(15o Μέρος) - Απομαγνητοφωνημένες Ομιλίες - Αρχιμ. π.Σάββα Αγιορείτου

πνεῦμα. Ὄχι, ὑπάρχει καί κάτι ἄλλο πού εἶναι ἄκτιστο καί δέν εἶναι οὔτε ὕλη οὔτε πνεῦμα. Εἶναι ὁ Θεός, τόν Ὁποῖο δέν μποροῦμε νά βάλουμε στήν ἴδια κατηγορία μέ τά πνεύματα, τά ὁποῖα εἶναι δύο εἰδῶν, εἶναι οἱ Ἄγγελοι καί οἱ δαίμονες. Βέβαια, ὁ Θεός δέν ἔφτιαξε δαίμονες. Ὁ Θεός ἔφτιαξε μόνο Ἀγγέλους, ἀλλά κάποιοι ἀπό τούς Ἀγγέλους, ἐπειδή δέν ὑποτάχτηκαν στόν Θεό, ἐπαναστάτησαν, θέλησαν διά τοῦ ἀρχηγοῦ τους νά πᾶνε πάνω ἀπό τόν Θεό, γι’ αὐτό καί ἐξέπεσαν καί ἔγιναν σκοτεινοί δαίμονες. Σήμερα, πού ὑπάρχει πολύ ἔντολο ἐνδιαφέρον ἀπό πολλούς γιά τό λεγόμενο μεταφυσικό καί τά διάφορα μεταφυσικά φαινόμενα, ὑπάρχει καί πολύ μεγάλο μπέρδεμα νά ξέρετε, καί οἱ ἄνθρωποι δέν ξέρουν νά διακρίνουν ποιοί εἶναι οἱ Ἄγγελοι, ποιοί εἶναι οἱ δαίμονες, τί εἶναι ἀνθρώπινο καί τί πηγάζει ἀπό τή φαντασία τοῦ ἀνθρώπου. Γιατί καί ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος μέ τή φαντασία μπορεῖ νά φτιάξει τέτοιες καταστάσεις πού νά θυμίζουν ἐμφανίσεις Ἀγγέλων καί δαιμόνων. Ὁ Μέγας Βασίλειος λέει «ὡς πρός τίς Ἀγγελικές δυνάμεις ἡ οὐσία αὐτῶν εἶναι πνεῦμα ἀέριο ἤ ἴσως πῦρ ἄυλο. Γι’ αὐτό καί βρίσκονται σέ συγκεκριμένο τόπο καί καθίστανται ὁρατοί μέ τήν ἐμφάνισή τους σέ ἀξίους ὑπό τήν μορφή τῶν δικῶν τους σωμάτων»5. Ἕνα ἀκόμα πού πρέπει νά ποῦμε εἶναι ὅτι εἶναι σέ συγκεκριμένο τόπο οἱ Ἄγγελοι, δέν εἶναι πανταχοῦ παρόντες. Μόνο ὁ Θεός εἶναι πανταχοῦ παρών. Καί ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, λέει: «ὁ Ἄγγελος λέγεται ἀσώματος καί ἄυλος, ὅταν συγκρίνεται μέ μᾶς», πού ἔχουμε τό ὑλικό σῶμα. «Καθετί πού συγκρίνεται μέ τόν Θεό, τόν μόνο ἀσύγκριτο, βρίσκεται παχύ καί ὑλικό»6. Σέ σχέση μέ τόν Θεό καί οἱ Ἄγγελοι ἔχουν μιά παχύτητα, μιά ὑλικότητα, ἀλλά σέ σχέση μέ μᾶς λέμε ὅτι εἶναι ἄυλοι. Εἶναι κάτι πάρα πολύ λεπτό ὁ Ἄγγελος, ἀλλά πάντα σέ συγκεκριμένο τόπο καί ἔχει μία οὐσία, δέν εἶναι τελείως ἄυλος. Βλέπουμε στήν Παλαιά Διαθήκη τόν Ἀρχάγγελο Ραφαήλ νά ἐμφανίζεται στόν Τωβία καί νά τόν συνοδεύει στό μακρινό του ταξίδι ὡς ἄνθρωπος. Ὁ Τωβίας θεωροῦσε ὅτι ἔχει δίπλα του ἕναν ἄνθρωπο, ἕναν συνταξιδιώτη. Στό τέλος τοῦ ἀποκαλύφθηκε ὅτι εἶναι ὁ Ἀρχάγγελος Ραφαήλ7. Πάντοτε λοιπόν, οἱ Ἄγγελοι ἐμφανίζονται ὡς ἄνθρωποι, αὐτό πρέπει νά τό ξεκαθαρίσουμε. Αὐτές οἱ φωτεινές ὑπάρξεις πού βλέπουνε οἱ αἱρετικοί καί τῶν ἄλλων δογμάτων καί ἄλλων θρησκειῶν δέν εἶναι Ἄγγελοι, ἀλλά εἶναι δαίμονες. Δέν ἔχουν καθορισμένη μορφή. Εἶναι ἀκαθόριστο τό σχῆμα τους. Ἐνῶ, οἱ Ἄγγελοι, ὅπως ἐμφανίζονται στούς Ἁγίους μας καί μερικές φορές καί σέ κάποιους ἄλλους, ἔχουν συγκεκριμένη μορφή, καί ὁπωσδήποτε βοηθοῦν τούς ἀνθρώπους, τούς διδάσκουν, τούς ὁδηγοῦν κ.λ.π. Ἀπό τήν ἄλλη, οἱ δαίμονες, ἐπειδή ἔχουν πείρα πολλῶν χιλιάδων ἐτῶν μετά τήν πτώση τους, μποροῦν νά προβλέψουν κάποια πράγματα, ὄχι ὅτι ἔχουν προφητική ἱκανότητα, ἀλλά ἀπό τήν πείρα πού ἔχουν. Ὅπως κι ἐμεῖς ἔχουμε κάποια πείρα. Ὅσο πιό πολλά χρόνια ζεῖ κανείς, ἔχει περισσότερη πείρα καί μπορεῖ νά εἰκάσει, νά ὑποθέσει, ὅτι αὐτό, ἔτσι ὅπως ἐξελίσσονται τά πράγματα, θά γίνει ἔτσι, καί νά τό πετύχει, νά τό βρεῖ, νά ἐπαληθευτεῖ. Αὐτό δέν σημαίνει ὅτι ἔχει προφητικό χάρισμα, 251

ἀλλά μέ τήν πείρα πού ἔχει βρίσκει τί πρόκειται νά συμβεῖ. Τό ἴδιο καί οἱ δαίμονες. Ἐπίσης, ἐπειδή εἶναι πνεύματα, κινοῦνται ταχύτατα καί μποροῦνε πολύ γρήγορα π.χ. νά πᾶνε στήν Ἀμερική καί νά ἔρθουνε, ἄς ποῦμε, τό βράδυ στόν ὕπνο σου καί νά σοῦ δείξουν τήν θεία σου πού κοιμήθηκε. Ἐσύ δέν τό ξέρεις ἀκόμα. Τό πρωί θά τό μάθεις, καί λές, νά κοίταξε, μοῦ βγῆκε τό ὄνειρο! Δέν εἶναι ὅτι οἱ δαίμονες προέβλεψαν τόν θάνατο. Τόν εἶδαν τόν θάνατο, καί ἐπειδή εἶναι πιό γρήγοροι ἀπό τά ΜΜΕ μερικές φορές, σοῦ λένε πρῶτοι τό μήνυμα καί ἐσύ μαθαίνεις νά ἐμπιστεύεσαι τά ὄνειρα, πού εἶναι πολύ-πολύ ἐπικίνδυνο. Αὐτό θέλουν οἱ δαίμονες. Ἐπίσης, ὅταν ἐμφανίζονται ἔτσι, ὡς φωτεινές ὑπάρξεις, ἀκόμα καί ὅταν δείχνουν κάτι ἔτσι σάν παράδεισο, εἶναι πάλι μπερδεμένο. Δέν εἶναι ὁ Παράδεισος αὐτό πού ἔχουν ὡς ἐμπειρία οἱ μή ἅγιοι καί οἱ ἐκτός Ὀρθοδοξίας, οἱ Προτεστάντες κ.λ.π. Εἶναι κάτι σάν παράδεισος, τό ὁποῖο μπερδεύεται μέ τόν ὑλικό κόσμο. Ἀφοῦ σέ μιά περίπτωση, ἔλεγε κάποια, ὅτι ἐκεῖ πού ἔβλεπε τόν παράδεισο καί τό πολύ δυνατό φῶς, μετά τήν ξύπνησε τό φῶς ἀπό τό παράθυρο πού ἔμπαινε. Δηλαδή, ὅλα αὐτά εἶναι δαιμονικές ἀπάτες, μ’ ἕναν πολύ σημαντικό σκοπό, πού πρέπει νά γνωρίζουμε: νά ἐξαπατήσουν ὄχι μόνο τούς ἴδιους, καί νά τούς ποῦνε, καλά εἶστε ἐκεῖ στήν αἵρεση πού εἶστε, ἐσεῖς οἱ Προτεστάντες… Ἀφοῦ λέτε θά σωθεῖτε, θά σωθεῖτε, ναί! Καί μέ τό πού πεθαίνετε νά! Βλέπετε καί τόν παράδεισο!… Ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλά νά ἐξαπατήσουν καί αὐτούς πού θά τούς διηγηθοῦνε μετά τί εἶδαν. Ὁπότε καί οἱ ἄλλοι πού εἶναι περιλειπόμενοι, ἀκόμα δέν ἔχουν τέτοιες ἐμπειρίες, νά ἐπιδοθοῦν κι αὐτοί καί νά στηριχτοῦν ἀκόμα περισσότερο στήν πλάνη τους καί νά συνεχίζει ὁ διάβολος νά τούς ἐξαπατᾶ, ὅτι δέν χρειάζεται νά μετανοήσετε, καλά εἶστε ἐδῶ… βλέπετε κι αὐτός πού ἔφυγε καί ἦταν σάν κι ἐσᾶς, πῆγε στόν παράδεισο. Ἀφοῦ δέν χρειάζεται τίποτα νά σωθεῖτε, μόνο ἡ πίστη… ἔτσι λένε οἱ Προτεστάντες: τίποτα ἄλλο, ἀφοῦ πιστεύεις, θά σωθεῖς. Ἀλλά δέν εἶναι καθόλου ἔτσι τά πράγματα. Χρειάζονται καί τά ἔργα, χρειάζεται καί ἡ μετάνοια γιά νά σωθοῦμε. Ἡ Ἁγία Θεοδώρα, τῆς ὁποίας ἡ διάβαση μέσα ἀπό τά ἐναέρια «τελώνεια» ἐξιστορεῖται στόν βίο τοῦ Ἁγίου Βασιλείου τοῦ νέου, ἕνα πολύ καλό βιβλιαράκι πού περιγράφει τόν βίο τῆς Ἁγίας Θεοδώρας, διηγεῖται: «Ὅταν πιά μ’ ἐγκατέλειψαν οἱ δυνάμεις μου, εἶδα ξαφνικά δύο ἀκτινοβολοῦντες Ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ, πού εἶχαν ὄψη λαμπρῶν νέων ἀνέκφραστης ὡραιότητας. Τά πρόσωπά τους ἦταν λαμπρότερα κι ἀπ’ τόν ἥλιο, ἡ ματιά τους γεμάτη ἀγάπη, τά μαλλιά τους λευκά σάν τό χιόνι, γύρω ἀπό τό κεφάλι τους ξεχυνόταν μιά χρυσή ἀνταύγεια, τά ἐνδύματά τους ἄστραφταν καί στό στῆθος ἦταν περιζωσμένοι σταυρωτά μέ ὁράρια»8. Βλέπετε; Ξεκάθαρα πράγματα. Αὐτή εἶναι γνήσια ἐμπειρία Ἀγγέλων. Ἐνῶ τά ἄλλα εἶναι ἀκαθόριστα, συγκεχυμένα καί δαιμονικά. Ἀλλά δυστυχῶς οἱ ἄνθρωποι, ὅταν μάλιστα δέν εἶναι Ὀρθόδοξοι, καί Ὀρθόδοξοι νά εἶναι ἄν δέν ἔχουν γνώση τῆς ὀρθόδοξης διδασκαλίας περί τῶν Ἀγγέλων καί περί τῶν δαιμόνων, ὅπως πολλοί Ὀρθόδοξοι δέν ἔχουν, δέν μποροῦν νά διακρίνουν καί πέφτουν θύματα ἀπάτης δαιμονικῆς. Ἕνας ἄλλος Ἅγιος, «Ὁ Ἅγιος Σάλβιος, ἐπίσκοπος Γαλατίας τόν 6ο αἰῶνα», λέει (πού ἔφυγε καί ξαναγύρισε): «ὅταν σειόταν τό κελλί μου πρίν τέσσερις ἡμέρες, καί μέ εἴδατε νά κείτομαι νεκρός, δύο Ἄγγελοι μέ ἀνύψωσαν καί μέ μετέφεραν στό πιό 252

ψηλό σημεῖο τοῦ οὐρανοῦ». Οἱ Ἄγγελοι αὐτοί ἔχουν ἀποστολή νά συνοδεύσουν τήν ψυχή τοῦ ἀποθανόντος στό μεταθανάτιο ταξίδι της. Δέν ὑπάρχει ἐπάνω τους τίποτε τό ἀσαφές», ὅπως στίς δαιμονικές ἐμπειρίες, «οὔτε ὡς πρός τή μορφή οὔτε ὡς πρός τίς ἐνέργειές τους. Ἔχουν ἀνθρώπινη μορφή, πιάνουν σταθερά τό «λεπτό σῶμα» τῆς ψυχῆς», καί ἡ ψυχή μας ἔχει ἔνα σῶμα πολύ λεπτό, ἔχει μία ὑλικότητα, μία οὐσία. Δέν εἶναι ἄυλη ἡ ψυχή μας. Οἱ Ἄγγελοι, λοιπόν, ὁδηγοῦν τήν ψυχή «καί τήν μεταφέρουν». Ἐνῶ οἱ δαίμονες δέν τό κάνουν αὐτό. Ἁπλῶς συναντῶνται καί τούς λένε κάποια πράγματα. Τίποτα ἄλλο. Ὁ Ἄγγελος ὀ ἀληθινός παίρνει τήν ψυχή στήν ἀγκαλιά του καί τήν ὁδηγεῖ στόν Θεό. «Οἱ φωτοφόροι Ἄγγελοι πῆραν τήν ψυχή μου ἀμέσως στήν ἀγκαλιά τους. Ἀφοῦ μέ πῆραν ἀπό τό χέρι, μέ ἔβγαλαν στόν δρόμο περνώντας κατευθείαν μέσα ἀπό τόν τοῖχο τοῦ δωματίου…»9. Μπορεῖ πλέον ἡ ψυχή ὡς πνεῦμα νά περάσει καί μέσα ἀπό τούς τοίχους. Ἐκεῖνο πού μᾶς ἐμποδίζει τώρα νά περάσουμε μέσα ἀπό τούς τοίχους εἶναι τό σῶμα μας. Ἡ ψυχή μας περνάει. «Τόν Ἅγιο Σάλβιο τόν «ἀνύψωσαν δύο Ἄγγελοι». Ὑπάρχουν πολλά ἄλλα παρόμοια παραδείγματα. Δέν μπορεῖ, ἑπομένως, νά εὐσταθεῖ ὁ ἰσχυρισμός ὅτι τό «φωτεινό ὄν»», ἡ φωτεινή ὕπαρξη πού μιλήσαμε προηγουμένως, «πού ἐμφανίζεται στίς σύγχρονες ἐμπειρίες εἶναι ἕνας ὁδηγός Ἄγγελος, ἀφοῦ τό ὄν αὐτό δέν ἔχει συγκεκριμένη μορφή, δέν ὁδηγεῖ τήν ψυχή πουθενά, σταματᾶ γιά νά συνδιαλεχθεῖ μέ τήν ψυχή καί τῆς δείχνει σέ ταχύτατη ἀναδρομή τά περασμένα γεγονότα τῆς ζωῆς της. Δέν εἶναι πράγματι Ἄγγελος»10. «Αὐτός γάρ ὁ σατανᾶς μετασχηματίζεται εἰς ἄγγελον φωτός»11. Καθετί πού ἐμφανίζεται ὡς ἄγγελος δέν σημαίνει ὅτι εἶναι καί ἄγγελος. Μπορεῖ νά εἶναι κάλλιστα καί δαίμονας καί, ὅπως θά ποῦμε πιό κάτω ἴσως ἐκτενέστερα, στήν κατάσταση τῆς πτώσης πού εἴμαστε τώρα, τῆς ἁμαρτίας, τῆς ἁμαρτωλότητας, μέ τέτοια πνεύματα ἔτσι «φυσικῷ» τῷ τρόπῳ ἔχουμε τήν δυνατότητα νά ἐπικοινωνοῦμε, μέ τά πονηρά πνεύματα. Δυστυχῶς… γιατί ἔχουμε πέσει ἀπό τήν κατάστασή μας τήν φυσιολογική πού ζούσαμε μέσα στόν Παράδεισο πρίν ἁμαρτήσουμε. Ἐκεῖ εἴχαμε ἐπικοινωνία μέ τόν Κύριο καί τά ἀγαθά πνεύματα. Ἀπό τή στιγμή πού πέσαμε στήν παρακοή, πέσαμε στήν ἁμαρτία, ἀποκτήσαμε πλέον συγγένεια μέ τά ζῶα καί μέ τά πονηρά πνεύματα. Γι’ αὐτό καί τό πιό πιθανό, ὅταν κανείς ἔχει τέτοιες ἐμπειρίες, εἶναι ὅτι εἶναι δαίμονες, δέν εἶναι ἄγγελοι αὐτό πού βλέπει. «Ἔτσι λοιπόν τά ὄντα αὐτά, ἀπό τή στιγμή πού δέν διαθέτουν κἄν τή μορφή Ἀγγέλων σίγουρα δέν μποροῦν νά ταυτισθοῦν μαζί τους. Αὐθεντικές συναντήσεις μέ Ἀγγέλους φαίνεται ὅτι σχεδόν ποτέ δέν συμβαίνουν στίς σύγχρονες «μεταθανάτιες» ἐμπειρίες»12, γιατί οἱ ἅγιοι Ἄγγελοι κάνουν ὑπακοή στόν Θεό καί ἀποστρέφονται τήν ἀκαθαρσία καί τήν ἁμαρτία, ὅπως ὁ Θεός. Ἕνας ἄνθρωπος πού ζεῖ μέσα στήν αἵρεση καί πολύ περισσότερο μέσα στήν πλάνη, μέσα στήν εἰδωλολατρία, ὅπως εἶναι οἱ διάφορες θρησκεῖες, φυσικά εἶναι μέσα στήν ἀκαθαρσία καί δέν συγγενεύει μέ Ἀγγέλους, γιά νά πᾶνε νά τόν προϋπαντήσουν, νά τοῦ ἐμφανιστοῦν, νά μιλήσουν 253

μαζί του κ.λ.π. Τό πιό πιθανό εἶναι ὅτι αὐτοί ὅλοι ἔρχονται σέ κοινωνία μέ δαίμονες. «Εἶναι λοιπόν δυνατόν τό «φωτεινό ὄν», λέει ὁ π. Σεραφείμ, «νά εἶναι στήν πραγματικότητα ἕνας δαίμονας μεταμφιεσμένος ὡς ἄμορφος «ἄγγελος φωτός» προκειμένου νά βάλει σέ πειρασμό τόν ἑτοιμοθάνατο, ἀκόμα καί τή στιγμή κατά τήν ὁποία ἡ ψυχή ἀφήνει τό σῶμα;»13. Προφανῶς ναί, αὐτό εἶναι πού συμβαίνει. Καί αὐτό ἔχει τόν λόγο του. Ὁ διάβολος, ὅπως εἴπαμε, θέλει νά ἐξαπατήσει τόσο τούς ἴδιους ὅσο καί αὐτούς πού θά τούς ἀκούσουν μετά νά διηγοῦνται τήν ἐμπειρία τους, καί ἐμφανίζεται πολλές φορές ὡς κάτι καλό. Αὐτοί πού βλέπουν τήν φωτεινή ὕπαρξη λένε ὅτι αἰσθάνονται πολύ ὡραῖα καί ζεστά, μία ἀγάπη κ.λ.π. «Ποιά εἶναι, ὅμως ἡ Ὀρθόδοξη διδασκαλία σχετικά μέ τούς δαιμονικούς πειρασμούς κατά τήν ὥρα τοῦ θανάτου; Ὁ Μέγας Βασίλειος, ἑρμηνεύοντας τά λόγια τοῦ Ψαλμοῦ «σῶσόν με ἐκ πάντων τῶν διωκόντων με καί ῥῦσαί με, μήποτε ἁρπάσῃ ὡς λέων τήν ψυχήν μου»14. (Σῶσε με Κύριε ἀπό ὅλους τούς ἐχθρούς μου, οἱ ὁποῖοι μέ καταδιώκουν καί γλύτωσέ με ἀπό αὐτούς, καί μάλιστα ἀπό τόν ἀρχηγό τους γιά νά μήν ἁρπάση αὐτόν καί ὡς λέων ἄγριος κατασπαράξει τήν ζωή μου)», λέει: «Νομίζω ὅτι οἱ γενναῖοι ἀθληταί τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ ἀγωνίστηκαν σέ ὁλόκληρη τήν ζωή τους ἀξίως κατά τῶν ἀοράτων ἐχθρῶν, ὅταν διαφύγουν ἀπό ὅλες τίς καταδιώξεις τους καί φθάσουν στό τέλος τῆς ζωῆς, ἐξετάζονται ἀπό τόν ἄρχοντα τοῦ αἰῶνος». Ὁ ἄρχοντας τοῦ αἰῶνος εἶναι ὁ διάβολος. «Καί, ἐάν μέν βρεθοῦν τραυματισμένοι ἀπό τούς ἀγῶνες τους, ἤ κάπως στιγματισμένοι, ἤ νά ἔχουν ἀποτυπώματα τῆς ἁμαρτίας, θά κρατηθοῦν αἰχμάλωτοι», γιατί συγγενεύουν μ’ αὐτόν τόν ἄρχοντα. «Ἐάν ὅμως βρεθοῦν ἀπρόσβλητοι καί ἀκηλίδωτοι, θά τούς ἀναπαύσει ὁ Χριστός, ἐπειδή εἶναι ἀνίκητοι καί ἐλεύθεροι. Παρακαλεῖ, λοιπόν, καί περί τῆς παρούσης καί περί τῆς μελλούσης ζωῆς» ἐξ ὀνόματος ὅλων μας πού ἀγωνιζόμαστε καί προσπαθοῦμε νά περάσουμε στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ. «Γιατί λέει –ὁ Δαυίδ– σῶσε με ἐδῶ ἀπό τούς διῶκτες, λύτρωσέ με ἐκεῖ στόν καιρό τῆς ἐξετάσεως μήπως ὡς λέων ἁρπάξει τήν ψυχή μου»15. Ὁ καιρός τῆς ἐξετάσεως εἶναι ὁ καιρός πού ἀνεβαίνει ἡ ψυχή πρός τά πάνω καί περνάει τά ἐναέρια τελώνια. Ὅπως θά δοῦμε, οἱ δαίμονες κατοικοῦν στόν ἀέρα. Ἀπό τή στιγμή πού ἔπεσαν καί ἀπό ἄγγελοι ἔγιναν δαίμονες, κυκλοφοροῦν στόν ἀέρα, στήν ἀτμόσφαιρα, μεταξύ γῆς καί οὐρανοῦ. Καί τό πέρασμα τῆς ψυχῆς εἶναι αὐτό τό ἐπώδυνο στάδιο, πού ἐξαρτᾶται ἀπό τό ἄν θά ἔχει σωστή ζωή ὁ ἄνθρωπος ἤ δέν ἔχει, γιά τό ἄν θά κρατηθεῖ ἤ ὄχι ἀπό τόν ἄρχοντα τοῦ αἰῶνος καί τούς δαίμονες. Παρακαλεῖ, λοιπόν, τήν ὥρα τῆς ἐξετάσεως νά μήν ἁρπάξει ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου τήν ψυχή του. «Καί αὐτά μπορεῖς νά τά μάθεις», λέει ὁ Μέγας Βασίλειος, «ἀπό τόν ἴδιο τόν Κύριο πού ἔλεγε κατά τόν καιρό τοῦ πάθους Του, «νῦν ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου ἔρχεται, καί ἐν ἐμοί ἔξει οὐδέν»16 (ἔρχεται ὁ ἄρχοντας τοῦ κόσμου, ὁ διάβολος, καί δέν ἔχει ἐπάνω μου καμία δύναμη)17, γιατί δέν ἔχει τίποτα δικό του. Καί αὐτοί πού θά κρατηθοῦν, οἱ ψυχές πού θά κρατηθοῦν ἀπό τά ἐναέρια τελώνια καί ἀπό τόν ἄρχοντα τοῦ κόσμου τούτου, θά κρατηθοῦν, γιατί θά ἔχουν συγγένεια μέ τά τελώνια, μέ τούς δαίμονες. Θά ἔχουν ἔργα ἀμετανόητα, ἀνεξομολόγητα, τά ὁποῖα 254

θά εἶναι δαιμονικά. Καί οἱ δαίμονες θά βροῦνε τά δικά τους πράγματα καί θά ποῦνε, ποῦ πᾶς; Ἐσύ εἶσαι δικός μας… κάτσε ἐδῶ! Γι’ αὐτό χρειάζεται ὁ ἄνθρωπος νά ζήσει ἐπιμελημένα τήν μετάνοια, ὥστε νά μή βροῦνε τίποτα τά ἐναέρια τελώνια δικό τους, ὅταν θά ἀνεβαίνει ἡ ψυχή του πρός τά πάνω. «Καί μάλιστα, δέν εἶναι μόνο οἱ χριστιανοί ἀγωνιστές πού ἔχουν ν’ ἀντιμετωπίσουν τή δοκιμασία ἀπό τούς δαίμονες κατά τήν ὥρα τοῦ θανάτου. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, στίς ὁμιλίες του στό Κατά Ματθαῖον Εὐαγγέλιο, περιγράφει πολύ παραστατικά τί συνήθως συμβαίνει στούς κοινούς ἁμαρτωλούς κατά τόν θάνατό τους: «Διά τοῦτο λοιπόν καί εἶναι δυνατόν τότε ν’ ἀκούσεις πολλούς νά διηγοῦνται φοβερές ἱστορίες καί ὁράματα φρικτά, πού δέν μποροῦν οὔτε κἄν νά τά ἀντικρύσουν οἱ μελλοθάνατοι, καί τινάσσονται μέ μεγάλη ὁρμή πάνω στό κρεβάτι πού εἶναι ξαπλωμένοι καί βλέπουν μέ τρόμο τούς παρευρισκομένους, ἐπειδή ἡ ψυχή τους προσπαθεῖ νά εἰσχωρήσει βαθύτερα καί διστάζει ἐξαιτίας τοῦ φόβου ν’ ἀποχωρισθεῖ ἀπό τό σῶμα καί δέν ὑποφέρει τή θέα τῶν Ἀγγέλων πού ἔρχονται. Πραγματικά, ἄν κυριευόμαστε ἀπό φόβο, ὅταν ἀντικρίζουμε ἁπλῶς ἀνθρώπους φοβερούς, τί δέν θά πάθουμε, ὅταν δοῦμε ἀπειλητικούς ἀγγέλους», τουτέστι δαίμονες, «καί ἀδυσώπητες δυνάμεις νά καταφθάνουν, ἐνῶ ἡ ψυχή μας θά ἀποχωρίζεται ἀπό τό σῶμα μας καί θά σύρεται καί θά ὀδύρεται συνεχῶς ἄσκοπα καί μάταια;». Στούς Βίους Ἁγίων τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας συναντοῦμε πολυάριθμες ἀναφορές τέτοιων δαιμονικῶν ὁράσεων κατά τήν ὥρα τοῦ θανάτου, πού συνήθως ἀποσκοποῦν στό νά τρομοκρατήσουν τόν ἀποθνήσκοντα καί νά τόν κάνουν νά χάσει κάθε ἐλπίδα γιά τή σωτηρία του. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Διάλογος, γιά παράδειγμα, μιλᾶ γιά κάποιον πλούσιο ἄνδρα πού ἦταν ὑποδουλωμένος σέ πολλά πάθη –καί λέει-: «Φθάνοντας στά τελευταῖα του, τήν ὥρα ἀκριβῶς πού ἐπρόκειτο πιά νά βγεῖ ἀπό τό σῶμα, μέ ἀνοιχτά τά μάτια εἶδε βδελυρά καί κατάμαυρα πνεύματα νά παραστέκονται μπροστά του καί ἐπίμονα νά τόν βιάζουν γιά νά τόν ἁρπάξουν στά κλεῖθρα τοῦ ἅδη». Γρήγορα-γρήγορα νά τοῦ λένε, ἔλα μαζί μας.. «μέ θορυβώδεις θρήνους συγκεντρώθηκε ὅλη ἡ οἰκογένεια. Οἱ ἴδιοι, ὅμως, δέν μποροῦσαν νά δοῦν τά πονηρά πνεύματα, τῶν ὁποίων τίς πιέσεις τόσο ὀδυνηρά ἐκεῖνος ὑπέμενε, ἀλλά ἔβλεπαν τήν παρουσία τους μέ τήν ὁμολογία, τήν χλωμάδα καί τόν τρόπο ἐκείνου πού ἔσερναν. Ἀπό τήν φρίκη τῆς βδελυρῆς μορφῆς ἐκείνων περιστρεφόταν πέρα – δῶθε στό κρεβάτι… κι ὅταν ἀπό τό ὑπερβολικό σφίξιμο ἀπελπίστηκε πιά πώς θά μποροῦσε νά βρεῖ λίγη χαλάρωση, ἄρχισε μέ μεγάλες φωνές νά κραυγάζει: Ἀνακωχή τουλάχιστον μέχρι τό πρωί», ἀφῆστε με νά ζήσω τουλάχιστον μέχρι τό πρωί! «Ἀλλά ἐνῶ φώναζε αὐτά, μέσα στίς ἴδιες τίς φωνές του ἀποσπάσθηκε ἀπό τήν κατοικία τοῦ σώματος». Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος παραθέτει καί ἄλλα παρόμοια περιστατικά, ὅπως καί ὁ Βέδας στό ἔργο του «Ἱστορία τῆς Ἀγγλικῆς Ἐκκλησίας καί τῶν ἀνθρώπων». Ἀκόμα καί στήν Ἀμερική τοῦ 19ου αἰῶνα τέτοιες ἐμπειρίες δέν ἦταν καθόλου ἀσυνήθιστες. Σέ μία ἀνθολογία σχετικῶν περιστατικῶν πού», λέει ὁ π. Σεραφείμ «κυκλοφόρησε πρόσφατα», στά δικά του χρόνια, «ὁ συγγραφέας ἔχει συγκεντρώσει πολλές διηγήσεις ὁραμάτων πού εἶχαν στό νεκρικό κρεβάτι ἁμαρτωλοί ἐκείνης τῆς ἐποχῆς, μέ τίτλους ὅπως «Εἶμαι μέσα στίς φλόγες – βγάλτε με ἔξω!», «Ἄχ, σῶστε με! 255

Μέ τραβᾶνε πρός τά κάτω!», «Πάω στήν κόλαση!», «Ὁ διάβολος ἔρχεται νά σύρει τήν ψυχή μου κάτω στήν κόλαση!», τέτοιες μαρτυρίες ἀπό θανάτους ἁμαρτωλῶν. Ἕνας, ὀνόματι Μούντυ, πού εἶχε βγάλει ἕνα βιβλίο, μέ τό ὁποῖο καί ἀσχολεῖται ὁ π. Σεραφείμ, «δέν μνημονεύει τίποτα παρόμοιο. Ὅλες οἱ ἐμπειρίες τῶν ἑτοιμοθανάτων πού περιέχονται στό βιβλίο του, μέ τήν ἀξιοσημείωτη ἐξαίρεση τῶν περιπτώσεων αὐτοκτονίας, εἶναι εὐχάριστες, εἴτε εἶναι Χριστιανοί εἴτε ὄχι»18. Τό γεγονός ἑρμηνεύεται, γιατί οἱ Ἀμερικανοί καί κατά βάση οἱ Προτεστάντες περιμένουν ὅτι θά πᾶνε ὅλοι στόν παράδεισο μόνο ἐπειδή πιστεύουν στόν Θεό. Καί ὁ διάβολος ἕτοιμος νά τούς ἐξαπατήσει, καί τούς ἐξαπατᾶ μ’ αὐτές τίς ὁράσεις τῶν φωτεινῶν μορφῶν καί κάποιων ψευτοπαραδείσων, τούς στερεώνει ἀκόμα βαθύτερα στήν πλάνη τους. Ἀντίστοιχα, στίς Ἰνδίες, πού ἔχουν ἄλλο θρήσκευμα καί ἔνα ἄλλο ὑπόβαθρο στόν νοῦ τους, «τό ἕνα τρίτο τῶν ἀσθενῶν πού εἶδαν ὀπτασίες –μεταθανάτιες– βίωσαν φόβο, κατάθλιψη καί ἀγωνία, ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ἐμφάνισης τῶν «γιαμντού», ὅπως ὀνομάζονται οἱ ἄγγελοι θανάτου στόν Ἰνδουισμό»19. Οὐσιαστικά εἶναι δαίμονες. Ἔχει πάλι διάφορες ἑρμηνεῖες ἀπό αὐτούς. Βλέπουμε ὅτι οἱ ὀπτασίες πού βλέπουν αὐτοί οἱ ἄνθρωποι πού εἶναι μακριά ἀπό τήν ἀλήθεια, ἀπό τήν Ὀρθοδοξία, ἐπηρεάζονται ἀπό τό τί εἶναι προδιατεθειμένοι νά δοῦν. Γι’ αὐτό στούς Ἀμερικάνους δείχνει ὅλα αὐτά πού σᾶς εἶπα, ὅλα καλά καί ὅλα ὡραῖα, στούς Ἰνδούς δείχνει αὐτά τά «γιαμντού» ἤ καί ἐμπειρίες κολάσεως ἤ καί μερικές φορές ψεύτικους παραδείσους. Ἔτσι ὁ διάβολος καί ἡ ἀπάτη του πηγαίνει «πολύ καλά» θά λέγαμε καί στούς μέν καί στούς δέ. Οἱ Προτεστάντες θεωροῦν τόν ἑαυτό τους ἤδη σεσωσμένο, ἐπειδή λένε ὅτι πιστεύουν, γι’ αὐτό καί οἱ δαίμονες τούς δείχνουν αὐτά, γιά νά παραμένουν στήν πλάνη τους καί δέν τούς δείχνουν τήν πραγματικότητα πού εἶναι ἡ κόλαση. Κοιτάξτε ὅμως δαιμονικούς πειρασμούς σέ χριστιανούς ἀπό τά Συναξάρια. Ἡ Ἁγία Μαύρα, ἡ ὁποία εἶναι μάρτυς τοῦ 3ου αἰῶνα, μᾶς δίνει ἕνα τέτοιο παράδειγμα. «Ἀφοῦ εἶχε παραμείνει ἐννέα ἡμέρες σταυρωμένη μαζί μέ τόν σύζυγό της, Ἅγιο Τιμόθεο, ἡ Ἁγία Μαύρα δέχθηκε πειρασμό ἀπό τόν διάβολο». Ἡ Ἁγία Μαύρα, μᾶς λέει τό Συναξάρι, περιέγραψε τόν πειρασμό αὐτόν καί συνάμα στερέωνε τόν σύζυγό της καί τοῦ ἔλεγε: «Στάσου στερεός, στάσου παλικάρι, Τιμόθεε. Τά μεσάνυχτα βρέθηκα σέ ἔκσταση κι εὐθύς ἀμέσως πρόσεξα νά μέ ζυγώνει ἕνας ἄνθρωπος χαμογελαστός, πού κρατοῦσε στά χέρια ἕνα ποτήρι γεμάτο μέλι καί γάλα». Θυμηθεῖτε ἐννιά μέρες ἦταν πάνω στόν σταυρό ἡ ἁγία καί μετά δέχεται ἐπίθεση ἀπό τόν δαίμονα, ὁ ὁποῖος φαίνεται καλός ἄνθρωπος, χαμογελαστός! «Μοῦ τό ’φερε μέχρι τά χείλη, καί μοῦ εἶπε: Πάρτο καί ἀπόλαυσέ το. Ποιός εἶσαι καί ἀπό ποῦ ἔρχεσαι;, τόν ρώτησα». Ἡ Ἁγία ἤξερε. Εἶχε διάκριση, εἶχε γνώση πνευματική, δέν δέχθηκε ἀμέσως τό ὅραμα. Γιατί, ὅταν κανείς δέχεται ἀμέσως τούς δαίμονες καί τίς φανερώσεις τους, κινδυνεύει πάρα πολύ, παθαίνει σίγουρα ζημιά. Πρίν δεχτεῖς κάτι, πρέπει νά ξεκαθαρίσεις ἀπό ποῦ εἶναι. Εἶναι ἀπό τόν Θεό ἤ εἶναι ἀπό τόν διάβολο; «Ποιός εἶσαι καί ἀπό ποῦ ἔρχεσαι;, τόν ρώτησα. Ἄγγελος τοῦ Θεοῦ εἶμαι, μοῦ ἀποκρίθηκε. Ἄν εἶσαι τέτοιος πού λές, ἔλα νά κλαύσουμε μαζί καί νά προσευχηθοῦμε στόν Ἐσταυρωμένο». Δέν τόν πιστεύει. Δέν πῆγε… «Ξέρεις κάτι;, 256

