สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ3501-4000

ในตอนทท่ี งั้ สามคนกําลังกระซบิ กระซาบกนั อยนู่ ัน้ เสยี งโทรศพั ท์ ของลั่วเยยี นก็ดงั ขน้ึ มา หญงิ สาวทก่ี ําลังยม้ิ อยไู่ ดห้ ยบิ โทรศพั ท์ หมายเลขบนหนา้ จอนัน้ ทํา ใหร้ อยยมิ้ บนใบหนา้ ของเธอหายไปในทนั ที ซสู อื เยว่ และ ฟ่ เู ชยี นเชยี น มองหนา้ กนั แลว้ หนั ไปหาลัว่ เยยี น: “เกดิ อะไรขนึ้ ?” “ฉนิ หนานเซงิ เขาหาเธออยเู่ หรอ?” ล่ัวเยยี นโบกมอื และสา่ ยหวั “ไมใ่ ช”่ เธอหายใจเขา้ ลกึ ๆ ลกุ ขน้ึ พรอ้ มกบั หยบิ โทรศพั ทม์ อื ถอื ของเธอไป เดนิ ไปทซ่ี อกมมุ หนงึ่ ขา้ งนอกประตู “ชงิ เจอ๋ คณุ แมเ่ ป็ นยังไงบา้ ง” เสยี งของล่วั ชงิ เจอ๋ ทปี่ ลายสายโทรศพั ทพ์ ดู เสยี งเบาลงเล็กนอ้ ย: “อาการของแมย่ งั ไมค่ อ่ ยดเี ทา่ ไหรน่ ัก…” “หมอบอกวา่ มนั รนุ แรงมาก ตอ้ งอยโู่ รงพยาบาลตอ่ เพอ่ื ผา่ ตดั อยา่ ง นอ้ ยทสี่ ดุ ….สบิ กวา่ รอบ”

“เงนิ ทเ่ี ธอใหม้ ากวา่ สามแสน กย็ งั ไมพ่ อเลย” ลวั่ เยยี นสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ “แลว้ ประกนั ภยั ละ่ ? ฉันจําไดว้ า่ ฉันเคยให ้ เงนิ ครอบครัวของฉันทกุ เดอื น และยงั ขอใหค้ ณุ พอ่ ซอ้ื ประกนั ภยั ให ้ พวกเธอทงั้ สามคน” ลั่วซงิ เจอ๋ เงยี บไปครหู่ นงึ่ : “คณุ พอ่ น่ะไมเ่ ตม็ ใจทจ่ี ะใชเ้ งนิ สําหรับซอื้ ประกนั มาซอื้ ประกนั จรงิ ๆ…” “เงนิ เหลา่ นัน้ ลว้ นรวบรวมเอาไวเ้ พอื่ ใชล้ งทนุ ทําธรุ กจิ หมดแลว้ ” “สดุ ทา้ ยผลทไ่ี ดก้ โ็ ดนโกงเสมอมา เธอก็รนู ้ ่ี…ตน้ ทนุ ในการคา้ ขาย ไมม่ วี นั ไดร้ บั คนื …” “ทบี่ า้ นน่ะไมม่ เี งนิ จรงิ ๆแลว้ ละ่ ” ลัว่ เยยี นน่ังยองๆทซ่ี อกมมุ เธอหลบั ตาลงดว้ ยความสน้ิ หวงั เมอ่ื เชา้ นม้ี สี ายโทรศพั ทจ์ ากทบี่ า้ นโทรมาอยา่ งกะทนั หนั เป็ นเพราะ คณุ พอ่ โดนโกงเพราะการทําธรุ กจิ เงนิ เกบ็ ของทบี่ า้ นจงึ ไดห้ มดไป ไมเ่ หลอื อะไรเลย

คณุ แมท่ งั้ หมดหวงั ทงั้ เศรา้ เมอื่ เหน็ ประกาศการลาออกจากวงการ บนั เทงิ เพอื่ ออกไปแตง่ งานกบั ฉนิ หนานเซงิ … ทนั ใดนัน้ เธอก็สนิ้ หวงั มากขนึ้ ดงั นัน้ จงึ เลอื กทจี่ ะกระโดดลงมาจาก ชนั้ ทสี่ บิ สอง เป็ นเพราะลว่ั ชงิ เจอ๋ เรยี กตํารวจมาไดท้ นั เวลา ดงั นัน้ เมอื่ พนักงาน ดบั เพลงิ จงึ ไดม้ กี ารวางเบาะชว่ ยชวี ติ เอาไวด้ า้ นลา่ ง เกอื บจะ ชว่ ยชวี ติ เอาไวไ้ มไ่ ด ้ แตค่ วามเสยี หายทางรา่ งกายของคณุ แมน่ ัน้ รนุ แรงมาก สําหรับโรคที่ เดมิ ทคี วรจะไดร้ ับการรกั ษามาตงั้ หลายปีกอ่ นจนตอนนยี้ ังไมไ่ ด ้ รักษา เงนิ กวา่ 2 แสนทล่ี ่วั เยยี นมอี ยใู่ นมอื ก็ยงั คงไมเ่ พยี งพอ เธอพงึ่ พาอาศยั คนอน่ื เพอื่ ทจี่ ะขายเครอื่ งประดบั ราคาแพงของเธอ ทงั้ หมด และเกบ็ รวบรวมเงนิ ไดก้ วา่ หนงึ่ แสนหยวน แตว่ า่ เงนิ จํานวน 300,000 หยวนน้ี สําหรบั สถานการณ์ของคณุ แมใ่ น ปัจจบุ นั มนั ก็เป็ นดงั่ นํ้าแกว้ หนง่ึ กบั รถขนฟืนทไี่ ฟไหม ้ ลวั่ เยยี นสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ เธอเหลอื บไปมอง ฟ่ เู ชยี นเชยี น และ ซสู อื เยว่ ทน่ี ั่งอยใู่ นรา้ นกาแฟ

เธอรดู ้ วี า่ ถา้ เธอเปิดปากพดู ออกไป ไมว่ า่ เงนิ จํานวนเทา่ ไหรก่ ต็ าม ซสู อื เยวก่ จ็ ะยมื ฉนิ โมห่ านมาใหเ้ ธอ แตว่ า่ …เธอจะจา่ ยคนื ไดอ้ ยา่ งไรละ่ ? เธอไดป้ ระกาศถอนตวั จากวงการบนั เทงิ แลว้ ทรพั ยส์ นิ ของครอบครัวฉนิ โมห่ าน เธอกย็ ังบอกอกี ดว้ ยวา่ เธอไม่ ตอ้ งการสกั แดง หลังจากนไ้ี ป เธอจะตอ้ งรบี ทํางานหาเลยี้ งตวั เอง แลว้ เธอจะหาเงนิ ทไ่ี หนมาคนื ซสู อื เยวก่ นั ละ่ ? ไมว่ า่ ความสมั พันธจ์ ะดมี ากแคไ่ หนกต็ าม แตเ่ ธอก็ไมอ่ ยากจะเป็ นหนี้ คนอนื่ จนมากเกนิ ไป ลว่ั เยยี นสดู หายใจเขา้ พลางกดั รมิ ฝี ปาก “หมอไดบ้ อกไหม วา่ จํานวนเงนิ ทต่ี อ้ งจา่ ยเหลอื อกี เทา่ ไหร่ ตอ้ งการเวลานานแคไ่ หนท่ี จะตอ้ งจา่ ยใหค้ รบ?” ลัว่ ชงิ เจอ๋ ถอนหายใจเฮอื กใหญ:่ “ยงั เหลอื อกี กวา่ 1.2ลา้ นหยวน…ตอ้ งจา่ ยใหค้ รบทงั้ หมดภายใน หนงึ่ เดอื น”

ลว่ั เยยี นบบี โทรศพั ทแ์ น่น เป็ นครงั้ แรกในชวี ติ ของเธอทส่ี น้ิ หวงั เพราะขาดแคลนเงนิ หนงึ่ เดอื น 1.2 ลา้ น ถา้ เป็ นแตก่ อ่ นสําหรบั การถา่ ยหนังของเธอ เงนิ จํานวนนี้ ก็คงไดม้ า ภายในหนงึ่ อาทติ ย์ แตท่ วา่ … เมอ่ื กอ่ นทส่ี ลบไมไ่ ดส้ ตไิ ป กเ็ ป็ นฉนิ หนานเซงิ ทเี่ ป็ นคนจา่ ยคา่ รักษา ให ้ จา่ ยไปเป็ นเงนิ จํานวนมาก หลังจากทเี่ ธอรสู ้ กึ ตวั ไดส้ ตขิ น้ึ มา เธอไดค้ ํานวณจํานวนเงนิ ตาม จํานวนทเ่ี ขาจา่ ยให ้ และแอบมอบเงนิ นัน้ ใหค้ ณุ แมข่ องฉนิ หนานเซงิ เป็ นเพราะเธอไมอ่ ยากเป็ นหนเี้ ขา การทวี่ า่ งงาน ควบคไู่ ปกบั การจา่ ยชดใชห้ นขี้ องฉนิ หนานเซงิ จรงิ ๆ แลว้ เธอเองกไ็ ดท้ ําตวั ไดค้ บื จะเอาศอกไปแลว้ มันยดื เยอื้ ไป เดมิ ที ลัว่ เยยี นยังตอ้ งการใชเ้ งนิ สองแสนหยวนทเ่ี หลอื เพอ่ื ทจ่ี ะหา งานทําตอ่ ไป

แตว่ า่ อบุ ตั เิ หตทุ บ่ี า้ นนัน้ ทําใหเ้ ธอกลายเป็ นวา่ งเปลา่ ในทนั ที เธอจะไปหาเงนิ กวา่ 1.2 ลา้ นไดจ้ ากทไ่ี หน? “ฉันอยากคดิ วธิ อี อก” หลังจากพดู จบ หญงิ สาวกว็ างสายโทรศพั ท์ เมอ่ื เธอวางโทรศพั ทแ์ ลว้ เธอกห็ าเหตผุ ลอะไรกไ็ ดแ้ ละไดบ้ อกลา ซสู อื เยว่ และ ฟ่ เู ชยี นเชยี น บนรถแทก็ ซท่ี กี่ ําลงั จะกลบั ไปบา้ น ล่ัวเยยี นเปิดดสู มดุ รายชอ่ื ผู ้ ตดิ ตอ่ บนโทรศพั ท์ เธอใจรอ้ นและอยไู่ มเ่ ป็ นสขุ ในทส่ี ดุ นวิ้ ของเธอกไ็ ดห้ ยดุ อยทู่ ขี่ อ้ มลู การตดิ ตอ่ ของผกู ้ ํากบั คนที่ กําลังทําโฆษณารว่ มกบั นางแบบถา่ ยแนวเซก็ ซี่ เธอหลับตาลงและยมิ้ หวั เราะเยาะตวั เอง ในเมอื่ ไมส่ ามารถทจ่ี ะเขา้ วงการบนั เทงิ ไดแ้ ลว้ งนั้ เธอกถ็ า่ ยโฆษณา เป็ นนางแบบก็ไดใ้ ชไ่ หม? เมอื่ นกึ ถงึ เรอ่ื งน้ี เธอจงึ กดตอ่ สายหมายเลขของผกู ้ ํากบั ผกู ้ ํากบั ทางอกี ฝั่งของปลายสายโทรศพั ทก์ ็หวั เราะ “ล่วั เยยี นคนสวย คณุ แน่ใจเหรอวา่ ตอ้ งการมาถา่ ยแบบ?”

