ເລື່ອງພື້ນເມືອງລາວ

ຂຶົ້ນສູ່ຫໍເພີື່ອກຽມໂຈດ ແກ້ບັນຫາຕໍ່ໄປ, ສູ່ວນພະຄູຄໍາພີລັງກໍຢູ່ຮູ່ວມກັບພະຊາວເມືອງຕານີ ແລະ ພະຄູຄໍາພີລັງໄດ້ ສະເໜີຕວົ ເອງວາູ່ ຕົນເອງຢູ່ເຂດນອກເມອື ງພນຸ້ ປີນ້ມົີ ີອາຍຸ 23 ປີ ພະລາຊາເລີຍອຸບພິເສກຫົດສງົ ໃຫ້ມົ້ືວານນີ້ົ, ສໍາລັບ ທູ່ານພະຄູຫຼວງທັງສາມທີ່ຈະທໍາການໂຈດແກ້ບັນຫາກັບພວກທູ່ານນົັ້ນເພ່ີິນຢູ່ໃນເມືອງພົີ້, ພວກເຮົາລົມກັນຫົຼ້ິນຖ້າ ເພ່ິີນລົງມາກູ່ອນເນາະ, ຝູ່າຍພະສົງຈາກເມືອງຕານີກໍມີຄວາມຍິນດີທີ່ໄດ້ຮູ້ຈິ່ີງສະເໜີໃຫ້ຄໍາພີລັງເລົ່າເລ່ີືອງພະຄູຫຼວງ ທັງສາມສູ່ຟງັ , ຄາໍ ພີລງັ ບອກວູາ່ ທູ່ານທັງສາມຮຽນພະໄຕປິດົກ, ເມີື່ອໄດຍ້ ນິ ແນວນົນ້ັ ພະສົງຈາກເມອື ງຕານີຈິີງ່ ຖາມ ວູ່າປານໃດເພິນີ່ ຈ່ີິງຈະລງົ ມາພວກເຮົາເດນີ ທາງມາແຕູ່ທາງໄກຢາກໄດ້ຄວາມຮຈູ້ າກພວກເພິີ່ນ, ຄໍາພີລງັ ເວ້າົ ວາູ່ ອດົ ໃຈ ລໍຖ້າຈັກບຶດ ເພິີ່ນກໍຊິລົງມາດອກ ເຮົາມາລົມກັນຫ້ົິຼນຖ້າເພິ່ີນເນາະ ຄໍາພີລັງເວົ້າຂ້ົຶນວູ່າ ຖ້າຊິລົມກັນໃນເລ່ີືອງພະສູດ ພະວິໄນ ພະອະພິທໍາ ມັນກໍກວ້າງຂວາງເລິກເຊີ່ິງແທ້ ຫືຼ ເລີ່ືອງອັກຂະລະປາລີ ມັນກມໍ ີອັນແປຫຼາຍຕ່ໍຫຼາຍ ດ່ັົງນັນົ້ ເຮົາ ລມົ ກນັ ໃນເລີອ່ື ງ ວົງຕະກນຸ ຂອງພະພດຸ ທະເຈາົ້ ດກີ ວາູ່ ພຫໍ ອມປາກຫອມຄຊໍ າມຊາພະຄູຫວຼ ງມາຮອດ. ຈາກນົັ້ນ ຄໍາພີລັງກໍເລີ່ມຖາມເຖິງຊ່ືີພ່ໍຊືີ່ແມູ່ ແລະ ໂຄດວົງຂອງພະພຸດທະເຈົ້າ, ປະກົດວູ່າພະສົງຈາກເມືອງຕາ ນີສາມາດຕອບໄດ້ເຖິງແຕູ່ພຽງພະຍາໄຊຍະເສນາຜູ້ເປັນພໍ່ຂອງພະຍາສິທັດຖະລາຊະກຸມານ (ພະພຸດທະເຈ້ົາ) ທໍ່ນັ້ົນ, ນອກຈາກນ້ົັນຄືພະຍາໄຊຍະເສນາ ແລະ ໂຄດວົງອືີ່ນໆບໍ່ສາມາດຕອບໃຫ້ຄໍາພີລັງຮູ້ໄດ້, ເມ່ີືອຮູ້ວູ່າພະສົງຈາກເມືອງ ຕານີບ່ໍສາມາດຕອບໄດ້ ຄໍາພີລັງແຮ່ງູ ຂນ້ຶົ ເອິກໃຫຍູ່ຄຸຍໂມ້ວູ່າ ອັນນົ້ີ ພຽງແຕູ່ລກູ ສິດຂອງທູ່ານພະຄູຫຼວງທັງສາມເທົ່າ ນນົ້ັ , ຖາ້ ເພິ່ນີ ທງັ ສາມລົງມາເອງຫຍງັ ກໍໄຫຼປານນໍ້າເກົ້າກາງສບິ ເອາົ ໂລດ. ເມ່ີືອເຫັນວູ່າພະສົງຈາກເມືອງຕານີໄປບໍ່ໄດ້ ທາງດ້ານການໂຈດແກ້ບັນຫາແລ້ວ, ຄໍາພີລັງ ຈິ່ີງຫັນມາແຂູ່ງໃນ ການຂຽນໜັງສືເສັງກນັ ຄາໍ ພີລງັ ຈບັ ກະປຈູ ຸູ່ມນ້ໍາມຶກແລວ້ ເອົາໄປໄຕູ່ເຈ້ຍໄປກອູ່ ນແລ້ວ ຈ່ງິີ ນາໍ ມາໃຫພ້ ະສົງຈາກເມອື ງ ຕານີອູາ່ ນຜູ້ໃດກບໍ ່ໍສາມາດຈະອູ່ານອອກເພາະມັນເປັນມະງມໍ ະແງງ້ ກ້ຽວໄປວຽນມາ, ເມ່ອືີ ພະສົງຈາກເມືອງຕານີຍອມ ແລວ້ ຄາໍ ພລີ ງັ ຈງ່ິີ ອູ່ານສຟູ່ ງັ ວາູ່ ທັງໝດົ ນີົ້ອູ່ານໄດ້ຄວາມວາູ່ “ກະເປຍໄຕູ່ຈູ້” ແປວ່າູ “ກະປໄູ ຕູ່ເຈ້ຍ”. ຝ່າູ ຍຄໍາພີລງັ ນົ້ີ ນອກຈາກຈະສໍ້ຖາມແລວ້ ຍັງໃຊວ້ ທີ ີຂູ່ໄປພ້ອມ ເຊີິ່ງເວ້ົາໃສວູ່ ູ່າຮຽນຈົບພະໄຕປດີ ກົ ຈະມາທ້າ ພສິ ູດຄວາມຮູ້ກັບທູ່ານພະຄູຫຼວງ; ພຽງແຕູ່ລມົ ຫົິຼ້ນເລັກໆນ້ອຍໆກໍອ້າປາກຕາກແຂ້ວຈົນແມງວັນຈະຂ້ີົໃສູ່ແຂ້ວແລ້ວ ຄໍາເວົ້າຂອງຄໍາພີລັງ ຍ່ີິງເຮັດໃຫ້ພະສົງຈາກເມືອງຕານີຕົກຂະມູ່າຢ້ານກົວຈົນໃນທີ່ສຸດ ກໍຍິນຍອມດ້ວຍດີບໍ່ກ້າຈະສູ້ ກັບພະຄູຫຼວງທັງສາມໄດ້ ຄໍາພີຈ່ິີງປະກາດຂ້ຶົນວູ່າ ເຮົາມີໄຊຊະນະແລ້ວ ຈ່ົງຮີບຈັບເອົາຊັບສິນເຄື່ີອງພະນັນທັງໝົດ ຂອງຝູ່າຍເມືອງຕານີ, ພວກເສນາອາມາດແຫູ່ງເມືອງທະວາລະວະດີ ຈິີ່ງພ້ອມກັນເອົາຊັບສີິ່ງຂອງຕູ່າງໆຈາກພໍ່ຄ້າສະ ເພົາແຫູ່ງເມືອງຕານີ; ໃຜໆກໍສະແດງຄວາມປິຕິຍິນດີດອມທູ່ານພະຄູຄໍາພີລັງ ຈີິ່ງສາມາດຍາດໄດ້ໄຊຊະນະຢູ່າງງາມ ແລະ ງູ່າຍດາຍໃນຄງົັ້ ນ້ົີ. ມົ້ືລຸນມາ ພໍ່ຄ້າສະເພົາຫ້າຮ້ອຍກໍຂົຶ້ນໄປເຝ້ຶາພະຍາເມືອງທາວາລາວະດີ ເພີ່ືອລາຍງານໂຈດການແກ້ໄຂບັນຫາ ແລະ ອໍາລາກັບຄືນສູ່ເມືອງຕານີ, ຝູ່າຍພະຍາແຫູ່ງເມືອງທາວະລາວະດີໄດ້ຮູ້ເຖິງໄຊຊະນະກໍມີຄວາມປິຕິຊື່ີນຊົມອວຍ ພອນໃຫ້ພໍຄ່ ້າສະເພົາຫ້າຮ້ອຍກັບຄືນປະເທດດ້ວຍຄວາມສະຫວັດດປີ ອດໄພທຸກປປະການ, ທງັ ຝາກຄໍາຢ້ຖຶື າມຫາພະ ສະຫາຍຮັກຄພື ະຍາຜຄູ້ ອງເມອື ງຕານີນາໍ ພ້ອມ. 145

ໃນມ້ືົສະເພົາຂອງພ່ໍຄ້າເມືອງຕານີເບີກອອກຈາກທູ່ານໍ້າເມືອງທະວາລະວາດີນ້ົັນ, ບູ່າວສາວຕູ່າງກໍພາກັນເວົ້າ ສຽດສີເຖິງການແຂູ່ງຂັນຄ້ົັງນ້ົີ ບາງຄົນກໍເວ້ົາວູ່າທຸກສິ່ີງທຸກຢູ່າງໄດ້ກຽມມາໝົດແລ້ວຄືກັບສຽມດວງຄົມໆໝາຍຈະ ມາສັບຊວ້ານເອົາເມືອງທະວາລະວະດີແຕູ່ແລ້ວສຽມພັດບູ່ານເປ້ເສຍ, ທາງຝູ່າຍເມືອງທະວາລະວະດີກໍເວົ້າວູ່າການທ່ີ ຈະຄຶດຈະເອາົ ເມອື ງທະວາລະວະດີນນ້ັົ ມັນບ່ງໍ າູ່ ຍຄືປອກກ້ວຍເດີ, ນອກຈາກນ້ົີກໍແມນູ່ ຄາໍ ເວົ້າຢອກເຢຍີຶ້ ກ້ຽວພາລາ ສີ ກນັ ຕາມແບບຂອງບ່າູ ວສາວຕາູ່ ງບາ້ ນຕູ່າງເມືອງເມີື່ອຈະອໍາລາຄາຈາກກັນໄປ. ເມືີ່ອກັບເຖິງເມືອງຕານີແລ້ວກໍພາກັນຂົຶ້ນລາຍງານຕໍ່ພະຍາເມອື ງວູ່າສໍາມະນາຝູາ່ ຍຕົນໄປໂຈດແກ້ໃນຄາວນົ້ີ ແມູ່ນເສຍໄຊຢູ່າງໃຫຍູ່, ຄາເຂົາທຸກບັນຫາຕ້ອງໄດ້ເສຍວັດຖຸຼສ່ິີງຂອງທັງຫ້າຮ້ອຍໃຫ້ ພະຍາຝູ່າຍເມືອງຕານີໄດ້ຟັງກໍ ຕກົ ໃຈທັງຈົ່ມທັງວູ່າໃຫ້ພະສົງວູ່າ ຊູ່າງຕົວະວູ່າມີຄວາມຮູ້ຄວາມສາມາດ ເຮັດໃຫ້ເສຍສງີ່ິ ຂອງເງິນຄໍາມາກມາຍກູ່າຍ ກອງ, ພາກັນບວດແຖຫົວໂລ້ນລ້າໆ ຄຶດວູ່າຊິເປັນຕາໄດ້ຊັ້ົນດອກຈ່ິີງສົ່ງໄປທ້າແຂູ່ງຂັນເຮັດແນວໃດຈ່ີິງບ່ໍສູ້ເຂົາ ພາໃຫອ້ ັບອາຍຂາຍໜ້າແທນ້ ໍ! ຕອນ ຊຽງໝຽ້ ງໄປເລວເສກິ ກູ່າວເຖິງພະຍາປັນຈາ ມີຈຸດປະສົງຢາກເຮັດສົງຄາມກັບ ພະຍາເມືອງທະວາລາວະດີ, ໝາຍຈະຕັດຄໍພະຍາ ເມືອງທະວະລາວະດີໃຫ້ໄດ້ ແລ້ວເອົາເມືອງທະວະລາວະດີມາເປັນຫົວເມືອງສູ່ວຍ ເມ່ີືອຄຶດໄດ້ແນວນ້ົັນຈິ່ີງສັ່ົງໃຫ້ເສ ນາອາມາດທກຸ ຄົນເຂົ້າເຝຶ້າດວ່ນູ ; ຫຼງຈາກເສນາເຂາົ້ ເຝ້ຶາແລ້ວ ພະຍາປນັ ຈາຈງ່ີິ ແຈງ້ ຈດຸ ປະສງົ ທັງໝົດໃຫ້ຮູ້ ແລະກຽມ ກໍາລັງພົນຫຼວງໃຫ້ພ້ອມເມີື່ອໄດ້ເລີກງາມຍາມດີແລ້ວຈີ່ິງນໍາສົ່ງກໍາລັງທັງໝົດອອກເດີນທາງໄປສູ່ເມືອງທະວາ ລະວະ ດີເພອ່ືີ ເປດີ ບັ້ົນບກຸ ໂຈມຕ.ີ ເມ່ືີອເຖິງຍາມດີກໍາລັງພົນທງັ ໝົດອນັ ປະກອບດ້ວຍກໍາລັງຄົນ, ຊາ້ ງ, ມ້ານາໍ ເປັນຈໍານວນຫຼາຍໝືີ່ນກໍອອກເດີນ ທາງນັບເປັນເວລາຫຼາຍວັນຈີ່ິງໄປເຖິງເຂດເມືອງທະວາລາວະດີ; ຝູ່າຍປະຊາຊົນແຫູ່ງເມືອງທະວາລາວະດີໄດ້ຍິນສຽງ ເນືອງນັນແລະໄດ້ເຫັນຂະບວນທັບອັນໃຫຍູ່ຫຼວງກໍເກີດມີຄວາມແປກອົກແປກໃຈ, ບໍ່ຮູ້ວູ່າກໍາລັງເມືອງເຫົຼ່ານົັ້ນມາ ຈາກເມືອງໃດອາດຈະແມນູ່ ພວກສດັ ຕຈູ ະຍກົ ທບັ ມາຕີເອາົ ບາ້ ນເອົາເມອື ງກໍເປັນໄດຄ້ ວນໄປຂາບທນູ ໃຫ້ພະຍາເມືອງຮູ້. ພະຍາເມືອງທະວາລາວະດີ ໄດ້ສັ່ົງໃຫ້ເອົາກໍາລັງຮັກສາທາງເຂົ້າອອກເມືອງຢູ່າງເຄັ່ົງຄັດ ແລະ ສົ່ັງໃຫ້ໃຫ້ ແສນເມືອງກຽມກາໍ ລັງຄົນ, ມ້າໃຫ້ຄົບເຄື່ີອງ. ຕະຫຼອດຮອດຊາວເມອື ງທຸກໆຄົນຈງົ່ ໃຫກ້ ຽມພ້ອມຖ້າໃຜຂດັ ຂນື ໃຫ້ ຂ້າຖ້ິົມໂລດ, ແສນເມືອງຈິ່ີງທູນຖາມຄືນວູ່າ ຊຽງໝ້ຽງຫັ້ົນເດ ພະອົງກໍໃຫ້ກຽມ ແລະ ອອກເສິກດອມບໍ່ຫືຼວູ່າໃຫ້ຢູ່ ຮກັ ສາພະອົງ, ພະຍາເມອື ງຄຶດຢູ່ດົນສົມຄວນຈ່ິີງຕອບວູ່າ ຊຽງໝ້ຽງນ້ີົ ເປັນຄົນມີຜະຫຍາປັນຍາດຄີ ວນໃຫ້ມັນໄປຫາ ວິທີແກ້ໄຂຊູ່ວຍ, ບາງເທີື່ອອາດຈະໄດ້ໄຊຊະນະໂດຍບໍ່ຕ້ອງເສຍເລືອດເນືົ້ອກໍເປັນໄປໄດ້ ຫືຼວູ່າຖ້າສະພາບການມັນ ຫາກຄຸງຕາແຈແທ້ໆ ຈີ່ງິ ໃຫ້ຮອດມັນບໍ່? ແຕູ່ແນວໃດກໍຕາມ ພະຍາເມືອງສ່ັົງວູ່າ ຄວນໃຫ້ຊຽງໄປນໍາ ແລະ ໃຫຊ້ ຽງ ໝ້ຽງ ອອກໜ້າພາທາງ, ຊຽງໝ້ຽງເວາ້ົ ແນວໃດທຸກຄນົ ຕ້ອງປະຕິບດັ ຕາມໂດຍບມ່ໍ ເີ ງືອ່ີ ນໃດໆທັງສ້ົິນ, ແສນເມອື ງຈີງິ່ ຮັບວ່າູ ຈະປະຕບິ ັດຕາມຄໍາສົັງ່ ຂອງພະຍາເມືອງທກຸ ປະການ. 146