μοῦ λέει. Σέ λυπήθηκα νά σέ βλέπω πάνω στό ξύλο, δίχως τροφή». Ὄχι στόν σταυρό! Βλέπετε; Οὔτε τήν λέξη δέν λέει… στό ξύλο. «Θά τά καταφέρεις ἄραγε νά συνεχίσεις;». Ἡ Ἁγία: «Ποιός σ’ ἔστειλε νά μοῦ τά πεῖς αὐτά; Δέν ξέρεις ὅτι μέ τήν ὑπομονή, τήν ἐγκράτεια καί τήν προσευχή, ἀνεβαίνω τή σκάλα τοῦ ὕψους;», πηγαίνω στόν Θεό; «Ὤ, ἡ δύναμη τῆς προσευχῆς λιώνει τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μας. Τή στιγμή πού στήν προσευχή μου ἀνέφερα τόν λυτρωτικό σταυρό τοῦ Σωτῆρα μας, εἶδα νά στρέφει τό πρόσωπό του πρός τή Δύση. Τότε κατάλαβα». Δέν ἦταν Ἄγγελος. Οἱ Ἄγγελοι χαίρονται μέ τόν σταυρό τοῦ Χριστοῦ, δέν ἀποστρέφουν τό πρόσωπό τους. «Καί τή στερνή ἀκόμα τούτη ὥρα», λέει ἡ Ἁγία, «ἦλθε σάν ἄγγελος φωτός νἀ μᾶς ἀναστατώσει. Σέ λίγο ἡ ὀπτασία αὐτή ἐξαφανίστηκε»20. Νά μία ἄλλου εἴδους ἐμφάνιση τοῦ δαίμονα. Πῶς προσπαθεῖ νά ἐξαπατήσει! «Μετά τήν ἐξαφάνισή του μ’ ἐπισκέφθηκε ἄλλος. Αὐτός μέ πῆρε στά χέρια του, μέ ξεσήκωσε καί μ’ ἔφερε σ’ ἕνα πλατύ ποτάμι». Ὅλα αὐτά βέβαια κατά φαντασία. «Ἀνάμεσα στίς ὄχθες του κυλοῦσε μέλι καί γάλα! «Σκύψε καί ἀπόλαυσε ὅσο λαχταρᾶς», μοῦ ψιθύρισε». Βλέπετε ὁ διάβολος προσπαθεῖ νά ἐκμεταλλευτεῖ τήν σωματική κόπωση. Ἐννιά ἡμέρες νά εἶσαι πάνω στόν σταυρό νηστική διψασμένη… «Στή δελεαστική του προσφορά ἀποκρίθηκα: Δέν πρόκειται νά γευτῶ μήτε νερό, μήτε ἄλλο εὔοσμο δροσιστικό ποτό, ἄν τά χείλη μου δέν ἀκουμπήσουν στό Ποτήρι τοῦ Ἐσταυρωμένου Χριστοῦ. Αὐτό τό ποτήρι σκορπᾶ σωτηρία καί ζωή. Ζωή ἀτελεύτητη. Ὁ καινούργιος μου ἐπισκέπτης ἔσκυψε στόν ποταμό, ἅπλωσε τίς παλάμες του καί ἤπιε, καί ξαφνικά ἐξαφανίστηκε, αὐτός μαζί καί τό ποτάμι»21. Ἦταν ὅλα δαιμονική ὀπτασία. «Ἡ τρίτη ὀπτασία πού ἐμφανίστηκε στήν Ἁγία Μαύρα, αὐτή ἑνός ἀληθινοῦ Ἀγγέλου, θά ἀναφερθεῖ παρακάτω. Ἤδη, ὅμως, εἶναι φανερό ὅτι οἱ πραγματικοί Χριστιανοί ἀντιμετωπίζουν μέ μεγάλη ἐπιφύλαξη τίς «ἀποκαλύψεις» πού δέχονται κατά τήν ὥρα τοῦ θανάτου»22. Εἶναι ἡ πιό ἐπικίνδυνη ὥρα γιά τόν χριστιανό. Ἐκεῖ γίνονται οἱ πιό μεγάλες ἐπιθέσεις ἀπό τούς δαίμονες καί ὅλη μας ἡ ζωή οὐσιαστικά εἶναι μιά προετοιμασία γιά ἐκείνη τήν ὥρα. «Ἡ ὥρα τοῦ θανάτου εἶναι πράγματι μία ὥρα δαιμονικῶν πειρασμῶν καί οἱ «πνευματικές ἐμπειρίες» πού βιώνουν οἱ ἄνθρωποι τήν ὥρα αὐτή, ἀκόμα κι ἄν φαίνονται νά εἶναι «μεταθανάτιες», πρέπει νά κρίνονται μέ τά ἴδια κριτήρια τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας μέ τά ὁποῖα κρίνονται ὁποιεσδήποτε ἄλλες «πνευματικές ἐμπειρίες». Κατά τόν ἴδιο τρόπο, τά «πνεύματα» πού ἐνδέχεται νά συναντήσει ὁ κάθε ἄνθρωπος αὐτήν τήν ὥρα πρέπει νά τά ὑποβάλλει στήν καθολική δοκιμασία, γιά τήν ὁποία μιλᾶ ὁ Ἀπόστολος Ἰωάννης»23. Τί λέει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος στήν πρώτη του καθολική ἐπιστολή; «Δοκιμάζετε τά πνεύματα εἰ ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστιν, ὅτι πολλοί ψευδοπροφῆται ἐξεληλύθασιν εἰς τόν κόσμον»24. Νά δοκιμάζετε τά πνεύματα ἐάν εἶναι ἀπό τόν Θεό, γιατί πολλοί ψευδοπροφῆτες βγῆκαν στόν κόσμο καί κυκλοφοροῦν ἀνάμεσά μας, καί δαίμονες καί ὄργανά τους. Λόγου χάρη, βλέπετε οἱ σύγχρονοι αἱρετικοί, οἱ ἰεχωβάδες γιά παράδειγμα, εἶναι μελιστάλακτοι καί λές, τί καλοί ἄνθρωποι, τί πραότητα ἔχουν… τούς βρίζεις καί δέν θυμώνουν! Ἀλλά εἶναι 257

δαίμονες οὐσιαστικά, εἶναι ὑποχείρια τῶν δαιμόνων. Ἤ οἱ Οἰκουμενιστές οἱ αἱρετικοί, παναιρετικοί… κι ὅμως τούς βλέπεις νά μιλᾶνε μόνο γιά ἀγάπη… ἀγάπη, ἀγάπη, καταλλαγή, συμφιλίωση κ.λ.π. Βέβαια, ὅταν τούς πᾶς λίγο κόντρα, εἶναι ἕτοιμοι νά σέ φᾶνε… τήν ξεχνᾶνε τήν ἀγάπη! Πρέπει, λοιπόν, νά δοκιμάζουμε τά πνεύματα. Κι αὐτοί πού ἐμφανίζονται σήμερα στήν Ἐκκλησία ὡς προοδευτικοί, ὄχι συντηρητικοί, νεωτεριστές, μεταπατερικοί θεολόγοι κ.λ.π., κι αὐτοί πάλι ἔχουνε μία γλώσσα πολύ ὄμορφη. Πολύ ὡραῖα τά λέει… Τί κατάλαβες; Δέν καταλαβαίνει καί πολλά πράγματα, γιατί τά λέει μπερδεμένα… ἀλλά τά λέει πολύ ὡραῖα! Ἔτσι κάνει ὁ διάβολος, μπερδεύει ἀλήθειες καί ψέματα γιά νά σέ ἐξαπατήσει. «Δοκιμάζετε τά πνεύματα». Πρέπει νά ἐξετάζεις, νά δεῖς, εἶναι ἀπό τόν Θεό ἤ μήπως εἶναι ψευδοπροφήτης; Καί ξέρετε ποιός θά εἶναι ὁ ψευδοπροφήτης στά χρόνια τοῦ Ἀντιχρίστου. Θά εἶναι αὐτός πού θά τόν διαφημίσει, θά τόν προωθήσει. Οἱ Πατέρες λένε ὅτι αὐτόν τόν ρόλο θά τόν παίξει κατεξοχήν ὁ Πάπας. Θά προωθήσει τόν Ἀντίχριστο. Καί βλέπετε καί ὁ Πάπας πῶς ἐμφανίζεται… Μελιστάλακτος, πράος … ἀλλά ἀπό πίσω κρύβεται τό πονηρό πνεῦμα. Γιατί ἡ αἵρεση πάντοτε ἐμπνέεται ἀπό τά πονηρά πνεύματα. «Μερικοί κριτικοί τῶν σύγχρονων «μεταθανάτιων» ἐμπειριῶν ἔχουν ἤδη ἐπισημάνει τήν ὁμοιότητα ἀνάμεσα ἀπό «φωτεινό ὄν» καί στά πνεύματα «ὁδηγούς» καί «φίλους» τοῦ μεντιουμιστικοῦ πνευματισμοῦ»25. Τά μέντιουμ οὐσιαστικά εἶναι ὑπηρέτες τῶν δαιμόνων καί ὁ πνευματισμός δέν εἶναι τίποτα ἄλλο παρά μία δαιμονική ἀπάτη. Οἱ πνευματιστές ἰσχυρίζονται ὅτι μιλοῦν μέ τίς ψυχές τῶν κεκοιμημένων, ἀλλά δέν εἶναι οἱ ψυχές πού ἐμφανίζονται σέ μία πνευματιστική συγκέντρωση. Εἶναι δαίμονες, εἶναι πονηρά πνεύματα πού ἐμφανίζονται καί κάνουν αὐτά πού κάνουν. Καί αὐτά τοῦ πνευματισμοῦ συμβαδίζουν μέ αὐτά πού περιγράφουν ὡς φωτεινές ὑπάρξεις, ἔχουν ὁμοιότητες. Αὐτοί οἱ «ὁδηγοί» καί «φίλοι» τοῦ περιβάλλοντος τοῦ μεντιουμιστικοῦ σχετίζονται, ὁμοιάζουν μέ αὐτά πού ἐμφανίζονται ὡς φωτεινές ὑπάρξεις στούς ἀνθρώπους πού λένε ὅτι ἔχουν μεταθανάτιες ἐμπειρίες καί τίς διηγοῦνται καί δέν εἶναι μέσα στήν ἀλήθεια. «Ἕνα πνευματιστικό κείμενο ἀναφέρει ὅτι «ἡ διδασκαλία τῶν πνευμάτων εἶναι σύμφωνη πάντα ἤ σχεδόν πάντα, μέ ὑψηλά ἠθικά κριτήρια». Τά λένε τώρα οἱ πνευματιστές, προσέξτε, αὐτοί οἱ ὀποῖοι ὑπηρετοῦν τούς δαίμονες καί καλοῦν τούς δαίμονες. Ὁ δαίμονας πολλές φορές ἐμφανίζεται ὡς δάσκαλος ἠθικῆς! «Ὅσον ἀφορᾶ τήν πίστη, δέχεται πάντοτε τήν ὕπαρξη Θεοῦ, διακρίνεται ἀπό εὐλάβεια πρός Αὐτόν, ἀλλά δέν ἐνδιαφέρεται ἰδιαίτερα γιά τά διανοητικά κατασκευάσματα πού ἀπασχολοῦσαν τόν νοῦ τῶν Ἐπισκόπων στίς Ἐκκλησιαστικές Συνόδους»»26. Προσέξτε, αὐτά τά λέει ἕνας πνευματιστής, ἕνα μέντιουμ. Ἐδῶ κάτι βλέπουμε. Τί; Ὁ διάβολος δέν ἀρνεῖται τήν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ, ἀλλά δέν μιλάει γιά Χριστό. Δέν μιλάει γιά δόγμα. Δέν μιλάει γιά Οἰκουμενικές Συνόδους. Βλέπετε; Σοῦ λέει, δέν ἔχουμε σχέση ἐμεῖς μ’ αὐτά, εἴμαστε ἀδογμάτιστοι. Οἱ μασόνοι εἶναι τέτοιοι. Οἱ μασόνοι δέν μιλᾶνε γιά Χριστό. Λένε γιά Θεό… ποιός εἶναι ὁ Θεός; Κατ’ αὐτούς εἶναι αὐτός πού ἔφτιαξε τό σύμπαν, ὁ Μέγας Ἀρχιτέκτων τοῦ Σύμπαντος. Ποιός εἶναι ὁ Μέγας Ἀρχιτέκτων τοῦ Σύμπαντος; Δέν τόν λένε. Ἀλλά ἅμα προχωρήσεις λίγο στό βάθος, 258

θά τό βρεῖς. Θεωροῦν ὅτι εἶναι ὁ ἑωσφόρος, ὁ διάβολος. Ὁ ἥλιος, ὁ ὁποῖος φυσικά εἶναι εἰδωλολατρία, καί πίσω ἀπό τόν ἥλιο εἶναι ὁ Μπαθομέτ, ὁ διάβολος. Καί φυσικά αὐτοί λένε, πώς εἴμαστε ἀδογμάτιστοι, δεχόμαστε ὅλες τίς θρησκεῖες. Δέν θέλουμε τά δόγματα, γιατί -τάχατες- τό δόγμα χωρίζει… Διώχνουμε τό δόγμα γιά νά ἔχουμε ἀγάπη καί ἑνότητα. Αὐτή εἶναι ἡ διδασκαλία τοῦ διαβόλου καί αὐτή εἶναι καί ἡ διδασκαλία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Εἶναι ἡ διδασκαλία τοῦ συγκρητισμοῦ. Ὁ Οἰκουμενισμός δέν εἶναι καινούριο «φροῦτο», πάντοτε ὑπῆρχε. Ἁπλῶς εἶχε ἄλλο ὄνομα, λεγότανε συγκρητισμός. Καί σήμερα λέγεται. Καί ὁ Οἰκουμενισμός δέν εἶναι τίποτα ἄλλο παρά συγκρητισμός, εἶναι τό ἀνακάτεμα ὅλων τῶν θρησκειῶν. Αὐτό ἀκριβῶς θέλει νά κάνει ὁ διάβολος. Καί ὅταν θά ἔρθει πλέον ὁ Ἀντίχριστος, ἀφοῦ θά ἔχει ἑτοιμάσει τόν δρόμο του ὁ Οἰκουμενισμός καί ἡ Πανθρησκεία, θά ἔχει γίνει αὐτό τό ἀνακάτεμα ὅλων τῶν θρησκειῶν, καί ὅταν ἔρθει αὐτός, θά καταργήσει ὅλες τίς θρησκεῖες, κάθε σέβασμα, καί θά καθίσει ὁ ἴδιος ὡς θεός, στόν ναό τοῦ Σολομῶντος στά Ἱεροσόλυμα. Θά ἐμφανιστεῖ αὐτός ὡς θεός27. Βλέπουμε λοιπόν ἐδῶ, οἱ ἴδιοι οἱ πνευματιστές πῶς ἀποκαλύπτουνε ὅτι εἶναι δαιμονικῆς προέλευσης ἡ διδασκαλία αὐτή «ἀφῆστε τά δόγματα, μόνο ἀγάπη». Πόσες φορές τό ἀκοῦμε;… Καλά λένε, τόσοι καλοί ἄνθρωποι δέν θά πᾶνε στόν παράδεισο; Ὄχι, δέν θά πᾶνε, γιατί στόν παράδεισο γιά νά πᾶς, πρέπει νά ἔχεις σχέση μέ τόν Χριστό. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ παράδεισος. Θά πρέπει νά ἔχεις ἑνωθεῖ μέ τόν Χριστό. Ἄν δέν ἔχεις ἑνωθεῖ μέ τόν Χριστό, δέν μπορεῖς νά πᾶς στόν παράδεισο. Ἕνας πού λέει τί Χριστός, τί Βούδας, τί Μωάμεθ… τό ἴδιο εἶναι, δέν ἔχει σχέση μέ τόν Χριστό, γιατί βάζει στήν ἴδια μοίρα, στό ἴδιο ἐπίπεδο, τούς δαίμονες καί τά ὄργανά τους μέ τήν Ἀλήθεια καί τό Φῶς, τό σκοτάδι μέ τό Φῶς. Στό ἴδιο αὐτό βιβλίο πού σᾶς εἶπα αὐτός ὁ πνευματιστής «δηλώνει ὅτι ἡ ἀγάπη ἀποτελεῖ «λέξη – κλειδί» καί «κεντρικό δόγμα» τῆς πνευματιστικῆς διδασκαλίας». Μόνο ἀγάπη! Καί σήμερα αὐτό λένε μόνο, καί οἱ Οἰκουμενιστές καί αὐτοί πού προωθοῦν τήν Πανθρησκεία κ.λ.π. «ἀγάπη, ἀγάπη… ἀφῆστε τά δόγματα, ἀφῆστε τήν ἀλήθεια, ἀφῆστε τήν πίστη.. ἀγάπη μόνο!». ««Ἡ θαυμάσια γνώση» μεταβιβάζεται ἀπό τά πνεύματα καί ὠθεῖ τούς πνευματιστές νά ἀναλάβουν τό ἱεραποστολικό ἔργο τῆς διάδοσης «τῆς ἰδέας ὅτι ἡ μετά θάνατον ζωή ἀποτελεῖ βεβαιότητα». Μεγάλη ἀλήθεια θά μᾶς ποῦνε οἱ δαίμονες! Τό ξέρουμε πολύ καλά ὅτι ὑπάρχει μετά θάνατον ζωή. Λένε, αὐτό εἶναι ἔργο τῶν πνευματιστῶν… θά μᾶς τό ποῦνε αὐτοί… Βλέπετε, πῶς ὁ διάβολος μπερδεύει τά πράγματα, ἀνακατεύει ἀλήθειες καί ψέματα γιά νά κερδίσει τήν ἐμπιστοσύνη. «Καί τέλος», λένε οἱ πνευματιστές, «ὅτι τά «ἀνώτερα» πνεύματα ὑπερβαίνουν τούς «περιορισμούς» τῆς ἀτομικῆς προσωπικότητας καί ἐνεργοῦν περισσότερο ὡς «ἐπιρροές» παρά ὡς πρόσωπα, πληρούμενα ὅλο καί περισσότερο μέ «φῶς»28. Δηλαδή δικαιολογοῦν ἐδῶ, αὐτό πού σᾶς εἶπα, τό ἀκαθόριστο. Ὁ διάβολος δέν εἶναι πρόσωπο. Γιατί; Γιατί δέν ἔχει σχέση μέ τό κατεξοχήν πρόσωπο πού εἶναι ὁ Χριστός. Ἔχει ἀρνηθεῖ τόν Χριστό. Γι’ αὐτό καί φαίνεται ἀκαθόριστος καί αὐτή ἡ φωτεινή ὕπαρξη εἶναι ἀκαθόριστη. Καί ἐδῶ μᾶς λένε ὅτι αὐτό εἶναι μία ὑπέρβαση τῆς ἀτομικῆς προσωπικότητας καί δροῦν ἔτσι αὐτά τά πνεύματα ὡς «ἐπιρροές» μέ ὅλο 259

καί περισσότερο «φῶς», τό ὁποῖο βέβαια εἶναι βαθύ σκότος. «Πράγματι, οἱ πνευματιστές στούς ὕμνους τους κυριολεκτικά ἐπικαλοῦνται φωτεινά ὄντα». Αὐτά τά φωτεινά ὄντα πού βλέπουν στίς μεταθανάτιες ἐμπειρίες τά ἐπικαλοῦνται οἱ πνευματιστές καί λένε: «ἅγιοι λειτουργοί τοῦ φωτός! Κρυμμένοι ἀπό τή θνητή ὅρασή μας… Στεῖλτε τούς ἀγγελιοφόρους τοῦ φωτός, ν’ ἀποσφραγίζουν τήν ἐσωτερική ὅρασή μας»29. Ἔτσι καί ἀπό ὅλα αὐτά καταλαβαίνουμε ὅτι πίσω ἀπό αὐτές τίς φωτεινές ὑπάρξεις κρύβονται δαίμονες. Ἀλλά δυστυχῶς πολλοί, καί ἀπό τούς χριστιανούς ἀκόμα, ἐξαπατῶνται ἤ εἶναι ἕτοιμοι νά ἐξαπατηθοῦν βλέποντας τέτοια «φῶτα». Μπορεῖ νά τά δεῖ κανείς ὄχι μόνο τήν ὥρα τοῦ θανάτου, ἀλλά καί ἄλλη ὥρα καί νά νομίσει ὄτι εἶναι κάτι καλό. Ὅ,τι εἶναι φῶς δέν σημαίνει ὅτι εἶναι καί καλό. Ἄς φαίνεται ὅτι εἶναι φῶς… ὑπάρχουν καί δαιμονικά φῶτα. Κάποτε ὁ Ἅγιος Παΐσιος εἶχε δεῖ ἕνα τέτοιο φῶς, ὅταν βρισκόταν στό Σινά καί ἔκλεισε τά μάτια του. Περπατοῦσε στό σκοτάδι, δέν μποροῦσε ν΄ ἀνάψει κανένα φῶς ἐκεῖ στήν ἔρημο καί ὁ διάβολος πῆγε νά τόν «ἐξυπηρετήσει» καί τοῦ ἄναψε ἕνα φῶς… καί ὁ Ἅγιος Παΐσιος τοῦ λέει, φύγε, δέν θέλω τά «φῶτα» σου! Γιατί ἡ ἐπαφή μέ τά πονηρά πνεύματα πάντοτε βλάπτει καί δέν πρέπει νά θέλουμε νά ἔρθουμε σέ κοινωνία μέ τά πονηρά πνεύματα οὔτε ἀπό περιέργεια οὔτε γιά κανέναν ἄλλο λόγο. Καί κάτι ἀκόμα, αὐτοί πού ἔχουν τίς ἐμπειρίες μέ τίς φωτεινές ὑπάρξεις κ.λ.π. δέν ἔχουν πραγματική μετάνοια. Ἄν αὐτά τά ὄντα ἦταν Ἄγγελοι, σίγουρα θά ὁδηγοῦσαν τούς ἀνθρώπους στήν πραγματική μετάνοια, ὅπως τό βλέπουμε αὐτό στίς γνήσιες ἐμπειρίες. Καί στήν Κλίμακα γράφει τέτοιες περιπτώσεις, ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι εἶδαν τόν ἄλλο κόσμο, κατά παραχώρηση Θεοῦ, εἶδαν τούς δαίμονες, εἶδαν τήν κόλαση, εἶδαν τούς Ἀγγέλους καί μετά εἶχαν τέτοια συγκλονιστική μετάνοια, πού κλείστηκαν μέσα στό κελί τους, ἔκαναν νηστεία συνεχόμενη, κατάλαβαν τή ματαιότητα αὐτῆς τῆς ζωῆς καί ἄλλαξαν ριζικά τόν τρόπο ζωῆς τους. Ὅταν εἶναι λοιπόν ἀπό τόν Θεό οἱ ἐμπειρίες αὐτές ὁδηγοῦν τόν ἄνθρωπο στή μετάνοια, ἐνῶ τά ἄλλα ἐμπεδώνουν τόν ἄνθρωπο στήν πλάνη του. Αὐτά ἤθελα νά πῶ σήμερα στήν ἀγάπη σας σχετικά μέ τίς ἐμφανίσεις τῶν Ἀγγέλων καί τῶν δαιμόνων, γιά νά εἴμαστε προσεκτικοί. Πρῶτα ὁ Θεός, θά συνεχίσουμε, γιατί εἶναι πολύ μεγάλο τό θέμα. Ἄν θέλετε κάτι νά συζητήσουμε πάνω σ’ αὐτά… ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ Ἐρ. : ………………………… Ἀπ. : Ἐξαρτᾶται ἄν ἔχουν σώας τάς φρένας τους ἤ ὄχι οἱ αὐτοκτονοῦντες. Ἄν ξέρουν τί κάνουν δηλαδή. Ἐρ. : Αὐτός ἦταν ἀξιωματικός τῆς πολιτικῆς ἀεροπορίας… Ἀπ. : Ἐμεῖς γνωρίζουμε αὐτό πού εἶναι πρακτική τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, αὐτούς τούς ἀνθρώπους νά μήν τούς κάνουμε κηδεία οὔτε νά τούς θάβουμε μέσα στό Κοιμητήριο. Θά πεῖτε: αὐτό γιατί; Γιατί -προσέξτε- αὐτός ὁ ἄνθρωπος πού αὐτοκτονεῖ, ἐφόσον ἔχει σῶες τίς φρένες του, δέν ἔχει χάσει τό μυαλό του δηλαδή, ξέρει τί κάνει, κάνει τήν πιό μεγάλη ἁμαρτία, στερεῖ τόν ἑαυτό του ἀπό τήν 260

δυνατότητα τῆς μετανοίας καί αὐτό εἶναι ἀκριβῶς βλασφημία κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Εἶναι ἀσυγχώρητη ἁμαρτία αὐτή. Δέν δίνει στόν ἑαυτό του τήν δυνατότητα νά μετανοήσει, ἀφοῦ ἀφαιρεῖ τή ζωή του. Γιατί μετάνοια εἶναι, ὅσο ἔχεις τό σῶμα. Ἀπό τή στιγμή πού θά ἀποχωριστεῖς τό σῶμα δέν μπορεῖς νά μετανοήσεις, ν’ ἀλλάξεις κατάσταση. Μετά μπαίνεις στόν κόσμο τῶν πνευμάτων καί ἀρχίζει ἡ ἐξέταση ἀπό τά ἐναέρια τελώνια. Ὅσο ἔχεις τό σῶμα, μπορεῖς νά μετανοήσεις. Ὅταν λοιπόν ἐσύ ἀφαιρεῖς βίαια τήν ζωή σου, στερεῖς ἀπό τόν ἑαυτό σου τήν δυνατότητα τῆς μετανοίας. Αὐτή εἶναι ἡ πιό φοβερή ἁμαρτία. Ἡ Ἐκκλησία τώρα φιλανθρώπως φερόμενη, προσέξτε, δέν εἶναι ἀπάνθρωπο αὐτό, εἶναι φιλάνθρωπο.. τί κάνει; Δέν θέλει νά ἐμπαίξει τόν Θεό, νά τόν φέρει αὐτόν στήν ἐκκλησία καί νά ἀρχίσει νά λέει «Κύριε, πάρε τόν δοῦλο σου, εἶναι ἐν μετανοίᾳ, εἶναι πρόβατο πού βρῆκε τόν δρόμο καί ἔρχεται κοντά Σου..». Ἀπό ποῦ καί ὡς ποῦ;! Ἀφοῦ εἶναι ἀκριβῶς τό ἀντίθετο, οὔτε πρόβατο εἶναι οὔτε βρῆκε τόν δρόμο. Ἔκανε ἀκριβῶς τό ἀντίθετο, ἔφυγε ἀπ’ τόν δρόμο καί τό δήλωσε ἀπερίφραστα, ὅτι ἐγώ τό δῶρο σου, τή ζωή πού μοῦ ἔδωσες, δέν τή θέλω. Τήν πέταξε πίσω στόν Θεό… Εἶναι φοβερή ἁμαρτία. Καί τί κάνει τώρα ἡ Ἐκκλησία; Δέν θέλει νά ἐμπαίξει τόν Θεό καί τόν ἀφήνει αὐτόν τόν ἄνθρωπο ἄψαλτο, ἀδιάβαστο ὅπως λέμε, ἐκτός Κοιμητηρίου, στό ἔλεος τοῦ Θεοῦ, καί λέει, Θεέ μου, κι αὐτός δικό σου πλάσμα εἶναι.. καί μ’ αὐτή τήν ταπείνωση, γιατί εἶναι ταπείνωση αὐτό τό πράγμα, νά πάει ἀδιάβαστος, ἐλπίζουμε ὅτι αὐτή ἡ ταπείνωση μαζί μέ τίς προσευχές πού θά κάνουν αὐτοί πού εἶναι ἐδῶ, ὅσοι τόν ἀγαποῦσαν, ὅσοι τόν γνώριζαν, ἀλλά καί ὅλη ἡ Ἐκκλησία, πού προσεύχεται ὄχι μόνο γι’ αὐτούς πού γνωρίζουμε ἀλλά καί γιά αὐτούς πού δέν γνωρίζουμε, θά τόν βοηθήσουν. Πρέπει νά προσευχόμαστε ἀπό τόν Ἀδάμ μέχρι τώρα γιά ὅλους τούς κεκοιμημένους καί γιά αὐτούς πού ἔχουν αὐτοκτονήσει. Ἐλπίζουμε μέ αὐτές τίς προσευχές νά βοηθηθεῖ κι αὐτός. Καί δέν ξέρουμε μετά πῶς θά λειτουργήσει ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Αὐτό ἰσχύει γιά τούς αὐτοκτονοῦντες. Ἄν τώρα ἔχει χάσει τό μυαλό του, δέν ξέρει τί κάνει, τότε ἀλλάζει τό πράγμα. Τότε τοῦ κάνουμε κηδεία κανονικά στό Κοιμητήριο, γιατί θεωροῦμε ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτός δέν ἤξερε τί ἔκανε, ὁπότε δέν ἔχει ἐνοχή γιά αὐτόν τόν τρόπο πού πέθανε, τῆς αὐτοκτονίας. Ἐμεῖς μποροῦμε νά προσευχόμαστε. Στήν προσκομιδή δέν τούς βάζουμε, ἀφοῦ δέν τούς κηδεύουμε. Ἀλλά μποροῦμε νά κάνουμε κομποσκοίνι, στό σπίτι μας νά προσευχόμαστε γι’ αὐτούς καί ἐλεημοσύνες μποροῦμε νά κάνουμε νά ἐλεήσει ὁ Θεός τήν ψυχή τους. Ἐρ. : Ἔχω ἐδῶ μία γραπτή ἐρώτηση: Ἐμεῖς ὡς Ὀρθόδοξοι χριστιανοί τή στιγμή λίγο πρίν τόν θάνατό μας εἴτε ἀπό ἀρρώστια εἴτε ἀπό ἀτύχημα, τί προσευχές νά ποῦμε; Πῶς νά φωνάξουμε τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ καί πῶς πρέπει νά ἐκφράσουμε τήν μετάνοιά μας ἐκείνη τήν ὥρα; Ἰδιαίτερα, ἄν μᾶς ἔχει δοθεῖ πολύ λίγος χρόνος προειδοποίησης ὅτι ἡ ψυχή μας ἀναχωρεῖ. Εἶναι μιά ἀπορία πού τήν κάνει ἕνας ἄνθρωπος ἑτερόδοξος πού πρίν ἀπό λίγα χρόνια ἔγινε Ὀρθόδοξος. Ἀπ. : Τί προσευχή μποροῦμε νά κάνουμε; Ὁποιαδήποτε προσευχή πού νά ζητᾶμε τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με, τό πιό ἁπλό. Καί αὐτό ἔχει 261

