最佳女配 ร้อยชาติรัก ยอดนางรอง(นิยายจีนแปล) (จบตอนกลยุทธพิชิตอาหมอใจร้าย)

แน่นอนว่า น่ีเป็นการพดู ล้อเลน่ เทา่ นนั้ แพทย์ของท่ีนี่มีการความ เช่ียวชาญระดบั แนวหน้า แนวหน้าของการชว่ ยชีวิตและการรักษาเพ่อื น มนษุ ย์ เธอมคี วามเคารพนบั ถือพวกเขาอยา่ งเตม็ หวั ใจ สาํ หรับโรงพยาบาลระดบั ตตยิ ภมู ิขนั้ สงู ท่ีมีช่ือเสียงของเมืองนี ้มี แผนกฉกุ เฉินท่ีมีขนาดใหญ่ที่สดุ ของเมือง ตรวจรักษาคนตอ่ วนั สงู ถงึ สีห่ ้า ร้อยครัง้ เฉลี่ยรับรถฉกุ เฉินย่ีสิบถึงสามสบิ คนั ตอ่ วนั และพกั รักษาดอู าการ อย่ทู ี่โรงพยาบาลได้สองร้อยเตียง ซงึ่ ก็มกั ไม่พออยบู่ อ่ ยครัง้ เพราะวา่ ผ้ปู ่ วยมีจํานวนมากเกินไปทําให้แผนกฉกุ เฉินเดมิ ต้องแบง่ ออกเป็นสาม โซน โซนใน โซนกลาง และโซนนอก ก้จู วินหลงิ เปล่ยี นเสอื ้ ผ้าแล้วก็ซอยเท้าเดนิ เข้าโซนในไป ยงั ไม่ได้ทนั ได้กําชบั อวฉ่ี ีสกั ประโยคก็มีรถพยาบาลมาถึงคนั หนงึ่ แล้ว หมอใหญ่อีกคน กําลงั เอกซเรย์ปอดให้ผ้ปู ่ วยอีกคนปลีกตวั ไปไม่ได้ พอเห็นก้จู วนิ หลงิ กลบั มาแล้วก็วางใจ คนท่ีถกู รถพยาบาลพามาสง่ เป็นผ้ชู ายวยั กลางคน สลบ ชีพจนเต้น เร็ว วดั ความดนั ไมไ่ ด้ ก้จู วินหลงิ พดู อยา่ งใจเย็น ‚เตรียมเครื่องปัม้ หวั ใจ‛ บรุ ุษพยาบาลเข็นเคร่ืองกระต้นุ ไฟฟ้ าหวั ใจออกมา เขาหยิบกระดาน ขวั้ ไฟฟ้ า(Paddle) วางบนหน้าอกของผ้ปู ่ วย ร่างของผ้ชู ายคนนนั้ ก็กระตกุ ขนึ ้ มาทนั ที ทา่ มกลางเสยี งร้องโอดครวญเจ็บปวด เขาฟืน้ ขนึ ้ มาแล้ว

ผ้ปู ่ วยคนนีย้ งั ไม่ทนั ดแู ลเสร็จ ผ้ปู ่ วยที่อยบู่ นเตยี งด้านนอกก็เกิดเรื่อง ก้จู วนิ หลงิ รีบสงั่ งานกบั หมอระดบั ลา่ งหลายประโยค ก่อนจะรีบ หมนุ ตวั ไป ท่ีน่ีทกุ คนงานย่งุ ที่สดุ ไม่มีคนสงั เกตเห็นอว่ฉี ี นกึ ไปว่าเป็นญาติของ ผ้ปู ่ วยคนไหน จนกระทง่ั คณุ หมอก้เู สร็จงานได้ระยะหนง่ึ เธอก็ยงั ยืนน่ิงๆ เงียบๆ ในมมุ ที่ไม่เกะกะการทํางานของคนอ่ืน ก้จู วินหลงิ นวดขมบั ตวั เองด้วยความเหนื่อยล้า หางตาเหลือบเห็น ร่างเลก็ ๆ โดยไมไ่ ด้ตงั้ ใจก็ต้ององึ ้ ไป ถงึ คดิ ขนึ ้ ได้ว่าตวั เองลมื เธอไปเพราะ มวั วนุ่ กบั งาน ก็อดรู้สกึ เสยี ใจเพราะความไร้ความรับผิดชอบของตวั เอง ไมไ่ ด้ เขาขมวดควิ ้ รีบเดินไปหาเธอ อวฉี่ ีคิดไมถ่ งึ วา่ ประโยคแรกที่เขาพดู หลงั จากคกุ เขา่ ลงตรงหน้า ตวั เองก็คือขอโทษ เธอชะงกั ไป พดู ตามความจริงแล้ว การได้ยินคนอยา่ งก้จู วนิ หลงิ พดู คาํ พดู แบบนีท้ ําให้เกิดความรู้สกึ แปลกประหลาดมาก แตเ่ ธอก็ไหวตวั ได้ ทนั สา่ ยหน้าและบอกวา่ ไมเ่ ป็นอะไร จากนนั้ ก็ย่ืนกระดาษทิชช่อู อกมา

จากกระเป๋ าแล้วย่ืนให้เขา ‚ผมของคณุ อาเปียกฝน ไมเ่ ช็ดให้แห้งก่อนจะ เป็นหวดั นะคะ‛ ก้จู วินหลงิ เคยเจอเดก็ งอแงเอาแต่ใจในโรงพยาบาลมามาก แม้จะรู้ วา่ ฟางอวี่ฉีไมใ่ ชเ่ ดก็ สาวที่มีนิสยั แบบนนั้ แตเ่ หน็ เธอเป็นเดก็ ดีถึงขนาดนีก้ ็ อดองึ ้ ไปไมไ่ ด้ ถ้าเป็นคนอ่ืนอาจรู้สกึ ปลมื ้ ใจ แตเ่ ขากลบั ย่ิงรู้สกึ ผิดตอ่ เธอมาก ย่ิงขนึ ้ เขาคิดวา่ ตวั เองไม่ได้ทําหน้าที่ของตวั เองให้ดพี อ เดก็ ในวยั นีจ้ ะเอาแตใ่ จไมค่ อ่ ยมีความอดทนโดยธรรมชาติ ถ้าเป็น เดก็ ดวี า่ ง่ายจนเกินไปก็เพราะวา่ เจอการละเลยถกู ดถู กู มามาก จนต้อง เรียนรู้ที่จะมองสหี น้าผ้อู ื่น ด้วยใจหวาดระแวง ปฏิบตั ิตอ่ ผ้ใู หญ่ที่กมุ ชะตา ชีวิตของด้วยเองด้วยท่าทีประจบเอาใจ ก้จู วนิ หลิงไม่แนใ่ จวา่ เป็นเพราะตวั เองละเลยหรือเย็นชาต่อเดก็ คนนี ้ มากเกินไปหรือเปลา่ ถึงทําให้เธอไม่รู้สกึ ปลอดภยั ขนาดนี ้รอนานป่ านนี ้ แล้วก็ยงั ไม่กล้าจะบน่ ออกมาสกั คาํ ตอนท่ีฟางหวน่ั ยงั อยู่ เดก็ คนนีแ้ ม้จะมีนิสยั ขีอ้ ายไปสกั หน่อย แตก่ ็ ยงั กอดแขนของแม่ของเธอออดอ้อน เดก็ เลก็ ก็เป็นอย่างนีเ้อง เพียงออด อ้อนเอาแตใ่ จโดยไม่หวาดระแวงตอ่ คนที่เธอรู้สกึ ใกล้ชิดและให้ความรู้สกึ

ปลอดภยั ต่อเธอเท่านนั้ สาํ หรับคนแปลกหน้าเธอจะหลบอยหู่ ลงั กระโปรง ของแม่ แล้วโผลห่ น้าออกมายิม้ ให้น้อยๆ อย่างเคอะเขิน คล้ายวา่ จะเป็น เดก็ วา่ นอนสอนง่ายกวา่ ใครทงั้ นนั้ เพราะวา่ ไม่มีแม่ ดงั นนั้ จงึ ขาดหลกั ท่ีพงึ่ พาได้ไป คิดวา่ ตวั เองเสีย สทิ ธิที่จะออดอ้อนเอาแตใ่ จไปแล้ว เธอถงึ เป็นเดก็ ดีขนาดนี ้ก้จู วนิ หลิง ถอนหายใจ ดงึ มือของเธอแล้วพาเธอไปที่ห้องเลก็ ๆ ด้านหลงั แผนกฉกุ เฉิน ‚เธอทําการบ้านที่น่ีก่อนสกั พกั เลกิ งานแล้วคอ่ ยพาเธอกลบั บ้าน‛ กําลงั จะปลอ่ ยมือ กลบั เหน็ เธอก้มหน้าลงมองมือท่กี มุ กนั ไว้อย่าง องึ ้ ๆ ก้จู วินหลงิ ถงึ คดิ ขนึ ้ ได้วา่ ตวั เองไมเ่ คยจงู มือเธอเลย หนง่ึ เพราะวา่ เธอ เงียบวา่ ง่ายไม่เหมือนเดก็ คนอ่ืนท่ีต้องปลอบโยน สองเพราะวา่ ตวั เองไม่ ค้นุ ชินกบั การมีการสมั ผสั ทางกายกบั ผ้อู ื่น แตเ่ ดก็ ไมใ่ ช่ของประดบั หรือต้นไม้ จะอย่างไรก็ต้องกอดหรือหอม พวกเขาบ้าง แบบที่ฟางหวนั่ เคยทําเมื่อก่อน ก้จู วินหลงิ ถอนหายใจให้กบั การไมร่ ับผิดชอบในหน้าที่ของตวั เองอีกครัง้ เขาก้มตวั ลงด้วยสหี น้าท่ียงั เรียบสนิท ก่อนให้สญั ญาเพอื่ ชดเชยให้เธอ ‚สดุ สปั ดาห์นีพ้ าเธอไปสวน สนกุ ‛

ตอนนีอ้ วี่ฉีองึ ้ ไปจริงๆ แล้ว เธอไมเ่ ข้าใจวา่ อีกฝ่ ายนกึ คกึ อะไรขนึ ้ มา แตใ่ นพริบตาเดยี วก็ปรับเปล่ียนสีหน้าเป็นยินดี จากนนั้ ก็ยิม้ เขาอย่าง ขอบคณุ กําชบั เธอรอบหนงึ่ วา่ ไม่ให้เธอเดินไปทว่ั ก้จู วินหลงิ ก็ถกู พยาบาล เรียกเขาไปเรื่องดว่ นอีกแล้ว อวฉี่ ีนงั่ อยใู่ นห้องด้านหนง่ึ ทําการบ้านอยา่ งว่าง่าย ในระหวา่ งนีม้ ี หมอพยาบาลไปๆ มาๆ บางคนมากินนํา้ บ้างก็ล้างมือ แตท่ กุ คนต้องจ้อง มองเธอสกั ครัง้ สองครัง้ โดยไม่ละเว้น เพราะวา่ ไม่วา่ ยงั ก็ตาม มาเปิดสมดุ ทําการบ้านโดยไมเ่ คอะเขินได้แบบนีก้ ็เป็นสง่ิ ดงึ ดดู สายตาอย่เู หมือนกนั ครึ่งชว่ั โมงผา่ นไป อวีฉ่ ีก็ทําการบ้านเสร็จ จดั กระเป๋ าแล้วก็ไมม่ ีเร่ือง อะไรทําอีก จงึ นง่ั อย่ทู ี่เดิมมองหมอพยาบาลเดินเข้าๆ ออกๆ พยาบาลคน หนงึ่ จําเธอได้ ‚หนเู ป็นเดก็ สาวที่เดินตามหลงั หมอก้เู มื่อกีใ้ ช่ไหมจ๊ะ‛ แพทย์ประจําที่อยดู่ ้านข้างก็พดู ขนึ ้ วา่ ‚จริงหรือ หมอก้มู ีลกู สาวโต ขนาดนีแ้ ล้ว‛ ในโรงพยาบาลมกั ให้หมอมีประสบการณ์ดแู ลหมอเข้ามา ใหม่ เขาก็เป็นหนง่ึ ในหมอหนมุ่ ลกู มือของก้จู วินหลิง อวีฉียิม้ ให้อย่างมีมารยาท ‚คณุ อาก้ไู มใ่ ชพ่ ่อของหนคู ่ะ‛

