา้ ครับ หมา่ ม๊ขี องคณุ นา้ จะตอ้ งดขี นึ้ แน่นอนครบั ” ซงิ เฉนิ เอาอมยม้ิ ออกมาจากกระเป๋ า พอยน่ื ใหก้ บั ลั่วเยยี นแลว้ ยัง คอยพดู จาปากหวาน

ทซี่ สู อื เยวพ่ าซงิ เฉนิ มา ก็เพราะรสู ้ กึ วา่ เจา้ ตวั แสบคนนสี้ รา้ งรอยยมิ้ ใหค้ นรอบขา้ งเกง่ มาก ความจรงิ พสิ จู นว์ า่ เธอทําถกู แลว้ ลั่วเยยี นรับลกู อมทซ่ี งิ เฉนิ ใหเ้ ธอ ใบหนา้ เผยรอยยมิ้ ทผ่ี อ่ นคลาย ออกมา：“ขอบคณุ ซงิ เฉนิ นะ เดย๋ี วรอใหห้ มา่ ม๊ขี องนา้ หายดแี ลว้ นา้ เลยี้ งขา้ วมอ้ื ใหญผ่ มนะครบั ” ซงิ เฉนิ รบี พยักหนา้ “งัน้ หผมจะกนิ ป้ิงยา่ งนะครับ” ลว่ั เยยี นยมิ้ อกี ：“โอเคครบั ” พดู คยุ กบั ซงิ เฉนิ เสร็จ ลัว่ เยยี นไดม้ องมาทซ่ี สู อื เยวอ่ กี “คณุ หมอวา่ ไงบา้ ง อาการของคณุ ป้าเป็ นยงั ไงบา้ ง ？” “กอ่ นหนา้ นอี้ าการหนักนดิ หน่อย ดที ม่ี คี นใจดบี รจิ าคไตให ้ อกี ทงั้ ยัง ตรวจจับคสู่ ําเร็จกบั แมฉ่ ัน คณุ หมอบอกถงึ แมผ้ า่ ตดั มคี วามเสยี่ งอยู่ แตเ่ ปอรเ์ ซน็ ตท์ จ่ี ะสําเร็จก็สงู มากเชน่ กนั ” “จะเขา้ รับการผา่ ตดั วนั ไหน？” “อกี สามวนั ขา้ งหนา้ ”

ซสู อื เยวต่ บไหลข่ องเธอ “หลายวนั นเ้ี ธอตอ้ งลําบากหน่อยนะ แต่ ตอนทดี่ แู ลคณุ ป้า ก็ตอ้ งดแู ลตวั เองดๆี นะ รยู ้ ัง？” ลวั่ เยยี นไดย้ นิ แลว้ ยมิ้ ：“ฉันรแู ้ ลว้ ” “อยา่ มวั แตย่ นื คยุ อยขู่ า้ งนอกเลย เขา้ ไปนั่งขา้ งในกนั เถอะ” “กด็ เี หมอื นกนั ฉันจะไดเ้ ยยี่ มคณุ ป้าดว้ ย” ทงั้ สามคนเขา้ ไปในหอ้ งผปู ้ ่ วยดว้ ยกนั ซสู อื เยวแ่ วบ๊ แรกก็สงั เกตเห็น ผชู ้ ายทน่ี ่ังอยตู่ รงขอบเตยี งและกําลงั พดู คยุ กบั คณุ แมล่ ่วั เธอประหลาดใจเล็กนอ้ ย จงึ ไดห้ นั หนา้ ไปถามลวั่ เยยี น：“นค่ี อื ……” ลัว่ เยยี นรบี แนะนําใหเ้ ธอทนั ที：“ออ๋ นคี่ อื หรงหลนิ เพอื่ นรว่ มงานที่ ทา่ นเวนิ แนะนําใหฉ้ ัน” “หรงหลนิ นคี่ อื ซสู อื เยว่ เธอเป็ นเพอ่ื นสนทิ ของฉันคะ่ ” หรงหลนิ ไดย้ นิ แลว้ ลกุ ขนึ้ เดนิ มาทข่ี า้ งกายของซสู อื เยว่ ใบหนา้ ประดบั ดว้ ยรอยยมิ้ ทใ่ี สสะอาด “คณุ นายฉนิ ไดย้ นิ ชอื่ เสยี งเรยี งนามของคณุ มานานมากแลว้ ครับ ” ซสู อื เยวย่ กั ควิ้ ：“คณุ เคยไดย้ นิ ชอ่ื ของฉัน？”

“คณุ นายฉนิ ทโี่ ดง่ ดงั ไปทวั่ เมอื งหรง ฟันฝ่ าจากแสตนอนิ มาตลอด ทาง จนตอนนก้ี ลายเป็ นดาราทมี่ ชี อื่ เสยี งมาก ใบหนา้ ของคณุ ก็ เหมอื นโลโกต้ วั เป็ นๆ ผมไมอ่ ยากรจู ้ ักก็ยังยากเลยครบั ” ซสู อื เยวฟ่ ังแลว้ ยมิ้ เธอรสู ้ กึ ไดถ้ งึ ความรสู ้ กึ เป็ นศตั รทู แ่ี พรม่ าจากบน ตวั หรงหลนิ ไดอ้ ยา่ งประหลาดใจ “ถา้ คณุ หรงรจู ้ ักฉันผา่ นการขา่ วและคําคน้ หายอดฮติ งนั้ คงไมค่ อ่ ย ประทบั ใจฉันเทา่ ไหรส่ นิ ะคะ？” “ทําไมคณุ นายฉนิ ถงึ พดู แบบนลี้ ะ่ ครับ？” “ขา่ วทเ่ี กยี่ วขอ้ งกบั ฉันในชว่ งนี้ เหมอื นลว้ นไมใ่ ชข่ า่ วดอี ะไรเลย ” “หมายถงึ เรอื่ งทค่ี ณุ แปลงรา่ งเป็ นสวห่ี รงเปิดสถานฝึกศลิ ปะป้องกนั ตวั เกบ็ คา่ เลา่ เรยี นแคห่ นงึ่ หยวนสอนเดก็ ผหู ้ ญงิ เหรอครบั ？” ซสู อื เยวไ่ มไ่ ดพ้ ดู อะไร ไมย่ อมรับและไมไ่ ดป้ ฏเิ สธ “เรอ่ื งนมี้ ขี อ้ พพิ าทคอ่ นขา้ งเยอะจรงิ ๆ แตผ่ มเชอื่ วา่ ทจ่ี รงิ ความตงั้ ใจ เดมิ ของคณุ นายฉนิ คอื คดิ แทนเดก็ ผหู ้ ญงิ พวกนัน้ ทจ่ี รงิ ผมนับถอื คณุ มาก ขอแคเ่ ป็ นเรอ่ื งทอ่ี ยากทําก็จะไปทําแน่นอน ไมว่ า่ คนอนื่ จะ คดิ ยังไง ขอแคไ่ มล่ ะอายแกใ่ จตวั เอง เหมอื นจอมยทุ ธใ์ นสมัย โบราณเลยครับ”