“พวกเราในทนี่ น้ี ่ะ…มาตรฐานสงู มากเลยนะ!” ตอนที่ 389 งานนไ้ี มเ่ หมาะกบั คณุ ลวั่ เยยี นหายใจลกึ ๆ เธอหลับตาลง ผกู ้ ํากบั ทปี่ ลายสายโทรศพั ทห์ วั เราะ “ทําไมคณุ ไมพ่ ดู ตอ่ ละ่ ราชนิ ี แหง่ ภาพยนตรล์ วั่ ?” “ถา้ หากวา่ คณุ ยังไมส่ ามารถปลอ่ ยเงาความเป็ นนักแสดงของตวั เอง ไปได ้ คณุ กล็ มื มันไปซะ” “ถงึ แมค้ ณุ จะลาออกและเกษียณจากวงการบนั เทงิ แลว้ แตจ่ ํานวน เงนิ ทค่ี ณุ สะสมไวไ้ ดใ้ นชว่ งหลายปีทผ่ี า่ นมา กค็ วรทจ่ี ะเพยี งพอแลว้ สําหรบั ความกลัดกลมุ ้ ในเรอื่ งของอาหารการกนิ และเสอ้ื ผา้ ” “การถา่ ยโฆษณาประเภทนขี้ องพวกเราน่ะ ไดเ้ งนิ จํานวนมากเลยละ่ แตม่ ันกส็ ามารถทจ่ี ะทําใหค้ ณุ เสยี หายไดใ้ นฐานะทค่ี ณุ เป็ นดาราดงั ” หลงั จากพดู จบ ผกู ้ ํากบั คนนัน้ ก็กําลงั จะวางสายลง “ไม…่ ไมเ่ อา!” ล่วั เยยี นกดั รมิ ฝี ปาก รบี ขดั ผกู ้ ํากบั กอ่ นทเี่ ขาจะวางสาย “ฉัน…”

เธอหายใจเขา้ ลกึ ๆและกํามอื แน่น “ฉันทําได”้ “ตอนนฉี้ ันสามารถถา่ ยได ้ ฉันจะลงนามทําสญั ญา” เพยี งทําสญั ญาขอ้ ตกลง เธอกจ็ ะไมม่ อี ะไรใหน้ กึ เสยี ใจทหี ลงั อกี แลว้ กลายเป็ นแบบนไี้ ปไดส้ นิ ะ ลวั่ เยยี นบอกตวั เอง การถา่ ยแบบโฆษณาชดุ ชนั้ ในสดุ เซก็ ซน่ี ี้ แมว้ า่ จะเป็ นสงิ่ ทแี่ ตก่ อ่ น เธอเคยดถู กู แตใ่ นตอนนี้ กลบั ชว่ ยชวี ติ เธอไวไ้ ดจ้ รงิ ๆ ผกู ้ ํากบั พดู วา่ ตามทแี่ ตก่ อ่ นเธอสะสมชอ่ื เสยี งไดม้ านานนับหลาย ปี … ถา่ ยครงั้ หนง่ึ กไ็ ดป้ ระมาณ สองแสนหยวน… เพยี งแคเ่ ธอถา่ ยแบบกบั ผกู ้ ํากบั คนนถี้ งึ หกครัง้ กจ็ ะสามารถแกไ้ ข ปัญหาทงั้ หมดของทบ่ี า้ นไดแ้ ลว้ ! อกี ทงั้ เธอสามารถถา่ ยวนั ละเซต เธอสามารถทจี่ ะทําแบบนัน้ ไดอ้ ยู่ แลว้ ถา้ เป็ นแบบนี้…

ภายในเจ็ดวนั เธอกส็ ามารถหาเงนิ ไดค้ รบ 1.2ลา้ นหยวน คณุ แมก่ จ็ ะสามารถรกั ษาใหห้ ายดไี ดแ้ ลว้ ขอเพยี งแคค่ ณุ แมม่ ชี วี ติ อยตู่ อ่ คณุ พอ่ ก็ไมโ่ ทษวา่ เป็ นเพราะตวั เอง อกี ตอ่ ไป ลั่วชงิ เจอ๋ กจ็ ะไมอ่ อ่ นแรง ทงั้ ครอบครวั ก็จะมชี วี ติ ทเ่ี ตม็ ไปดว้ ย ความหวงั ชอื่ เสยี ง? ศกั ดศิ์ ร?ี ถา้ เพอื่ คนทร่ี ักแลว้ มนั กไ็ รค้ า่ “คณุ …แน่ใจแลว้ ใชไ่ หม?” ผกู ้ ํากบั ทอี่ ยปู่ ลายสายของโทรศพั ทข์ มวดคว้ิ ราวกบั วา่ ลัว่ เยยี น มี ความสขุ มากอยา่ งคาดไมถ่ งึ “คณุ ไมไ่ ดเ้ พงิ่ ประกาศถอนตวั จาก วงการบนั เทงิ เมอื่ วานนเ้ี หรอ?” “ทําไมตอนนถี้ งึ ไมม่ เี งนิ แบบนล้ี ะ่ ?” “อยา่ ถามเยอะ” ลว่ั เยยี นกดั ฟัน “บอกทอี่ ยขู่ องคณุ มา”

ผกู ้ ํากบั เงยี บไปครหู่ นง่ึ แลว้ จงึ ไดส้ ง่ ทอี่ ยไู่ ปใหล้ วั่ เยยี น ลว่ั เยยี นรบี ใหท้ อี่ ยนู่ ัน้ กบั คนขบั แทก็ ซี่ สตดู โิ อของผกู ้ ํากบั เป็ นชนั้ ใตด้ นิ ทต่ี รงใจกลางเมอื ง นอกจากตรงสถานทมี่ ดื ๆแลว้ บรษิ ัทกด็ ปู กตดิ ี เมอ่ื เหน็ ล่วั เยยี นมาถงึ แลว้ ผกู ้ ํากบั กม็ าพบเป็ นการสว่ นตวั : “สวสั ดี คณุ ลว่ั คณุ สามารถเรยี กผมวา่ ผกู ้ ํากบั หวง ” เขาพาลว่ั เยยี นเขา้ ใจในออฟฟิศ ภายในออฟฟิศนัน้ นอกจากลัว่ เยยี นแลว้ ทเ่ี หลอื กเ็ ป็ นผชู ้ ายทงั้ หมด ตรงกลางหอ้ งประชมุ มชี ดุ ชนั้ ในสดุ เซก็ ซที่ ท่ี ําจากผา้ บางๆ หลังจากทพี่ าล่วั เยยี นเขา้ มาแลว้ ผกู ้ ํากบั หวงกช็ ไี้ ปทกี่ ลอ่ ง กลอ่ ง หนง่ึ ทว่ี างอยบู่ นโตะ๊ “คณุ ลั่ว ทน่ี เี่ ป็ นสตดู โิ อหลักของเรา ไมไ่ ด ้ ตงั้ ใจจะทําใหค้ ณุ ตอ้ งรสู ้ กึ ลําบากใจแตอ่ ยา่ งใด” “คนทนี่ ่ังอยเู่ หลา่ นี้ ลว้ นเป็ นชา่ งภาพ เป็ นผชู ้ ว่ ย ตา่ งๆของสตดู โิ อ ของฉัน”

“กอ่ นอน่ื พวกเราตอ้ งการถามเพอื่ ความแน่ใจอกี ที วา่ ตอ่ หนา้ พวกเรา ทงั้ หมดแลว้ คณุ จะกลา้ สวมชดุ ชนั้ ในหรอื ไม่ พวกเราจงึ จะสามารถ ทําสญั ญากบั คณุ ได”้ ล่ัวเยยี นหยดุ ชะงกั ไปครหู่ นง่ึ เธอมองไปทก่ี ลอ่ งใบนัน้ สงิ่ นัน้ มนั ไม่ สามารถเรยี กวา่ เป็ นเสอื้ ผา้ ไดแ้ ลว้ เธอรสู ้ กึ เสยี วสนั หลังขน้ึ มาทนั ที ตอ่ หนา้ คนพวกนี้…จะกลา้ ใสม่ นั ไหมนะ? เธอกดั ฟันแน่น รา่ งกายแข็งทอ่ื ไมข่ ยบั ชา่ งภาพขา้ งๆเธอก็หลดุ หวั เราะออกมา “ฉันบอกไดว้ า่ เธอทําไมไ่ ด ้ แน่ๆ ใชไ่ หมละ่ ?” “ตงั้ กป่ี ีทผ่ี า่ นมาทเี่ ธอเป็ นดาราดงั ลว้ นถกู เอาใจใสแ่ ละถกู ตามใจ โดยตน้ สงั กดั ของฉนิ หนานเซงิ ” “ในวงการมแี คก่ คี่ นเองละ่ ทไ่ี มเ่ คยถา่ ยรปู เซก็ ซี่?” “มแี คเ่ ธอนั่นแหละ ทไ่ี มเ่ คยตอ้ งถา่ ย ไมต่ อ้ งถา่ ยรปู เซก็ ซี่ ไมต่ อ้ ง ถา่ ยภาพทใ่ี สเ่ สอ้ื ผา้ นอ้ ยชน้ิ หรอื ไมส่ วมเสอื้ ผา้ ” “ปกป้องดแู ลดอี ะไรขนาดนัน้ ”

“รแู ้ ลว้ ละ่ เธอถกู บรษิ ัทสง่ มาใหท้ ําเงนิ ใชไ่ หมละ่ กไ็ มร่ สู ้ นิ ะ และฉัน ยังคดิ วา่ เธอก็คงเป็ นภรรยาของบรษิ ัทน่ันใชไ่ หมละ่ ” คําพดู พวกนี้ ทําใหล้ ว่ั เยยี นหนา้ ซดี ขนึ้ มาในทนั ที ทจี่ รงิ แลว้ เขา้ มาอยใู่ นบรษิ ัทตงั้ นานหลายปี บรษิ ัทเองก็ไมเ่ คยอนุญาตใหเ้ ธอ ตอ้ งมาทําอะไรพรรคนี้…. ถงึ แมว้ า่ เป็ นเพยี งแคถ่ า่ ยโฆษณาครมี อาบน้ําทตี่ อ้ งเปลอื ยกายบา้ ง บางสว่ น ฉนิ หนานเซงิ ก็จะสงั่ ใหป้ ิดตวั หรอื สวมใสเ่ สอ้ื ผา้ เป็ นอยา่ งทชี่ า่ งภาพพดู ตลอดหลายปีทผ่ี า่ นมา…เธอไดร้ บั การ ปกป้องอยา่ งดมี าโดยตลอด ตอนนก้ี ลบั กลายเป็ นไมก่ ลา้ ทําเรอื่ งแบบนแ้ี ลว้ เมอื่ นกึ ถงึ เรอื่ งนข้ี นึ้ มา ลวั่ เยยี นกก็ ดั รมิ ฝี ปาก ขม่ ใจไว ้ เธอหยบิ กลอ่ งตรงหนา้ ของเธอ และเดนิ ตรงไปยังหอ้ งแตง่ ตวั ทอี่ ยขู่ า้ งๆ แตท่ จี่ รงิ แลว้ สงิ่ ทค่ี ดิ ในใจ กบั ตอนทม่ี าทําจรงิ ๆ มันตา่ งกนั มาก ลว่ั เยยี นยนื อยใู่ นหอ้ งแตง่ ตวั มองดกู ลอ่ งในหอ้ งนัน้ ทําไม..ถงึ ถอด เสอื้ ผา้ ไมล่ งกนั นะ

สกู ้ บั พวกอปุ สรรคในใจไมไ่ ดจ้ รงิ ๆ แต…่ ถา้ เธอไมท่ ําละ่ ก็ เธอก็คงจะไมร่ แู ้ ลว้ วา่ จะหาเงนิ ไดถ้ งึ 1.2 ลา้ น หยวน ไดจ้ ากไหนภายในหนง่ึ อาทติ ย์ หรอื จะตอ้ งไปหาซสู อื เยว่ จะไดไ้ ปหาฉนิ โมห่ านเพอ่ื ยมื เงนิ จากเขา จรงิ ๆ? แตถ่ า้ เกดิ เธอยมื เงนิ มาจรงิ ๆ เธอจะเอาทไี่ หนมาคนื ละ่ ? เธอรดู ้ ี วา่ โรคทค่ี ณุ แมก่ ําลังเป็ น ไมส่ ามารถรักษาไดด้ ว้ ยเงนิ อนั นอ้ ย นดิ ในภายหลังนถี้ า้ เธอจะทํางานเพอื่ หาเงนิ และยังมลี ัว่ ชงิ เจอ๋ ทที่ ํางาน เพอื่ หาเงนิ ก็คงจะตอ้ งเอาไปจา่ ยเป็ นคา่ รักษาใหค้ ณุ แมแ่ น่ๆ ถา้ เป็ นแบบนัน้ แลว้ จะเอาเงนิ ทไ่ี หนมาคนื ฉนิ โมห่ านกนั ละ่ ? หรอื ไมค่ นื ด?ี ไมส่ ิ ขอโทษที แตป่ ระเด็นหลักคอื ยงั ไงกไ็ มย่ อมทําเรอ่ื งแบบนัน้ แน่ๆ