ກາູ່ ວເຖງິ ຊຽງໝຽ້ ງ, ຫງັຼ ຈາກໄປບວດເປັນພະ ແລະ ໄດຮ້ ັບການຫດົ ສົງເປັນພະຄູຄໍາພີລັງ ເມ່ີືອໂຈດແກ້ບັນຫາ ກບັ ພະສົງແຫູ່ງເມືອງຕານຈີ ົນໄດຮ້ ັບໄຊຊະນະແລ້ວ ມົື້ລຸນມາກໍລາສິກອອກມາຢເູ່ ຮືອນດອມເມຍ, ເຖິງວູ່າຊຽງໝ້ຽງ ຈະໄປບວດຈົນໄດ້ຫົດສົງເປັນຮອດຂັົ້ນພະຄູກໍຕາມ ເມືີ່ອສິກອອກມາກໍບ່ໍມີໃຜຮ້ອງວູ່າ “ຈານໝ້ຽງ” ປານວູ່າບໍ່ໄດ້ ຫດົ ສົງເລີຍໃຜໆກໍຍງັ ເອ້ົິນວ່າູ ຊຽງໝ້ຽງຄືເກ່ົາ; ຫັງຼ ຈາກສິກອອກມາຄາວນົີ້ ພວກຜູ້ສາວທັງແມຮູ່ ້າງນາງໝາ້ ຍໃຜໆກໍ ຢາກເປັນເມຍຊຽງໝຽ້ ງບາງຄນົ ຈົນລືມແລງລມື ງາຍ. ເມີ່ອື ເສນາໄປບອກໃຫຊ້ ຽງໝ້ຽງເຂ້ົາພົບພະຍາເປນັ ການດວູ່ ນ ຊຽງໝຽ້ ງກບໍ ໍ່ຂດັ ຂນື ຈິີງ່ ຟ້າວເຂາົ້ ພບົ ແລະ ທນູ ຖາມເຖິງເຫດການທີ່ເກີດຂົ້ຶນ, ຝູ່າຍພະຍາເມືອງທວາລາວະດີກໍໄດ້ບອກໃຫ້ຊຽງໝ້ຽງຮູ້ເຖິງເຫດການທ່ີຈະເກີດຂ້ຶົນ ແລະ ສົງ່ັ ໃຫຊ້ ຽງໝ້ຽງເປັນຜູ້ນໍາໜ້າພາທາງຂະບວນສູ້ຮົບ, ຊຽງໝຽ້ ງເມີື່ອໄດ້ຮັບຄາໍ ສງັົ່ ແລວ້ ກໍກັບເມືອເຮືອນທັງພອູ່ ງ ຄິດຢູ່ຜູ້ດຽວວູ່າ ພະຍາຜູ້ເປັນອ້າຍຢາກໃຫ້ໂຕເອງຕາຍ ເຫັນວູ່າຕົນເອງມີຜະຫຍາຫຼາຍ ເຂົາຢ້ານລີື່ນ ຈີິ່ງສົັ່ງໃຫ້ອອກ ໄປສູ້ຮົບໝາຍຈະໃຫ້ຕາຍຢູ່ໃນສົງຄາມ, ແຕູ່ຊຽງໝ້ຽງບອກກັບຕົນເອງວູ່າເດັດຂາດຈະບໍ່ຍອມໄປຕາຍລ້າໆເພາະບໍ່ ແມູ່ນໝູແມູ່ນໝາຈະມາບອກໃຫ້ໄປຕາຍແນວໃດ, ຍັງວູ່າເປັນນ້ອງຂອງພະຍາ ອີກອັນໜີ່ຶງຜະຫຍາປັນຍາກໍມີເຕັມ ທອ້ ງຈະຍອມໂງູ່ເຮັດຫຍັງ. ຊຽງໝ້ຽງຈັບໄດ້ພ້າມູຸ່ງໜ້າເຂົ້າປູ່າຕັດເອົາໄມ້ໄຜູ່ໄດ້ພຽງພໍກັບຄວາມຕ້ອງການແລ້ວກໍແບກເອົາມາກອງໄວ້ ເຮອື ນ, ນອນພກັ ຜອູ່ ນສະບາຍຈົນຮອດຕອນງາຍຈ່ງີິ ຕ່ືີນນອນ ຫຼັງຈາກນນ້ົັ ກຟໍ ້າວຈັກຕອກສານກວຍ, ຊຽງໝຽ້ ງນ່ົັງ ສານກວຍຢູ່ທາງໃນກວຍຢູ່າງບໍ່ຮ້ອນບໍ່ຮົນ, ພະຍາໃຊ້ຄົນໄປນໍາຊຽງໝ້ຽງມາດູ່ວນເພີອື່ ກຽມຕົວອອກສູ່ສະໜາມຮົບ ຊຽງໝ້ຽງໄດ້ບອກກັບຄົນໃຊ້ຂອງພະຍາວູ່າຍັງສານກວຍບໍ່ແລ້ວຊິໃຫ້ໄປໄດ້ແນວໃດ ຂ້ອຍຄົນມີຜະຫຍາຫຼາຍກໍ ຕ້ອງສານກວຍໜູ່ວຍໃຫຍູ່ໃຫ້ໄດ້ແປດອູ້ມ, ພວກເຈ້ົາກັບໄປທູນພະຍາສາບອກວູ່າຂ້ອຍຍັງ ສານກວຍບ່ໍແລ້ວຂໍໃຫ້ ເພີິ່ນເຫັນໃຈແດ່ຖູ າ້ ສານກວຍແລວ້ ຈະຮີບໄປໂລດດອກ. ພວກຄົນໃຊ້ກັບໄປທູນພະຍາວູ່າຊຽງໝ້ຽງມາບ່ໍໄດຍ້ ັງຄາສານກວຍບ່ໍແລ້ວເທືີ່ອຂໍໃຫ້ພະອົງເຫັນໃຈ ແລະຍົກ ໂທດໃຫ້ມັນແດູ່, ພະຍາໄດ້ຟງັ ແລ້ວກໍຍກົ ໂທດ ແລະ ຍືດເວລາໃຫ້ແຕູ່ລໍຖ້າດົນບ່ໍເຫັນມາຈ່ິີງສງ່ົັ ໃຫ້ຄົນໄປນາໍ ອີກຊຽງ ໝ້ຽງກໍຍັງເວົ້າວູ່າສານກວຍບໍ່ແລ້ວ, ເຮົາເປັນນ້ອງພະຍາຜູ້ຍົດໃຫຍູ່ເຮົາເອງກໍເປັນຄົນມີຜະຫຍາປັນຍາຫຼາຍຈໍາ ເປັນ ຕ້ອງສານກວຍໜູ່ວຍໃຫຍູ່ໃຫ້ໄດ້ແປດອູ້ມຈິ່ີງຈະໃສູ່ຜະຫຍາຂອງເຮົາໝົດ, ຖ້າຫາກເຮົາເປັນປະຊາຊົນທໍາມະດາສາ ມນັ ເຮາົ ກຈໍ ະສານກວຍໜວູ່ ຍນ້ອຍໆ ແລະ ກແໍ ລ້ວແຕດູ່ ົນແລວ້ , ອັນນເີົ້ ຮາົ ສານໃຫ້ມັນສົມເຊອ້ືົ ສົມແຊງຜູ້ຫຼັກຜ້ໃູ ຫຍູ່ ໃຫສ້ ເູ ຈົ້າກັບໄປທນູ ພະຍາວາູ່ ຍັງບໍ່ທັນແລ້ວເດີ. ຄົນໃຊ້ຟ້າວກັບມາທູນພະຍາວູ່າຊຽງໝ້ຽງຍັງສານກວຍບໍ່ແລ້ວມັນວູ່າເປັນນ້ອງຂອງພະອົງກໍຕ້ອງເຮັດກວຍ ໃຫຍູ່ຈ່ີິງໃຫ້ສົມກັບໜ້າສົມຕາຖ້າກວຍແລ້ວຈະຮີບຟ້າວມາເຝ້ຶາໂລດຮູ້ແລ້ວວູ່າຈະໃຫ້ອອກສົງຄາມຝູ່າຍພະຍາເມືອງ ທະວາລາວະດີໄດ້ຟັງເລີື່ອງສານກວຍໃຫຍູ່ກໍອົດຫົວບໍ່ໄດ້ແລ້ວຈົ່ມວູ່າສັດຕູມັນຊິເຂົ້າມາຮອດແລ້ວເປັນຫຍັງມັນຈ່ິີງ ເອົາແຕູ່ການສານກວຍມາອ້າງບ້ານເມືອງເລີຍຊິສູນຍ້ອນຄານໍາແຕູ່ສານກວຍ, ກໍາລັງທັງໝົດໄດ້ເຕົ້າໂຮມກັນແລ້ວ ເຂົາຢາກອອກສູ່ສະໜາມຮົບກໍອອກບໍ່ໄດ້ລໍຖ້າແຕູ່ມັນສານກວຍຢູ່ບໍ່ແລ້ວເປັນຈັກເທືີ່ອຈັກແມູ່ນມັນຊິສານໄປໃສູ່ອີ ຫຍງັ ກະດັດກະດໍເ້ ອົາແທເ້ ອົາວ່າູ . 147

ຝາູ່ ຍຊຽງໝ້ຽງກໍກົ້ມໆເງີຍໆອ້ອມໄປວຽນມາສານກວຍຢູ່ພໍຮາວນັ້ົນກວຍກໍໃຫຍູ່ຂົຶນ້ ໆຈົນໄດ້ແປດອ້ມູ , ຊຽງ ໝ້ຽງໃຊ້ເວລາສານຢູ່ສາມມ້ົືສາມຄືນພໍດີ; ເມ່ືີອສານແລ້ວຊຽງໝ້ຽງກໍຊອກໄມ້ຄານຫາມມາສອດຄານຫາມຂົ້ຶນລວງ ຍາມໄດ້ 3 ວາ 1 ສອກແລ້ວຊອກເອົາຫໍ່ເຂ້ົາທ່ໍກໍາປຶ້ັນ ຖົິ້ມໃສູໃ່ ນກວຍ, ຊຽງໝ້ຽງເວົ້າວູ່າໝົດເຂ້ົາຖົງທໍ່ນົ້ີຈະຕ້ອງກັບ ຄືນມາບ້ານ ແລະ ຍັງເວ້ົາຂ້ີົຄູຍວູ່າເສິກສໍ່ານີົ້ມາຮາວຢ້ານຢາກໃຫ້ມັນງ້າງແຜູ່ນດິນມາພຸ້ນແຫຼະ, ຖ້າບໍ່ມີໃຜກ້າສູ້ກູສູ້ ຄນົ ດຽວໂວຍມນັ ຫາກລກື ູແລ້ວຜະຫຍາດີກວຍໃຫຍູ່. ເມີື່ອໄດລ້ ຶກດແີ ລ້ວຊຽງໝ້ຽງກໍຄອນກວຍໃຫຍູ່ຟາ້ ວໄປໄຫວ້ທູ່ານພະຍາ, ຄອນກວຍຜູ່ານໄປຕາມທາງຄົນພາ ກັນທ້ວງເປັນແຊວໆເຂົາເວົ້າວູ່າອັນນົ້ີມັນໃຫຍູ່ເກີນຮີດຄອງກວຍຜູ້ຄອນກວຍນົ້ີມັນບໍ່ແມູ່ນຄົນເມືອງເຮົາດອກມັນ ແມູ່ນຜີອີ່ຕາທຶົ້ມຕິບໍ່! ແຕູ່ຊຽງໝ້ຽງກໍບໍ່ຫົວຊານໍາຄໍາທ້ວງຂອງຄົນຄອນກວຍເຊຊ້າຍເຊຂວາໄປໜ້າບໍ່ຢຸດບ່ໍເຊົາເດັກ ນ້ອຍແຕກນໍາຫຼັງຍາບໆ. ເດັກນ້ອຍລາງຄົນພັດຢ້ານພັດຕີ່ືນປບແລູ່ນທັງຮ້ອງທັງໄຫ້ແຕກຊະນະໂມລົ້ມຟຸບລົ້ມຟາບ ຫົວແຕກຫົວນູມຮ້ອງຫາພໍ່ຫາແມູ່ເປັນແຊວໆ. ເດັກນ້ອຍບາງຄົນທີ່ອູ່າວຫານແດູ່ກໍແລູ່ນໄປທໍາທູ່າເວົ້າຢອກຊຽງໝ້ ຽງວາູ່ ຊິຄອນກະໂລງໄປໃສນໍ. ຊຽງໝ້ຽງ ບໍ່ຫົວຊານໍາຄາໍ ທ້ວງຄາໍ ຖາມ ບຸກໜາ້ ບນື ຕົວຄອນກວຍໄປເລອື້ົ ຍໆ ເບິ່ງີ ແລວ້ ປານວູ່າຄອນຄັນຄູນາ ບັກໃຫຍູ່ໆ, ຄວາມຈິງແລວ້ ກວຍຂອງບກັ ຊຽງໝ້ຽງນົ້ີ ໃຫ້ມັນເໝາະມັນສມົ ກັບຄວາມໃຫຍູ່ນນົ້ັ ຕ້ອງເອົາໃສູ່ຫຼັງຊ້າງ ຈິີ່ງພໍດີ, ຊຽງໝ້ຽງທັງຍູ່າງທັງຈົ່ມວູ່າອັນຜະຫຍາເອົາມາສ່ໍານີ້ົ ກໍຈັ່ົງແມູ່ນມັນຍາກມັນຊາແທ້ນໍຄັນຫາກກູຂົນເອົາມາ ໝົດມັນຊິບໍ່ພິລຶກກວູ່ານີົ້ບ່ໍມັນແມູ່ນຜະຫຍາແນວໃດຊິຂ້າຮອດໂຕເອງ, ເມີື່ອຊຽງໝ້ຽງຄອນກວຍໄປຮອດ ແສນເມືອງແລ້ວກໍສົັ່ງໃຫ້ທຸກຄົນອອກເດີນທາງໄປສູ່ສະໜາມຮົບໂດຍແມູ່ນຊຽງໝ້ຽງຄອນກວຍອອກໜ້າພາທາງ, ເມ່ີືອໄປເຖິງທາງຄັບແຄບ ເຮັດໃຫ້ຂະບວນທັງໝົດຢຸດຈຶກກັບທີ່ ຈະໄປກໍໄປບ່ໍໄດ້ຄາກວຍຊຽງໝ້ຽງຕັນທາງ, ຂະບວນທາງຫຼັງແຫຍ້ຂ້ົຶນໄປອົັ່ງອໍກນັ ບາງຄົນກໍຮ້ອງຂົຶ້ນດາູ່ ວູ່າເປັນຫຍັງກໍຟ້າວໄປຍັງວູ່າເສິກເຂ້ົາມາໃກ້ແລ້ວຄາເຮັດ ຫຍັງຢູ່, ຝູ່າຍກອງໜ້າເອີ້ົນບອກວູ່າຄາກວຍຊຽງໝ້ຽງໄປບໍ່ໄດ້ຕາແຕກສູບໍ່ເບິ່ີງ, ຈາກນ້ົັນບໍ່ຈັກສຽງປ້ອຍສຽງດູ່າ ຕູາ່ ງໆນາໆວາູ່ ກວຍຕາຍ ຫາູ່ ອີຫ່ ຍັງມາໃຫຍລູ່ ື່ນີ ບ້ານລືີນ່ ເມືອງເພນີິ່ ແທ້, ບາງຄົນກວໍ າູ່ ຄັນມັນບ່ແໍ ມູ່ນນອ້ ງພະຍາຊຟິ ນັ ຄໍໃຫມ້ ັນຂາດໂລດແຫຼະ. ຈາກນນ້ັົ ໃຜໆກພໍ າກັນຢາກທົ້ນື ດຶງກວຍໃຫອ້ ອກຈາກປະຕູທາງທຽວ ຊຽງໝ້ຽງເອງກໍລ້ົມຟບຸ ລົ້ມຟາບໄປນໍາ ກວຍຈົນໂສ້ງເສືົ້ອຫຼຸດອອກຈາກໂຕປະປູ່ອຍໝົດຫໍາໂຄຍຜູ້ໃດກໍພາກັນທັກທ້ວງບອກໃຫ້ຊຽງໝ້ຽງນຸງໂສ້ງປກປິດ ເອົາໄວ້, ຊຽງໝ້ຽງລຸກໄດ້ແລ້ວກໍຟ້າວຈັບໂສ້ງມານຸູ່ງຄວາໄປໃສູ່ໄປໃສູ່ກວຍຍົກກວຍໄປຕັນປະຕູໄວ້ອີກ; ເມີ່ືອເຫັນ ວູ່າເຮັດແນວໃດຊຽງໝ້ຽງກໍບໍ່ຍອມຍົກກວຍອອກຈາກປະຕູທາງຄົນທັງຫຼາຍຈ່ີິງພ້ອມກັນຟັນກວຍຂອງຊຽງໝ້ຽງ ຫວັງຈະໃຫ້ມູຸ່ນທັງຟັນທັງຟັນທັງເຕະກວຍກໍຍັງຕັ້ົງເທົ້ີເລ້ີົຢູ່ຟ້າວກໍບ່ໍເປັນຟ້າວເສິກແຮູ່ງຈະມາມ່ໍໃກ້, ເຫັນວູ່າບ່ໍເປັນ ການແນວໃດແສນເມືອງຜ້ໃູ ຫຍູ່ຈງິ່ີ ເວົາ້ ວູ່າພວກເຮົາຕ້ອງກັບໄປຂາບທນູ ໃຫພ້ ະຍາຮູ້ພວກເຮົາຈະເຮັດຫຍັງໂດຍລາໍ ພັງ ບ່ໍໄດ້ເດັດຂາດເພາະພະອົງສ່ົັງໃຫ້ເຮົາທຸກຄົນປະຕິບັດຕາມການບັນຊາການຂອງຊຽງໝ້ຽງຖ້າພວກເຮົາລູ່ວງເກີນພະ ອງົ ອາດຈະລງົ ໂທດພວກເຮາົ . 148

ແສນເມືອງໄດ້ເຂົາ້ ຂາບທູນໃຫ້ພະຍາທະວາລາວະດີຮູ້ວູ່າພວກກອງກໍາລັງທັງໝົດເຊິີ່ງປະກອບດ້ວຍກໍາລັງຄົນ ກໍາລັງມ້າ, ກໍາລັງຊ້າງຕ້ອງຢຸດສະງັກໄປບໍ່ໄດ້ຄາກວຍຊຽງໝ້ຽງຕັນປະຕູຢູ່ຮູ້ຈະເຮັດແນວໃດຂໍໃຫ້ພະອົງພິຈາລະນາ ເບີງິ່ , ຝູ່າຍພະຍາທະວາລາວະດໄີ ດ້ຮູ້ກເໍ ກີດໂມໂຫໂທໂສຈະຟັນຫວົ ຊຽງໝ້ຽງໃຫ້ມນັ ຕາຍຖມິ້ົ ແຕູຄ່ ິດເຖິງຄໍາພ່ສໍ ງັົ່ ໄວ້ກໍ ເລຍີ ໃຈອູ່ອນ, ພະອງົ ຄດິ ວິທີແກ້ໄຂທາງດຽວຄືສງ່ົັ ໃຫຊ້ ຽງໝ້ຽງກບັ ຄນື ບຕໍ່ ອ້ ງໃຫ້ມັນໄປນາໍ ໝູ່ແຫຼະ. ຝາູ່ ຍແສນເມືອງໄດ້ຮັບຄໍາສູ່ງດັົ່ງກູ່າວກໍຟ້າວໄປບອກໃຫ້ຊຽງໝ້ຽງກັບຄືນດູ່ວນ, ຊຽງກໍທໍາທູ່າເປັນຫູ່ວງເປັນ ໃຍນາໍ ບາ້ ນເມືອງຈ່ີງິ ເວົ້າກັບແສນເມອື ງວູາ່ ເຮົາຄດິ ວູ່າຊໄິ ປຕສ່ໍ ູ້ກັບສັດຕເູ ປນັ ຫຍັງສ່ົງັ ໃຫໄ້ ປແລ້ວພັດບອກກັບຄນື ເຮົາ ບໍ່ຢາກຄນື ດອກແຕູ່ກໍບໍ່ກ້າຂັດຂືນຄໍາສັ່ົງຂອງພະອົງເຮົາຕັົ້ງໃຈຄັກແນູ່ແລ້ວ ວູ່າຈະໃຊ້ຜະຫຍາສູ້ກັບສັດຕູລອງເບິ່ີງໃຫ້ ມັນຮລູ້ ົດຊາດຜະຫຍາຂອງບັກຊຽງໝ້ຽງ; ຝູງເສນາອາມາດທັງຫຼາຍໄດຍ້ ິນຊຽງໝ້ຽງໂອ້ອວດສໍາຫາວກໍພາ ກັນປ້ອຍ ດ່າູ ທັງບອກໃຫ້ຮີບກັບບາ້ ນໄວໆບຢ່ໍ າກເຫນັ ໜາ້ . ຊຽງໝຽ້ ງ ທັງຍ່າູ ງກັບທັງທໍາທູ່າຈ່ົມເສຍດາຍໂອກາດທບ່ີ ໍ່ໄດ້ໄປຕໍ່ສຮູ້ ່ວູ ມກັບຂະບວນ, ເມີືອ່ ຊຽງໝ້ຽງກັບໄປ ແລ້ວຂະບວນທັບທະວາລາວະດີ ກໍເຄ່ີືອນໄປໜ້າເລົ້ືອຍໆເຮັດໃຫ້ກໍາລັງຂອງສັດຕູຈາກເມືອງປັນຈາມີຄວາມຫວາດ ຫວ່ົັນຕໍ່ຄ້ືົນກໍາລັງອັນມະຫຶມາຂອງທະວາລາວະດີ, ພວກສັດຕູຈີ່ິງໄດ້ບັນຊາທັບກັບຄືນໄປຍັງເມືອງປັນຈາຢູ່າງງູ່າຍ ດາຍ. ຕອນ ພະຍາບອກຊຽງໝຽ້ ງມາກອູ່ ນໄກູ່ ມໜ້ົື ຶີ່ງ ພະຍາໄດ້ສ່ັົງໃຫ້ພະຍາບອກຊຽງໝ້ຽງມາຫາໃນມື້ົອືີ່ນແຕູ່ເຊົ້າໆ ພະຍາສັ່ົງວູ່າໃຫ້ບອກຊຽງໝ້ຽງວ່າູ ໃຫ້ ມັນມາກູ່ອນໄກູ່ (ມາກູ່ອນໄກູ່ຂັນຕອນເຊົ້າ) ເສນາຈິ່ີງນໍາຄໍາສ່ົັງດັົ່ງກູ່າວໄປບອກໃຫ້ຊຽງໝ້ຽງຮູ້ຄືບອກໃຫ້ໄປກູ່ອນ ໄກູ່ຖ້າຊກັ ຊາ້ ຈະໄດ້ຮບັ ໂທດ, ຊຽງໝ້ຽງຈິີ່ງບອກກບັ ເສນາວ່າູ ຍິນດີປະຕິບດັ ຕາມຄໍາສົງັ່ ທຸກປະການບ່ໍອາດຈະຂັດຂືນ ໄດ້; ເສນາຈິ່ີງຟ້າວກັບຄືນເມືອຂາບໄຫ້ວພະລາຊາວູ່າຊຽງໝ້ຽງມັນຍອມຮັບທຸກຢູ່າງມືົ້ອືີ່ນເຊົ້າມັນຈະມາຕາມທ່ີພະ ຍາສ່ົັງແລ້ວນັ້ນົ . ຝ່າູ ຍຊຽງໝຽ້ ງ ຫັຼງຈາກພະຍາກັບໄປແລ້ວ ຊຽງໝ້ຽງກໍນົ່ງັ ນອນຢູ່ເຮືອນດອມເມຍຢ່າູ ງສະບາຍບໍ່ຮ້ອນບໍເ່ ຄອືີ່ ງ ແນວໃດ, ພຕໍ າເວັນມືດ ຊຽງໝ້ຽງກໍເຂົາ້ ນອນຕາມປກກະຕິຈົນເວລາລວູ່ງເລຍີ ໃກຈ້ ະແຈງ້ ໄກູ່ກໍຂັນເປນັ ແຊວໆຂຶນ້ົ , ຊຽງໝຽ້ ງຈ່ງິີ ລງົ ຈາກເຮືອນຍ່າູ ງຢູ່ອງໆເຂ້າົ ໄປຫາຄອກໄກູ່ແລວ້ ຈບັ ເອົາໄກູ່ຜູ້ໄດໂ້ ຕໜຶີ່ງເອາົ ມາຂັງໃສູ່ຍາງໄວ້ແລ້ວຊຽງ ໝຽ້ ງກກໍ ັບຄືນເມື່ອີ ນອນຕ,ໍ່ ຕາເວັນຂນຶົ້ ເປນັ ມໃືົ້ ໝ່ແູ ລ້ວ ຊຽງໝຽ້ ງກລໍ ຸກສວູ່ ຍໜ້າ ຫາເຂາ້ົ ເຊາ້ົ ມາກິນສະບາຍ ບ່ໍໄດ້ ຄດຶ ວາູ່ ພະຍາໃຫໄ້ ປເຝຶ້າດວູ່ ນຫຼືບໍ່ດວູ່ ນບສໍ່ ນົ ບໍວ່ ົນກິນເຂາົ້ ແລ້ວກຄໍ ້ຽວໝາກນອນຂາໄຂວຫູ່ ້າງເສຍີ ຢູ່. ຕົກຕອນບູ່າຍຕາເວັນມືດແລ້ວ, ຊຽງໝ້ຽງ ຈິ່ີງຈາກເຮືອນຈັບເອົາເຊືອກໄກູ່ແລ້ວກໍຈູງໄກູ່ໄປຕາມທາງຟັງສຽງ ໄກູ່ຮ້ອງຈອກໆນໍາຫຼັງ, ຊຽງໝ້ຽງຮ້າຍໃຫ້ໄກູ່ວູ່າ ບັກເຫງນັ ກິນຫົວມຶງເອີຍເປັນຫຍັງມຶງຈີິ່ງຮ້ອງແທ້ບໍ່ຮູ້ວູ່າພະຍາເພີິ່ນ ໃຫ້ໄປພົບດູ່ວນ, ເພິີ່ນສົ່ັງໃຫ້ກູຍູ່າງກູ່ອນແລ້ວມຶງແລນູ່ ນໍາຕາມຫັຼງໄປ! ມງຶ ຊິຮ້ອງເຮດັ ຫຍັງ, ຖ້າມຶງບໍ່ຟັງຄວາມກູເມ່ີືອ ກບັ ເມືອຮອດເຮືອນກູຊິຂາ້ ມຶງອ່ອູ ມແລງຈເ່ືີ ດີ. ຊຽງໝຽ້ ງດງຶ ລາກໄກໄູ່ ປຕາມທາງໃຜໆກໍພາກນັ ທວ້ ງວູ່າຊຽງໝ້ຽງມາ ຊູ່າງເຮດັ ບາບໄກູ່ແທ້, ຄັນຊິແກູ່ລາກໄປຄແື ນວນນັົ້ ເປັນຫຍງັ ບໍ່ຢິກຄໍມັນຕາຍໂລດສາ, ຊຽງໝ້ຽງຕອບເຂົາວູ່າພວກສຊູ ິ 149