ซสู อื เยวย่ กั ควิ้ ทงั้ ๆทเ่ี ป็ นคําชม แตพ่ อฟังอยใู่ นหขู องเธอแลว้ กลบั รสู ้ กึ บาดหอู ยา่ งไรส้ าเหตุ “คณุ หรงพดู ซะฉันอายจนจะแทรกแผน่ ดนิ หนอี ยแู่ ลว้ คะ่ ” ล่ัวเยยี นมองเธออยา่ งประหลาดใจ：“ทําไมตอ้ งอายจนจะแทรก แผน่ ดนิ หนดี ว้ ย ทงั้ ๆทกี่ ําลังชมเธอ” ล่ัวเยยี นรสู ้ กึ วา่ หรงหลนิ พดู ถกู ทจ่ี รงิ เธอก็คดิ แบบนเ้ี หมอื นกนั ถงึ แมค้ นมากมายตา่ งก็เขา้ ใจซสู อื เยวผ่ ดิ แตเ่ ทา่ ทเี่ ธอเห็น การ กระทํามากมายของซสู อื เยวล่ ว้ นเทห่ ม์ าก！ ซสู อื เยวห่ นั ไปมองล่ัวเยยี น รสู ้ กึ ไอดอลคนทตี่ วั เองชอบมาโดย ตลอดคนนช้ี า่ งน่ารักและใสซอ่ื จรงิ ๆ เธอฟังไมอ่ อกเลยวา่ คําพดู ของหรงหลนิ แฝงดว้ ยการเหน็บแนม กลับกนั ยงั นกึ วา่ ฝ่ ายตรงขา้ มกําลังชมเธอจากใจจรงิ อกี ซสู อื เยวย่ ม้ิ ออ่ นๆ “เพราะจากปากของคณุ หรง ฉันไมเ่ หมอื นจอมยทุ ธห์ ญงิ อะไรน่ันเลย กลบั เหมอื นคนเห็นแกต่ วั ทขี่ อแคต่ วั เองมคี วามสขุ กจ็ ะกระทําผดิ อยา่ งเหมิ เกรมิ สารพัดอยา่ ง”

หรงหลนิ ยกั ควิ้ สวยเล็กนอ้ ย แววตามคี วามรสู ้ กึ ผดิ โผลข่ นึ้ มา “ผมไมไ่ ดห้ มายความวา่ อยา่ งนัน้ ครับ คณุ นายฉนิ คงจะเขา้ ใจ ความหมายผมผดิ ไปแลว้ ครับ” “เขา้ ใจผดิ หรอื เปลา่ คณุ หรงน่าจะรดู ้ คี ะ่ ？” ระหวา่ งทท่ี งั้ สองพดู คยุ กนั บรรยากาศผดิ สงั เกตนดิ หน่อย ลว่ั เยยี นคอ่ นขา้ งทําอะไมถ่ กู มรี ทู ้ ําไมสอื เยวถ่ งึ ไดป้ ะทะกบั หรงหลนิ ในขณะทลี่ วั่ เยยี นกําลงั มนึ งงอยู่ หรงหลนิ ไดเ้ ป็ นฝ่ ายถอยหลงั ไป หลายกา้ ว จากนัน้ ไดพ้ ดู กบั ซสู อื เยวด่ ว้ ยรอยยม้ิ ：“คณุ นายฉนิ คณุ มาทนี่ นี่ ่าจะ ไมใ่ ชแ่ คม่ าเยยี่ มลัว่ เยยี นกบั คณุ ป้ามัง้ ครับ？คณุ ไดไ้ ปเยยี่ มคณุ ชาย นอ้ ยฉนิ มา？เขาไดพ้ ดู อะไรกบั คณุ ใชห่ รอื เปลา่ ครับ ถงึ ไดท้ ําใหค้ ณุ เขา้ ใจผมผดิ ” คําพดู นพี้ ดู จบ ลั่วเยยี นก็เขา้ ใจขน้ึ มาทนั ที “ฉนิ หนานเซงิ พดู อะไรไมด่ ขี องหรงหลนิ ใหเ้ ธอฟัง ？” เธอกดั ฟันกรอด ไมน่ กึ เลยวา่ คนอยา่ งฉนิ หนานเซงิ ยังจะวงิ่ ไปฟ้อง ดว้ ย！

เกง่ จรงิ ๆ ทําไมเมอื่ กอ่ นดไู มอ่ อกเลยวา่ เขาเป็ นคนแบบนี้ ซสู อื เยวฟ่ ังจบแลว้ ขมวดควิ้ ：“ฉันไดไ้ ปเยย่ี มหนานเซงิ มาจรงิ คะ่ แตเ่ ขาไมไ่ ดเ้ อย่ ถงึ คณุ เลยคะ่ ” หรงหลนิ ยม้ิ อยา่ งออ่ นโยนทนี งึ ：“สงสยั ผมคงจะเขา้ ใจคณุ ชายนอ้ ย ฉนิ ผดิ ไปแลว้ คราวหนา้ ถา้ เจอเขาจะตอ้ งขอโทษเขาแน่นอนครับ ” “ขอโทษะอะไรคะ กเ็ ห็นๆอยวู่ า่ เขาเสยี มารยาทเอง ！” “ลั่วเยยี น นั่นมนั คนละเรอ่ื งกนั ครบั ” “คณุ นายฉนิ น่าจะไมพ่ ดู เท็จเพอื่ ปกป้องหลานชายของสามเี ธอหรอก ครับ ผมเขา้ ใจคณุ ชายนอ้ ยฉนิ ผดิ จรงิ ๆ กค็ วรจะตอ้ งขอโทษเขา ครบั ” “แตว่ า่ ……” ลว่ั เยยี นกดั ฟันพรอ้ มทงั้ มองซสู อื เยวอ่ กี แวบ๊ นงึ ในแววตาแฝงดว้ ย ความสงสยั ทช่ี ดั เจน ซสู อื เยวเ่ กอื บจะถกู ยั่วโมโหจนหวั เราะ เยยี่ มมาก ฝี มอื หลอกผหู ้ ญงิ ของหรงหลนิ คนนส้ี งู ขนาดนี้ ไมน่ กึ เลย วา่ ยังเป็ นผชู ้ ายแรดดว้ ย

ฉนิ หนานเซงิ ดแู ลว้ เป็ นคนชกตอ่ ยเกง่ มาก ทจี่ รงิ เป็ นคนโงค่ นนงึ ไม่ งนั้ กไ็ มน่ านป่ านนกี้ ็ยงั ไมร่ ใู ้ จตวั เองหรอก ทําเอาซะตอนนถ้ี งึ ขนั้ จบี เมยี จนไดร้ ับสนิ ความทกุ ขท์ รมาน ถา้ ใหฉ้ นิ หนานเซงิ เจอกบั หรงหลนิ ตวั ตอ่ ตวั เอง จะตอ้ งถกู รังแกตาย แน่ๆ ตอนนซ้ี สู อื เยวไ่ มค่ ดิ จะสนใจผชู ้ ายแรดคนนี้ เธอเลอื กทจี่ ะเดนิ เขา้ ไปทกั ทายกบั คณุ แมล่ ัว่ “สวสดั คี ะ่ คณุ ป้า หนูมาเยยี่ มคณุ ป้าคะ่ ชว่ งนอ้ี าการคณุ ป้าเป็ นไงบา้ ง คะ？” “คณุ ซเู หรอคะ ขอบคณุ ทมี่ าเยย่ี มป้าคะ่ ทจ่ี รงิ ป้ากไ็ มไ่ ดเ้ ป็ นอะไรคะ่ ยงั ตอ้ งลําบากคณุ วง่ิ มาเทย่ี วนงึ อกี ป้าเกรงใจจรงิ ๆเลย” “ไมร่ บกวนคะ่ ลัว่ เยยี นเป็ นเพอ่ื นสนทิ ของหนู แมข่ องเธอก็เหมอื น แมข่ องหนูคะ่ ” ซสู อื เยวย่ มิ้ จากนัน้ ไดเ้ ปิดกระตกิ เก็บความรอ้ นทหี่ ว้ิ อยใู่ นมอื ออก “นเี่ ป็ นซปุ ไกท่ ห่ี นูตนุ๋ เอง กอ่ นมาไดถ้ ามคณุ หมอมาโดยเฉพาะ อนั น้ี บํารงุ รา่ งกายมาก ดม่ื กอ่ นผา่ ตดั มสี ว่ นชว่ ยในการฟื้นฟรู า่ งกายของ คณุ ป้าคะ่ ”