นางพยาบาลนกึ วา่ เธอเป็นหลานสาวของก้จู วนิ หลงิ ก็ยิม้ ตาหยีลบู ผมของเธอ ‚หน้าตาน่ารักจริง ครอบครัวของเธอมีพนั ธกุ รรมดี‛ อวฉ่ี ีแคย่ ิม้ ๆ เดก็ สาวท่ียิม้ ง่ายไมพ่ ดู มากมกั ทําให้คนผ้คู นชอบพออย่แู ล้ว พยาบาลเริ่มบน่ แทนเธอ ‚คณุ อาของหนชู ่างใจร้ายใจดํา ทิง้ หนไู ว้ท่ีน่ีก็ไม่ สนใจแล้ว‛ ชะงกั ไปเลก็ น้อยก่อนจะก้มลงมองนาฬิกาข้อมือ ‚เวลาป่ านนี ้ แล้ว หนยู งั ไมไ่ ด้กินข้าวใช่เปลา่ จ๊ะ คณุ หมอก้กู ็จริงๆ เลย เป็นคนเหลก็ ไม่ กลวั หิวยงั คดิ วา่ หนกู ็ไมก่ ลวั หิวเหมือนกนั หรือไง น้าจะไปโรงอาหารไปซอื ้ ข้าวมาให้นะจ๊ะ‛ อวีฉ่ ีรีบแก้ตวั ให้ก้จู วนิ หลิง ‚ท่ีสําคญั คือช่วยชีวิตคนก่อนคะ่ หนไู ม่ เป็ นอะไร‛ พยาบาลชมเธอวา่ เด็กดแี ล้วก็ไปซอื ้ ข้าวให้เธอ อวฉ่ี ีอย่ใู นห้องนนั้ จนกระทงั่ ห้าทมุ่ ทางด้านก้จู วินหลงิ รับ รถพยาบาลมาตดิ ๆ กนั ส่ีคนั ย่งุ จนเท้าแทบไม่ได้ติดกบั พืน้ ท่ีจริงแล้ววนั นี ้ เขาเป็นเวรกลางวนั ตงั้ แตบ่ า่ ยสามครึ่งถึงช่วงเยน็ สบิ ห้าท่มุ จดั การเรื่องนี ้ จบแล้วสง่ งานตอ่ ให้เวรกลางคนื ก็กลบั บ้านได้ แตป่ ระวตั ิการรักษายงั ไม่ได้พมิ พ์บนั ทกึ เข้าระบบคอมพิวเตอร์ จงึ ต้องทํางานตอ่ จนเป็นเรื่องปกติ

พยาบาลคนนนั้ เข้ามาล้างมือ เหน็ อว่ฉี ียงั อย่กู ็ตกใจมาก ‚คณุ หมอกู้ ละ่ จ๊ะ‛ อวีฉ่ ีสา่ ยหน้า ‚ไม่รู้ค่ะ‛ พยาบาลจงู มือเธอ ‚ไป น้าพาไปหาเขาเอง‛ ตอนท่ีพวกเธอไปหาก้จู วนิ หลงิ หน้าจอแสดงให้เหน็ วา่ ข้อมลู กรอกไป ได้คร่ึงเดยี ว สว่ นเขานนั้ ซบแขนตวั เองหลบั ลกึ ไปแล้ว ใต้ตายงั มีรอยคลาํ ้ บางๆ หมอใหญ่อีกคนอธิบายวา่ ‚เม่ือคืนเสย่ี วก้เู ป็นเวรดกึ วนั นีย้ งั ต้อง เข้าเวรกลางวนั อีก ถึงเป็นคนเหลก็ ก็รับไมไ่ หวเหมือนกนั ‛ แผนกฉกุ เฉินต้องมีคนอย่ตู ลอดย่ีสิบสชี่ ว่ั โมง ดงั นนั้ สลบั เวรกนั เช้า กลางวนั ดกึ แตเ่ พ่ือรับประกนั ประสทิ ธิภาพการทํางานของแพทย์ ตามกฎ แล้วถ้าอยเู่ วรดกึ วนั ถดั มาให้พกั ผอ่ นได้ แตช่ ่วงนีค้ นไมพ่ อ ในบรรดา แพทย์ที่เหลอื อยไู่ ม่กี่คนก้จู วินหลิงอายนุ ้อยที่สดุ แน่นอนว่าเวรที่ลําบาก ที่สดุ ต้องจดั สรรให้เขา ดงั นนั้ ถงึ แม้จะผา่ นการช่วยเหลอื เคสยากลาํ บาก ตลอดคนื แล้ว วนั ถดั มาเขาก็ยงั ต้องฝื นมาทํางานตอ่ อีก ในตอนนีข้ นาดพยาบาลเองก็ยงั ลงั เล ไม่รู้วา่ ควรจะไปเรียกเขาตนื่ หรือไม่ อว่ีฉีดงึ แขนเสอื ้ ของเธอในเวลาพอเหมาะพอเจาะ ก่อนพดู เสยี ง เบา ‚ให้คณุ อานอนตอ่ อีกหน่อยเถอะคะ่ หนรู อต่ออีกแป๊ บนงึ ก็ไม่เป็นไร‛

最佳女配（快穿）: ร้อยชาตริ ัก ยอดนางรอง(Quick time travel) - บทท่ี 27 กลยทุ ธพิชิตอาหมอใจร้าย (4) ถงึ แม้คนไม่ก่ีคนคยุ กนั จะพยายามลดเสียงให้คอ่ ยท่ีสดุ แล้วแตก่ ้จู วนิ หลงั ก็ยงั ตนื่ ขนึ ้ มาอยดู่ ี เขาลืมตาขนึ ้ มา ยืดแขนยนั ตวั ตรง ก่อนยกมือขนึ ้ นวดระหวา่ งควิ ้ แล้วมองนาฬิกาข้อมือ พลนั ขมวดควิ ้ นา่ มอง พยาบาลดนั อวี่ฉีไปด้านหน้า ‚คณุ หมอก้คู ะ หลานสาวของหมอรอ หมออย่นู านแล้ว‛ ก้จู วินหลิงชะงกั ไป ถงึ สงั เกตเหน็ พวกเธอ เขามองไปทางอวี่ฉี ‚ไม่เป็นไรคะคณุ อา หนไู มไ่ ด้เป็นอะไร‛ ก่อนเขาจะเอ่ยปาก เธอชิง พดู ยิม้ ๆ ‚จะไม่เป็นอะไรได้ยงั ไง เธอนงั่ อยใู่ นห้องนนั้ รอหมอตงั้ หลายชว่ั โมง ไม่มีอะไรทํานง่ั น่ิงอย่อู ย่างนนั้ ตาก็จ้องไปที่ประตเู ฝ้ ารอให้หมอมารับเธอ ท่ีไหนได้หมอก้กู ลบั มานอนสบายอย่ทู ่ีน่ี‛ พยาบาลโอบไหลข่ องอว่ีฉี ก่อน รําพงึ เบาๆ ‚พดู จริงๆ นะคะ หลานสาวของหมอเป็นเดก็ ดจี ริงๆ ฉนั ทํางาน ท่ีแผนกเดก็ มาหลายปี ไมเ่ คยเหน็ เดก็ ที่ไหนวา่ ง่ายเทา่ เธอเลย‛

ที่จริงแล้วอว่ีฉีจ้องไปทป่ี ากประตเู พียงเพราะว่าไม่มีอะไรให้ดู มี เพียงท่ีประตทู างเข้ามีคนเข้าออกถึงน่าสนใจหน่อย ใครจะรู้วา่ ถกู เข้าใจ ผิดไปอย่างนนั้ แตว่ า่ การเข้าใจผิดนีก้ ็ไม่เลว มีประโยชน์ตอ่ การเพิ่ม ความรู้สกึ ดๆี ให้มากขนึ ้ ก้จู วินหลงิ ขมวดควิ ้ ‚เธอไมใ่ ชห่ ลานของผม‛ ‚เอ๊ะ แล้วพวกคณุ มีความเกี่ยวข้องกนั ยงั ไงคะ‛ ความเก่ียวข้องกนั ยงั ไง ไมม่ ีความเกี่ยวข้องกนั เธอเป็นเพียงลกู ของ ผ้หู ญิงที่เขารักเท่านนั้ นอกจากก้จู วนิ หลิง ไมม่ ีใครที่จะเห็นเด็กกําพร้าคน นีเ้ป็นความรับผิดชอบที่จะต้องโอบอ้มุ ไว้ข้างกายอีกแล้ว ก้จู วินหลงิ ไมไ่ ด้สนใจพยาบาลคนนนั้ แตเ่ อียงหน้าไปมองอวี่ฉีแล้ว พดู อย่างจริงจงั ‚ขอโทษ อว่ฉี ี ให้เวลาฉนั อีกสบิ นาที อีกสิบนาทีฉนั พาเธอ กลบั บ้าน‛ พดู อย่างเกรงใจอะไรขนาดนี ้เขาพดู วา่ ให้เวลาฉนั อีกสิบนาที ไมใ่ ช่ รอฉนั อีกสบิ ที แม้จะตา่ งกนั แคค่ าํ เดียว แต่อยา่ งหลงั คือคาํ สงั่ อย่างแรก คอื การขอร้อง

ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่นพดู อย่างนีอ้ าจทําให้ผ้คู นรู้สกึ วา่ วางมาด แต่ เม่ือคนพดู เป็นก้จู วนิ หลงิ ดงั นนั้ อว่ีฉีเช่ือวา่ เขากําลงั ขอร้องอย่จู ริงๆ น่าแปลกใช่ไหม เขาเป็นผ้ปู กครองของเธอ ทงั้ อายมุ ากกวา่ เธอตงั้ หลายปี กลบั ปฏิบตั ติ อ่ เธอเหมือนเพ่ือน ให้เกียรติต่อเธอเช่นนี ้ ถึงแม้จะไมไ่ ด้ทําเพ่อื ภารกิจ อวฉี่ ีเองก็ชอบเขามาก สภุ าพบรุ ุษ สว่ นมากมกั ชอบเด็กๆ น่ีไมน่ ่าแปลกอะไร แต่จนถึงตอนนีต้ รงหน้าเธอ เพียงเหน็ เขาที่ไมไ่ ด้ชอบเหมือนเดก็ เป็นสตั ว์เลยี ้ ง แตเ่ ป็นเพื่อนท่ีต้องให้ เกียรตติ อ่ กนั อว่ฉี ีพดู อืมรับคาํ ก้จู วนิ หลิงหมนุ ตวั ไปกรอกข้อมลู ตอ่ เขาทําตามสญั ญา เพียงแปด นาทีก็ทํางานเสร็จ แล้วลาเพ่ือนร่วมงานก่อนเดนิ มาหาเธอ ตอนเดนิ ออกจากแผนกฉกุ เฉิน เขาเหมือนนกึ อะไรขนึ ้ ได้แล้วหยดุ น่ิง ก้มหน้าลงน้อยๆ มองเธอ สีหน้าเรียบเฉย ‚อยากจงู มือไหม‛ นํา้ เสียงเขา ยงั คงเรียบๆ เย็นๆ แตเ่ พราะเนือ้ หาของคําพดู ทําให้ไม่ได้ไม่น่าเข้าหา ขนาดนนั้ แล้ว