เมอื่ นกึ ถงึ จดุ นแี้ ลว้ ลั่วเยยี นสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ และในทสี่ ดุ กเ็ ออ้ื ม มอื ออกไปและปลดเสอื้ คลมุ ของเขาออก “ตงตงตง” ในขณะนัน้ ผกู ้ ํากบั หวงกเ็ คาะประตู “คณุ ล่วั เยยี น ออกมาเถอะ” ล่วั เยยี นตกใจ รบี รอ้ นถอดเสอื้ ผา้ ตอ่ ไป “เกดิ อะไรขนึ้ ?” “ฉัน..ฉันยังเปลยี่ นชดุ ไมเ่ สร็จ” “ไมต่ อ้ งเปลย่ี นแลว้ ละ่ คณุ ใสเ่ สอ้ื ผา้ ดๆี แลว้ ออกมาเถอะ” คําพดู ของผกู ้ ํากบั หวง ทําใหล้ ่วั เยยี นอดไมไ่ ดท้ จี่ ะยนื งง เธอกดั รมิ ฝี ปาก ในทส่ี ดุ กก็ า้ วออกมานอกประตพู ลางตดิ กระดมุ ขา้ งนอกประตู ภายในออฟฟิศมแี คผ่ กู ้ ํากบั หวงคนเดยี ว คนอน่ื ๆมงี านทตี่ อ้ งรบี ทํา ลว่ั เยยี นหยดุ ชะงักไปครหู่ นงึ่ “ผกู ้ ํา…”

ผกู ้ ํากบั หวงโบกมอื พลางยม้ิ ใหเ้ ธอ “คณุ ล่ัวเยยี น อยา่ งทผ่ี มไดพ้ ดู ไป พวกเราถา่ ยงานถา่ ยแบบเซก็ ซเ่ี ป็ นประจํา” “การทค่ี ณุ กําลงั เกเ้ กก้ งั กงั ลังเลทจี่ ะใหค้ วามรว่ มมอื กบั เรา มนั เหมอื นกบั วา่ พวกเราบบี บงั คบั ใหค้ ณุ เป็ นโสเภณอี ยา่ งไรอยา่ งนัน้ ” “ดงั นัน้ พวกจงึ ไดป้ รกึ ษาหารอื กนั เรยี บรอ้ ยแลว้ วา่ คณุ คงไมเ่ หมาะ กบั งานนจ้ี รงิ ๆ ดงั นัน้ ชา่ งมันเถอะ” คําพดู ของผกู ้ ํากบั หวง ทําใหห้ วั ของลั่วเยยี นระเบดิ ตมู แม…้ แมก้ ระทงั่ ถา่ ยแบบชดุ ชนั้ ใน เธอกย็ งั คงทําไมไ่ ดง้ ัน้ เหรอ? งนั้ จะทําอยา่ งไรดลี ะ่ ? ในหนงึ่ อาทติ ยจ์ ะไปหาเงนิ 1.2 ลา้ นหยวนมาจากไหน? เธอยงั เหลอื วธิ ไี หนบา้ ง? เมอื่ คดิ มาถงึ จดุ น้ี เธอกก็ ดั รมิ ฝี ปากของเธอ และรบี พรวดไปหาผู ้ กํากบั หวง “ผกู ้ ํากบั หวง ฉันขอโอกาสแกต้ วั อกี รอบ” “ฉัน…ฉันทําไดแ้ น่ๆ” “จรงิ ๆนะ!”

ผกู ้ ํากบั หวงสา่ ยหวั “ชา่ งมันเถอะ คณุ ลว่ั ” “คณุ ยงั สามารถทํางานอนื่ อกี มากมายทไ่ี มใ่ ชง่ านของเรา ” “แตว่ า่ …” ลัว่ เยยี นกดั รมิ ฝี ปากแน่น และเปิดปากพดู ออกไป “แตต่ อนนฉ้ี ันขาด แคลนเงนิ ” “ฉันมเี วลาเพยี งเจ็ดวนั เพอ่ื ทจี่ ะหาใหค้ รบ 1.2 ลา้ นหยวน ดงั นัน้ ฉันจงึ ตอ้ งทํางานนจี้ รงิ ๆ ฉัน…” ผกู ้ ํากบั หวงถอนหายใจพลางมองลว่ั เยยี นขน้ึ และลง “งานของพวก เรา ไมเ่ หมาะกบั คณุ จรงิ ๆ” “แตม่ งี านทเ่ี หมาะกบั คณุ มากกวา่ ไมไ่ ดเ้ ป็ นถงึ ขนาดงานนข้ี องพวก เรา ผมไมร่ วู ้ า่ คณุ จะอยากทํามยั้ ” ดวงตาของลวั่ เยยี นเบกิ กวา้ งในทนั ท:ี “งานอะไร?” “คอื …” ผกู ้ ํากบั หวงมองไปทลี่ ัว่ เยยี นอกี ที “ผมมเี พอื่ นอายรุ าว หกสบิ ปี คน หนง่ึ และเขาเป็ นหมา้ ย…”

ตอนท่ี 390 คณุ ควรไปเกลย้ี กลอ่ มเขาดว้ ยตนเอง “อดตี นักแสดงลั่วเยยี น อยเู่ ป็ นเพอื่ นชายแกเ่ รร่ อ่ นอายรุ าวหกสบิ ! ” “กอ่ นหนา้ นก้ี า้ วออกจากวงการบนั เทงิ หลงั จากนัน้ กก็ า้ วไปปรากฏ ตวั อยบู่ า้ นคฤหาสนข์ องมหาเศรษฐี ลั่วเยยี นลาออกจากวงการ บนั เทงิ และเหตผุ ลของเธอเป็ นปรศิ นา!” “อะไรทําใหอ้ ดตี ราชนิ แี หง่ ภาพยนตรม์ าเรร่ อ่ นอยทู่ นี่ !่ี นกึ ไมถ่ งึ เลย วา่ จะมาคบหากบั ชายหนุ่มอายรุ าวหกสบิ !” … ไมก่ ว่ี นั ตอ่ มา ขา่ วโคมลอยตา่ งๆ ทเ่ี กย่ี วกบั ลั่วเยยี นก็ขน้ึ พาดหวั ขา่ ว ในชอ่ งของเมอื งหรง ขา่ วเหลา่ นม้ี กี ารรายงานทแ่ี นบภาพประกอบเป็ นจํานวนมาก มบี างรปู ทเี่ ป็ นภาพถา่ ยลวั่ เยยี นกบั ชายหนุ่มชรานั่งหวั เราะดว้ ยกนั อยบู่ นรถ นอกจากนย้ี งั มกี ารปรากฏตวั ของล่ัวเยยี นเขา้ ไปในบา้ นคฤหาสนข์ อง ชายชราและออกมาตอนเชา้ ตรู่

ยง่ิ ไปกวา่ นัน้ ทงั้ สองคนพดู คยุ กนั พลางหวั เราะเดนิ เขา้ ไปใน คฤหาสน์ ในวนั ถัดมาชายหนุ่มชราออกมาสง่ ลั่วเยยี นทอี่ ยใู่ นสภาพ ชดุ นอน ในชว่ งหนงึ่ ทลี่ ่วั เยยี นกําลังเสอื่ มทรามในขา่ วลอื ทอี่ ยอู่ าศยั กบั ชาย ชรา เมอื งหรงกว็ นุ่ วายเป็ นอยา่ งยงิ่ เชา้ วนั หนงึ่ ณ โรงพยาบาล ซสู อื เยวก่ ําลงั ชว่ ยฉนิ โมห่ านฟ้ืนฟรู า่ งกายอยู่ ก็ไดร้ ับสายจากฉนิ หนานเซงิ “สอื เยว”่ เสยี งจากปลายสายโทรศพั ทข์ องฉนิ หนานเซงิ กําลงั สดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ “ฉันรู ้ คณุ ลงุ เพง่ิ จะรสู ้ กึ ตวั ไดแ้ คอ่ าทติ ยเ์ ดยี ว ตอนนย้ี งั ตอ้ ง คอยดแู ลเขาอยู่ แมจ้ ะเป็ นแคเ่ วลาอนั สนั้ กอ็ ยหู่ า่ งจากเขาไมไ่ ด”้ “แตว่ า่ …” ชายหนุ่มลดเสยี งของเขาลง: “เกย่ี วกบั ขา่ วของลว่ั เยยี น…คณุ เห็นหรอื ยัง?” ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ เธอหยบิ โทรศพั ทม์ าเชก็ ดู

“เกดิ อะไรขน้ึ กบั ล่ัวเยยี น?” ในชว่ งนเี้ ธอมัวแตย่ งุ่ อยกู่ บั การดแู ลฉนิ โมห่ านมาโดยตลอด ไมไ่ ดด้ ู ขา่ วแมแ้ ตน่ ดิ ยงิ่ ขา่ วของลั่วเยยี นยง่ิ ไมต่ อ้ งพดู ถงึ ” “ลัว่ เยยี นเขา…” ฉนิ หนานเซงิ ถอนหายใจ “พอฉันเห็นขา่ ว ฉันก็ตดิ ตอ่ หาลั่วชงิ เจอ๋ ในทนั ที ถงึ จะรเู ้ รอ่ื งสถานการณ์ทบ่ี า้ นของลว่ั เยยี น” ชายหนุ่มในสายโทรศพั ทพ์ ดู ดว้ ยความกงั วล: “สอื เยว่ คณุ บอกวา่ ลว่ั เยยี นมคี ณุ เป็ นเพอ่ื น มฉี ันเป็ น…อดตี สาม”ี “ถา้ หากวา่ เธอขาดแคลนเงนิ กวา่ ลา้ นหยวน แคเ่ ธอเปิดปากบอก พวกเรากไ็ ดน้ ี่ ทําไมเธอตอ้ งขายตวั ดว้ ยละ่ ?” “ตอนนคี้ นทงั้ เมอื งกําลงั เทศนเ์ กย่ี วกบั เธอ น่าเกลยี ดเกนิ ไปแลว้ …” “เธอกลายเป็ นคนแบบนไี้ ดอ้ ยา่ งไร…” ชายหนุ่มถอนหายใจ นํ้าเสยี งของเขาเต็มไปดว้ ยความโกรธและ ความเศรา้ : “สรปุ แลว้ เธอรหู ้ รอื ไมร่ กู ้ นั แน่!”