“โอว้ งนั้ ขอบคณุ หนูมากเลยนะ” ซสู อื เยวส่ า่ ยหวั ดว้ ยรอยยม้ิ จากนัน้ ไดต้ กั ซปุ ไกอ่ อกมาใหเ้ ธอถว้ ยนงึ ลว่ั เยยี นรบี รับถว้ ยมา：“ฉันมาเอง สอื เยว่ ขอบใจเธอนะ” ซสู อื เยวฟ่ ังทพี่ ดู แลว้ ไดล้ กุ ขนึ้ ขยับพน้ื ทต่ี รงขอบเตยี งให ้ ตอนทห่ี นั หนา้ พบวา่ หรงหลนิ กําลงั จอ้ งมองซงิ เฉนิ ทอ่ี ยขู่ า้ งๆ นกึ ถงึ เรอื่ งทซ่ี งิ เฉนิ เจอกอ่ นหนา้ น้ี ซสู อื เยวต่ กใจ เธอรบี เดนิ ไปบงั การมองเห็นของหรงหลนิ ไว ้ “จๆู่ นกึ ขนึ้ มาไดว้ า่ ทา่ นป่ ฉู นิ กบั ทา่ นเวนิ เป็ นเพอ่ื นกนั มาหลายชว่ั คน แตท่ า่ นเหมอื นไมเ่ คยไดย้ นิ มากอ่ นวา่ เมอื งหรงมตี ระกลู หรงอะไร ดว้ ย ไมท่ ราบวา่ คณุ หรงเป็ นคนเมอื งหรงหรอื เปลา่ คะ ？” ตอนที่ 408 กลายเป็ นผชู้ ว่ ยของคนอน่ื รอยยมิ้ ของหรงหลนิ คอ่ ยๆ จางหายไป “ทจี่ รงิ ผมไมใ่ ชค่ นเมอื งหรง แตค่ ณุ ป่ ขู องผมเป็ นคนเมอื งหรง เป็ น เพอื่ นเกา่ กบั คณุ ป่ เู วนิ ดงั นัน้ ตลอดมาเขาจงึ มองผมเป็ นหลานแทๆ้ ”

ซสู อื เยวฟ่ ังแลว้ พยกั หนา้ “ทแ่ี ทก้ เ็ ป็ นแบบน้ี” “แลว้ คณุ หรงรจู ้ กั ล่ัวเยยี นมากอ่ นไหม” หรงหลนิ มองซสู อื เยวอ่ ยา่ งคอ่ นขา้ งประหลาดใจ “ทําไมคณุ นายฉนิ ถามแบบนค้ี รับ” “ฉันไดย้ นิ วา่ คณุ หรงอยากทํางานในสถาบนั การศกึ ษาและการ ฝึกอบรม ถา้ เชน่ นัน้ ประสบการณ์ในชวี ติ กอ่ นหนา้ นขี้ องลั่วเยยี นจะมี ผลตอ่ การลงทะเบยี นหรอื ไม่ ทําไมคณุ ถงึ ยังเลอื กรว่ มมอื กบั เธออกี ละ่ ” “ไมไ่ ดร้ จู ้ กั ลว่ั เยยี นมากอ่ น รวู ้ า่ เธอเป็ นคนแบบไหน คณุ หรงไมก่ ลัว วา่ เธอจะมาสรา้ งปัญหาใหค้ ณุ ในอนาคตเหรอ ” คําพดู ของซสู อื เยว่ ทําใหส้ หี นา้ ของลั่วเยยี นซดี ลงเล็กนอ้ ย เธอยงั ไมไ่ ดค้ ดิ ถงึ ขนั้ นเี้ ลย กอ่ นหนา้ นไี้ ดย้ นิ แคว่ า่ หรงหลนิ วาดรปู เคก้ กอ้ นโตใหเ้ ธอ ทําใหเ้ ธอลมื สถานการณข์ องตวั เองไปชว่ั ขณะ นั่นสิ ไมใ่ ชท่ กุ คนทเ่ี ป็ นเหมอื นหลานสาวของทา่ นเวนิ ทเ่ี ป็ นแฟน คลับทซี่ อื่ สตั ยข์ องเธอ

และไมใ่ ชท่ กุ คนทไ่ี มร่ งั เกยี จประสบการณ์ในชวี ติ ทผี่ า่ นมาของเธอ แลว้ ยงั เตม็ ใจยอมรบั การชแี้ นะจากเธอ ทงั้ ทงั้ ทหี่ รงหลนิ สามารถมที างเลอื กทด่ี กี วา่ ทําไมยังจะรว่ มมอื กบั ตวั เองอกี เรอ่ื งทไ่ี มเ่ คยคดิ มากอ่ น ถกู ซสู อื เยวเ่ อย่ เตอื น ตอนนค้ี ดิ ไดท้ งั้ หมดแลว้ ซสู อื เยวม่ องไปยังหรงหลนิ สหี นา้ เครง่ ขรมึ อยา่ งมาก ดเู หมอื นก็ กําลงั รอคอยคําตอบอยู่ หรงหลนิ หรตี่ าเล็กนอ้ ย ถา้ บอกวา่ ตอนแรกเขาไมเ่ ห็นซสู อื เยวใ่ น สายตาเลย ตงั้ แตน่ เ้ี ป็ นตน้ ไป ในทส่ี ดุ เขากไ็ ดต้ ระหนักวา่ ซสู อื เยว่ ไมใ่ ชผ่ หู ้ ญงิ ธรรมดา ผหู ้ ญงิ ทสี่ ามารถจัดการทา่ นชายฉนิ ใหอ้ ยหู่ มัด แน่นอนวา่ ไมม่ ที าง ธรรมดา เขาไดแ้ ตพ่ ยกั หนา้ เบาๆ รับสารภาพอยา่ งหนา้ ชน่ื ตาบาน “ทจ่ี รงิ ผม รจู ้ กั เธอมานานมากแลว้ ” หรงลนิ พดู อยา่ งนัน้ แลว้ เอารปู เมอื่ นานมาแลว้ ออกมาจากกระเป๋ าเสอื้ โคท้

ลัว่ เยยี นรับมาดู รสู ้ กึ ประหลาดใจมาก “นม่ี นั รปู สมยั ทฉ่ี ันอยสู่ ถาน เลยี้ งเดก็ กําพรา้ น!่ี ” ชว่ งเวลานัน้ มนั ผา่ นมาหลายปีแลว้ บางทเี ธอเองกอ็ าจจะไมไ่ ดเ้ ก็บ ภาพในชว่ งนัน้ ไว ้ แตห่ รงหลนิ มรี ปู ของเธอไดย้ ังไง “คณุ ……” ลว่ั เยยี นมองไปทหี่ รงหลนิ อยา่ งคอ่ นขา้ งเคลอื บแคลง สงสยั หรงหลนิ มองกลบั ลัว่ เยยี น แววตาเต็มไปดว้ ยความออ่ นโยนและ คดิ ถงึ “พล่ี ัว่ เยยี น คณุ จําผมไมไ่ ดจ้ รงิ ๆ เหรอ” ลว่ั เยยี นมสี หี นา้ ทมึ่ ทอื่ แมแ้ ตซ่ สู อื เยวย่ ังประหลาดใจมาก ไมน่ ่าเชอ่ื วา่ ผชู ้ ายรา้ ยลกึ คนนกี้ บั ซสู อื เยวจ่ ะมอี ดตี รว่ มกนั และเหมอื นวา่ พวกเขาจะรจู ้ ักกนั มานานแลว้ ถงึ ขนั้ นานกวา่ ทฉี่ นิ หนานเซงิ ปรากฏตวั เสยี อกี คงจะไมใ่ ชค่ รู่ ักวยั เดก็ ทพ่ี ลัดพรากหรอกใชไ่ หม เหน็ ลว่ั เยยี นจําไมไ่ ดจ้ รงิ หรงหลนิ จงึ จําตอ้ งพดู ตอ่ ไป