σημασία: ἄν κανείς ὅλη του τή ζωή προσεύχεται, ἀσκεῖται, προπονεῖται, εἶναι σάν τόν ἀθλητή πού γιά μῆνες ἑτοιμάζεται μέχρι τήν ὥρα πού θά πάει στούς ἀγῶνες. Ἔτσι κι ἐμεῖς, ἑτοιμαζόμαστε ὅλη μας τή ζωή, προπονούμαστε μέ τήν προσευχή, ὁπότε ἐκείνη τή δύσκολη ὥρα εἴμαστε πάλι σέ ἑτοιμότητα καί γιά νά τρέξουμε σωστά, νά συνεχίσουμε τήν προσευχή πού κάναμε σ’ ὅλη μας τή ζωή. Νά μήν ξεχαστεῖς ἐκείνη τήν ὥρα καί φύγει ἡ μνήμη σου ἀπό τόν Θεό. Νά κολλήσεις στόν Θεό, αὐτό πρέπει ἐκείνη τήν ὥρα. Καί βέβαια καλό εἶναι νά προσευχόμαστε νά μήν ἔχουμε αἰφνίδιο θάνατο, ξαφνικό θάνατο. Καί ἡ Ἐκκλησία μας τό ζητάει καί ἐμεῖς νά τό ζητᾶμε. Εἶναι καλύτερα γιά νά προετοιμαστοῦμε. Ἀλλά πάντοτε πρέπει νά εἴμαστε ἕτοιμοι. Νά μήν ἀφήνουμε τελευταία στιγμή τά πράγματα. Νά σκέφτομαι: εἶμαι τώρα ἕτοιμος νά φύγω; Ἄν σέ μία ὥρα ἔρθει ὁ Χριστός καί μοῦ πεῖ, πᾶμε, εἶμαι ἕτοιμος; Εἶμαι τακτοποιημένος; Αὐτό νά τό ἔχουμε πάντα μέσα μας. Ὁπότε καί δέν θά ἁμαρτάνουμε καί θά χαιρόμαστε μέ τή μνήμη τοῦ Θεοῦ τή χαρά τοῦ Θεοῦ. Γιατί, ὅταν κανείς μνημονεύει τόν Θεό, σκέφτεται τόν Θεό, χαίρεται. «Ἐμνήσθην τοῦ Θεοῦ καί εὐφράνθην»30 λέει ὁ Προφητάναξ Δαβίδ. Ὁπότε, ὁποιαδήποτε προσευχή μποροῦμε νά ποῦμε πού νά ζητᾶμε τό ἔλεος γιά τίς ἁμαρτίες μας, νά λέμε συγχώρεσέ με Θεέ μου, ἐλέησέ με. Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησέ με, Ὑπεραγία Θεοτόκε σῶσον ἡμᾶς. Καί ἐκείνη τήν φοβερή ὥρα καί κάθε ὥρα. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης https://hristospanagia3.blogspot.com/ 1 Ἐμφανίσεις καί θαύματα Ἀγγέλων, ἐκδ. Ἱ. Μ. Παρακλήτου, 2007. 2 Β΄Κορ. 11, 14. 3 Ἡ ψυχή μετά τόν θάνατο, Ρόουζ Σεραφείμ Ἱερομόναχος, ἐκδ. ΜΥΡΙΟΒΙΒΛΟΣ, 2014, (στό ἑξῆς: Ἡ ψυχή μετά τόν θάνατο). 4 Ἡ ψυχή μετά τόν θάνατο. 5 Ὅ.π. 6 Ὅ.π. 7 Πρβλ. Τωβίτ 12, 19. 8 Ἡ ψυχή μετά τόν θάνατο. 9 Ὅ.π. 10 Ὅ.π. 262

11 Β΄Κορ. 11, 14. 12 Ἡ ψυχή μετά τόν θάνατο. 13 Ὅ.π. 14 Ψαλμ. 7, 2-3. 15 Ἡ ψυχή μετά τόν θάνατο. 16 Ἰωάν. 14, 30. 17 Ἡ ψυχή μετά τόν θάνατο. 18 Ὅ.π. 19 Ὅ.π. 20 Ὅ.π. 21 Ὅ.π. 22 Ὅ.π. 23 Ὅ.π. 24 Α΄Ἰωάν. 4, 1. 25 Ἡ ψυχή μετά τόν θάνατο. 26 Ὅ.π. 27 Β΄Θεσ. 2, 4. 28 Ἡ ψυχή μετά τόν θάνατο. 29 Ὅ.π. 30 Ψαλμ. 76, 4. 263

Οἱ Δαίμονες καί οἱ Πανουργίες τους Τό θέμα μας σήμερα, ἀγαπητοί ἀδελφοί, εἶναι οἱ δαίμονες καί οἱ πανουργίες τους. Ὑπάρχει ἕνα πάρα πολύ σημαντικό βιβλίο τοῦ Μεγάλου Ἀθανασίου «Ὁ βίος τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου», ὁ ὁποῖος ἤτανε καί εἶναι ὁ θεμελιωτής τοῦ μοναχισμοῦ, Αἰγύπτιος στήν καταγωγή καί εἶχε πάρα πολύ ἁγία ζωή καί πλούσια πνευματική ἐμπειρία. Γι’ αὐτό καί μᾶς μιλάει αὐθεντικά γιά τούς δαίμονες καί τίς πανουργίες τους. Ὅλα αὐτά τά συγκέντρωσε ὁ Μέγας Ἀθανάσιος καί μᾶς τά ἄφησε, δόξα τῷ Θεῷ, καταγραμμένα στόν βίο τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου. Ἀξίζει λοιπόν νά ἐγκύψουμε καί σ’ αὐτά συνεχίζοντας αὐτή τή σειρά τῶν ὁμιλιῶν πού κάνουμε πάνω στόν πονηρό, στά τελώνια καί στούς δαίμονες, στόν θάνατο, στίς μεταθανάτιες ἐμπειρίες καί στίς ὁράσεις πού βλέπουν πολλές φορές οἱ μελλοθάνατοι καί αὐτοί οἱ ὁποῖοι ἔχουν μία ἐπιθανάτια ἤ μεταθανάτια ἐμπειρία. Εἴχαμε πεῖ, ὅτι τά πιό πολλά ἀπό αὐτά ἀφοροῦν σέ τεχνάσματα τῶν δαιμόνων, παρόλο πού παρουσιάζονται, ὅπως λέει καί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὡς ἄγγελοι φωτός οἱ δαίμονες καί ἐξαπατοῦν πολλούς. Μάλιστα οἱ Προτεστάντες, οἱ ἑτερόδοξοι καί ἄθεοι ἀκόμα, ἄνθρωποι ἄλλων θρησκειῶν, ἔχουν ἐμπειρίες πού μοιάζουν μέ παράδεισο. Βλέπουν φωτεινά ὄντα πού μοιάζουν μέ Ἀγγέλους ἤ καί μέ τόν Χριστό τόν ἴδιο. Αὐτοί, βέβαια, ἀνάλογα μέ τό περιεχόμενο τῆς ψυχῆς τους καί μέ τό τί περιμένουν νά δοῦν, τά ἑρμηνεύουν, καί νομίζουν ὅτι βλέπουν ἀγγέλους ἤ τόν Χριστό. Ἀλλά ὅλα αὐτά εἶναι ἀταίριαστα μέ τήν ἐμπειρία τῶν Ἁγίων μας, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἀληθινές – γνήσιες ἐμπειρίες -νά τό ποῦμε ἔτσι- τοῦ ὑπερφυσικοῦ ἤ τοῦ μεταφυσικοῦ, εἶχαν τήν διάκριση τῶν πνευμάτων, καί ἔτσι μᾶς μιλοῦν αὐθεντικά γιά τό πῶς ἐμφανίζονται οἱ Ἄγγελοι, γιά τό πῶς ἐμφανίζονται οἱ δαίμονες καί γιά τό πῶς ἀκόμα ἔρχονται ὁ Χριστός καί οἱ Ἅγιοι, ἀλλά κατά κανόνα μόνο στούς ἁγίους καί ὄχι στούς τυχόντες, στούς αἱρετικούς, στούς ἄθεους, στούς ἑτερόθρησκους. Σ’ αὐτούς κατά κανόνα ἐμφανίζονται δαίμονες καί τούς παραπλανοῦν. «Πρῶτα, λοιπόν», λέει ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος, «ἅς ξέρουμε, ὅτι οἱ δαίμονες, ὄχι γιατί λέγονται δαίμονες, ἔτσι κι ἔγιναν. Διότι ὁ Θεός δέν ἔκαμε τίποτα κακό. Καλοί πλάσθηκαν κι αὐτοί». Δέν πλάστηκαν δηλαδή ὡς δαίμονες, ὡς διάβολοι, ὡς πονηρά πνεύματα, ἀλλά ὡς ἀγαθά πνεύματα. Εἶναι ἄγγελοι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἐκπέσει λόγω τῆς αὐτοπροαιρέτου κακίας τους. «Ἐπειδή», λέει ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος, ὅμως ξέπεσαν ἀπό τό οὐράνιο φρόνημα (ἀπό τήν ἀγαθή πνευματική προαίρεση) καί τοῦ λοιποῦ κυλιοῦνται γύρω ἀπό τή γῆ (διαρκῶς ἀσχολοῦνται περί τά γήινα),» καί κατεξοχήν εἶναι στόν ἀέρα, στήν ἀτμόσφαιρα, μεταξύ γῆς καί οὐρανοῦ, «τούς Ἕλληνες ἐξαπάτησαν μέ τίς (μυθολογικές) φαντασίες των»1. Ὑπάρχει μιά ὁλόκληρη μυθολογία, ἡ ὁποία εἶναι ἐμπνευσμένη ἀπό τά πονηρά πνεύματα. «Ἀπό φθόνο δέ πρός ἐμᾶς τούς Χριστιανούς», λέει ὁ Ἅγιος, «κινοῦν τά πάντα ἐναντίον μας, θέλοντας νά μᾶς ἐμποδίσουν τήν ἄνοδό μας πρός τούς οὐρανούς, γιά 264

νά μήν ἀνεβοῦμε ἐμεῖς ἐκεῖ, ἀπ’ ὅπου ἔπεσαν αὐτοί»2. Ἔχασαν τή θέση τους καί δέν θέλουν οἱ ψυχές, οἱ ἄνθρωποι οἱ δίκαιοι, νά πάρουν τή δική τους θέση στόν οὐρανό. Γι’ αὐτό καί κάνουν τό πᾶν νά ἐμποδίσουν τίς ψυχές, ἀφοῦ βγοῦν ἀπό τό σῶμα, στήν ἄνοδό τους πρός τόν Θεό. Αὐτά εἶναι τά λεγόμενα τελώνια. «Γι’ αὐτό εἶναι ἀνάγκη», λέει ὁ Μέγας Ἀντώνιος, «πολλῆς προσευχῆς καί ἀσκήσεως, ὥστε ὁ καθένας, λαβαίνοντας διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος χάρισμα διακρίσεως πνευμάτων, νά μπορέσει νά γνωρίσει τίς πανουργίες τους. Ποιοί π.χ. εἶναι λιγότερο φαῦλοι», ἀπό τούς δαίμονες, «ποιοί εἶναι φαυλότεροι, σέ τί ἐπιτηδεύεται μέ ἰδιαίτερη φροντίδα κι ἐπιμέλεια καί πῶς ἀνατρέπεται καί διώχνεται ὁ καθένας τους»3. Δέν ἔχουνε ὅλοι οἱ δαίμονες τόν ἴδιο βαθμό φαυλότητας, δηλαδή κακίας. Ὑπάρχουν φαύλοι καί ὑπάρχουν καί φαυλότεροι καί καθένας ἀπό αὐτούς θέλει καί τόν τρόπο του γιά νά ἀνατραπεῖ καί νά ἐκδιωχθεῖ. «Εἶναι πολλές οἱ πανουργίες τους καί τά κινήματα τῆς ἐπιβουλῆς των ἐναντίον μας. Ὁ μακάριος Παῦλος κι οἱ μαθητές του, τά εἶχαν μάθει τά τεχνάσματα αὐτά καί ἔλεγαν: «Διότι δέν ἀγνοοῦμε τά νοήματά του»4»5, λέει στό 2ο κεφάλαιο στόν 11ο στίχο. Πρέπει νά προσέξουμε νά μήν κυριευθοῦμε ἀπό τόν σατανᾶ. Δέν ἀγνοοῦμε τά νοήματά του, δηλαδή τόν τρόπο πού δρᾶ, τίς μηχανορραφίες του. «Ἐμεῖς δέ ὀφείλομε», λέει ὁ Μέγας Ἀντώνιος, «βάσει τῆς πείρας πού ἔχομε ἀπ’ αὐτά, νά διορθώνομε ὁ ἕνας τοῦ ἄλλου τίς ζημιές, πού τυχόν ἔπαθε ἀπ’ αὐτούς. Γι’ αὐτό, λοιπόν, κι ἐγώ, μιᾶς κι ἔχω μερική πείρα ἀπό αὐτά, θά σᾶς τά εἰπῶ, γιατί εἶστε τέκνα μου πνευματικά». Καί στή συνέχεια ὁ Ἅγιος ἔχει μία μακρά ἀναφορά -δέν θά τά ποῦμε βέβαια ὅλα σήμερα- μέ παραδείγματα, μέ περιστατικά, γιά νά μᾶς δώσει μία πλήρη, θά λέγαμε, δαιμονολογία, μιά διδασκαλία γιά τούς δαίμονες. Θά πεῖτε: – Πρέπει νά ἀσχολούμαστε μέ αὐτά; Μερικοί δέν πιστεύουν κἄν ὅτι ὑπάρχουν δαίμονες. Καί βέβαια πρέπει νά ἀσχολούμαστε, γιατί αὐτός εἶναι καί ὁ σκοπός πού ἦρθε ὁ Κύριος στή γῆ, ὁ σκοπός τῆς ἐνανθρωπήσεως, «ἵνα λύσῃ τά ἔργα τοῦ διαβόλου»6. Διότι ὁ ἄνθρωπος δέν ἔπεσε ἀπό μόνος του, ἀλλά τῇ ὑποκινήσει, τῇ παρακινήσει τοῦ διαβόλου, μέ τήν ὑποκίνηση τοῦ διαβόλου. Γι΄ αὐτό καί τό κακό στόν ἄνθρωπο ἔχει μία ἀντιστροφή, δηλαδή μπορεῖ νά ἀντιστραφεῖ. Γιατί δέν εἶναι ὁ ἐφευρέτης τοῦ κακοῦ ὁ ἄνθρωπος, ἀλλά ὁ διάβολος, καί ἡ πτώση τοῦ ἀνθρώπου εἶναι κι αὐτή ἕνα ἀπό τά ἔργα τοῦ διαβόλου. Καί τό ἔκανε βεβαίως γιά νά πληγώσει τόν Θεό, ἀπό φθόνο στόν ἄνθρωπο, καί γιά νά κυριαρχήσει ἐπάνω στόν ἄνθρωπο. «Τεχνάσματα», λοιπόν, «τοῦ διαβόλου καί μέσα ἀντιδράσεώς μας. Λοιπόν, ἄν δοῦν οἱ δαίμονες καί ὅλους τούς ἄλλους, βέβαια, Χριστιανούς, μά περισσότερο τούς μοναχούς, νά δείχνουν φιλοπονία στήν ἄσκηση καί νά προκόβουν, πρῶτα μέν ἐπιτίθενται καί πειράζουν, βάζοντας ἀλλεπάλληλα ἐμπόδια στόν δρόμο τους»7. Βλέπετε, πῶς ἀμέσως ὁ Ἅγιος μπαίνει στό θέμα καί μιλάει γιά ὅλους τούς χριστιανούς, κατεξοχήν τούς μοναχούς, οἱ ὁποῖοι δείχνουν φιλοπονία στήν ἄσκηση. Ἡ ἄσκηση, ὅπως ἔχουμε πεῖ κι ἄλλες φορές, εἶναι ὁ ἕνας ἀπό τούς δύο βασικούς 265

ἄξονες τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Ὁ ἄλλος ἄξονας εἶναι ἡ μυστηριακή ζωή. Ἀλλά χωρίς τήν ἄσκηση τά μυστήρια δέν ὠφελοῦν, γιατί καταντοῦν σάν κάτι μαγικές διαδικασίες καί τελετές. Ὄχι μόνο δέν ὠφελεῖται, ἀλλά βλάπτεται ὁ ἄνθρωπος. Ὅταν δέν ὑπάρχει ἄσκηση, δέν ὑπάρχει εὐκολία – δυνατότητα στό νά τηρήσει κανείς τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, γιατί ἡ ἄσκηση ταπεινώνει τήν σάρκα, τό σαρκικό φρόνημα, καί ἐνισχύει τό πνεῦμα. Ἐπειδή «ἡ σάρξ ἐπιθυμεῖ κατά τοῦ πνεύματος»8, ὅσο ἐλαττώνεται ἡ δύναμη τῆς σάρκας καί ὁ ἄνθρωπος δέν ἱκανοποιεῖ τά θελήματα τῆς σάρκας, δηλαδή ἐγκρατεύεται, τόσο ἐνισχύει τό πνεῦμα του καί τόσο γίνεται πνευματικότερος ἄνθρωπος. Ὅταν, ὅμως, κανείς δέν κάνει ἄσκηση, δέν ἔχει ἐγκράτεια δηλαδή στίς διάφορες ἀρχικές ἡδονές, δέν ἀποφεύγει τίς ὑπερβολές στό φαγητό, στόν ὕπνο κ.λ.π., ἀλλά ἀχαλίνωτα ἀφήνεται σ’ αὐτές, τότε βεβαίως καταβαραθρώνει τό πνεῦμα του. Τό πνεῦμα σχεδόν τό σβήνει καί γίνεται σαρκικός ἄνθρωπος. Γι’ αὐτό, ὅσο περνάει ἡ ζωή τοῦ ἀνθρώπου καί μεγαλώνει καί περνοῦν τά χρόνια, συμβαίνει ἕνα ἀπό τά δύο: ἤ ὁ ἄνθρωπος σαρκοποιεῖται ἤ πνευματοποιεῖται. Καί ὅσο κανείς δέν ἔχει ἄσκηση καί ἐγκράτεια, μπορεῖ νά ἔχει μυστηριακή ζωή, ὑποτίθεται -δέν εἶναι γνήσια βέβαια- νά ἐξομολογεῖται καί νά κοινωνεῖ, τόσο σαρκοποιεῖται καί ἡ ψυχή του ἀκόμα. Ὅταν ὅμως ὁ ἄνθρωπος ἐγκρατεύεται καί ἀσκεῖται, ὅσο περνᾶνε τά χρόνια τόσο πνευματοποιεῖται. Ἡ ψυχή του καθαρίζεται καί ἡ καρδία του, ἀλλά καί τό σῶμα του γίνεται πνευματικό σῶμα. Κατά κάποιο τρόπο ἀποσαρκώνεται, ἐξαϋλώνεται καί τό σῶμα. Καί αὐτό τό βλέπουμε βέβαια στούς ἁγίους μας ἀσκητές κατεξοχήν, τί ἐξαϋλωμένο ἀσκητικό σῶμα ἔχουν! Ὅταν κανείς λοιπόν ἀσκεῖται ἔτσι, αὐτό δέν ἀρέσει καθόλου στούς δαίμονες, γι’ αὐτό καί βάζουν πάρα πολλά ἐμπόδια. Καί ποιά εἶναι αὐτά; Πρῶτον «εἶναι οἱ πονηρές σκέψεις – οἱ πονηροί διαλογισμοί», λέει ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος. «Ἀλλά δέν πρέπει ἐμεῖς νά φοβόμαστε τίς ὕπουλες αὐτές ἐνέργειές τους. Διότι, μέ προσευχές καί νηστεῖες καί μέ πίστη πρός τόν Κύριο, πέφτουν ἀμέσως μόνοι τους»9. Αὐτό ἀκριβῶς πού εἶπε ὁ Κύριος ἐπαναλαμβάνει καί ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος μέ τό πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, μέ τό πνεῦμα τό Ἅγιο, γιά νά καταλάβουμε ὅτι καί οἱ Ἅγιοι δέν ἔχουνε διαφορετικό πνεῦμα ἀπό τό πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ. Ἀλλά τό πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ εἶναι καί τό πνεῦμα τῶν Ἁγίων καί ἡ Χάρις τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ εἶναι καί ἡ Χάρις πού ἔχουν καί οἱ Ἅγιοι. Γι’ αὐτό καί ὅταν προσκυνοῦμε τούς Ἁγίους, τίς ἅγιες εἰκόνες τους καί τά λείψανά τους, οὐσιαστικά προσκυνοῦμε τόν Θεό, τήν ἄκτιστη θεία Χάρη, ἡ ὁποία τούς ἔκανε Ἁγίους. Οἱ Ἅγιοι, λοιπόν, μᾶς λένε ὅ,τι καί ὁ Χριστός. – Τί μᾶς λέει ὁ Χριστός μας; «Τοῦτο τό γένος οὐκ ἐκπορεύεται εἰ μή ἐν προσευχῇ καί νηστείᾳ»10. Αὐτό τό γένος, ἐννοεῖ τῶν δαιμόνων, δέν φεύγει ἀπό τόν ἄνθρωπο παρά μόνο μέ προσευχή καί νηστεία. Γνωρίζουμε ὅτι ὁ ἄνθρωπος ὅσο εἶναι ἀβάπτιστος εἶναι κατοικητήριο τῶν δαιμόνων. Μᾶς τό εἶχε πεῖ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, ὅταν μᾶς μίλησε γιά τήν βλασφημία κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὅταν μᾶς εἶπε, ὅτι ὁ ἄνθρωπος, ἐάν δέν προσέξει, ἐνῶ καθαρίζεται, μπορεῖ μετά νά γεμίσει ὄχι ἀπό ἕνα δαιμόνιο πού εἶχε προηγουμένως, 266

ἀλλά μέ ἑφτά χειρότερα ἀπ’ αὐτό11. Ἡ κάθαρση αὐτή γίνεται μέσα στήν ἁγία μας Ἐκκλησία μέ τό ἅγιο Βάφτισμα. Ὅσο ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀβάπτιστος, κατοικεῖ στό κέντρο τῆς ὕπαρξής του τό πονηρό πνεῦμα. Κυριαρχεῖται ἀπό τά πονηρά πνεύματα. Γι’ αὐτό εἶναι ἀσυγχώρητο καί μεγάλη πλάνη νά λέμε ὅτι δέν ὑπάρχει διάβολος ἤ ὅτι ἐμένα δέν μέ ἐπηρεάζει. Κι ὅμως, αὐτούς πού λένε ὅτι δέν τούς ἐπηρεάζει, αὐτούς τούς ἐπηρεάζει περισσότερο ἀπ’ ὅλους. Καί ἡ μεγαλύτερη ἀπάτη τῶν δαιμόνων εἶναι ἀκριβῶς νά πείσουν τόν ἄνθρωπο ὅτι δέν ὑπάρχουν, ὁπότε ἀνενόχλητοι βλάπτουν τόν ἄνθρωπο. Ἔτσι, λοιπόν, οἱ δαίμονες κατοικοῦν μέσα στόν ἄνθρωπο καί δέν φεύγουν παρά μόνο μέ προσευχή καί νηστεία. Ἐπηρεάζουν τόν ἄνθρωπο μέσω τῶν λογισμῶν. Καί ὅταν φεύγουν, πάλι δέν φεύγουν τελείως, ἀλλά στέκονται καί, λένε οἱ ἅγιοι Πατέρες, μᾶς τοξεύουν μέ τά βέλη τῶν λογισμῶν καί μέ τήν ὑγρότητα τῶν ἡδονῶν, οἱ ὁποῖες ἡδονές λειτουργοῦν ὡς δόλωμα στό ἀγκίστρι τοῦ διαβόλου. Ὁ ἄνθρωπος ἑλκύεται ἀπό τίς ἡδονές πού τοῦ προβάλλουν οἱ δαίμονες, τίς σαρκικές ἡδονές, καί καταπίνει τό ἀγκίστρι τοῦ διαβόλου, πιάνεται στό ἀγκίστρι του. Ὅταν ὅμως ὁ ἄνθρωπος ἀσκεῖται, νηστεύει καί προσεύχεται, τότε αὐτές οἱ δαιμονικές ἐνέργειες ἀποσιωποῦνται, καταπίπτουν, καί ὁ διάβολος δέν τολμᾶ νά πλησιάσει αὐτόν τόν ἄνθρωπο. «Ἀλλά», λέει ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος, «καί ἀφοῦ πέσουν», οἱ δαίμονες καί ἀποκρουστοῦν μέ τήν ἄσκηση πού κάνει ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ καί τήν προσευχή, «δέν παύουν, ἀλλά καί πάλιν» προσπαθοῦν νά ἐπηρεάσουν καί «ἔρχονται πανούργα καί δόλια. Ὅταν δέν κατορθώσουν στά φανερά νά ἐξαπατήσουν τήν καρδιά μέ βρώμικους, μά ἡδονικούς λογισμούς, ἐπιτίθενται μέ ἄλλον τρόπο. Πλάθουν φαντάσματα καί προσπαθοῦν νά μᾶς ἐκφοβίσουν, ὑποκρινόμενοι διάφορες μορφές καί ἐμφανίσεις». Μετά προχωροῦν σέ μία πιό αἰσθητή πειρασμική ἐνέργεια. «Μιμοῦνται γυναῖκες, θηρία, ἑρπετά, καί πλῆθος στρατιωτῶν», ὅλα αὐτά κατά φαντασία, «ἤ ἀλλάζουν τά μεγέθη τῶν πραγμάτων. Ἀλλ’ οὔτε καί τότε πρέπει νά δειλιάζουμε μέ τά φαντάσματά τους αὐτά. Γιατί δέν εἶναι τίποτε καί γρήγορα ἐξαφανίζονται, ἐάν μάλιστα ὁ καθένας μας ὀχυρώνει τόν ἑαυτό του μέ τήν πίστη καί τό σημεῖον τοῦ Σταυροῦ»12. Μοῦ διηγεῖτο ἕνας συνταξιοῦχος ἀστυνομικός, ὁ ὁποῖος εἶχε μετανοήσει πολύ θερμά καί ἔκανε συνεχῶς τήν νοερά προσευχή, ὅτι εἶχε τέτοιους πειρασμούς, δηλαδή ἔβλεπε τούς δαίμονες σάν στρατιῶτες νά τοῦ ἐπιτίθενται, ὅπως λέει ἐδῶ ὁ Ἅγιος. Πλῆθος στρατιωτῶν, ἤ ἀκόμα λέει ὁ Ἅγιος, καί σάν θηρία, σάν ἑρπετά κ.λ.π. ἐμφανίζονται γιά νά τρομάξουν τόν ἀγωνιστή. Ἀλλά αὐτό βέβαια εἶναι τό “plan B” θά λέγαμε τοῦ διαβόλου. Τό πρῶτο εἶναι μέ τούς λογισμούς. Ἄν σέ ρίχνει μέ τούς λογισμούς, δέν χρειάζεται νά κάνει τέτοια πράγματα, φαντασίες κ.λ.π. Ἄν ὅμως τόν νικήσεις στό πρῶτο σχέδιο, στούς λογισμούς, στήν πρώτη του ἐπίθεση, μετά θά σοῦ κάνει αὐτή τήν ἐπίθεση μέσω τῆς φαντασίας. Καί τότε ὅμως δέν πρέπει νά δειλιάσεις, γιατί δέν εἶναι τίποτε, καί μάλιστα ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἔχει πίστη καί κάνει μέ πίστη τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ. Οἱ δαίμονες τρέμουν τόν Τίμιο Σταυρό καί τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ καί τή λέξη ἀκόμα σταυρός. «Εἶναι καί τολμηροί καί πολύ ἀναιδεῖς, γιατί ἀκόμη κι ἄν νικηθοῦν μ’ αὐτόν τόν 267

τρόπο καί πάλιν ἐπιτίθενται μέ ἄλλον τρόπο. Προσποιοῦνται ὅτι μαντεύουν καί προλέγουν τά μέλλοντα». Θά λέγαμε τώρα εἶναι τό τρίτο τους σχέδιο. Ἄν νικηθοῦν καί οἱ φαντασίες οἱ δαιμονικές ἀπό τόν ἀγωνιστή, τότε ὁ διάβολος ἐπιτίθεται καί κάνει τόν προφήτη, ἐνῶ δέν ξέρει τό μέλλον. Ὁ διάβολος ποτέ δέν μπορεῖ νά προβλέψει τό μέλλον. Εἰκασίες κάνει μέ βάση τήν πείρα χιλιάδων ἐτῶν πού ἔχει, ἀλλά δέν ξέρει τίποτα πραγματικά γιά τό μέλλον. Μερικές φορές πέφτει μέσα, μερικές φορές γελοιοποιεῖται. Γι’ αὐτό εἶναι τελείως ἀνάρμοστο γιά τούς χριστιανούς νά πηγαίνουν γιά νά μάθουν τό μέλλον τους στούς λεγόμενους μελλοντολόγους, καφετζοῦδες, χαρτορίχτρες καί ὅλα αὐτά. Ὅλα αὐτά εἶναι δαιμονικές ἀπάτες. Ἀκόμα παρουσιάζονται λέει ἐντυπωσιακοί «ψηλοί ὡς τή στέγη καί μέ φαρδιές πλάτες, ὥστε ὅσους δέν μπορέσουν ν’ ἀπατήσουν μέ τούς λογισμούς, μήπως τούς παρασύρουν μέ τέτοιες τρομερές φαντασίες. Ἐάν ὅμως βροῦν τήν ψυχή ἀσφαλισμένη στήν πίστη καί τήν ἐλπίδα τῆς διανοίας, προσκαλοῦν τοῦ λοιποῦ τούς ἀρχηγούς των». Ὅταν ἀποτύχουν, τότε φωνάζουν τούς ἀρχηγούς τους. Γιατί ὑπάρχουν διαβαθμίσεις καί στούς δαίμονες, ὅπως ὑπάρχουν καί στούς Ἀγγέλους. Ὑπάρχουν καί στούς δαίμονες «ἀξιωματικοί», ἀνώτεροι δηλαδή, πού ἔχουν μεγαλύτερη κακία καί φαυλότητα. «Περιγραφή τοῦ διαβόλου: Ἔλεγε», ὁ Μέγας Ἀντώνιος, «πώς πολλές φορές φαίνονται, ὅπως φανέρωσε ὁ Κύριος τόν διάβολο εἰς τόν Ἰώβ, λέγοντάς του: «Λάμπουν τά μάτια του ὡς εἶδος ἑωσφόρου – σάν ἥλιος χαραυγῆς. Ἀπό τό στόμα του πηδοῦν λαμπάδες ἀναμμένες κι ἐκσφενδονίζονται φωτιᾶς κομμάτια, ἀπό τά ρουθούνια του βγαίνει καπνός, ὅπως ἀπό καμίνι πού σιγοκαίγεται μέ πυρακτωμένα κάρβουνα. Εἶναι ἡ ψυχή του θράκα ἀναμμένη καί φλόγα βγαίνει ἀπ’ τό στόμα τοῦ»13. «Ἐν πταρμῷ αὐτοῦ ἐπιφαύσκεται φέγγος». Ὁ πταρμός, δηλαδή τό φτέρνισμα, ἐννοεῖ τήν κακοποιό δύναμη τοῦ διαβόλου. «Οἱ δέ ὀφθαλμοί αὐτοῦ εἶδος Ἑωσφόρου». Οἱ ὀφθαλμοί του εἶναι σάν ἕνα εἶδος ἑωσφόρου, ἐννοεῖ δηλαδή ὅτι μετασχηματίζεται ὁ διάβολος σέ πρωινό ἀστέρι. Ἑωσφόρος: αὐτός πού φέρνει τήν ἕω, τήν αὐγή, ὁ αὐγερινός, τό λαμπρό αὐτό ἀστέρι πού ἀνατέλλει πρῶτο-πρῶτο τό πρωί. Ἔτσι ἐμφανίζεται ὁ διάβολος, ὡς ἄγγελος φωτός, ὅπως ἦταν πρίν τήν πτώση του, γιά νά ξεγελᾶ τούς ἀφελεῖς. «Ἐκ στόματος αὐτοῦ ἐκπορεύονται ὡς λαμπάδες καιόμεναι καί διαῤῥιπτοῦνται ὡς ἐσχάραι πυρός». Ἀπό τό στόμα του βγαίνουν λαμπάδες ἀναμμένες καί ἐκσφενδονίζονται ἐσχάραι πυρός. Ἐσχάραι πυρός εἶναι οἱ πυρσοί πού ἄναβαν οἱ στρατιῶτες τῶν φυλακίων γιά νά συννενοηθοῦν καί ἔδιναν σήματα μέσω τῶν πυρσῶν ἀπό τό ἕνα φυλάκιο στό ἄλλο. «Ἐκ μυκτήρων αὐτοῦ ἐκπορεύεται καπνός καμίνου καιομένης πυρί ἀνθράκων∙ ἡ ψυχή αὐτοῦ ἄνθρακες, φλόξ δέ ἐκ στόματος αὐτοῦ ἐκπορεύεται». Ὅλα αὐτά τά χωρία τοῦ κεφαλαίου αὐτοῦ τοῦ Ἰώβ δείχνουν τίς πανουργίες τοῦ διαβόλου καί ἀποβλέπουν, γι’ αὐτό μᾶς τά παραδίδει τό Πνεῦμα τό Ἅγιο, στήν τέλεια ἐπαγρύπνηση τῶν ἀνθρώπων καί μάλιστα τῶν μοναχῶν, γιά νά ἔχουμε σταθερή ἄμυνα ἐναντίον τους. Ἀναφέρονται εἰς τόν αἰσθητόν δράκοντα τῶν ποταμίσιων ὑδάτων, τόν κροκόδειλο, ἤ ἄλλο μεγάλο κῆτος τῶν θαλασσῶν, πού εἶναι εἰκόνα τοῦ διαβόλου γιά νά ἐννοήσουμε ἀναγωγικά τόν διάβολο. «Ἔτσι λοιπόν ἐμφανιζόμενος ὁ ἄρχοντας τῶν δαιμόνων φοβερίζει, ὅπως προεῖπα, 268