“ฉันทํางานอยา่ งหนักมาตลอดหลายปี เพอ่ื ไมใ่ หเ้ ธอถกู ผชู ้ ายมาทํา ใหเ้ ธอตอ้ งเปรอะเป้ือน!” “ผหู ้ ญงิ โสดในวงการบนั เทงิ จะรักษารา่ งกายของตวั เองไดย้ ากขนาด ไหน! ถา้ ไมไ่ ดเ้ ป็ นเพราะฉัน…ป่ านนเ้ี ธอกค็ งจะ…” “ชา่ งมันเถอะ ฉันกบั ล่ัวเยยี นทงั้ ๆทเี่ ราก็เคยแตง่ งานกนั มากอ่ น แต่ วา่ ตงั้ แตไ่ หนแตไ่ ร ฉันก็ตดั ใจไมล่ ง…” “ผลทไ่ี ดก้ ็คอื หลงั จากทเ่ี ธอหยา่ กบั ฉันไป กเ็ ป็ นเพราะขาดเงนิ เพยี ง เพราะเงนิ มากกวา่ ลา้ นหยวน เพยี งเพราะผชู ้ ายประเภทนัน้ …” คําพดู ของฉนิ หนานเซงิ ยง่ิ พดู ยงิ่ ไมส่ บายใจ ยง่ิ พดู ยงิ่ เป็ นการ ละเมดิ ซสู อื เยวอ่ ดไมไ่ ดท้ จ่ี ะขมวดควิ้ “คณุ พดู ซซ้ี วั้ อะไรของคณุ ?” ล่วั เยยี นเป็ นคนอยา่ งไร ซสู อื เยวร่ ดู ้ !ี เมอ่ื กอ่ นตอนทล่ี ่ัวเยยี นตอ้ งการทจ่ี ะปกป้องซสู อื เยว่ ก็เลยถกู คน เหลา่ นัน้ ลักพาตวั ไป ถงึ แมว้ า่ คนเหลา่ นัน้ จะฉวยโอกาสตอนลั่วเยยี น เมา กไ็ มไ่ ดท้ ําอะไรลว่ั เยยี น

แตว่ า่ ลวั่ เยยี นกห็ มดสตแิ ละโคมา่ ไปเป็ นเวลานานมาก เพราะเธอไม่ สามารถฝ่ าฟันอปุ สรรคความคดิ ในใจของเธอเองได!้ เป็ นผลใหใ้ นตอนนี้ นกึ ไมถ่ งึ เลยวา่ ฉนิ หนานเซงิ จะพดู ถงึ ลัว่ เยยี น แบบน้ี ปลายสายโทรศพั ทถ์ อนหายใจ “สอื เยว่ ไมใ่ ชว่ า่ ฉันพดู ไมเ่ ขา้ หนู ะ” “มนั คอื …” เขาสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ “ในขา่ วเขยี นไวอ้ ยา่ งชดั เจนและมรี ปู ถา่ ย ประกอบ” “คณุ ไปดเู อาเองเถอะ” “ฉันหวงั วา่ ในฐานะทค่ี ณุ เป็ นเพอ่ื น จะสามารถชว่ ยฉันเกลยี้ กลอ่ มลั่ว เยยี นได”้ “ตอ่ ให…้ ฉันจะตอ้ งใหเ้ งนิ เพอื่ ทเ่ี ธอจะออกมาจากตรงนัน้ กต็ าม ” “คณุ ตอ้ งทําใหเ้ ธอออกมาจากชายแกน่ ่ันใหไ้ วทส่ี ดุ ! ” พดู เสร็จ เขาก็วางสาย ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ เลอ่ื นนว้ิ เพอื่ หาขา่ วอา่ น

การรายงานขา่ วเหลา่ นัน้ รวมถงึ ภาพถา่ ย ทําใหซ้ สู อื เยวข่ มวดคว้ิ เขา้ ดว้ ยกนั เมอ่ื ดภู าพเหลา่ นี้ ความสมั พนั ธข์ องลว่ั เยยี นกบั ชายชรา… ทจ่ี รงิ มันกพ็ ดู ไดไ้ มช่ ดั เจนเทา่ ไหรน่ ัก แต่ จากภาพเหลา่ นี้ ล่วั เยยี นกบั ชายชราคนนัน้ ดไู มเ่ หมอื นจะมี ความสมั พันธท์ เ่ี กนิ เลยกนั แตถ่ า้ หากวา่ เป็ นความสมั พันธแ์ บบนัน้ จรงิ ๆ… ชายชราอายกุ วา่ หกสบิ ปี คบหากบั สาวสวยรนุ่ ลกู จะสภุ าพและให ้ เกยี รตกิ นั ขนาดนไ้ี ดอ้ ยา่ งไร? “เกดิ อะไรขนึ้ ?” เมอื่ เหน็ ซสู อื เยวจ่ อ้ งมองโทรศพั ทด์ ว้ ยความงนุ งง ฉนิ โมห่ านทกี่ ําลงั คอ่ ยๆฟ้ืนฟรู า่ งกายก็พยงุ ตวั เองขนึ้ มาดว้ ยไมเ้ ทา้ เดนิ ไปดเู นอ้ื หาบน โทรศพั ทอ์ ยา่ งเฉยเมย ซสู อื เยวเ่ มม้ ปากแน่น และเงยหนา้ ขนึ้ มองหนา้ ฉนิ โมห่ าน “คณุ คดิ วา่ ลั่วเยยี นเป็ นคนประเภทนัน้ ไหม?”

ฉนิ โมห่ านยกมอื ขนึ้ มาบบี จมกู ซสู อื เยวเ่ บาๆ “คณุ คดิ วา่ ลั่วเยยี นเป็ น แบบนัน้ เหรอ?” ซสู อื เยวส่ า่ ยหนา้ “ฉันไมไ่ ดค้ ดิ อยา่ งนัน้ ” “แตว่ า่ …” “คนทเ่ี พง่ิ โทรมาคอื หนานเซงิ ใชไ่ หม?” ฉนิ โมห่ านน่ังบนเกา้ อขี้ า้ งๆ และถามคําถามดว้ ยสายตาทส่ี วา่ งไสว ซสู อื เยวร่ บี พยกั หนา้ “เขาของใหฉ้ ัน…เกลย้ี กลอ่ มลัว่ เยยี น” “คณุ ไมต่ อ้ งเกลย้ี กลอ่ มหรอก” ฉนิ โมห่ านยมิ้ ขน้ึ มาพลางมองไปทเี่ มฆสขี าวและทอ้ งฟ้าสฟี ้า: “คณุ ก็บอกฉนิ หนานเซงิ ไป วา่ คณุ ทําไมไ่ ด ้ ใหเ้ ขาทําเองเถอะ ” “ชอื่ เสยี งของล่ัวเยยี น เป็ นการเลอื กของเขาเอง เธอไมเ่ กยี่ ว” คําพดู ของชายหนุ่ม ทําใหซ้ สู อื เยวข่ มวดคว้ิ เธอหมนุ ตวั ไปทางทเี่ ขานั่ง และเปิดขวดนํ้าแลว้ ยน่ื ใหเ้ ขาพลางกดั รมิ ฝี ปากของเธอ “ทําไมคณุ ถงึ สงบไดข้ นาดน้ี?”

ตามหลักแลว้ ฉนิ โมห่ านกร็ จู ้ กั ลัว่ เยยี นมานานกวา่ ตวั เธอเอง อกี ทงั้ ลั่วเยยี นเองกเ็ คยเป็ นอดตี ภรรยาของฉนิ หนานเซงิ … นเี่ ป็ นเรอ่ื งทที่ เ่ี กย่ี วขอ้ งกบั ชอ่ื เสยี งบา้ นตระกลู ฉนิ ทําไมเขาถงึ …ทํา เหมอื นมันไมม่ สี ว่ นทําใหก้ ระทบสถานภาพความเป็ นอยอู่ นั สงู สง่ ของ เขาเลย? ฉนิ โมห่ านหยบิ ขวดน้ําขน้ึ และจบิ ดว้ ยรอยยมิ้ บางๆ: “เพราะชายชราอายรุ าวหกสบิ คนน้ี ฉันรจู ้ กั ” ชายหนุ่มมองไปยังทไ่ี กลๆ “ชายชราคนนช้ี อื่ เหวน่ิ ซอื หยวน ตอนท่ี อายรุ าวหา้ สบิ กวา่ ปี เป็ นเพราะโรค โรคหนงึ่ ก็จะตอ้ งผา่ ตดั เอา อวยั วะบางอยา่ งออก” พดู เสร็จ เขาก็หนั ไปมองซสู อื เยว่ \"ดงั นัน้ ถงึ แมว้ า่ เขาจะมคี รู่ ักเป็ น ผหู ้ ญงิ วยั สาว เราก็ทําไดแ้ คม่ อง\" \"นอกจากน้ี ชายชราคนนน้ี ่ะเขามจี ติ ใจทบ่ี รสิ ทุ ธเ์ิ สมอมา และปฏบิ ตั ิ ธรรมของศาสนาพทุ ธมาเนน่ิ นานแลว้ เป็ นไปไมไ่ ดท้ จี่ ะทําเรอื่ งพรรค นัน้ \" \"แตว่ า่ เขาเองก็มอี าการปวดหวั ทไ่ี มป่ กตอิ ยา่ งหนงึ่ \"

ซสู อื เยวล่ ังเลอยคู่ รหู นง่ึ จงึ ถามออกไป \"เกดิ อะไรขนึ้ ?\" \"ชายชราคนนมี้ ลี กู สาวคนหนงึ่ \" \"ลกู สาวน่ะ ชอบทจ่ี ะตามลา่ ดารา และดาราทชี่ น่ื ชอบกค็ อื ล่วั เยยี น\" \"ในตอนนี้ เพอ่ื ทจี่ ะตดิ ตามลวั่ เยยี น เธอไดส้ อบเขา้ มหาวทิ ยาลัยการ แสดง แตเ่ นอ่ื งจากล่วั เยยี นลาออกจากวงการบนั เทงิ แลว้ ดงั นัน้ เธอ จงึ หดหใู่ จและอยแู่ ตท่ บี่ า้ นไมไ่ ปเรยี นหนังสอื \"เพอ่ื ทจี่ ะทําใหล้ กู สาวมคี วามสขุ เหวนิ่ ซอื หยวน ชายชราคนนัน้ ได ้ ทําใหเ้ ธอไดเ้ ป็ นนักแสดงนําในภาพยนตร์ แตก่ เ็ ป็ นเพราะเหตผุ ล สว่ นตวั ของเธอ ทกุ สงิ่ อยา่ งก็เลยเกยตน้ื อย\"ู่ คําพดู ของชายหนุ่ม ทําใหซ้ สู อื เยวม่ นึ งง เธอพลกิ ดรู ปู พวกนัน้ อกี ครัง้ …… “เพราะอยา่ งนัน้ ……” ฉนิ โมห่ านกระตกุ มมุ ปาก “ฉันเดาวา่ ทลี่ วั่ เยยี นไปหาเดก็ ผหู ้ ญงิ คนนี้ ทกุ ๆเย็น……อาจจะเป็ นเพราะวา่ เดก็ คนนค้ี นุ ้ ชนิ กบั การอดหลับอด นอน” ซสู อื เยวโ่ ลง่ ใจในทนั ที

เธอรบี หยบิ มอื ถอื ออกมาอยา่ งไมร่ อชา้ แลว้ โทรหาฉนิ หนานเซงิ : “ขอโทษนะ ลั่วเยยี นไมฟ่ ังคําพดู โนม้ นา้ วของฉัน ” “คณุ ไปพดู โนม้ นาวดว้ ยตวั เองดเู ถอะ” ตอนท่ี 391 ทาํ ไมอาลยั อาวรณ์ ไดย้ นิ คําพดู ทแี่ สนเลอื ดเย็นของซสู อื เยวจ่ ากทางตน้ สาย ฉนิ หนาน เซงิ อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะขมวดคว้ิ ขนึ้ มา: “สอื เยว่ ลั่วเยยี นเธอเป็ นเพอ่ื นของคณุ นะ คณุ จะมองเธอทําตวั เหลว แหลกอยแู่ บบนโ้ี ดยไมส่ นใจไยดไี ดย้ งั ไงกนั ?” “ไมอ่ ยา่ งงัน้ ฉันจะใหค้ ณุ ไปหนง่ึ ลา้ นกวา่ หยวน คณุ ไปบอกวา่ คณุ ให ้ เธอยมื คณุ เอาเงนิ ไปใหเ้ ธอ ใหเ้ ธออยา่ ทํารา้ ยตวั เองไปมากกวา่ น!้ี ” คําพดู ของผชู ้ าย ทําใหซ้ สู อื เยวอ่ ดไมไ่ ดท้ จี่ ะหวั เราะออกมา “ฉนิ หนานเซงิ นค่ี ณุ คดิ หรอื วา่ ล่วั เยยี นนัน้ จะยอมรับการชว่ ยเหลอื จากคน อน่ื และการใหท้ านของคนดว้ ยความเต็มใจ?” “ถา้ หากวา่ เธอยอมมายมื เงนิ ของฉัน หรอื วา่ ยอมรบั ความชว่ ยเหลอื ของฉัน เธอคงไมม่ ที างจะไปทํางานแบบนแ้ี น่ ”