“ไมโ่ ทษคณุ หรอก ตอนนัน้ ผมตวั เล็กผอมแหง้ ถกู ลจู่ อื่ เหยารังแก เป็ นประจําดว้ ย ถา้ ไมใ่ ชค่ ณุ กบั พส่ี าวคนอน่ื ๆ คอยปกป้อง เกรงวา่ ผม คงไมไ่ ดเ้ ตบิ โตมาขนาดน้ี” “ครัง้ นัน้ ผมถกู คนผลักลงนํ้า ถา้ ไมใ่ ชค่ ณุ มาพบเขา้ แลว้ ตะโกนเรยี ก ผใู ้ หญม่ าชว่ ยผม ผมคงตายไปนานแลว้ ” “และตอ่ จากนัน้ คงจะไมถ่ กู ครอบครัวมารับไปเลยี้ งดใู หอ้ ยดู่ มี สี ขุ ” ลัว่ เยยี นไดย้ นิ ถงึ ตรงนี้ ในจติ ใจกม็ เี งาของคนคนหนง่ึ แวบเขา้ มา “คณุ ……หรอื วา่ คณุ คอื เสยี่ วหรงจอื่ ” “ใชค่ รับผมเอง ผมก็คอื เสยี่ วหรงจอ่ื ของคณุ ! พล่ี ่วั เยยี น ในทส่ี ดุ คณุ ก็จําผมไดแ้ ลว้ !” หรงหลนิ ดใี จทนั ที ถงึ ขนั้ อยากจะเอาอกี ฝ่ ายมากอดไวใ้ นออ้ มแขน ในทสี่ ดุ ลัว่ เยยี นกจ็ ําเขาไดเ้ สยี ที สหี นา้ เหลอื เชอ่ื อยา่ งเหน็ ไดช้ ดั “ฉันแคร่ วู ้ า่ คณุ ชอ่ื เสย่ี วหรงจอื่ ไมร่ วู ้ า่ คณุ ชอื่ หรงหลนิ อกี อยา่ ง คณุ ก็ อยสู่ ถานเลย้ี งเดก็ กําพรา้ ไมก่ ปี่ ี ตอ่ มาคณุ กถ็ กู ครอบครวั หาจนพบ แลว้ มารับไป”

นค่ี อื สาเหตวุ า่ ทําไมตอนแรกลั่วเยยี นไมก่ ลา้ คดิ วา่ หรงหลนิ คอื เด็กผู ้ น่าสงสารคนนัน้ อนั ทจี่ รงิ เธอกบั หรงหลนิ น่าจะไมไ่ ดอ้ ยใู่ นสถานเลยี้ งเดก็ กําพรา้ นั่น ดว้ ยกนั เกนิ ครงึ่ เดอื น ตอนนัน้ หรงหลนิ ผอมแหง่ ออ่ นแอ ดเู หมอื นเดนิ ไมค่ อ่ ยไหว การไดเ้ หน็ เขา ลว่ั เยยี นพลนั นกึ ถงึ นอ้ งชายของตวั เอง จงึ สนใจเขา นดิ หน่อยอยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ ตอ่ มาพบวา่ เขาเหมอื นจะถกู เด็กคนอน่ื รังแกอยเู่ สมอ เนอื่ งดว้ ยทน ไมไ่ หวจงึ ยน่ื มอื เขา้ ชว่ ยเหลอื เขาหลายครัง้ แตเ่ พราะมนั นานมาก แลว้ และมนั เป็ นเรอื่ งเล็กนอ้ ยทไ่ี มไ่ ดส้ ําคญั ล่ัวเยยี นจงึ ไมไ่ ดเ้ กบ็ มา ใสใ่ จอะไร อกี อยา่ ง ตอ่ มาหรงหลนิ ยงั ถกู ครอบครวั มาพบเขา้ แลว้ พาไป ล่ัว เยยี นจงึ ยงิ่ จดจําเขาไมไ่ ด ้ แตเ่ มอ่ื หรงหลนิ พดู ถงึ เรอื่ งทเ่ี ขาถกู คนผลกั ตกนํ้า เธอยังคงจําเรอ่ื งนี้ ได ้ เป็ นความจรงิ ทเ่ี ธอไปหาผใู ้ หญใ่ นสถานเลย้ี งเดก็ กําพรา้ มาเอาเขา ขน้ึ จากน้ํา ดเู หมอื นวา่ เพราะเหตนุ ัน้ มันสง่ ผลใหเ้ ขาเป็ นไขไ้ ปหลาย วนั เกอื บตายอยรู่ อมรอ่

ตอ่ มาเขาถกู สง่ ไปโรงพยาบาลกลางเพอื่ ยอื้ ชวี ติ ถงึ ไดก้ ลับมามชี วี ติ อกี ครงั้ ดเู หมอื นวา่ ตอนอยทู่ น่ี ่ัน ไดพ้ บคนทร่ี จู ้ ักหรงหลนิ พอดี ดงั นัน้ ไมน่ านครอบครัวของหรงหลนิ กต็ ดิ ตามเบาะแสไปพบสถานเลย้ี ง เดก็ กําพรา้ “ทแ่ี ทก้ ค็ ณุ นเี่ อง ดเู หมอื นวา่ หลายปีทผี่ า่ นคณุ คงจะมชี วี ติ คอ่ นขา้ งดี เลยนะ งนั้ ฉันกว็ างใจแลว้ ” ลั่วเยยี นยนิ ดกี บั หรงหลนิ เป็ นอยา่ งมาก เพราะถงึ อยา่ งไรก็นับวา่ เป็ น เพอื่ นเลน่ แตเ่ กา่ กอ่ น หรงหลนิ จอ้ งมองลั่วเยยี นอยา่ งตงั้ ใจ “ตอ่ มาผมยงั เคยไปหาคณุ ท่ี สถานเลยี้ งเด็กกําพรา้ ดว้ ย แตพ่ วกเขาบอกวา่ คณุ ถกู ครอบครัวรับไป แลว้ แมแ้ ตล่ จู่ อ่ื เหยากต็ ามคณุ ออกไปดว้ ย” หรงหลนิ กลัวลจู่ อื่ เหยามาก เพราะทา้ ยทสี่ ดุ แลว้ อยา่ งไรกเ็ คยถกู เธอ รังแกอยา่ งรนุ แรง ดงั นัน้ หลงั จากทรี่ วู ้ า่ ลจู่ อ่ื เหยาถกู พอ่ แมต่ ระกลู ลัว่ รับไปเลย้ี ง เพราะ ความหวาดกลัวลจู่ อื่ เหยา จงึ ยง่ิ ไมก่ ลา้ ตดิ ตอ่ ลั่วเยยี นไปอกี และตอ่ มาหลังจากนัน้ หรงหลนิ กไ็ ปเรยี นตอ่ ตา่ งประเทศ ตอนทเ่ี ขาอยตู่ า่ งประเทศ บางครัง้ จะใหค้ วามสนใจขา่ วในประเทศ และไดร้ วู ้ า่ ลั่วเยยี นกลายเป็ นดาราดงั ซง่ึ นับครัง้ ไมถ่ ว้ นทม่ี คี วามคดิ