เขายื่นมือแบออกตรงหน้าเธอ อว่ีฉีถึงเห็นวา่ นิว้ มือของเขาสวยมาก ไมไ่ ด้เรียวยาวมากมาย แตข่ าวและเรียบเนียน สวยกว่ามือของเดก็ สาว กลายคนเสียอีก ซง่ึ เพียงพอทําให้ผ้คู นจดจําไม่ลมื ได้แล้ว เพียงแตด่ เู หมือนเขาจะยงั คดิ วา่ เธอเป็นเดก็ อายเุ จด็ แปดขวบอยู่ ออกนอกบ้านต้องจงู มือผ้ใู หญ่ถงึ วางใจได้ แตใ่ นเม่ือเป็นเชน่ นีแ้ ล้ว อว่ฉี ีก็ ไม่คดิ ปฏิเสธหรอก มีอะไรที่ไม่ดีกนั น่ีหมายความวา่ เขาไม่ได้ระแวดระวงั เธอ ไม่ได้ห่างเหินกบั เธอเพราะวา่ จงใจหลีกเลี่ยง เธอยิม้ หวาน แล้ว วางมือขวาลงไป ประกบท่ีฝ่ ามือของเขา คล้ายสาวน้อยท่ีเขินอายมอบ ตวั เองให้แก่คนสนิทท่ีเธอเช่ือมนั่ วางใจ บรรยากาศยามราตรีนอกหน้าตา่ งรถเล่ือนผา่ นไปอยา่ งรวดเร็ว จๆู่ เธอก็ถามขนึ ้ มา ‚คณุ อาคะ ทําไมถึงรับภาระอยา่ งหนมู าเลยี ้ งคะ‛ ไม่ ประโยคนีไ้ มไ่ ด้ถามเพราะมีจดุ ประสงค์อื่นใด เธอเองก็เป็นคน สงสยั อย่างรู้เป็น พดู ตามความจริงแล้ว อาชีพหมอก็ไม่ได้สบาย คล้ายกบั ตวั เขาเอง ทกุ เวลาท่ีอยแู่ ผนกฉกุ เฉินเหมือนกบั กําลงั ทําสงคราม ถ้าเป็น คนปกติกลบั บ้านแล้วก็คงอยากล้มตวั ลงหมอนสลบไปแล้ว แล้วเขาเอา ความกล้ามาจากไหน ถงึ กล้ารับเลยี ้ งเดก็ ผ้หู ญิงกําพร้าคนหนงึ่ ไว้

ก้จู วนิ หลงิ เพียงขบั รถเงียบๆ มือขาวผ่องวางบนพวงมาลยั สีดาํ เกิด เป็นความงามอยา่ งหนงึ่ เมืองนีพ้ อถึงยามราตรีแสงไฟยงั สวา่ งเจิดจ้า แสงไฟเหมือนคริสตอล ลอดผ่านหน้าตา่ งมากระทบใบหน้าของเขา อวี่ฉีหนั หน้าไปมอง รอเขาเอย่ ปากตอบคําถามนี ้ ถ้าตามบทปกติ เขาควรจะตอบวา่ เธอไม่ใชภ่ าระ ถ้าจะเอาให้ซงึ ้ อีก หนอ่ ย บางทีอาจพดู วา่ เธอเป็นของขวญั ท่ีฟ้ าประทานลงมาให้ แตค่ ณุ หมอก้ยู งั ไงก็โดดเด่นไม่เหมือนเพอื่ นเสมอ เขาเอย่ ปากเรียบๆ ‚ฉนั มี ความสามารถจะรับเลยี ้ งเธอ‛ อวฉ่ี ีชะงกั ไป เกิดความนบั ถือขนึ ้ ในใจ คนสว่ นมากในโลกนีพ้ ยายาม ใช้วธิ ีการต่างๆ นาๆ เพ่ือบอกกบั ผ้อู ื่นวา่ ตวั เองมีคณุ ธรรมสงู สง่ แคไ่ หน คณุ หมอก้กู ลบั พดู ผลงานของตวั เองเสียจนไร้ค่าราคา --------------------------------------- นบั จากวนั นนั้ มาอวี่ฉีก็รีบทําการบ้านจนเสร็จ แล้ววิ่งไปโรงพยาบาล เพ่ือรอก้จู วินหลงิ เลิกงาน

ที่ทําอย่างนี ้หนงึ่ เพ่ือเพิ่มเวลาอยรู่ ่วมกนั กบั เป้ าหมาย สอง เพอ่ื รับประกนั วา่ เวลาหนิงชิงชิงถกู สง่ มาโรงพยาบาลตวั เองจะอยดู่ ้วย เวลานานเข้า แพทย์พยาบาลทกุ คนของแผนกฉกุ เฉินก็รู้วา่ คณุ หมอ ก้มู ีหลานสาวตวั น้อยอยคู่ นหนง่ึ อว่ฉี ีเป็นเดก็ ดี ทกุ วนั จะอยทู่ ่ีห้องเลก็ ๆ นนั้ อา่ นหนงั สอื ที่ตวั เอง เตรียมมา ไม่เคยรบกวนคนอื่นเลย พยาบาลแทบทกุ คนล้วนชอบเธอ จากนนั้ เธอก็ถกู รับไปท่ีแผนกพยาบาล เม่ือวา่ งจากงานก็มาคยุ เลน่ กบั เธอ ถามปัญหาเธอมากมาย ตงั้ แตป่ ีนีก้ ่ีขวบแล้ว เรียนอยชู่ นั้ อะไร เรียนเก่ง ไหม จนถงึ เรื่องท่ีว่าเวลาอย่บู ้านคณุ หมอก้ยู งั ทําหน้าตายด้วยหรือเปลา่ อวฉ่ี ีตอบทกุ คาํ ถาม เม่ือถึงปัญหาท่ีไม่เหมาะสมเธอก็แคย่ ิม้ น้อยๆ จ้องตาของอีกฝ่ ายน่ิงๆ จนกระทงั่ อกี ฝ่ ายรามือไปเองอย่างรู้ตวั พวกนางพยาบาลถอดถอนใจ หลานสาวของหมอก้กู ็เหมือนกบั เขา เป็นผ้ใู หญ่ตงั้ แตอ่ ายนุ ้อย แตย่ งั ดีท่ีสาวน้อยยงั ยิม้ บ้าง ไม่ได้กลายเป็นคน หน้าอมั พาตคนท่ีสองของตระกลู กู้ -------------------------------

เย็นวนั นีพ้ อเลิกเรียนอวฉ่ี ีก็นงั่ รถประจําทางไปโรงพยาบาลเหมือน อย่างเคย ไปยงั แผนกพยาบาล พยาบาลคนหนงึ่ กําลงั ตรวจเช็คยาและโภชนาการของผ้ปู ่ วย เหน็ เธอมาแล้วก็ยิม้ ก่อนจะหยิกแก้มเธอ ถึงหนั หน้าไปทํางานของตวั เองตอ่ อวฉี่ ียืนอย่ดู ้านข้าง คอ่ นข้างสนใจ ‚ตวั อกั ษรภาษาองั กฤษท่ีเขียน ต่อด้านหลงั ช่ือยากบั ปริมาณหมายความยงั ไงหรอคะ‛ ‚อนั นีห้ รอ st ก็หมายถงึ ปฏิบตั ใิ นทนั ที qd คือหนง่ึ ครัง้ ตอ่ วนั bid คือสองครัง้ ตอ่ วนั qod คือวนั เว้นวนั biw ก็สปั ดาห์ละสองครัง้ dc หมายถึงหยดุ ยา‛ พยาบาลชีแ้ ตล่ ะคําให้เธอดู พดู จบแล้วก็แกล้งเธอ ‚งนั้ ลองถามดกี วา่ qod หมายความวา่ ยงั ไงเอย่ ‛ อวี่ฉีไมไ่ ด้หยดุ คดิ สกั นิด ‚วนั เว้นวนั คะ่ ‛ พยาบาลช่ืนชม ‚หนกู ็เหมือนกบั คณุ หมอกู้ ความจําดีจนน่ากลวั เลย‛ อวฉ่ี ีไมไ่ ด้พดู ตอบ แค่ยิม้ น้อยๆ จากนนั้ ก็รอสกั พกั ก่อนลาไปหาก้จู วินหลงิ

วนั นีเ้ขาเป็นเวรตอนเช้า บา่ ยสามโมงครึ่งควรเลิกงานได้แล้ว แตช่ ่วง นีแ้ ผนกฉกุ เฉินขาดคน ปกตแิ ล้วเขาจะรัง้ อย่สู กั พกั จนเธอเลิกเรียนมาถงึ ก็ สามารถกลบั บ้านพร้อมกนั ได้แล้ว เพียงแตอ่ วฉ่ี ีแทบจะเดนิ หาจนทวั่ แผนกฉกุ เฉินแล้วเธอก็ยงั หาคนไม่ เจอ สดุ ท้ายยงั เป็นแพทย์ลกู มือของก้จู วนิ หลงิ เห็นเธอเข้า จงึ ลากเธอไป หา ‚หาหมอก้อู ยเู่ หรอ เขาอย่ดู ้านนนั้ เตียง 95 เห็นหรือยงั ‛ อวฉ่ี ีเบง่ิ ตาโตอยา่ งไมอ่ ยากจะเช่ือ ‚อะไรนะคะ คณุ อาเป็นอะไร‛ หมอคนนนั้ ถอดผ้าปิดปากออก พดู ตะกกุ ตะกกั ‚วนั นีต้ อนบา่ ย จ่ๆู หมอก้กู ็เป็นลมไป...‛ ไมร่ อให้เขาพดู จบ อวฉี่ ีก็รอไม่ไหวแล้ว วงิ่ ไปท่ีหน้าเตียงของก้จู วินห ลิงตามมือทเ่ี ขาชีเ้มื่อครู่ คดิ กมุ มือของเขากลบั พบวา่ เขากําลงั ให้นํา้ เกลือ หลงั มือซีดเย็น เย็นจนทําให้ใจร้อนรน เธอพาดตวั ไปที่ข้างเตยี งของเขาอย่างระมดั ระวงั นํา้ เสยี งก็เบาหวิว ‚คณุ อา‛ ก้จู วินหลิงลมื ตาขนึ ้ ช้าๆ เหน็ เธอแล้ว ก็ประคองตวั ขนึ ้ นง่ั เสียง ค่อนข้างแหบพร่า ‚รอหมดขวดนีแ้ ล้วฉนั พาเธอกลบั บ้าน‛

อวีฉ่ ีไม่สง่ เสียง เพียงก้มหน้าลงมองหลงั มือทเ่ี จาะเขม็ นํา้ เกลอื ของ เขา สกั พกั ถึงพดู เบาๆ ‚แม่จากไปแล้ว คณุ อา หนไู มอ่ ยากเสียคณุ อาไป อีกคน‛ รอสกั พกั เธอไมไ่ ด้รับการลบู ศีรษะหรือคาํ พดู ปลอบโยนตามที่คาด เอาไว้ ก็อดเงยหน้าขนึ ้ มองเขาไมไ่ ด้ ก้จู วินหลงิ ยงั นง่ั อยู่ สหี น้าเรียบเฉย เพียงแตแ่ ววตามีความอ่อนใจ หมอหน่มุ เมื่อครู่เดนิ เข้ามา พร้อมตบบา่ ของเธอเพ่ือปลอบ ‚อาจารย์ หมอก้ไู มเ่ ป็นอะไร วนั นีผ้ ้ปู ่ วยถกู สง่ เข้ามาตดิ ๆ กนั เลยไมม่ ีเวลากินข้าว‛ เว้นไปเลก็ น้อย ‚นํา้ ตาลในเลอื ดตํา่ ไมใ่ ชโ่ รคร้ายแรงอะไร อาจารย์ก้ไู ม่ จากหนไู ปหรอก‛ บทท่ี 28 กลยทุ ธพิชิตอาหมอใจร้าย (5) สดุ ท้ายแล้วสดุ สปั ดาห์นนั้ พวกเธอก็ไมไ่ ด้ไปสวนสนกุ แตไ่ ปท่ีโรง ภาพยนตร์ใกล้บ้านเพื่อดหู นงั ใหญ่ไซไฟเรื่อง Pacific Rim แทน เมื่อหนงั ดาํ เนินมาถึงตอนไคลแมกซ์ท่ีต่นื เต้นท่ีสดุ ...คณุ หมอก้หู ลบั ซง่ึ ก็ไม่เหนือความคาดหมาย ช่วงนีเ้ขานบั ได้วา่ ขาดการนอนหลบั ขนั้ ร้ายแรง ไมม่ ีกําลงั มาดหู นงั ตนื ้ เต้นเร้าใจแน่นอน