«γιατί καυχιέται γιά μεγάλα πράγματα ὁ πανοῦργος, ὅπως τόν ἀπέδειξε ὁ Κύριος καί πάλι στόν Ἰώβ, λέγοντας: Θωρεῖ τό σίδερο γιά ἄχυρο καί τόν χαλκό σάν σάπιο ξύλο»14. «Καί θεωρεῖ τή θάλασσα σάν φιαλίδιό του μέ ἀρωματάκι, πώς ἔχει στήν ἰδιοκτησία του σάν λάφυρα τά Τάρταρα τῆς Ἀβύσσου καί τήν ἴδια τήν Ἄβυσσο τή λογαριάζει γῆ περίπατό του»15. «Ἀλλά καί μέσω τοῦ Προφήτου μᾶς ἀπεκάλυψε ὁ Κύριος τίς πανουργίες τοῦ διαβόλου, λέγοντας πώς: «Εἶπεν ὁ ἐχθρός: Ἀδιάκοπα θά τό ἐπιδιώξω καί δέν μπορεῖ παρά νά κυριέψω τόν ἄνθρωπο»16. Αὐτό εἶναι ἀπό τήν Ἔξοδο καί τό λέει ὁ Προφήτης Μωυσῆς «διώξας καταλήψομαι, μεριῶ σκῦλα, ἐμπλήσω ψυχήν μου, ἀνελῶ τῇ μαχαίρᾳ μου, κυριεύσει ἡ χείρ μου»17. Εἶναι ἀπό τήν ὠδή τοῦ Μωυσέως μετά τή διάβαση τῆς Ἐρυθρᾶς Θαλάσσης, πού ἀναφέρεται στόν Φαραώ, ὁ ὁποῖος κι αὐτός ὁ Φαραώ εἶναι τύπος τοῦ διαβόλου. Ὁ Φαραώ τί ἔκανε; Ὑπερηφανεύτηκε ὅτι θά καταδιώξει καί θά ἀφανίσει τούς Ἰσραηλίτες. Καί ἐδῶ λοιπόν ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος, ἀναφέρεται στόν ἐχθρό, τόν σατανᾶ, πού ὑπερηφανεύτηκε ὅτι θά μᾶς νικήσει ὅλους, χωρίς νά ὑπολογίσει ὅτι θά θανατωθεῖ ὁ ἴδιος. «Καί μέ ἄλλον Προφήτη μᾶς ἀποκαλύπτει πῶς μεγαλοκαυχιέται ὁ διάβολος, λέγοντας: «θά καταλάβω μέ τό χέρι μου τήν οἰκουμένη ὅλη, σάν μιά φωλιά πουλιοῦ καί θά τή σηκώσω ὅπως παίρνω τά ἐγκαταλειμμένα αὐγά»18. Γενικά, μέ τέτοια ἐπιχειρήματα κομπάζουν καί τέτοια ὑπόσχονται, γιά νά ἀπατήσουν τούς θεοσεβεῖς»19. Ἐμφανίζεται ὁ διάβολος ὡς πανίσχυρος, ὡς παντοδύναμος, ὡς ἀνίκητος. «Σείσω πόλεις κατοικουμένας», αὐτό εἶναι ἀπό τόν Προφήτη Ἡσαΐα, «καί τήν οἰκουμένην ὅλην καταλήψομαι τῇ χειρί ὡς νοσσιάν». Θά τήν ἁρπάξω ὅλη σάν μιά φωλιά πουλιῶν «καί ὡς καταλελειμμένα ὠά ἀρῶ», καί σάν αὐγά πουλιῶν θά τή σηκώσω «καί οὐκ ἔστιν ὅς διαφεύξεταί με ἤ ἀντείπῃ μοι»20, καί δέν θά μοῦ ξεφύγει κανένας οὔτε θά ἀνοίξει τό στόμα του νά μοῦ φέρει ἀντίρρηση. «Ἐμεῖς καί πάλιν οἱ πιστοί οὔτε μ’ αὐτά πρέπει νά φοβόμαστε, τίς φαντασίες τοῦ διαβόλου, καί νά προσέχουμε τίς φωνές του, γιατί ψεύδεται καί δέν λέει ὁλωσδιόλου τίποτε τό ἀληθινό». Καυχιέται, ἀλλά χωρίς νά ὑπάρχει ἀντίκρυσμα, χωρίς περιεχόμενο, χωρίς νά ἔχει καμία δύναμη. «Μή σέ μέλει πού, τέτοια λέγοντας, ἀποθρασύνεται τόσο, γιατί σύρεται σάν τό θαλάσσιο κῆτος (τόν καρχαρία) μέ τό ἀγκίστρι ἀπό τόν Σωτῆρα», ἀπό τόν Χριστό, «καί τοῦ ἔχει βάλει γύρω στή μύτη χαλινάρια (γκέμια, καπίστρια), ὅπως στό κτῆνος. Εἶναι δεμένος ἀπ’ τό ρουθούνι μέ κρίκους σάν τούς δραπέτες κι ἔχει στά χείλη περάσει δακτυλίδι (ὅπως στούς ταύρους)». Ὅσοι ἔχετε ἐπαφή μέ ζῶα, ξέρετε. Τό ζῶο ἔχει τεράστια δύναμη, ἕνα ἄλογο, ἕνα μουλάρι, ἕνα βόδι κ.λ.π. κι ὅμως ὁ ἄνθρωπος μέ τό καπίστρι, μέ τόν χαλκά ἐκεῖνο πού τοῦ βάζει, τό ὁδηγεῖ ὅπου θέλει. Ἔτσι εἶναι καί ὁ διάβολος δεμένος ἀπό τόν Χριστό μας. «Ἔχει δεθεῖ ἀπό τόν Κύριο σάν (ἀσήμαντο) σπουργίτι, γιά νά τόν περιπαίζουμε ἐξευτελιστικά ἐμεῖς. Ἀκόμη, εἶναι ριγμένος κατά γῆς, κι αὐτός καί ὅλα τά δαιμόνια τῆς παρέας του, ὅπως τά φίδια κι οἱ σκορπιοί, γιά νά καταπατοῦνται 269

ἀπό μᾶς τούς χριστιανούς»21. Ὅπως λέει ὁ Κύριος στό δέκατο κεφάλαιο στό κατά Λουκᾶν στούς Ἀποστόλους: «ἰδού δίδωμι ὑμῖν τήν ἐξουσίαν τοῦ πατεῖν ἐπάνω ὄφεων καί σκορπίων καί ἐπί πᾶσαν τήν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ, καί οὐδέν ὑμᾶς οὐ μή ἀδικήσῃ. πλήν ἐν τούτῳ μή χαίρετε», ἀλλά νά μή χαίρεστε γι’ αὐτό, τό ὅτι ἔχετε δηλαδή αὐτή τήν ἐξουσία νά καταπατεῖτε τόν διάβολο. Δέν εἶναι τόσο σπουδαῖο αὐτό. Ἀλλά τό σπουδαῖο ποιό εἶναι; Τό «ὅτι τά ὀνόματά σας ἔχουν γραφεῖ στόν οὐρανό»22, στό βιβλίο τῆς ζωῆς, εἶστε χριστιανοί, εἶστε υἱοί τοῦ Θεοῦ καί αὐτή πρέπει νά εἶναι καί ἡ δική μας ἡ χαρά. «Γνώρισμα τῆς ἀδυναμίας» τοῦ διαβόλου καί ἀπόδειξη, λέει ὁ Μέγας Ἀντώνιος, «εἶναι ὅτι ἐμεῖς τώρα -οἱ χριστιανοί-, πολιτευόμαστε ἐναντίον του». Νά ἐμεῖς αὐτή τήν ὥρα μιλᾶμε ἐναντίον του, μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, καί δέν μπορεῖ νά μᾶς κάνε τίποτα. «Ἄν καί δηλώνει πώς ἀφανίζει τή θάλασσα καί κατέχει τήν οἰκουμένη, νά τώρα, πού δέν μπορεῖ νά ἐμποδίσει τήν ἀσκητική ζωή σας, οὔτε κι ἔμενα, πού σᾶς μιλάω ἐναντίον του», λέει ὁ Μέγας Ἀντώνιος. «Ἄς μήν προσέχομε λοιπόν σ’ ὅ,τι λέει, γιατί ψεύδεται, μήτε καί νά δειλιάζουμε μέ τά φαντάσματά του, μιᾶς κι εἶναι ψεύτικα κι αὐτά»23. Μία εἰκόνα τοῦ διαβόλου, μία φανέρωση τοῦ διαβόλου εἶναι καί ὁ Ἀντίχριστος. Ἀλλά καί οἱ πολλοί ἀντίχριστοι πού πάντα ὑπάρχουν. Ἀπό τή στιγμή πού ἐμφανίστηκε ὁ Χριστός καί ἄρχισε τό κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου «καί νῦν ἀντίχριστοι πολλοί γεγόνασιν»24, λέει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος. Ἀπό τότε ἀκόμα ἔχουμε πολλούς ἀντιχρίστους, δηλαδή ὄργανα τοῦ διαβόλου, τά ὁποῖα ἀκριβῶς χρησιμοποιοῦν τήν ἴδια τεχνική μέ τόν διάβολο. Τί κάνουν; Προσπαθοῦν νά τρομοκρατήσουν καί νά φανερωθοῦν ὡς ἀνίκητοι, ὡς πανίσχυροι, ὡς παντοδύναμοι. Ἔτσι καί τό κακό, καί σήμερα βλέπετε, καί μέσω τῆς μασονίας κ.λ.π. ὅλης αὐτῆς τῆς τεράστιας ὀργανωμένης δράσης τοῦ κακοῦ καί παγκόσμιας ἐξάπλωσής του φανερώνεται ὡς ἀνίκητο τό κακό. Ἀλλά δέν εἶναι καθόλου ἔτσι. Τό κακό, τό ὁποῖο ἐμπνέεται ἀπό τόν διάβολο, εἶναι δεμένο καί ὅσο τοῦ ἐπιτρέπει ὁ Θεός ἐκδηλώνεται καί ἐνεργεῖ. Κάποια στιγμή «τῷ πνεύματι τοῦ στόματος αὐτοῦ ἀναλώσει»25 τόν Ἀντίχριστο. Ἕνα φού.. θά κάνει ὁ Χριστός καί θά διαλύσει τόν διάβολο, τά ὄργανά του, καί ὅλους τούς ἀντιχρίστους καί θά ριχθοῦν στήν λίμνη τοῦ πυρός τήν καιομένη. Ἑπομένως, δέν πρέπει νά δειλιάζουμε, οὔτε νά ἀπελπιζόμαστε οὔτε νά πτοούμαστε ἀπό αὐτή τή φαινομενική μεγάλη ἰσχύ πού ἔχει τό κακό. Ὁ διάβολος ψεύδεται καί προσπαθεῖ νά μᾶς κάνει νά δειλιάσουμε μέ τά φαντάσματά του, «δέν εἶναι φῶς ἀληθινό, αὐτό πού φαίνεται μέ τά τεχνάσματα αὐτά, ἀλλά εἶναι μᾶλλον τά προοίμια καί οἱ εἰκόνες τοῦ πυρός ἐκείνου, πού ἔχει προετοιμασθεῖ γι’ αὐτούς (στή Δευτέρα Παρουσία)». Εἶναι τό πῦρ τῆς κολάσεως καί οἱ ἀνταύγειες ἐκείνου τοῦ πυρός εἶναι τά δαιμονικά φῶτα. «Ἀκόμα γιατί προσπαθοῦν νά ἐκφοβίζουν τούς ἀνθρώπους μ’ αὐτά, γιά τά ὁποῖα μέλλουν νά κατακριθοῦν»26 καί γι’ αὐτό ἀκριβῶς δέν πρέπει νά τούς φοβόμαστε. «Ἔτσι φαίνονται καί παρ’ ὅλα αὐτά ἐξαφανίζονται χωρίς νά βλάψουνε κανέναν ἀπό τούς πιστούς, παίρνοντας μάλιστα τή μορφή τοῦ πυρός πού μέλλει νά τούς δεχτεῖ». Ἡ φωτιά πού θά τούς κάψει, εἶναι αὐτή πού προσπαθοῦν νά μᾶς τρομοκρατήσουν. 270

Ἀλλά ἡ φωτιά δέν εἶναι γιά μᾶς, εἶναι γιά αὐτούς, καί ἐμεῖς δέν πρέπει νά τήν φοβόμαστε. «Οὔτε γι’ αὐτά λοιπόν, εἶναι σωστό νά τούς φοβόμαστε, διότι ὅλα τους τά τεχνάσματα γιά τίποτα δέν λογαριάζονται, ἀπό τή χάρη τοῦ Χριστοῦ»27. «Δόλιες ἀπομιμήσεις τῶν διαβόλων καί τό ἀντίδοτό τους. Εἶναι καί δόλιοι καί ἕτοιμοι νά μεταβάλλονται καί μετασχηματίζονται σέ ὅλα. Πολλές φορές κάνουν πώς ψάλλουν μουσικά, χωρίς νά φαίνονται καί χρησιμοποιοῦν λέξεις ἀπό τίς Γραφές», γιά νά ἐξαπατήσουν. «Καί μερικές φορές, ὅταν ἐμεῖς διαβάζουμε, εὐθύς αὐτοί ἐπαναλαμβάνουν σάν ἠχώ πολλές φορές τά ἴδια πού ἔχουν διαβαστεῖ. Καί σάν κοιμόμαστε μᾶς σηκώνουν γιά προσευχές». Ἔπιασε τόν διάβολο ὁ πόνος γιά νά κάνουμε προσευχή… Ὄχι, ἔχουν τόν σκοπό τους οἱ δαίμονες, νά σέ βγάλουν ἀπό τό πρόγραμμά σου, νά σέ κουράσουν, νά σέ ρίξουν σέ ὑπερβολή καί σέ ἄκαιρη ἄσκηση γιά νά σοῦ ποῦνε μετά, παράτησέ τα ὅλα! «Κι αὐτό τό κάνουν συνεχῶς, ὥστε σχεδόν δέν μᾶς ἀφήνουν οὔτε νά κοιμηθοῦμε. Κάποτε – κάποτε, ὅταν μεταμορφώνονται σέ μοναχούς, προσποιοῦνται νά μιλοῦν σάν εὐλαβεῖς». Ἀκόμα καί σέ μοναχούς μεταμορφώνονται! Δέν εἶναι παράδοξο. Καί σέ ἀγγέλους. Ἀκόμα καί τή μορφή τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Παναγίας παίρνουν. Ὁ μέγας πρῶτος ἀσκητής τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ὁ Ἅγιος Πέτρος ὁ Ἀθωνίτης, κινδύνεψε νά πλανηθεῖ, γιατί ὁ διάβολος τοῦ ἐμφανίστηκε μέ τή μορφή τῆς Παναγίας. Μεταμορφώνονται σέ μοναχούς καί προσποιοῦνται τούς εὐλαβεῖς «γιά νά μᾶς πλανήσουν μέ τό σχῆμα μας κι ἔπειτα νά τραβήξουν ὅπου θέλουν αὐτούς πού ἐξαπάτησαν. Ἀλλά δέν πρέπει νά τούς προσέχομε, ἔστω κι ἄν μᾶς ξυπνοῦν γιά προσευχή καί ἄν μᾶς συμβουλεύουν νά μή τρῶμε καθόλου ἤ ἄν προσποιοῦνται πώς μᾶς κατηγοροῦν καί μᾶς κοροϊδεύουν γιά ἐκεῖνα πού κάποτε μᾶς ἔκαμαν συγκατάβαση»28. Γιατί ὁ διάβολος αὐτή τήν τακτική ἔχει, πρίν κάνεις μία ἁμαρτία, σοῦ λέει, δέν εἶναι τίποτα, προχώρησε… ἕνα μυρμηγκάκι εἶναι αὐτό… Μόλις τήν κάνεις, γίνεται λιοντάρι καί σοῦ βάζει ἕναν μεγάλο ὀγκόλιθο τύψεις γι’ αὐτό πού ἔκανες, μέ σκοπό νά σέ ἀπελπίσει. «Διότι δέν τά κάνουν αὐτά ἀπό εὐλάβεια ἤ γιά τήν ἀλήθεια, ἀλλά γιά νά φέρουν σέ ἀπελπισία τούς ἀκέραιους καί νά εἰποῦν πώς εἶναι ἀνώφελη ἡ ἀσκητική ζωή», δέν βγαίνει τίποτα… καί ἡ νηστεία κουραστική εἶναι, καί ἡ ἀγρυπνία σπάει κόκκαλα, παράτησέ τα ὅλα… ἐσύ ἔτσι εἶσαι, ἔτσι εἶναι ὀ χαρακτήρας σου, ἀδιόρθωτος θά μείνεις… καί ὁ σκοπός τους τελικά εἶναι νά ἀφήσεις τήν ἄσκηση, νά ἀφήσεις τήν νήψη, τήν ἐγρήγορση, τήν προσευχή καί νά παραδοθεῖς στά χέρια του. Καί σκοπός τους εἶναι «νά κάμουν τούς ἀνθρώπους νά τή σιχαθοῦν, διότι δῆθεν ἡ μοναχική ζωή» καί ἡ χριστιανική ζωή «εἶναι φορτική καί βαρύτατη καί νά ἐμποδίσουν ὅσους πολιτεύονται ἐναντίον τους»29. Γιατί ὁ χριστιανός καίει τόν διάβολο μέ τή ζωή του. Μέ τήν ἀγάπη πού δείχνει στόν Κύριο λειτουργεῖ σάν ἕνα καρφί στόν διάβολο καί γι’ αὐτό ὁ διάβολος τοῦ ἀντιστρατεύεται καί προσπαθεῖ νά τόν κάνει νά σταματήσει καί νά προσεύχεται καί νά νηστεύει καί νά ἐγκρατεύεται ἀπό ὅλα γιά χάρη τοῦ Χριστοῦ. Ἐπειδή ὁ διάβολος μισεῖ τόν Θεό, τόν Χριστό, γι’ αὐτό κινεῖται ἐναντίον τῶν χριστιανῶν, οἱ ὀποῖοι δείχνουν τήν ἀγάπη τους στόν Χριστό τηρώντας τίς ἐντολές 271

Του. «Ὁ Κύριος φιμώνει τούς δαίμονες. Ὁ Προφήτης Ἀββακούμ σταλμένος ἀπό τόν Κύριο, κάτι τέτοιους δαίμονες ἐλεεινολογοῦσε, λέγοντας τά ἑξῆς: «Ἀλίμονο σ’ ἐκεῖνον πού ποτίζει τόν πλησίον του μέ τό ποτήρι τῆς ὀργῆς του, πού φέρνει θολερή καταστροφή»30»31. Ἀναφέρεται ὁ Προφήτης στό ποτήρι τῆς ὀργῆς μέ τό ὁποῖο ποτίζει ὁ δυνάστης τούς λαούς, καί ἐνταῦθα τούς Ἀσσυρίους, καί τούς μεθάει, γιά νά μπορέσει νά μπεῖ καί στά πιό κρυφά μέρη τῶν σπιτιῶν τους, ἀπό τό ὁποῖο ὅμως θά πιοῦν ἀργότερα κι αὐτοί οἱ δυνάστες. Μεταφορικῶς τώρα, δυνάστες εἶναι ὁ διάβολος καί οἱ συνοδοί του, οἱ ὁποῖοι θά τό πιοῦν κι αὐτοί κατόπιν αὐτό τό ποτήρι μέ τό ὁποῖο μεθοῦν τούς ἀνθρώπους, μέ σκοπό νά τούς σκυλεύσουν, νά τούς πάρουν τά πάντα, ὅλα τά χαρίσματα καί τίς δωρεές τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. «Τέτοια τεχνάσματα καί ἐνθυμήματα μεταστρέφουν τόν ἄνθρωπο πού παίρνει τόν δρόμο γιά τήν ἀρετή. Ἀλλά καί ὁ ἴδιος ὁ Κύριος καί γιά τόν ἑαυτό του, παρ’ ὅλον ὅτι ἔλεγαν τήν ἀλήθεια οἱ δαίμονες (στ’ ἀλήθεια τό ἔλεγαν: Σύ εἶσαι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ), ὅμως τούς φίμωνε καί τούς ἐμπόδιζε νά τό διαλαλοῦν, μήπως, καμιά φορά, μαζί μέ τήν ἀλήθεια, σπείρουν ἀπό πάνω καί τή δική τους τήν κακία καί γιά νά μᾶς συνηθίσει κι ἐμᾶς, ποτέ νά μήν τούς προσέχομε, ἔστω κι ἄν φαίνονται πώς λένε τήν ἀλήθεια. «Ἀλίμονο σ’ ἐκεῖνον πού ποτίζει τόν πλησίον του μέ τό ποτήρι τῆς ὀργῆς του, πού φέρνει θολερή καταστροφή»32»33. Ποτίζει ἀνατροπή θολερά καί μεθάει τούς ἀνθρώπους, τούς δίνει θολό ποτό, τούς μεθᾶ καί τούς παραπλανᾶ. Γι’ αὐτό δέν πρέπει ποτέ νά ἀκοῦμε τούς δαίμονες καί τίς διδασκαλίες τους τίς δαιμονικές, ἔστω κι ἄν φαίνονται ὅτι εἶναι ἀληθινές. Βλέπετε τήν περίπτωση τοῦ Ἀποστόλου Παύλου στούς Φιλίππους, πού εἶχε πίσω του μία «μαντευομένη τῶν Φιλίππων», ὅπως τή χαρακτηρίζει τό κείμενο, ἡ ὁποία ἔλεγε ἀλήθεια. Τί ἔλεγε; Διαφήμιζε τούς Ἀποστόλους, τόν Παῦλο καί τόν Σίλα καί ἔλεγε, νά τούς ἀκοῦτε, αὐτοί εἶναι ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ καί σᾶς διδάσκουν τήν ἀλήθεια. Ἀλλά αὐτή τά ἔλεγε μέ τήν ἐπήρεια τοῦ πονηροῦ πνεύματος. Ὁ διάβολος μιλοῦσε μέσα ἀπό αὐτή. Ὁ διάβολος, θά πεῖτε, διαφήμιζε τό ἔργο τῶν Ἀποστόλων; Ναί, αὐτό ἔκανε! Ἀλλά εἶχε τόν πονηρό του σκοπό. Γι’ αὐτό καί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέει, ἐβαρύνθη, καί στράφηκε καί ἐπετίμησε τό πονηρό πνεῦμα34 ἀπό αὐτή τήν γυναίκα. Βέβαια μετά, οἱ ἰδιοκτῆτες της, πού τήν ἐκμεταλλευόντουσαν καί ἔπαιρναν χρήματα ἀπό τίς μαντεῖες της, φυσικά θύμωσαν καί στράφηκαν ἐναντίον τῶν Ἀποστόλων καί τούς συκοφάντησαν. Δέν πρέπει, λοιπόν, νά ἀφήνουμε τόν διάβολο οὔτε νά μᾶς διαφημίζει οὔτε νά στήνουμε αὐτί ν΄ ἀκοῦμε τί λέει, ἔστω κι ἄν φαίνεται ὅτι λέει ἀλήθειες. Ἡ φόρμουλα, ὁ τρόπος πού δρᾶ καί μιλάει ὁ διάβολος, νά ξέρετε, εἶναι αὐτή ἡ σύγχυση καί αὐτή ἡ ἀνάμειξη ἀλήθειας καί ψεύδους. Αὐτή ἡ ἀνατροπή ἡ θολερά! Μέσα στό θολό, μέσα στή σύγχυχη, μέσα στό μισοσκόταδο ὁ διάβολος ἐνεργεῖ. Καί ἐκεῖ πού λέει δέκα ἀλήθειες, θά σοῦ πεῖ κι ἕνα ψέμα καί θά σέ ἀνατρέψει, θά σοῦ κάνει ζημιά. Γι’ αὐτό δέν πρέπει ποτέ, ξαναλέω, νά δίνουμε σημασία στά λόγια πού λένε οἱ δαιμονισμένοι, οἱ μαντευόμενοι, οἱ ὁποιοιδήποτε μέντιουμ καί μελλοντολόγοι, πού εἶναι διδασκαλίες 272

δαιμόνων. Ἀκόμα, πρέπει νά τό πῶ κι αὐτό, αὐτές οἱ σύγχρονες διδασκαλίες τῆς ψυχολογίας, τοῦ Γιούνγκ, τοῦ Φρόυντ κ.λ.π. ἀποδεικνύει ἡ ἐπιστημονική ἔρευνα ὅτι εἶναι διδασκαλίες δαιμόνων. Οἱ ψυχολόγοι αὐτοί ἦταν σέ ἐπαφή μέ μέντιουμ, μέ πονηρά πνεύματα, ἄκουγαν αὐτά πού τούς ἔλεγαν οἱ δαίμονες καί ἔγραφαν. Ὁπότε, δέν εἶναι καθόλου σωστό νά προσέχουμε κι αὐτές τίς διδασκαλίες. Ἄλλωστε, ὅπως μᾶς τό λέει καί ὀ Ἅγιος Πορφύριος, αὐτοί οἱ ἄνθρωποι δέν θέλουν νά λένε ὅτι ὑπάρχει διάβολος, δέν πιστεύουν κἄν ὅτι ὑπάρχει διάβολος. Οὔτε ἀνθρώπινη ψυχή κἄν… Καί ἀντί νά μιλήσουν γιά τό δαιμόνιο τῆς ἀκηδίας -πού φυσικά δέν τό πιστεύουν- ἤ τῆς λύπης, πού ὑπάρχουν, ὅπως μᾶς ἔχουνε πεῖ οἱ ἅγιοι Πατέρες, σοῦ λένε ὅτι ἔχεις στρές, ἄγχος, κατάθλιψη, ἔχεις ἀνασφάλεια, χαμηλή αὐτοεκτίμηση, τά ὁποῖα εἶναι μία δαιμονική ὑποκατάσταση τῆς ἀλήθειας. Ὁ διάβολος ἐφευρίσκει ὑποκατάστατα καί προσπαθεῖ νά παραπλανήσει τόν ἄνθρωπο μέσω αὐτῆς τῆς λανθασμένης ὁρολογίας. Ἀντί νά πεῖ τήν ἀλήθεια, ἀλλά δέν τόν συμφέρει φυσικά, νά πεῖ ὅτι πίσω ἀπό τήν κατάθλιψη καί ὅλα τά ψυχολογικά κρύβομαι ἐγώ, ὅπως τό ἔλεγε ὁ Ἅγιος Πορφύριος, ὅτι πίσω ἀπό ὅλα τά ψυχολογικά κρύβονται πονηρά πνεύματα, σοῦ λέει ὅτι ὅλα αὐτά εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς κακῆς λειτουργίας τοῦ ἐγκεφάλου σου ἤ φταῖς ἐσύ ὁ ἴδιος. Γιατί; Γιατί δέν ἔχεις καλή – ὑψηλή αὐτοεκτίμηση. Ἤ φταῖνε οἱ γονεῖς σου πού δέν σοῦ ἔδωσαν ἀρκετή αὐτοπεποίθηση καί δέν σοῦ ἔθρεψαν δηλαδή ἀρκετά τόν ἐγωισμό. Γι’ αὐτό βλέπετε καί σήμερα, ἡ ἀνθρωπότητα ὅλο καί περισσότερο βυθίζεται στήν κατάθλιψη καί στά ψυχολογικά, γιατί ἀκριβῶς στήνουμε αὐτί σ’ αὐτές τίς δαιμονικές διδασκαλίες καί θεωρίες καί ὄχι σ’ αὐτά πού μᾶς διδάσκει τό Πνεῦμα τό Ἅγιο. «Ἐνῶ ἔχομε», λέει ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος, «τίς Ἅγιες Γραφές καί τήν ἐλευθερία ἀπό τόν Σωτῆρα» –«οὗ τό Πνεῦμα Κυρίου, ἐλευθερία»35– «εἶναι ἀπρεπές νά διδασκόμαστε ἀπό τόν διάβολο, ὁ ὁποῖος δέν φύλαξε τό δικό του ἀξίωμα, πού τοῦ ὅρισε ὁ Θεός», ἦταν Ἄγγελος καί Ἀρχάγγελος μάλιστα ἦταν, πολύ κοντά στόν Θεό, «ἀλλά θέλησε ἄλλα ἀντί ἄλλων»36. Ὅπως λέει στήν ἐπιστολή τοῦ Ἰούδα «ἀγγέλους τε τούς μή τηρήσαντας τήν ἑαυτῶν ἀρχήν, ἀλλά ἀπολιπόντας τό ἴδιον οἰκητήριον εἰς κρίσιν μεγάλης ἡμέρας δεσμοῖς ἀϊδίοις ὑπό ζόφον τετήρηκεν»37. Δέν φύλαξαν τό ἀξίωμά τους καί ὁ Θεός τούς τηρεῖ γιά τήν Κρίση πού θά γίνει τήν μεγάλη, ἐκείνη τήν ἡμέρα τῆς Δευτέρας Παρουσίας καί τήν καταδίκη τους. Ὁμιλεῖ φανερά γιά τήν φρικτή πτώση τοῦ διαβόλου καί τοῦ τάγματός του στό σκότος τοῦ ἅδου, ἐπειδή ὑπερηφανεύτηκε πώς θά γίνει κι αὐτός Θεός. Σέ καμιά περίπτωση λοιπόν νά μήν ἀφήνουμε τούς δαίμονες νά μᾶς διδάσκουν. «Ἐξήρχετο δέ καί δαιμόνια ἀπό πολλῶν», λέει ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς, «κραυγάζοντα καί λέγοντα ὅτι σύ εἶ ὁ Χριστός ὁ υἱός τοῦ Θεοῦ». Εἶχαν τό θράσος καί μπροστά στόν Χριστό, νά Τοῦ κάνουν διαφήμιση! Καί τί ἔκανε ὁ Χριστός μας; Τούς ἄφηνε; Ὄχι, «καί ἐπιτιμῶν οὐκ εἴα αὐτά λαλεῖν», δέν τούς ἄφηνε νά μιλοῦν «ὅτι ᾔδεισαν τόν Χριστόν αὐτόν εἶναι»38, γιατί γνώριζαν ὅτι Αὐτός εἶναι ὁ Χριστός. Καί ὁ Χριστός, ὅταν ἔπρεπε, θά ἀποκάλυπτε πλήρως τόν ἑαυτό Του. Ὄχι, ὅποτε 273

ἤθελε ὁ διάβολος. Ὁ διάβολος πάντοτε κάνει κακό, νά ξέρετε. Ὑπάρχει σήμερα μία πλάνη, ὅτι κάνει καλό… ἡ «λευκή μαγεία κάνει καλό». Θά τό ἔχετε ἀκούσει «ἡ μαύρη μαγεία εἶναι κακή, ἡ λευκή εἶναι καλή»… Ποῦ τό βρῆκες αὐτό; Δηλαδή ὑπάρχει διάβολος καί διάβολος;… Ὄχι. Ὁ διάβολος εἶναι πάντα μαῦρος. Καί ἡ λευκή μαγεία εἶναι μαύρη μαγεία. Μήν ἀκοῦτε τέτοια πράγματα, τά ὁποῖα εἶναι φοβερές πλάνες τοῦ διαβόλου. «Ἀκόμα καί ὅταν λέει λέξεις ἀπό τίς Γραφές τόν ἐμποδίζει (ὁ Θεός) λέγοντας: «Καί στόν ἁμαρτωλό εἶπε ὁ Θεός, διατί διηγεῖσαι ἐσύ τά δικαιώματά μου (τούς νόμους μου) καί πιάνεις τή διαθήκη μου μέ τό στόμα σου;»39»40. Ὁ ἁμαρτωλός εἶναι κατ’ ἀρχάς ὁ διάβολος καί κατόπιν τούτου ὅλοι οἱ νομομαθεῖς καί νομοδιδάσκαλοι, οἱ ὁποῖοι γνωρίζουν τούς νόμους τοῦ Θεοῦ, ἀλλά οὔτε τούς ἐφαρμόζουν οὔτε τούς διδάσκουν σωστά. Τό βλέπουμε αὐτό κατεξοχήν στό πρόσωπο τῶν Γραμματέων καί τῶν Φαρισαίων. Ἐνῶ γνώριζαν τόν νόμο τοῦ Θεοῦ, δέν τόν ἐφάρμοζαν καί πάρα πολλές φορές τόν διέστρεφαν, καί εἶχε καταντήσει ἡ ζωογόνος διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος νεκρός τύπος. Ἁπλῶς οἱ Ἰσραληλίτες τηροῦσαν τίς τυπικές διατάξεις ἀλλά ἡ καρδιά τους πόρρω ἀπεῖχε ἀπό τόν Θεό, ἦταν πολύ μακριά ἀπό τόν Θεό. Γι’ αὐτό ἀκριβῶς ἀποδοκιμάστηκαν ἀπό τόν Θεό, ἐγκαταλείφθηκαν ἀπό τόν Θεό, γιατί ὁ Θεός ἔλεον θέλει καί οὐ θυσίαν41. Δηλαδή θέλει εὔσπλαχνη καρδιά, θέλει ὑπακοή σ’ Αὐτόν, θέλει τήρηση τῶν ἐντολῶν Του καί ὄχι ἐξωτερικές θυσίες πού δέν ἐμπνέονται ἀπό τήν ἀγάπη πρός τόν Θεό. «Ὅλα τά κάνουν τά δαιμόνια καί φωνάζουν καί θορυβοῦν καί ὑποκρίνονται καί ταράζουν τό περιβάλλον γιά ν’ ἀπατήσουν τούς ἀκέραιους (τούς σταθερούς στήν πίστη). Ἀκόμη κάνουν καί χτύπους καί γελοῦν ἀνόητα καί σφυρίζουν. Κι ἄν δέν τούς προσέχει κανείς, ἀρχίζουν νά κλαῖνε καί θρηνοῦν, γιατί νικήθηκαν»42. Φοβερό πράγμα! Φοβερά ὅλα… προσπαθοῦν νά τρομοκρατήσουν καί ἄν δέν τά καταφέρουν, μετά ἀρχίζουν νά κλαῖνε καί νά θρηνοῦν. «Νά κωφεύομε στίς ὑποδείξεις τῶν δαιμόνων. Ὁ Κύριος λοιπόν, ὡς Θεός φίμωσε τούς δαίμονας κι ἐμεῖς», λέει ὁ Μέγας Ἀντώνιος, «πού μάθαμε πολλά ἀπό τούς Ἁγίους, πρέπει νά ἐνεργοῦμε σύμφωνα μ’ ἐκείνους καί νά μιμούμεθα τήν ἀνδρεία τους. Γιατί κι ἐκεῖνοι, παρατηρώντας ὅλα αὐτά, ἔλεγαν: «Ἐνῶ συνάγεται ὁ ἁμαρτωλός ἐναντίον μου, κουφαίνομαι καί ταπεινώνομαι καί σιωπῶ (ἀπό ἀγαθά ἐλατήρια καί ὄχι ἀπό ἀνάγκη»43»44. Αὐτά λέει στόν 38ο Ψαλμό ὁ Δαβίδ. – Ἔρχεται καί σέ πλησιάζει ὁ πονηρός; Ἐσύ νά ταπεινώνεσαι. Νά γίνεσαι κουφός καί μουγγός. Μή μιλᾶς, μήν ἀκοῦς, μήν ἀσχολεῖσαι, περιφρόνησέ τον. Ἡ καλύτερη ἀντιμετώπιση τοῦ διαβόλου εἶναι ἡ περιφρόνηση, ἡ ἀδιαφορία. Γιατί ὁ διάβολος, πού εἶναι ὁ κατεξοχήν ὐπερήφανος, ὁ μεγαλύτερος ἀπό ὅλους τούς ὑπερήφανους, θίγεται, προσβάλλεται ὅταν δέν τοῦ δίνεις σημασία, καί σηκώνεται καί φεύγει. Ὅταν ὅμως σταθεῖς ἀπέναντί του καί ἀρχίσεις κι ἐσύ νά ὑπερασπίζεσαι τόν ἑαυτό σου, τό δίκαιο σου καί νά τοῦ ἐπιτίθεσαι, τότε κι ἐκεῖνος θά σοῦ ἐπιτεθεῖ ἀκόμα περισσότερο καί χαίρεται πού 274