อยากกลับมาหาเธอ แตด่ ว้ ยเหตผุ ลหลายประการทําใหก้ ารเดนิ ทาง ลม้ เหลว ไมน่ านกอ่ นหนา้ นเี้ ขาเรยี นจบกลับมา นกึ อยากไปหาล่วั เยยี น แต่ กลบั รขู ้ า่ ววา่ เธอแตง่ งานเขา้ ตระกลู เศรษฐี หรงหลนิ เสยี ใจมาก ตลอดมาพยายามหาทางเขา้ ใกลล้ ่วั เยยี น อยาก หาโอกาสทําความรจู ้ กั กบั เธอ แตก่ ลบั คดิ ไมถ่ งึ ยงั ไมท่ นั ทเ่ี ขาจะหาโอกาสทเี่ หมาะสม ก็มขี า่ ว ออกมาวา่ ลจู่ อ่ื เหยากลบั ประเทศมาแลว้ ตอ่ มาเธอยังกลายเป็ น คหู่ มัน้ ของฉนิ โมห่ านโดยไมม่ ที มี่ าทไี่ ป หลังจากนัน้ หรงหลนิ ไดท้ ําการสบื คน้ ขดุ คยุ ้ จนไดข้ อ้ มลู ภายใน เพมิ่ เตมิ ไดร้ วู ้ า่ ลจู่ อื่ เหยายงั พวั พันกบั สามขี องลัว่ เยยี นดว้ ย และฉนิ หนานเซงิ ดนั เขา้ ใจผดิ วา่ ลจู่ อ่ื เหยาเป็ นลว่ั เยยี น! ดา้ นหนงึ่ หรงหลนิ เสยี ใจตอ่ ล่วั เยยี น อกี ดา้ นก็รสู ้ กึ วา่ ตระกลู ฉนิ ดจู ะ รงั แกคนอนื่ เกนิ ไป! ผา่ นไปไมน่ าน ลั่วเยยี นกบั ฉนิ หนานเซงิ หยา่ กนั มขี า่ วล่ัวเยยี น ประกาศถอนตวั จากวงการออกมาอยา่ งตอ่ เนอื่ ง ลว่ั เยยี นชอ่ื เสยี งเสยี หาย ถกู ทกุ คนหนั หลงั ให ้

แตห่ รงหลนิ กลับรสู ้ กึ วา่ โอกาสทเี่ ขารอคอยมาตลอดในทสี่ ดุ ก็มาถงึ “ใช่ ฉันอยสู่ ถานเลย้ี งเด็กกําพรา้ ไมน่ าน ครอบครวั กม็ าหาและพา กลบั ไป” ลั่วเยยี นไมอ่ ยากพดู ถงึ ลจู่ อ่ื เหยามากนัก จงึ จงใจละเลยไป หรงหลนิ ก็ไมส่ นใจเชน่ กนั แคม่ องล่วั เยยี นดว้ ยสายตาสดใส “กอ่ นหนา้ นผ้ี มไมก่ ลา้ มาหาคณุ แตค่ รัง้ นมี้ โี อกาสไดพ้ บคณุ โดย บงั เอญิ จงึ อยากทําอะไรรว่ มกนั กบั คณุ เป็ นพเิ ศษ ” “คณุ ไมต่ อ้ งสงสยั ความตงั้ ใจของผม ไมว่ า่ ยงั ไงก็ตาม ผมจะไมม่ ี ทางทํารา้ ยคณุ ” “ผมเชอ่ื ในตวั คณุ และยง่ิ เชอื่ วา่ วกิ ฤตในตอนนต้ี อ้ งสามารถผา่ นพน้ ไปไดแ้ น่นอน ผมอยากลองพยายามกบั คณุ !” ล่ัวเยยี นสดู จมกู เห็นไดช้ ดั วา่ สะเทอื นใจเพราะคําพดู ของหรงหลนิ ซสู อื เยวส่ หี นา้ พดู ไมอ่ อก เดมิ ทอี ยากฉีกหนา้ กากหรงหลนิ แตค่ ดิ ไมถ่ งึ วา่ กลับตาลปัตร กลายเป็ นการไปชว่ ยเหลอื เขาเสยี อยา่ งนัน้ “แยแ่ ลว้ หมา่ ม๊เี ผลอไปเป็ นผชู ้ ว่ ยของคนอน่ื เฉยเลย” “ถา้ พหี่ นานเซงิ รเู ้ ขา้ จะโกรธไหมเนย่ี ”

ซสู อื เยว่ “………” ดทู า่ เรอื่ งจะจบยากเสยี แลว้ จรงิ ๆ เธอกระซบิ กบั ซงิ เฉนิ “หรอื ไมก่ ็ เรยี กแดด๊ ดขี้ องลกู เขา้ มาแกป้ ัญหา นเ้ี ลยไหม” ตอนท่ี 409 กลบั เมอื งหรง ไดร้ ับโทรศพั ทข์ อความชว่ ยเหลอื จากภรรยา ทา่ นชายฉนิ ก็รบี ออก จากเมอื งหรงไปตา่ งเมอื งโดยไมพ่ ดู พรํา่ ทําเพลง หลังจากมาถงึ โรงพยาบาล ไมท่ นั จะแลฉนิ หนานเซงิ เลยสกั นดิ ก็ยก มอื เอาซสู อื เยวม่ าไวใ้ นออ้ มแขนทนั ที การกระทําของเขาทําใหซ้ สู อื เยวห่ นา้ แดง ยนื่ มอื ผลักเขาออกเบาๆ “ไมใ่ ชว่ า่ คดิ ถงึ ผมเหรอ” เสยี งทมุ ้ ตํา่ ของชายหนุ่มดงั ขน้ึ ขา้ งหซู สู อื เยว่ ราวกบั เหนยี่ วนํา กระแสไฟฟ้าเขา้ มา จนซสู อื เยวร่ สู ้ กึ ชาทป่ี ลายใบหู “ไมใ่ ชค่ ดิ ถงึ คณุ แตอ่ ยากใหค้ ณุ มาชว่ ยแกป้ ัญหา”

“ปากแข็ง” “เปลา่ สกั หน่อย” “จรงิ เหรอ งนั้ ใหผ้ มลองดู” เมอ่ื พดู จบ ก็รัดเอวเล็กของซสู อื เยว่ จากนัน้ จงึ กดจบู ซงิ เฉนิ สหี นา้ พดู ไมอ่ อกยนื่ มอื มาปิดตาซงิ กวง ซงิ หยนุ ก็มสี หี นา้ บง่ บอกวา่ เห็นเรอ่ื งแบบนจี้ นเคยชนิ ฉนิ หนานเซงิ รอ้ งไหค้ รํ่าครวญในใจ ทําบาปทํากรรมอะไรเอาไวก้ นั นะ เขาทภ่ี รรยาหายไป ตอนนยี้ ังตอ้ ง มาทนตารอ้ นเห็นอาเล็กกบั อาสะใภเ้ ล็กสวที หวานกนั อกี ทา่ นชายฉนิ แตไ่ หนแตไ่ รมาคนุ ้ เคยกบั การทําตามใจตวั เองโดยไม่ คํานงึ สายตาคนอนื่ ตวั เองจบู อยา่ งมคี วามสขุ แลว้ ถงึ ไดป้ ลอ่ ยซสู อื เยวไ่ ปอยา่ งพงึ พอใจ “หวานจงั ” ฉนิ โมห่ านพดู ซสู อื เยวห่ นา้ แดงมองคอ้ นเขา เดย๋ี วนผ้ี ชู ้ ายคนนย้ี ง่ิ ไรย้ างอายขนึ้ ทกุ วนั

ตอ่ หนา้ คนเยอะแยะ ทําเรอื่ งไรย้ างอายแบบนไ้ี ด ้ แมแ้ ตส่ หี นา้ ก็ไม่ เปลย่ี นสกั นดิ ฉนิ โมห่ านรวู ้ า่ เธออาย จงึ ไมแ่ กลง้ เธออกี แคก่ ระซบิ ขา้ งหเู ธอ ประโยคหนง่ึ “รอเย็นนกี้ ลบั ไปแลว้ คอ่ ยทําตอ่ ” ซสู อื เยวบ่ ดิ เนอ้ื ทเ่ี อวเขาอยา่ งแรงเงยี บๆ แลกมาดว้ ยเสยี งรอ้ งซด้ี เบาๆ ของชายหนุ่ม “เลกิ กอ่ กวนสกั ท”ี ฉนิ โมห่ านจบั มอื ทวี่ นุ่ วายของซสู อื เยว่ แลว้ ดงึ ไปน่ังลงขา้ งๆ แลว้ ถงึ ไดม้ องไปยงั หลานชายไมเ่ อาไหนของตวั เอง “สถานการณ์แกเป็ นยังไง” ฉนิ หนานเซงิ นับวา่ รอคอยจนไดร้ บั การแสดงความเห็นใจจากอาเล็ก แตส่ หี นา้ กลับคบั แคน้ ใจอยา่ งมาก “อาเล็ก ในทสี่ ดุ คณุ กน็ กึ ถงึ พอแลว้ ” แตฉ่ นิ โมห่ านไมพ่ ดู ไรส้ าระกบั เขา “ไมต่ อ้ งทกั ทายใหม้ ากความ บอกสถานการณข์ องแกมาใหช้ ดั เจน” ฉนิ หนานเซงิ “………..”