นํ้าเสยี งของฉนิ หนานเซงิ นัน้ ตํา่ ลงไปในทนั ที “ในฐานะเพอื่ นอยา่ ง คณุ นัน้ ยอมทจ่ี ะมองดเู ธอทําตวั เหลวแหลกลงไปตอ่ หนา้ ตอ่ ตาได ้ อยา่ งนัน้ เหรอ?” “ทําไมถงึ เรยี กวา่ ทําตวั เหลวแหลกละ่ ?” ซสู อื เยวย่ ม้ิ ออกมาบางๆ “เธอนัน้ ใชค้ วามสามารถและความชํานาญ ของตวั เองหาเงนิ ทําไมถงึ เรยี กวา่ ทําตวั เหลวแหลกละ่ ?” “ฉันคดิ วา่ เทยี บกบั การทมี่ าหาเพอ่ื นอยา่ งฉันคนนใี้ หช้ ว่ ยเหลอื เธอ คงยอมทจ่ี ะใชว้ ธิ อี ยา่ งตอนนหี้ าเงนิ ชว่ ยครอบครัวของตวั เอง มากกวา่ เหมอื นกนั ” “อยา่ งนอ้ ยทส่ี ดุ เป็ นการพงึ่ ลําแขง้ ของตวั เอง ” ฉนิ หนานเซงิ ทอี่ ยใู่ นสายนัน้ โมโหจนขอ้ นว้ิ ทจ่ี บั โทรศพั ทอ์ ยนู่ ัน้ กํา แน่นจนเรม่ิ เปลยี่ นเป็ นสขี าว: “คณุ ถอื วา่ นเี่ ป็ นการพงึ่ ลําแขง้ ของตวั เอง ?” “ซสู อื เยว่ ทําไมฉันไมเ่ คยรเู ้ ลยวา่ ตอนนท้ี ศั นคตทิ งั้ สามการมอง โลก การใชช้ วี ติ คณุ คา่ ของคณุ นัน้ บดิ เบอื นไปถงึ ขนาดน้ี ?” เดมิ ทเี ขานัน้ คดิ วา่ ซสู อื เยวใ่ นฐานะเพอ่ื น น่าจะสามารถเกลยี้ กลอ่ ม ลัว่ เยยี นได!้

แตค่ ดิ ไมถ่ งึ เลยวา่ ขนาดซสู อื เยวเ่ องก็ยังคดิ วา่ ทล่ี วั่ เยยี นทําแบบน้ี นัน้ ไมม่ ปี ัญหา ไมบ่ กพรอ่ ง? ถกู วพิ ากษ์วจิ ารณ์ทวั่ ทงั้ เมอื งขนาดน้ี วนั ทงั้ วนั อยคู่ า้ งคนื กบั ตาแก่ อายหุ กสบิ กวา่ ไมม่ ปี ัญหา? “ทศั นคตทิ งั้ สามของฉันบดิ เบอื น?” ซสู อื เยวย่ มิ้ เยาะ “ฉนิ หนานเซงิ ในเมอ่ื คณุ เป็ นหว่ งลวั่ เยยี น คณุ ก็ไป หาเธอดว้ ยตวั เองส”ิ “จะมาหลบอยหู่ ลงั ฉันจะไดอ้ ะไรขนึ้ มา?” “ถงึ ทศั นคตทิ งั้ สามของฉันจะบดิ เบอื น ก็ยังดกี วา่ คนขข้ี ลาดตาขาว แบบคณุ มาก!” คําพดู ของหญงิ สาว ทําเอาฉนิ หนานเซงิ โกรธควนั ออกหขู น้ึ มาทนั ท:ี “คณุ วา่ ใครเป็ นคนขขี้ ลาดตาขาว!?” “อยากจะเอาคนทส่ี มควรเป็ นของตวั เองกลบั คนื มา แตก่ ลับไมก่ ลา้ ” “กลัวเธอทํารา้ ยตวั เองอยา่ งโงๆ่ แตก่ ไ็ มก่ ลา้ พดู ” “คณุ ไมใ่ ชค่ นขขี้ ลาดตาขาวแลว้ จะเรยี กวา่ เป็ นอะไรไดอ้ กี ละ่ ?”

ซสู อื เยวส่ ดู ลมหายใจเขา้ จมกู “แทนทจี่ ะมาสนทนาเรอ่ื งทศั นคตทิ งั้ สามของฉันทนี่ ่ี ฉันคดิ วา่ คณุ น่าจะคดิ ทบทวนตวั คณุ เองมากกวา่ นะ ” “ทําไมพอลัว่ เยยี นเจอกบั ปัญหา คนแรกทไี่ ปหาถงึ ไมใ่ ชค่ ณุ ! ” พดู จบ ซสู อื เยวก่ ต็ ดั สายโทรศพั ทท์ ง้ิ “อารมณ์ดลี ะ” เมอ่ื เหน็ ทา่ ทางดดุ นั ดรุ า้ ยของภรรยาตวั นอ้ ยของตวั เอง ฉนิ โมห่ าน เมม้ รมิ ฝี ปาก ยน่ื แขนออกไปดงึ ซสู อื เยวเ่ ขา้ มาในออ้ มกอดอยา่ ง ออ่ นโยน: “ดเู หมอื นวา่ ชว่ งทฉ่ี ันอยใู่ นอาการโคมา่ สาหสั นัน้ มเี ด็กนอ้ ยบางคน โตขนึ้ ไมน่ อ้ ยเลย” ซสู อื เยวเ่ มม้ ปาก มองเขาอยา่ งโกรธเคอื ง “ฉันไมใ่ ชเ่ ดก็ นอ้ ยนะ” “ตรงไหนทฉี่ ันเหมอื นเดก็ กนั ?” ผชู ้ ายดงึ เธอเขา้ ไปในออ้ มแขน ยนื่ มอื ออกมาบบี จมกู ของเธอ: “แตง่ หนา้ ดว้ ยเทคนคิ พเิ ศษ เปลย่ี นตวั เองใหก้ ลายเป็ นคนหนา้ ตา อปั ลักษณ์ และยงั เปลย่ี นชอ่ื เป็ นสวหี่ รง เปิดสถานฝึกศลิ ปะป้องกนั ตวั ……”

“นย่ี ังไมใ่ ชพ่ ฤตกิ รรมของเด็ก?” ซสู อื เยวเ่ มม้ ปากแน่น “น่ันไมใ่ ชว่ า่ ฉันทําเพอื่ ทจ่ี ะหลบคณุ ใหค้ ณุ ได ้ พจิ ารณาตวั เองหรอื เปลา่ ?” เธอจะไปคาดคดิ ไดอ้ ยา่ งไรกนั วา่ เขานัน้ จะจําเธอไดไ้ วขนาดนี้ ฉนิ โมห่ านยมิ้ บางๆบนรมิ ฝี ปาก “งัน้ ฉันขอถามคณุ หน่อย ตอนเปิด สถานฝึกศลิ ปะป้องกนั ตวั มคี วามสขุ หรอื วา่ เป็ นคณุ นายฉนิ มี ความสขุ ?” ซสู อื เยวก่ ะพรบิ ตามองเขา: “ฉันตอ้ งพดู ความจรงิ หรอื เปลา่ ?” ผชู ้ ายพยักหนา้ “นั่นก็คอื ……เปิดสถานฝึกศลิ ปะป้องกนั ตวั มคี วามสขุ ” ซสู อื เยวเ่ ปลยี่ นเป็ นทา่ ทางสบาย ศรี ษะเอนซบไปตรงอกของผชู ้ าย มองดทู อ้ งฟ้า เสยี งเบา “ตอนเปิดสถานฝึกศลิ ปะป้องกนั ตวั ถงึ แมว้ า่ จะหนา้ ตาอปั ลักษณ์ แตว่ า่ ไมม่ คี นจําฉันได”้ “พวกเขายงั ยนิ ดที จี่ ะเป็ นเพอื่ นกบั ฉันดว้ ยความจรงิ ใจ ”

“แตว่ า่ ตอนทเ่ี ป็ นคณุ นายฉนิ นัน้ ไมเ่ หมอื นกนั มหี ลายคนทเี่ ยนิ ยอฉัน ประจบฉัน……” “เพอื่ นของฉัน มเี พยี งลวั่ เยยี นกบั ฟ๋ เู ชยี นเชยี นแคส่ องคนเทา่ นัน้ ” คําพดู ของผหู ้ ญงิ ทําใหฉ้ นิ โมห่ านหวั เราะเบาๆ เขาจับใบหนา้ ของเธอ จบู บนรมิ ฝี ปากของผหู ้ ญงิ เบาๆ “ถา้ อยา่ งนัน้ คณุ ยงั ยนิ ดที จี่ ะมคี วามสขุ แบบนอ้ี กี สกั ครัง้ ไหม?” “อยากส”ิ ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ จอ้ งเขม็งไปทฉี่ นิ โมห่ าน “สามี นค่ี ณุ คดิ จะทํา อะไร?” เขาคอ่ ยๆจบั ปอยผมทห่ี ลน่ ลงมาของเธอทดั ไปดา้ นหลงั ใบหู“เดย๋ี ว คณุ กร็ เู ้ อง” ซสู อื เยวเ่ มม้ รมิ ฝี ปาก กดั ไปทลี่ กู กระเดอื กของเขา: “อบุ ไวก้ อ่ น” …… ตอนกลางคนื

ทา่ นเวนิ เชญิ ลว่ั เยยี นมาทานขา้ วทร่ี า้ นอาหาร เพราะวา่ นเ่ี ป็ นวนั คดิ เงนิ หลังจากผา่ นไปเจ็ดวนั เพอ่ื ทใี่ หท้ า่ นเวนิ ยนิ ดที จ่ี ะคดิ เงนิ ใหก้ บั เธอ ล่วั เยยี นตงั้ ใจแตง่ หนา้ เป็ นพเิ ศษ แตง่ หนา้ บางเบาใหด้ เู ขา้ กบั คนงา่ ย ในกระเป๋ าของเธอ ยงั เก็บวดิ โี อประกาศชแ้ี จงของทา่ นเวนิ ทคี่ ณุ เวนิ ใหม้ าอยู่ เจ็ดวนั กอ่ น เธอไดร้ ับงานนจ้ี ากการแนะนําของผกู ้ บั กบั หวงใหก้ บั เธอ——ไปสอนคณุ เวนิ เรมิ่ แรก ลัว่ เยยี นยังไมค่ อ่ ยเขา้ ใจแจม่ ชดั เทา่ ไหรน่ ัก ทําไมผกู ้ บั กบั หวงตอ้ งการใหค้ ณุ เวนิ ทมุ่ เงนิ จา่ ยกวา่ ลา้ นหยวนเพอ่ื ทจี่ ะใหเ้ ธอมา สอนการแสดง รอจนกระทงั่ เธอเขา้ มาในหอ้ งสว่ นตวั ของหญงิ สาว พอไดเ้ หน็ รปู ภาพของเธออยเู่ ต็มผนังเตม็ ตู ้ ล่ัวเยยี นกเ็ ขา้ ใจ ทแี่ ท ้ คณุ เวนิ เองก็เป็ นแฟนคลบั ทบี่ า้ คลงั่ ของเธอคนหนง่ึ น่ันเอง ผลงานของเธอ เป็ นพลังแรงผลักดนั ใหก้ บั คณุ เวนิ ใหค้ วามรกู ้ บั เธอ ในการเรยี นการแสดง