ἀσχολήθηκες μαζί του ἔστω καί ἀρνητικά. Γι’ αὐτό καί ὁ μέγας Ἅγιος Πορφύριος ἔλεγε, ὅτι ἡ καλύτερη ἀντιμετώπιση τῶν παθῶν, τοῦ κακοῦ, εἶναι νά μήν ἀσχολεῖσαι μ’ αὐτά. Ὄχι νά μή θέλεις νά ἀπαλλαγεῖς. Νά θέλεις νά ἀπαλλαγεῖς, ἀλλά αὐτό θά γίνει ἀπό μόνο του, ὅταν ἐσύ κολλήσεις στόν Χριστό, ἀγαπήσεις τόν Χριστό καί γυρίσεις τήν πλάτη στόν διάβολο καί σέ ὅλα τά δαιμονικά του τερτίπια. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος λοιπόν, δώσει ὅλη τή δύναμη τῆς ψυχῆς του στήν ἀγάπη πρός τόν Θεό, στόν Θεῖο ἔρωτα, τότε αὐτόματα, ἔλεγε ὁ Ἅγιος Πορφύριος, τά ἀγκάθια τῶν παθῶν ξηραίνονται καί ὁ ἀγκαθόκηπος πού ἔχει στήν ψυχή του ξηραίνεται, καί ὁ ἀνθόκηπος, ἀφοῦ ἐκεῖ ρίχνει ὅλο τό νερό, ὅλη τή ζωτική δύναμη τῆς ψυχῆς του, θάλλει καί εὐωδιάζει ὅλος ὁ ἄνθρωπος. «Ἐγώ δέ ὡσεί κωφός οὐκ ἤκουον καί ὡσεί ἄλαλος οὐκ ἀνοίγων τό στόμα αὐτοῦ· καί ἐγενόμην ὡσεί ἄνθρωπος οὐκ ἀκούων καί οὐκ ἔχων ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ ἐλεγμούς»45, λέει πάλι στόν 37ο Ψαλμό. Ὅταν πλησιάζει ὁ διάβολος λοιπόν, ὅταν ἔχεις πειρασμό, ὁποιονδήποτε πειρασμό, καί μέσω ἀνθρώπων πού τούς ὑποκινεῖ ὁ διάβολος, νά στέκεσαι σάν κωφός καί σάν μουγγός. «Κι ἐμεῖς λοιπόν», λέει ὁ Μέγας Ἀντώνιος, «ἄς μήν τούς ἀκοῦμε, σάν ξένοι πού μᾶς εἶναι, μήτε νά τούς ὑπακοῦμε, ἔστω κι ἄν μᾶς ξεσηκώνουν»46 καί γιά καλά πράγματα. Γιατί, προσέξτε, πολλές φορές δέν μᾶς ξεσηκώνουν γιά κάτι κακό, γιατί γνωρίζουν ὅτι αὐτό πού εἶναι ὁλοφάνερα κακό, δέν θά τό δεχτοῦμε. Καί τί κάνουν; Προσπαθοῦν νά μᾶς περιτρέψουν, νά μᾶς ρίξουν ἀπό τά δεξιά, ὅπως λέμε, μέ καλούς φαινομενικά λογισμούς, ἀλλά οἱ ὁποῖοι ὅμως εἶναι κι αὐτοί κακοί τελικά, γιατί σέ ἐκτρέπουν ἀπό τήν ὁδό πρός τόν Θεό. Μπορεῖ νά σέ παρακινεῖ ὁ διάβολος σέ προσευχή ἤ σέ νηστεία, ἀλλά δέν πρέπει νά τόν ἀκούσεις, γιατί ἔχει τό κακό σχέδιό του. Ἐσύ θά κάνεις τήν ὑπακοή σου στόν πνευματικό σου καί τίποτε ἄλλο. «Νά προσέχουμε στήν πρόθεσή μας νά ἀσκηθοῦμε μᾶλλον καί νά μήν ἀπατόμεθα ἀπ’ αὐτούς, πού ὅλα τά κάνουνε μέ δόλο. Δέν πρέπει δέ νά τούς φοβούμεθα, ἔστω κι ἄν φαίνονται ὅτι μᾶς ἐπιτίθενται ἤ κι ἄν μᾶς ἀπειλοῦν μέ θάνατο, διότι εἶναι ἀνίκανοι καί δέν μποροῦν τίποτα νά κάμουν, παρά μόνο νά φοβερίζουν». Γι’ αὐτό εἶναι πολύ ἀνόητο νά φοβόμαστε τόν διάβολο. Δέν ὑπάρχει καμία δικαιολογία, δέν πρέπει ὁ χριστιανός νά φοβᾶται τόν διάβολο. Πολλοί ἄνθρωποι εἶναι τρομοκρατημένοι, γιατί τούς ἔχουν κάνει μάγια ἤ νομίζουν ὅτι τούς ἔχουν κάνει μάγια καί ζοῦνε σέ μία κατάσταση διαρκοῦς τρεμούλας -ἄς τό ποῦμε ἔτσι- ψυχικῆς ταραχῆς. Καί μπορεῖ νά τρέχουν καί ἀπό πνευματικό σέ πνευματικό καί ἀπό Γέροντα σέ Γέροντα καί ἀπό τόν τάδε φωτισμένο στόν τάδε φωτισμένο, γιά νά ἠρεμήσουν. Ὅμως ἀπό τήν ἄλλη, τί τούς κάνει ὁ διάβολος; Μέσα σ’ αὐτή τήν κατάσταση τῆς σύγχυσης πού ζοῦνε, τούς ρίχνει σέ ἁμαρτίες. Καί ἀντί, αὐτοί οἱ ταλαίπωροι, νά κοιτάξουν νά διορθώσουν τόν ἑαυτό τους, πέφτουν σ’ αὐτή τήν παγίδα, ἀσχολοῦνται μέ τόν ἐπικείμενο κίνδυνο καί δέν διορθώνουν τόν ἑαυτό τους, δέν ἀντιστρατεύονται στά πάθη τους καί ὁ διάβολος βέβαια κάνει μιά χαρά τή δουλειά του. Ἑπομένως, κανένας φόβος ἀπέναντι στόν διάβολο. Ὁ φόβος μας πρέπει νά εἶναι στόν Θεό, ὁ σεβασμός μας δηλαδή. Ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ καί ὁ φόβος νά μήν πᾶμε στήν 275

κόλαση, αὐτός εἶναι πού θά πρέπει νά μᾶς κατευθύνει, ἔτσι ὤστε νά ἀντιστρατευόμαστε στά πάθη μας. Καί ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀντιστρατεύεται στά πάθη του, τότε φεύγει ὁ πονηρός καί δέν τόν πιάνει καμία μαγεία καί καμία δαιμονική ἐνέργεια. Γιατί στόν ἄνθρωπο πού πρόθυμα ἀγωνίζεται ἐναντίον τοῦ κακοῦ καί μέ ἀγάπη στόν Θεό, ὁ διάβολος φεύγει. Ὄχι βέβαια τελείως, ἀλλά τόν ἀποφεύγει πρός καιρόν τουλάχιστον, γιατί δέν θέλει νά παίρνει στεφάνια ὁ χριστιανός ἐξαιτίας του. – Γιατί ὁ Θεός δέν ἔχει ἐξαφανίσει, νομιζετε, τόν διάβολο μέχρι τώρα; Γιατί ὁ διάβολος μᾶς προξενεῖ πολλά καλά μέ τούς πειρασμούς πού μᾶς κάνει, καί ἕνα ἀπό τά καλά εἶναι ὅτι ἐξαιτίας του, ὅταν ἀγωνιζόμαστε, παίρνουμε στεφάνια, αὐξάνεται ἡ δόξα τοῦ χριστιανοῦ. Ὅσο περισσότερο νικᾶ τούς πειρασμούς τοῦ διαβόλου, τόσο περισσότερο προχωρεῖ στήν πνευματική ζωή καί στήν θεογνωσία. Καί δέν τό θέλει αὐτό ὁ διάβολος, γι’ αὐτό, ὅταν δεῖ ἕναν πρόθυμο ἀγωνιστή, ἀπομακρύνεται καί προσπαθεῖ νά τόν ρίξει σέ ἀμέλεια. Αὐτή εἶναι ἡ μεγάλη καί συνεχής προσπάθεια τοῦ διαβόλου. Καί ὅταν καταφέρει νά ρίξει τόν χριστιανό σέ ἀμέλεια καί στήν ἁμαρτία πού ἔρχεται, μετά ἀμέσως, τό ἑπόμενο ὅπλο του εἶναι ἡ ἀπόγνωση, ἡ ἀπελπισία. Προσπαθεῖ νά τόν ἀπελπίσει ὅτι δέν ὑπάρχει πλέον ἐλπίδα διορθώσεως. Ὄχι, τά γνωρίζουμε τά νοήματά του καί δέν πρέπει νά ὑποκύπτουμε. Αὐτά ἤθελα νά πῶ σήμερα στήν ἀγάπη σας. Εἶναι μερικά ἀπό αὐτά πού μᾶς λέει ὁ Μέγας Ἀντώνιος γιά τίς πανουργίες τῶν δαιμόνων καί, πρῶτα ὁ Θεός, θά ποῦμε κι ἄλλα, γιατί νομίζω εἶναι πολύ ὠφέλιμα. Ἄν θέλετε κάτι νά ρωτήσετε πάνω σ’ αὐτά.. ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ Ἐρ. : ………………………… Ἀπ. : Πάντα πρέπει νά κάνουμε ὑπακοή. Ἀφοῦ τοῦ εἶπε ὁ Χριστός ἔτσι, ἔπρεπε νά κάνει ὑπακοή. Ἐρ. : Ἦταν λάθος δηλαδή. Ἀπ. : Ἔ, βέβαια, ὅταν κάνουμε κάτι πού δέν μᾶς λέει ὁ Χριστός νά κάνουμε. Δέν τό θυμᾶμαι ἀκριβῶς αὐτό πού λέτε. Μήπως τοῦ εἶπε νά μήν τόν ἀκολουθήσει, ὄχι νά μήν πεῖ τίποτα. Γιατί νομίζω αὐτό λέει τό Εὐαγγέλιο. Ἅμα τό βρεῖς, νά μᾶς τό πεῖς ἀκριβῶς τό χωρίο, γιατί μπορεῖ νά τοῦ εἶπε μέν νά μήν Τόν ἀκολουθήσει, ὅπως στήν περίπτωση τῶν ἀνθρώπων ἐκεῖ στά Γέργεσα. Οἱ δύο δαιμονισμένοι τῶν Γεργεσηνῶν -ἕνας εὐαγγελιστής λέει ὅτι ἦταν ἕνας, ἄλλος λέει ὅτι ἦταν δύο- μόλις ἔγιναν καλά, ἤθελαν ν’ ἀκολουθήσουν τόν Χριστό, νά γίνουν μαθητές. Ἀλλά, θυμάστε, οἱ Γεργεσηνοί τόν εἶχαν διώξει τόν Χριστό. Τόν παρακάλεσαν… εὐγενικά δηλαδή, τοῦ εἶπαν, σέ παρακαλῶ, φύγε ἀπό τήν περιοχή μας… Γιατί; Γιατί σοῦ λέει, Αὐτός θά μᾶς πνίξει ὅλους τούς χοίρους μας στή λίμνη… ὁπότε δέν μᾶς κάνει… μᾶς χαλάει τή δουλειά! Καί εὐγενικά Τοῦ εἶπαν νά ἀποχωρίσει. Καί ὁ Χριστός, λοιπόν, ὅταν τοῦ εἶπε ὁ πρώην δαιμονισμένος νά Σέ ἀκολουθήσω, τοῦ εἶπε, ὄχι κάτσε ἐδῶ νά μιλᾶς. Δέν ξέρω, ἄν τό μπερδεύεις μ’ αὐτό… Ἐκεῖ τόν ἄφησε ὡς ἀπόστολο. Ἔφυγε ὁ Κύριος, τούς ἔκανε τή χάρη… 276

Ὁ Κύριος δέν μάχεται. Μέ διώχνετε; Φεύγω. Ἐρ. : …. στό κατά Μάρκον……. Ἀπ. : Προφανῶς ἔκανε παρακοή, ἀφοῦ εἶναι ἔτσι. Ἄν εἶναι ἀκριβῶς ἔτσι, ὅπως τό λές. Πάντα πρέπει νά κάνουμε ὑπακοή, γιατί πάντα μᾶς συμφέρει ἡ ὑπακοή. Καί τό φαινομενικά καλό, δέν εἶναι καλό. Τό καλό εἶναι ἡ ὑπακοή. Σᾶς εἶπα καί τό πρωί στό κήρυγμα γιά τόν Σαούλ, πού δέν ἔκανε ὑπακοή στόν Θεό. Ὁ Θεός εἶπε νά ἐξολοθρεύσεις ὅλους τούς Ἀμαληκίτες καί τά ζῶα τους. Ἐκεῖνος κράτησε τά καλύτερα ἀπό τά ζῶα πρός ἰδία χρήση καί τόν βασιλέα τῶν Ἀμαληκιτῶν. Καί μετά πῆγε ὁ Προφήτης Σαμούηλ καί τοῦ λέει, τί εἶναι αὐτά τά βελάσματα πού ἀκούω; Ἄ, λέει, αὐτά εἶναι ἀπό τά καλύτερα ζῶα τῶν Ἀμαληκιτῶν… τά κράτησα γιά νά προσφέρω θυσία στόν Θεό! Βλέπετε; Πονηρός. Μά ὁ Θεός δέν τοῦ εἶπε ἔτσι, τοῦ εἶπε θά τά σφάξεις ὅλα, δέν θά ἀφήσεις τίποτα, οὔτε ρουθούνι δέν θά μείνει. Ὄχι ἄνθρωπος, οὔτε ζῶο ἀπό τούς Ἀμαληκίτες, τίποτα! Ὄχι, λέει, θά δώσω μερικά θυσία. Δέν θέλει τέτοιες θυσίες ὁ Θεός. Καταλάβατε; Πολλές φορές πᾶμε νά κάνουμε τό καλό, ἀλλά ὅπως τό νομίζουμε ἐμεῖς καλό καί δέν κάνουμε ὑπακοή στόν Χριστό. Καί αὐτό δέν τό θέλει φυσικά ὁ Χριστός. «Θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον»47. Αὐτή εἶναι ἡ θυσία πού ἀρέσει στόν Χριστό, τό συντετριμμένο πνεῦμα, τό ταπεινό πνεῦμα. Τό πνεῦμα πού ὑπακούει στίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, αὐτό εἶναι τό συντετριμμένο. Ἐνῶ τό ἀγέρωχο, τό ὑπερήφανο, τό πνεῦμα τό δαιμονικό δέν κάνει ὑπακοή. Καί σήμερα βλέπετε, ἡ ἀνθρωπότητα θέλει τό καλό ἀλλά χωρίς τόν Θεό, χωρίς τήν ὑπακοή στόν Θεό. Θά τά κάνουμε ὅλα καλά, ὅλα τέλεια, θά ὀργανώσουμε τή ζωή μας μέσω τοῦ πολιτισμοῦ, μέσω τῆς τέχνης, ὅλα θά εἶναι εὐτυχισμένα, παράδεισος θά γίνει ἡ γῆ, ἀλλά χωρίς Χριστό. Γίνεται; Ποτέ! Ποτέ δέν πρόκειται νά γίνει αὐτό. Τό καλό χωρίς τόν Καλό εἶναι κακό. Αὐτή εἶναι ἡ συνταγή τοῦ διαβόλου, νά γίνεις θεός χωρίς τόν Θεό. Εἴδατε πού λένε οἱ ἄνθρωποι, νά φτιάξεις τή ζωή σου, καί ἐννοῦνε νά κάνεις γάμο, νά φτιάξεις ἕνα σπίτι… Μά δέν φτιάχνει ἡ ζωή χωρίς τόν Χριστό. Ἀλλά κανένας ἀπό αὐτούς δέν ἐννοεῖ τόν Χριστό. Ἐνῶ, ἄν θέλεις νά φτιάξεις τή ζωή σου, πρέπει νά πάρεις τόν Χριστό, νά εἶσαι μέ τόν Χριστό. Τότε φτιάχνεις τή ζωή σου. Ἀλλά ἐσύ θέλεις νά φτιάξεις μία εὐτυχία μόνος σου. Αὐτή ἡ αὐτονόμηση εἶναι ἡ ἁμαρτία μας, πού μᾶς κάνει πάντα δυστυχισμένους. Νά ὀργανώσουμε τά πάντα χωρίς τόν Χριστό. Καί γι’ αὐτό ζοῦμε πάντα μία μιζέρια, μία κατάθλιψη, μία ἀπελπισία.. μία κατάσταση πτώσης. Ἐρ. : ………….………. Ἀπ. : Ἡ βοήθεια τοῦ Θεοῦ πάντα ὑπάρχει, ἀλλά μέ τόν τρόπο πού Ἐκεῖνος μᾶς τήν προσφέρει, πρέπει νά τήν πάρουμε, ὄχι ὅπως νομίζουμε ἐμεῖς. Πολλοί λένε σήμερα, γιατί δέν μέ βοηθάει ὁ Θεός; Τί Θεός εἶναι αὐτός; Ποιός Θεός;… ἀκοῦς διάφορα.. Γιατί; Δέν ὑπάρχει ὁ Θεός; Αὐτό τό φοβερά βλάσφημο πού λένε μερικοί «δέν ὑπάρχει Θεός». Ἄν εἶναι δυνατόν! Καί νά τό λένε καί ἄνθρωποι χριστιανοί… Γιατί, 277

ἀκριβῶς, δέν εἴμαστε δεκτικοί τῆς βοήθειας τοῦ Θεοῦ. Γιατί δέν ταπεινωνόμαστε νά πάρουμε τή βοήθεια, ὅπως τή λέει ὁ Θεός, μέ τή διαδικασία πού λέει ὁ Θεός. Ὅπως πᾶς στήν τράπεζα γιά νά πάρεις τά χρήματά σου. Ὄχι ὅπως νομίζεις ἐσύ, ἀλλά πρέπει νά τό ἀποδείξεις, νά δείξεις τήν ταυτότητά σου, τό βιβλιάριό σου κ.λ.π. γιά νά σοῦ δώσει τά χρήματα. Ὄχι νά πεῖς, ἦρθα δῶστε μου. Δέν θά σοῦ δώσει τίποτα. Ἔτσι, λοιπόν, καί μέ τόν Θεό. Ὑπάρχει μία διαδικασία γιά νά πάρουμε τή Χάρη. Καί ἡ διαδικασία αὐτή λέγεται ταπείνωση, λέγεται ὑπακοή. Οἱ ἄνθρωποι σήμερα δέν θέλουν νά ὑπακούσουν στίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ. Τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ τήν θέλουνε. Τά θέλουνε τά καλά τοῦ Θεοῦ, ἀλλά τόν ἴδιο δέν Τόν ἀγαποῦν καί ἀπόδειξη ὅτι δέν Τόν ἀγαποῦν εἶναι ὅτι δέν τηροῦν αὐτά πού λέει. Ἔρχεται ἡ ἄλλη μέ παντελόνι καί βαμμένα νύχια μέσα στήν ἐκκλησία καί σοῦ λέει, πάτερ, θέλω νά κοινωνήσω, θέλω νά μοῦ διαβάσεις εὐχή νά γίνω καλά. Τήν ἴδια στιγμή πού βλασφημεῖς τόν Θεό – γιατί αὐτό εἶναι, ὅταν καταφρονεῖς τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, βλασφημεῖς τόν Θεό – τήν ἴδια στιγμή θέλεις τά καλά τοῦ Θεοῦ. Ἀλλά τόν ἴδιο Τόν κλωτσᾶς, Τόν φτύνεις. Αὐτό εἶναι ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος δυστυχῶς. Τό ἔλεγε καί ὁ Ἅγιος Παΐσιος, θέλουμε τόν Θεό ὑπηρέτη μας, νά κάνουμε τό κακό καί νά εὐλογεῖ ὁ Θεός αὐτό πού κάνουμε. Νά μᾶς δίνει καί ὅλες τίς εὐλογίες. Ἔ, δέν γίνεται αὐτό… δέν μπορεῖ νά γίνει. Γιατί ὁ Θεός δέν μπορεῖ νά εὐλογήσει τήν ἀκαθαρσία καί τό κακό. Ἑπομένως, ὑπάρχει ἡ βοήθεια τοῦ Θεοῦ κάθε στιγμή καί εἶναι ἀκένωτη, εἶναι ἄπειρη. Ἀλλά πρέπει νά τήν πάρεις μέ τή διαδικασία πού λέει ὁ Θεός, ὄχι ὅπως νομίζεις ἐσύ. Καί ἡ διαδικασία εἶναι ἡ ταπείνωση, εἶναι ἡ ἐκκλησιαστικοποίηση, νά γίνεις πραγματικά ἄνθρωπος τῆς Ἐκκλησίας. Ὄχι ἐξωτερικά, νά πηγαίνεις τήν Κυριακή στήν ἐκκλησία, χριστιανός τῆς Κυριακῆς, ἀλλά ἀληθινά τῆς Ἐκκλησίας. Νά μποῦμε μέσα στήν ἐπίγεια ἄκτιστη Ἐκκλησία, ἔλεγε ὁ Ἅγιος Πορφύριος, τουτέστι νά βασιλεύει ὁ Χριστός μέσα μας, νά πάψουμε νά ἔχουμε δικό μας θέλημα καί νά λέμε, Θεέ μου, ὅ,τι θέλεις Ἐσύ. Τότε παίρνεις τή Θεία βοήθεια. Τότε, ὅλη σου ἡ ζωή εἶναι μέσα στόν Θεό. Ὄχι ἁπλῶς παίρνεις τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ, εἶσαι μέ τόν Θεό. Ὁ Θεός μέσα σου κι ἐσύ μέσα Του. Ὅλη σου ἡ ζωή εἶναι παράδεισος. Καί θά ἔλεγα, μετά, δέν ἔχεις τίποτα νά ζητήσεις ἀπό τόν Θεό. Δέν ἔχεις νά ζητήσεις κάποια βοήθεια, γιατί εἶσαι μέσα στή βοήθεια, μέσα στόν Θεό. Τά ἔχεις ὅλα, δέν χρειάζεσαι βοήθεια. Ἐρ. : …………………….. Ἀπ. : Θά σᾶς πῶ κάτι πού ἔλεγε ὁ π. Ἀθανάσιος ὁ Μυτιληναῖος, γιά νά μήν πῶ δικά μου λόγια. Τό εἶχα πεῖ νομίζω καί τήν προηγούμενη φορά, ἀλλά νά τό ἐπαναλάβω, γιατί ἴσως δέν τό ἀκούσατε. Σήμερα, πρέπει νά τό καταλάβουμε, οἱ περισσότεροι Ἕλληνες δέν πιστεύουν στόν Θεό. Γι’ αὐτό δέν μποροῦμε νά κάνουμε πολλά πράγματα. Πόσοι ἀπό τούς βουλευτές μας πιστεύουν στόν Θεό; Νά ἐμπιστεύονται τόν Θεό, νά ζοῦνε χριστιανικά… πόσοι; Ὑπάρχει ἕνας – δύο; Ἐγώ ἀμφιβάλλω, ἄν ὑπάρχουν καί ἕνας – δύο πού νά ζοῦνε χριστιανικά. Γι’ αὐτό δέν μποροῦμε νά κάνουμε καί πολλά πράγματα σέ ἐπίπεδο τέτοιο πού λέτε, πολιτειακό, ἐθνικό… ὅπως καί νά τό κάνουμε. Πόσοι ἀντέδρασαν νά δώσουν πίσω τά βιβλία τῶν Θρησκευτικῶν, νομίζετε; Οἱ χριστιανοί, καί αὐτοί πάλι ὄχι ὅλοι. Πόσοι εἶναι οἱ χριστιανοί στήν Ἑλλάδα, ἄν 278

σκεφτεῖτε ὅτι μόνο τό 3% ἐκκλησιάζεται ἀπό τούς Ἕλληνες; Καί ἀπό τό 3% πού ἐκκλησιάζονται, πόσοι ἐκκλησιάζονται συνειδητά καί δέν πᾶνε στήν ἐκκλησία νά δείξουν τά φορέματά τους οἱ κοπέλες καί ἄλλα χειρότερα… νά μήν πῶ περισσότερα τώρα, καταλαβαίνετε… γιατί δέν φοροῦν πλέον οὔτε φορέματα. Αὐτοί εἶναι συνηδειτοί χριστιανοί; Κι ὅμως αὐτοί εἶναι μέσα στό 3%! Βγάλτε κι αὐτούς ἀπό τό 3% νά δεῖτε, τί μένει; 0,003! Τί μπορεῖ νά κάνει αὐτό στήν πλειοψηφία; Γι’ αὐτό, τό ἔλεγε ὁ π. Ἀθανάσιος πρίν χρόνια, ὅτι δέν μποροῦμε νά κάνουμε πολλά πράγματα σέ τέτοιο ἐπίπεδο ὅσο καί νά ὀργανωθοῦμε. Βεβαίως ἐμεῖς, θά πρέπει νά φυλάξουμε τήν ψυχή μας, καί εἶναι καλό νά ὀργανωθοῦμε γιά νά φυλαχθοῦμε μεταξύ μας τουλάχιστον, νά δίνουμε θάρρος ὁ ἕνας στόν ἄλλον. Γιατί ἐδῶ, βλέπετε, χάνουμε τά παιδιά μας. Οἱ χριστιανοί γονεῖς δέν μποροῦν νά κρατήσουν τά παιδιά τους καί βλέπουν ἕνα-ἕνα τά παιδιά νά ξεστρατίζουν. Βέβαια, αὐτό εἶναι ἄλλο κεφάλαιο, φταῖνε καί οἱ γονεῖς πολλές φορές, γιατί ἔχει ἐπικρατήσει ἡ κακή ἐπιείκεια, ἡ ὑπερβολική ἐπιείκεια. Καί ἔλεγε πάλι ὁ π. Ἀθανάσιος, ὅτι ἐγώ πλέον σταματάω νά συμβουλεύω, γιατί οἱ χριστιανοί γονεῖς μοιάζουν μέ τόν Ἠλί. Ξέρετε τόν Ἠλί… τί ἔκανε. Ἦταν ἱερέας. Τά παιδιά του παρεκτρέπονταν καί δέν τά μάλωνε. Δέν ἦταν ἀρκετά αὐστηρός. Ἐνῶ κατά τά ἄλλα ἦταν ἀγαθότατος, πολύ καλός ἦταν, εὐλαβής, δέν ἔφευγε ἀπό τόν ναό, ἀπό τό ἱερό. Κατακρίθηκε ὅμως, καταδικάστηκε! Εἶχε οἰκτρό τέλος. Τό ἴδιο καί τά παιδιά του. Τήν ἴδια μέρα πέθαναν καί τά δύο παιδιά του. Λοιπόν, αὐτή ἡ κακή ἐπιείκεια πού ἔχει ἐπικρατήσει στούς γονεῖς, ὁδηγεῖ τά παιδιά στόν χαμό, γιατί τά παιδιά τά «χριστιανόπουλα», τά βλέπουμε σιγά-σιγά καί γίνονται παιδιά τοῦ κόσμου. Μέχρι τά 16-17 μπορεῖ νά πηγαίνουν, κάτω ἀπό κάποια πίεση, στό κατηχητικό, καί μετά γίνονται κοσμικά, κοσμικότατα… Καί ξέρετε τί λέει ὁ διάβολος; Σ’ αὐτό, λέει, φταῖτε ἐσεῖς οἱ γονεῖς, γιατί τά πιέσατε τά παιδιά… Ἐγώ δέν βλέπω καμιά πίεση. Ἐγώ βλέπω τό ἀντίθετο, μιά πολύ μεγάλη χαλάρωση. Γι’ αὐτό καί ἐγώ σταματάω πολλές φορές καί οὔτε λέω στούς γονεῖς οὔτε στά παιδιά λέω τίποτα… γιατί βλέπω ὅτι δέν βγαίνει κάτι. Ἀλλά νά προσέξουμε, γιατί αὐτό μετά θά λειτουργήσει ὅπως στόν Ἠλί, κατακριτικά δηλαδή. Ἑπομένως, νά ὀργανωθοῦμε πρῶτα στόν ἑαυτό μας. Δέν διαφωνῶ μ’ αὐτό πού λές νά ὀργανωθοῦμε καί μεταξύ μας. Ἀλλά πρῶτα νά ὀργανώσουμε τόν ἑαυτό μας, νά ἀποφασίσουμε νά ζήσουμε 100% κατά Θεόν καί νά μήν συμβιβαζόμαστε καθόλου μέ τό πνεῦμα τοῦ κόσμου. Ὁ μεγαλύτερος ἐχθρός σήμερα γιά μᾶς εἶναι ἡ ἐκκοσμίκευση. Τό Κράτος εἶναι ἄθεο, πρέπει νά τό καταλάβουμε. Οἱ συμπολίτες μας εἶναι ἄθεοι, γιά νά μήν πῶ ἀντίθεοι. Ξέρετει τή διαφορά… ἀντίθεος εἶναι αὐτός πού πολεμάει τόν Θεό, ὄχι ἁπλῶς εἶναι ἀδιάφορος. Ἔχουμε πολλούς ἀντίθεους. Μοῦ λένε καί ἀπό τά σχολεῖα, μητέρες οἱ ὁποῖες κραυγάζουν «μή τυχόν καί πεῖς στό παιδί μου τίποτα θρησκευτικό». Δέν θέλουν ν’ ἀκούσουν οἱ μητέρες… λοιπόν… τί νόμο νά περάσουμε ἐμεῖς τώρα; Γιά πέστε μου… κατά τῶν ὁμοφυλοφίλων; Καί τό Εὐαγγέλιο θά τό πιάσει ὁ ἀντιρατσιστικός νόμος, καί θά ἀρχίσουν ν’ ἀφαιροῦν ἐδάφια, καί τό Βατικανό θά πρωτοστατήσει! Γιατί τό Βατικανό εἶναι κοσμικό κράτος. Δέν ἔχει καμιά σχέση μέ τόν Χριστό ὁ Πάπας. Θά ὑπηρετήσει τόν 279

Ἀντίχριστο ὁ Πάπας. Θά δεῖτε πῶς θά ἀλλοιωθοῦν τά πάντα σιγά-σιγά. Γι’ αὐτό πρέπει νά εἴμαστε σέ στενή σύνδεση μέ τόν Χριστό, μέ τήν Ἐκκλησία καί μεταξύ μας. Καί νά ἀποκοποῦμε ἀπό ὅλους τούς ἄλλους, ἄς εἶναι καί συγγενεῖς μας, γιατί ζοῦνε κοσμικά. Δέν χωράει νά κάνουμε κοινή ζωή μ’ αὐτούς πλέον, δέν γίνεται. Τά πράγματα ὅσο πᾶνε ὁδηγοῦνται σέ μία πόλωση. Εἶναι αὐτό πού λέει ἡ Γραφή «ὁ ἅγιος ἁγιασθήτω ἔτι καί ὁ ῥυπαρός ῥυπαρευθήτω ἔτι»48. Αὐτό γίνεται στίς μέρες μας. Οἱ χριστιανοί πρέπει νά γίνουν ἄκρως χριστιανοί, ἄν θέλουν νά ἐπιζήσουν, γιατί καί οἱ ρυπαροί ἔχουν γίνει ἄκρως ρυπαροί. Δέν ὑπάρχει μιά ἰσορροπία, νά τά βροῦμε μέ τόν κόσμο… Δέν ὑπάρχει περίπτωση. Εἰδικά στίς μέρες μας. Ἀλλά καί ποτέ.. Ὁ Χριστός τό εἶπε «ὅποιος θέλει νά γίνει φίλος τοῦ κόσμου, γίνεται ἐχθρός τοῦ Θεοῦ»49. Ὁ μεγαλύτερος ἐχθρός σήμερα, λοιπόν, εἶναι αὐτός, ἡ ἐκκοσμίκευση. Καί ἄν δέν ἀντιδροῦμε εἶναι γιατί ζοῦμε ἀκριβῶς μέσα στό κοσμικό αὐτό πνεῦμα, τό ὁποῖο εἶναι τό πνεῦμα τῆς φιλαυτίας, φιληδονία-φιλαργυρία-φιλοδοξία. Ἐνῶ ἄν ζούσαμε ἐκκλησιαστικά, θά πονούσαμε. Καί γι’ αὐτούς θά πονούσαμε, καί γιά τούς οἰκουμενιστές θά πονούσαμε, καί γιά τοῦ διπλανοῦ μας τήν ἐκκλησία θά πονούσαμε. Ἀλλά, ὅπως λέγαμε τήν προηγούμενη φορά, πολλές φορές, ἐμεῖς θυμομαχοῦμε, ὅπως λέει πάλι κάπου στίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων. Θυμομαχῶ θά πεῖ: θυμώνω καί μάχομαι. Καί μέ ποιούς θυμομαχοῦμε; Μέ τούς γύρω μας πού θεωροῦμε ὅτι εἶναι χριστιανοί, ἐνῶ δέν εἶναι οἱ ἄνθρωποι χριστιανοί. Πρέπει νά τό ξεχάσουμε. Δέν ἔχουμε πλέον νά κάνουμε μέ χριστιανούς, ἔχουμε νά κάνουμε μέ εἰδωλολάτρες. Πῶς ἀντιμετωπίζεις ἕναν εἰδωλολάτρη; Σάν νά μήν ξέρει τίποτα. Δέν ξέρει τίποτα ὁ ἄνθρωπος οὔτε τόν σταυρό του καλά-καλά δέν ξέρει νά κάνει… Λοιπόν, τί θυμομαχεῖς; Τί θυμώνεις μαζί του; Μπῆκε μιά στιγμή στήν ἐκκλησία, μπῆκε ὅπως μπῆκε… δέν ξέρει τίποτα… θά πρέπει μέ πολλή συμπάθεια νά τόν δεῖς, μήν τόν πετάξεις ἔξω μέ τίς κλωτσιές, ἐπειδή δέν εἶναι χριστιανός, ὅπως ἐσύ νομίζεις ὅτι πρέπει νά εἶναι. Δέν εἶναι! Ξέρετε, πόσο ἀκατήχητοι εἶναι οἱ ἄνθρωποι σήμερα; Τελείως ἀκατήχητοι. Πολλές φορές ἀρχίζω καί λέω τό Πάτερ ἡμῶν στήν ἐξομολόγηση. Λέω ἄφες ἡμῖν τό ὀφειλήματα ἡμῶν, μετά τί λέει παρακάτω; Ρωτάω. Καί μέ κοιτάει.. δέν ξέρει τό παρακάτω. Δέν ξέρει! Κι ἄν τό πεῖ, θά τό πεῖ μπερδεμένο, δέν ξέρει τό σωστό. Φαντάζεστε; Τί νά πεῖς τώρα σ’ αὐτόν τόν ἄνθρωπο νά ὀργανωθοῦμε, νά ἀντισταθοῦμε στό κακό καί στήν ὁμοφυλοφιλία καί στή διαστροφή;… Ὁπότε ἔτσι νά τούς δοῦμε ὅλους αὐτούς, ὡς πάσχοντες, μέ πολλή ἀγάπη, πολλή κατανόηση, μή τυχόν καί κάποιους τούς κερδίσουμε. «Γέγονα τοῖς πᾶσι τά πάντα, ἵνα πάντως τινάς σώσω»50, ὅπως λέει ὁ Ἀπόστολος, μήπως καί κάποιους τούς βοηθήσουμε καί σωθοῦνε. Ἐμεῖς θά τούς θέλουμε ὅλους, ἀλλά προπάντων νά φυλάξουμε τούς ἑαυτούς μας ἀπό τῶν εἰδώλων. Πῶς λέει ὁ Ἀπόστολος πάλι; «Φυλάξατε, ἀδελφοί ἑαυτούς ἀπό τῶν εἰδώλων»51. Τά εἴδωλα εἶναι αὐτά, ὁ κόσμος. Ὁ κόσμος εἶναι τά εἴδωλα, τό κοσμικό φρόνημα. 280