ความสนใจของอว่ีฉีไมไ่ ด้อย่ทู ่ีจอฉายหนงั เลย เธอเอียงหน้ามามอง ก้จู วนิ หลิง ผ้ชู ายคนนีไ้ มแ่ สดงสิง่ ใดบนสีหน้า ทําให้แลดหู า่ งเหินเย็นชา เวลานีท้ ่ีหวา่ งควิ ้ สามารถเห็นร่องรอยความออ่ นล้าอยจู่ างๆ ดเู หน็ด เหนื่อยมาก เธอคอ่ ยๆ มองลงตาํ่ เห็นมือขวาของเขาวางไว้ที่เท้าแขนเก้าอี ้ โดยไมใ่ สใ่ จนกั สว่ นมือซ้ายท่ีถือถงั ป๊ อบคอร์นกําลงั เอียงทีละนิด ไม่นานก็ จะตกลงพืน้ อว่ฉี ีรีบยื่นมือไปรับถงั กระดาษสเี หลอื งนนั้ มาวางที่ตกั ของตวั เอง จากนนั้ ก็ยืดตวั ตรง แล้วคอ่ ยๆ เลอ่ื นศรี ษะของก้จู วนิ หลิงเอียงมาวางไว้ที่ ไหลข่ องเธอ เม่ือถงึ ตอนท่ีหนงั จบเขาถงึ ตนื่ ขนึ ้ มา อาจเพราะวา่ เขาไมไ่ ด้เหน็ อวี่ฉี เป็นผ้หู ญิงคนหนงึ่ ดงั นนั้ จงึ ไมร่ ู้สกึ เคอะเขินอะไร เพียงขอโทษท่ีจ่ๆู ก็หลบั ไปกลางคนั เทา่ นนั้ เขาชา่ งน่ิงช่างทําตวั ตามสบาย สงบนิ่งตามสบายเสียจนถึงขนั้ ทําให้ ผ้คู นผิดหวงั ผ้ชู ายคนหนงึ่ ท่ีรู้สกึ ดีตอ่ เพศตรงกนั ข้าม ตอ่ หน้าของเธอคน นนั้ เขาจะต้องไมแ่ สดงออกอย่างสงบนิ่งหรือสบายใจเฉิบแน่นอน ที่จริง แล้วเขาจะร้อนรนอย่เู ฉยไมไ่ ด้ เพราะเขาเร่งท่ีจะทําคะแนนกบั เธอ

แตส่ ถานการณ์ของคณุ หมอก้นู ี่ บอกได้แตเ่ พยี งวา่ เห็นอว่ฉี ีเป็นเดก็ คนหนง่ึ เทา่ นนั้ ---------------------- วนั ถดั มาก้จู วินหลิงเดนิ ออกจากห้อง เหน็ ที่กระดานดาํ บนโต๊ะ อาหารมีชอล์กขาวหนง่ึ บรรทดั เพม่ิ เตมิ ขนึ ้ มา เขาชะงกั ไปก่อนเอียงกาย มอง ลายมือสวยบรรจงลากทีละขีดเขียนไว้วา่ กินข้าวตรงเวลา t.i.d ก้จู วนิ หลิงองึ ้ ตะลงึ ไป ในท่ีสดุ แววตาเรียวเลก็ นิ่งเรียบแสนเย็นชาก็ วาบรอยยิม้ เบาบาง หยิบชอล์กขนึ ้ มาเขียนที่ด้านลา่ งบรรทดั นนั้ อีกบรรทดั ประโยคกินข้าวตรงเวลานนั้ เป็นฝี มือของอว่ีฉีเอง t.i.d เป็นตวั ย่อ ภาษาละตนิ ทางการแพทย์แปลวา่ สามครัง้ ตอ่ วนั วนั ก่อนเธอเพ่ิงรู้จาก ปากของพยาบาล วนั นีเ้ธอก็พลกิ แพลงเอามาใช้ในชีวติ จริง เมื่อเป็นบคุ คลแถวหน้าของสายอาชีพนี ้จะใช้แต่เพยี งเทคนิควธิ ี เดิมๆ คงไมพ่ อ มีเพียงการซมึ ซบั ความรู้แขนงตา่ งๆ เอาไว้ถงึ จะสามารถ รักษาตําแหน่งคะแนนในอาชีพได้อย่างมน่ั คง

เพียงแตอ่ วฉ่ี ีจะอยา่ งไรก็คดิ ไม่ถงึ ว่า รอจนเธอต่นื นอน บนกระดาน ดาํ นนั้ เขียนไว้วา่ เลกิ เรียนรีบกลบั บ้าน ST ST ปฏิบตั ติ ามในทนั ที นี่คอื ปฏิเสธไม่ให้เธอไปโรงพยาบาลอีกแล้ว สินะ อวฉี่ ีขมวดควิ ้ ไม่เคยมีตวั ร้ายคนไหนท่ีลาํ บากลําบนเท่านีม้ าก่อนเลยจริงๆ ทกุ คน ล้วนมีจดุ อ่อนของตวั เอง แตเ่ ธอแทบจะหาจดุ ออ่ นของเขาไมไ่ ด้เลย และ หาวิธีสงั่ ยาให้ตรงจดุ อาการไม่ได้ด้วย เขาแทบจะไม่มีจดุ อ่อนที่เดน่ ชดั ดงั นนั้ เธอก็ไมร่ ู้เหมือนกนั วา่ ตวั เอง จะทําอะไรเพอ่ื เขาได้บ้าง...เด๋ียวนะ ถ้าเขามีจดุ ออ่ นอยจู่ ริงๆ เชน่ นนั้ จดุ ออ่ นของเขาก็เป็นได้แคฟ่ างหวนั่ เท่านนั้ คล้ายอาจารย์สเนปในแฮร์รี่ พอร์ตเตอร์ จดุ ออ่ นเดยี วของเขาคือล่ีล่ี ถ้าเธอจบั จดุ นีไ้ ด้ละ่ ก็ บางทีเธออาจหาทางลดั จบภารกิจนีก้ ็ได้ อวีฉ่ ีเหมือนถกู นํา้ มนั ราดลงหวั เธอหมนุ ตวั เข้าไปในห้องนํา้ ใช้สอง มือท้าวที่เคาเตอร์สขี าวหิมะ จ้องรูปหน้าเด็กสาวในกระจก

เมื่อเธอผ่านการบํารุงในช่วงนีม้ าระยะหนง่ึ ใบหน้าที่ไม่นบั วา่ สวยงามของฟางอวฉี่ ีก็เร่ิมมีเคล้าของคนสวยขนึ ้ มาแล้ว ความอ่อนเยาว์ คอื ต้นทนุ ท่ีสําคญั ท่ีสดุ เดก็ สาวในวยั นี ้ขอเพียงมีผิวสขี าวบริสทุ ธ์ิ ริม ฝี ปากแดงระเร่ือ ก็เพียงพอดงึ ดดู สายตาผ้คู นแล้ว แถมฟางอว่ีฉียงั มีรูป หน้าที่ฟางหวน่ั ถ่ายทอดมาให้ด้วยอีก สามารถบอกได้ว่า ฟางอวี่ฉีในเวลานี ้คล้ายฟางหวนั่ ถงึ หกสว่ นแล้ว นอกจากอายแุ ละบคุ ลิก รูปลกั ษณ์ของทงั้ สองแทบจะเคาะออกมาจาก พมิ พ์เดยี วกนั อวีฉ่ ีคอ่ ยๆ แย้มยิม้ ให้ตวั เองในกระจก ผลลพั ธ์ออกมาดีมาก ความ งามของหญิงสาวที่พรรณนาในนิยาย ไมว่ า่ ชายหญิงต้องมีคําวา่ ปากแดง ฟันขาวเรียงสวย ท่ีจริงแล้วก็ไมใ่ ช่วา่ ไม่มีเหตผุ ลเอาเสียเลย แต่ใบหน้านีจ้ ะอยา่ งไรก็ยงั ออ่ นเยาว์เกินไป ยงั ห่างจากสาวโตเตม็ วยั อย่างฟางหวนั่ อีกระยะหนง่ึ กว้างๆ เลยทีเดียว แต่ความสําเร็จอยทู่ ี่คน กระทํา ปัญหาแคน่ ีล้ ้มเธอไมไ่ ด้หรอก ผ้หู ญิงคนหนงึ่ อยากหน้าเด็กวิธีที่ดีสดุ คงเป็นไปหาแพทย์ศลั ยกรรม แต่ถ้าอยากหน้าแก่ละก็ วิธีนนั้ มีมากมายจะตายไป

เวลาอย่ทู ่ีโรงเรียนสวมใสไ่ ด้แตช่ ดุ เครื่องแบบคงทําอะไรไมไ่ ด้ แตพ่ อ ถึงวนั หยดุ สดุ สปั ดาห์ เธอก็เปล่ียนไปสวมใสช่ ดุ ท่ีดเู ป็นผ้ใู หญ่ขนึ ้ แตง่ หน้า บางๆ กรีดอายไลน์เนอร์ ทาปากสเี ข้ม ทงั้ ร่างเหมือนจะแก่ขนึ ้ สิบกวา่ ปี แต่ ในทางเดยี วกนั ก็สวยขนึ ้ อีกมาก ครัง้ แรกท่ีเธอแตง่ ตวั แบบนีม้ าปรากฏตวั ตอ่ หน้าก้จู วินหลงิ เขาตะลงึ งนั ไปเลย สติของคนเพ่ิงตื่นนอนยามเช้าไม่ได้สดใสเทา่ ใดนกั คณุ หมอก้เู องก็ โชคร้ายที่มนึ งงอยเู่ ชน่ กนั เขาชะงกั มองอว่ีฉีท่ีเดินออกมาจากห้องนํา้ ดวงตาเรียวท่ีสงบน่ิงเม่ือกาลก่อนเผยให้เห็นความสบั สนและคิดถงึ คล้าย กลวั วา่ เธอจะสลายหายไปในพริบตา ขนาดยงั ไมก่ ล้าแม้จะกระพริบสกั ครัง้ เดยี ว อว่ีฉีพออกพอใจในผลลพั ธ์ถงึ ที่สดุ แตเ่ ธอก็ยงั เอย่ ปากเรียกขานเขา เบาๆ ‚คณุ อา‛ คณุ อาคําหนง่ึ ทําให้ก้จู วนิ หลิงเรียกสตกิ ลบั มาได้ เขามองเธออยา่ ง ไม่อยากจะเชื่อ ‚อวี่ฉี‛ เธอขานรับเขา

สีหน้าของคณุ หมอก้กู ลบั มาสงบนิ่งเยน็ ชาเหมือนดงั เก่า เพราะวา่ ย้อนแสง ทําให้มองไมช่ ดั ถึงสายตาภายใต้กรอบแวน่ สที องนนั้ แตถ่ ึงจะเป็นเช่นนี ้อว่ฉี ีก็ยงั รู้สกึ ได้ถงึ จิตใจที่ตกตา่ํ ของเขา ทงั้ ร่างแผ่ กลนิ่ อายที่ปฏิเสธคนให้อยหู่ ่างออกไปพนั ลี ้ แน่นอนวา่ เธอรู้เป็นอยา่ งดี การปฏิบตั ิตอ่ เขาเชน่ นีเ้ป็นเรื่องโหดร้าย ทารุณอย่างหนงึ่ เก่ียวความทรงจําและความรักที่เขามีตอ่ ฟางหวนั่ ขนึ ้ มา ทําให้เขาผิดหวงั อีกครัง้ อาจเรียกได้ว่าอํามหิตที่สดุ แตค่ นทําอาชีพนี ้ถ้าใจอ่อนถงึ ขนั้ ไมก่ ล้าทําร้ายใครเลยก็รอตกงาน เอาแล้วกนั ก้จู วินหลิงยืนนิ่งเงียบอยนู่ าน แล้วกลบั ไปห้องของตวั เองโดยไม่พดู อะไรสกั คํา เห็นได้ชดั วา่ เขาโกรธแล้ว แต่อว่ฉี ีกลบั ยิม้ แล้ว คนท่ีปกติแล้วน่ิงสนิทเหมือนบอ่ นํา้ ตายกลบั มีปฏิกิริยาตอ่ เรื่องเลก็ ๆ แคน่ ีม้ ากมายขนาดนี ้แสดงวา่ เขารักฟางหวนั่ ลกึ ซงึ ้ มากจริงๆ และเขายิ่งรักฟางหวน่ั ลกึ ซงึ ้ มากเทา่ ไหร่ ความสาํ เร็จของเธอก็มีมาก ขนึ ้ เท่านนั้