และยงิ่ เธอถอนตวั และแตง่ งานกบั ฉนิ หนานเซงิ ทําใหค้ ณุ เวนิ หมด ความสนใจดา้ นการแสดงนไ้ี ปโดยปรยิ าย และยงิ่ ตอ่ มา เธอประกาศออกจากวงการบนั เทงิ โดยสมบรู ณ์ ยงิ่ สง่ ผลกระทบกบั คณุ เวนิ ทําใหว้ นั ๆเอาแตเ่ หงาหงอยเศรา้ สรอ้ ย ดงั นัน้ ทา่ นเวนิ จงึ ยนิ ยอมทจี่ ะจา่ ยเงนิ จํานวนมากใหเ้ ธอไปครพู เิ ศษ ทางดา้ นจติ ใจและสอนการแสดงทกุ วนั ตอนเย็น…… ทงั้ หมดกเ็ พอ่ื ลกู สาวของตวั เองไมใ่ หต้ อ่ ตา้ นอกี กลบั มาเป็ นปกติ เรม่ิ แรก ลัว่ เยยี นยังรสู ้ กึ วา่ ตวั เองนัน้ ไมม่ คี วามสามารถทจี่ ะรบั งานนี้ ได ้ แตว่ า่ สง่ิ ทเี่ ธอคาดไมถ่ งึ ก็คอื …… พลังแรงผลักดนั ของไอดอ้ ลนัน้ แข็งแกรง่ เป็ นอยา่ งมาก เธอเพยี งแค่ ไปทห่ี อ้ งสว่ นตวั ของคณุ เวนิ คยุ เลน่ กบั คณุ เวนิ คณุ เวนิ กส็ ามารถ เปลย่ี นจากอารมณ์รอ้ นเป็ นออ่ นโยน…… ดงั นัน้ เวลาเจ็ดวนั น้ี การเปลย่ี นแปลงของคณุ เวนิ นัน้ ความจรงิ แลว้ เปลยี่ นแปลงไปมากทเี ดยี ว นเ่ี องกค็ อื เหตผุ ลวา่ ทําไมทา่ นเวนิ ถงึ เตม็ ใจทจี่ ะจองรา้ นอาหารสดุ หรู อยา่ งทลี่ ัคกคี้ อรท์ เชญิ เธอทานอาหาร

น่ังอยภู่ ายในหอ้ งสว่ นตวั ลวั่ เยยี นสดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ หยบิ โทรศพั ทม์ อื ถอื ออกมาสง่ ขอ้ ความใหล้ ัว่ ชงิ เจอ๋ ผา่ นคนื นไ้ี ป เธอกจ็ ะสามารถนับเงนิ หนง่ึ ลา้ นสองแสนหยวนนัน้ ไป รกั ษาอาการป่ วยของแมไ่ ด!้ แมก่ ็จะอาการดขี นึ้ พอ่ เองกจ็ ะดขี น้ึ …… พวกเขาทงั้ ครอบครวั จากนไี้ ปก็จะดขี น้ึ ! ในเวลานเ้ี อง ประตขู องหอ้ งสว่ นตวั กถ็ กู คนเปิดออก ลวั่ เยยี นสดู ลมหายใจเขา้ วางโทรศพั ทม์ อื ถอื เงยหนา้ ขน้ึ มายมิ้ เล็กนอ้ ย “ทา่ นเวนิ ……” ยังไมท่ นั ทจ่ี ะพดู จบ รอยยม้ิ ของเธอนัน้ หายวบั จากบนใบหนา้ ในชว่ั พรบิ ตา ผหู ้ ญงิ มองจบั จอ้ งไปทผ่ี ชู ้ ายสวมชดุ สดี ําทอ่ี ยทู่ ป่ี ระตนู ัน้ “ฉนิ หนานเซงิ ?” “ฉันเอง” ฉนิ หนานเซงิ เลยี เลอื ดทม่ี มุ ปาก จัดการสะสางเสอ้ื ผา้ ทย่ี งุ่ เหยงิ บน รา่ งกาย:

“ยงั รอตาแกค่ นรักของคณุ มาเจอคณุ ละสิ?” “เขาไมม่ าแลว้ ละ” ลั่วเยยี นตาเบกิ กวา้ งขน้ึ มาทนั ที เธอขมวดควิ้ จอ้ งมองฉนิ หนานเซงิ อยา่ งโมโห: “นค่ี ณุ พดู เหลวไหลอะไรกนั ? ตาแกค่ นรักอะไร?” พดู จบ เธอกเ็ ห็นรอยเลอื ดบนใบหนา้ ของเขา ลางสงั หรณ์ไมด่ พี งุ่ แทรกเขา้ มาในจติ ใจ…… ล่ัวเยยี นกดั รมิ ฝี ปาก จอ้ งมองฉนิ หนานเซงิ เขม็ง: “คณุ ทําอะไรกบั ทา่ นเวนิ !?” ฉนิ หนานเซงิ หวั เราะเบาๆ เดนิ ตรงเขา้ ไปจับคางของลั่วเยยี น “ทําไม อาลัยอาวรณ์?” ตอนที่ 392 เขาไมเ่ ป็ นไรนะ

บนใบหนา้ ของล่วั เยยี น มองไมเ่ หน็ ความประหลาดใจทฉ่ี นิ หนานเซงิ ยนื ไดเ้ ลยแมแ้ ตน่ อ้ ย เธอกดั รมิ ฝี ปาก จอ้ งมองผชู ้ ายตรงหนา้ อยา่ งเย็นชา “ทา่ นเวนิ ละ่ ?” ฉนิ หนานเซงิ หรต่ี ามองอยา่ งเอาเป็ นเอาตาย ขาทงั้ คทู่ ไี่ มไ่ ดย้ นื มาเป็ นเวลานานเรมิ่ ทจ่ี ะสน่ั เทาแลว้ คณุ หมอบอกวา่ เขาไมส่ ามารถทจี่ ะยนื เกนิ หา้ นาทไี ด ้ แตว่ า่ ตงั้ แตเ่ ขาเรม่ิ ชกตอ่ ยกบั อตี าแกน่ ั่นจนกระทงั่ ถบี ประตเู ดนิ เขา้ มาอยตู่ อ่ หนา้ ล่วั เยยี นนัน้ เวลาก็ลว่ งเลยมาเป็ นเวลานานแลว้ แตว่ า่ เขาไมอ่ ยากจะลม้ ลงตอ่ หนา้ ลว่ั เยยี น แลว้ ยงิ่ ไมต่ อ้ งการถกู ดู ถกู เมอื่ กอ่ น เขาไมอ่ ยากทจี่ ะยนื ขน้ึ ดา้ นหนงึ่ ก็คอื เขานัน้ เกลยี ดความลําบากกลวั เหนอื่ ย สว่ นอกี ดา้ น หนง่ึ คอื เขาอยากจะหนอี อกหา่ งจากปัญหามากมายทส่ี มุ กองอยู่ ของการสบื ทอดฉนิ ซอื่ กร๊ปุ นี้ แตว่ า่ ตอนน้ี……

เมอื่ เห็นลวั่ เยยี นตกตํา่ แยล่ ง เขานัน้ คดิ วา่ ตวั เองจะตอ้ งยนื ขนึ้ ในเวลา แบบนใ้ี หไ้ ด ้ ถา้ หากวา่ เธอไมร่ จู ้ กั ละอายตอ่ บาปแยล่ งไปเรอ่ื ยๆ อยา่ งนอ้ ยทสี่ ดุ เขาสามารถยนื ขน้ึ มาหยดุ ยัง้ เธอได!้ เหมอื นกบั ทเี่ ป็ นอยตู่ อนน!ี้ แตเ่ ขานัน้ คดิ ไมถ่ งึ เลยก็คอื ลว่ั เยยี นทไ่ี ดเ้ ห็นเขายนื ขนึ้ ไดอ้ กี ครัง้ ประโยคแรกทพ่ี ดู ออกมานัน้ ไมใ่ ชป่ ระหลาดใจเรอื่ งขาของเขา แตก่ ลบั เป็ นหว่ งอตี าแกค่ นนัน้ ผชู ้ ายหรต่ี ามองอยา่ งกนิ เลอื ดกนิ เนอ้ื ดวงตาทงั้ คนู่ ัน้ จับจอ้ งมองลว่ั เยยี นอยา่ งเย็นชา “คณุ กบั ไอต้ าแกน่ ่ันมคี วามสมั พันธย์ ังไงกนั แน่?” “ลั่วเยยี น ตอนนที้ วั่ ทงั้ เมอื งลอื กนั วา่ คณุ นัน้ เหลวแหลกไปกนั ใหญ่ แลว้ เอาชายแกว่ ยั หกสบิ กวา่ มาเป็ นคนรัก” “คณุ ยังจะมาอยทู่ นี่ นี่ ัดกบั เขาเพอื่ ป่ าวประกาศใหโ้ ลกรอู ้ กี ……” ขณะทเี่ ขากําลงั พดู อยนู่ ัน้ กม็ องใบหนา้ ของลวั่ เยยี นอยา่ งเขม้ งวดไม่ สบอารมณ:์ “ดา้ นนอกตอนนม้ี นี ักขา่ วซอ่ นตวั อยเู่ ตม็ ไปหมด! ”

“นค่ี ณุ รหู ้ รอื เปลา่ วา่ ตอนนค้ี ณุ เป็ นเรอื่ งตลกของทกุ คนไปแลว้ ! ” “เมอ่ื กอ่ นคณุ เป็ นคนทหี่ ยง่ิ ในศกั ดศิ์ รคี นหนง่ึ เหมอื นกนั ฉันเองก็คดิ วา่ คณุ เป็ นนักแสดงในบรษิ ัททส่ี ําคญั ทส่ี ดุ ของฉัน เป็ นเพอ่ื นคน สําคญั ทส่ี ดุ ของฉัน” “ดงั นัน้ เมอ่ื กอ่ นตอนทคี่ ณุ อยวู่ งการบนั เทงิ ฉันก็ปกป้องคณุ มาโดย ตลอด ไมม่ คี นไหนในวงการบนั เทงิ ทไี่ มร่ ู ้ ลั่วเยยี นนัน้ เป็ นนักแสดง หญงิ ทไ่ี มถ่ า่ ยฉากเปลอื กครง่ึ ตวั และฉากบนเตยี ง!” “แตว่ า่ ตอนนลี้ ะ ล่วั เยยี น?” “คณุ ออกจากวงการบนั เทงิ บอกวา่ เสน้ ทางวงการบนั เทงิ ของคณุ นัน้ เป็ นฉันทเ่ี ป็ นคนปทู างใหค้ ณุ ดี ฉันยอมรบั คณุ ก็แคอ่ ยากขดี เสน้ แบง่ ใหช้ ดั เจนกบั ฉันเทา่ นัน้ เอง” “แตว่ า่ ถงึ อยา่ งไรคณุ กเ็ ป็ นภรรยาเกา่ ของฉัน และครงั้ หนง่ึ กเ็ ป็ น เพอ่ื นทดี่ ที สี่ ดุ ” “ฉันขอรอ้ งคณุ สกั อยา่ งสกั อยา่ งไดไ้ หม หลงั จากทคี่ ณุ ขดี เสน้ แบง่ กบั ฉันแลว้ กต็ อ้ งรักษาหนา้ ตาของคณุ ไวบ้ า้ งไดห้ รอื เปลา่ ?” “นัดเดทกบั ตาแกผ่ มหงอกอายหุ กสบิ กวา่ เอามาเป็ นคนรกั ……ทกุ คนื ไปหา ตอนเชา้ ออกมา……”