Ἐρ. : ………………….. Ἀπ. : Πάντα ἦταν ἀνεκτικός ὁ Θεός καί πάντα τιμωροῦσε… ἀλλά μέ διαφορά φάσης. Δηλαδή, θά δεῖτε, αὐτά πού κάνουμε τώρα, θά τά πληρώσουμε. Ἀλλά δέν τά πληρώνουμε τώρα. Θά τά πληρώσουμε σέ κανένα χρόνο.. λίγο πιό μετά. Ἔτσι κάνει πάντα ὁ Θεός. Γιατί; Γιατί περιμένει μή τυχόν καί μετανοήσουμε, μή τυχόν καί διορθωθοῦμε. Δέν παίρνει ἀμέσως τό κεφάλι. Ἐμεῖς στό βάθος τῆς ἱστορίας τό βλέπουμε ἀμέσως ἤ σχεδόν ἀμέσως. Ὄχι, μακροθυμεῖ ὁ Θεός. «Οἰκτίρμων, ἐλεήμων, μακρόθυμος καί πολυέλεος»52, λέει. Γιατί; Γιατί, ἄν μᾶς ἔπαιρνε ἀμέσως τό κεφάλι, θά εἴχαμε πολλές ζημιές. Πρῶτον, γιατί αὐτός πού ἁμαρτάνει, μπορεῖ νά μετανοοῦσε. Βλέπεις τόν Ἀπόστολο Παῦλο, ἄς ποῦμε, ἦταν Σαῦλος πρῶτα, ἄγριος, διώκτης. Ἅμα τοῦ ἔπαιρνε ἀμέσως τό κεφάλι, δέν θά εἴχαμε τόν Παῦλο. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος τά λέει αὐτά. Ἤ ἄς ποῦμε λέει γιά τόν Ἡσαῦ. Ὁ Ἡσαῦ ἦταν ἄθλιος, κι ὅμως δέν τόν τιμώρησε, δέν τοῦ πῆρε τό κεφάλι, τόν ἄφησε νά κάνει καί ἀπογόνους. Γιατί; Γιατί, λέει, ἕνας ἀπό τούς ἀπογόνους τοῦ Ἡσαῦ ἦταν καί ὁ Ἰώβ. Ὁ Ἰώβ ὁ δίκαιος αὐτός ἄνθρωπος, ὁ Ἅγιος. Ἄν ἔπαιρνε τό κεφάλι ἀπό τόν Ἡσαῦ, δέν θά εἴχαμε τόν Ἰώβ. Βλέπετε, πῶς λειτουργεῖ ὁ Θεός! Καί ἀπό αὐτούς τώρα, πού εἶναι ὅ,τι εἶναι, ἀλλά καί ἐμεῖς πού τούς βάλαμε ἐκεῖ πέρα… εἴμαστε καλύτεροι ἄραγε; Μακροθυμεῖ ὁ Θεός, γιατί μπορεῖ νά βγοῦνε καί ἅγιοι μέσα ἀπό τούς ἀπογόνους τους ἤ καί αὐτοί οἱ ἴδιοι μπορεῖ νά μετανοήσουν. Ἔχουμε τέτοια παραδείγματα συγχρόνων ἀθέων πού μετανόησαν τελικά. Ὁπότε ὁ Θεός ἀνέχεται, ἀλλά πάντοτε, νά ξέρετε, ἡ παράβαση ἔχει τήν ἔνδικο μισθαποδοσία. Πάντοτε, ἀλλά ὄχι ἀμέσως. Ὑπάρχει αὐτό τό χρονικό ὅριο, πού τό ἀφήνει ὁ Θεός, τό δίνει, μέσα στήν ἀγάπη Του, γιά νά μετανοήσουν αὐτοί ἀλλά καί γιά νά βγοῦνε κάποιοι ἄλλοι ἀπόγονοι πού θά εἶναι ἀντίθετοι μέ τά κακά ἔργα πού κάνουν αὐτοί. Ἐρ. : …..………….. Ἀπ. : Ἔχουμε ποτιστεῖ μέ τό προτεσταντικό πνεῦμα καί τό ἰουδαϊκό πνεῦμα, τό ὁποῖο τί ἔλεγε; Τά ἔχεις καλά μέ τόν Θεό; Θά εἶσαι πλούσιος, θά σοῦ πᾶνε ὅλα καλά τά βιοτικά. Ἐνῶ τό χριστιανικό πνεῦμα εἶναι τό ἀντίθετο. Δέν εἶναι μακάριοι οἱ πλούσιοι. Αὐτό εἶναι τό κοσμικό πνεῦμα. Τό χριστιανικό εἶναι «μακάριοι οἱ πτωχοί»53. Ὄχι «μακάριοι οἱ πτωχοί τῷ πνεύματι»54, αὐτό τό λέει ὁ Εὐαγγελιστής Ματθαῖος. «Μακάριοι οἱ πτωχοί», τό λέει ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς. Μακαρίζονται οἱ πτωχοί. Ἑπομένως, αὐτός πού δέν ἔχει, εἶναι μακάριος. Ἀλλά σήμερα, δυστυχῶς, δέν τό ξέρουμε τό Εὐαγγέλιο. Τά στοιχειώδη τοῦ Εὐαγγελίου δέν ξέρουμε καί θεωροῦμε δυστυχία νά εἶσαι φτωχός καί ὅτι ὁ Θεός δέν σ’ ἀγαπάει γι’ αὐτό εἶσαι φτωχός, καί ὅλα σοῦ πᾶνε ἀνάποδα… καί δέν ἔχει δουλειά τό παιδί… Τό ὅτι δέν ἐξομολογεῖται, δέν κοινωνεῖ, τό ὅτι συζεῖ, αὐτό δέν τήν ἀπασχολεῖ τή μάνα. Τό ὅτι δέν ἔχει δουλειά τήν ἀπασχολεῖ… Καταλάβατε; Δέν ζοῦμε λοιπόν σωστά οὔτε χριστιανικά οὔτε ξέρουμε κἄν τί λέει ὁ χριστιανισμός. Καί γι’ αὐτό ἔχουμε ὅλες αὐτές τίς δυστυχίες καί ζοῦμε ἔτσι σ’ αὐτή τήν κατάθλιψη. Ἐνῶ, ἄν κανείς ζήσει σύμφωνα μέ τό Εὐαγγέλιο, ἔχει χαρά, ἔχει πληρότητα, δέν τοῦ λείπει τίποτε καί δέν ψάχνει γιά καμιά ἐπιβεβαίωση, γιά κανένα θαῦμα, γιά καμία 281

καλοτυχία, τίποτε. Τοῦ ἀρκεῖ πού εἶναι μέ τόν Χριστό. Αἰσθάνεται τόν Χριστό μέσα του καί πανηγυρίζει. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης https://hristospanagia3.blogspot.com/ 1 Βίος καί Πολιτεία τοῦ Ὁσίου πατρός ἡμῶς Ἀντωνίου τοῦ Μεγάλου, ἐκδ. Ρηγόπουλος, (στό ἑξῆς: Βίος καί Πολιτεία τοῦ Ὁσίου Ἀντωνίου). 2 Βίος καί Πολιτεία τοῦ Ὁσίου Ἀντωνίου. 3 Ὅ.π. 4 Β΄Κορ. 2, 11 «ἵνα μή πλεονεκτηθῶμεν ὑπό τοῦ σατανᾶ· οὐ γάρ αὐτοῦ τά νοήματα ἀγνοοῦμεν». 5 Βίος καί Πολιτεία τοῦ Ὁσίου Ἀντωνίου. 6 Α΄ Ίωάν. 3, 8. 7 Βίος καί Πολιτεία τοῦ Ὁσίου Ἀντωνίου. 8 Γαλ. 5, 17. 9 Βίος καί Πολιτεία τοῦ Ὁσίου Ἀντωνίου. 10 Ματθ. 17, 21. 11 Πρβλ. Ματθ. 12, 43-45. 12 Βίος καί Πολιτεία τοῦ Ὁσίου Ἀντωνίου. 13 Ἰώβ 41, 9-12. 14 Ἰώβ 41, 19 «Ἥγηται μέν γάρ σίδηρον ἄχυρα, χαλκόν δέ ὥσπερ ξύλον σαθρόν». 15 Ἰώβ 41, 24. 16 Βίος καί Πολιτεία τοῦ Ὁσίου Ἀντωνίου. 17 Ἐξοδ. 15, 9. 18 Ἡσ. 10, 14. 19 Βίος καί Πολιτεία τοῦ Ὁσίου Ἀντωνίου. 282

20 Ἡσ. 10, 14. 21 Βίος καί Πολιτεία τοῦ Ὁσίου Ἀντωνίου. 22 Λουκ. 10, 19. 23 Βίος καί Πολιτεία τοῦ Ὁσίου Ἀντωνίου. 24 Α΄Ἰωαν. 2, 18. 25 Β΄Θεσ. 2, 8. 26 Ὅ.π. 27 Ὅ.π. 28 Ὅ.π. 29 Ὅ.π. 30 Ἀββακ. 2, 15 «Ὦ ὁ ποτίζων τόν πλησίον αὐτοῦ ἀνατροπῇ θολερᾷ καί μεθύσκων, ὅπως ἐπιβλέπῃ ἐπί τά σπήλαια αὐτῶν». 31 Βίος καί Πολιτεία τοῦ Ὁσίου Ἀντωνίου. 32 Ἀββακ. 2, 15. 33 Βίος καί Πολιτεία τοῦ Ὁσίου Ἀντωνίου. 34 Πρβλ. Πράξ. 16, 16-18. 35 Β΄Κορ. 3, 17. 36 Βίος καί Πολιτεία τοῦ Ὁσίου Ἀντωνίου. 37 Ἰούδ. 1, 6. 38 Λουκ. 4, 41. 39 Ψαλμ. 49, 16: «ῷ δέ ἁμαρτωλῷ εἶπεν ὁ Θεός· ἱνατί σὺ διηγῇ τὰ δικαιώματά μου καί ἀναλαμβάνεις τήν διαθήκην μου διά στόματός σου;». 40 Βίος καί Πολιτεία τοῦ Ὁσίου Ἀντωνίου. 41 Ματθ. 9, 13. 283

42 Βίος καί Πολιτεία τοῦ Ὁσίου Ἀντωνίου. 43 Ψαλμ. 38 (2 εἶπα· φυλάξω τάς ὁδούς μου τοῦ μή ἁμαρτάνειν με ἐν γλώσσῃ μου· ἐθέμην τῷ στόματί μου φυλακήν ἐν τῷ συστῆναι τόν ἁμαρτωλόν ἐναντίον μου, 3 ἐκωφώθην καί ἐταπεινώθην καί ἐσίγησα ἐξ ἀγαθῶν, καί τό ἄλγημά μου ἀνεκαινίσθη). 44 Βίος καί Πολιτεία τοῦ Ὁσίου Ἀντωνίου. 45 Ψαλμ. 37, 14-15. 46 Βίος καί Πολιτεία τοῦ Ὁσίου Ἀντωνίου. 47 Ψαλμ. 50, 19. 48 Ἀποκ. 22, 11. 49 Ἰακ. 4, 4. 50 Α΄Κορ. 9, 22. 51 Α΄Ἰωάν. 5, 21. 52 Ψαλμ. 85, 15. 53 Λουκ. 6, 20. 54 Ματθ. 5, 3. 284

Ὁράματα τοῦ Κυρίου καί τοῦ διαβόλου Σκέφτηκα σήμερα, μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, νά ποῦμε μέ βάση τήν διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου καί τῶν ἄλλων Πατέρων, πῶς μποροῦμε νά διακρίνουμε, ἄν ἕνα ὅραμα εἶναι ἀπό τόν Θεό ἤ ἀπό τόν διάβολο, γιατί πολλές φορές πλανώμεθα. Ξεγελιόμαστε ἀπό τόν διάβολο, ὁ ὁποῖος, ὅπως ἔχουμε πεῖ, μετασχηματίζεται καί σέ ἄγγελο φωτός. Δηλαδή μπορεῖ νά φανερώνεται σάν ἄγγελος, νά μοιάζει μέ ἄγγελο, ἀκόμα καί μέ τήν Παναγία, ἀκόμα καί μέ τόν ἴδιο τόν Κύριο, ἤ μέ ἁγίους καί νά μπερδέψει τόν ἄνθρωπο. Πολλοί μπερδεύονται καί πλανῶνται ἀπό τέτοια δαιμονικά ὁράματα. Ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος, ὅπως καί ὅλοι οἱ Ἅγιοι, εἶχαν ἐμπειρία τοῦ πράγματος. Ὁ σύγχρονος Ἅγιός μας, ὀ Ἅγιος Παΐσιος ἔλεγε, ὅτι ἀπό τά διακόσια τέσσερα ὁράματα πού εἶχα, μόνο δύο ἦταν ἀληθινά, τοῦ Θεοῦ δηλαδή. Τά ἄλλα εἶναι δαιμονικά, ἤ μπορεῖ νά εἶναι καί πλάσματα τῆς φαντασίας μας. Μπορεῖ νά εἶναι ἐπιθυμίες ἐσωτερικές καί ἐξαιτίας αὐτῶν τῶν ἐπιθυμιῶν νά ἔχουμε καί τέτοιες ὁράσεις. Κάποιος, ἄς ποῦμε, θέλει πολύ νά δεῖ τήν Παναγία, θέλει, θέλει… θέλει νά δεῖ τήν Παναγία καί μπορεῖ στό τέλος νά νομίζει ὅτι τήν εἶδε, ἀλλά νά μήν εἶναι παρά ἕνα δημιούργημα δικό του, τῆς ἐπιθυμίας του. – Πῶς μπορεῖ νά γίνει ἡ διάκριση; Ποιά εἶναι τά ὁράματα τοῦ Κυρίου καί ποιά εἶναι τοῦ διαβόλου; Ποιές εἶναι οἱ ἀγαθές ὀπτασίες; Λέει λοιπόν ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος, τήν διδασκαλία του τήν ἔχει καταγράψει ὁ μαθητής του ὁ Μέγας Ἀθανάσιος. Χρωστοῦμε μεγάλη εὐγνωμοσύνη στόν Μέγα Ἀθανάσιο, τόν μεγάλο αὐτόν Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας γιά ὅλα αὐτά πού ἔκανε γιά τήν Ἐκκλησία μέ πάρα πολύ κόπο, πάρα πολλούς διωγμούς καί ἀγῶνες, γιά τά θεόπνευστα συγγράματά του καί κατεξοχήν γιά τόν Βίο τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου πού μᾶς ἄφησε. Μέσα στόν Βίο ἔχει καί αὐτές τίς διδασκαλίες πού θά διαβάσουμε ἀπόψε καί θά δεῖτε, ὅτι ὅλα αὐτά πού λέει ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος, εἶναι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, γιατί εἶναι θεμελιωμένα πάνω στήν Ἁγία Γραφή. Ἡ διάκριση πού ἔχει εἶναι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἐπιβεβαιώνεται καί ἀπό ἄλλα παρόμοια περιστατικά ἄλλων Ἁγίων, τά ὁποῖα εἶναι ἀποθησαυρισμένα στήν Ἁγία Γραφή. «Ὅταν ἔρχονται τή νύχτα πρός ἐσᾶς», ἐννοεῖ οἱ δαίμονες, «καί θέλουν νά σᾶς ποῦν τά μέλλοντα ἤ λέγουν: «ἐμεῖς εἴμαστε ἄγγελοι», μήν τούς προσέχετε, γιατί ψεύδονται». Ὁ διάβολος εἶναι «πατήρ τοῦ ψεύδους»1. Εἶναι πατέρας τοῦ ψεύδους. Καί ἄν ἐπαινοῦν τήν ἄσκησή σας καί σᾶς μακαρίζουν, μήτε νά τούς ὑπακούετε, μήτε νά προσποιεῖσθε κἄν ὅτι τούς ἀκοῦτε»2, γιατί τόν διάβολο δέν πρέπει νά τόν προσέχουμε, εἴτε φαίνεται ὅτι λαλεῖ ἀληθινά εἴτε ψεύτικα. Τά πιό πολλά πού λέει, εἶναι ψέματα, ἤ ἀνακατεμένες ἀλήθειες μαζί μέ ψέματα γιά νά παραπλανήσει τόν ἄνθρωπο. 285

Ἡ πιό καλή ἀντιμετώπιση τῶν λογισμῶν καί τῶν δαιμόνων, οἱ ὁποῖοι φέρνουν τούς λογισμούς, καί ἐδῶ νά κάνω μία παρένθεση, γιατί πάρα πολλοί ἄνθρωποι σήμερα βασανίζονται ἀπ’ τούς λογισμούς. Πάρα πολλοί ἄνθρωποι… Καί δέν ξέρουν τό στοιχειῶδες, ὅτι τό 99% τῶν λογισμῶν δέν εἶναι δικοί τους, εἶναι τοῦ διαβόλου. Γι’ αὐτό ὁ ἄνθρωπος θά πρέπει πρῶτα-πρῶτα νά κάνει μία ἀποσύνδεση τοῦ ἑαυτοῦ του ἀπό τούς λογισμούς του, οἱ ὁποῖοι δέν εἶναι δικοί του, εἶναι τοῦ διαβόλου. Καί τό δεύτερο, πού πρέπει νά κάνει ὁ ἄνθρωπος, γιά νά ἀντιμετωπίσει τούς λογισμούς, εἶναι νά τούς περιφρονήσει, νά μήν ἀσχοληθεῖ μαζί τους. Ὅσο κανείς ἀσχολεῖται μέ τούς λογισμούς, χάνει τόν χρόνο του. Ἐνῶ θά πρέπει τόν χρόνο νά τόν δίνουμε στόν Θεό μέ τήν προσευχή, μέ τόν Θεῖο ἔρωτα, μέ τήν ἀγάπη πρός τόν Θεό. Καί ὄχι μόνο χάνει τόν χρόνο του, ἀλλά ὅλο καί χειρότερα μπερδεύεται, γιατί ὁ διάβολος εἶναι ὁ κατεξοχήν συγχύζων τόν ἄνθρωπο. Αὐτός πού συγχέει, συγχύζει, καί μέσα στήν σύγχυση, μέσα στήν ταραχή δρᾶ. Ὅπως, ἄς ποῦμε, ὅταν θέλουν νά κάνουν πόλεμο ἔχουν τά καπνογόνα, τά βάζουν, καί μέσα στή θολούρα κάνουν ἐπίθεση. Ἔτσι κάνει καί ὁ διάβολος, φέρνει μία σύγχυση μέσα στήν ψυχή, μία ταραχή καί ἐκεῖ μέσα ἐπιτίθεται. Γι’ αὐτό, θά πρέπει ὁ ἄνθρωπος νά γυρίσει τήν πλάτη, οὔτε ἀρνητικά νά μήν ἀσχοληθεῖ μέ τούς λογισμούς καί νά λέει, φύγε, δέν σέ θέλω… καί νά ἀνοίξει μία κουβέντα ἤ ἕναν ἀντίλογο. Κι αὐτό ἀκόμα τό χαίρεται ὁ διάβολος. – Γιατί τό χαίρεται; Γιατί τοῦ δώσαμε σημασία. Ὅπως ἕναν ἄνθρωπο ἐγωιστή, πού ἔρχεται καί μᾶς ἐνοχλεῖ καί μᾶς πειράζει καί μᾶς βάζει σέ διάφορες ἄσχημες καταστάσεις, ὅταν τοῦ δώσεις σημασία, τό χαίρεται, τοῦ δίνεις ἀξία. Ἐνῶ, ὅλα αὐτά πού λέει εἶναι ἀνυπόστατα καί δέν πρέπει νά τά προσέξεις. Ἔτσι καί ὁ διάβολος, ἐπειδή εἶναι πολύ ἐγωιστής, χαίρεται ὅταν τοῦ δίνουμε σημασία καί τοῦ λέμε ἔστω καί ἀντίθετα ἀπό αὐτά πού λέει. Καί μόνο πού ἀσχολούμαστε μαζί του, αὐτό τόν τρέφει. Πολύ περισσότερο ὅταν δέν φέρνεις ἀντίρρηση ἀλλά ἀρχίζεις καί τό συζητᾶς τό πράγμα. Ἐκεῖ εἶναι πού σέ λίγο θά ἔχεις πέσεις στά δίχτυα του ὁλοκληρωτικά καί θά σοῦ κάνει μεγάλη ζημιά. Ἡ καλύτερη ἀντιμετώπιση, ἐπειδή ὁ διάβολος εἶναι ὁ κατεξοχήν ὑπερήφανος -τό πιό ὑπερήφανο ὄν πού ὑπάρχει εἶναι ὁ διάβολος καί οἱ δαίμονες- εἶναι ἡ περιφρόνηση. Δηλαδή δέν θά ἀσχοληθοῦμε καθόλου μαζί του, θά γυρίσουμε τήν πλάτη καί θά φύγουμε. – Τί θά πεῖ θά φύγουμε; Θά πᾶμε στόν Χριστό καί θά ποῦμε, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησέ με. Ὁπότε ὁ διάβολος, ἐπειδή ξέρει, ὅτι ὅταν τόν περιφρονοῦμε, παίρνουμε στεφάνια ἀπό τόν Χριστό καί ὅταν προσευχόμαστε παίρνουμε Χάρη, καί ἐπειδή δέν θέλει νά γίνεται αἴτιος στεφανιῶν δικῶν μας καί Χάρης ἀπό τόν Χριστό, φεύγει. Σοῦ λέει, μ’ αὐτόν δέν βγαίνει ἄκρη, ἀντί νά τοῦ κάνω κακό, μοῦ κάνει αὐτός κακό καί ὁ ἴδιος παθαίνει καλό καί ἀντί νά πηγαίνει πρός τά κάτω, πηγαίνει πιό ψηλά μ’ αὐτόν τόν πόλεμο πού τοῦ κάνω. Ὁπότε φεύγει, ἀλλά πρός καιρόν, γιά λίγο δηλαδή, καί πάλι θά ἐπιτεθεῖ. Ὅταν, λοιπόν, ἔρχονται οἱ δαίμονες τή νύχτα καί λένε τά μέλλοντα, τό παίζουν προφῆτες ἤ σᾶς λένε, εἴμαστε ἄγγελοι, κοιτάξτε μας… μήν τούς προσέχετε, γιατί 286

λένε ψέματα. Οὔτε ἄν σᾶς ἐπαινοῦν. Τό κάνει κι αὐτό ὁ διάβολος, κολακεύει τόν ἄνθρωπο εἴτε μέ ὁράματα εἴτε μέ ὄνειρα. Πολλές φορές βλέπει κανείς ἕνα ὄνειρο κολακευτικό καί εἶναι δαιμονικό. «Σφραγίζετε δέ περισσότερο τούς ἑαυτούς σας καί τόν οἶκο σας μέ τό σημεῖον τοῦ Σταυροῦ καί προσεύχεσθε καί θά τούς δεῖτε νά γίνονται ἄφαντοι»3. – Τί τρέπει σέ φυγή τόν διάβολο; Τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ. Ἡ περιφρόνηση καί τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ. Γι’ αὐτό δέν νοεῖται χριστιανός, μικρό παιδί, παππούς, ὁτιδήποτε νά εἶναι, μωρό.. πού νά μή φοράει σταυρό. Φοβοῦνται γιά τά μικρά παιδιά… θά βρεῖς ἕναν τρόπο νά ἔχει ἕνα σταυρουδάκι πάνω του. Τό τρέμει ὁ διάβολος τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ. Ἀλλά καί τή λέξη ἀκόμα νά πεῖς, Χριστός, Τίμιος Σταυρός, Σωτῆρας, κι αὐτή τήν τρέμει. Κι ὅταν σταυρώνεις τό φαγητό σου, φεύγει ὁ διάβολος. Δέν εἶναι ἁπλό πράγμα. Πάρα πολλοί ἄνθρωποι δέν σταυρώνουν τό φαγητό τους πρίν φᾶνε κάτι, πρίν πιοῦνε κάτι κι αὐτό δέν τούς προφυλάσσει. Μπορεῖ ἐκεῖ μέσα νά εἶναι ἕνας δαίμονας. Ὑπάρχουν τέτοια περιστατικά. Κάποια μοναχή λαίμαργη, βρέθηκε στόν κῆπο καί εἶδε ἕνα ὡραῖο μαρούλι καί ὅρμησε καί τό ἔφαγε. Δέν εἶδε τόν δαίμονα πού καθόταν πάνω στό μαρούλι καί ἔφαγε καί τόν δαίμονα, δαιμονίστηκε δηλαδή. Θά πεῖτε: Γίνονται αὐτά τά πράγματα; Ναί, γίνονται. Γιατί αὐτή ὑπέκυψε στό συγκεκριμένο πάθος καί ὁ διάβολος τό ἐκμεταλλεύτηκε. Πῆρε ἄδεια φυσικά. Δέν μπορεῖ νά κάνει τίποτα ὁ διάβολος, ἄν δέν πάρει ἄδεια ἀπό τόν Χριστό. Ὅπως πῆρε ἄδεια, γιά νά μπεῖ μέσα στούς χοίρους. Ἄν δέν μποροῦσε νά μπεῖ στούς χοίρους, πολύ περισσότερο δέν μπορεῖ νά μπεῖ μέσα μας. Ἐκτός ἐάν ἐμεῖς κάνουμε ἁμαρτίες καί δίνουμε δικαιώματα. Τότε παίρνει ἄδεια ἀπό τόν Χριστό, πάλι γιά τό καλό μας, καί μᾶς ταλαιπωρεῖ. Σήμερα, οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι, ἐπειδή ἀκριβῶς δέν τά γνωρίζουν ὅλα αὐτά καί δέν πιστεύουν στόν Χριστό, οὔτε ἀκόμα στόν διάβολο πιστεύουν, ὅτι ὑπάρχει δηλαδή διάβολος καί ἐνεργεῖ, ταλαιπωροῦνται, βασανίζονται ἀπό τίς δαιμονικές ἐνέργειες. Καί ἐνῶ εἶναι δαιμονικές οἱ ἐνέργειες, αὐτοί νομίζουν ὅτι βασανίζονται ἀπό τούς ἄλλους ἤ ἀπό τίς ἰδέες τους, τόν κακό ἑαυτό τους. Ἐνῶ εἶναι τά πονηρά πνεύματα πού δημιουργοῦν αὐτές τίς καταστάσεις. Νά σφραγίζετε λοιπόν καί τους ἑαυτούς σας καί τό σπίτι σας μέ τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ. Παντοῦ νά βάζουμε σταυρό, καί στίς πόρτες μας. Ὄχι σταυρό καί πέταλο, σταυρό καί σκόρδο. Αὐτό εἶναι ἡ χειρότερη βλασφημία. – Βάζεις τόν Χριστό καί δίπλα βάζεις καί τόν διάβολο; Φεύγει ὁ Χριστός! Μένει ὁ διάβολος. «Εἶναι πραγματικα δειλοί καί πολύ φοβοῦνται τό σημεῖον τοῦ Κυριακοῦ Σταυροῦ», τοῦ σημείου τοῦ Κυρίου, αὐτό θά πεῖ Κυριακοῦ Σταυροῦ. Ὅπως λέμε Κυριακή προσευχή, εἶναι ἡ προσευχή τοῦ Κυρίου, ἡ προσευχή δηλαδή πού μᾶς δίδαξε ὁ Κύριος, τό Πάτερ ἡμῶν. Αὐτό τό λέμε Κυριακή προσευχή. Κυριακός Σταυρός εἶναι ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ. «Ἐπειδή βέβαια ὁ Σωτῆρας μας, ἀφοῦ τούς ἀπογύμνωσε μέ τόν Σταῦρο του, τούς παραδειγμάτισε»4, δηλαδή τούς ρεζίλεψε δημόσια. Ὁ διάβολος 287

καταντροπιάστηκε μέ τήν Σταύρωση τοῦ Χριστοῦ. Προσπάθησε νά ντροπιάσει τόν Χριστό καί καταντροπιάστηκε ὁ ἴδιος, ἔχασε κάθε δύναμή του. Πάνω στόν Σταυρό ὁ Χριστός ἔσκισε τό χειρόγραφο τῶν ἁμαρτιῶν μας καί ἔπαψε ὁ διάβολος νά ἔχει ἐξουσία ἐπάνω στόν ἄνθρωπο. Καί ὅποιος ἄνθρωπος πιστεύει στόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ καί ζεῖ ὀρθοδόξως καί βαφτίζεται ὀρθοδόξως, μέσα στήν Ἐκκλησία τήν Ὀρθόδοξη, δέν ἔχει καμία ἐξουσία ἐπάνω του ὁ διάβολος. Ἐνῶ πρίν ἔρθει ὁ Χριστός, εἶχε τεράστια ἐξουσία ὁ διάβολος στούς ἀνθρώπους. Πρῶτα-πρῶτα, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι πού πέθαιναν πήγαιναν στόν Ἅδη, στό βασίλειο τοῦ διαβόλου, καί οἱ δίκαιοι, γιατί ἀκριβῶς δέν εἶχε γίνει ἡ θυσία τοῦ Χριστοῦ μας. Δέν μᾶς εἶχε ἐξαγοράσει ὁ Χριστός, εἴμαστε ὑπόδικοι, ὑποχείρια τοῦ πονηροῦ. Γι’ αὐτό λέει ἐδῶ, τρέμουν τόν Σταυρό, γιατί στόν Σταυρό πάνω παραδειγματίστηκαν, ντροπιάστηκαν, ξεφτιλίστηκαν οἱ δαίμονες μέ τήν Σταύρωση τοῦ Χριστοῦ μας. «Κι ἄν στήσουν ἀναιδέστερα αἰσχρό χορό», λέει ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος, «παριστάνοντας διάφορες καί ποικίλες χλευαστικές φαντασίες, μή φοβηθεῖτε, μήτε νά ζαρώνετε, μήτε ὡς τάχα καλούς νά τούς προσέχετε». Κάνουν φαντασίες, χορεύουν, χλευάζουν, προσπαθοῦν νά τρομοκρατήσουν. Διαβάστε τούς βίους τῶν Ἁγίων νά δεῖτε. Ἐμᾶς, θά πεῖτε, δέν μᾶς συμβαίνουν αὐτά. Δέν μᾶς συμβαίνουν, γιατί δέν χρειάζεται. Ὁ διάβολος μᾶς βάζει ἕναν λογισμό καί μᾶς ρίχνει κατευθείαν. Δέν χρειάζεται νά κάνει ὅλη αὐτή τήν θεατρική παράσταση γιά νά μᾶς παρασύρει, ὅπως λέει ἐδῶ ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος. Ἀλλά διαβάστε τούς βίους τῶν Ἁγίων νά δεῖτε πού κάνει τέτοια πράγματα. Ἐμφανίζονται δαίμονες πού χορεύουν, πού κάνουν διάφορα, πού αἰσχρολογοῦν, πού προσπαθοῦν νά τρομοκρατήσουν. Μή φοβηθεῖτε, οὔτε νά τούς προσέχετε «εἶναι εὔκολο καί μπορετό νά διακρίνετε τήν παρουσία τῶν ἀγαθῶν πνευμάτων καί τῶν φαύλων (αἰσχρῶν), ἐπειδή ὁ Θεός μᾶς δίνει αὐτό τό χάρισμα»5. Μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νά ξεχωρίσει ποιό ὅραμα εἶναι ἀπό τόν Θεό καί ποιό εἶναι ἀπό τόν διάβολο. Γιατί; Προσέξτε τώρα κριτήρια. Καί αὐτό δέν εἶναι μόνο γιά τά ὁράματα, εἶναι καί γιά τούς λογισμούς. – Πότε ἕνας λογισμός εἶναι τοῦ Θεοῦ καί πότε εἶναι τοῦ διαβόλου; Πῶς θά τό ξεχωρίσεις; «Ἡ μέν ὀπτασία τῶν Ἁγίων δέν εἶναι ταραγμένη». Πρῶτο χαρακτηριστικό, ὅταν σοῦ ἐμφανίζεται ἕνας Ἅγιος, καί εἶναι πράγματι Ἅγιος δέν εἶναι «μαϊμού», διάβολος μεταμφιεσμένος σέ ἅγιο, σίγουρα δέν θά ἔχει ταραχή αὐτό τό ὅραμα. Ὁ Θεός δέν φέρνει ποτέ ταραχή. Ὁ Θεός εἶναι εἰρήνη «Χριστός ἐστίν ἡ εἰρήνη ἡμῶν»6, λέει ἡ Ἁγία Γραφή. Ἐπίσης δέν «θά φιλονικεῖ», δέν θά εἶναι φιλόνικος αὐτός πού θά σοῦ ἐμφανιστεῖ, δέν θά εἶναι ἕτοιμος νά ἁρπαχτεῖ μαζί σου, νά τσακωθεῖ, «νά καυγαδίσει, οὔτε θ’ ἀκούσει κανένας τή φωνή του»7. Τό παίρνει ἀπό τόν Προφήτη Ἡσαΐα, πού λέει ἐκεῖ «οὐ κεκράξεται οὐδέ ἀνήσει, οὐδέ ἀκουσθήσεται ἔξω ἡ φωνή αὐτοῦ»8. Δέν κάνουν θόρυβο, δέν ταράζουν, δέν φιλονικοῦν, δέν ἀναστατώνουν. Βλέπετε, ἡ Ἐκκλησία μας, ἡ μόνη ἀληθινή Ἐκκλησία πού εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, πόση εἰρήνη ἔχει μέσα. Ὅταν γίνεται σωστά ἡ ἀκολουθία, ἡ Θεία Λειτουργία, ἡ ψαλμωδία, τό λιβάνι, τό κερί, οἱ αἰτήσεις τοῦ ἱερέως, ὅλα γίνονται μέ μιά ἄφατη εἰρήνη. Δέν σοῦ 288