ມາທ້ວງມາຕ່ີືນເຮັດຫຍັງຍັງວູ່າພະລາຊາເພີ່ິນສ່ັົງໃຫ້ກູໄປເຝ້ຶາເພ່ີິນກູ່ອນໄກູ່, ກູຈີ່ິງດຶງລາກໄກູ່ມານໍາຫຼັງກູເອງກໍຍູ່າງ ອອກໜ້ານ້ົີເດຕາສບູ ່ໍເບງ່ີິ ບໍ່?. ຊຽງໝ້ຽງໄປເຖິງໂຮງກເໍ ຂາົ້ ໄປກາບໄຫ້ວທູ່ານພະຍາ, ທັງຖາມພະອົງວູ່າ ມີປະສົງຫຍັງ ນໍຈີິ່ງສັ່ົງໃຫ້ຜູ້ຂ້າມາກູ່ອນໄກູ່, ບັດນີ້ົຜູ້ຂ້າກໍປະຕິບັດຕາມຄໍາສ່ົັງແລ້ວຄືຈູງໄກູ່ມາຕາມຫຼັງຈົນຮອດພ້ົີແລ້ວ, ພະຍາໄດ້ ຟງັ ກໍຄຶດຢາກຮ້າຍແຕຄູ່ ິດເຖງິ ຄາໍ ສງົ່ັ ຂອງຕນົ ເອງບ່ໍແຈງ້ ກໍເລີຍທາໍ ທາູ່ ລມົ ໄປເລືອ່ີ ງອີນ່ື . ຕອນ ຊຽງໝຽ້ ງໄປເກບັ ໝາກເຜດັ (ໝາກພກິ ) ມົ້ືນົື້ພະຍາກິນເຂົ້າມີອາຫານຫຼາຍຢູ່າງໃນຈໍານວນນ້ົີກໍມີສ້ົມໄຂູ່ປາສ້ົມຊົ້ີນຈິ່ີງເຮັດໃຫ້ພະຍາຄຶດຢາກໄດ້ໝາກ ເຜັດມາກິນກັບສ້ົມຄືຊິກົມອ່ໍາລໍ່າວູ່າເດ, ພະຍາຄຶດໄດ້ຄືຈົັ່ງຊ້ົັນຈ່ິີງສ່ົັງໃຫ້ຊຽງໝ້ຽງໄປເກັບໝາກເຜັດຢູ່ສວນມາໃຫ້, ຝູ່າຍຊຽງໝ້ຽງໄດ້ຮັບຄໍາສ່ົັງກໍຟ້າວໄປູ່ສູ່ສວນໝາກເຜັດທັນທີ, ເມ່ີືອໄປເຖິງຕົ້ນໝາກເຜັດແລ້ວຊຽງໝ້ຽງກໍງວາກ ຊາ້ ຍລຽ້ ວຂວາຫາອ້ອມໄປວຽນມາຕາມກ້ອງຕົ້ນໝາກເຜດັ , ປະກດົ ວູ່າຕນ້ົ ໃດກໍບໍ່ມໜີ ູວ່ ຍຈະຫົຼ່ນລົງດນິ ພໍໃຫຊ້ ຽງໝ້ ຽງເກັບໄປສູ່ພະຍາ; ຊຽງໝ້ຽງວົນວານຫາເຖິງຂະໜາດເອົາຟດໄມ້ປັດຫາກໍບ່ໍມີໜູ່ວຍຫຼົ່ນ, ຊຽງໝ້ຽງຈີ່ິງນອນຂາ ໄຂວຫູ່ ້າງຜິວຫວອດໆໝາຍຈະໃຫ້ລົມມາພັດຕົ້ນໝາກເຜດັ ໃຫໜ້ ູ່ວຍມັນຫົນ່ຼ ລງົ ດິນແລ້ວຈີງ່ິ ຈະເກັບເອາົ ຕາມຄວາມ ພະຍາສັົງ່ . ຝູ່າຍພະຍາຄ້ອງຖ້າຢູ່ພາເຂົ້າມິດຈ້ອຍບໍ່ເຫັນຊຽງໝ້ຽງເອົາໝາກເຜັດມາຖວາຍ, ພະອົງມີຄວາມເປັນຫວູ່ງຫາ ຊຽງໝ້ຽງຢ້ານວູ່າຊຽງໝ້ຽງຈະໄປພົບພ້ໍໄພອັນຕະລາຍເພາະວູ່າຄອງຖ້າດົນແລ້ວບໍ່ເຫັນມາ, ດົ່ັງນ້ົັນພະອົງຈິ່ີງໃຫ້ຄົນ ໃຊໄ້ ປຊອກຫາຊຽງໝຽ້ ງຢູໃ່ ນສວນ, ຝູາ່ ຍຄົນໃຊ້ໄດ້ຮບັ ຄໍາສ່ົັງກໍຟ້າວໄປຊອກທນັ ທີ, ເມີອ່ື ຄົນໃຊ້ໄປເຖງິ ເຫນັ ຊຽງໝ້ ຽງນອນຂາໄຂູ່ວຫ້າງຜິຫວອດໆເສີຍມັ່ົງຢູ່; ຄົນໃຊ້ຈ່ີິງຂູ່ຊຽງໝ້ຽງວູ່າເປັນຫຍັງຈ່ິີງມານອນສະບາຍຢູ່ນົີ້ບ່ໍຮູ້ບໍວູ່າພະຍາ ໃຊ້ໃຫ້ມາເກັບໝາກເຜັດໄປຖວາຍເພິີ່ນດູ່ວນຊຽງໝ້ຽງມະໂງມະເງລຸກນົ່ັງແລ້ວຕອບຄົນໃຊ້ວູ່າຊິໃຫ້ເກັບຢູ່ໃສໝາກ ເຜັດບໍ່ຫຼົ່ນຈັກໜູ່ວຍເຫືຼອແຮງແຕູ່ຊອກແລວ້ ບ່ໍມີຈິີ່ງນອນຖ້າໃຫ້ມັນຫ່ົຼນຊິໄດ້ເກັບໄປຖວາຍພະອົງ, ໝາກເຜັດມີຫຼາຍ ແທ້ແຕູ່ຍັງຢູ່ຄາຕົ້ນພຸ້ນຄັນພະອົງສ່ັົງໃຫ້ມາປິດເອົາຢູ່ຕົ້ນໂອຍ! ໄດ້ໄປຖວາຍເຖິງສາມເທ່ືີອແລ້ວປານນ້ັົນ, ຄັນຊິປິດ ເອົາຫຼືກໍຊິເປນັ ການລວູ່ ງເກີນຄາໍ ສັົ່ງຂອງພະອົງກວົ ວ່າູ ຈະໄດ້ຮັບໂທດຕາມພາຍຫງຼັ . ຝູ່າຍຄົນໃຊ້ບໍ່ຊາຄວາມຍາກເລີຍເກັບເອົາໝາກເຜັດຢູ່ຕ້ົນໄດ້ກໍາໜຶີ່ງແລ້ວກໍຟ້າວເອົາໄປຖວາຍພະຍາກິນກັບ ສົ້ມປາ, ຄົນໃຊ້ໄດ້ຂາບທູນພະລາຊາວູ່າຊຽງໝ້ຽງຍັງນອນຜິວຢູ່ສວນພຸ້ນມັນບອກວູ່າຖ້າເກັບເອົາໝາກເຜັດຫົ່ຼນພະ ລາຊາໄດ້ຟັງກໍຫົວຍຸ້ມໆແລະຄຶດຊວາດຄໍາສ່ົັງຂອງຕົນເອງບໍ່ຈະບ່ໍແຈ້ງເປັນຈຸດອູ່ອນໃຫ້ຊຽງໝ້ຽງຈັບໄດ້ແລ້ວນໍາໃຊ້ ໂຕ້ຕອບຄືນ. ຕາເວັນເກືອບຄໍ່າແລ້ວຊຽງໝ້ຽງຈ່ີິງເຂົ້າໄປຂາບທູນພະລາຊາວູ່າພະອົງຈະຂ້າກໍຕາຍຈະຂາຍກໍໄດ້ເຫືຼອແຮງທ່ີ ຊອກຫາໝາກເຜດັ ຫນ່ົຼ ຕາມດນິ ບມໍ່ ີຈິ່ງີ ບໍໄ່ ດ້ເກບັ ມາຖວາຍພະອງົ , ຝາູ່ ຍພະລາຊາໄດ້ຟັງກໍທາໍ ທູ່າລົມໄປເລ່ອືີ ງອີືນ່ ຖ້າ ຈະຮືົ້ຟນ້ືຶ ຂຶ້ົນມາກໍຢ້ານຊ້ຽງໝຽ້ ງຈະຕາູ່ ວໂຈມຕີຊ້າໍ ອີກເຮດັ ໃຫເ້ ສນາອາມາດທງັ ຫາຼ ຍບຢ່ໍ າບເໍ່ ກງ. 150

ຕອນ ຊຽງໝຽ້ ງຕວົ ພະຍາລງົ ໜອງ ພະຍາທະວາລາວະດຜີ ູ້ເປນັ ອ້າຍຄດຶ ຄຽດໃຫຊ້ ຽງໝຽ້ ງຜູ້ເປນັ ນອ້ ງບໍເ່ ລີກບໍ່ແລວ້ ຈິງີ່ ຊອກທຸກວິທທີ າງເພອ່ືີ ຊິເອາົ ຊະນະຊຽງໝ້ຽງໃຫ້ໄດ້, ມົ້ືໜີຶ່ງພະຍາສັົ່ງໃຫ້ເສນາອາມາດທັງຫຼາຍຫ້າງຫາກະກຽມຂະບວນການອອກທູ່ຽວຫິົ້ຼນປູ່າ ແລະສັົ່ງໃຫ້ບອກຊຽງໝ້ຽງໄປນໍາພ້ອມ. ເມ່ີືອໄດ້ເວລາແລ້ວຂະບວນກໍໄດ້ເຄີື່ອນໄປສູ່ປູ່າ, ພະຍາທະວາລາວະດີນົັ່ງຢູ ເທິງຫັຼງຊ້າງມີເສນາອາມາດແຫນແຫູ່ໄປຢູ່າງໜາແໜ້ນ, ການໄປຊົມປູ່າເທີື່ອນ້ົີເປັນການສາງບັນຍາກາດແຫູ່ງຄວາມ ເບີກບານມູ່ວນຊີ່ືນໃຫ້ກັບພະອົງແລະຂະບວນທີ່ຕິດຕາມ, ພໍແຕູ່ຂະບວນເຄື່ີອນໄປປູ່າແຫູ່ງໜີ່ຶງກໍໄດ້ຢຸດພັກເຊົາເພື່ີອ ຊົມຄວາມງາມຂອງທິວທັດທໍາມະຊາດ. ຢູ່ໃນປູ່າແຫູ່ງນົີ້ ຍັງມີໜອງສະໃຫຍູ່ໜູ່ວຍໜີຶ່ງ ມີນ້ໍາອັົ່ງຢູ່ເຕັມໜອງ, ຝູ່າຍ ພະຍາທະວາລາວະດີໄດ້ແນມເຫັນໜອງສະໃຫຍູ່ກໍຄຶດຢາກລອງຜະຫຍາຊຽງໝ້ຽງຫວັງຈະເອົາຊະນະຊຽງໝ້ຽງໃຫ້ ໄດ,້ ພະຍາຈີ່ິງຕັ້ົງຄໍາຖາມຊຽງໝ້ຽງຂ້ົຶນວ່າູ ຊຽງໝ້ຽງເອີຍ ຖ້າໂຕມີຜະຫຍາປັນຍາເກງ່ັົ ອ່ຫີ ຼີໃຫ້ໂຕລອງຕົວະເຮົາລົງໄປ ໃນນ້ໍາກາງສະເບິີ່ງດູ? ຊຽງໝ້ຽງຈງີິ່ ຕອບວູ່າໂອຍ… ທູ່ານພະຍາເອຍີ ເກ່ົັງກໍເກ່ງົັ ຢດູ່ ອກຜະຫຍາປນັ ຍານນົ້ັ ແຕູ່ຊິໃຫ້ຜູ້ ຂ້າຕົວະພະອົງລົງໄປໃນສະນົນ້ັ ບໍຊ່ ູ່າງຊິຕວົ ະແລ້ວຕົວະໃຫຂ້ ້ຶົນນົ້ັນບາງເທ່ືີອອາດຊິພໍຕົວະໄດ້. ຝູ່າຍພະຍາທະວາລາວະດີ ຄິດບໍ່ເຖິງກົນອຸບາຍຂອງຊຽງໝ້ຽງພໍແຕູ່ໄດ້ຍິນຊຽງໝ້ຽງວູ່າຕົວະໃຫ້ຂ້ົຶນຈາກສະນົັ້ນອາດພໍໄດ້, ພະຍາຈິ່ີງຂະມັງຂະ ມໍຈ້ົັຈ້ໍຖາມຊຽງໝ້ຽງວູ່າຕົວະຂົ້ຶນໄດ້ບໍ? ຊຽງໝ້ຽງກໍຄຶດຕອບແບບເສີຍໆວູ່າກໍລອງເບ່ິີງຊັ້ົນແຫລ້ວ; ພະຍາຟ້າວປຸບ ປັບລົງຈາກຫັຼງຊ້າງຍູ່າງລົງສູ່ກາງໜອງທັນທີພໍໄດ້ລົງໄປແຊູ່ນໍ້າຢູ່ຈີ່ິງເອ້ົີນມາຫາຊຽງໝ້ຽງວູ່າບັດນ້ີົກູກໍໄດ້ລົງມາແລ້ວ ມຶງຮີບຕົວະໃຫ້ກູຂົ້ຶນລອງເບີ່ິງດູວູ່າມຶງມີປັນຍາເກ່ັົງ, ຊຽງໝ້ຽງແນມລົງໄປເບິ່ີງໜ້າພະຍາພ້ອມທັງຫົວຍຸ້ມເປີ້ຶຍແລ້ວ ເວົ້າຢູ່າງຜູ້ມີໄຊຊະນະວູ່າໂອຍ… ຕວົ ະລງົ ໄປແລ້ວເດຊິຂ້ົຶນຫືຼບ່ໍຂຶົ້ນສດຸ ແທ້ແຕູ່ໃຈເນີ, ຕົວະລງົ ໄປພໍແຮງແລ້ວເດ, ຝູ່າຍ ພະ ຍາກບໍ ໍ່ມີຄວາມເວົ້າໃດໆຕອບຄືນຈິີງ່ ຍູ່າງກູອ່ ມກ້ອຍຂນຶ້ົ ຈາກວັງນາໍ້ . ຕອນ ຊຽງໝຽ້ ງເປນັ ແມຜູ່ ະຫຍາ ຢູ່ດົນນານມາຫຼາຍມ້ົື, ພະຍາເກີດມີຄວາມຂ້ອງໃຈນໍາຕົວຊຽງວູ່າເປັນຫຍັງມັນມາສະຫຼາດຫຼັກແຫຼມເອົາແທ້ ເອົາວູ່າ, ພະຍາຈີ່ງິ ເອີຍປາກຖາມຊຽງໝ້ຽງວູ່າມຶງມຄີ ວາມຄິດວູ່ອງໄວ ຖາມອັນໃດມຶງກບໍ ່ໍຂ້ອງບຄ່ໍ າມຶງສັງມາເກັົ່ງກະ ດັດກະດໍ້ແທ້, ຜະຫຍາປັນຍາຂອງມຶງແມູ່ນມັນເກີດມາພ້ອມມຶງແຕູ່ນ້ອຍພຸ້ນບໍ່? ຊຽງໝ້ຽງຈິ່ີງຕອບພະຍາເປັນການ ຫຼອກລວງວູ່າຜະຫຍາໃນທ້ອງຂອງຜູ້ຂ້າກໍບ່ໍມີຫຼາຍປານໃດດອກສູ່ວນຫຼາຍມັນຢູ່ໃນກະບ້ັົງຂັງໄວ້ຢູ່ເຮືອນພຸ້ນ, ຜູ້ໃດ ເອົາແມູຜ່ ະຫຍາລຽ້ ງໄວຈ້ ່ີິງຄູ່ອຍມີຜະຫຍາປັນຍາພໃໍ ຊພ້ ສໍ ອຍທກຸ ມົື້ນົີ້. ພະຍາຄິດບ່ໍຊອດຄໍາຫຼອກລວງຂອງຊຽງໝ້ຽງກໍຈ່ີິງຫຼົງກົນລວງແລ້ວເວາົ້ ກັບຊຽງວູ່າຄັນຊ້ັົນມຶງກໍເອົາປັນໃຫ້ກູ ແດູ່ດູ, ຢາຍໃຫ້ເສນາອາມາດນໍາໃຫ້ເຂົາມີຜະຫຍາປັນຍາຄືມຶງແດູ່ແມ; ຊຽງໝ້ຽງເວ້ົາວູ່າໂອຍ… ແນວວູ່າຂອງມັນ 151