“คณุ เป็ นแบบนท้ี ําใหฉ้ ันอบั อายตามไปดว้ ย!” คําพดู ของฉนิ หนานเซงิ ทําใหห้ วั ใจของลว่ั เยยี นจมดงิ่ ลงไปทนั ที หวั ใจหนง่ึ ดวงทย่ี นื อยทู่ ขี่ อบหนา้ ผา ถกู ฉนิ หนานเซงิ นัน้ ผลักลงไป อยา่ งโหดเหยี้ ม เธอจบั จอ้ งมองฉนิ หนานเซงิ มองไปทด่ี วงตาของผชู ้ ายคนน้ี เธอพบวา่ บางทเี ธอคงไมเ่ คยเขา้ ใจเขามากอ่ นเลย และบางที เขาก็คงไมเ่ คยเขา้ ใจเธอ เธอนัน้ ความจรงิ แลว้ ……ครัง้ หนง่ึ เคยคดิ วา่ จะทรยศตวั เอง ใชห้ าเงนิ ออกมาใหด้ ว้ ยความเร็วทเ่ี ร็วทสี่ ดุ แตส่ ดุ ทา้ ย เธอก็ไมเ่ คยผา่ นดา่ นนัน้ ของตวั เองไปได ้ ถา้ หากวา่ ไมใ่ ชผ่ กู ้ บั กบั หวงทแี่ นะนํางานในตอนนใี้ หก้ บั เธอ เธอ อาจจะไปหางานอยา่ งอน่ื ทํา แตว่ า่ ไมว่ า่ จะอยา่ งไรก็ตาม เธอก็ไมส่ ามารถทรยศตวั เองได ้ ขา่ วลอื พวกนัน้ บนอนิ เทอรเ์ น็ต เธอเห็นแลว้ แตว่ า่ เธอไมม่ ปี ัญญาพอทจี่ ะทําอะไรได ้

เธอไมใ่ ชค่ นในวงการบนั เทงิ อกี ตอ่ ไปแลว้ ไมม่ วี ธิ ที จี่ ะชแี จง้ ตวั เอง และยงิ่ ไมส่ ามารถใชเ้ งนิ อยา่ งไมม่ ปี ระโยชนไ์ ปชว่ ยชแี้ จงตวั เองได ้ ปลอ่ ยพวกแอคหลมุ ป่ันกระแสไป จรงิ ๆแลว้ ซงิ กวงเคยโทรศพั ทห์ าเธอหนงึ่ ครงั้ ถามเธอวา่ ตอ้ งการ ความชว่ ยเหลอื หรอื เปลา่ เธอและพช่ี ายสามารถระงับคําวพิ ากษื วจิ ารณ์บนอนิ เตอรเ์ น็ตได ้ ในเวลานัน้ ลัว่ เยยี นใจเตน้ จรงิ ๆ แตว่ า่ พอคดิ ไปคดิ วา่ เธอกป็ ฏเิ สธซงิ กวงไป เธอกลวั จะถกู คนมองออก เธอหาแฮกเกอรม์ าชว่ ยจดั การ กลวั คนอนื่ จะบอกวา่ เธอออกจากวงการบนั เทงิ แลว้ ยงั จะเลน่ ทว่ งทา่ พวกนัน้ ของวงการบนั เทงิ อกี ในเมอ่ื ตอ้ งการทจ่ี ะออก ก็ตอ้ งสะอาดเอย่ี มหมดจด ออกอยา่ งโดย สมบรู ณ์ แตว่ า่ เมอื่ หลายวนั กอ่ นตอนทค่ี ณุ เวนิ ออกมาสง่ เธอทป่ี ระตนู ัน้ ก็ได ้ เคยพดู กบั เธอเกย่ี วกบั ปัญหาน้ี ทา่ นเวนิ รับปากเธอ เมอื่ เธอทํางานทงั้ หมดเสร็จเรยี บรอ้ ย ตอนทไี่ ม่ ไปวลิ ลา่ ตระกลู เวนิ อกี แลว้ เขาจะประกาศกบั สอ่ื มวลชนอกี ครัง้ เรอื่ ง ความสมั พนั ธจ์ รงิ ๆระหวา่ งเขากบั เธอ……

ในทส่ี ดุ ทา่ นป่ ไู ดร้ บั การผา่ ตดั มาหลายปีแลว้ จติ ใจผอ่ งใสรกั สนั โดษมานานหลายปีแลว้ ทกุ ครงั้ เวลาทลี่ ่ัวเยยี นสอนใหก้ บั คณุ เวนิ กลอ้ งวงจรปิดภายในบา้ น สามารถถา่ ยไดว้ า่ เธอนัน้ เขา้ ออกหอ้ งไหน…… เกย่ี วกบั เรอ่ื งทที่ า่ นเวนิ เสนอทจี่ ะชว่ ยเหลอื ลั่วเยยี นรสู ้ กึ ขอบคณุ เป็ นอยา่ งมาก เดมิ ทเี ธอคดิ วา่ หลงั จากคดิ เงนิ กบั ทา่ นเวนิ เย็นนแี้ ลว้ ไมเ่ พยี งแต่ เธอจะไดเ้ งนิ เพยี งพอทจ่ี ะชว่ ยมารดา ยงั ทําใหท้ า่ นเวนิ ไปชแี้ จง้ ใหก้ บั ตวั เองดว้ ย ทงั้ หมดแตเ่ ดมิ นัน้ กพ็ ฒั นาไปในทางทดี่ ที ส่ี ดุ แตว่ า่ ล่วั เยยี นคดิ ไมถ่ งึ วา่ ครง่ึ หลงั ฉนิ หนานเซงิ นัน้ จะโผลอ่ อกมา เธอกดั รมิ ฝี ปาก ดวงตาทงั้ คมู่ องใบหนา้ ของฉนิ หนานเซงิ ดว้ ยความ เย็นชาและโกรธเคอื ง: “ทา่ นเวนิ เป็ นคนจติ ใจผอ่ งใสรกั สนั โดษ” “เขาหลายปีกอ่ นหนา้ นี้ ทําการผา่ ตดั เอาอวยั วะออกไป กนิ เจสวด มนตม์ าหลายปี เขาไมใ่ ชค่ นแบบนัน้ ”

“ฉันเองกไ็ มใ่ ชเ่ หมอื นกนั ” “ฉันไปทบ่ี า้ นของทา่ นเวนิ เพอ่ื ไปสอนลกู สาวของเขา เป็ นครพู เิ ศษ ” พดู จบ ล่ัวเยยี นปัดมอื ของฉนิ หนานเซงิ ทอี่ ยบู่ นกรามของเธออยา่ ง โหดเหย้ี ม ตน่ื ตะลงึ ลงั เล ฉนิ หนานเซงิ ทอ่ี ยใู่ นอารมณตื นื่ เตน้ ถกู ลว่ั เยยี นสลัดทง้ิ ในทสี่ ดุ ขา ทงั้ คกู่ ็ออ่ นปวกเปียกไมม่ แี รง สดุ ทา้ ยก็ลม้ ลงไปบนพนื้ แตว่ า่ ลว่ั เยยี น เมอ่ื กอ่ นนัน้ ทกุ ครัง้ ทเี่ หน็ ฉนิ หนานเซงิ ลม้ ลง กจ็ ะเป็ น ผหู ้ ญงิ ทพ่ี งุ่ เขา้ ไปประคองอยา่ งวติ กกงั วล แตก่ ลบั หนั กลับมา หวั เราะเยาะ สายตามองผชู ้ ายทลี่ ม้ ลงไปบนพน้ื อยา่ งเย็นชา: “ฉนิ หนานเซงิ ฉันไมร่ วู ้ า่ คณุ นัน้ ดว้ ยฐานะอะไร มสี ทิ ธอ์ิ ะไรมาทนี่ ี่ ประณามฉัน” “คณุ ทําลายเรอ่ื งดๆี ของฉันไปแลว้ ถา้ หากวา่ วนั นท้ี า่ นเวนิ ไมย่ นิ ดที ่ี จา่ ยเงนิ ใหฉ้ ัน……” “พรงุ่ นฉ้ี ันจะไปแขวนคอตายทห่ี นา้ ประตบู า้ นของคณุ ถงึ ฉันจะเป็ นผี ก็จะไมป่ ลอ่ ยคณุ ไป!”

นคี่ อื สง่ิ ทลี่ ัว่ เยยี นคดิ ได ้ เป็ นคําสาปทโ่ี หดเหยี้ มอํามหติ ทส่ี ดุ เธอเชด็ นํ้าตา หมนุ ตวั เดนิ จากไป พดู แลว้ วา่ จะไมย่ อมเสยี ใจเสยี นํ้าตาเพอื่ ผชู ้ ายคนนอ้ี กี ตอ่ ไป แตว่ า่ ตอนนี้ เธอนัน้ ทําไมถงึ อดทนไมไ่ หวแลว้ “ล่ัวเยยี น ลวั่ เยยี น!” ฉนิ หนานเซงิ นัน้ ดา้ นหนงึ่ กต็ ะโกนเรยี กชอ่ื ของเธอ อกี ดา้ นหนงึ่ ใช ้ มอื ทงั้ สองขา้ งพยายามยันตวั ใหล้ กุ ขนึ้ ยนื แตว่ า่ ขาทงั้ คนู่ ัน้ เรย่ี วแรง ทงั้ หมดไมม่ หี ลงเหลอื แลว้ เลยทําใหเ้ ขานัน้ ไมว่ า่ จะทํายังไงก็ไมล่ กุ ขนึ้ ยนื ไมไ่ หว ผชู ้ ายกดั รมิ ฝี ปาก หยบิ โทรศพั ทม์ อื ถอื กดโทรหาผชู ้ ว่ ยไป๋ เฉงิ : “มาน!่ี ” …… ออกมาจากรา้ นอาหาร สายตาของลั่วเยยี นมองเหน็ รถของทา่ นเวนิ ทา่ นป่ กู ําลงั น่ังสบู บหุ รอ่ี ยทู่ นี่ ั่งดา้ นขา้ งคนขบั พอเห็นลัว่ เยยี นออกมาจากประตู ชายชรากก็ วกั มอื เรยี กล่วั เยยี น

ลัว่ เยยี นเมม้ รมิ ฝี ปาก รบี รอ้ นเดนิ ไป เปิดประตทู น่ี ั่งดา้ นหลังรถ เขา้ ไปน่ังดา้ นใน เมอ่ื เขา้ ไปในรถ เธอถงึ จะพบวา่ ในอากาศนัน้ เต็มไปดว้ ยกลนิ่ คาว เลอื ดอบอวลไปหมด เธอขมวดคว้ิ กดั ฟันเอย่ ปาก “ทา่ นเวนิ ขอประทานอภยั ดว้ ยคะ่ ” “สามเี กา่ ของฉัน ฉนิ หนานเซงิ เขา……” “เขานัน้ มคี วามทล่ี กึ ซงึ้ กบั คณุ มากจรงิ ๆ” ทา่ นป่ เู วนิ ยมิ้ อยา่ งเย็นชา อกี ดา้ นกใ็ ชก้ ระดาษเชด็ รอยเลอื ดบน รา่ งกาย: “ฉันบอกเขาไปแลว้ ฉันเคยเป็ นทหารมากอ่ น ถงึ แมว้ า่ อายจุ ะมาก แตว่ า่ จัดการกบั คนป่ วยกระเสาะกระแสะแบบเขานัน้ ถอื วา่ เหลอื เฟือ ” “แตเ่ ขากลับไมย่ อมแพ”้ พดู ถงึ ตรงน้ี ทา่ นป่ เู ชด็ คราบเลอื ดเล็กนอ้ ยทนี่ วิ้ มอื “คณุ เจอเขา?” “เขาไมเ่ ป็ นไรใชไ่ หม?”