“เลกิ แกลง้ เขาไดแ้ ลว้ ฉันจะบอกคณุ เอง” ซสู อื เยวเ่ ลา่ เรอ่ื งของลวั่ เยยี นทเ่ี กดิ ขนึ้ ชว่ งนใี้ หฉ้ นิ โมห่ านฟัง และ พดู ถงึ หรงหลนิ ดว้ ย หลังจากไดฟ้ ังเรอื่ งราวระหวา่ งลวั่ เยยี นกบั หรงหลนิ แลว้ ฉนิ โมห่ านก็ เอามอื ขา้ งหนง่ึ เทา้ คาง แสดงสหี นา้ ครนุ่ คดิ “มอี ะไรเหรอ” “ไมร่ ทู ้ ําไม รสู ้ กึ วา่ เรอ่ื งทเ่ี ลา่ มาฟังดคู นุ ้ ๆ” พดู จบ ฉนิ โมห่ านก็เหลอื บมองไปทางฉนิ หนานเซงิ ฉนิ หนานเซงิ ทบุ เตยี งดว้ ยความโมโห “จะไมค่ นุ ้ ไดไ้ งละ่ ครับ กเ็ หน็ อยชู่ ดั ๆ วา่ มนั เป็ นเรอ่ื งทเี่ กดิ ขนึ้ ระหวา่ งผมกบั ลวั่ เยยี น” ในตอนนัน้ เพราะฉนิ หนานเซงิ ถกู แยกออกจากครอบครวั จากนัน้ ถงึ ไดพ้ บกบั ลั่วเยยี นในสถานเลย้ี งเดก็ กําพรา้ ตอ่ มาแมเ้ ขาจะถกู ครอบครัวรบั ไป แตก่ ลบั ตกหลมุ รักล่ัวเยยี นทเี่ ขยี นจดหมายหากนั กบั เขา ซงึ่ เรอ่ื งราวของหรงหลนิ คลา้ ยกบั เรอ่ื งของฉนิ หนานเซงิ ตา่ งกนั ตรงทค่ี นหนงึ่ ถกู ลจู่ อื่ เหยาหลอก อกี คนไมไ่ ดถ้ กู ลจู่ อื่ เหยาหลอกก็ เทา่ นัน้

ในสายตาของฉนิ หนานเซงิ กลายเป็ นวา่ หรงหลนิ เลยี นแบบเรอ่ื งราว ของเขา และยังเป็ นคนชวั่ ทใี่ ชว้ ธิ กี ารไมช่ อบมาพากลตอ่ สแู ้ ยง่ ชงิ ลว่ั เยยี นกบั เขา “หนา้ ดา้ น! แตง่ เรอื่ งเลา่ แบบนข้ี นึ้ มา คดิ วา่ ลวั่ เยยี นจะชายตาแลเขา หรอื ไง ฝันไปเถอะ!” ทนั ทที ถ่ี กู ฉนิ หนานเซงิ เตอื นความจํา ซสู อื เยวก่ น็ กึ ขนึ้ มาได ้ และได ้ ยนิ เขากรน่ ดา่ ตอ่ อกี ก็อดไมไ่ ดท้ จี่ ะรสู ้ กึ วา่ ขําดี คณุ ชายฉนิ คนนดี้ เู หมอื นจะโกรธมากจรงิ ๆ สหี นา้ ดรุ า้ ยปรากฏขนึ้ บน ใบหนา้ ไมส่ ํารวมกริ ยิ าในความเป็ นคณุ ชายใหญข่ องเขาเลยแมแ้ ต่ นอ้ ย ฉนิ โมห่ านเหลอื บมองเขาบางเบา “ใจเย็นหน่อย” “เรอ่ื งมนั จะใหญส่ กั แคไ่ หนกนั มองความสามารถของแกดว้ ย ” “ดรี า้ ยยังไงกเ็ ป็ นผสู ้ บื ทอดกร๊ปุ ทําไมทําตวั ไมห่ นักแน่นเลย ” ฉนิ หนานเซงิ ทําหนา้ ขมขนื่ “ผม……”

อาเล็กรวู ้ ธิ กี ารพดู แดกดนั ถา้ อาสะไภเ้ ล็กตอ้ งการหยา่ กบั เขา กลวั วา่ จะหงดุ หงดิ มากกวา่ ตนเสยี อกี น่ะส!ิ “ฟังคณุ พดู แบบนี้ แสดงวา่ คณุ มวี ธิ เี หรอ” ซสู อื เยวห่ นั เหสายตาไปมองสามี ขดั จงั หวะคําพดู ของฉนิ หนานเซงิ ฉนิ โมห่ านกระตกุ ยมิ้ มมุ ปาก “อยากรเู ้ หรอ ขอรอ้ งผมส”ิ ซสู อื เยวแ่ อบกลอกตาในใจ “จะบอกไมบ่ อกก็แลว้ แต่” อยา่ งไรเธอกไ็ มไ่ ดร้ บี รอ้ น หรงหลนิ คนนัน้ ดเู หมอื นจะดตี อ่ ลั่วเยยี น อยมู่ าก คงจะไมท่ ํารา้ ยอะไรเธอ ใหล้ ว่ั เยยี นมตี วั เลอื กมากขน้ึ ก็ไมเ่ ลว ฉนิ โมห่ านหมดหนทาง ภรรยาของเขานับวนั ยง่ิ หลอกยาก “เอาละ่ ผมยงั พดู ไมเ่ สร็จเลยโอเคไหม อยา่ โกรธเลยนะ” ฉนิ หนานเซงิ ทอ่ี ยขู่ า้ งๆ ทนไมไ่ หวอกี ตอ่ ไป “หยดุ แสดงความรกั เหมอื นวา่ ทน่ี ไี่ มม่ ใี ครสกั ทไี ดไ้ หมครับ”

เขาใกลจ้ ะตายอยแู่ ลว้ โอเคไหม ฉนิ โมห่ านหนั หนา้ ไปจอ้ งฉนิ หนานเซงิ ดว้ ยความไมพ่ อใจที่ หลานชายของตวั เองรบกวนเขาสวที หวานกบั ภรรยา แตเ่ มอื่ เหน็ วา่ ซสู อื เยวน่ ัน้ ทงั้ ทงั้ ทอ่ี ยากรมู ้ าก แตก่ ลับแสรง้ ทําสหี นา้ วา่ ไมส่ นใจสกั นดิ ใจเขากอ็ อ่ นยวบอกี ครัง้ “คดิ จดั การกบั หรงหลนิ น่ะงา่ ยมาก แคต่ อ้ งหาเหตผุ ลกนั เขาออกไปก็ พอ” “แตล่ ่ัวเยยี นตกลงวา่ จะรว่ มมอื กบั เขาในการจัดหลกั สตู รฝึกอบรม เราจะหาขอ้ อา้ งอะไรถงึ สามารถกนั เขาออกไปไดล้ ะ่ ” ฉนิ โมห่ านหนั หนา้ ไปมองซงิ หยนุ ซงิ หยนุ สง่ สญั ญาณทํามอื “ok” ใหก้ บั เขา “พวกคณุ สองพอ่ ลกู ทําบา้ อะไรกนั ” ซงิ หยนุ สหี นา้ เย็นชา พดู อยา่ งใจเย็น “หมา่ ม๊ ี อกี สองวนั คณุ ก็จะรู ้ ครับ” “ทําอะไรลกึ ลบั บอกตอนนเี้ ลยไมไ่ ดเ้ หรอ” “เพราะเราไมร่ วู ้ า่ แผนนจ้ี ะสําเร็จไหมน่ะสคิ รับ ”