ແພງໃຜຊິປັນໃຫ້ກັນໄດ້, ພະຍາກໍຈົ້ັນຈ້ໍວູ່າເທາະນາຊຽງບ່ໍປັນຫຼາຍກໍປັນເລັກໆນ້ອຍໆພໍໄດ້ລ້ຽງໄວ້ໃຫ້ມັນໄດ້ເກີດ ແມູ່ແຜູ່ລູກຊ້ັົນຕະວາຊຽງໝ້ຽງເວົ້າວູ່າອັນນົີ້ແມູ່ນພະອົງໄດເດີເຫັນວູ່າເປັນອ້າຍຊີື່ໆດອກຂີນບ່ໍໄດ້ຊິປັນໃຫ້ພໍເປັນໜ່ໍ ເປນັ ແນວເວົ້າແລ້ວຊຽງໝ້ຽງກໍຂາບລາພະຍາເມອື ເຮືອນຂອງມັນ. ຈາກນົ້ັນ, ຊຽງໝ້ຽງ ກໍອອກເລາະຊອກຫາແມູ່ຕໍ່ແມູ່ເຜົ້ິງແມູ່ແຕນແມູ່ມ້ົິມມາຂັງໃສູ່ບັົງ້ ເອົາໄວ້, ຊຽງໝ້ຽງໃຊ້ ເວ ລາເລາະຊອກເຖິງສີ່ຫ້າມ້ືົຈີ່ິງພໍກັບຄວາມຕ້ອງການ, ຝູ່າຍພະຍາຄອງຖ້າຊຽງໝ້ຽງຈະເອົາແມູ່ຜະຫຍາມາຖວາຍ ຄອງຢູ່ຫຼາຍມ້ົືກໍບໍເ່ ຫນັ ຊຽງໝ້ຽງມາຫາ, ຈງິີ່ ສັງົ່ ໃຫ້ສາວສະໜົມທັງຫາຼ ຍໄປຊອກຫາຊຽງໝຽ້ ງແລວ້ ຂເໍ ອາົ ແມູ່ຜະຫຍາ ນໍາມັນມາໃຫ້ບອກວູ່າກູເປັນຄົນສ່ັົງ; ພວກສາວສະໜົມໄດ້ຍິນວູ່າແມູ່ຜະຫຍາໃຜໆກໍຮ້ອງຂໍໃຫ້ພະຍາປັນໃຫ້ພວກ ເຂົານາໍ ແນູ່ຈະເອາົ ໄປລ້ຽງໃຫ້ມຜີ ະຫຍາຄຊື ຽງໝ້ຽງ, ພະຍາຕອບວ່າູ ສູໄປຫາມັນແລວ້ ພາກັນຂເໍ ອາົ ເອງໂລດມັນອຕິີ່ ົນຊິ ປັນໃຫທ້ ໍ່ໃດກໍແລ້ວແຕມູ່ ັນກເູ ອງກໍຄກື ັນບໍຮ່ ້ວູ ູາ່ ມັນຊໃິ ຫຈ້ ັກໂຕພມໍ າລຽ້ ງ. ພວກສາວສະໜົມແຫູ່ກັນໄປເຮືອນຊຽງໝ້ຽງ, ພໍໄປຮອດກໍຖາມຊຽງໝ້ຽງວູ່າແມູ່ຜະຫຍາຊຽງຢູ່ໃສນໍພະຍາ ໃຊ້ໃຫ້ພວກຕມູ າເອົາເມືອຖວາຍເພິີ່ນ, ຊຽງໝ້ຽງບອກວູ່າແມູ່ຜະຫຍາກໍຢູ່ໃນບົ້ງັ ຕັົງ້ ຢູ່ແຈເຮືອນພຸ້ນເດ, ພວກສາວສະ ໜົມພາກັນຕາຕ່ີຂຶ້ົນດ້ວຍຄວາມດີໃຈວູ່າຈະໄດ້ແມູ່ຜະຫຍາຈ່ິີງອອກປາກຂໍນໍາຊຽງໝ້ຽງເປັນແຊູ່ວໆຊຽງໝ້ຽງບອກ ວູ່າແມູ່ຜະຫຍາເຮົາ ມີຫຼາຍແຕູ່ຊິປັນໃຫ້ຜູ້ລະໂຕກໍພໍແລ້ວ, ເວົ້າແລ້ວຊຽງໝ້ຽງລຸກໄປຈັບເອົາບົັ້ງແມູ່ຕໍ່ແມູ່ ແຕນແມູ່ ມິົ້ມທ່ີຂັງໄວ້ເຊີ່ິງຊຽງໝ້ຽງຕົວະວູ່າແມູ່ນແມູ່ຜະຫຍານັ້ົນອອກມາ, ພວກສາວສະໜົມກໍຫຸ້ມພຶບເຂົ້າໃສູ່ແບມືຂໍເປັນ ຊາບລາບ ຊຽງໝ້ຽງບອກວູ່າແບມືໄວ້ຊູ່ຄົນຈະປັນໃຫ້ແລ້ວຟ້າວກັບເມືອຈັກໜູ່ອຍພະຍາຄອງດົນເພ່ີິນຊິຮ້າຍຫາວູ່າ ພວກສເູ ຈົ້າມາຊອກຫ້ົຼິນຊ,ູ້ ສວູ່ ນຂອງພະຍານ້ນັົ ເຮາົ ຊຖິ ືເອົາໄປຖວາຍເພີ່ິນເອງດອກບ່ໍໃຫ້ຍາກໃຫຊ້ າພວກເຈົາ້ ດອກ. ພແໍ ຕູຊ່ ຽງໝຽ້ ງເປດີ ຝາອັດອອກ, ຝງູ ແຕນເຜົິງ້ ມມົ້ິ ກຫໍ ຸຼຫຼ່ັົງທ່ົັງເທມາຂບົ ຕອດສາວສະໜົມຢູາ່ ງບໍ່ເລອື ກໜາ້ ເບງ່ີິ ຜ້ໃູ ດກໍເຫີຼຕາຍໄປທັງຮ້ອງທັງໄຫ້ທັງດົ້ີນທັງຊັກຮ້ອງຫາອ່ີພໍ່ອີ່ແມູ່, ປບໃຕ້ແລູ່ນເໜືອໂຕນເຮືອນລົ້ມຟຸບລົ້ມຟາບສົິ້ນ ເສ້ືົອເຮູ່ຍຊະປະກົ້ນປະເຕ້ົາສົບບິດສົບບ້ຽວໜ້າໃຄູ່ໜ້ານູມ, ໂຕຊຽງໝ້ຽງເອງກໍຖືກມັນຂົບມັນຕອດຄືກັນຊຽງໝ້ຽງ ຈົ່ມອຸູ່ມໆຢູ່ໃນເຮືອນວ່າູ ເກນີ ຈງັົ່ ແມູ່ນມັນຮ້າຍມັນຂາດຂບົ ຕອດຮອດກູຜເູ້ ອົາມາລ້ຽງ, ຄຶດວູ່າຊິໃຫ້ມັນຕອດແຕູ່ສາວ ສະໜົມຊ້ໍາພັດກັບມາຕອດຮອດກູນໍຈັົ່ງແມູ່ນມຶງບໍ່ຮູ້ບຸນຮູ້ຄຸນຜູ້ເອົາມາລ້ຽງ, ຄັນກູອັດໄວ້ຢູ່ໃນບ້ົັງເລີຍກໍຊິບ່ໍເຈັບບ່ໍ ປວດ, ແຕູ່ຍ້ອນພວກສາວສະໜົມມາຂໍກູຈ່ີິງໄດ້ເປີດບັງ້ົ ຫວງັ ໃຫ້ຕອດແຕພູ່ ວດເຂົາເທ່ົານັ້ນົ , ແຕ່ພູ ັດເສອື ກມາຂົບມາ ຕອດຮອດກໂູ ຕກເູ ອງນໍາພອ້ ມຈັົງ່ ແມນູ່ ເວນ. ພວກສາວສະໜົມແຕກກັບຄືນເມືອໂຮງແລວ້ ເຂ້ົາໄປຂາບທູນໃຫ້ພະຍາຮູ້ວ່າູ ພວກເຂົາໄດ້ໄປຂໍເອາົ ແມູ່ຜະຫຍາ ນໍາຊຽງໝ້ຽງຕາມທີ່ພະຍາໄດ້ບບອກ, ແຕູ່ວູ່າແມູ່ຜະຫຍາໄລູ່ຕອດພວກເຂົາເກືອບພາກັນຕາຍທັງຢືນ, ພະຍາໄດ້ຮັບ ຟງັ ແລະແນມເບ່ີິງໜ້າສາວສະໜົມຜູ້ໃດກໍໜ້າໃຄູ່ໜ້າພອງບິດບ້ຽວປານເປັນປານດົງເອົາໂລດພະຍາຖາມເຂາົ ວູ່າພວກ ເຈົ້າເປັນປານດົງຊົັ້ນບໍ ? ສາວສະໜົມແຕູ່ລະຄົນແນມເບີິ່ງໜ້າກັນ ແລ້ວກໍຫົວຍຸ້ມໆແຍ້ມໆພ້ອມທັງຕອບວູ່າພວກ ຂ້ານ້ອຍທັງຫຼາຍບ່ໍໄດ້ເປັນປານດົງດອກ ແມູ່ນແມູ່ຜະຫຍາຊຽງໝ້ຽງຕອດ, ຂໍໃຫ້ພະອົງຈ່ົງລົງໂທດຊຽງໝ້ຽງແດູ່ ທ້ອນຈງົ່ັ ແມູ່ນມນັ ເຮັດໂພດເຮັດເຫືຼອເອາົ ແທ້ເອາົ ວ່າູ . 152

ແຕູ່ແທນທີ່ພະຍາຈະຮາ້ ຍໃຫ້ຊຽງໝ້ຽງ, ຊ້ໍາພັດເວ້ົາໃຫ້ສາວສະໜົມວູ່າສູມັນກໍໂງູໂ່ ພດພາກັນໄປລ້າໆຮູ້ວາູ່ ແມູ່ ຜະຫຍາມັນຮ້າຍເປັນຫຍັງບໍ່ພາກັນໄຂເບິ່ີງບັົ້ງແມູ່ຜະຫຍາເທ່ີືອລະນ້ອຍ, ສາວສະໜົມຕອບວູ່າ ຊຽງໝ້ຽງມັນໄຂເອງ ແລ້ວກໍບາຍເອົາມາໃສູ່ມືພວກຂ້ານ້ອຍໂລດ. ພວກຂ້ານ້ອຍທັງຫຼາຍຫຼຽວເຫັນແຕູ່ມັບມູ້ມັບມ້າຍປະກົດວູ່າຂ້ົີເຜິ້ົງຄື ແຕນນ້ີົແຫຼະມີທັງໂຕນອ້ ຍໂຕໃຫຍູ່ ມີຫຼາຍຊະນິດ, ພະຍາຈ່ິງີ ເວົ້າວ່າູ ຫຼາຍຊະນດິ ນ້ນັົ ມີຊະນິດໃດແດບູ່ ອກມາໃຫ້ໝົດ ດູ, ຝູ່າຍສະໜົມຈິ່ີງບອກແຕູ່ຈໍານວນທີ່ພໍຈືີ່ໄດ້ ເວົ້າວູ່າໂຕໜີຶ່ງນ້ັົນກົ້ນກູ່ານລາຍໆມັນຂົບບາດໃດໃຈຊິຂາດໄປພ້ອມ ໂລດ ໂຕໜງ່ີຶ ນ້ົັນເຫືອຼ ງແດງຄົ່ັອງແຄົັ່ງມັນດັົ້ນຂົບໄປທ່ົວທຸກຄົນຄືກບັ ແມງວັນຄັນມນັ ໄດໄ້ ລຂູ່ ບົ ແລ້ວປະຍາກ. ພະຍາທະວາລາວະດີໄດ້ຟັງກໍເກີດມີຄວາມໂມໂຫໂທໂສຈາຂ້າຊຽງໝ້ຽງ ແລະ ເວົ້າຕໍ່ສາວສະໜົມວູ່າຖ້າມັນເປັນ ຄວາມຈີ່ິງດົ່ັງສູເວາົ້ ແທ້ກູຊິສ່ງັົ ໃຫ້ມັນມາເຝາ້ຶ ດຽວນີົ້, ກຊູ ິຕັດຄໍມັນຖົ້ິມ, ພະຍາທະວາລາວະດີຮ້າຍເປັນຟນື ເປັນໄຟຈົນ ລມື ຮອດຄໍາພ່ໍສງົ່ັ ໄວ້ວາູ່ ໃຫ້ຮັກແພງເອົານ້ອງໄວ້ເປັນຄູ່, ສວູ່ ນສາວສະໜົມໄດໂ້ ອກາດກຍໍ ຸຕືີ່ມວູ່າຖກື ຕ້ອງແລ້ວຖ້າພະ ອົງຈະເຮັດດົັ່ງນົນ້ັ ບ່ໍຫ່ອູ ນຊປິ ະໃຫ້ມັນມາຂົມ່ ເຫງັ ຖືແພປ້ ານວູ່າພະອົງບໍ່ແມູ່ນຄົນ. ພະຍາທະວາລາວະດຈີ ່ິີງສ່ັົງໃຫ້ເສນາ ຜູ້ນ້ອຍ ໄປນໍາຕົວຊຽງໝ້ຽງມາພົບດຽວນີົ້, ເສນາຜູ້ນ້ອຍຈ່ີິງໄປບອກຊຽງໝ້ຽງທັນທີ, ຝູ່າຍຊຽງໝ້ຽງຈ່ີິງຖາມວູ່າ ເຈົ້າພໍຮູ້ບ່ໍວູ່າພະອົງສົັ່ງໃຫ້ຂ້ອຍໄປພົບເລືີ່ອງຫຍັງຂ້ອຍມີຄວາມຜິດບ່ໍ? ເສນາຜນູ້ ້ອຍຈິີ່ງບອກຄວາມຈິງວູ່າພວກສາວ ສະໜົມໄປຂາບທນູ ພະອົງວາູ່ ຊຽງໝ້ຽງເຮດັ ພາງານເຂົາເອາົ ແມູ່ຜະຫຍາຂົບເຂົາເກືອບຕາຍ, ຊຽງໝຽ້ ງບອກວາູ່ ເຮາົ ບໍ່ ໄດ້ເອົາຕອດ ເຂາົ ຫາກມາຂໍແມູ່ຜະຫຍານາໍ ເຮົາຕູ່າງຫາກ ເຮົາຈ່ີິງເອົາໃຫ້ເຂົາ, ເສນາຜນູ້ ້ອຍບອກວູ່າ ເຖິງຈັົ່ງໃດກໃໍ ຫ້ ຊຽງໝ້ຽງຈົ່ງໄປພົບເພີ່ນິ ດູ່ວນ, ຊຽງໝຽ້ ງກໍຮບັ ປາກວູ່າ ເອີຊິໄປດອກ ໃຜຊິກາ້ ຂືນຄໍາສົ່ງັ ຂອງພະອົງໄດ.້ ເມີ່ືອຊຽງໝ້ຽງ ໄປເຂົ້າເຝ້ຶາພະຍາທະວາລາວະດີ ເຊິ່ີງຍັງຢາກຮ້າຍບ່ໍທັນເຊົານັ້ົນ ກໍຈີ່ິງຖາມຊຽງໝ້ຽງທັນທີ ໂລດຊຽງໝ້ຽງກໍຕອບວູ່າຄວາມຈິງຂ້ານ້ອຍກໍຢາກເອົາແມູ່ຜະຫຍາມາຕ້ອນພະອົງຢູ່ດອກ, ແຕູ່ແມູ່ຜະຫຍາມັນກ້າຂະ ໜາດບນິ ເປນັ ເມື່ີອສາວສະໜົມຍາດເອົາບົ້ັງມາໄຂ ມັນຈ່ິີງບິນແຕກອອກໝດົ ບໍ່ຍັງຈັກໂຕທງັ ພູ່ອງຂົບສາວສະໜົມ ແລະ ກໍຕົວຕົນຂອງຜູ້ຂ້າ, ພະຍາໄດ້ຟັງກໍຖອດງ້າວອອກຈາກຝັກວູ່າຊິຟັນ ແຕູ່ຄຶດເຖິງຄໍາພໍ່ສັງກໍເລີຍໃຈອູ່ອນ, ຖ້າຊິ ລູ່ວງເກນີ ຄໍາສັງ່ົ ຂອງພກໍ່ ໍຢ້ານເກີດເຫດອັນບ່ໍດບີ ໍ່ງາມ, ຈ່ງີິ ບອກຊຽງໝຽ້ ງວູ່າ ໃຫ້ມຶງກບັ ເມືອເຮືອນດຽວນ້ີົ ໂທດທຸກ ອັນກອູ ະໂຫສິໃຫ້ມຶງໝົດແລ້ວ, ຊຽງໝ້ຽງຈງ່ີິ ຍູ່າງລົງໂຮງພະຍາກບັ ເມອື ນອນຢູ່ເຮືອນຢາູ່ ງສະບາຍ. ຕອນ ພະຍາບຢໍ່ າກເຫນັ ໜາ້ ຊຽງໝຽ້ ງ ພະຍາທະວາລາວະດຍີ ັງຄຶດຄຽດຊຽງໝ້ຽງຢູ່ບໍ່ເລີກບໍ່ແລ້ວບໍ່ຢາກເຫັນຮອດໜ້າຊຽງໝ້ຽງຊ້ໍາ, ຈິງີ່ ເວ້ົາກັບຊຽງ ໝ້ຽງວູາ່ ຕໍ່ນໄ້ີົ ປມຶງຢູ່າມາຂາບໄຫວ້ກູອີກກູບໍ່ຢາກເຫນັ ໜາ້ ມງຶ , ໜໄີ ປຈົນແຜ່ນູ ດິນປນຶີ້ ພນຸ້ ແຫະຼ ຈີ່ິງມາຫາກູ. ຊຽງໝ້ຽງ ກົ້ມຂາບລາພະຍາທັງຈ່ົມວູ່າ ເຕັມທີຂ້ານ້ອຍແລ້ວ ຊິບໍ່ໄດ້ມາເຫັນໜ້າພະອົງ, ບໍ່ຮູ້ວູ່າຊິຢູ່ແນວໃດ ຢ້ານແຕູ່ຕັດຄໍຕາຍປານນົ້ັນ; ຊຽງໝ້ຽງ ຍູ່າງລົງໂຮງທັງຕິປາກວູ່າມີມ້ົືໜຶີ່ງດອກຊິເອົາຊະນະໃຫ້ໄດ້, ຊຽງໝ້ຽງເມືອ ຮອດເຮອື ນແລ້ວກຢໍ ຢູ່ າູ່ ງສະບາຍບໍ່ເດອື ດຮອ້ ນເຄອື ງໃຈແນວໃດຍູທາູ່ ງເຮດັ ວຽກເຮືອນການຊານດອມເມຍຂອງມນັ . 153