ตอนท่ี 393 เรม่ิ ใหมอ่ กี ครง้ั เถอะ คําพดู ของทา่ นเวนิ ทําใหล้ ัว่ เยยี นนัน้ ตกตะลงึ ขน้ึ มาทนั ที เธอจับจอ้ งเขม็งไปทค่ี ราบเลอื ดบนมอื ของทา่ น และรา่ งกายทไ่ี มไ่ ด ้ มบี าดแผลใดๆเลย “ทา่ น…… ” “ไมไ่ ดร้ ับบาดเจ็บ?” “ฉันจะบาดเจ็บไดย้ ังไงกนั ?” ทา่ นเวนิ หวั เราะออกมา “ถงึ จะถอื วา่ ฉันอายมุ ากแลว้ แตว่ า่ รา่ งกาย ของฉันนัน้ ยังดอี ยู่ จะสคู ้ นป่ วยกระเสาะกระแสะคนหนง่ึ ไมไ่ หวได ้ อยา่ งไรกนั ?” “แตว่ า่ ……” ชายชราขมวดคว้ิ “บนรา่ งกายของเขาเหมอื นวา่ มบี าดแผลเกา่ ทถ่ี กู ฉันไมร่ ะวงั ทําแผลปรอิ อกแลว้ เลอื ดไหลออกมาเยอะทเี ดยี ว ” พดู จบ เขามองล่ัวเยยี นดว้ ยสายตาเย็นชา “คณุ ไมเ่ หน็ ?” ลั่วเยยี นนั่งอยดู่ า้ นขา้ งของทา่ นป่ ู รสู ้ กึ แคว่ า่ ในสมองนัน้ มเี สยี งกอ้ ง อกึ ทกึ ครกึ โครมอยู่ ทา่ นป่ ไู มไ่ ดบ้ าดเจ็บ คนทเ่ี จ็บเป็ นฉนิ หนานเซงิ ?

แตว่ า่ ทา่ ทางของฉนิ หนานเซงิ เมอื่ ก้ี เธอนัน้ ดไู มอ่ อกเลยแมแ้ ตน่ อ้ ย วา่ เขานัน้ บาดเจ็บอยู่? มองไปทใี่ บหนา้ ของเธอทเ่ี ต็มไปดว้ ยความกงั วล ทา่ นเวนิ กย็ นื่ มอื ออกไปเปิดประตรู ถยนต์ “ทา่ ทางวา่ คณุ ล่วั ยังมเี ยอ่ื ใยกบั อดตี สามอี ยู่ ไมน่ อ้ ย” “ลงไปดเู ขาเถอะ” ล่วั เยยี นเมม้ รมิ ฝี ปาก พอคดิ ถงึ ทา่ ทางฉนิ หนานเซงิ ในทส่ี ดุ ก็ยงั คง อดกลนั้ เอาไวไ้ ด ้ เธอรอ้ ง “ช”ิ ออกมาแลว้ ปิดประตรู ถ “ไมไ่ ป” ฉนิ หนานเซงิ นัน้ หยา่ กบั เธอมาตงั้ นานแลว้ เขาจะเป็ นจะตายยังไงก็ ไมเ่ กย่ี วขอ้ งกบั เธอ! ยงิ่ ไปกวา่ นัน้ เมอ่ื กน้ี ฉี้ นิ หนานเซงิ ยังดถู กู เธอขนาดนัน้ …… “มคี วามหยงิ่ ในศกั ดศิ์ รี สมแลว้ ทเี่ ป็ นผหู ้ ญงิ ทลี่ กู สาวของฉันชอบ ” หลังจากทท่ี า่ นเวนิ ยกนวิ้ โป้งใหก้ บั เธอแลว้ กย็ ัดบตั รหนงึ่ ใบเขา้ ไป ในมอื ของลว่ั เยยี น “นเี่ ป็ นรางวลั ของคณุ สําหรับเวลาทผ่ี า่ นมานี้ เอา กลบั ไปรักษาพอ่ แมข่ องคณุ เถอะ”

“ขอบคณุ คะ่ ” ทา่ นเวนิ ยม้ิ พรอ้ มสงั่ ใหค้ นขบั รถไปสง่ ลวั่ เยยี นทบี่ า้ น พรอ้ มกบั มอง ออกไปดา้ นหนา้ นอกหนา้ ตา้ งรถยนตอ์ ยา่ งเมนิ เฉย เอย่ ปาก: “ทจ่ี รงิ แลว้ คณุ นอกจากเป็ นนักแสดงแลว้ คณุ ยังมที างออกอยา่ งอน่ื อย”ู่ “อยา่ งเชน่ ครงั้ นค้ี ณุ สง่ั สอนลกู สาวสดุ แสนจะดอื้ รัน้ สดุ จะทนไดข้ อง ฉันจนวา่ นอนสอนงา่ ยได ้ เชา้ วนั นก้ี ็เขา้ ไปถา่ ยทําอยา่ งเชอื่ ฟัง ” “ยัง บอกอกี วา่ รอจนกวา่ เธอจดั การถา่ ยกฉี่ ากนใี้ หเ้ สร็จเรยี บรอ้ ยกจ็ ะออก จากวงการบนั เทงิ ไปตามหาสง่ิ ทเี่ ธอสนใจและอยากทํามันจรงิ ๆ ” พดู จบ ทา่ นป่ จู อ้ งมองลั่วเยยี น: “ดา้ นการศกึ ษา ฉันคดิ วา่ คณุ เองกน็ ่าจะลองดสู กั ครัง้ ” เขาหยบิ นามบตั รหนงึ่ ใบออกมาจากในกระเป๋ าเสอื้ สง่ ใหล้ วั่ เยยี น: “นคี่ อื ลกู ชายของเพอื่ นฉันคนหนง่ึ เป็ นคนทเ่ี ชย่ี วชาญทางดา้ น การศกึ ษา คณุ สามารถตดิ ตอ่ เขาได ้ ดวู า่ จะมงี านทเ่ี หมาะสมหรอื เปลา่ ”

“หนุ่มนอ้ ยคนนเี้ ป็ นบคุ คลทม่ี คี วามสามารถ ถา้ หากวา่ ไมม่ งี านที่ เหมาะสม กไ็ ปเป็ นแฟนของเขาได ้ เป็ นทางเลอื กทไ่ี มเ่ ลว เหมอื นกนั ”ลัว่ เยยี นรบั นามบตั รไป อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะยม้ิ ใหท้ า่ นป่ :ู “ขอบคณุ คะ่ ” “ฉันจะกลับไปลองคดิ ดคู ะ่ ” ทจ่ี รงิ แลว้ เธอกบั การสอนนัน้ ……ก็ไมไ่ ดม้ คี วามสนใจเลยแมแ้ ตน่ อ้ ย ไดร้ ับเงนิ มาหนงึ่ ลา้ นสองแสนหยวนในตงั้ นี้ เธออยากจะกลบั บา้ น เดมิ ไปดแู ลมารดาสกั พัก รอจนกวา่ การผา่ ตดั ของมารดาจะเสร็จ เรยี บรอ้ ย สถานการณค์ งทแ่ี ลว้ คอ่ ยตดั สนิ ใจกนั อกี ที ทนั ใดนัน้ ทา่ นเวนิ ก็มาสง่ เธอถงึ หนา้ ประตบู า้ น ลงจากรถ ลั่วเยยี นจา้ งมองรถของทา่ นป่ จู ากไป คว้ิ ขมวดขนึ้ มาอยา่ ง ไมไ่ ดต้ งั้ ใจ ไมร่ วู ้ า่ ฉนิ หนานเซงิ สถานการณ์ตอนนเี้ ป็ นอยา่ งไรบา้ ง จากปากของทา่ นเวนิ เปิดบาดแผลจนปรอิ อกนัน้ ทจี่ รงิ แลว้ เธอรดู ้ วี า่ เกดิ อะไรขน้ึ ……

เป็ นเรอ่ื งไมน่ านมานม้ี อี ยคู่ รัง้ หนง่ึ ตอนทเี่ ธอและฉนิ หนานเซงิ ออกไป ขา้ งนอก เจอกบั แอนตแ้ี ฟนทถ่ี า่ ยรปู เธอ ฉนิ หนานเซงิ เพอ่ื ทจ่ี ะคมุ ้ กนั เธอ สดุ ทา้ ยก็ถกู แอนตแ้ี ฟนใชม้ ดี ทํารา้ ยจนบาดเจ็บ ในตอนนัน้ บาดแผลก็ไมเ่ ล็กเลย แตว่ า่ ฉนิ หนานเซงิ กลับหวั เราะแลว้ พดู วา่ เมอื่ เทยี บกบั เขาทขี่ าทงั้ คใู่ กลจ้ ะพกิ ารแลว้ บาดแผลจากมดี นัน้ ถอื วา่ เล็กนอ้ ยไมม่ ผี ลอะไรเลย วนั นัน้ ลั่วเยยี นทกุ ขใ์ จอยา่ งมากเป็ นเวลานาน ตรวจสอบหาสตู ร อาหารทกุ ทตี่ นุ๋ นํ้าแกงใหเ้ ขา และยังสาบานกบั เขาวา่ ตอ่ จากนไี้ ปจะ ออกจากบา้ นกบั เขา จะตอ้ งตดิ อาวธุ ใหเ้ พยี บพรอ้ ม ไมใ่ หเ้ รอ่ื งแบบน้ี เกดิ ขน้ึ อกี ตอ่ ไป วนั เวลาพวกนน้ี ัน้ เกดิ เรอื่ งราวตา่ งๆมากมาย ถา้ หากวา่ วนั นไ้ี มใ่ ช่ เพราะทา่ นเวนิ ลัว่ เยยี นก็เกอื บจะลมื ไปแลว้ …… ตวั เองและฉนิ หนานเซงิ นัน้ ทจ่ี รงิ แลว้ ครัง้ หนง่ึ ก็เคยมคี วามทรงจําท่ี มคี ณุ คา่ ผา่ นมาเหมอื นกนั แตต่ อนนพ้ี อมาถงึ ดู…… ไมม่ คี วามหมายอะไรอกี ตอ่ ไปแลว้ ผหู ้ ญงิ สดู ลมหายใจเขา้ ไปลกึ ๆ พยายามแยกความคดิ ฟ้งุ ซา่ นทไี่ ม่ จรงิ ออกไปจากสมอง

ฉนิ หนานเซงิ ตอนนจ้ี ะมาตอ้ งการใหเ้ ธอชว่ ยและดแู ลไดอ้ ยา่ งไรกนั ? เขาคอื คณุ ชายใหญต่ ระกลู ฉนิ รอบกายก็มคี นคอยตดิ ตามดแู ล มากมายทกุ ครงั้ …… ไมเ่ หมอื นกบั คนอยา่ งเธอ คนหาเชา้ กนิ คํา่ คนหนงึ่ ถงึ จะตายอยใู่ น หอ้ งเชา่ ก็คงจะไมม่ คี นรบั รู ้ พอคดิ แบบนแี้ ลว้ ล่ัวเยยี นก็กลบั บา้ นอยา่ งสบายใจไมก่ งั วล ถงึ ขนั้ ท่ี หลังจากกลบั มาบา้ นแลว้ ยังเรม่ิ ทจี่ ะหาตวั๋ รถไฟราคาถกู ทาง อนิ เทอรเ์ น็ต ตดั สนิ ใจวา่ พรงุ่ นเี้ ชา้ จะกลับบา้ นเดมิ ไปรกั ษาอาการ ป่ วยของมารดา …… คฤหาสนต์ ระกลู ฉนิ ฉนิ หนานเซงิ นอนอยบู่ นโซฟา หนา้ ตาบดิ เบยี้ วทถ่ี กู หมอตรวจไปมา “นอกจากสว่ นขาทม่ี บี าดแผลภายนอกแลว้ รอยบาดแผลเกา่ ตรง ชว่ งทอ้ งของเขาก็ถกู เปิดออกแลว้ ” หมอกม้ หนา้ จดั การกบั ปากบาดแผลไปก็ขมวดควิ้ ไป “คณุ ชายฉนิ ไมใ่ ชว่ า่ เคยพดู กบั คณุ ไปแลว้ เหรอ แมว้ า่ จะสามารถยนื ขนึ้ มาไดแ้ ลว้ แตก่ ท็ ําไดเ้ พยี งแคเ่ ดนิ เบาๆเทา่ นัน้ ”