ฉนิ โมห่ านเองกพ็ ดู วา่ “หรงหลนิ คนนเี้ ป็ นไปไมไ่ ดท้ จ่ี ะโผลม่ าจาก อากาศ กอ่ นทแี่ ผนของเราจะสําเร็จ บางทเี รายังสามารถขดุ คยุ ้ ภมู ิ หลังของเขามาดไู ดอ้ กี น่าจะหาอะไรทเี่ ป็ นประโยชนไ์ ด ”้ หลังจากนัน้ ไมว่ า่ ซสู อื เยวก่ บั ฉนิ หนานเซงิ จะถามอยา่ งไร ฉนิ โม่ หานกไ็ มย่ อมเปิดเผยแผนการทวี่ างไวเ้ ลย แมแ้ ตเ่ ดก็ ทงั้ สองคนก็ยงั เก็บเป็ นความลับ แคใ่ หพ้ วกเขารอดู ผลลัพธ์ ทําใหซ้ สู อื เยวท่ งั้ โกรธทงั้ อบั จนหนทาง แตเ่ พราะเมอ่ื คนื ล่วั เยยี นถกู ปาปารัซซแี่ อบถา่ ย เป็ นอนั แน่ชดั วา่ โรงพยาบาลนไี้ มเ่ หมาะทจี่ ะอยอู่ กี ตอ่ ไป หลังจากทห่ี ลายๆ คนไดป้ รกึ ษากนั แลว้ โดยซสู อื เยวร่ ับผดิ ชอบใน การไปหาลั่วเยยี น เพอื่ เกลยี้ กลอ่ มใหแ้ มข่ องล่ัวเยยี นยา้ ยไปผา่ ตดั เปลย่ี นไตทโ่ี รงพยาบาลเมอื งหรง เงอ่ื นไขทางการแพทยแ์ ละทมี งานผเู ้ ชยี่ วชาญทนี่ ่ันดกี วา่ อตั รา ความสําเร็จในการผา่ ตดั สงู กวา่ หลงั ผา่ ตดั ยังสามารถไดร้ ับการดแู ล ทด่ี กี วา่ ดว้ ย ตอนทซี่ สู อื เยวไ่ ปหาลวั่ เยยี น ยังมคี วามกงั วลเล็กนอ้ ยวา่ อกี ฝ่ ายจะ ไมต่ กลง

แตห่ ลังจากฟังซสู อื เยวบ่ อกวา่ การจัดการแบบนด้ี สี ําหรบั คณุ แมล่ ่ัว มากกวา่ เธอลงั เลอยนู่ านแตก่ ย็ ังตกลง “แตว่ า่ นะสอื เยว่ ถา้ ยา้ ยไปเมอื งหรง คา่ ใชจ้ า่ ยในการผา่ ตดั ของแม่ ฉันก็จะไมพ่ อน่ะส”ิ “ไมห่ รอก เมอื่ ครโู่ มห่ านไปคยุ กบั หวั หนา้ แพทยข์ องคณุ ป้าแลว้ ตอนนถ้ี า้ ยา้ ยไปโรงพยาบาล คา่ ใชจ้ า่ ยในการดําเนนิ การทเ่ี กบ็ ลว่ งหนา้ ไปสามารถโอนหมนุ ไปไดโ้ ดยตรง จํานวนเงนิ กเ็ พยี งพอ สําหรบั การผา่ ตดั ของคณุ ป้าพอดี” “อาสาสมคั รทบ่ี รจิ าคไตเธอก็ไมต่ อ้ งกงั วล เขาก็เต็มใจไปผา่ ตดั ท่ี เมอื งหรงดว้ ย” ลวั่ เยยี นตาแดงไปหมด เธอรู ้ เมอื่ ทา่ นชายฉนิ ยนื่ มอื เขา้ มา จะตอ้ ง ชว่ ยจัดการเรอ่ื งทกุ อยา่ งของแมเ่ ธอใหเ้ รยี บรอ้ ยไดแ้ น่นอน แตเ่ ป็ นแบบน้ี ตนยงิ่ เป็ นหนบี้ ญุ คณุ ตระกลู ฉนิ มากขนึ้ แตส่ อื เยวพ่ ดู ถกู ในเมอ่ื ปาปารซั ซพ่ี วกนัน้ สามารถถา่ ยรปู เธอกบั หรง หลนิ เขา้ ออกโรงแรมได ้ หลังจากนไ้ี มแ่ น่วา่ อาจจะหาโรงพยาบาล พบ แมข่ องเธอทํางานหนักเพอื่ ครอบครวั มาทงั้ ชวี ติ การผา่ ตดั ใกลเ้ ขา้ มาแลว้ ลั่วเยยี นไมอ่ ยากใหช้ ว่ งนเี้ กดิ เหตไุ มค่ าดฝันใดๆ ทงั้ นัน้

“ขอบคณุ เธอมากนะ สอื เยว่” “พวกเรากลับเมอื งหรงเมอ่ื ไรเหรอ” “ล่วั เยยี นคนโง่ ระหวา่ งฉันไมต่ อ้ งเกรงใจขนาดนัน้ ” “ถา้ พวกเธอไมค่ ดั คา้ น เราสามารถออกไปไดท้ นั ที” ตอนที่ 410 ขอโทษผมมาชา้ ไป การตดั สนิ ใจกลับเมอื งหรงคอ่ นขา้ งกะทนั หนั ทงั้ คณุ พอ่ ล่ัวและลว่ั ชงิ เจอ๋ ตา่ งไมไ่ ดค้ ดั คา้ น พวกเขาคดิ แบบ เดยี วกบั ล่ัวเยยี น ตราบใดทม่ี ันดตี อ่ คณุ แมล่ ่วั เปลยี่ นไปทไี่ หนพวกเขาก็รบั ได ้ มแี คค่ ณุ แมล่ ่ัวทค่ี อ่ นขา้ งกงั วล เธอรวู ้ า่ อาการป่ วยของตวั เองสรา้ งปัญหาใหล้ กู สาวมาก ตอนนเี้ พอ่ื เธอแลว้ ทําใหล้ ัว่ เยยี นตอ้ งกม้ หวั ใหต้ ระกลู ฉนิ มันทําใหเ้ ธอรสู ้ กึ ไม่ สบายใจเลย

เธอเห็นลวั่ เยยี นกําลังยงุ่ อยกู่ บั การเก็บของในหอ้ งพักผปู ้ ่ วยเพอื่ ไป เมอื งหรง กใ็ หร้ สู ้ กึ แสบจมกู อยากรอ้ งไหข้ นึ้ มาเล็กนอ้ ย “เยยี นเยยี น ชา่ งมนั ไปดกี วา่ ไหม” “เราผา่ ตดั อยทู่ น่ี ไ่ี มไ่ ดเ้ หรอ” ลัว่ เยยี นหนั กลับไปเห็นสายตาทเี่ ป็ นกงั วลของคณุ แมล่ ่ัว เขา้ ใจทนั ที วา่ เธอกําลงั คดิ อะไรอยู่ จงึ เขา้ ไปกอดเธอ “ไมเ่ ป็ นไรคะ่ คณุ แม่ กลบั ไปทโ่ี รงพยาบาลใน เมอื งอตั ราความสําเร็จในการผา่ ตดั สงู กวา่ ” “และระบบรักษาความปลอดภยั ทนี่ ไี่ มค่ อ่ ยดนี ัก ความเป็ นสว่ นตวั ก็ ไมด่ ี ลกู สาวของคณุ เคยเป็ นบคุ คลสาธารณะ ฉันกลัววา่ ถงึ เวลาจะมี คนจําได ้ แลว้ จะทําใหพ้ วกคณุ เกดิ ปัญหา” “หลายวนั นพ้ี วกเราอยทู่ น่ี ก่ี ไ็ มไ่ ดเ้ จอปัญหาอะไร ” “แลว้ การยา้ ยไปโรงพยาบาลในเมอื ง คา่ ใชจ้ า่ ยในโรงพยาบาลจะ สงู ขนึ้ ไหม” “เยยี นเยยี น……ถา้ ยงั ไงก็ ชา่ งมันเถอะนะ”