เกือบครึ่งชวั่ โมงผ่านไป อว่ฉี ีคาดวา่ อารมณ์โกรธของเขาคงดบั ลงไป พอสมควรแล้ว ถึงเดินหน้าไปเคาะประตหู ้องของเขา ในห้องเงียบสนิทอยคู่ รู่หนงึ่ ถึงมีเสียงนิ่งๆ เยน็ ๆ ดงั ขนึ ้ นิ่งเย็นเสยี จนเหมือนปฏิบตั ิกบั คนแปลกหน้า ‚เข้ามา‛ ก้จู วินหลิงปกตแิ ล้วแม้จะไมไ่ ด้ดีตอ่ เธออย่างยิม้ แย้มเอาใจ ตลอดเวลา แตเ่ วลาเรียกเธอก็ยงั แตกตา่ งจากคนอ่ืนอยบู่ ้าง นํา้ เสียงจะน่งิ ยงั ไง ก็ยงั มีความอบอ่นุ แฝงอยู่ แตว่ นั นีเ้ขาห่างเหินเธอพนั ลี ้นํา้ เสียงทเ่ี ขา บอกให้เข้ามาแทบจะเยน็ ชา อยา่ งไร้ความอดทนเสยี ด้วย เหน็ ได้ชดั วา่ ฐานะของฟางหวนั่ ในหวั ใจของเขาอยเู่ หนือส่ิงอื่นใด อวี่ฉีค่อยๆ บิดก้านประตเู ข้าไปช้าๆ เดนิ เข้าไปด้านในอยา่ งสงบ ก้จู วนิ หลงั นงั่ อยทู่ ่ีโต๊ะหนงั สอื ได้ยินเสียงเธอเดินเข้ามาก็ไม่ได้เงย หน้าขนึ ้ ถามออกมาตรงๆ วา่ ‚มีเรื่องอะไร‛ แทบจะไม่ไว้หน้ากนั สกั นิด เลย น้อยครัง้ ท่ีเขาจะเป็นแบบนี ้ถงึ แม้นิสยั ของเขาเยน็ ชา ไมเ่ ข้ากบั คน อ่ืน แตใ่ นสว่ นท่ีควรมีมารยาทเขาก็ไมเ่ คยขาด เขาเยน็ ชา แตไ่ มท่ ําให้ผ้คู น

รู้สกึ วา่ เขาไร้มารยาทเย่อหย่ิง แตว่ นั นีก้ ลบั ชกั สหี น้าใสเ่ ธอ เหน็ ได้ชดั วา่ เขาโกรธจริงๆ แล้ว อว่ีฉีมองแผ่นหลงั ของเขา ถามเขากลบั ตรงๆ เช่นกนั ‚คณุ อา อา โกรธหนหู รอคะ‛ ก้จู วินหลงิ คดิ ไม่ถงึ ว่าเธอจะถามตรงๆ เชน่ นีเ้หมือนกนั ครู่หนง่ึ ท่ี เงียบงนั ตอบวา่ ใชก่ ็จะเสยี ผ้ใู หญ่ ผ้ใู หญ่คนหนง่ึ ถือสากบั เดก็ อยา่ งนีก้ ็ใจ น้อยเกินไป แต่ถ้าบอกวา่ ไม่ คิดว่าขนาดตวั เขาเองก็ยงั ไม่เชื่อเลย ไม้นีอ้ วฉ่ี ีไมร่ ู้ว่าเคยใช้มาก่ีครัง้ ก่ีรอบแล้ว ซงึ่ ใช้การได้ผลดเี สมอ ไมว่ า่ จะทะเลาะกนั หรือบาดหมางตอ่ กนั สองฝ่ ายลองเชิงกนั ไปลอง เชิงกนั มาถงึ ทําร้ายจิตใจกนั และกนั อย่างแท้จริง ไมส่ ้แู จกแจงกนั ตงั้ แตต่ ้น เปิดเผยใจกว้างถงึ งา่ ยตอ่ การจดั การปัญหา เห็นเขาเงยี บ อว่ีฉีก็เขยิบเดนิ ไปทางเขาสองก้าว หางตาของเขา สามารถเหลอื บเห็นวา่ อีกฝ่ ายคกุ เข่าลง ใช้สองมือกอดไหลข่ องตวั เอง ทําทา่ ไร้ท่ีพงึ่ และเศร้าโศกอยา่ งสดุ ซงึ ้ ‚คณุ อาคะ มะรืนนีเ้ป็นวนั ครบรอบ ของคณุ แม่‛

จบประโยคนี ้บรรยากาศในห้องก็แปรเปลย่ี นเป็นกดดนั หนกั องึ ้ โดย ฉบั พลนั อว่ฉี ีก้มศีรษะลงตํ่า พดู เบาๆ วา่ ‚เมื่อคืนวานหนฝู ันเห็นคณุ แม่คะ่ คณุ แมย่ งั คงสวยเหมือนเดมิ เลย แมล่ บู หน้าของหนู ถามวา่ หลายปีมานี ้ หนอู ยสู่ ขุ สบายดีหรือเปลา่ ‛ ไม้นีก้ ็อํามหิตเดด็ ขาดเช่นกนั ตามคาํ พดู คือบอกเลา่ ถึงความฝันของ ตวั เอง แตก่ ็กําลงั เตอื นเขาเหมือนกนั วา่ ถ้ายงั ชกั สหี น้าใสเ่ ธอ คงไม่อาจ ตอบคําแม่ของเธอท่ีตายไปได้แล้ว อยา่ งที่คิดไว้ ก้จู วนิ หลิงแม้ยงั คงเงียบงนั แตก่ ็ไมไ่ ด้ทําทา่ เหมือนไม่ อยากสนใจเธออีกแล้ว เขาเอียงศีรษะมามองเธอ อว่ฉี ีมดุ หวั ลงไปในระหวา่ งแขนทงั้ สอง พดู เสียงอดุ อู้ ‚คณุ อาคะ หนู ไมไ่ ด้ตงั้ ใจ หนไู ม่คดิ ทําให้คณุ อาโกรธ หนแู ค่... ‛ เธอเหมือนไม่อยากพดู ตอ่ เบ่ียงหน้าไปอีกทาง หลงั จากความเงียบงนั อนั แสนยาวนอน อวี่ฉีก็ได้ยินเสยี งถอน หายใจเบาๆ จากนนั้ ก็มีคนเดนิ มาคกุ เข่ามา แล้ววางมือไว้ท่ีไหลข่ องเธอ เหมือนกําลงั ปลอบโยน

อวฉี่ ีจบั จงั หวะหาโอกาสได้อย่างเหมาะเจาะ เธอหมนุ ตวั โผเข้าหา อ้อมอกของเขา กอดเอวของเขา ใช้เสยี งสะอืน้ เลก็ น้อยถามเขา ‚คณุ อาไม่ โกรธหนแู ล้วใช่ไหมคะ‛ สมั ผสั ได้อยา่ งชดั เจนวา่ ก้จู วนิ หลงิ ไมช่ ินกบั การใกล้ชิดสนิทสนมกบั คนอ่ืนอย่างนี ้สองมือเพียงวางอย่ขู ้างตวั เก้ๆ กงั ๆ คิดอยากถอยออกมาไป แต่ก็ไม่อาจตดั ใจ สดุ ท้ายจงึ ปลอ่ ยให้เธอกอดเขาไว้อยา่ งนนั้ เกือบสบิ นาที สดุ ท้ายอว่ีฉีก็คอ่ ยๆ ถอยออกมาจากอ้อมอกของเขา ก้จู วินหลงิ โล่ งอก นํา้ เสียงสงบและออ่ นโยน ‚อวี่ฉี ตงั้ แตพ่ รุ่งนีเ้ป็นต้นไป ฉนั จะพาเธอ ไปเรียนเต้นรํา‛ ชะงกั ไป ก่อนลบู ผมเธอเบาๆ สายตานนั้ มีความออ่ นโยน คล้ายมองทะลเุ ธอไปยงั ผ้หู ญิงอีกคนหนง่ึ ‚แม่ของเธอถนดั การเต้นรํามาก เธอเป็นลกู สาวของแม่ คงจะมีพรสวรรค์มากเช่นกนั ‛ บทที่ 29 กลยทุ ธพิชิตอาหมอใจร้าย (6) เวลาสองปีผ่านไปในชวั่ พริบตา อวฉ่ี ีสอบเลอ่ื นชนั้ เข้ามธั ยมปลาย ชื่อดงั ด้วยคะแนนยอดเย่ียม เธอนนั้ เติบโตขนึ ้ อยา่ งงดงาม และแน่นอน หน้าตาย่ิงเหมือนฟางหวนั่ มากขนึ ้ เรื่อยๆ

แต่ทงั้ สองคนนีก้ ็ยงั แตกตา่ งกนั อย่างย่ิง ฟางหวน่ั ไมเ่ คยชอบเรียน หนงั สือ แตอ่ ว่ีฉีกลบั ได้สามลาํ ดบั แรกในแทบทกุ ครัง้ ของการสอบ ฟาง หวน่ั ไมค่ อ่ ยยิม้ ถงึ แม้จะยิม้ ก็เป็นการยกมมุ ปากเย้นหยนั แตอ่ วีฉ่ ีมกั อม ยิม้ น้อยๆ มีกล่นิ อายสขุ มุ ออ่ นหวานบนร่างของเธอ ที่จริงแล้วการเป็นลกู สาวของฟางหวนั่ อวฉ่ี ีถือวา่ ก้าวลาํ ้ แมข่ องเธอ ไปมาก ทงั้ หน้าตาและการเรียนล้วนเป็นท่ีสดุ นิสยั ก็แสนดี ไม่มีเพ่ือนร่วม ชนั้ คนไหนท่ีไม่นบั ถือเธอ ไม่มีครูทา่ นไหนท่ีไม่ชื่นชมเธอ ไมม่ ีเพ่ือนบ้าน หลงั ไหนท่ีไมร่ ักชอบเธอ ไม่วา่ จะเป็นความสามารถหรือการปฏิสมั พนั ธ์ เธอนนั้ ก้าวข้ามฟางหวน่ั ไปมากแล้ว ถึงแม้ในตอนนนั้ ฟางหวนั่ จะได้ช่ือวา่ เป็นราชินีนกั เต้นของโรงเรียน นนั่ ก็แคไ่ ปเต้นกบั เพื่อนที่ฟอล์เต้นรําทกุ วนั จนมีความสามารถเทา่ นนั้ เป็น มือสมคั รเลน่ ท่ีไร้แบบแผน แต่อว่ีฉีนนั้ ถกู ก้จู วินหลิงสง่ ไปเรียนคลาส เต้นรําละตนิ อยา่ งมืออาชีพ คนเต้นรําไม่วา่ จะเด็กหญิงหรือชายก็มกั จะมีเอวท่ีเลก็ ไมพ่ อหยบิ มือ ท้องน้อยแบนราบไร้ไขมนั รูปร่างสวยเทา่ ท่ีคนๆ หนงึ่ จะมีได้ เวลาสองปี ร่างกายนีส้ งู ขนึ ้ ไมน่ ้อย ทําให้ดสู งู โปร่งเพรียวบาง สดั ส่วนอรชรอ้อนแอ้น มองจากท่ีไกล ถึงแม้จะเห็นไม่ชดั แตก่ ็รู้ได้เลยวา่ สวยมากแนน่ อน

สามเดือนก่อนเธอสอบประกาศนียบตั รอนญุ าตนกั สอนเต้นละตนิ ผา่ นแล้ว ครูท่ีสอนเธอถงึ กบั ทอดถอนใจเลยวา่ ไมเ่ คยเห็นนกั เรียนคนไหน ท่ีอจั ฉริยะเทา่ เธอมาก่อน ที่เขาไมร่ ู้ก็คือ คนอจั ฉริยะท่ีเขาบอกกบั ปากนนั้ ไม่ได้เป็นอจั ฉริยะ จริงๆ หรอก แตเ่ ป็นเพราะฝึกซ้อมมาจนชํานาญตา่ งหาก อยใู่ นบรรดา นกั เรียนท่ีสอนอย่างไรก็ไมเ่ ป็นจงึ ทําให้เธอท่ีเป็นหงส์ในหม่กู านนั้ ไมใ่ ช่ เพราะฉลาดอะไรมาก แตเ่ พราะประสบการณ์จากการข้ามภพชาติของ เธอมีมากมายกวา่ นกั เรียนคนอ่ืนหลายสิบเท่า ไมไ่ ด้สตาร์ทท่ีจดุ เร่ิมวงิ่ เดยี วกนั ดงั นนั้ การชนะมาได้จงึ ไม่น่าภมู ิใจขนาดนนั้ ความจริงแล้ว เธอเองยงั ละอายใจ สองปีมานีเ้ธอท่มุ เททงั้ อบุ ายเลห่ ์ กลและฝี มือ ทกุ วิถีทางท่ีจะทําให้ก้จู วนิ หลิงชอบตวั เอง แม้เขาจะดกี บั เธอ มากขนึ ้ ทกุ วนั แตน่ นั่ ก็เพียงเพราะเขากําลงั หาเงาของฟางหวน่ั ในร่างของ เธอเท่านนั ้ ไม่ใช่เพราะเธอดไี ม่พอ แตเ่ พราะวา่ ฟางหวนั่ ได้จากโลกนีไ้ ปแล้ว คน เป็นจะอยา่ งไรก็ไมอ่ าจแยง่ เกียรตยิ ศมาจากคนตายได้หรอก ความอปั ยศ เส่อื มเสยี ของพวกเขานบั วนั จะถกู เวลากลืนหายให้ผ้คู นลืมเลือน แตค่ วาม ดงี ามของพวกเขาจะยิ่งเปลง่ ประกายมากขนึ ้ จนกลายเป็นภาพเงา สมบรู ณ์แบบไร้ตาํ หนิในดวงใจของผ้ทู ี่ระลกึ ถึง