φέρνει ταραχή, τίποτα. Μπαίνεις ἀπό τόν κόσμο, ἀπό τόν δρόμο, ἀπ’ ὅλη αὐτή τήν ταραχή σέ μία ἐκκλησία καί σέ σκεπάζει αὐτή ἡ εἰρήνη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Νά ἕνα πρῶτο λοιπόν διακριτικό γνώρισμα, εἴτε εἶναι λογισμοί εἴτε εἶναι ὁράματα εἴτε εἶναι ὁτιδήποτε ἄλλο, εἶναι εἰρηνικά. Δέν φέρνουν ποτέ ταραχή. Λογισμός πού φέρνει ταραχή, πού φέρνει ἄγχος, πού φέρνει ἀναστάτωση, σύγχυση, εἶναι τοῦ διαβόλου. Εἶναι πολύ βασικό κριτήριο αὐτό. Πολλές φορές ὁ διάβολος μᾶς βάζει καλούς λογισμούς, φαινομενικά καλούς, πού φέρνουν ὅμως ταραχή. – Νά σᾶς πῶ ἕναν τέτοιο λογισμό; Ἄ, τώρα αὐτό πού ἔκανες ἁμάρτησες… ἁμάρτησες! Ἤ σέ βάζει νά τό ἐξετάσεις, μήπως ἁμάρτησες, μήπως.. μήπως… καί ἀρχίζει ὁ ἄνθρωπος νά ψάχνεται καί νά ταράζεται καί νά εἶναι μέσα σέ μία στενοχώρια ἀπό ἕναν λογισμό πού τοῦ βάζει μιά ψευδή ἐνοχή. Αὐτά πού τά λέμε μορμολύκεια. – Ξέρετε τί εἶναι τά μορμολύκεια; Εἶναι αὐτά τά φαντάσματα, τά ξύλα πού ντύνουν οἱ ἀγρότες καί τά βάζουν στόν κῆπο μέ ἕνα παντελόνι, ἕνα πουκάμισο… τά σκιάχτρα. Αὐτά τά λένε μορμολύκεια. Ἔτσι καί ὁ διάβολος βάζει στήν ψυχή μας ἕνα σκιάχτρο καί σοῦ λέει, τώρα.. αὐτό πού ἔκανες.. ἁμάρτησες.. πάει χάθηκες.. Καί δέν ἔχεις κάνει τίποτα! Ἀλλά ἔχεις μία ὑπερευαίσθητη συνείδηση πού τήν ἐκμεταλλεύεται ὁ διάβολος. Περιδεής συνείδηση λέγεται στήν θεολογική γλώσσα, περίφοβος δηλαδή, μήν ἀκουμπήσω… μή πῶ κάτι… μήπως… μήπως… καί σέ βασανίζει ὁ διάβολος μ’ αὐτές τίς ψευτοενοχές. Ἡ θεραπεία σ’ αὐτό ὑπάρχει βέβαια. Μέ τή βοήθεια τοῦ πνευματικοῦ θά βρεῖς τήν ἄκρη. Ὅταν καί ὁ πνευματικός εἶναι ἔμπειρος καί ξέρει νά σέ βοηθήσει, θά σέ βοηθήσει. Δέν πρέπει νά δίνεις καμία σημασία σ’ αὐτές τίς ψευτοενοχές. – Πῶς θά τό καταλάβεις ὅτι εἶναι ψευτοενοχές; Σοῦ φέρνουν ταραχή. Ἐνῶ, ἄν ὄντως ἔχεις ἁμαρτήσει καί σέ ἐλέγχει τό Ἅγιο Πνεῦμα, δέν θά σέ ἐλέγξει ἔτσι, νά σοῦ φέρει ταραχή, ἀπελπισία, ἀπόγνωση. Θά σοῦ πεῖ ἤρεμα ὅτι, ναί, τώρα ἔκανες λάθος, καί θά ἔχεις ἀπόλυτη βεβαιότητα μέσα σου ὅτι ἔκανες λάθος. Χωρίς ταραχή ὅμως… καί θά πεῖς, ναί, θά τό καταγράψω καί θά τό καταθέσω στήν ἐξομολόγηση. Ἀμέσως θά πάω τώρα νά ἐξομολογηθῶ στίς εἰκόνες μου, στόν Χριστό δηλαδή πού εἶναι ἐκεῖ παρών, καί μετά θά τό πῶ καί στόν πνευματικό μου καί τελείωσε τό θέμα. – Ποιός δέν κάνει λάθη; Ποιός δέν γλιστράει καί πέφτει; Πέφτουμε. Ἄλλο αὐτό καί ἄλλο οἱ ψευτοενοχές, πού ἐνῶ δέν ἔχεις πέσει, σοῦ φέρνει αὐτόν τόν ψευτολογισμό, γιά νά σοῦ φέρει ταραχή, νά σοῦ φέρει σύγχυση. – Πῶς θά τό καταλάβεις; Ἀπό τό ἀποτέλεσμα. – Τί σοῦ φέρνει αὐτός ὁ λογισμός; Σοῦ φέρνει εἰρήνη ἤ σοῦ φέρνει ταραχή; 289

«Ἥσυχα δέ καί μέ πραότητα γίνεται ἡ παρουσία» τῶν ἁγίων, τῶν ἀνθρώπων τοῦ Θεοῦ, τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ καί ὄχι τῶν δαιμόνων, τῶν καλῶν λογισμῶν. Αὐτά πού φέρνει ὁ Θεός ἔρχονται ἀθόρυβα, ἥσυχα καί «εὐθύς γίνεται χαρά καί ἀγαλλίασις καί θάρρος»9, ὄχι ἀπελπισία καί ἀπόγνωση. Αὐτά τά φέρνει ὁ διάβολος πάντοτε. Δέν μπορεῖ νά εἶναι ἀπό τόν Θεό καί νά φέρνει ἀπόγνωση. Ποτέ ὁ Θεός δέν φέρνει ἀπελπισία καί ἀπόγνωση. – Βλέπετε, ὁ Ἰούδας εἶχε καλούς λογισμούς; Πῆγε πέταξε τά ἀργύρια καί ὑποτίθεται ὅτι μετάνιωσε. Δέν μετάνιωσε, μεταμελήθηκε καί ἀμέσως μετά κυριεύθηκε ἀπό τούς λογισμούς τῆς ἀπόγνωσης, τῆς ἀπελπισίας καί πῆγε καί αὐτοκτόνησε. Ποτέ ὁ Θεός δέν σπρώχνει τόν ἄνθρωπο στήν αὐτοκτονία καί στήν ἀπόγνωση. – Μετάνιωσες; Εἶμαι δίπλα σου, εἶμαι μαζί σου. Ἤδη εἶσαι καθαρός, ἀπό τή στιγμή πού μετάνιωσες. Μπορεῖ νά μήν προλάβεις καί νά ἐξομολογηθεῖς ἀκόμα. Ἐφόσον τό μετάνιωσες καί ἔχεις ἀποφασίσει νά τό σταματήσεις, ἄν παρ’ ἐλπίδα κοπεῖ ἡ ζωή σου ἐκείνη τήν ὥρα, θεωρεῖσαι μετανοημένος καί ἐξομολογημένος. Ἔχουμε τέτοια περιστατικά, ἀνθρώπους πού πήγαιναν νά ἐξομολογηθοῦν καί στόν δρόμο πέθαναν. Τί θά πεῖ αὐτό; Δέν εἶναι τό τυπικό κομμάτι. Τό εἶχαν ἀποφασίσει μέσα τους καί ὁ Θεός εἶδε τήν μετάνοιά τους, εἶδε ὅτι τό εἶχαν ἀποφασίσει μέσα τους, εἶδε ὅτι ἦταν ἕτοιμοι καί τούς πῆρε. Αὐτό δέν σημαίνει ὅτι δέν πρέπει νά ἐξομολογούμαστε. Ἐφόσον μᾶς δίνεται ἡ δυνατότητα, ὁπωσδήποτε θά πᾶμε νά ποῦμε καί στόν πνευματικό τήν ὅποια πτώση μας. Ὅταν λοιπόν ἐμφανίζονται οἱ Ἅγιοι ἔρχεται καί ἡ χαρά καί ἡ ἀγαλλίασις καί τό θάρρος μέσα στήν ψυχή. Γιατί; «Γιατί εἶναι μαζί τους ὁ Κύριος»10. Μαζί μέ τούς Ἁγίους, τούς ἁγίους Ἀγγέλους εἶναι παροῦσα ἡ Χάρις τοῦ Κυρίου, ἡ ὁποία εἶναι καί δική μας χαρά. Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ φέρνει τήν χαρά. Μήν ψάχνετε ἀλλοῦ τήν χαρά. Ἡ χαρά ἔρχεται ἀπό τή Χάρη, τή Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ψάχνουν οἱ ἄνθρωποι νά βροῦνε χαρά στίς ἡδονές, στίς σχέσεις, στά ταξίδια, στά χρήματα, στά σπίτια.. Πουθενά δέν ὑπάρχει χαρά. Ἡ χαρά εἶναι καρπός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μή μᾶς ξεγελάει ὁ διάβολος. Ταλαιπωρούμαστε μιά ζωή καί κάνουμε μία τρύπα στό νερό! «Κι οἱ λογισμοί πού φέρνει ἡ ὀπτασία –ἡ καλή ὀπτασία πού εἶναι ἀπό τόν Θεό– στήν ψυχή –προσέξτε– εἶναι ἀτάραχοι καί ἀκύμαντοι». Δέν ὑπάρχουν κύματα μέσα μας. Πῶς εἶναι ἡ θάλασσα, ὅταν ἔχει γαλήνη, τί ὡραῖο πράγμα εἶναι αὐτό! «Ἔτσι πού ὅταν ἡ ψυχή καταυγάζεται ἀπό τήν ἁγία ὀπτασία, νά θεωρεῖ τούς φαινομένους (ἁγίους ἤ ἀγγέλους)», ὅπως μπορεῖς μέσα στήν ἀτάραχη ἐπιφάνεια μιᾶς λίμνης νά δεῖς καί τά βουνά, νά δεῖς τήν ἀντανάκλαση. Λειτουργεῖ σάν καθρέφτης. Ἔτσι βλέπεις καί τούς Ἁγίους, ὅταν ἡ ψυχή εἶναι ἀτάραχη. «Διότι, μαζί μ’ αὐτήν, μπαίνει στήν ψυχή ἐκείνου πού τή βλέπει, μία ἐπιθυμία διακαής γιά τά Θεῖα καί τά μέλλοντα ἀγαθά»11. Ὁ λογισμός αὐτός πού ἔχεις καί δέν ξέρεις ἀπό ποῦ εἶναι, εἶναι ἀπό τόν Θεό ἤ ἀπό τόν διάβολο.. ἤ ἀκόμα καί ἕνα ὅραμα… μπορεῖ νά σᾶς συμβεῖ καί ἐσᾶς, 290

δέν εἶναι μόνο στούς Ἁγίους. Συμβαίνει, μοῦ λένε καί στήν ἐξομολόγηση μερικοί ἄνθρωποι, εἶδα αὐτό τό πράγμα, τί εἶναι αὐτό;.. πῶς θά ξέρω ἄν εἶναι ἀπό τόν Θεό ἤ ὄχι;… – Μέσα στήν ψυχή σου ἦρθε ἐπιθυμία γιά τόν Θεό καί γιά τά μελλοντικά ἀγαθά; Γιά τόν Παράδεισο, γιά τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ; Τότε εἶναι ἀπ’ τόν Θεό. – Θέλεις «νά προσκολληθεῖς κοντά τους κι ἄν ἦταν δυνατόν, νά ἔφευγες ἀπό τή γῆ μαζί τους»; Ὅταν εἶναι κάτι θεϊκό, σέ ἑλκύει τόσο πολύ, πού θέλεις νά εἶσαι πάντα μαζί του. Ἕνας ἄγιος, τόσο σέ τραβάει κοντά του, πού θέλεις νά φύγεις μαζί του, νά μήν εἶσαι πιά ἐδῶ στή γῆ. «Ἄν δέ, παρόλα αὐτά, ὡς ἄνθρωποι, φοβηθοῦν ἴσως τήν ὀπτασία τῶν καλῶν πνευμάτων, τόν ἀφαιροῦν τόν φόβο οἱ φαινόμενοι ἅγιοι μέ τήν ἀγάπη τους, ὅπως ἔκαμε ὁ Γαβριήλ στόν Ζαχαρία»12. Ὡς ἄνθρωπος μπορεῖ νά φοβηθεῖς. Ἄν δεῖς ξαφνικά μπροστά σου ἕναν ἄγγελο, θά συσταλεῖς. «Μή φοβοῦ, Ζαχαρία», λέει ὁ ἀρχάγγελος Γαβριήλ, ὅταν ὁ Ζαχαρίας ἦταν μέσα στά Ἅγια τῶν Ἁγίων, «εἰσηκούσθη ἡ δέησίς σου, καί ἡ γυνή σου Ἐλισάβετ γεννήσει υἱόν σοι, καί καλέσεις τό ὄνομα αὐτοῦ Ἰωάννην»13. Τά ἀγαθά πνεύματα σοῦ παίρνουν τόν φόβο. Τά πονηρά πνεύματα σοῦ δίνουν περισσότερο φόβο, σέ τρομοκρατοῦν, ἕνα δεύτερο διακριτικό στοιχεῖο. «Ὁ ἄγγελος πού φάνηκε στό θεῖο μνημεῖο στίς γυναῖκες», στόν Πανάγιο Τάφο. Οἱ Μυροφόρες τρόμαξαν. «Ἀποκριθείς δέ ὁ ἄγγελος εἶπε ταῖς γυναιξί· μή φοβεῖσθε ὑμεῖς· οἶδα γάρ ὅτι Ἰησοῦν τόν ἐσταυρωμένον ζητεῖτε»14. Ξέρω, ἤρθατε καί ζητᾶτε τόν ἐσταυρωμένο, τόν Ἰησοῦ. Δέν εἶναι ἐδῶ, ἀναστήθηκε. Τούς παίρνει τόν φόβο. Εἶναι χαρακτηριστικό τῶν ἀγαθῶν πνευμάτων. «Γιατί ὁ φόβος τους ἦταν ὄχι ἀπό δειλία τῆς ψυχῆς, ἀλλά ἀπό τήν ἐπίγνωση τῆς παρουσίας ἀνωτέρων πνευμάτων». Καί λές, ἐγώ τώρα, πῶς;.. βλέπω ἕναν Ἄγγελο; Πόσο ἀνώτερος εἶναι ὁ Ἄγγελος ἀπό μᾶς! Πόσο καθαρότερος! Ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἀπό τή φύση του μία συστολή μπροστά σ’ αὐτό τό ἀνώτερο, τό ἁγιότερο. Ἀλλά ὁ Ἄγγελος παίρνει τόν φόβο. «Τέτοια λοιπόν, εἶναι ἡ ὀπτασία τῶν Ἁγίων»15 καί τῶν ἁγίων Ἀγγέλων. Ποιά εἶναι τά διακριτικά τώρα, λέει ἐδῶ, τοῦ ἁγίου καί τοῦ διαβολικοῦ ὁράματος. Εἴπαμε δύο: τό ἅγιο ὅραμα φέρνει εἰρήνη καί ὄχι ταραχή καί οἱ ἅγιοι σοῦ παίρνουν τόν φόβο. «Ἡ ἐπιδρομή καί φαντασία τῶν φαύλων πνευμάτων –τῶν πονηρῶν πνευμάτων– εἶναι τεταραγμένη, μέ χτύπο καί ἦχο καί κραυγή, σάν φασαρία ἀνάγωγων νεαρῶν καί ληστῶν». Δέν ξέρω, ἄν ἔχετε τύχει ποτέ σέ διαδήλωση ἤ ἀκόμα χειρότερα σέ γήπεδο, πῶς ἀνάγωγοι νέοι φωνάζουν πολύ ἄσχημα. Μεγάλη σύγχυση καί ταραχή. Ἔτσι κάνουν οἱ δαίμονες. «Ἀπ’ αὐτά γίνεται εὐθύς δειλία τῆς ψυχῆς, τάραχος καί ἀταξία λογισμῶν, κατήφεια (κατσούφιασμα), μίσος πρός τούς ἄλλους ἀσκητές, ἀμέλεια καί ἀδράνεια γιά τά πνευματικά, λύπη, ἀνάμνησις τῶν οἰκείων (ἀνθρώπων ἤ πραγμάτων)». Μιλάει σέ μοναχούς, οἱ ὁποῖοι δέν πρέπει νά 291

θυμοῦνται τούς συγγενεῖς τους τούς σαρκικούς ἤ τά πράγματα πού ἄφησαν στόν κόσμο, γιατί τά ἔχουν ἀφήσει ὅλα αὐτά γιά χάρη τοῦ Χριστοῦ. Ὁ διάβολος λοιπόν, ὅταν τούς ἐμφανίζεται μ’ αὐτό τό ὅραμα τό δαιμονικό, τούς θυμίζει τούς συγγενεῖς τους. Τούς θυμίζει τίς περιουσίες πού ἄφησαν στόν κόσμο καί ἀκόμα τούς φέρνει «καί τόν φόβο τοῦ θανάτου»16. Τούς φέρνει ἀμέλεια γιά τά πνευματικά, ἀδράνεια, μίσος πρός τούς ἄλλους ἀσκητές, ταραχή καί ἀταξία στούς λογισμούς καί δειλία στήν ψυχή. Βλέπετε; Ὅλα αὐτά εἶναι δαιμονικές ἐνέργειες. Πόσοι σήμερα ἄνθρωποι τά ’χουν μέ τούς παπάδες καί μέ τούς καλογήρους. Μόλις πάει τό θέμα στά θρησκευτικά, ἀμέσως ἀρχίζουν τήν ἐπίθεση.. οἱ παπάδες… οἱ δεσποτάδες… οἱ καλόγεροι… – Αὐτό εἶναι ἀπό τόν Θεό; Ὄχι, εἶναι ἐνέργεια δαιμονική, αὐτό τό πράγμα. Δαιμονική ἐνέργεια εἶναι. Τό λέει ἐδῶ ὁ Ἅγιος, σοῦ φέρνει μίσος γιά τούς ἀσκητές ὁ διάβολος, γιατί ἀκριβῶς καίγεται ἀπό τούς μοναχούς καί ἀπό τούς ἀσκητές καί ἀπό τούς ἱερεῖς. Ὅ,τι καί νά ’ναι ὁ ἱερέας ἔχει τήν Χάρη ἀπό τόν Θεό καί κάνει τά ἅγια Μυστήρια καί φέρνει τόν Χριστό μπροστά σου σωματικά, μέ τό ἅγιο σῶμα Του καί τό τίμιο αἷμα Του, μυστηριακά. Γιά νά ἑρμηνεύετε καί τίς συμπεριφορές πού ἔχουμε γύρω μας… Δέν τολμᾶς νά πεῖς κάτι, ἀμέσως ἀρχίζουν, οἱ παπάδες, ἡ ἐκκλησία, οἱ δεσποτάδες… ἔτσι δέν εἶναι; Εἶναι ὁ δαίμονας πού ἐξανίσταται καί δέν θέλει ν’ ἀκούει τίποτα γιά Χριστό καί γιά πίστη. «Καί ἐπακολουθεῖ ἐπιθυμία τῶν κακῶν, ἀμέλεια πρός τήν ἀρετή καί ἀκαταστασία τοῦ ἤθους»17. Βλέπετε, λέμε αὐτός ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀνήθικος. Δέν ἔχει ἦθος, δέν ζεῖ μέ τά χρηστά ἤθη, μέ τά ἤθη πού ἁρμόζουν στόν ἄνθρωπο, μ’ αὐτά τά ἤθη πού θέλει ὁ Χριστός. Αὐτή ἡ ἀκαταστασία στή ζωή σήμερα τῶν ἀνθρώπων… Τεράστια ἀκαταστασία ὑπάρχει, ἔτσι δέν εἶναι; Ὁ ἄνθρωπος ἔχει γίνει σχεδόν ἕρμαιο τῶν παθῶν του, λές καί δέν ἔχει αὐτεξούσιο, καί σέρνεται. Ἰδίως ἀπό τά σαρκικά πάθη. Κατεξοχήν ἀπό αὐτά τά πάθη σέρνονται σήμερα οἱ ἄνθρωποι. – Καλά, δέν ἔχεις πυγμή; Δέν μπορεῖς νά ἐπιβληθεῖς στόν ἑαυτό σου; Μποροῦν… ἀλλά ἔχουν τόσο πολύ δαιμονιστεῖ, κυριευθεῖ μέσα τους ἀπό τό πονηρό πνεῦμα, πού φαίνεται ὅτι δέν μποροῦν. Ἄν πάρουν ἀπόφαση καί μποῦνε στήν Ἐκκλησία, ἄν πάρουν τήν δύναμη ἀπό τόν Χριστό, θά μπορέσουν καί θά ἀντισταθοῦν στά πάθη τους. Ἀλλά ἄν ἀφεθεῖς, καί δεχθεῖς τούς δαιμονικούς λογισμούς ὡς καλούς λογισμούς καί πεῖς «ὅλοι ἔτσι δέν κάνουν σήμερα;.. τί ἐγώ θά κάνω ἀντίθετα;.. καί μετά θά μέ ἀπομονώσουν καί θά μοῦ ποῦνε ὅτι εἶμαι φανατικός καί θρησκόληπτος.. ὄχι, θά κάνω ὅ,τι κάνουν οἱ πολλοί». Αὐτός εἶναι δαιμονικός λογισμός. Μόλις ὑποταχθεῖς σ’ αὐτούς τούς λογισμούς, μετά θά σοῦ ἔρθουν ὅλα αὐτά πού λέει ἐδῶ ὁ Ἅγιος, κατσούφιασμα στήν ψυχή. – Βλέπετε χαρούμενους ἀνθρώπους γύρω σας σήμερα; Ὄχι! Κατάθλιψη κυριαρχεῖ. Μιά θλίψη ἔχουν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ἤ σχεδόν ὅλοι, γιατί ἀκριβῶς ἡ χαρά εἶναι ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα. Κι ἄν κάνουν πώς χαίρονται, χαίρονται 292

πρός ὥραν, λίγο τίς ἡδονές τῆς σάρκας, ἀλλά μετά πάλι χειρότερη κατάθλιψη, χειρότερο ὑπαρξιακό κενό. Ὁ ἄνθρωπος νιώθει ἄδειος, δέν ἔχει νόημα ἡ ζωή του. «Ὅταν λοιπόν φοβηθεῖτε ἅμα δεῖτε κανένα ὅραμα, ἐάν μέν ὁ φόβος χαθεῖ εὐθύς ἀμέσως καί ἄντ’ αὐτοῦ γίνει χαρά ἀνεκλάλητη καί εὐθυμία, θάρρος καί ἀνάκτηση δυνάμεως, ἀταραξία τῶν λογισμῶν καί τά ἄλλα πού προεῖπα, καθώς καί ἀνδρεία καί ἀγάπη πρός τόν Θεό, τότε θαρρεῖτε καί προσεύχεσθε. Γιατί ἡ χαρά καί ἡ καλή κατάσταση αὐτή τῆς ψυχῆς δείχνει τοῦ παρουσιαζομένου πνεύματος τήν ἁγιότητα». Εἶναι ἀπό τόν Θεό. «Ἔτσι ὁ Ἀβραάμ, μόλις εἶδε τόν Κύριο εὐφράνθη ἡ καρδία18 καί ὁ Ἅγιος Ἰωάννης» ὁ Πρόδρομος, πού ἦταν στήν κοιλία τῆς μητέρας του ἀκόμα, τῆς Ἁγίας Ἐλισάβετ, «ὅταν μίλησε ἡ Θεοτόκος Μαρία, σκίρτησε ἀπό ἀγαλλίαση μέσα στήν κοιλία τῆς μητρός του»19. Ἐάν δέ, ὅταν σᾶς φανοῦν τίποτε ὁράματα, γίνει ταραχή καί χτύπος ἐξωτερικός καί φαντασία κοσμική, (παρουσιάζονται δηλαδή ἀπρεπεῖς συμπεριφορές) καί ἀπειλή θανάτου –τρομοκρατία– καί ὅσα εἶπα προηγουμένως, νά γνωρίζετε ὅτι πρόκειται γιά ἐπίθεση πονηρῶν πνευμάτων»20. Νά, ἔτσι τό διακριτικό στοιχεῖο – γνώρισμα ἄν εἶναι ἀπό τόν Θεό ἤ ὄχι. «Ἄλλα διακριτικά σημεῖα παρουσίας τῶν πονηρῶν πνευμάτων: Ὅταν ἐξακολουθεῖ νά φοβᾶται ἡ ψυχή, πρόκειται γιά παρουσία τῶν ἐχθρῶν». Στήν ἀρχή, ὅταν δεῖς κάτι, εἶναι φυσικό νά φοβηθεῖς, ἀπό τό ξαφνικό. Ἄν ἀμέσως φύγει ὁ φόβος, σημαίνει ὅτι εἶναι τό ἀγαθό πνεῦμα. Ἄν ὁ φόβος παραμένει, σημαίνει ὅτι εἶναι κακό πνεῦμα. «Γιατί οἱ δαίμονες δέν ἀφαιροῦν τή δειλία πού συνοδεύει τέτοιες ἐμφανίσεις, ὅπως τήν ἀφήρεσε ὁ μέγας Ἀρχάγγελος Γαβριήλ ἀπό τή Μαρία –τήν Παναγία μας– καί τόν Ζαχαρία καί ὅπως ὁ ἄγγελος πού φάνηκε στό μνημεῖο, στίς γυναῖκες», στίς Μυροφόρες. Τούς πῆρε τόν φόβο, μή φοβάστε, λέει, ξέρω ποιόν ψάχνετε. «Σάν δοῦν τούς ἀνθρώπους νά φοβοῦνται», προσέξτε το αὐτό, ἄν δοῦν οἱ δαίμονες νά φοβᾶσαι, «τότε μεγαλώνουν περισσότερο τίς φοβερές», τίς τρομοκρατικές «φαντασίες, γιά νά τούς κατατρομάξουν» τούς ἀνθρώπους καί ἀφοῦ καβαλικέψουν τόν ἄνθρωπο, νά τό ποῦμε ἔτσι… «ἐπιβάντες» λέει τό πρωτότυπο κείμενο, ἐπιβαίνω, ἐπιβήτωρ, αὐτός πού καβαλάει τό ζῶο, ὁ καβαλάρης. Ἀφοῦ καβαλικέψουν τόν ἄνθρωπο, μετά «τούς περιπαίζουν σαρκαστικά, λέγοντας: – Πέστε νά μᾶς προσκυνήσετε»21. Αὐτό εἶναι τό μαράζι τοῦ διαβόλου, θέλει νά γίνει θεός χωρίς τόν Θεό. Καί ἐπειδή δέν τά κατάφερε, ὑποδουλώνει τούς ἀνθρώπους καί ἀπαιτεῖ προσκύνηση. Νά τόν προσκυνήσουμε ὡς θεό, αὐτό θέλει. Δέν τοῦ φτάνει πού μᾶς ρίχνει στήν κόλαση, θέλει νά τόν προσκυνήσουμε σάν τόν Θεό. Γι’ αὐτό καί ὁ τελικός Ἀντίχριστος θά ἀπαιτήσει νά προσκυνηθεῖ σάν θεός, γιατί θά ἔχει μέσα του πλῆθος δαιμόνων. Οἱ δαίμονες πού θά ἔχει μέσα του, θά ἀπαιτοῦν προσκύνηση. Τά εἴδωλα πού εἴχαμε πρό Χριστοῦ, τί ἦταν; Ἤτανε κατοικητήρια τῶν δαιμόνων. Στό εἴδωλο τοῦ Δία, τῆς Ἀφροδίτης, μέσα κατοικοῦσε δαίμονας. Γι’ αὐτό καί οἱ ἄνθρωποι πήγαιναν κοντά ἐκεῖ, ἔκαναν ὑποτιθέμενες προσευχές στόν Θεό, καί ἄκουγαν φωνές, ἄκουγαν κρότους. Αὐτά δέν ἦταν τυχαῖα, ἦταν ἀπό τούς δαίμονες πού ἦταν μέσα στό ἄγαλμα. Κι ὅταν ἔμπαινε ἕνας ἅγιος σ’ ἕναν εἰδωλολατρικό ναό 293

καί ἔσπαγε τά εἴδωλα μέ τήν προσευχή του, ἀκουγόντουσαν φωνές, οἰμωγές, σπαρακτικές κραυγές. Ἀπό ποιούς; Ἀπό τούς δαίμονες πού κατοικοῦσαν μέσα στά ἀγάλματα πού ἔσπαζε ὁ Ἅγιος καί ἔφευγαν ὀλολύζοντας. Ἀπαιτοῦσαν καί τότε προσκύνηση. Εἶναι, ξαναλέω, τό μαράζι τοῦ διαβόλου, θέλει νά προσκυνηθεῖ ὡς θεός. «Πέστε νά μᾶς προσκυνήσετε. Τούς Ἕλληνες λοιπόν, ἔτσι τούς ἀπάτησαν», τούς εἰδωλολάτρες «καί ἔτσι ἔπλασαν αὐτοί τούς ψευδώνυμους θεούς τους»22. – Τί κρυβόταν πίσω ἀπό τόν Δία; Ἀπό τήν Ἤρα; Δαίμονες! «Ἐμᾶς ὅμως δέν μᾶς ἄφησε ὁ Κύριος νά ἀπατηθοῦμε ἀπό τόν διάβολο, γιατί, τόν καιρό πού τοῦ ἔκανε κι αὐτοῦ τέτοιες φαντασίες, τόν ἐπετίμησε». Ἔκανε καί στόν Χριστό μας φαντασίες ὁ διάβολος. Ποῦ; Στό σαραντάρειο ὄρος. Ἐκεῖ πού Τόν πείραξε μέ τούς τρεῖς πειρασμούς. Καί τί τοῦ εἶπε ὁ Χριστός; «Φύγε ἀπό μπροστά μου σατανᾶ (ὕπαγε ὀπίσω μου, σατανᾶ), διότι λέει ἡ Γραφή «Κύριον τόν Θεόν σου νά προσκύνησεις καί Αὐτόν μόνο νά λατρεὐσεις»23»24. Ζήτησε καί ἀπό τόν Χριστό νά προσκυνηθεῖ ὡς θεός ὁ διάβολος! Βλέπετε θράσος; Ὄχι, μόνο ἀπό τούς ἀνθρώπους, καί ἀπό τόν ἴδιο τόν Χριστό. Τοῦ λέει, πέσε νά μέ προσκυνήσεις… κι ἄν μέ προσκυνήσεις, ἐγώ θά σοῦ δώσω ὅλα αὐτά πού βλέπεις, ὅλο τόν κόσμο. – Τό ἴδιο δέν λέει τώρα στούς μασόνους; Ἡ μασονία εἶναι θρησκεία. Καί ὁ θεός τους δέν εἶναι αὐτό πού λένε, ὁ ΜΑΤΣ. ΜΑΤΣ τί θά πεῖ; Μέγας ἀρχιτέκτων τοῦ σύμπαντος. Ὁ θεός τους εἶναι ὁ Μπαθομέτ, ὁ ἑωσφόρος. Ἀλλά δέν τούς τό λένε. Τό μαθαίνουνε στόν 32ο βαθμό. Πολύ-πολύ προχωρημένοι μασόνοι ξέρουν τό μυστικό τῆς μασονίας. Στά πρῶτα στάδια τούς πουλᾶνε παραμύθι ὅτι εἶναι φιλανθρωπική ὀργάνωση καί ὅτι δέχονται ὅλες τίς θρησκεῖες καί ὅτι δέν ἔχουμε δόγμα, αὐτό λένε. Ἔχουνε δόγμα… τόν διάβολο λατρεύουνε. Καί τί τούς λέει ὁ διάβολος; Ἐλᾶτε σέ μᾶς.. εἶσαι ἐπιστήμονας;.. εἶσαι ἔμπορος;… ἔλα σέ μένα καί θά κερδίσεις ὅλο τόν κόσμο, γιατί εἴμαστε παντοῦ ἐμεῖς… καί θά σοῦ δώσουμε ὅλο τόν κόσμο. Κι ἔτσι τούς ξεγελᾶνε. Μόνο πού θά προσκυνήσετε ἐμᾶς… τόν Μπαθομέτ, τόν διάβολο δηλαδή. Βλέπετε; Τό ἴδιο πού εἶχε πεῖ στόν Χριστό, πέσε νά μέ προσκυνήσεις καί θά σοῦ δώσω ὅλο τόν κόσμο, τό λένε τώρα τά ὄργανά του, οἱ μασόνοι, σ’ αὐτούς πού ἔχουν φιλοδοξία καί θέλουν νά κερδίσουν φήμη, χρήματα, τίτλους… Καί οἱ ἄνθρωποι, ἐπειδή εἶναι δοῦλοι τῶν παθῶν τους, τῶν ἐπιθυμιῶν τους, ὑποκύπτουν. Καί σήμερα δέν μπορεῖς νά βρεῖς, ἔλεγε ὁ Ἅγιος Παΐσιος, πολιτικό πού νά μήν εἶναι μασόνος. Καί τοῦ λένε, ποιόν νά ψηφίσουμε; Ἔ, λέει, νά ψηφίσετε αὐτούς πού δέν τό πιστεύουν πολύ. Ἐκεῖ ἔχουμε φτάσει τώρα! Καταλάβατε; Πόσο ἄσχημα ἔχουμε ἐξελιχθεῖ ὡς ἀνθρωπότητα! Πρσκυνάει ὅλη ἠ ἀνθρωπότητα οὐσιαστικά τόν διάβολο μέσα ἀπό τούς πολιτικούς καί μέσα ἀπό τούς ἡγέτες, καί ὄχι μόνο, δυστυχῶς καί οἱ ἡγέτες οἱ ἐκκλησιαστικοί. Ὁ μακαριστός ὁ ἅγιος Φλωρίνης ἔλεγε, ξέρουμε πῶς βγαίνουν οἱ δεσποτάδες… πᾶνε βάζουν μετάνοια στήν μασονική στοά καί μετά ἐκλέγονται. Δυστυχῶς! Ὄχι ὅλοι βέβαια, εὐτυχῶς… Ἀλλά συμβαίνει καί αὐτό. Δέν 294