คณุ แมล่ ัว่ ไมอ่ ยากเพมิ่ ปัญหาใหล้ กู สาวมากเกนิ ไป เธออยทู่ นี่ จ่ี นเคย ชนิ แลว้ ไปเมอื งใหญม่ แี ตจ่ ะยง่ิ รสู ้ กึ อดึ อดั ล่ัวเยยี นขอบตาแดงเรอื่ ชวั่ ขณะหนง่ึ ไมร่ วู ้ า่ ควรพดู อยา่ งไร ลัว่ ชงิ เจอ๋ ทอ่ี ยขู่ า้ งๆ ชว่ ยพดู “คณุ แม่ ฟังพส่ี าวเถอะครบั เรารักษา อาการป่ วยของคณุ ใหห้ ายกอ่ น เรอ่ื งอนื่ คอ่ ยมาคดิ เถอะ ” “และคณุ ก็อยา่ มองวา่ ตอนนเ้ี หมอื นไมม่ อี ะไร เมอื่ ครตู่ อนทผี่ มไปเอา น้ําใหค้ ณุ ผมไดย้ นิ เสยี งคนนนิ ทาอยใู่ นหอ้ งพักผปู ้ ่ วยหอ้ งขา้ งๆ ดู เหมอื นจะจําพส่ี าวได”้ คณุ แมล่ วั่ สหี นา้ นงิ่ ไป ดจู ากสหี นา้ ของล่วั ชงิ เจอ๋ คดิ วา่ ทค่ี นพวกนัน้ พดู คงจะไมไ่ ดน้ ่าฟัง หากอยตู่ อ่ บางทอี าจจะมคี นมากอ่ กวนเขา้ จรงิ ๆ ก็เป็ นได ้ “งนั้ ……เยยี นเยยี น แกตกลงกบั เสยี่ วหรงไปแลว้ วา่ ตอ่ ไปจะอยทู่ นี่ ี่ เพอื่ จดั การหลกั สตู รฝึกอบรมไมใ่ ชเ่ หรอ พวกเราไปแบบนี้ จะไมด่ ี กบั เขาเกนิ ไปหรอื เปลา่ ” หรงหลนิ เพงิ่ ไปเมอ่ื เชา้ เขาอยทู่ นี่ ค่ี ณุ แมล่ ัว่ มักจะรสู ้ กึ อดึ อดั

หลังจากทําความรจู ้ ักกบั ลว่ั เยยี น ผา่ นไปไมน่ านหรงหลนิ กร็ ตู ้ วั และ หาขอ้ อา้ งเพอ่ื กลับออกไป หรงหลนิ มพี ฤตกิ รรมสํารวมไมม่ ากไมน่ อ้ ยไป ทําใหค้ รอบครัวลวั่ ประทบั ใจในตวั เขาเป็ นพเิ ศษ คณุ แมล่ ัว่ ถงึ ขนั้ รสู ้ กึ วา่ ในเมอื่ มนี สิ ยั ใจ คอแบบน้ี ตอ่ ไปถา้ ล่ัวเยยี นไดล้ งเอยกบั เขาจรงิ กเ็ ป็ นทางเลอื กทไ่ี ม่ เลว ลวั่ เยยี นครนุ่ คดิ กอ่ นจะพดู วา่ “ทางหรงหลนิ ฉันจะขอโทษเขาทหี ลงั แตเ่ ขาเขา้ ใจดคี ะ่ คงจะไมม่ คี วามคดิ เห็น” ซสู อื เยวเ่ พงิ่ กลบั ไปบอกขา่ วกบั ฉนิ หนานเซงิ วา่ ล่ัวเยยี นจะกลบั ไปที่ เมอื งหรง ตอนนเี้ ขา้ มาดวู า่ พวกเขาเก็บของเรยี บรอ้ ยแลว้ หรอื ยงั ปรากฏวา่ เพง่ิ เขา้ ไปในหอ้ งพกั ผปู ้ ่ วย กไ็ ดย้ นิ การสนทนาระหวา่ งคณุ แมล่ ว่ั กบั ลัว่ เยยี น แลว้ อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะเลกิ คว้ิ “คณุ ป้าคะ เดย๋ี วการผา่ ตดั ของคณุ เสร็จสมบรู ณ์ คณุ สามารถกลับมา พักฟื้นทนี่ ไี่ ดค้ ะ่ ” “อกี อยา่ งเรอ่ื งหลักสตู รฝึกอบรม มันไมไ่ ดท้ ําขนึ้ มาไดง้ า่ ยขนาดนัน้ เกยี่ วกบั งานของลัว่ เยยี น ยงั ตอ้ งพจิ ารณาอยา่ งรอบคอบ เลอื กงานท่ี ตวั เองชอบและมอี นาคต นั่นคอื สงิ่ ทส่ี ําคญั ทส่ี ดุ คณุ วา่ ไหมคะ ”

ซสู อื เยวไ่ มค่ ดิ วา่ ลัว่ เยยี นจะชอบการเป็ นครู ถา้ ล่วั เยยี น ประนปี ระนอมตอนน้ี ในอนาคตอาจจะเดนิ บนเสน้ ทางทที่ ําใหต้ วั เอง ตอ้ งเสยี ใจภายหลัง นั่นไมใ่ ชส่ ง่ิ ทเี่ ธออยากเห็น ล่วั เยยี นหนั หนา้ ไปมองซสู อื เยว่ สบตากบั ดวงตาสดใสของเธอซงึ่ ดู เหมอื นจะมองเห็นทกุ อยา่ งทะลปุ รโุ ปรง่ แลว้ รสู ้ กึ รอ้ นตวั ขน้ึ มาอยา่ ง ไมท่ ราบสาเหตุ ขณะนัน้ เอง จๆู่ บนทางเดนิ พลันมเี สยี งฝี เทา้ มากมายโกลาหล และ เสยี งมันดงั อยไู่ มไ่ กล “อยดู่ ๆี ทําไมเสยี งดงั แบบน้ี ผมจะไปดู” ลว่ั ชงิ เจอ๋ ลกุ ขนึ้ เขายงั ไมท่ นั เดนิ ถงึ ปากประตู ไป๋ เฉงิ ก็เดนิ พรวดพราดเขา้ มา เสยี กอ่ น “คณุ นายฉนิ คณุ ล่ัว เกบ็ ของทกุ อยา่ งเรยี บรอ้ ยแลว้ หรอื ยังครับ ขา้ ง นอกจๆู่ ก็มพี วกนักขา่ วมา ผมวา่ พวกเรารบี ออกไปกอ่ นดกี วา่ ” เมอื่ พดู จบ ทกุ คนในหอ้ งพักผปู ้ ่ วยตา่ งอยใู่ นอาการมนึ งง “ทําไมมาเร็วขนาดนี้……” ล่วั เยยี นขมวดควิ้ แตซ่ สู อื เยวต่ ดั สนิ ใจรวดเร็ว เรยี กไป๋ เฉงิ ออกไปขา้ งนอก