จะพยายามอย่างไร เธอก็ไม่อาจเติมเต็มดวงใจของก้จู วนิ หลิงที่ถกู ฟางหวนั่ โปรยเมลด็ พนั ธ์ขุ องเธอไว้ได้ และในเวลานีเ้อง หนิงชิงชิงก็ ปรากฏตวั อว่ีฉีรู้สกึ ถึงความผิดปกติเพราะวนั นนั้ ก้จู วนิ หลิงเป็นเวรเช้า บา่ ย สามโมงครึ่งก็สามารถเลกิ งานได้แล้ว แตจ่ นเวลาท่มุ นงึ แล้วเขาก็ยงั ไม่ กลบั มา ผา่ นหนงึ่ ท่มุ ไป เธอก็คว้ากญุ แจลงจากตกึ ไปอยา่ งไม่ลงั เล แล้วนง่ั รถโดยสารประจําทางไปยงั โรงพยาบาล ในวนั หยดุ อว่ฉี ีมกั มารอก้จู วินหลงิ เลิกงานท่ีน่ีเสมอ ดงั นนั้ หมอ พยาบาลแผนกฉกุ เฉินสว่ นมากล้วนรู้จกั เธอ พยาบาลหลายคนพอเหน็ เธอ ประโยคแรกท่ีพดู ออกมาก็คอื คณุ หมอก้อู ย่ทู ่ีห้องตรวจอาการ ความเป็นจริงได้พิสจู น์แล้ววา่ การคาดเดาของเธอนนั้ ถกู ต้อง เรื่องราวได้ดาํ เนินมาถึงตอนท่ีหนิงชิงชิงและก้จู วนิ หลงิ ได้พบกนั ครัง้ แรก แล้ว เธอหยดุ ลงท่ีหน้าประตู เห็นก้จู วินหลงิ ในชดุ เสอื ้ กาวน์สีขาวยืนอยู่ หน้าเตยี งผ้ปู ่ วย ก้มหน้าพดู กบั ผ้หู ญิงคนหนงึ่ เสียงเบา

ไมต่ ้องสงสยั ผ้หู ญิงที่ท่ีหน้าตาคล้ายๆ เธอต้องเป็นหนิงชิงชิง แน่นอน อวฉ่ี ีหรี่ตามอง ย่ิงถงึ ตอนนี ้ใจย่ิงต้องสงบเยือกเย็น ไม่ต้องพดู ถงึ ฐานะของเธอตอนนี ้ที่ไมม่ ีสิทธิอะไรไปขดั ขวาง ถงึ แม้ จะมี แตก่ ็ต้องไม่บกุ ทะลวงเข้าไปเหมือนหญิงบ้า อวี่ฉีแย้มยิม้ แล้วก้าวเท้าเข้าไปหาพวกเขา ก้จู วินหลิงหนั หลงั ในเธอ ดงั นนั้ คนที่เห็นเธอก่อนจงึ เป็นหนิงชิงชิง หนิงชิงชิงกําลงั ถามคาํ ถามก้จู วนิ หลิงอยู่ เห็นเด็กผ้หู ญิงสวยเดนิ ตรงมาทางนีก้ ็รู้สกึ แปลกใจจนต้องหยดุ พดู ก้จู วนิ หลงิ เหน็ สหี น้าของเธอ จงึ เอียงหน้าไปเลก็ น้อยเพื่อมองทางด้านหลงั ของตวั เอง อวีฉ่ ีพยกั หน้าให้หนิงชิงชิงด้วยความสภุ าพห่างเหิน ก่อนจะหนั ไป ยิม้ ให้ก้จู วนิ หลิง ‚วนั นีร้ ับเวรตอ่ หรอคะ‛ เพราะวา่ อย่ตู ่อหน้าหนิงชิงชิง ดงั นนั้ เธอจงึ จงใจไม่เรียกเขาวา่ คณุ อาเหมือนกอ่ น หนิงชิงชิงมองทงั้ สองคนก่อนยิม้ แย้ม ท่ีเหน็ ได้ชดั วา่ เป็นรอยยิม้ สอบถามวา่ เกิดอะไรขนึ ้ หรือไง

อว่ฉี ีไม่ตอบคาํ แตเ่ ข้าไปกอดแขนของก้จู วินหลงิ แทน แล้วยิม้ ให้อีก ฝ่ าย คนเป็นผ้หู ญิงเหมือนกนั ทา่ ทางนีแ้ สดงถึงหลายสิง่ หลายอย่างได้ แล้ว หนิงชิงชิงเองก็นบั ว่าเป็นผ้หู ญิงท่ีฉลาด เห็นอยา่ งนีก้ ็เข้าใจในทนั ที แล้วปิดปากไม่เป็นก้างขวางคออีกตอ่ ไป ก้จู วินหลิงปฏิเสธการสมั ผสั ใกล้ชิดกบั คนอื่นมาโดยตลอด แตส่ องปี ท่ีอยรู่ ่วมกนั มา เขานนั้ ค้นุ เคยกบั การโจมตกี อดแขนเขาโดยไม่ทนั ได้ตงั้ ตวั ของอวี่ฉีเสียแล้ว เขาปลอ่ ยให้เธอกอดแขน ยกมือซ้ายท่ีใสไ่ ว้ในกระเป๋ าเสอื ้ กาวน์ ขนึ ้ มา แล้วก้มลงมองนาฬิกาข้อมือก่อนหนั ไปมองเธอ นํา้ เสยี งราบเรียบ แต่ในนํา้ เสยี งนนั้ ไมห่ ่างเหินเหมือนกบั ที่พดู กบั คนอื่น มีความสนิทสนม ค้นุ เคยอยา่ งชดั เจนโดยท่ีเขาเองก็ไม่รู้สกึ ตวั เลย ‚กินข้าวหรือยงั ‛ ‚ยงั คะ่ รอกินด้วยกนั ไงคะ‛ อวี่ฉีตอบอย่างวา่ งา่ ย นํา้ เสียงไมม่ ีบน่ หงดุ หงิดเลยสกั นิด เพียงมองเขายิม้ ๆ เดก็ ผ้หู ญิงสว่ นมากมกั ออกอาการหงึ เมื่อแฟนไปพดู คยุ สนิทสนมอยู่ กบั ผ้หู ญิงคนอื่น แล้วทํากริยาไมน่ า่ มองโดยไมร่ ู้สกึ ตวั ท่ีจริงแล้วมนั ไร้สติ โดยสนิ ้ เชิงเลย คณุ ย่ิงทําตวั ไม่น่ารัก ก็ยิ่งทําให้ผ้หู ญิงอกี คนนนั้ ดวู า่ ง่าย เข้าใจอะไรดกี วา่ เท่ากบั เป็นการผลกั ไสแฟนของคณุ ไปซบอกของคนอื่น

ก้จู วนิ หลิงได้ยินคําก็อืมคําหนง่ึ ‚ตอนนีร้ ถกําลงั ติด กินที่โรงอาหาร แล้วกนั ‛ จากนนั้ ก็หนั ไปกําชบั กบั หนิงชิงชิงง่ายๆ หลายประโยคก่อน พาอว่ฉี ีจากไป ระหวา่ งทางอวฉี่ ีถามขนึ ้ เหมือนไม่ใสใ่ จ ‚ผ้หู ญิงคนนนั้ หน้าตา เหมือนคณุ แม่นะคะ‛ ก้จู วนิ หลงิ ไมใชค่ นที่โกหกเป็น ได้ยินคาํ ถามเชน่ นีก้ ็เงียบไปสกั ครู่ จากนนั้ ก็พยกั หน้าน่ิงๆ ‚คอ่ นข้างคล้าย‛ อวี่ฉีเร่ิมหนกั ใจ สีหน้ากลบั ระบายรอยยิม้ เหมือนไมเ่ กิดอะไรขนึ ้ ‚แต่ หนหู น้าเหมือนแม่มากกวา่ ใช่ไหมคะ‛ ก้จู วนิ หลงั เหลอื บมองเธอก่อนเลย่ี งสายตาไป พดู วา่ ‚แน่นอน ก็เธอ เป็นลกู สาวของแม่‛ เม่ือกินอาหารกนั ท่ีโรงอาหารแล้ว ก้จู วินหลิงก็พาเธอมาที่โต๊ะ ทํางานของตนเอง แล้วย่ืนของมาให้ถงุ หนงึ่ อวฉ่ี ีรับมาด้วยความงนุ งง ก่อนเปิดออกดถู ึงรู้ว่าเป็นเคร่ืองสาํ อาง บํารุงผวิ หลายประเภท เธอจงึ เงยหน้ามองเขา

‚ยี่ห้อนีไ้ ม่ทําร้ายผิว‛ เขาอธิบายเรียบๆ จากนนั้ มองกางเกงยีนส์ที่ เธอใสอ่ ยู่ ‚เธอยงั อยใู่ นช่วงเตบิ โตอยู่ ทางที่ดไี ม่ควรใสก่ างเกงแบบนี ้ บอ่ ยๆ จะทําให้ขดั ขวางการเติบโตของกระดกู ขา‛ อวีฉ่ ีเพียงยิม้ ๆ ยิม้ แล้วก็มองเขาด้วยสายตาถามไถ่ ‚ขอกอดได้ไหม คะ‛ ก้จู วินหลงิ ยงั ไหวตวั ไม่ทนั ดวงตาเรียวเลก็ เผยแววงนุ งง ‚อะไรนะ‛ อว่ฉี ียิม้ แล้วอาศยั จงั หวะนีโ้ ผไปข้างหน้า กอดเอวของเขาหลวมๆ แนบแก้มกบั กระเป๋ าที่อกเสอื ้ กาวน์ เสียงคอ่ ยแต่ชดั เจน ‚ขอบคณุ คณุ อา ค่ะ‛ ก้จู วนิ หลงิ ยงั คงไม่ค้นุ เคยกบั การกอดแบบนี ้เขายืนอย่กู บั ท่ีใน ท่าทางแข็งค้าง ก้มหน้ามองผมดกดาํ เงางามของเธอ ทงั้ สองคนสงู โปร่งหน้าตาดี กอดกนั อยแู่ บบนีด้ เู จริญหเู จริญตามาก นางพยาบาลน้อยเพิ่งจบใหม่สองคนใช้โอกาสนีต้ ะโกนขนึ ้ มา ‚อย่ดู ้วยกนั อยดู่ ้วยกนั ‛ ก้จู วินหลิงไหวตวั กลบั มาได้ จงึ ผลกั อวีฉ่ ีออกเบาๆ ก่อนขมวดควิ ้ มองพวกเธอ

ที่แผนกฉกุ เฉินเขาคอื หมอหน้าตายที่มีชื่อเสียง ไมพ่ ดู ออกมาสกั ประโยค พยาบาลน้อยสองคนนนั้ ก็หบุ ปากฉบั อย่างวา่ ง่าย หมอหนมุ่ ท่ีเป็นผ้ชู ่วยของก้จู วนิ หลิงตบบา่ นางพยาบาลทงั้ สองคน ให้เธอทงั้ สองไปทํางาน จากนนั้ ก็หมนุ ตวั กลบั มา ยิม้ ให้อวฉี่ ี ‚มีเวลาไปดมื่ กาแฟด้วยกนั ไหมครับ‛ อว่ฉี ียงั ไม่ทนั ได้เอ่ยปาก ก้จู วินหลิงก็พดู ขนึ ้ ด้วยสหี น้าเรียบสนิท ‚เธอไม่มีเวลา‛ ไม่ไว้หน้ากนั สกั นิด เสียงก็เยน็ ยะเยือกจนเหมือนนํา้ แขง็ ในห้องใต้ดนิ อยา่ งไรอย่างนนั้ หมอหน่มุ ผ้นู า่ สงสารรอยยิม้ มมุ ปากชะงกั แขง็ ค้าง จากนนั้ ก็พยกั หน้าน้อยๆ อยา่ งขดั เขิน แล้วรีบถอยออกไป เมื่อจดั การงานชิน้ สดุ ท้ายเรียบร้อย ก้จู วนิ หลิงก็พาอว่ฉี ีออกจาก โรงพยาบาล ตอนท่ีเดนิ ไปที่ลานจอกรถ เขาก็เอย่ ปากขนึ ้ ก่อนอยา่ งหาได้ ยาก และเปิดประเดน็ ขนึ ้ มาอย่างน่าแปลกประหลาดนกั เขามองไปข้างหน้าด้วยใบหน้าท่ีเรียบเฉย ‚อวี่ฉี ตอนนีเ้ธออายสุ ิบ หก ยงั ไม่บรรลนุ ิติภาวะ‛