ເປນັ ເວລານານໄດເ້ ຈັດວັນພໍດີທ່ີຊຽງໝ້ຽງບ່ໍໄດ້ຂຶົ້ນໄປເຝຶ້າພະຍາ, ແຕູ່ວູາ່ ມື້ົນ້ີົ ແມູ່ນວັນຖ້ວນເຈດັ ຕາມຈາຮີດ ປະເພນີແລວ້ ພະຍາກຈໍ ະສະເດັດອອກລຽບເມອື ງ, ດັ່ົງນ້ົັນພະອົງ ຈິ່ີງຂ້ນຶົ ຂີ່ຊ້າງມີຂະບວນແຫູ່ແຫນແພນກັ້ົງ; ຝ່າູ ຍຊຽງ ໝ້ຽງໄດ້ຮູ້ຂູ່າວວູ່າພະຍາອອກລຽບເມືອງ ມັນຈິ່ີງຟ້າວໄປລັດທາງບູ່ອນພະຍາຈະຂີ່ຊ້າງເລາະລຽບໄປ ໄປຢູ່ໃນຂຸມ ກອງກົ້ນເມືອເທິງຟ້າ, ປະເປືອຍໝົດ ເຫັນແຕູ່ກ້ົນດໍາປ້ີຶໆ ເຫັນພວງຫໍາຢູ່ອນປຶ້ີນ ພວກຄົນທຽວທາງຜູ້ໃດກໍເວົ້າວູ່າ ເປນັ ຕາໜ່າູ ຍ ໂດຍສະເພາະແມູນ່ ຊຸມຼ ຜຍູ້ ິງບ່ໍຈກັ ຫົວຈັກປ້ອຍ. ພຂໍ ະບວນພະຍາມາເຖິງບອູ່ ນຊຽງໝ້ຽງກອງກ້ົນນັົ້ນພະອງົ ຈ່ິງີ ຖາມວູ່າມັນແມູ່ນຫຍງັ ຢູ່ເບືອົ້ ງໜ້ານັົ້ນ, ເປັນຄົນ ບ້າຫືຼວູ່າຄົນດີຫືຼຄົນຕາຍ ເຂົາເອົາມາຝັງບໍ່ຖ້ວມຊົ້ັນບໍ, ພວກເສນາໄດ້ຂາບທູນໃຫ້ພະອົງຮູ້ວູ່າອັນນັົ້ນມັນແມູ່ນກົ້ນ ຂອງຊຽງໝ້ຽງ, ມັນເວົ້າວູ່າພະອົງບ່ໍຢາກເຫນັ ໜ້າມັນດັ່ົງນ້ັົນມັນຈິ່ີງເອົາກນ້ົ ໃຫ້ເບິີງ່ , ພະຍາໄດ້ຍນິ ດົັ່ງນົັ້ນກໍຕົກຂະມະ ຄີງຈີ່ງິ ສ່ັງົ ໃຫ້ອວາູ່ ຍໜາ້ ຊ້າງກບັ ຄນື , ເມ່ີອື ພະຍາກັບຄືນໄປແລວ້ ຊຽງກໍກັບເມືອເຮອື ນແຫູ່ງຕົນ. ສຽງຟ້າຮອ້ ງຝນຕົກຕາມລະດູການ ເພາະມນັ ເຂາົ້ ເຂດລະດູຝນປະຊາຊົນກພໍ າກນັ ອອກໄຖຮຸດນາ, ຊຽງໝ້ຽງກໍ ອອກໄປເລາະລຽບທ່ົງນາ, ຈີິ່ງໄດເ້ ຫັນຊາວນາ ໄຖຮດຸ ນາຂີົ້ໄຖປ້ນີຶ , ດ່ັົງນັນົ້ ຊຽງໝ້ຽງຈງ່ີິ ຟ້າວໄປ ເຂາົ້ ເຝຶ້າພະຍາທະວາ ລາວະດີທນັ ທ,ີ ຝູາ່ ຍພະຍາ ແນມເຫນັ ໜາ້ ຊຽງໝ້ຽງກໍຖາມວູາ່ ບັກຂຮ້ົີ ້າຍມງຶ ມາເຮດັ ຫຍັງກບູ ອກວູ່າດິນປີຶນ້ ພຸ້ນຈ່ງີິ ມາ ເຝາຶ້ ກູ, ດຽວນດ້ີົ ິນຍັງບໍ່ປຶີ້ນມງຶ ມາເຮດັ ຫຍັງມງຶ ຊູາ່ ງບໍ່ຈໍາຄໍາເວ້ົາຂອງກູນໍກຊູ ິລງົ ໂທດມຶງແຫະຼ ມນ້ົື .້ົີ ຊຽງໝ້ຽງໄດ້ຕອບພະຍາວູ່າດຽວນ້ົີດິນປ້ີຶນແລ້ວຄນັ ດິນບໍ່ປ້ຶີນຜູ້ຂ້າກໍບໍ່ຫູ່ອນຊິມາເຝຶ້າໄດ້ ບ່ໍເຊ່ືີອຂໍໃຫ້ພະອົງໄປ ເບ່ິີງກໍໄດ້ຢູ່ຂ້າງນອກເມືອງພຸ້ນ, ພະຍາທະວາລາວະດີ ໄດ້ຍິນກໍງົງທີບຈ່ີິງສັົ່ງໃຫ້ເສນາຜູ້ນ້ອຍອອກໄປເບ່ິີງຕົວຈິງຖ້າ ຫາກພົບວ່າູ ດິນປຶ້ນີ ຄຄື ວາມຊຽງໝ້ຽງວາູ່ ໃຫ້ຮີບຟ້າວມາບອກກູທນັ ທີໂລດ, ເສນາອອກໄປກວດເບິີງ່ ກໍເຫນັ ແຕູ່ຊາວ ນາພາກນັ ຮດຸ ໄຖນາ ເຮັດໃຫ້ກອ້ ນຂ້ົີໄຖປຶີ້ນເດຍລະດາດເຕມັ ທົ່ງນາຈິງ່ີ ຟ້າວກັບມາທນູ ພະລາຊາທັນທ.ີ ຝູ່າຍພະຍາທະວາລາວະດີ ໄດ້ຟັງຄໍາຂາບທູນຂອງເສນາວູ່າພົບແຕູ່ກ້ອນຂົີ້ໄຖຊາວນາປ້ີຶນຢູ່ຕາມທ່ົງນານັົ້ນກໍ ປາກບໍ່ໄດ້, ຖາ້ ຊິຮາ້ ຍຊດິ ູ່າຄຶດໄປຄຶດມາກຄໍ ືວູ່າ ແມູ່ນຄວາມຊຽງ, ພະອົງກໍເລີຍຫົວອອກມາ ແທນຄໍາຢາກຮາ້ ຍພ້ອມ ທັງເວ້ົາກບັ ຊຽງວູ່າມງຶ ນົີ້ຊາູ່ ງເປນັ ຄນົ ທນັ ກເູ ອາົ ແທໆ້ ກູຊິລຽ້ ງມງຶ ໄວ້ຕໍ່ໄປ ເພືອ່ີ ວູ່າໃຫ້ມຶງມີໂອກາດໃຊ້ຜະຫຍາລ້ຽວຂົ້ີສໍ້ ຕແໍ ຫຼຂອງມງຶ ຕືມີ່ ອີກ. ຕອນ ຊຽງໝຽ້ ງເອາົ ຄວາຍໄປຊນົ ຄວາຍຂອງພະຍາ ມ້ືົໜີ່ຶງພະຍາທະວາລາວະດີໄດ້ໃຫ້ເສນາໄປນໍາຊຽງໝ້ຽງມາຫາດູ່ວນ, ຝູ່າຍຊຽງໝ້ຽງ ເມ່ີືອໄດ້ຮັບຄໍາສົັ່ງກໍຈິີ່ງ ຮີບຮ້ອນມາເຝ້ຶາພະຍາຜູ້ເປັນອ້າຍ ແລະ ທູນຖາມຈຸດປະສົງ, ພະອົງຈ່ິີງເວ້ົາກັບຊຽງໝ້ຽງວູ່າ ມຶງນົີ້ມີຜະຫຍາດີຫຼາຍ ທຸກໆເທືີ່ອມີແຕູ່ມງຶ ເອາົ ຊະນະກູແມນູ່ ກະທງ້ັົ ຮອດການພະນັນຂນັ ແຂູງ່ ກັບຕາູ່ ງບາ້ ນຕາູ່ ງເມອື ງກໍແມ່ນູ ເອາົ ຊະນະເຂາົ ໄດ້ ໝົດ. ພະຍາວົ້າຕໍໄປວູ່າກູຈະໃຫ້ມຶງມາພະນັນແຂູ່ງຂັນນໍາກູໃນອີກສອງວັນຂ້າງໜ້າ ແລະ ຫ້າມມຶງໃຊ້ພະຫຍາມາ ຫອຼ ກມາລວງກູ ໃຫ້ມຶງມາສູ້ກນັ ຢູ່ສະໜາມຫຼວງ ຈີໄື່ ວເ້ ນ,ີ ຊຽງໝ້ຽງຕອບວູ່າ ຜາູ່ ນມາຂ້ານ້ອຍກໍບ່ໍໄດ້ຫຼອກໄດ້ລວງ 154

ພະອົງດອກເທີື່ອນີົ້ກໍຄືກັນເມ່ືີອພະອົງມີປະສົງແນວໃດກໍຊິປະຕິບັດຕາມ, ແຕູ່ບໍ່ຮູ້ວູ່າອີກສອງວັນຂ້າງໜ້ານົ້ັນ ຈະໃຫ້ ຂ້ານ້ອຍມາແຂງູ່ ມາສູ້ກບັ ພະອົງແນວໃດນໍ? ພະຍາເວົາ້ ວູ່າ ໃຫມ້ ງຶ ເອົາຄວາຍຂອງມຶງມາຊົນກັບຄວາຍຂອງກູ, ແລ້ວປູາ່ ວເຕອື ນໃຫ້ຊາວເມືອງທງັ ຫາຼ ຍມາ ເບິີ່ງເປັນພະຍານວູ່າແມູ່ນໃຜຈະຊະນະໃຜແທ້, ຊຽງໝ້ຽງຕອບວູ່າ ຂ້ານ້ອຍຍງັ ບໍ່ທັນມີຄວາຍຂໍໃຫ້ພະອງົ ໂຍະຍານໄປ ອກີ ຈັກຊາວວນັ ຊໄິ ດບ້ ໍ່? ຂ້ານອ້ ຍຈະໄດມ້ ເີ ວລາໄປຊອກຊື້ຄົ ວາຍ, ພະຍາບອກວູາ່ ຊາວວນັ ກໍຊາວວັນ ກູຊິຄອງຖ້າແຕູ່ ມງຶ ຢູາ່ ເອາົ ຜະຫຍາມາຫຼອກກເູ ນ.ີ ກູ່ອນທ່ີຊຽງໝ້ຽງຈະລາກັບຈ່ິີງທູນຖາມເຖິງກະຕິກາໃນການແຂູງ່ ຂັນຄງົັ້ ນີົ້, ພະຍາຈ່ງີິ ບອກວູ່າຖ້າຄວາຍມງຶ ຊະ ນະກູຊິເອົາຄວາຍກູໃຫ້ມຶງ ຖ້າຄວາຍກູຊະນະກູຊິລົງໂທດມຶງຈີ່ືເອົາໄວ້, ຈາກນ້ົັນ ຊຽງໝ້ຽງຈ່ີິງລາພະຍາກັບຄືນເມືອ ເຮືອນ. ຕອນກາງຄືນ ຊຽງໝ້ຽງນອນກໍບ່ໍຫຼັບຄຶດແລ້ວຄຶດອີກຈະເຮັດວີທີໃດຈິ່ີງຊິເອົາຊະນະພະຍາໃນຄາວນົ້ີ, ໃນທີ່ ສດຸ ຊຽງໝຽ້ ງກໍສາມາດຄ້ນົ ຄດິ ຫາທາງແກ້ໄຂໄດ້. ຕີື່ນເຊົ້າມົ້ືໃໝູ່ມາ, ຊຽງໝ້ຽງຟ້າວລຸກລ້າງໜ້າກິນເຂົ້າເຊ້ົາເປັນການອຸູ່ນທ້ອງແລ້ວກໍອອກເດີນທາງໄປສູ່ໝູ່ ບາ້ ນຕູ່າງໆ, ທັງພູ່ອງຖາມຊາວບ້ານວາູ່ ໃຜມຄີ ວາຍນ້ອຍເກີດໃໝູ່ ຈະຂຊໍ ື້ົເມືອຖວາຍພະຍາ ເລາະໄປເລາະມາບັງເອີນ ມີເຮືອນຫັຼງໜຶ່ີງ ຄວາຍຂອງເຂົາເຈ້ົາຫາກໍເກີດລູກມື້ົວານນີົ້, ຊຽງໝ້ຽງໄດ້ຂູ່າວ ຈ່ິີງຟ້າວໄປຫາເຈົ້າຂອງຄວາຍ ແລະ ຂໍຊ້ົືຄວາຍແມູ່ລູກອູ່ອນໃນລາຄາພັນຊ່ັົງ. ຫຼງັ ຈາກໄດຄ້ ວາຍແມູ່ລກູ ອູ່ອນມາແລ້ວ ຊຽງໝ້ຽງ ກໍເອົາຂັງແຍກກັນໄວ້ຄື ເອາົ ແມູ່ມນັ ຜູກໄວ້ຄອກໜຶີ່ງ ແລະ ເອົາລູກຂອງມັນຜູກໄວ້ອີກຄອກໜຶີ່ງຕູ່າງຫາກ, ບ່ໍປອູ່ ຍໃຫ້ຄວາຍນ້ອຍໄປດູດກິນ ນົມແມູ່ຂອງມັນໄດ້ ເຖິງແມູ່ນຄວາຍແມູ່ລູກຈະຮ້ອງຈະຫງົວະຫາກັນກໍຕາມ ຊຽງໝ້ຽງກໍບ່ໍຫົວຊາຊິປູ່ອຍໃຫ້ມັນໄປ ຫາກນັ ໄດ້ ຂງັ ເອົາໄວໃ້ ຫຄ້ ວາຍນ້ອຍຫິວນົມຫຼາຍໆ. ເມື່ີອເຖງິ ເວລານັດໝາຍ, ຄົນທງັ ຫຼາຍກໍພາກນັ ຫຼັ່ົງໄຫຼໄປສູ່ສະໜາມເພອີື່ ເບິ່ີງການຕໍ່ສູ້ລະຫວາູ່ ງຄວາຍຂອງພະ ຍາກັບຄວາຍຊຽງໝ້ຽງ, ພະຍາໄດ້ສ່ັົງໃຫຄ້ ົນນໍາເອົາຄວາຍຂອງຕົນອອກສູ່ສະໜາມ, ຄວາຍພະຍາໂຕໃຫຍູ່ທັງພີເປັນ ຄວາຍເຖິກໜໍາເຕັມຄໍມີເຂົາໂຄ້ງປາຍແຫຼມເປັນຄວາຍພັນຮ້າຍ ຂະໜາດສອງໜູ່ວຍຕາຂອງມັນແດງໃສ ເບ່ີິງແລ້ວ ເປັນຕາຢາ້ ນ ພໍແຕູ່ປ່ອູ ຍລົງສສູ່ ະໜາມມັນກເໍ ຕົ້ັນສັກຄະໂຍງໂຄູ່ງເຄງູ່ ຊດິ ຊ້າຍຊດິ ຂວາເຮດັ ໃຫ້ຜູ້ເບງິ່ີ ມີຄວາມຢ້ານກົວ ໃນທາູ່ ທີອັນຮ້າຍກາດຂອງມນັ ເອາົ ແທເ້ ອົາວ່າູ . ເມືອ່ີ ໄດເ້ ຫັນຄວາຍຂອງພະຍາຢາູ່ ງເຕັມຕາແລ້ວ, ໃຜໆກຈໍ ມົ່ ວູາ່ ປານໃດຊິເຫັນຄວາຍຂອງຊຽງໝຽ້ ງ, ບາງຄົນ ກໍເວາົ້ ວ່າູ ຄາວນີົ້ຢາ້ ນແຕູ່ຊຽງໝ້ຽງໝົດປນັ ຍາບໍມ່ ີທາງຊະນະພະຍາໄດ້ ມີແຕູ່ຈະຖືກລງົ ໂທດຫ້ັນົ ແລ້ວ; ບດຶ ໜງ່ີຶ ໄດຍ້ ິນ ສຽງໂຫູ່ຮ້ອງເປັນແຊວໆຂຶົ້ນທັງເວົ້າວູ່າຫີຼກທາງແດູ່ເດີຄວາຍຊຽງໝ້ຽງພວມນໍາມາໃກ້ຊິຮອດແລ້ວ, ບໍ່ພອໍ ຶດໃຈກໍໄດ້ ເຫັນຊຽງໝ້ຽງຈູງຄວາຍຂອງມັນມາແທ້, ຜູ້ໃດເຫັນກໍອູ່ອນກໍາລັງໃຈຕາມຊຽງໝ້ຽງເພາະຄວາຍຂອງມັນໂຕນ້ອຍໆ ຫາ ກໍເກີດບໍ່ເກີນສິບວັນ ທັງນ້ອຍທັງຈູ່ອຍ ທັງແປແລບແຊບຮ້ອງຫງະໆຫາແມູ່ເພາະບໍ່ໄດ້ກິນນົມມາຕ້ົັງສິບວັນ ແລ້ວ. 155

ພແໍ ຕສູ່ ຽງລັົ່ນຄ້ອງ ເປນັ ການເຕອື ນບອກເວລານໍາຄວາຍເຂ້ົາຊນົ ກັນ, ພະຍາ ຈ່ງິີ ສັົ່ງໃຫຄ້ ົນໄປບອກ ຊຽງໝ້ຽງ ຈງູ ຄວາຍຂອງມັນອອກສ່ສູ ະໜາມເພີ່ືອເລ່ີມຕນົ້ ໃຫ້ຄວາຍຊນົ ກນັ , ພແໍ ຕູ່ຊຽງໝຽ້ ງແກເ້ ຊອື ກປອູ່ ຍຄວາຍນ້ອຍກໍຮ້ອງ ຫງະໆງວາກຊ້າຍງວາກຂວາ, ຄວາຍພະຍາແນມເຫັນກແໍ ລູ່ນສກັ ຄະໂຍງເຂົາ້ ມາໃສູ່ທນັ ທີ, ເຮດັ ໃຫ້ພະຍານົ່ັງກ້ົນບໍຕ່ ິດ ຕັ່ົງ, ສູ່ວນຊຽງໝຽ້ ງນົັ້ນພຽງແຕູ່ນ່ັົງຕດິ ຕາມເບງ່ີິ ທາູ່ ທີຄວາຍນ້ອຍຈະເຮດັ ແນວໃດ, ພແໍ ຕມູ່ ັນແນມເຫັນຄວາຍ ໃຫຍູ່ ແລູ່ນມາຫາຄວາຍນ້ອຍຄຶດວູ່າຈະໄດ້ກິນນົມມັນຈີິ່ງແລູ່ນເຂ້ົາຫາທັນທີ, ເມືີ່ອຄວາຍນ້ອຍຂອງຊຽງໝ້ຽງໄປເຖິງ ຄວາຍເຖິກໃຫຍູ່ຂອງພະຍາ, ຄວາຍນ້ອຍຂອງຊຽງໝ້ຽງ ກໍເອົາຫົວສຸບເຂົ້າຫວູ່າງຂາຫຼັງເພື່ີອຊອກຫາເຕົ້ານົມ, ມັນ ຄດຶ ວ່າູ ຫາໍ ຄວາຍເຖິກແມູ່ນເຕົ້ານົມກໍຈ່ິີງເລຍ ແລະ ດູດກິນຈູບໆ. ຄວາຍຂອງພະຍາຖກື ຄວາຍນ້ອຍດູດພວງຫໍາກໍກະ ດຽມຈ່ີິງຟ້າວຍູ່າງໜີ, ຄວາຍນ້ອຍກໍຍັງນໍາເອົາຫົວຊນ້ົ ເຂົ້າຫວູ່າງຂາແລວ້ ດູດຫໍາຕໄ່ໍ ປບໍ່ເລີກບ່ໍແລ້ວຄວາຍພະຍາທົນບໍ່ ໄດຈ້ ີ່ງິ ແລູ່ນໜີ ຄວາຍນ້ອຍກໍແລູ່ນຕດິ ຕາມຫວັງຈະດດູ ກນິ ນົມ, ຝງູ ຄົນເບງິ່ີ ພາກນັ ຕບົ ມືພືຜ້າຄຶດວູ່າແມູ່ນຄວາຍນ້ອຍ ຂອງຊຽງໝ້ຽງໄລ່ຕູ ດິ ຕາມຊນົ ຄວາຍພະຍາ, ຄຶດວູາ່ ຄວາຍພະຍາສູ້ບໍ່ໄດ້ ຈ່ີງິ ແລູ່ນໜີເຊິ່ງີ ແມນູ່ ຄວາຍນອ້ ຍຂອງຊຽງໝ້ ຽງໄລູ່ຊນົ ຕາມຫຼງັ . ດັ່ົງນົັ້ນ ການແຂູ່ງຂັນເອົາຄວາຍຊົນຄວາຍຄ້ົັງນ້ົີເບິີ່ງຕາມຕົວຈິງ ແລ ອິງໃສູ່ສຽງສູ່ວນຫຼາຍທີ່ໄດ້ເບ່ີິງເປັນ ສກັ ຂີພຍິ ານແລວ້ , ຈງ່ິີ ຍົກໃຫຄ້ ວາຍນອ້ ຍຊຽງໝຽ້ ງເປັນຝູ່າຍຊະນະຄວາຍຂອງພະຍາ ພອ້ ມກນັ ນ້ີົ ພະຍາກຍໍ ອມມອບ ຄວາຍເຖິກໃຫຍູ່ຂອງຕົນໃຫ້ຊຽງໝ້ຽງຕາມກະຕິກາຕາມທີ່ໄດ້ຕົກລົງກັນໄວ້ໃນເບືົ້ອງຕົ້ນ, ຊຽງໝ້ຽງ ໄດ້ຄວາຍ ພະຍາ ແລ້ວກໍຈງູ ຄວາຍນ້ອຍກັບຄນື ເມືອເຮືອນປູອ່ ຍໃຫມ້ ນັ ໄປດດູ ນົມແມຂູ່ ອງມັນຢູາ່ ງສະບາຍໃຈ. ຕອນ ຊຽງໝຽ້ ງຂເ່ີ ຮອື ນງ່ົັ ພາຍ ກູ່າວເຖິງຈົວນ້ອຍແຫູ່ງເມືອງທະວາລາວະດີ, ນບັ ແຕູ່ເຂົ້າບວດເປັນຈົວກໄໍ ດຕ້ ດິ ຕ້ອຍຫອ້ ຍຕາມທູ່ານພະຄໄູ ປຢູ່ ວດັ ທາງໃຕ້ຂອງເມືອງທະວາລາວະດີ, ສາໍ ລັບພແ່ໍ ມູຂ່ ອງຈວົ ນອ້ ຍຜູນ້ ີົມ້ ີບາ້ ນເຮືອນຢູທ່ າງຟາກແມນູ່ ້າໍ ອກີ ເບ້ືົອງໜງ່ຶີ . ເມືີ່ອຈົວນ້ອຍບວດໄດ້ຫຼາຍພັນສາ (ປີ) ກໍມີຄວາມຄຶດຮອດຄິດເຖິງພ່ໍແມູ່ ຈ່ິີງຢາກໄປຢືຶ້ຢາມຖາມຂູ່າວພໍ່ແມູ່ ຂອງຕົນ. ການເດນີ ທາງຈະໄປຢ້ຽມຢາມພໍ່ແມູ່ຂອງຈົວໃນເທື່ີອນ້ົີຈົວຈະຕ້ອງໄປທາງເຮືອພາຍ, ຝູ່າຍຊຽງໝ້ຽງໄດ້ຮູ້ ຂາູ່ ວຈິີ່ງຟ້າວໄປຫາຈວົ ຢູ່ແຄມນາ້ໍ , ແລ້ວອອ້ ນວອນຂໍຂ່ເີ ຮອື ນນໍາຈວົ ນ້ອຍ ຊຽງໝ້ຽງເວົາ້ ວູາ່ ຕົນເອງຢາກຂໍຂີເ່ ຮືອນົັ່ງ ພາຍໄປນາໍ ເພາະວ່າູ ຢາກຈະໄປທາງຟາກແມນູ່ ້ໍາເບົື້ອງນ້ົນັ , ຂໃໍ ຫຈ້ ົວອິນດູກູນາໃຫ້ໄດ້ໄປນໍາແດູ່ຖອ້ ນ. ຈົວນ້ອຍຄິດບໍ່ເຖິງເລູ່ຫຼູ່ຽມຂອງຊຽງໝ້ຽງ, ຈີິ່ງບອກອະນຸຍາດໃຫ້ຊຽງໝ້ຽງຂ່ີເຮືອໄປນໍາເພາະວູ່າຈະໄດ້ມີຜູ້ ພາຍເຮືອຊູ່ວຍກັນ, ຊຽງໝຽ້ ງໄດ້ຮບັ ອະນຍຸ າດຈາກຈົວນ້ອຍແລ້ວກໍຟາ້ ວລົງເຮືອທນັ ທີ ພໍແຕເູ່ ຂົ້າຮອດເຮອື ຊຽງໝຽ້ ງ ກໍເອົາໄມ້ພາຍມານ່ົັງເສີຍປານວູ່າເປັນຂຸນຜູ້ໃຫຍູ່ເອົາໂລດ ປະໃຫ້ຈົວນ້ອຍພາຍເຮືອຜູ້ດຽວຈົວນ້ອຍພາຍເຮືອຜູ້ດຽວ ຈົນເຫື່ີອແຕກໜ້າ ໄຄຄ້າວແຕກຫຼັງນໍ້າພັດໄຫຼແຮງ, ໜັກເຮືອຊໍ້າພັດຕືີ່ມໜັກຊຽງໝ້ຽງນ່ັົງສະເມ້ົີຍເກົີ້ຍຢູ່ທາງຫົວ ເຮືອ ອກີ ; ຈົວນ້ອຍບອກໃຫ້ພາຍຊອູ່ ຍກນັ ຕາເວັນໃກ້ຊຄິ າໍ່ ແລວ້ , ຊຽງໝຽ້ ງກເໍ ຮັດຫູໜວກກິນຟານບໍສ່ ົນບວໍ່ ນົ ນາໍ ຄາໍ ເວົ້າຂອງຈົວ, ຝູ່າຍຈົວນ້ອຍ ກໍຕັົ້ງໜ້າພາຍຜູ້ດຽວທັງປ້ອຍທັງດູ່າຊຽງໝ້ຽງ ວູ່າເປັນຄົນຊ່ົວຊ້າສາມານ ບໍ່ຢ້ານບາບ 156