τά λέω ἐγώ. Τά ἔλεγε ὁ μακαριστός ὁ π. Αὐγουστίνος. Γιατί; Γιατί θέλουν τήν δόξα τῶν ἀνθρώπων καί ὄχι τήν δόξα τοῦ Θεοῦ καί ὁ διάβολος λέει, προσκυνῆστε με ὡς θεό καί θά σᾶς τή δώσω. – Καί τί νά τό κάνω ἐγώ νά κερδίσεις λίγη δόξα καί μετά νά πᾶς στήν αἰώνια κόλαση; Τί κέρδος ἔχει αὐτό; Φύγε λοιπόν! Ὕπαγε ὀπίσω μου, σατανᾶ! «Κύριον τόν Θεόν σου νά προσκύνησεις καί Αὐτόν μόνο νά λατρεὐσεις! Ὅλο λοιπόν καί περισσότερο ἄς καταφρονεῖται γι’ αὐτά ὁ πανοῦργος ἀπό μᾶς. Γιατί αὐτό πού εἶπε ὁ Κύριος, γιά χάρη μας τό ἔκαμε»25. – Γιατί ἄφησε ὁ Χριστός τόν διάβολο νά Τόν πειράξει; Δέν θά μποροῦσε νά τόν ἐμποδίσει; Φυσικά θά μποροῦσε!.. καί νά τόν εἶχε ἐξουδετερώσει χίλιες φορές μέχρι τώρα, ἀλλά τόν ἀφήνει. Καί ἀνέχτηκε νά πειραχτεῖ καί ὁ ἴδιος ἀπό τόν διάβολο. Γιατί; Γιά μᾶς, γιά νά μᾶς δείξει τρόπο πῶς ἐμεῖς νά σταθοῦμε στούς ἀνάλογους πειρασμούς. Τά ἴδια πού ἔκανε στόν Χριστό, τά κάνει καί σέ μᾶς. Οἱ τρεῖς πειρασμοί πού ἔβαλε στόν Χριστό, τούς ἴδιους πειρασμούς βάζει καί σέ μᾶς. Θυμάστε τούς πειρασμούς… Πεινᾶς, πές στίς πέτρες νά γίνουν ψωμιά! Θά σοῦ δώσω ψωμί ἄφθονο, νά χορτάσεις. Καί σήμερα, μᾶς ἀπειλοῦνε, θά πεινάσετε, μή μιλᾶτε.. οἱ παπάδες μή μιλᾶτε, θά σᾶς κόψουμε τόν μισθό… οἱ ἄλλοι μή μιλᾶτε, θά σᾶς διώξουν ἀπό τήν ἐργασία, θά χάσετε τή δουλειά σας. Καί δέν μιλάει κανένας! Γιά νά μή χάσουν τό ψωμί… ὁ πρῶτος πειρασμός, ἡ γαστριμαργία, ἡ λαιμαργία, ἤ ἀλλιῶς φιληδονία. Θά χάσεις τό βόλεμά σου, τήν εὐτυχία σου. Γιατί ἔχεις κλείσει τήν εὐτυχία σου στίς ἡδονές τῆς σάρκας καί φοβᾶσαι μήν πεινάσεις. – Φοβᾶσαι μήν πεινάσεις; Θά γίνεις δοῦλος τοῦ διαβόλου. Οἱ Ἅγιοι δέν φοβόντουσαν τήν πείνα οὔτε τόν διωγμό οὔτε νά χάσουν τή θέση τους οὔτε τόν μισθό τους… Δέν φοβόντουσαν τίποτα. Καί αὐτό θέλει καί ὁ Χριστός. – Μετά τί τοῦ εἶπε; Τόν ἀνέβασε στό πτερύγιο ἐκεῖ τοῦ τοίχους τοῦ ναοῦ καί τοῦ λέει, πέσε κάτω, νά ἐντυπωσιάσεις, δέν θά πάθεις τίποτα.. τό λέει καί ἡ Γραφή. Γιατί; Γιά νά κερδίσεις τά μπράβο τῶν ἀνθρώπων, νά θαυμάσουν. Πῶς κάνουν σήμερα αὐτοί πού παίρνουν τά βραβεῖα, Γκίνες τά λένε; Κάνουν ὅ,τι τρέλα μποροῦν νά σκεφτοῦνε, ἤ νά μή σκεφτοῦνε, κινδυνεύει ἡ ζωή τους χίλιες φορές, γιά νά τούς γράψουν σ’ αὐτό τό βιβλίο. Νά κερδίσουνε τί; Μία μάταιη δόξα τοῦ κόσμου, καί πολλοί σκοτώνονται καί χάνουν τή ζωή τους σ’ αὐτή τήν προσπάθεια, γιά ἕνα τίποτα. Ἡ μάταιη δόξα.. τί θά πεῖ ὁ κόσμος.. Ἀλλά δέν εἶναι μόνο αὐτοί. Οἱ πλεῖστοι τῶν ἀνθρώπων ὑποκύπτουν σ΄ αὐτόν τόν πειρασμό. – Τί θά πεῖ ὁ κόσμος ἅμα μέ δεῖ ἐμένα τώρα, πού πήγαινα στά γλέντια καί στούς χορούς, νά τά σταματάω ὅλα αὐτά καί νά πηγαίνω στήν ἐκκλησία; Νά ἐξομολογοῦμαι; Νά κοινωνάω;… 295

Θά ποῦνε, πάει τρελάθηκε αὐτός! Ἔγινε θρησκόληπτος, κόλλησε μέ τούς καλογήρους. Δέν τό δέχονται αὐτό. Τό θεωροῦν πολύ ὑποτιμητικό. Καί οἱ γυναῖκες, ἀλλά ἰδίως οἱ ἄνδρες. Οἱ ἄνδρες πιό πολύ κρατᾶνε -λέει- ἀξιοπρέπεια… Θά πᾶνε σέ κανένα μνημόσυνο, σέ καμιά κηδεία, σέ κανένα γάμο… θά καπνίζουν ἀπ’ ἔξω καί τίποτα ἄλλο.. γιατί εἶναι ἄντρας σοῦ λέει αὐτός.. καί εἶναι ὑποτιμητικό νά πηγαίνει στήν ἐκκλησία. Ἡ ἐκκλησία εἶναι γιά γυναῖκες, γιά μικρά παιδιά.. ἐμεῖς ἔχουμε ὑψηλή ἰδέα γιά τόν ἑαυτό μας. Εἶναι ὁ πειρασμός τῆς κενοδοξίας, τί θά πεῖ ὁ κόσμος, καί σέ κρατάει μακριά ἀπό τή σωτηρία. Σέ γκρεμίζει αὐτό. Καί ὁ ἄλλος πειρασμός τῆς φιλαργυρίας. Τοῦ ἔδειξε τοῦ Χριστοῦ μας ὅλα τά πλούτη, καί λέει, δικά σου ὅλα, μόνο νά πέσεις νά μέ προσκυνήσεις. Βλέπετε; Ἤ θά προσκυνᾶς τόν χρυσό ἤ τόν Χριστό. Σήμερα οἱ ἄνθρωποι τόν χρυσό προσκυνοῦν, οἱ πλεῖστοι ἄνθρωποι, καί ὄχι τόν Χριστό. Γι’ αὐτό, βλέπετε, πόσοι ἄνθρωποι δέν μιλιοῦνται μεταξύ τους γιά δυό μέτρα γῆς. – Αὐτό τί εἶναι; Δέν εἶναι προσκύνηση τοῦ χρυσοῦ; Ὁ Χριστός λέει νά ἀδικεῖσαι καί νά κρατᾶς τήν ἀγάπη. Ὄχι, λέει… τί νά μέ πιάσει «κότσο»; Γιατί; Νά μέ ποῦνε χαζό ἐμένα; Μπαίνει ἡ κενοδοξία μέσα. Ὄχι.. θά διεκδικήσω τά δικαιώματά μου, θά κρατήσω χαρακτήρα κ.λ.π. Λοιπόν, δέχτηκε ὁ Χριστός μας νά πειραστεῖ μ’ αὐτούς τούς τρεῖς πειρασμούς, πού τούς κάνει ὁ διάβολος σέ ὅλους μας, γιά νά μᾶς δείξει πῶς κι ἐμεῖς θά τούς νικήσουμε αὐτούς τούς πειρασμούς. Πρέπει νά πεῖς κι ἐσύ στόν διάβολο, φύγε, ὕπαγε ὀπίσω μου, σέ κάθε τέτοιον λογισμό πού σοῦ λέει, πέσε νά μέ προσκυνήσεις. Ὅ,τι ἔκανε ὁ Κύριος, τό ἔκανε γιά μᾶς, «ὥστε ὅταν ἀκοῦν οἱ δαίμονες κι ἀπό μᾶς αὐτά τά λόγια», πού εἶπε ὁ Χριστός, τό ὕπαγε ὀπίσω μου σατανᾶ, «ν’ ἀνατρέπονται ἀπό τή δύναμη τοῦ Κυρίου, πού μέ τά ἴδια αὐτά λόγια τούς ἐπετίμησε»26. Νά σᾶς πῶ κι ἕνα ἄλλο παράδειγμα. Πάρα πολλοί ἄνθρωποι βασανίζονται ἀπ’ τούς βλάσφημους λογισμούς. Βάζει ὁ διάβολος μέσα τους ἰδέες βλάσφημες γιά τόν Χριστό, γιά τήν Παναγία… ἀκατανόμαστα πράγματα. Δέν μπορεῖς καί νά τά πεῖς, ντρέπεσαι! Οὔτε νά τά ἐξομολογηθοῦνε, ντρέπονται, γιατί νομίζουν ὅτι εἶναι δικοί τους οἱ λογισμοί αὐτοί. Ἐνῶ εἶναι τοῦ διαβόλου. Εἶναι καθαρά δαιμονικοί λογισμοί αὐτοί, ἀφοῦ ἐσύ πᾶς στήν ἐκκλησία, προσπαθεῖς, ἐξομολογεῖσαι.. καί λές, εἶναι δυνατόν τώρα ἐγώ νά σκέφτομαι γιά τήν Παναγία αὐτά τά πράγματα; Ἤ γιά τόν Χριστό; Δέν εἶσαι ἐσύ πού τά σκέφτεσαι. Εἶναι τό πονηρό πνεῦμα. Τί πρέπει νά κάνεις; Νά τοῦ πεῖς αὐτό πού εἶπε καί ὁ Χριστός, «ὕπαγε ὀπίσω μου σατανᾶ», φύγε! Θά τό πεῖς καί στόν πνευματικό σου καί τελείωσε. Λέει ἕνα περιστατικό, στόν Εὐεργετινό νομίζω, τρία χρόνια ἕνας μοναχός, ὁ καημένος, ταλαιπωριότανε μ’ αὐτούς τούς λογισμούς, πήγαινε νά τούς πεῖ, ντρεπόταν. Ὁ γέροντας καταλάβαινε, ἀλλά δέν ἤθελε νά τόν πιέσει. Τελικά, μετά ἀπό τρία χρόνια κατάφερε καί τό εἶπε. Καί τοῦ λέει, βρέ παιδί μου, γιατί δέν μοῦ τό ἔλεγες τόσο καιρό; Τί εἶναι αὐτό; Τίποτα. Αὐτό δέν εἶναι δική σου ἁμαρτία, τοῦ διαβόλου εἶναι. Βλέπετε; Πολλές φορές πόσο τσάμπα ταλαιπωρούμαστε! 296

Γι’ αὐτό ἔχει τεράστια σημασία, νά τό λέτε καί στούς ἄλλους, νά ἔρχεστε νά ἀκοῦτε κατήχηση. Ὄχι γιά μένα, ἀλλά γιατί αὐτά πού μᾶς λένε οἱ Ἅγιοι, εἶναι ἡ θεραπεία τῆς ψυχῆς μας καί φεύγει ἡ μαυρίλα, φέυγει ἡ κατάθλιψη, φεύγει ἡ ἀγωνία, φεύγει ἡ ταραχή, ὅλα αὐτά τά δαιμονικά πού ἔχουν κυριέψει σήμερα τόν κόσμο καί δέν βλέπεις ἕναν ἄνθρωπο ἀληθινά ὑγιή, πνευματικά ὑγιή. Ὅλοι εἶναι ἄρρωστοι καί ψάχνουνε νά βροῦνε ὑγεία καί χαρά καί λίγο ὕπνο στά φάρμακα καί στούς ψυχολόγους. «Τό χάρισμα τῆς διακρίσεως τῶν πνευμάτων. Δέν πρέπει», λέει ὁ Ἅγιος, «ὅμως νά καυχόμαστε, ἐπειδή ἐκδιώκουμε δαίμονες, οὔτε νά ὑπερηφανευόμαστε γιά θεραπεῖες, οὔτε νά θαυμάζουμε ἐκεῖνον μονάχα πού ἐκβάλλει τά δαιμόνια καί νά ἐξευτελίζουμε ἐκεῖνον πού δέν τά διώχνει»27. Γιατί οἱ ἅγιοι ἀσκηταί μπορεῖ νά ἀποκτήσουν κι αὐτό τό χάρισμα. Ὄχι ὅλοι. Δίνει ὁ Θεός ὅμως. Ὅπως ὁ Ἅγιος Γεράσιμος πού εἶναι στήν Κεφαλονιά ἔχει αὐτό τό χάρισμα. Φέτος μάλιστα εἶχαν πάει κάποια παιδιά καί ἀκούγανε τούς δαιμονισμένους πού φωνάζανε «μέ καῖς Γεράσιμε, μέ καῖς… μέ καῖς, πάρτε με ἀπό δῶ». Φώναζε τό δαιμόνιο μέσα ἀπό τόν ἄνθρωπο. Καταλάβατε; Ἔχουν αὐτό τό χάρισμα κάποιοι ἀσκηταί. Καί μέσα στόν κόσμο μπορεῖ νά ὑπάρχουν ἅγιοι πού νά ἔχουν αὐτό τό χάρισμα. Ἀλλά τί λέει ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος ἐδῶ πέρα; Δέν εἶναι σπουδαῖο πράγμα, νά καυχᾶστε γι’ αὐτό, ἐπειδή σᾶς ἔδωσε ὁ Θεός τό χάρισμα. Εἶναι τοῦ Θεοῦ τό χάρισμα, δέν εἶναι δικό σας. Ἀλλά κι ἐσεῖς, τώρα πού εἴπαμε αὐτά τά πράγματα, μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, μπορεῖτε νά διώχνετε τούς κακούς λογισμούς. Ἄν τά σκεφτεῖτε καί τά ἐνστερνιστεῖτε αὐτά πού εἴπαμε, δέν θά σᾶς ἐξαπατᾶ ὁ διάβολος, μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ πάντα καί μέ τή βοήθεια τοῦ πνευματικοῦ. Ἀλλά αὐτό δέν πρέπει νά σέ βάζει σέ ὑπερηφάνεια. Κι ἀπ’ τήν ἄλλη, ἕνας πού δέν διώχνει δαίμονες, δέν ἔχει αὐτό τό χάρισμα, λέει ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος, μήν τόν ἐξευτελίζεις. Ὅταν θά πᾶμε στό Κριτήριο τοῦ Θεοῦ δέν θά μᾶς πεῖ: – Ἔβγαλες δαίμονες; Ὄχι, θά μᾶς πεῖ ἄν ἔβγαλες τά πάθη σου. Αὐτό εἶναι τό κριτήριο, ἄν ἔπαψες νά ἁμαρτάνεις. Τό ἄλλο εἶναι τοῦ Θεοῦ τό χάρισμα. Μακάρι νά φτάσουμε σέ τέτοια ἐπίπεδα, νά διώχνουμε καί τούς δαίμονες. «Ἄς μαθαίνει κανείς καλά τήν ἄσκηση καί κάθε μοναχοῦ καί ἤ νά τόν μιμεῖται καί νά δείξει ζῆλο ἤ νά διορθωθεῖ». Νά βλέπεις δηλαδή, λέει, σέ κάθε ἄνθρωπο, ὄχι τά χαρίσματα τοῦ Θεοῦ πού ἔχει καί νά θαυμάζεις γι’ αὐτά, αὐτά εἶναι τοῦ Θεοῦ. Νά βλέπεις τί ἄσκηση κάνει, τί ἀγῶνα κάνει ὁ καθένας, τί προσπάθεια κάνει, αὐτό εἶναι τό δικό του σέ κάθε ἄνθρωπο πνευματικό πού βλέπεις, καί αὐτό νά προσπαθεῖς νά τό μιμηθεῖς καί νά διορθώσεις τόν ἑαυτό σου. «Γιατί τό νά κάνουμε σημεῖα», θαύματα δηλαδή, «δέν εἶναι δικό μας ἔργον, ἀλλ’ εἶναι ἔργον τοῦ Σωτῆρος, πού ἔλεγε στούς μαθητές Του: «Νά μή χαίρετε γιατί τά δαιμόνια ὑποτάσσονται σέ σᾶς, ἀλλά διότι τά ὀνόματά σας εἶναι γραμμένα στούς οὐρανούς»28»29. Βλέπετε πῶς ὅλα ὁ Ἅγιος τά τεκμηριώνει μέ τήν Ἁγία Γραφή. «Διότι, τό νά ’χουν γραφεῖ τά ὀνόματα στόν οὐρανό, εἶναι τεκμήριο τῆς δικῆς μας ἀρετῆς καί δικοῦ μας βίου (τοῦ χριστιανικοῦ)ή ή τό νά ἐκβάλλει ὅμως κανείς δαιμόνια 297

εἶναι τοῦ Σωτῆρος χάρις, γιατί Αὐτός τήν ἔχει δώσει». Δέν θά μᾶς σώσουν δηλαδή τά χαρίσματα, ἐννοεῖ ὁ Ἅγιος, θά μᾶς σώσει ὁ ἀγώνας πού θά κάνουμε, ἡ μετάνοια. Αὐτό μᾶς σώζει. Τό χάρισμα εἶναι τοῦ Θεοῦ. Κι ἄν δέν προσέξεις καί ὑπερηφανευτεῖς, θά τό χάσεις καί τό χάρισμα. Πολλοί εἶχαν χαρίσματα καί τά ἔχασαν γιατί ὑπερηφανεύτηκαν. «Γι’ αὐτό, σ’ ἐκείνους πού καυχῶνται ὄχι γιά τήν ἀρετή, ἀλλά γιά τά σημεῖα πού κάνουν» τά θαύματα πού κάνουν «καί λένε: «Κύριε, δέν διώξαμε δαιμόνια μέ τό δικό Σου ὄνομα καί μέ τό δικό Σου ὄνομα δέν κάμαμε πολλά ἔργα δυνάμεως;» ἀποκρίθηκε: «Ἀληθινά σᾶς τό λέγω, δέν σᾶς ξέρω»30. Δέν σᾶς ξέρω! Φοβερό δέν εἶναι;! Γιατί τό χάρισμα εἶναι τοῦ Θεοῦ, δέν εἶναι δικό σου. Ἐσύ τί ἔκανες γιά τόν Χριστό; Πόσο ἔκοψες τά πάθη σου; Πόσο μετανόησες; «Ὁ Κύριος δέν γνωρίζει κἄν τίς ὁδούς τῶν ἀσεβῶν»31. Τί σημαίνει αὐτό; Ὄχι ὅτι δέν μπορεῖ νά ξέρει τί κάνει ὁ καθένας. Τά ξέρει. Ὅλα τά ξέρει, εἶναι παντογνώστης. Ἀλλά ἐννοεῖ, ὅτι τούς ἀποστρέφεται τούς ἀσεβεῖς. Μ’ αὐτή τήν ἔννοια λέει δέν γνωρίζει τίς ὁδούς τῶν ἀσεβῶν. «Ἀποκαλύπτεται», λέει καί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, «ὀργή Θεοῦ ἀπ᾿ οὐρανοῦ ἐπί πᾶσαν ἀσέβειαν καί ἀδικίαν ἀνθρώπων τῶν τήν ἀλήθειαν ἐν ἀδικίᾳ κατεχόντων»32. Ὀργή Θεοῦ ἐπί πᾶσαν ἀσέβειαν καί ἀδικίαν! Νά ποῦμε ἕνα παράδειγμα σύγχρονο τώρα καί νά κλείσουμε. Αὐτό τό τελευταῖο νομοσχέδιο, καί τόσα ἄλλα πού ἔχουν περάσει ἀπό τότε πού ἄρχισαν νά κάνουν αὐτά τά ἄνομα νομοσχέδια… Τό πρῶτο-πρῶτο, νομίζω, ἦταν ἡ νομιμοποίηση τῶν ἐκτρώσεων. Ἀσεβέστατο! Νά νομιμοποιεῖς τόν φόνο! Ἀσεβέστατο νομοσχέδιο! Καί ὄχι μόνο, νά ἐπιβάλλουν καί στούς πολίτες φορολογία γιά νά γίνονται οἱ ἐκτρώσεις! – Ξέρετε ὅτι ὅλοι πληρώνουμε γιά τίς ἐκτρώσεις πού γίνονται; Ἀπό τήν φορολογία τῶν Ἑλλήνων γίνονται οἱ ἐκτρώσεις οἱ ἐπίσημες. Ἀφῆστε τίς ἀνεπίσημες, τίς κρυφές. Μιλᾶνε κάποιοι γιά 1.000.000 ἐκτρώσεις τόν χρόνο στήν Ἑλλάδα, τήν Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα. Στάζουμε αἷμα, δηλαδή, οἱ Ἕλληνες, μόνο ἀπό αὐτό. Καί ὄχι μόνο αὐτό, σιγά-σιγά νομεθέτησαν καί χίλια δυό ἄλλα πολύ ἄνομα νομοσχέδια. Τήν ἀποποινικοποίηση τῆς μοιχείας. Μετά, τόν πολιτικό γάμο. Ἀσεβέστατα νομοσχέδια. Μετά, τήν ἐκδίωξη τῶν πνευματικῶν ἀπό τά σχολεῖα. Ἀπαγορεύεται νά πάει πνευματικός νά ἐξομολογήσει τά παιδιά. Ὅλοι οἱ μάγοι καί οἱ σατανιστές καί οἱ ψυχολόγοι καί οἱ ψυχοβγάλτες πᾶνε! Μόνο οἱ πνευματικοί νά μήν πᾶνε… Μετά τά ἀκόμα χειρότερα, πού θεσμοποίησαν τώρα, τήν νομιμοποίηση τῆς ὁμοφυλοφιλίας, τό αὐτόματο διαζύγιο, τό σύμφωνο συμβίωσης, πού πλέον ὁ γάμος δέν εἶναι τίποτα ἄλλο, εἶναι μία σύμβαση. Ὅσο κρατήσει.. μετά τήν διαλύουμε τή σύμβαση. Ὅπως διαλύεις μία ἐταιρεία δηλαδή, ἔτσι διαλύεις καί τόν γάμο. Καί τό τελευταῖο τήν νομιμοποίση τῆς ἀναγνώρισης τῆς ἀλλαγῆς τοῦ φύλου. Ἀπό 15 ἐτῶν τό παιδάκι μέ μία ὑπογραφή νά μπορεῖ νά ἀλλάζει τό φύλο του! Ἐνῶ δέν μπορεῖ νά πιεῖ ἀλκοόλ, δέν μπορεῖ νά ψηφίσει, μπορεῖ μέ μία ὑπογραφή νά πεῖ, δέν εἶμαι ἀγόρι, εἶμαι κορίτσι. Ἄντε νά βγάλεις ἄκρη μετά… Καί δέν ξέρει ὁ λαός ὅτι τό 40%-50% αὐτῶν τῶν παιδιῶν αὐτοκτονοῦν, σύμφωνα μέ τά ἐπίσημα ἐπιστημονικά δεδομένα. Αὐτή ἡ ὁμάδα λέγεται «τράνς», θά τήν ἔχετε ἀκούσει… Καί ἐγώ δέν τό 298

ἤξερα, τώρα τό ἔμαθα. «Τράνς»: δηλαδή ἀλλάζεις φύλο. Αὐτή ἡ ὁμάδα τῶν «τράνς» ἔχει ποσοστό αὐτοκτονίας 40%. Καταλαβαίνετε; Δηλαδή, αὐτοί πού νομοθέτησαν αὐτό τό νομοσχέδιο, κανονικά πρέπει νά πᾶνε φυλακή. Σπρώχνουν τήν νεολαία τήν ἑλληνική στήν αὐτοκτονία. Ἀνθρωποκτονία εἶναι αὐτό τό πράγμα! Πρόωθηση τῆς αὐτοκτονίας. Καί δέν κουνιέται κανένας! Νά δοῦμε πότε θά ξυπνήσουμε.. Καί τό ἐπίσης ἀσεβές, πού βάλαμε στά σχολεῖα μέ τό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν, τόν συγκρητισμό, τόν Οἰκουμενισμό καί τήν Πανθρησκεία. Ἐπίσημα πλέον τά Ἑλληνόπουλα διδάσκονται τόν συγκρητισμό. – Ξέρετε τί εἶναι ὁ συγκρητισμός; «Ὅλοι οἱ θεοί εἶναι πραγματικοί… καί οἱ δαίμονες θεοί εἶναι κι αὐτοί». Αὐτό πού θέλει ὁ δαίμονας, νά λατρευτεῖ ὡς θεός, αὐτό πού λέγαμε προηγουμένως, νά προσκυνηθεῖ ὡς θεός. Καί σοῦ λένε, καί οἱ μουσουλμάνοι τόν ἴδιο θεό ἔχουνε καί οἱ βουδιστές καί οἱ ἄλλοι… ἁπλῶς ἔχει ἄλλο ὄνομα… προσκυνᾶτε κι αὐτούς… Διάβαζα γιά ἕνα παιδάκι, πού τοῦ εἶπε ἡ μαμά του, ἔλα νά κάνουμε τό Ἀπόδειπνο, ὅπως τό κάνανε κάθε μέρα, καί λέει, μαμά περίμενε. Πάει πλένει τά ποδαράκια του καί λέει, νά, μαμά, ἔτσι κάνουν οἱ μουσουλμάνοι, πρίν κάνουν προσευχή, πλένουν τά ποδαράκια τους. Τό ἔμαθε τό μάθημα… στό σχολεῖο! Εἶναι γιά κλάματα, δέν εἶναι γιά γέλια. Εἶναι τραγικό πράγμα! – Τί θέλουμε ἐμεῖς νά μάθουμε δηλαδή; Τήν προσευχή τῶν μουσουλμάνων πού εἶναι προσευχή στούς δαίμονες; Κι ὅμως αὐτό τό ἀνεχόμαστε. Εὐτυχῶς πού κάποιοι γονεῖς ξύπνησαν καί γυρνᾶνε τά βιβλία πίσω καί ζητᾶνε ἀπαλλαγή. Κι αὐτό πρέπει νά γίνει πανελλήνιο κίνημα. Νά τά γυρίσουν ὅλα τά βιβλία πίσω στό Ὑπουργεῖο. Νά τούς «πνίξουν» μέ τά βιβλία… ἔτσι πρέπει. Ἀπαράδεκτα! Ἀλλά αὐτά ὅλα, προσέξτε, εἶναι αὐτό πού λέει ἐδῶ, «ὀργή Θεοῦ ἀπ᾿ οὐρανοῦ ἐπί πᾶσαν ἀσέβειαν. Ὅλα αὐτά εἶναι ἀσέβεια. Ἡ ἀσέβεια, ξέρετε, δέν εἶναι ἁπλή ἁμαρτία. Εἶναι ἁμαρτία στόν Θεό. Ὅταν ἐγώ, ἄς ποῦμε, κλέψω ἕναν ἄνθρωπο -Θεός φυλάξοι- εἶναι ἁμαρτία. Ἀδικῶ αὐτόν τόν ἄνθρωπο πού κλέβω. Ἄν ὅμως ἔρθω καί κλέψω τήν ἐκκλησία, αὐτό δέν εἶναι ἁμαρτία ἁπλή. Εἶναι ἀσέβεια, εἶναι ἱεροσυλία. Αὐτό εἶναι πολύ μεγαλύτερη ἁμαρτία. Καί ὅλα αὐτά τά ἄνομα νομοσχέδια δέν εἶναι ἁπλή ἁμαρτία, εἶναι ἀσέβεια. Κάτσε Θεέ στήν ἄκρη… δέν σέ λογαριάζουμε, ἐμεῖς ἔχουμε τούς δικούς μας νόμους. Πάει τό Εὐαγγέλιο, πᾶνε ὅλα… καί θά τό πληρώσουμε αὐτό. Γι’ αὐτό τά λέω τώρα ὅλα αὐτά. Θά τό πληρώσουμε σίγουρα. Ἁπλῶς ὁ Θεός λίγο περιμένει μήπως ὑπάρξει μετάνοια. Δέν ἔρχεται ἀμέσως ὁ λογαριασμός, ἔρχεται λίγο πιό μετά… Καί θά ἀναρωτιόμαστε, γιατί μᾶς ἦρθαν. Γιατί τόσα χρόνια ἀσεβοῦμε καί «ἀποκαλύπτεται ὀργή Θεοῦ ἀπ᾿ οὐρανοῦ ἐπί πᾶσαν ἀσέβειαν καί ἀδικίαν ἀνθρώπων, τῶν τήν ἀλήθειαν ἐν ἀδικίᾳ κατεχόντων». Πώ, πώ! Γιά προσέξτε κι αὐτό πού λέει ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος, ἔχουμε τήν ἀλήθεια ἐν ἀδικίᾳ! Φοβερό πράγμα! – Ἔχουμε τό φῶς ἔχουμε τόν Χριστό, ἔχουμε τήν Ὀρθόδοξη πίστη καί Ἐκκλησία καί 299

τί κάνουμε; Τά περιφρονοῦμε, τά καταφρονοῦμε, ἐν ἀδικίᾳ. Ἀντί νά δοξάζουμε τόν Θεό, πού μᾶς ἔχει μέσα στήν ἀλήθεια, στήν ἀληθινή γνώση τοῦ Θεοῦ, στό ἀληθινό δόγμα, τά καταφρονοῦμε, δέν τά τιμοῦμε. Ἀσεβοῦμε ἀπέναντι στήν ὀρθόδοξη πίστη καί στήν ἀλήθεια, πού εἶναι ὁ Χριστός. Τά λέμε ὅλα αὐτά, καί ἄλλες φορές τό εἴπαμε, τουλάχιστον ἐμεῖς πού τά ἀκοῦμε καί κάποιοι ἄλλοι πού μποροῦμε νά ἐπηρεάσουμε, νά μετανοήσουμε. Κι ἄν μετανοήσει ἕνα κρίσιμο δεῖγμα, ὅπως τό λένε ἔτσι στή φυσική νομίζω, ἕνα κρίσιμο ποσοστό ἀνθρώπων Ἑλλήνων μετανοήσει, θά σωθεῖ καί ἡ πατρίδα μας καί ἡ Ἐκκλησία μας. Ὄχι ἡ πατρίδα, τό χῶμα δηλαδή καί τά χωράφια. Αὐτό δέν εἶναι τόσο σπουδαῖο. Τό σπουδαῖο εἶναι νά σωθεῖ ἡ Ἐκκλησία μας. Ἀλλιῶς θά χαθεῖ ἡ Ἐκκλησία μας, ὅπως χάθηκε ἡ Ἐκκλησία τῆς Σμύρνης, τῶν Θυατείρων. Ὅλες αὐτές εἶναι μόνο ὀνόματα τώρα, δέν ὑπάρχουν πιστοί. Ὁ Θεός νά φυλάξει! – Ἀλλά εἴδατε τί λέει στήν Ἀποκάλυψη; «Ἄν δέν μετανοήσεις, θά κινήσω τήν λυχνία σου»33. Θά κινήσω – θά μετακινήσω τήν λυχνία σου. Λυχνία εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Τό λέει στούς Ἐπισκόπους στήν ἀρχή τῆς Ἀποκάλυψης. Διαβάστε τήν Ἀποκάλυψη νά δεῖτε. Στήν ἀρχή στέλνει ὁ Θεός ἐπιστολές -ἄν θυμᾶμαι καλά- σέ ἑφτά Ἐκκλησίες, τίς ὁποῖες τίς ὀνομάζει λυχνίες. Καί τοῦ λέει τοῦ Ἐπισκόπου, ἄν δέν μετανοήσεις, ἄν δέν διορθωθεῖς καί δέν διορθώσεις καί τόν λαό, θά μετακινήσω τήν λυχνία σου. Θά φύγει, θά πάψει νά ὑπάρχει. Νά πού μετακινήθηκε ἠ λυχνία, γιατί αὐτές οἱ Ἐκκλησίες πού ἔχουν πάρει ἐπιστολές ἀπό τόν Θεό στήν Ἀποκάλυψη, δέν ὑπάρχουν σήμερα. Μόνο τά ὀνόματά τους ὑπάρχουν. Ἔγινε αὐτό πού εἶπε ὁ Θεός δηλαδή. Νά προσέξουμε μήν τό πάθουμε κι ἐμεῖς. Ἐρ. : Πάτερ συγγνώμη, ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδας. Ἀπ. : Ναί, νά πάψει νά ὑπάρχει ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἡ τοπική Ἐκκλησία. Ἡ Ἐκκλησία, ἀνά τόν κόσμο, κάπου θά ὑπάρχει. Ἀλλά ἡ τοπική μας Ἐκκλησία ἐδῶ, δέν θά ὑπάρχει, ἄν δέν μετανοήσουμε. «Πρέπει λοιπόν κατά γενικό κανόνα, νά προσευχώμεθα καθώς προεῖπα, γιά νά λαμβάνουμε χάρισμα διακρίσεως πνευμάτων, ὥστε νά μή πιστεύουμε σέ κάθε πνεῦμα, καθώς λέει ἡ Γραφή»34»35, λέει ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος. Προσέχετε, νά ζητᾶτε ἀπό τόν Θεό νά σᾶς δίνει διάκριση πνευμάτων. Σήμερα ἔχει πλημμυρίσει ὁ κόσμος ἀπό δαιμονικές ἐνέργειες, δαιμονικά πνεύματα καί οἱ ἄνθρωποι μπερδεύονται καί τό βλέπουν σάν καλό, σοῦ λέει «πνεῦμα» εἶναι κι αὐτό. «Πνευματική συγκέντρωση», «πνευματικές ἐκδηλώσεις», καί εἶναι δαιμονικές. Ἀλλά ὁ ἄλλος δέν ἔχει τήν στοιχειώδη διάκριση. Πάει στό θέατρο, ἄς ποῦμε, στόν κινηματογράφο, καί λέει: – Πνευματικά δέν εἶναι αὐτά; Εἶναι κουλτούρα, εἶναι τέχνη… ἡ ἑβδόμη τέχνη. Ὁ κινηματογράφος ἔτσι δέν λέγεται; Ἑβδόμη τέχνη. Καί πάει ἐκεῖ καί βλέπει καί ἀκούει βλασφημίες κατά τοῦ Θεοῦ, 300