อวฉ่ี ชะงกั ไป แตก่ ็ยงั พยกั หน้า ก่อนเอียงไปมองเขาน้อยๆ ‚ทําไม หรือคะ‛ ‚ฉนั เป็นผ้ปู กครองของเธอ ฉนั ไมห่ วงั วา่ เธอก็ก้าวเดินไปในเส้นทาง ความรักก่อนวยั อนั ควร‛ สีหน้าเวลาเขาพดู ประโยคนีช้ ่างจริงจงั สงบน่ิง ประหนง่ึ วา่ กําลงั ปฏิบตั กิ ารชว่ ยชีวติ คนอยู่ อว่ฉี ีองึ ้ ไปเลก็ น้อยก่อนยิม้ ออกมา เข้าใจวา่ ท่ีเขาเป็นอย่างนีค้ งเป็น เก่ียวข้องกบั ท่ีหมอหน่มุ คนนนั้ แสดงทา่ ทีเป็นมิตรกบั เธอก่อนหน้านี ้ เพียงแตไ่ ม่แนใ่ จวา่ ที่เขาพดู นนั้ เพราะหน้าที่ความรับผิดชอบ หรือเพราะ ยงั ไมร่ ู้ความรู้สกึ ท่ีแท้จริงของตวั เองกนั แน่ เธอจงใจพดู เหมือนมีความนยั แฝงอยู่ ‚งนั้ ถ้า...หนมู ีคนท่ีชอบแล้ว ละ่ คะ‛ ก้จู วินหลิงหยดุ ลงทนั ที เอียงตวั มา มองจ้องที่ตาของเธอ อว่ฉี ียิม้ น้อยๆ สบกบั ดวงตาเรียวของอีกฝ่ าย จ้องมองอยา่ งจริงจงั จบั จด ‚หนจู ะขอชอบเขาได้ไหมคะ‛ ก้จู วนิ หลงิ ไมพ่ ดู จา แต่สหี น้าของเขาอธิบายอย่างแจม่ แจ้งแล้ววา่ คาํ ตอบคือไม่

อว่ฉี ีเดินไปข้างหน้าหนงึ่ ก้าว จบั สงั เกตสหี น้าของเขาอย่าง ละเอียดลออ ‚งนั้ คณุ อาคะ คณุ อาไม่อยากให้หนไู ปชอบคนอื่นใช่ไหม คะ‛ ก้จู วนิ หลงิ เงียบไปครู่หนง่ึ ก่อนพยกั หน้า ก่อนขมวดควิ ้ ‚เธอชอบใคร เพ่ือนร่วมชนั้ ตวั เตยี ้ หน้าเต็มไปด้วยสวิ คนก่อนใช่ไหม‛ อวฉี่ ีอดหวั เราะออกมาไมไ่ ด้ คณุ หมอก้ทู ี่เยือกเยน็ ควบคมุ ตวั เอง ได้มาโดยตลอดสามารถพดู ประโยคนินทาวา่ คนอื่นได้ด้วยหรือน่ี เหน็ ที คาํ ตอบจะเป็นอย่างหลงั เสยี แล้ว ในระยะเวลาที่อย่รู ่วมกนั มาสองปีเขาได้ ชอบเธอโดยไมร่ ู้ตวั แล้ว ถ้าอยา่ งนนั้ ขอเธอพิสจู น์หน่อยสิว่าการคาดเดานีเ้ป็นจริงหรือไม่นะ อวี่ฉียกมือขนึ ้ วางสองแขนพาดไว้ท่ีไหลส่ องข้างของเขา จากนนั้ ก็ คล้องเข้าไว้ด้วยกนั กอดรอบคอของเขาหลวมๆ เงยหน้ามองแล้วแย้มยิม้ งดงาม ทา่ ทางแบบนีส้ ําหรับคณุ หมอก้แู ล้วมนั สนิทสนมใกล้ชิดจนเกินไป เขาอดขมวดควิ ้ ด้วยความไม่ชินไมไ่ ด้ แล้วถอยหลงั ไปก้าวหนงึ่

แต่อวฉ่ี ีไม่ยอมปลอ่ ยเขาไป เธอแนบแก้มไว้ที่หน้าอกของเขา พดู เสยี งเบาหวิว ‚ไม่คะ่ คนท่ีหนชู อบตวั สงู และท่ีหน้าไม่มีสวิ ด้วย‛ เธอถอย หลงั ไปหนงึ่ ก้าว ย่ืนมือออกมาลบู ท่ีข้างแก้มของเขา ก่อนยิม้ น้อยๆ ‚ผิว ของเขาดีมากคะ่ ‛ การบอกเป็นนยั เชน่ นี ้คงไมม่ ีใครไมเ่ ข้าใจอีก ก้จู วนิ หลงิ องึ ้ ไปชะงกั ค้างอยกู่ บั ท่ี คร่ึงคอ่ นวนั ถงึ ไหวตวั ทนั แตก่ ็ ยงั คงมนึ งงทําตวั ไม่ถกู เขาเหมือนกําลงั ดนิ ้ รนอย่นู าน ถงึ ฝื นพดู ออกมาได้ ประโยคหนง่ึ ‚อวี่ฉี ฉนั เป็นอาของเธอ‛ อว่ีฉียิม้ บางๆ ‚ใชค่ ะ่ แตไ่ ม่มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือดนี่คะ‛ ชะงกั ไป ก่อนเธอจะจงใจลดเสยี งลง พดู วา่ ‚คณุ อาชอบคณุ แม่ใช่ไหมคะ‛ เว้นไปเลก็ น้อย ก่อนยิม้ ออกมา ‚หนหู น้าตาคล้ายคณุ แมม่ ากใชไ่ หม แต่ สิ่งเดียวท่ีต่างกนั ก็คือทา่ นชอบคนอ่ืน แตห่ นชู อบคณุ อาคะ่ ‛ บทท่ี 30 กลยทุ ธพิชิตอาหมอใจร้าย (จบ) ตงั้ แตว่ นั นนั้ เป็นต้นมา ก้จู วนิ หลงิ ก็เหมือนจะหนีอวี่ฉีอย่างไรอยา่ ง นนั้ กลบั มาบ้านก็เป็นเวลากลางดกึ ตีหนงึ่ ตีสอง ถึงบ้านแล้วยงั ปิดประตู แนน่ กระดานดาํ ที่ไมไ่ ด้ใช้มานานแผ่นนนั้ ถกู ใช้ประโยชน์อีกครัง้ กลายเป็นเคร่ืองมือสอื่ สารที่สาํ คญั ของคนทงั้ สองไปแล้ว

เมื่ออวฉ่ี ีทําเชน่ นนั้ ก็รู้แล้ววา่ ผลจะออกมาในรูปนี ้เธอสงบน่ิง ทงั้ ไม่ ไปหาเขาตอนท่ีเข้าเวรบอ่ ยขนึ ้ และไม่ได้จงใจตนื่ เช้ากวา่ เดมิ เพอื่ ดกั รอเขา ท่ีห้องรับแขก เธอยงั คงไปโรงเรียนเลกิ เรียนเวลาเดิม ใช้ชีวติ ผ่านพ้นหนงึ่ สปั ดาห์ ไปเหมือนไมม่ ีอะไรเกิดขนึ ้ เธอรู้ดีวา่ ในเวลาเชน่ นีต้ ้องให้เวลาเขาคดิ ทบทวนอยา่ งเพียงพอ ให้เขารับรู้ภายในหวั ใจของตวั เองให้ดเี สยี ก่อนถงึ ตดั สินใจเลือกได้อย่างถกู ต้อง ถ้ากดดนั มากเกินไปก็รังแตจ่ ะผลกั เขาไป จากข้างกายเธอ ผา่ นไปหนงึ่ สปั ดาห์ อวี่ฉีคาดวา่ เขาคงจะสงบจิตสงบใจได้ พอสมควรแล้ว เม่ือเลกิ เรียนก็นง่ั รถโดยสารไปยงั โรงพยาบาล ใครจะรู้ว่าหาทว่ั แผนกฉกุ เฉินก็ไม่เจอเขา อว่ีฉีไปถามท่ีเคาเตอร์ พยาบาลถึงรู้วา่ หลายวนั นีก้ ้จู วินหลงิ เข้าเวรจนลมื กินข้าวอีกแล้ว ทําให้ นํา้ ตาลในเลอื ดตํ่าอีกรอบ กําลงั ให้กลโู คสอย่ทู ่ีห้องให้นํา้ เกลือ อวฉ่ี ีอดสา่ ยหน้าไมไ่ ด้ พลางเดินไปหาที่ห้องให้นํา้ เกลือพลางสะทก สะท้อนใจ พวกตวั ร้ายน่ีแต่ละคนร่างกายช่างอ่อนแอเสียจริง

เธอเร่งไปถึงตอนนนั้ ก้จู วนิ หลงิ กําลงั ปิดตาพิงเก้าอีส้ ีนํา้ เงนิ อยู่ ขนตา ยาวหนาพริม้ ปิดลงทาบใบหน้า สหี น้าซีดขาวดเู ย็นเฉียบแทบจะเหมือน เสอื ้ กาวน์ที่เขาสวมใสอ่ ยู่ ไมไ่ ด้เจอกนั หลายวนั เขาเหมือนจะซบู ผอมลงไปไมน่ ้อย แก้มก็ตอบ เว้าเข้าไป ขอบตามีรอยคลาํ ้ จางๆ ดอู ิดโรยเป็นท่ีสดุ จะอยา่ งไรก็อย่ดู ้วยกนั มาสองปีกวา่ ถ้าจะบอกวา่ ไม่ปวดใจคงเป็น การโกหก อวฉ่ี ียืนอยทู่ ่ีเดิมจ้องมองชวั่ ครู่ ก่อนถอนหายใจเลก็ น้อย จากนนั้ เดนิ เข้าไปยอ่ ตวั อยขู่ ้างกายเขา เรียกเขาแผ่วเบา ‚คณุ อา‛ ก้จู วนิ หลงิ เดมิ ทีก็ไม่ได้หลบั เพียงปิดตาพกั ผ่อนเท่านนั้ ได้ยินเสียง ของเธอแม้จะขดั เขิน แตก่ ็ยงั คอ่ ยๆ ลมื ตาขนึ ้ มา ดวงตาเรียวภายใต้แวน่ กรอบทองแลดนู ่ิงสงบ อวี่ฉีมองลงต่าํ หยดุ อย่ทู ี่หลงั มือท่ีกําลงั ให้นํา้ เกลืออยู่ เขาใช้มืออีก ข้ างกดไว้ ตรงนนั ้ เธอขมวดควิ ้ น้อยๆ จ้องที่ตรงนนั้ ‚เกิดอะไรขนึ ้ คะ‛ ก้จู วนิ หลงิ เลีย่ งสายตาไป เบยี่ งหน้าพดู น่ิงๆ ‚เส้นเลอื ดบางเกินไป พยาบาลเจาะเข็มสองครัง้ ก็ยงั เจาะไมเ่ ข้า‛