ຢ້ານເວນ. ຊຽງໝ້ຽງຈ່ີິງຕອບຈົວວູ່າ ຊິດູ່າຊິປ້ອຍເຮັດແນວໃດທໍາອິດກູ່ອນຊິມາກໍເວົ້ານໍາອ້າຍຈົວແລ້ວເດວູ່າຊິຂໍຂີ່ ເຮື່ອີ ນ່ົງັ ພາຍ, ດຽວນ້ີົກໄໍ ດ້ເອົາໄມ້ພາຍມານງົັ່ ແລວ້ ເດຊິໃຫ້ພາຍຊອູ່ ຍແນວໃດຂອງບໄ່ໍ ດ້ບອກວູ່າຊິພາຍຊ່ອູ ຍອ້າຍຈົວ. ຈົວນອ້ ຍຄຶດຄຽດໃຫ້ຊຽງໝ້ຽງຢູ່ໃນໃຈແຕູ່ກເໍ ຮັດໃຈດີສູ້ເສືອເອົາໄວ້, ຈົວນອ້ ຍຈິ່ີງຄູ່ອຍເວ້ົາຄວາມດີກັບຊຽງ ໝຽ້ ງວູ່າ ຄນັ ໄປຮອດຝັົ່ງນາໍ້ ເບົື້ອງນົ້ນັ ແລ້ວອາ້ ຍຊຽງຊອິ ອກບູ່ອນໃດນໍ ? ຊຽງໝ້ຽງຄດິ ບ່ໍເຖງິ ວູ່າເຫດຮ້າຍຈະເກີດຂົ້ນຶ ກັບຕົນຈິີ່ງຕອບຈົວນ້ອຍວູ່າຂໍແຕູ່ຂ້າມຮອດຝ່ັົງນັ້ົນ ແລ້ວອ້າຍຈົວຈອດໃຫ້ບູ່ອນໃດກໍຊິອອກໂລດດອກ, ຝູ່າຍຈົວ ນອ້ ຍຈີ່ິງຈເີື່ ອົາຄໍາເວົ້າຂອງຊຽງໝຽ້ ງເອົາໄວ້. ເມອີ່ື ເຮອື ຂາ້ ມໄປເຖິ່ີງຝົງັ່ ນັນົ້ ແລ້ວ ຈວົ ນອ້ ຍຈິ່ີງເອົາເຮືອເຂາ້ົ ຈອດບູ່ອນທີ່ ມປີ ່າູ ໜາມຮົກເຮົ້ອື ແລ້ວບອກໃຫ້ຊຽງໝ້ຽງຮີບອອກຈາກເຮອື , ຊຽງໝ້ຽງແນມເຫັນປາູ່ ໜາມໜາກອໍ ອູ່ ນໃຈທັນທີບໍ່ ສາມາດຈະບປຸ ູ່າໜາມໜາໄດ້ຈິງ່ີ ເວົ້ານໍາຈົວນອ້ ຍວູ່າ ຂໍໃຫ້ອ້າຍຈົວໄປຈອດບູ່ອນອ່ືີນຈະອອກເຮອື ທັນທໂີ ລດ, ແຕູ່ຈົວ ນ້ອຍໄດ້ຕອບຊຽງໝ້ຽງວູ່າມຶງບອກວູ່າຈອດໃຫ້ບູ່ອນໃດກໍຊິອອກ ເປັນຫຍັງຈ່ິີງມາຫຼົບລີົ້ນປ້ຶີນຄວາມຮີບອອກໄປ ດຽວນີ້ົ, ເວ້ົາແນວໃດຊຽງໝ້ຽງກໍຊິບໍ່ຍອມອອກຈາກເຮືອ ຈົວນ້ອຍຈີິ່ງຍົກເອົາໄມ້ພາຍຟາດໃສູ່ຕົວຊຽງໝ້ຽງ; ຊຽງ ໝ້ຽງຖືກຫຼູ່ຽມໄມ້ພາຍກໍສະເດີດຕາຍໄປ ພ້ອມທັງເວົ້ານໍາຈົວນ້ອຍວູ່າ ຖ້າຊິຕີອີ່ຫຼີຢູ່າເອົາທາງຫູ່ຼຽມນ້ອຍຕີຖ້ອນຈົວ ເອີຍມັນບ່ໍສົມສກັ ສີ, ເພາະວາູ່ ເຮົາເປັນນ້ອງຂອງພະຍາເປັນເຊົອ້ື ຜ້ໃູ ຫຍູ່ຂໍໃຫ້ເອົາທາງເປ (ຫູ່ຼຽມໃຫູຍ່ ) ຕຈີ ່ງິີ ຈະສມົ ສັກ ສີ. ຊຽງໝ້ຽງ ທົນເຈັບຕ່ໍຫູ່ຼຽມໄມ້ພາຍບໍ່ໄດ້ຈ່ີິງອກຈາກເຮືອ, ຄານໂກູ່ມໂກະໂກູ່ມໂກ້ຍໄປຕາມປູ່າໄມ້ໜາມ, ຈົວນ້ອຍຈ່ີິງຟ້າວພາຍເຮືອອອກຈາກຝັ່ົງທັງພູ່ອງເອ້ົີນບອກຊຽງໝ້ຽງວູ່າ ໃຫ້ມຶງຕາຍຄາປູ່າໜາມນົັ້ນເດີ, ຊຽງໝ້ຽງ ຖືກ ໜາມປກັ ໜາມເກາະຈນົ ຂົ້ແີ ຕກຍຽູ່ ວເຮູ່ຍ ຈົວໜ້ອຍແນມເຫນັ ຈົັ່ງແມູ່ນເປນັ ຕາຜາງໜາູ່ ຍ, ຈວົ ນອ້ ຍໄດປ້ ້ອຍດູ່າ ສາບແຊ່ງູ ໃຫ້ຊຽງໝ້ຽງຕາຍຢູ່ປາູ່ ໜາມໃຫແ້ ມງວັນຂຽວຫຸ້ມເຈາະກນິ ເລອື ດຂອງມນັ . ເມີ່ືອຈົວນ້ອຍພາຍເຮືອໜີເມືອຮອດບ້ານແລ້ວກໍໄດ້ເລ່ົາເຫດການທັງໝົດສູ່ພໍ່ແມູ່ຟັງ, ສວນຊຽງໝ້ຽງນັົ້ນກໍ ທົນທຸກເວທະນາຢູ່ປູ່າໜາມຜູ້ດຽວ, ທັງເລົ່າຄິດເຖິງບາບກໍາທີ່ຕົນໄດ້ກະທາໍ ຕໍ່ຢາພໍເ່ ຈົາ້ ວັດປູ່າໝາກມູ່ວງກໍານ້ົັນຈີ່ິງນໍາ ມາຕອບສະໜອງ, ຊຽງໝ້ຽງຍອມຮັບວູ່າຕົນເອງໄດ້ເສຍຫູຼ່ຽມໃຫຈ້ ົວນ້ອຍທງັ ໆທ່ຕີ ົນເອງເຄຍີ ຄດິ ວູ່າຢ່ໃູ ຕ້ຟ້ານ້ຈົີ ະບ່ໍ ມີ ໃຜເອາົ ຊະນະໄດ.້ ຊຽງໝ້ຽງທົນທຸກຢູປ່ ູ່າໜາມແຫງູ່ ນ້ົີເປນັ ເວລາຫຼາຍວັນ, ບງັ ເອີນມີເຮືອຂອງພວກພຄໍ່ ້າກາຍມາ; ຊຽງໝ້ຽງຈິີ່ງ ວິົ້ງວອນຂໍອາໄສໄປນໍາເຮືອຂອງພວກພໍຄ່ ້າ ແລະ ໄດເ້ ລາົ່ ເຫດການທງັ ໝດົ ສູ່ພວກພໍ່ຄ້າຟັງ. ຕອນ ພະຍາບອກໃຫໄ້ ປເຝາ້ຶ ໝດົ ຄອບຄວົ ມົື້ໜີ່ຶງພະຍາສ່ັົງໃຫ້ເສນາໄປບອກຊຽງໝ້ຽງໃຫ້ມາເຂົ້າເຝຶ້າໝົດຄອບຄົວ (ໝົດທຸກຄົນໃນຄອບຄົວ) ຝູ່າຍ ເສນາໄດ້ຮັບຄໍາສ່ັົງດັົ່ງກູ່າວແລ້ວກໍຟ້າວໄປຫາຊຽງໝ້ຽງຢູ່ເຮືອນຂອງມັນພ້ອມທັງບອກວູ່າມົື້ອ່ືີນເຊົ້ານົີ້ພະຍາມີຄໍາສັົ່ງ 157

ໃຫ້ຊຽງໝ້ຽງໄປເຂາ້ົ ເຝຶ້າພະອງົ ໝົດຄອບຄົວ, ຊຽງໝ້ຽງ ຈີ່ິງຮັບປາກຄາໍ ກັບເສນາວູ່າ ຄັນພະອົງມີປະສົງດົ່ັງນນ້ົັ ແທ້ກໍ ບອໍ່ າດຂັດຂນີ ໄດ້, ຈະຕອ້ ງໄດປ້ ະຕິບັດຕາມສ່ົງັ ຖາ້ ຝາູ່ ຝນື ກຢໍ ້ານພະອົງຈະລງົ ໂທດ. ຕີື່ນເຊົ້າມາ, ຊຽງໝ້ຽງກໍບອກໃຫ້ຄົນພາຍໃນເຮືອນບໍ່ໃຫ້ລົງເຮືອນໜີໄປໃສ ຈະພາໄປເຝຶ້າພະຍາ, ເວົ້າແລ້ວ ຊຽງໝ້ຽງກໍຖືຫ່ໍເຂ້ົານໍ້າເຕົ້າ ແລະ ໄມ້ພາຍປີນຂຶົ້ນໄປນ່ັົງຢູ່ເທິງຫຼັງຄາເຮືອນ, ຈາກນົັ້ນ ຊຽງໝ້ຽງກໍເລ່ີມລົງມືພາຍຄື ກັບພາຍເຮອື ຈົນວາູ່ ເຫອືີ່ ແຕກໜາ້ ໄຄຄາ້ ວແຕກຫັຼງ, ແຕວູ່ ູາ່ ເຮືອນທງັ ຫຼັງກບໍ ສໍ່ າມາດຈະເຄືີ່ອນຍາ້ ຍໄປໄດ້, ແຕ່ຊູ ຽງໝ້ ຽງກໍ ພະຍາຍາມພາຍຢູ່ບເໍ່ ຊາົ . ຝູ່າຍພະຍາຄອງແລ້ວຄອງອີກຈົນຕາເວັນສວາຍໃກ້ຊິທູ່ຽງກໍບໍ່ເຫັນຊຽງໝ້ຽງ ຫຼື ວູ່າຜູ້ໃດຜູ້ໜ່ຶີງໃນຄອບຄົວ ຂອງຊຽງໝ້ຽງມາຮອດຈັກຄົນ, ພະຍາຈ່ີິງໃຫ້ເສນາໄປຕິດຕາມເບິີ່ງວູ່າມັນເກີດມີເຫດຂັດຂ້ອງປະການໃດຈີ່ິງບໍ່ມາ ເຝຶ້າຕາມທີ່ໄດ້ສົ່ັງໄປແລ້ວນົ້ັນ, ເສນາຈ່ີິງຟ້າວໄປຫາຊຽງໝ້ຽງຢູ່ເຮືອນພໍແຕູ່ໄປເຖິງກໍເຫັນຊຽງໝ້ຽງຂ້ົຶນນ່ົັງຢູ່ເທິງ ຫງຼັ ຄາເຮືອນເອົາໄມ້ພາຍໆອາກາດວາບໆຢູ່, ເສນາຈ່ງິີ ຖາມວູ່າເປນັ ຫຍັງຊຽງໝຽ້ ງຈິີ່ງບໍໄ່ ປເຝຶ້າພະຍາຕາມທີ່ໄດ້ນັດໝ າຍເອົາໄວ້, ຂ້ຶນົ ໄປນງົັ່ ເຮດັ ຫຍງັ ຢູ່ຫຼັງຄາເຮອື ນຮີບລົງມາແລ້ວໄປເຝາຶ້ ພະຍາດຽວນົ້ີ. ຊຽງໝຽ້ ງຈີິ່ງຄານລງົ ມາຈາກຫຼງັ ຄາເຮອື ນອອກເດີນທາງໄປສໂູ່ ຮງພະຍາເພອ່ືີ ເຂົ້າເຝາຶ້ , ພແໍ ຕ່ພູ ະຍາແນມເຫັນ ໜ້າກໍຮາ້ ຍເປ້ຶັງໆຂຶົ້ນໂລດມຶງນົ້ີເປັນຄົນດົດ້ື ້ານຈອງຫອງຂັດຂືນຄໍາສງັົ່ ບອກໃຫ້ມາເຂ້ົາເຝຶາ້ ເປັນຫຍັງຈິີ່ງບໍ່ມາ, ຊຽງໝ້ ຽງ ຈີິ່ງກູ່າວຕອບພະຍາວູ່າ ຂ້ານ້ອຍກໍຊິມາດອກ, ແຕູ່ວູ່າເຮືອນຂອງຂ້ານ້ອຍນົັ້ນຕິ ເຮັດແນວໃດມັນກໍບໍ່ຍອມເຄີ່ືນ ຍ້າຍມານາໍ ຈິີ່ງພາໃຫ້ມີຄວາມຊັກຊ້າເສຍເວລາ. ພະຍາຈ່ງີິ ຖາມວ່າູ ມຶງຊິເອົາເຮືອນມານໍາເຮດັ ແນວໃດ? ຊຽງໝ້ຽງ ຕອບວູ່າ ອ້າວ… ເສນາບອກວູ່າພະອົງມີຄໍາສັ່ົງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍມາເຝຶ້າໝົດຄອບຄົວນ້ົັນເດ, ພະຍາໄດ້ຟັງກໍມິດປານອັດ ປາກເພາະຄໍາສ່ົັງຂອງຕນົ ເອງມັນຄຸມເຄືອເຮັດໃຫ້ຊຽງໝ້ຽງຈບັ ຈຸດອູ່ອນໄດ.້ ຕອນ ເສງັ ແຕມ້ ຮບູ ຊ່ືີສຽງຂອງຊຽງໝ້ຽງໂດູ່ງດັງໄປທົ່ວທຸກຫົນທຸກແຫູ່ງ ເປັນເຫດໃຫ້ຫົວເມືອງຕູ່າງໆມີຄວາມ ສົນໃຈໃນຕົວ ຊຽງໝຽ້ ງ, ຈີ່ິງຢາກຈະທົດລອງເບ່ີງິ ຄວາມສາມາດ ແລະ ພິບໄຫວປັນຍາຂອງຊຽງໝຽ້ ງ; ດົັ່ງນັົນ້ ພະຍາເມອື ງແຫູ່ງໜີຶ່ ງຈງ່ີິ ສະເໜີຂເໍ ສັງແຕມ້ ຮບູ ສດັ ກບັ ຊຽງໝ້ຽງວູ່າໃຜຈະແຕ້ມໄດ້ໄວກູ່ອນກນັ , ເມ່ືີອຝູ່າຍຊຽງໝ້ຽງຕອບຮັບແລ້ວພະຍາ ເມືອງນອກຈິີ່ງນໍາຂະບວນເຂົ້າສູ່ເມືອງທະວາລາວະດີເພ່ີືອເປີດບັົ້ນແຂູ່ງຂັນແຕ້ມຮູບສັດກັບຊຽງໝ້ຽງວູ່າໃຜຈະໄວ ກູ່ອນກັນ. ເມອ່ີື ໄດ້ເວລາດີແລ້ວບ້ົັນແຂງູ່ ຂັນກເໍ ລີ່ມຂົ້ຶນໂດຍແມນູ່ ຊຽງໝ້ຽງຈະເປັນຜແູ້ ຕ້ມກອູ່ ນ, ດງັ່ົ ນັົ້ນ ຊຽງໝຽ້ ງຈີ່ິງ ເອົານິົ້ວມືທງັ ຫາ້ ນົິ້ວຈູຸ່ມລົງໄປໃນນ້ໍາມຶກ, ຈາກນນ້ົັ ກໂໍ ດດຂຶນົ້ ເອາົ ມືທງັ ຫ້ານວິ້ົ ລວາດໃສູ່ຝາບາດດຽວເປັນອັນສໍາເລັດ ຮຽບຮ້ອຍ, ຜູ້ຄົນທີ່ນັົ່ງເບີ່ິງເຕັມສະໜາມໃຜໆກໍງົງປານໄກູ່ຕາແຕກເອົາໂລດບໍ່ຮູ້ວູ່າຊຽງໝ້ຽງແຕ້ມແບບໃດບໍ່ເຫັນ ເປນັ ຕາເອົາຈັກດີົ້, ບາງຄົນກໍຈມົ່ ອີ່ດຊູ ຽງໝ້ຽງວາູ່ ຄາວນ້ົຕີ ອ້ ງປະລາໄຊອັບອາຍຂາຍໜ້າແຂກບາ້ ນແຂກເມືອງແທໆ້ . 158