แนน่ อนวา่ อวีฉ่ ีต้องชว่ ยเขากดเขม็ แทนที่เขาเคยกดเอาไว้ด้วยทา่ ที จริงจงั เงยหน้าน้อยๆ ‚กดอย่างนีใ้ ชไ่ หมคะ‛ ก้จู วนิ หลงิ แทบจะหลกี เลีย่ งทกุ โอกาสในการสบตากบั เธอ จะมอง แตล่ ะครัง้ ก็ใช้หางตา ก่อนอืมคําหนง่ึ อวี่ฉีใช้นิว้ หวั แมม่ ือกดท่ีเข็มแนน่ สว่ นอีกสีน่ ิว้ คอ่ ยๆ เลอ่ื นวางบนฝ่ า มือของเขา กมุ มือท่ีเปลี่ยนเป็นเย็นเฉียบเพราะให้นํา้ เกลือ ผ่านไปหลายนาที อวฉี่ ีกกะด้วยสายตาวา่ ท่ีเขม็ เลอื ดคงไมไ่ หลแล้ว ถงึ ปลอ่ ยมือออก ยืนขนึ ้ มองเขา ก่อนพดู ด้วยนํา้ เสยี งออ่ นโยน ‚คณุ อาคะ สงิ่ ท่ีหนพู ดู ในวนั นนั้ ทําให้คณุ อาลาํ บากใจ หนขู อโทษคะ่ ‛ คณุ หมอก้เู พียงอืมอีกครัง้ ยงั คงไม่หนั กลบั มามอง เขาจ้องน่ิงท่ีเก้าอี ้ ด้านข้าง ก็ไมย่ อมมองเธอสกั ครัง้ อว่ฉี ียิม้ บางๆ เขายิ่งหลบเลี่ยง ก็ย่ิงแสดงวา่ ความหวงั ของเธอมีมาก ขนึ ้ ถ้าไมช่ อบกนั เลยสกั นิด ปฏิเสธมาตรงๆ ก็พอแล้ว จะทําให้ตวั เอง เหนด็ เหน่ือยขนาดนีเ้พื่ออะไร ที่จริงแล้ว การลงั เลหลกี หนีล้วนเป็น เพราะวา่ ตดั ใจปลอ่ ยมือไปไมไ่ ด้ทงั้ นนั้

เธอเอียงตวั นง่ั ลงท่ีเก้าอีข้ ้างๆ เขา เงียบชว่ั ครู่ก่อนเอย่ ปาก ‚คณุ อา คิดเสียวา่ หนไู มเ่ คยพดู มาก่อน‛ ชะงกั ไป ก่อนเอย่ ด้วยนํา้ เสียงฟังดเู หงา เศร้า ‚ถ้าเช่นนนั้ สามารถทําให้คณุ อาไม่หลีกหนีหน‛ู ถ้าเป็นคนอ่ืนบางทีอาจจะแก้ตวั วา่ ‘ฉนั ไมไ่ ด้หลกี หนีเธอแคง่ านย่งุ เทา่ นนั้ ’ แต่ก้จู วินหลิงไมเ่ คยโกหก ดงั นนั้ เขาจงึ ได้แตเ่ งยี บ อวฉี่ ีนงั่ เงียบเป็นเพื่อนเขาสกั พกั แล้วถอนหายใจเหมือนยอมแพ้ เอย่ ปากอย่างเข้าใจเขา ‚หนจู ะคบหาเพื่อชายสกั คน‛ เธอเบี่ยงหน้า พดู น่ิงๆ ‚หวงั วา่ ทําอย่างนีแ้ ล้วคณุ อาจะสบายใจได้นะคะ‛ วิธีการของหนิงชิงชิงในสถานการณ์เช่นนีม้ ีประโยชน์ที่สดุ หาตวั ตายตวั แทนมาอวดรักหวานช่ืน สามารถกระต้นุ ความรู้สกึ อนั ตรายให้กบั ผ้ชู ายได้มากที่สดุ ทําให้บรรลเุ ป้ าหมายท่ีตวั เองต้องการ และมนั ก็เป็นเช่นนนั้ จริงๆ ก้จู วินหลิงได้ฟังประโยคนีแ้ ล้วก็รีบหนั หน้ากลบั มา ขมวดควิ ้ มนุ่ ‚อวีฉ่ ี ฉนั เคยพดู กบั เธอแล้ว เธอยงั ไมบ่ รรลนุ ิติ ภาวะ....‛ ‚ไมค่ วรมีความรักเร็วเกินไป หนรุ ู้ค่ะ‛ อว่ีฉีฉีกยิม้ แห้งๆ ‚ไมต่ ้องเป็น หว่ งนะคะ คณุ อา ถึงแม้จะคบกบั ผ้ชู ายสิบคนพร้อมๆ กนั คะแนนของหนู

ก็จะไม่ตกลงสกั คะแนนเดียว อีกทงั้ หนกู ็ไม่ได้สนใจพวกเขาเลยแม้แต่ น้อย‛ ก้จู วินหลงิ หนั หน้ากลบั ไป เงียบลงอีกครัง้ สบิ นิว้ ของเขาประสานท่ี หน้าผาก คล้ายเหน่ือยล้าเป็นอยา่ งมาก ‚อว่ีฉี เธอทาํ ให้ฉนั รู้สกึ ผิดตอ่ แม่ ของเธอ‛ อวฉี่ ีย่ืนมือไปลบู หลงั มือของเขาเบาๆ พดู เสียงคอ่ ย ‚ไมค่ ะ่ คณุ อา คณุ อาทําเพ่ือแม่ของหนมู ากเกินพอแล้ว เป็นพวกเราค่ะที่ติดค้างคณุ อา‛ ก้จู วนิ หลิงกลบั เหมือนไมไ่ ด้ฟังวา่ เธอพดู อะไร เพียงหลบั ตาลง ‚ถ้า หลายปีมานีไ้ มไ่ ด้อาศยั อยกู่ บั ฉนั เธอคงจะใช้ชีวิตอยา่ งร่าเริงสดใส เหมือนกบั แม่ของเธอ...‛ ‚จากนนั้ ละ่ คะ‛ อวฉี่ ีขดั เขา ‚มีความรักกบั ผ้ชู ายที่ร่าเริงสดใส เหมือนๆ กนั ตามติดอยดู่ ้านหลงั ก้นของพวกเขา โดดเรียนไปเต้นรําร้อง เพลงด้วยกนั จากนนั้ ก็อ้มุ ท้องลกู ของพวกเขา สดุ ท้ายถกู ทิง้ อาศยั อย่ตู วั คนเดยี วเลยี ้ งลกู จนโต ใช้ชีวิตให้ซาํ ้ รอยแมข่ องตวั เองหรือคะ‛ ก้จู วนิ หลงิ ได้ยินก็ขมวดควิ ้ อีกครัง้ มองเธอด้วยสายตาเข้มงวด ‚อว่ีฉี นนั่ เป็นแม่ของเธอ‛ ชะงกั ไป ก่อนพดู วา่ ‚ปกติแล้วฉนั สอนให้เธอพดู อย่าง นีห้ รือยงั ไง‛

‚ขอโทษคะ่ ‛ เธอก้มหน้าลงตาํ่ ก้จู วินหลิงถอนหายใจ ‚ฉนั คงไมส่ ามารถมองเธอตกตาํ่ ซาํ ้ รอยโดย ไมท่ ําอะไรเลยได้หรอก อว่ฉี ี‛ เขาเงียบไปสกั พกั ก่อนจะมองเธออย่างไม่ อาจวางใจ ‚แต่ ถ้าเธออ้มุ ท้องลกู ของผ้ชู ายคนไหนจริง...‛ อวีฉ่ ีเอ่ยขนึ ้ ช้าๆ ‚ทําไมหรือคะ‛ ก้จู วินหลิงขมวดควิ ้ เบย่ี งหน้าไปอย่างยอมแพ้ ‚ถ้าเธออยากให้ กําเนิดเขา...‛ เขาย่ืนมือออกมาประคองศีรษะที่หน้าผากด้วยทา่ ทีอ่อนล้า ‚มอบเขาให้ฉนั อย่าได้ทําเหมือนแมข่ องเธอ แอบหลบไปเลยี ้ งดเู ขาอย่ตู วั คนเดยี ว เชน่ นนั้ ลําบากเกินไป‛ ได้ฟังคํานีข้ องเขาแล้ว ถงึ แม้จะเป็นอวฉ่ี ีก็ต้ององึ ้ ไป เงียบไปสกั พกั เธอก็หวั เราะเบาๆ ‚คณุ อาคะ คณุ อาช่วยแมเ่ ลยี ้ งลกู แล้วก็ยงั จะชว่ ยหนู เลยี ้ งอีกคนหรอคะ‛ ก้จู วนิ หลิงขมวดควิ ้ มองไปทางเธออย่างสงสยั เขาไม่เข้าใจวา่ ทําไม เดก็ สาวถึงพดู ล้อเลน่ ในเวลาไม่สมควรเช่นนี ้หลายปีมานีก้ ริยาวาจาของ เธอเรียบร้อยเหมาะสม ไมเ่ คยลว่ งเกินลามปราม เป็นผ้ใู หญ่หนกั แน่นจน ไม่เหมือนลกู สาวของฟางหวน่ั

อวี่ฉีกลบั ลกุ ขนึ ้ จากที่นง่ั วางมือทงั้ สองไว้ที่หน้าตกั ของเขา แล้วเงย หน้ามองเขา ‚เร่ืองแบบนนั้ จะไม่มีวนั เกิดขนึ ้ คะ่ ‛ เธอพดู ช้าและแผ่วเบา ‚นอกจากเด็กคนนนั้ สกลุ ก้‛ู คณุ หมอก้ทู ี่ได้ฉายาว่าหมอหน้าตายไม่เคยถกู ใครหยอกแบบนีม้ า ก่อน เขาก้มหน้ามองเธอด้วยสหี น้าตะลงึ อว่ีฉีจ้องตาเรียวงดงามของเขา ถามจริงจงั ‚ให้โอกาสหนสู กั ครัง้ ได้ ไหมคะ‛ ก้จู วินหลงิ ขมวดควิ ้ อีกแล้ว สายตาภายใต้แวน่ กรอบทองเพิ่มความ เยน็ ชา ยิ่งทําให้ยากตอ่ การเข้าหา แตเ่ ธอไมค่ ิดยอ่ ท้อ จ้องเขาตาไม่ กระพริบ เน่ินนาน ก้จู วนิ หลงิ ถอนหายใจ ‚รอเธอเข้าใจจริงๆ วา่ ตวั เอง ต้องการอะไรแล้วคอ่ ยมาพดู กนั เธอยงั เดก็ ‛ ‚ตอนนีห้ นกู ็เข้าใจตวั เองอยา่ งชดั เจนแล้ววา่ ต้องการอะไรคะ่ ‛ คณุ หมอก้ยู กมือขนึ ้ ลบู หวา่ งควิ ้ ‚อย่างน้อยอีกสองปี‛ ------------------------

สองปีหลงั จากนนั้ อวฉี่ ีสอบเข้าคณะแพทยศาสตร์ของมหาวิทยาลยั ท่ีดสี ดุ ในเมืองได้ ก้จู วินหลิงถือใบรายงานตวั ของเธอในมือแล้วเงียบอยู่ นาน ในตอนท่ีอวี่ฉีนกึ วา่ เขาจะโยนประโยคท่ีว่า ‘รออีกสองปี ’ เถือกนนั้ มา ปัดรําคาญ เขากลบั สา่ ยหน้าแล้วยิม้ น้อยครัง้ ท่ีคณุ หมอก้จู ะยิม้ พริบตานนั้ อว่ฉี ีอดจะตะลงึ งนั ไม่ได้ ได้ แตม่ องเขาองึ ้ ๆ อย่อู ยา่ งนนั้ ผ่านไปครู่หนง่ึ อวีฉ่ ีก็ถามเขาอยา่ งระมดั ระวงั ‚สองปีก่อน คณุ อา รับปากหนไู ว้เร่ืองหนง่ึ ‛ ก้จู วนิ หลงิ วางใบรายงานตวั ในมือลงแล้วมองไปทางเธอ พยกั หน้า เรียบๆ ‚ฉนั จําได้‛ ‚แล้ว...ได้ไหมคะ‛ คณุ หมอก้มู องทา่ ทีร้อนรนหวาดหวนั่ ของเธอ ก็อดจะหวั เราะออกมา ไมไ่ ด้ ก่อนพยกั หน้าช้าๆ อวฉ่ี ีชะงกั ไปก่อน เม่ือรู้สกึ ตวั ก็โผเข้ากอดเอวเขาอย่างแรง ก้จู วนิ ห ลิงยกมอื ขนึ ้ อย่างขดั เขิน กอดตอบเธอด้วยท่าทีไม่เป็นธรรมชาติ (จบตอนกลยทุ ธพิชิตอาหมอใจร้าย)