ເມອ່ີື ຊຽງໝ້ຽງແຕມ້ ແລ້ວ, ນກັ ແຕ້ມຂອງພະຍາເມອື ງນອກ ກລໍ ົງມືແຕມ້ ເປນັ ຮບູ ລາຊະສີຢູ່າງຈບົ ງາມ ຜ້ຄູ ົນຜູ້ ໃດກໍຍ້ອງຊົມເຊີຍວູ່າຮູບນົີ້ງາມໆ. ຊຽງໝ້ຽງໄດ້ຍິນເຂົາຍ້ອງຜູ້ອ່ືີນກໍຢາກຮ້າຍຈ່ິີງເວົ້າວູ່າ ພວກສູເປັນຫຍັງຍ້ອງແຕູ່ ເຂົາອັນຂອງກູ ສູບໍ່ເບ່ີິງບໍ? ເຂົາແຕ້ມໄດ້ພຽງໂຕດຽວ ແລະ ໃຊ້ເວລາກໍດົນກູ່ອນກູ. ສໍາລັບຮູບຂອງກູນົັ້ນ ກູແຕ້ມ ບາດດຽວໄດຫ້ ້າໂຕ ແລະ ກໍໄວອີກຊາໍ້ ຄືລວາດບາດດຽວແລ້ວໂລດ, ສຮູ ູ້ບໍວູ່າຮບູ ແຕ້ມຂອງກູມັນຄືສັດປະເພດໃດ? ຊຽງ ໝ້ຽງເວ້ົາອວດວາູ່ ອນັ ນົີ້ແລະເຂົາວາູ່ ຮູບຂົີ້ກະເດອື ນ. ຜູ້ຄົນທັ ງຫຼ າຍ ໄດ້ຟັງຊຽງໝ້ ຽງອະທິບາຍຄວາມໝາຍຂອງຮູບແຕ້ມແລ້ວໃຜໆ ກໍວູ່າແມູ່ ນຄວາມຊຽງໝ້ ຽງ ແລະກໍແຕ້ມໄດ້ໄວອີກຊ້ໍາ ແລະ ໃນກະຕິກາການແຂູ່ງຂັນກໍບ່ໍໄດ້ເວ້ົາແຈ້ງວູ່າໃຫ້ແຕ້ມຮູບສັດປະເພດໃດ, ຊຽງໝ້ຽງ ຈງ່ີິ ແຕ້ມຕາມໃຈມັນຄືຮູບຂີກ້ົ ະເດອື ນນັົນ້ ເອງ. ຕອນ ຊຽງໝຽ້ ງກນິ ງວ້ ນພະຍາ ພະຍາທະວາລາວະດີຄດຶ ຄຽດໃຫຊ້ ຽງໝ້ຽງບຮໍ່ ູ້ເລກີ ຮູເ້ ເລວ້ ເພາະເຮັດແນວໃດກບໍ ໍ່ເອາົ ຊະນະໄດ້ ແລະ ກບໍ ໍ່ສມົ ດ່ົັງຄໍາຕົ້ັງໃຈຈັກເທ່ືີອ, ພະຍາທະວາລາວະດີຄຶດວູ່າ ວິທີນີົ້ ແມູ່ນວິທີສຸດທ້າຍ ຄືຕ້ອງໃຊ້ ຊຽງໝ້ຽງ ມັນໄປຕາຍ ຈ່ີິງ ຈະ ແລວ້ ກັນ. ເມືີ່ອພະຍາຄຶດໄດ້ຄແື ນວນັ້ົນແລວ້ , ຈ່ິີງສ່ົັງໃຫ້ນາງສະໜມົ ຫ່ເໍ ຂາົ້ ຕົ້ມທັງກໍາຊບັ ເປັນຄວາມລັບກັບສາວສະໜົມ ວາູ່ ໃຫ້ເອາົ ງ້ວນປນໃສ່ນູ ໍາ ແລວ້ ຈີິ່ງເອາົ ເຂົ້າຕົ້ມໄປໃຫ້ຊຽງກນິ , ແຕູ່ວູ່າເລີື່ອງນໃີົ້ ຫທ້ ຸກຄນົ ຖເື ປັນຄວາມລັບຢາູ່ ໃຫຊ້ ຽງ ໝ້ຽງມນັ ຮູເ້ ປັນເດດັ ຂາດ; ແຕູວ່ າູ່ ຄວາມລບັ ບ່ໍມີໃນໂລກເລືີອ່ ງດງັົ່ ກູ່າວຈງີ່ິ ຜີິວ່ ຊອດໄປເຖິງຫູຊຽງໝຽ້ ງຈນົ ໄດ້. ພາຍຫຼັງທ່ີສາວສະໜົມຫໍ່ເຂ້ົາຕມ້ົ ໃສູ່ງວ້ ນ ແລະ ຕົ້ມສຸກແລ້ວ, ພະຍາ ກໍສົັ່ງໃຫ້ສາວສະໜົມ ນໍາເອົາເຂ້ົາຕ້ົມ ໃສູ່ງວ້ ນໃຫ້ຊຽງໝ້ຽງກິນ, ດົ່ັງນ້ົັນ ສາວສະໜົມຈ່ີິງນໍາເອົາເຂົ້າຕ້ົມໄປໃຫ້ຊຽງໝ້ຽງຕາມຄໍາພະຍາສັົ່ງ ທັງເວົ້າວູ່າເຂົ້າ ຕ້ົມນີົ້ ພະຍາໃຊ້ຕເູ ອົາໃຫຊ້ ຽງໝ້ຽງກິນ, ຊຽງໝ້ຽງ ຈິີ່ງຮັບເອາົ ເຂົ້າຕມົ້ ຈາກສາວສະໜົມຢ່າູ ງວູາ່ ງູ່າຍ ທັງໆທ່ີຮ້ຢູ ູ່ວູ່າມີ ງ້ວນຢູ່ໃນຫໍ່ເຂົາ້ ຕົ້ມ, ຊຽງໝຽ້ ງ ກໍບ່ໄໍ ດສ້ ະແດງທູ່າທີຕກົ ອກົ ຕກົ ໃຈແນວໃດຕໜ່ໍ ້າສາວສະໜມົ ນນັົ້ ເລີຍ. ເມືີ່ອສາວສະໜົມກັບໄປແລ້ວ, ຊຽງໝ້ຽງຮູ້ດີວູ່າຕົນຕ້ອງຕາຍ ຈ່ິີງເອົີ້ນເມຍມາຫາ ແລ້ວເວ້ົາວູ່າ ຖ້າອ້າຍກິນ ເຂົ້າຕົ້ມນົ້ີແລ້ວອ້າຍຈະຕ້ອງຕາຍ, ເມ່ີືອອ້າຍຕາຍແລ້ວນ້ອງບໍ່ຕ້ອງຮ້ອງໄຫ້ເປັນເດັດຂາດ, ຖ້າໄດ້ຍິນເມຍພະຍາໄຫ້ ນອ້ ງຈ່ີງິ ຄູ່ອຍໄຫ້ ຈ່ີໄື ວ້ເດີ, ຊຽງໝຽ້ ງບອກເມຍຕືມ່ີ ວ່າູ ຫຼັງຈາກອ້າຍຕາຍແລ້ວໃຫນ້ ້ອງເອາົ ອ້າຍນອນໄວເ້ ທງິ ຕຽງເອົາ ຜາ້ ຫົມ່ ໆໃຫ້ ແລະ ໃຫ້ເອົາຂາໄຂວູຫ່ າ້ ງໄວ້ເອາົ ໜງັ ສມື າໃຫອ້ ້າຍຖໄື ວຄ້ ກື ັບພວມນອນອູ່ານໜັງສື, ແລວ້ ຊອກຫາແມງ ຜມູ່ າຂງັ ໃສບູ່ ົງ້ັ ໄວ້ກອ້ ງຕຽງຊຫື່ີ ົວບອູ່ ນຂອງອ້າຍ. ຫຼັງຈາກຊຽງໝ້ຽງສົັ່ງເມຍເປັນທ່ີຮຽບຮ້ອຍແລ້ວ ກໍຈິ່ີງໄຂຫໍ່ເຂົ້າຕົ້ມອອກມາກິນ, ພໍແຕູ່ພດິ ງ້ວນຕກົ ລົງຮອດ ທ້ອງຊຽງໝ້ຽງກໍສ້ິົນໃຈຕາຍທັນທີ, ຝູ່າຍຜູ້ເປັນເມຍກໍໄດ້ປະຕິບັດຕາມຄໍາບອກຂອງຊຽງໝ້ຽງທຸກຢູ່າງ ແລະ ກໍຢູ່ ຢາູ່ ງສະບາຍບ່ສໍ ະແດງຄວາມໂສກເສ້ົາຫງູ່ວມເຫງົາແນວໃດໝົດ. ສູ່ວນພະຍາທະວາລາວະດີນັ້ົນ, ຫຼັງຈາກສາວສະໜົ 159

ມກັບຈາກເອົາເຂົ້າຕ້ົມໃສູ່ງ້ວນໄປໃຫ້ຊຽງໝ້ຽງກິນແລ້ວ ພະອົງກໍນ່ັົງລໍຟັງເຫດການທ່ີຈະເກີດຂ້ຶົນ, ແຕູ່ຟັງວູ່າຈະໄດ້ ຍິນສຽງຮ້ອງໄຫ້ຂອງເມຍຊຽງໝ້ຽງກໍຊ້ໍາພັດມິດຊ້ອຍມ້ອຍຢູ່, ພະຍາຈ່ີິງເກີດມີຄວາມສົງໄສໃນໃຈຫຼາຍຢູ່າງ ຫຼືວູ່າ ງວ້ ນນົບີ້ ມ່ໍ ພີ ິດຊນົັ້ ບໍ, ເພອືີ່ ຄວາມແນູ່ໃຈພະຍາຈງ່ີິ ໃຊສ້ າວສະໜົມໄປຈອບເບິ່ງີ ວູ່າເປັນແນວໃດກນັ ແທ້. ເມີ່ືອພວກສາວສະໜົມພາກັນໄປເຖິງເຮືອນຊຽງໝ້ຽງ ກໍບໍ່ເຫັນຫຍັງຜິດປກກະຕໂິ ດຍສະເພາະເມຍຊຽງໝ້ຽງ ກເໍ ຮັດວຽກເຮືອນການຊານຢາູ່ ງສະບາຍ, ພວກສາວສະໜົມພາກັນສອູ່ ງເຂົາ້ ໄປໃນບູອ່ ນນອນ ກເໍ ຫັນຊຽງໝ້ຽງນອນ ອ່າູ ນໜັງສເື ສີຍຢູ່, (ຄວາມຈິງແລ້ວ ສຽງທີ່ສາວສະໜົມໄດ້ຍິນນັົ້ນແມູ່ນສຽງແມງຜຢູ່ ູໃ່ ນບ້ົັງໄມ້) ສາວສະໜມົ ຈີິ່ງຟ້າວ ພາກນັ ກບັ ຄືນເມືອໂຮງຫວຼ ງເພອີື່ ຂາບທນູ ໃຫພ້ ະຍາຮູ້. ເມືີ່ອສາວສະໜົມກັບຄືນເມືອຮອດ, ພະຍາຈີິ່ງຟ້າວໄຕູ່ຖາມດ້ວຍຄວາມສົນອົກສົນໃຈວູ່າ ເປັນແນວໃດບັກ ຊຽງໝຽ້ ງມນັ ຕາຍບໍ່? ສາວສະໜົມຕອບວູ່າຈ້າງມັນກໍບ່ໍຕາຍດອກ ນອນອ່າູ ນໜງັ ສືສະບາຍເສີຍ ຈາກຄາໍ ຕອບຂອງສາວສະໜົມເຮັດ ໃຫພ້ ະຍາເກດີ ມີແນວຄິດສງົ ໄສ ຈີ່ິງເວາົ້ ນໍາສາວສະໜົມວູ່າ ງ້ວນນົີບ້ ໍ່ມພີ ິດເສຍແລວ້ ກິນໄດ້ກບໍ ໍ່ຕາຍ...ເອົາໃຫກ້ ລູ ອງ ເບິີ່ງດູ ມັນເປັນແນວໃດຄືບ່ໍມີພິດມີໄພຫຍັງຈັກດ້ົີ! ພໍແຕູ່ພະຍາກືນເຂ້ົາຕົ້ມປະສົມງ້ວນລົງໄປໃນທ້ອງ ບໍ່ພໍອຶດໃຈ ພະຍາກໍຂາດໃຈຕາຍທັນທີ, ເມຍຂອງພະຍາ ພ້ອມດ້ວຍສາວສະໜົມກົມມະວັງ ພາກັນໄຫ້ຟດຂຶົ້ນ, ເມຍຊຽງໝ້ຽງ ໄດ້ຍິນສຽງໄຫ້ຈາກໂຮງຫຼວງ ກຈໍ ງິ່ີ ຄ່ອູ ຍໄຫ້ນໍາຊຽງໝ້ຽງຜເູ້ ປນັ ຜົວ. ເລືີອ່ ງ ຍາພຈໍ່ ກົ ຕັບຄວາຍ ຄາວກູ່ອນພຸ້ນຍັງມີຍາພໍ່ອົງໜຶີ່ງ ແລະ ຈົວນ້ອຍອົງໜຶີ່ງອາໄສຢູໃ່ ນວັດດຽວກັນ. ຈົວນ້ອຍເປນັ ຄົນອຸປະຖາກ (ຮັບໃຊ້) ຍາພໍ່ ສູ່ວນຍາພພໍ່ ັດເປນັ ຄນົ ເຫນັ ແກູ່ກິນ, ອນັ ໃດແຊບ ແມນູ່ ຍາພສໍ່ ັນກ່ອູ ນຈນົ ອີ່ມ ເຫືຼອທໍ່ໃດຈ່ງິີ ເປັນພູດ ຂອງຈວົ ນອ້ ຍ. ຄວາມໂລພາສາລະໂມກໃນການກິນຂອງຍາພໍ່ຕົນນົ້ີຈນົ ກ້າວໄປເຖິງຂົ້ັນວູ່າອາຫານການກິນທອີ່ ອກຕົນຍາດ ໂຍມ (ປະຊາຊົນ) ເອາົ ໄປຖວາຍໃນເວລາຈງັ ຫນັ ສັນເພນນົ້ັນ (ເຂົ້າເຊາົ້ , ເຂົ້າທູ່ຽງ) ຕ້ອງເອົາໄປເຄນຍາພກໍ່ ູ່ອນ, ຍາພໍ່ ສນັ ກູ່ອນ ຈວົ ນ້ອຍນ່ັງົ ເບງ່ີິ ບາງມ້ົືອາຫານກໍຍັງ ແຕູ່ບາງມືົ້ອາຫານກໍບ່ໍມີເຫຼືອຮອດຈົວນ້ອຍ. ສະພາບແບບນ້ີົ ເຮັດໃຫ້ ຈວົ ນອ້ ຍຄຶດຄຽດຕຍໍ່ າພໍ່ຫຼາຍທສ່ີ ຸດແຕູ່ເວ້າົ ບໍ່ໄດເ້ ພາະຜດິ ກບັ ຫກຼັ ການປກຄອງພາຍໃນວດັ . ມື້ົໜີຶ່ງຈົວນ້ອຍຄຶດແກ້ແຄ້ນຍາພໍ່ຈີ່ິງໄດ້ເຊີື່ອງອາຫານຊະນິດໜ່ີຶງໄວ້ອາຫານຊະນິດນ້ີົຖືວູ່າແມູ່ນອາຫານທີ່ ແຊບທ່ີສຸດເຊ່ິີງແມູ່ນປະຊາຊົນນໍາມາຖະຫວາຍນ້ັົນເອງແຕູ່ຈົງນ້ອຍບ່ໍໃສູ່ພາໄປເຄນຍາພໍ່ລາວໄດ້ເອົາອອກເຊີື່ອງໄວ້ ຕູ່າງຫາກ. ເມອີື່ ຍາພໍ່ສັນເຂົາ້ ອີ່ມແລ້ວຈົວນ້ອຍກໄໍ ປໂຈມພາເຂ້ົາມາກິນຕາມຫັຼງຄືດ່ົັງທ່ີໄດ້ເຮັດຜູ່ານມາແຕູ່ມ້ົືນົັ້ນລາວ ໄດ້ເອົາອາຫານທີ່ໄດ້ເຊີ່ືອງໄວ້ນ້ົັນອອກມາໃສູ່ພາເຂົ້າ ໂດຍທ່ີຍາພໍ່ບ່ໍເຫັນນໍາ, ລາວນ່ົັງສັນອາຫານຢູ່າງແຊບນົວຫົວພໍ່ ເຫນັ ແນວນົ້ັນກຄໍ ຶດແປກໃຈເພາະວ່າູ ມົືນ້ ັົ້ນຫົວພໄໍ່ ດສ້ ນັ ອາຫານອັນທ່ີແຊບຊອ້ ຍໝົດແລວ້ ຍັງເຫອຼື ແຕູ່ແຈູ່ວໝາກເຜັດ ເທ່າົ ນນ້ັົ . ຍາພໍ່ສົງໄສຫຼາຍ ຈ່ິີງລຸກໄປເບີິ່ງພາເຂົ້າຂອງຈົວນ້ອຍເຫັນອາຫານຊະນິດໜີຶ່ງ ເຊ່ິີງບໍ່ເຫັນຢູ່ໃນພາເຂົ້າເວລາຍາພໍ່ ສນັ ຍາພຈໍ່ ິີ່ງຖາມຈວົ ນ້ອຍວາູ່ : 160

- “ຈົວນອ້ ຍ ! ອນັ ດາໍ ໆຢ່ໃູ ນຖ້ວຍນ້ົີແມູ່ນຫຍງັ ?” - “ຕັບຄວາຍ” - “ແຊບຫາຼ ຍບໍ ?” - “ຫາກຍາພບໍ່ ່ໍຮິລອງຊມີ ເບີງ່ິ ແມ໋ !” ຍາພຟໍ່ ້າວຈັບເອົາຕອູ່ ນເຄອ່ີື ງກິນອັນນັົນ້ ເຂົ້າປາກຢູ່າງວອູ່ ງໄວທັງຫຍ້ໍາທງັ ເວາ້ົ ວູາ່ : - “ໂອ ! ຈງ່ົັ ແມ່ນູ ແຊບຫຼາຍ. ໃຜເອາົ ມາ ?” - “ຂ້ານອ້ ຍເອງເປນັ ຜູ້ຊອກເອົາມາແຕູ່ຢາ້ ນຍາພບໍ່ ໍ່ສນັ ຂາ້ ນອ້ ຍຈິ່ງີ ບ່ໍເອາົ ໄປເຄນຍາພ”ໍ່ - ເຮັດແນວໃດຈີ່ິງຊິໄດ້ອີກ ?” - “ມນັ ບ່ໍຍາກດອກ ພຽງແຕູ່ຕິດຕາມເບິງີ່ ຄວາຍໂຕໃດມັນຂົ້ີ, ເວລາມນັ ຂີົ້ ກໍຮີບຟາ້ ວເອາົ ມຈື ົກເຂາົ້ ໄປທາງໃນ ກົນ້ ຂອງມັນແລວ້ ກດໍ ງຶ ເອາົ ຕັບຂອງມນັ ມາໂລດ”. ເມອ່ືີ ຍາພໄໍ່ ດຍ້ ິນແນວນົນ້ັ ແລວ້ ກໍບ່ໍປາກບໍ່ຈາຫຍັງ ມີແຕູ່ຄຶດວາງແຜນ “ຈກົ ຕັບຄວາຍ” ຕາມວທິ ີການທີ່ຈົວ ນ້ອຍບອກ. ຫັຼງຈາກນ້ົັນແລວ້ ຫົວພໍ່ກບັ ຈົວນ້ອຍກໍພາກັນອອກໄປທ່ົງນາບູ່ອນທ່ີມຝີ ູງຄວາຍພວມກິນຫຍາ້ ຢູ່, ຫົວພໍ່ ທັງສັງເກດທັງຄຶດຄໍານິງໃນໃຈວູ່າ: ຈົວນ້ອຍມັນມືນ້ອຍໂພດ ມັນຈິ່ີງຈົກເອົາຕັບຄວາຍໄດ້ແຕູ່ໜ້ອຍດຽວ, ບາດກູ ເບິ່ີງເດກີ ຊູ ິດງຶ ອອກມາຈນົ ໝດົ ພວງຫັົ້ນ. ໃນເວລາຫົວພໍ່ພວມຄຶດຢູ່ນັ້ົນກໍພໍດີມີຄວາມໂຕໜີ່ຶງພວມໂຢະກ້ົນລົງຊິຂົ້ີ, ຫົວພໍ່ຫຼຽວເຫັນກໍແລູ່ນເຂົ້າໃສູ່ ຢ່າູ ງວອູ່ ງໄວພໍໄປຮອດ ຄວາຍໂຕນນົ້ັ ກໍທັນໄດ້ຂ້ີົຫວດິ ກ້ົນກ້ອນດຽວ, ບໍ່ໄດເ້ ວົາ້ ຫຼາຍເລີື່ອງອີກຫວົ ພກໍ່ ໍຮີບເອາົ ມແື ຫຍູ່ ເຂົ້າຮູຂີົ້ຄວາຍໂຕນັົ້ນ, ມືຂອງຍາພໍ່ລິບເຂົ້າໄປໃນຮູກົ້ນຄວາຍຄວາຍຕີ່ືນໝົດແຮງຂີົ້ກໍບ່ໍທັນສຸດມັນຫຸບຮູຂົີ້ຮັດເອົາ ແຂນຍາພໍ່ໄວ້, ດ້ວຍຄວາມຕ່ີືນຕົກໃຈແຮງຄວາຍໂຕນັ້ົນກໍຫອບຢ່າູ ງບ່ໍມີທີບຢູ່ຍາພດໍ່ ຶງແຂນອອກບ່ໍໄດ້ກໍໄດລ້ ອຍລົມ ປິວຕາມກົນ້ ຄວາຍບໍ່ຈກັ ວູ່າຜາ້ ຄມຸ ຜາ້ ສະບົງເຮູ່ຍຊະເຮູ່ຍຊາຍຕາມທງົ່ ນາ. ຝູ່າຍຈວົ ນ້ອຍຜຢູ້ ນື ເບີິ່ງເຫດການກຫໍ ວົ ສະອິກສະອອ້ ຍ, ຫວົ ຈນົ ວູ່າໄສຂ້ ດົ ໄສ້ໂຂ, ຫົວຈົນວ່າູ ຊຫິ າຍໃຈນໍາບໍ່ ທັນ, ຫວົ ຫຼາຍຈົນວາູ່ ສະຫົບຼ ລງົ ກັບບ່ອູ ນ. ເລີ່ືອງ ຍາພວໍ່ ດັ ເໜອື ກບັ ຍາພວ່ໍ ດັ ໃຕ້ ແຕູ່ສະໄໝກູອ່ ນໆພຸ້ນຍງັ ມີນາພສໍ່ ອງອົງປະຈາໍ ຢູ່ບາ້ ນແຫູ່ງໜ່ຶງີ , ອົງໜີ່ຶງຢູ່ວດັ ເໜອື ແລະອງົ ໜຶງີ່ ຢູ່ວັດໃຕ້. ຫົວ ພທໍ່ ັງສອງອງົ ນ້ມີົ ີຈຸດພເິ ສດ ແລະ ຄວາມຄ້າຍຄືກນັ ຢບູ່ ູ່ອນວູາ່ ທງັ ສອງເປນັ ຄົນຂ້ີົຖ,ີ່ ມີແນວຄດິ ຢາກຫົ້ຼິນແສ້ພານສາວ, ເປນັ ຄນົ ໜັກໃນຕັນຫາ. ຫົວພໍ່ຢ່ວູ ັດເໜືອພັດປກູ ໝາກມົ້ີຈໍານວນຫວຼ ງຫຼາຍພາຍໃນວັດສູວ່ ນຫົວພວໍ່ ັດໃຕ້ພັດໄດປ້ ູກ ກໍໄຜູ່ອ້ອມວັດ. ອອກຕົນຍາດໂຍມພາຍໃນບ້ານ ມີຄວາມຂັດສົນແລ້ວຈະໄປຂໍໝາກມ້ົີ ຫືຼ ໜ່ໍໄມ້ຕະຫຼອດຮອດລໍາ 161

ໄມ້ຈາກພວກຍາພໍ່ນີ້ົບໍ່ໄດ້ເປັນອັນຂາດ, ທຸກຄົນທີ່ໄປຂໍກໍຈະຕົກໃນກໍລະນີທີ່ວູ່າຢຂໍຊ້ືົກໍບ່ໍຂາຍຂໍດາຍກໍບ່ໍໃຫ້” ສະ ພາບແບບນີົ້ໄດແ້ ກູ່ຍາວເປນັ ເວລາດນົ ສມົ ຄວນ. ພາຍໃນບ້ານນັ້ົນຍັງມີແມູ່ເຖ້ົາຜູ້ໜຶ່ີງເຊິີ່ງເປັນແມູ່ໝ້າຍມາແຕູ່ເຫິງແລ້ວ, ແມູ່ເຖົ້າຜູ້ນ້ົີມີລູກສາວຜູ້ໜ່ີຶງເຊ່ິີງຖື ວູ່າເປັນຄົນວາມສົມຄວນຈົນວູ່າຜູ້ໃດໄດ້ເຫັນແລ້ວກໍເກີດມີຄວາມຮັກມັກກັບນາງຄົນນ້ົັນ. ແມູ່ເຖົ້າເປັນຜູ້ກໍາຈຸດພິ ເສດຂອງຍາພໄໍ່ ດດ້ ກີ ວູາ່ ຜອູ້ ີື່ນໆພາຍໃນບ້ານ, ມົ້ືໜຶີ່ງລາວຈີ່ງິ ເຂາົ້ ໄປຫາຍາພວໍ່ ດັ ເໜືອແລວ້ ເວ້າົ ວູ່າ: - “ອາດຍາພເໍ່ ອີຍ ! ມືົ້ໜາ້ ມ້ືົໃນ ຂາ້ ນອ້ ຍວ່າູ ຈະໃຫ້ລູກສາວມາຂໍໝາກມີົ້ນໍາຈກັ ສອງສາມໜວູ່ ຍ ເພາະຈະ ວານໄທບ້ານມາແປງເຮືອນຊູວ່ ຍເມ່ືອີ ໃດເຮອື ນດເີ ຮືອນງາມຄືບາ້ ນຄືເມອື ງເພີນິ່ ແລວ້ ບາດຍາພຢໍ່ າກໄປຫນ້ຼິົ ໄປລົມນໍາ ອນີ່ າງກໄໍ ປ ແລະກໍຊິບໍ່ອາໍ ບໍ່ອາຍໄທບາ້ ນໄທເມອື ງເພິີ່ນເພາະຝາເຮອື ນຝາຊານກໍດແີ ລ້ວບ່ໍມໃີ ຜຮູ້ໃຜເຫັນ”. ຍາພໄໍ່ ດຍ້ ິນຄໍາວູ່າ “ໄປຫ້ຼິົນນາໍ ອີ່ນາງ” ກຕໍ າໃສຂນົ້ຶ ທັນທີ ແລະ ເວົາ້ ນໍາແມູ່ເຖາົ້ ຄນົ ນົນ້ັ ວູ່າ: - “ອອກເອີຍ ! ບ່ໍວູ່າແຕູ່ສອງສາມໜວູ່ ຍດອກ, ຫຼາຍກວູ່ານ້ນັົ ກໄໍ ດ.້ ມືົນ້ ເ້ີົ ດ ອອກບໍ່ເອົາບ່ໍ ? ຫືຼວາູ່ ມົ້ືໜາ້ ຈິງ່ີ ຊິເອົາ ?”. - “ສດຸ ແລ້ວແຕູ່ຫົວພຊໍ່ ິທານແລ້ວຂາ້ ນ້ອຍ”. - “ບ່ໍວາູ່ ທານວູາ່ ທນີ ຫຍງັ ແລ້ວ, ຖວື ູາ່ ແບງູ່ ປັນກນັ ກນິ ສາເນາະ” ເວາົ້ ແລ້ວ ຍາພກໍ່ ລໍ ກຸ ຂົຶ້ນລົງກດຸ ຕິໄປປິດ ເອົາໝາກມົ້ີໃຫ້ແມູ່ເຖາ້ົ ຄົນນນ້ົັ ຕາມແຮງຂອງລາວເອາົ ໄດ.້ ກູ່ອນຈາກເມືອແມູ່ເຖາ້ົ ຍັງໄດເ້ ວົາ້ ຕືີ່ມວູ່າ: - “ມ້ົືແລງ (ຄາ່ໍ ຄນື ) ຍາພບໍ່ ໍ່ໄປຫນິຼົ້ ນໍາອີ່ນາງບໍ ? ຄັນຊິໄປກຊໍ ິບອກມັນກຽມຖ້າ!” ຍາພຢໍ່ າກໄດຍ້ ນິ ຄໍານິມົນແບບນົີມ້ າແຕູ່ເຫງິ , ສະນັນ້ົ ເພີ່ນິ ຈ່ິງີ ບໍ່ປາກຈາຫຍງັ ໄດແ້ ຕູ່ງຶກຫວົ ຮັບແລ້ວແມູ່ ເຖ້ົາຜູ້ນົ້ັນກໍຫອບໝາກມົ້ີກັບເມືອເຮືອນດ້ວຍຄວາມພໍໃຈ. ຫຼັງຈາກໄດ້ໝາກມົີ້ນໍາຍາພໍ່ຂົີ້ຖີ່ວັດເໜືອແລ້ວແມູ່ເຖົ້າຜູ້ ນັນ້ົ ກໍໄປຫາຍາພໍ່ວັດໃຕ້ເພືີ່ອຂໍໜໍ່ໄມ້. ເມີ່ືອໄປຮອດແລ້ວກໍໄດ້ເວົ້ານໍາຍາພວໍ່ ັດໃຕ້ໃນທໍານອງດຽວກັບຍາພໍ່ວດັ ເໜືອ, ສດຸ ທາ້ ຍແມູ່ເຖາົ້ ກໍໄດຫ້ ອບເອົາໜໍ່ໄມ້ຂອງຍາພຂໍ່ ົີ້ຖວີ່ ດັ ໃຕ້ກບັ ເມອື ເຮືອນຢູ່າງເຕັມແຮງ. ເມ່ີືອເຖິງເວລານັດໝາຍແລ້ວ, ຫົວພໍ່ວັດເໜືອ ກໍໄປເຖິງເຮືອນຂອງແມູ່ເຖົ້າຄົນນັົ້ນກູ່ອນ, ເມືີ່ອເຫັນຫົວພໍ່ ວດັ ເໜອື ມາຮອດແມູ່ເຖາົ້ ກເໍ ວ້ົາວາູ່ : - “ນມິ ົນ ! ຂ້ານອ້ ຍ, ນິມນົ ! ເຂົ້າໄປນອນຖ້າຢູ່ສ້ວມຖາ້ ອ່ີນາງໄວ, ຢ້ານໄທບາ້ ນເພີິ່ນຊິເຫັນ, ອີ່ນາງມັນ ໄປວຽກຢູເ່ ຮືອນລງຸ ຈກັ ໜ້ອຍຊຄິ ນື ມາ”. ໃນຕົວຈິງແລ້ວແມູ່ເຖາົ້ ໄດບ້ ອກລູກສາວຕົນເອງໃຫ້ໄປນອນຢູ່ເຮອື ນລງຸ ພຸ້ນ ມົ້ືອ່ີນື ຈິີ່ງໃຫ້ມາເຮອື ນ. ຝູ່າຍຫົວພເໍ່ ມີ່ືອໄດຍ້ ິນຄາໍ ວູາ່ “ໄປນອນຖ້າຢູສ່ ້ວມ” ໝາກຫົວໃຈກໍຄືຈົງັ່ ວ່າູ ເຕົ້ັນແຮງຂນົ້ຶ ຄວາມໜູຸ່ມແໜ້ນຄື ກບັ ວູ່າຄນື ມາອກີ , ເພີ່ນິ ຈີ່ງິ ຟ້າວເຂົາ້ ໄປນອນຢູ່ສວ້ ມລໍຖາ້ , ໃນເວລາລໍຖ້ານ້ນົັ ເພ່ີິນກໄໍ ດສ້ າ້ ງພາບພົດແຫູ່ງວິມານທສ່ີ ້າງ ຂຶນ້ົ ໃນແດນສຸຂາວະດີເຊ່ີິງຈະເກີດຂນົຶ້ ໃນໂອກາດຈົ້ັນຈມ້ໍ ໍ່ເຖິງນັົ້ນດວ້ ຍສນັ ສີທ່ີສວຍງາມ ແລະບ່ໍມີມ້ົືເປີດ. ຈັກວູ່າຫົວ ພສໍ່ ້າງວິມານໃນຄວາມຄຶດດນົ ປານໃດກບໍ ໍ່ຮູ້ແຕູ່ແມູ່ເຖົ້າໄດ້ຍິນສຽງກນົ ຂອງຫົວພດໍ່ ັງອອກມາແຕູ່ໃນສວ້ ມພນຸ້ ສະແດງ 162

ວູ່າຫັຼບແລ້ວ. ໃນເວລານັົ້ນຫົວພໍ່ວັດໃຕ້ກໍມາເຖິງຕາມນັດເຊັ່ົນກັນພໍແຕູ່ຂຶ້ົນຂົ້ັນໄດເຮືອນມາແມູ່ເຖົ້າກໍເວ້ົາຂົຶ້ນເພີື່ອ ເປນັ ການທັກທາຍໂລດວູ່າ: - “ໂອຍ ! ກະດຽວວາູ່ ຫົວພຊໍ່ ິບ່ໍມາຊົ້ັນດອກ, ອ່ີນາງນອນຖາ້ ຈົນວ່າູ ຫບັຼ . ໄວ ! ຍາພໄໍ່ ວ ! ອ່ນີ າງນອນກນົ ຊອດໆຢູ່ສ້ວມພຸ້ນ ! ເຂາົ້ ໄປໂລດ” ພແໍ ຕູ່ຍາພວໍ່ ດັ ໃຕ້ເຂົ້າປະຕູເຮືອນຫວິດແມູ່ເຖ້ົາກໍປບຸ ປບັ ລົງເຮືອນໜ.ີ ຫວົ ພ່ໍວດັ ໃຕ້ກໍຄູ່ອຍໆລູບຄາໍ ຕາມຝາຊອກຫາປະຕສູ ວ້ ມດ້ວຍຄວາມລະມັດລະວັງທງັ ຢ້ານ “ອີ່ນາງ” ຊິ ຕື່ີນແລະກໍທັງສ້າງວິມານແຫູ່ງຄວາມສຸກໄປພ້ອມ. ພໍແຕູ່ເຂົ້າສ້ວມໄດ້ແລ້ວເພິີ່ນກໍວາງທີ່າສະແດງຕົນເປັນເຈົ້າການ ກູອ່ ນໃນການກອດຊົມ “ອ່ີນາງ”. ຝູ່າຍຫົວພໍ່ວດັ ເໜືອ ຮູ້ເມອ່ືີ ຄີງກໍຄຶດວູ່າ “ອ່ນີ າງ” ກັບມາແລ້ວ ກສໍ ະແດງຕົນເປນັ ຜູ້ ປະຕິບັດໜ້າທີ່ໃນການກອດຊົມເຊັ່ົນດຽວກັນ. ຍ້ອນຕັນຫາລາຄະກໍາເລີບແຮງ, ໃນເບື້ົອງຕົ້ນນົັ້ໜຫົວພໍທັງສອງຈີ່ິງ ປກັ ໃຈໃສູ່ແຕູ່ວູ່າຜທູ້ ່ີຕົນປ້າກອດຢນູ່ ້ົັນແມູ່ນ “ອ່ີນາງລກູ ສາວແມູ່ເຖົ້າ”. ສະນ້ົັນທງັ ສອງຈ່ີິງໄດກ້ ອດໄດຈ້ ູບກັນຢູ່າງເພິີ່ງ ພໃໍ ຈຂອງແຕູ່ລະຝູາ່ ຍ. ການກອດຊມົ ກັນນົັ້ນແກູ່ຍາວດົນເຕບີ ທງັ ສອງເລມີ່ ີຄວາມຮູ້ສກຶ ວູ່າ “ອີ່ນາງລກຸ ສາວແມູ່ເຖົາ້ ນ”ົ້ີ ຄວື າູ່ ມາແຂງ ແຮງແທ້ ທັງສອງຈີິ່ງເລີ່ມຕ້ົນພິສດູ ຈັບເບິ່ີງແຂນແທນທຈ່ີ ະອູ່ອນນມຸ້ ນວນຄືແຂນຜູ້ສາວ ຊ້ໍາພັດແຂງຄືທ່ອູ ນໄມ້ ແລະ ປາກົດວູ່າໜັງສີຍານໆ, ລູບເບ່ິີງເອິກຊໍ້າພັດເຕັມແຕູ່ຂົນ… ສຸດທ້າຍທັງສອງກໍຕັດສິນໃຈລູບເບ່ິີງຫົວຫົວຊ້ໍາຜັດບ່ໍມີ ຜມົ … ເວລານົັນ້ ຫົວພໍ່ທັງສອງຈ່ິີງຮູ້ເມີ່ືອຄີງວູ່າຕນົ ເອງຖກື ແມູ່ເຖົາ້ ເຊງິ່ີ ແມູ່ນແມູ່ຂອງ “ອ່ີນາງ” ນນັົ້ ຕົວະເສຍແລ້ວ. ຫົວພໍ່ທັງສອງຈິີ່ງລຸກຂົ້ຶນມ້ຽນມັດເຄ່ືີອງນຸູ່ງແບບບໍ່ມີໃຜເວົ້ານໍາໃຜຂ້ຽວອອກຈາກສ້ວມແລ້ວຟ້າວກັບຄືນສູ່ວັດຂອງ ໃຜລາວດວ້ ຍຄວາມອັບອາຍຂາຍໜ້າ. ເລີ່ືອງ ຕາບອດຄໍາຊາ້ ງ ແຕູ່ປາງກູ່ອນຍັງມີຊາຍຕາບອດຫົກຄົນ. ມ້ົືໜ່ຶີງບັງເອີນເຂົາໄດ້ມາພົບກັນຢູ່ກ້ອງຕົ້ນໄມ້ແຫູ່ງໜຶີ່ງ, ເມ່ີືອໄດໂ້ ອ້ ລົມສົນທະນາກັນແລ້ວຕູ່ີາງກໍຮູ້ສຶກວູ່າເປັນຄົນຕາບອດ, ເຂົາຈີ່ິງຕົກລົງເປັນສູ່ຽວກັນ, ຂະນະທີ່ນ່ົັງລົມກັນຢູ່ກ້ອງຮ່ົມ ໄມນ້ ັົ້ນພດໍ ີນາຍຄວານຊ້າງໄດ້ໄດເ້ ອາົ ຊ້າງຜ່າູ ນໄປແລວ້ ຈິີ່ງເອ້ີົນຖາມວ່າູ : - “ແມນູ່ ພວກເຈົ້າລມົ ກັນເລ່ີືອງໃດນໍ ຄືນ່ົງັ ຫົວສຽງຟດຟີ່ວີ່ນັນແທ”້ . - “ໂອຍ ! ລົມໄປຕາມພາສາຄນົ ຕາບອດຊນັົ້ ແລວ້ , ຊິໄປໃສນໍນົັນ້ ເນາະ ພວກເຂາົ ໄດ້ຖາມຂນົ້ຶ ພ້ອມໆກນັ ” - “ເອົາຊ້າງໄປລຽ້ ງຢູ່ໃກໆ້ ນໜ້ົີ າ” ຄວານຊ້າງຕອບ ພໍໄດຍ້ ິນວ່າູ “ຊ້າງ” ຄົນຄາບອດເຫ່ົຼານ້ນັົ ເຫັນວ່າູ ໄດໂ້ ອກາດ ຈີ່ິງມຄີ ນົ ໜງ່ີຶ ກ່າູ ວຂນ້ົຶ ທັນທີວູ່າ: - “ໝູເ່ ອຍີ ! ພວກເຮົາພາກນັ ໄປເບງິີ່ ຊ້າງເທາະ, ໄດ້ຍນິ ແຕູ່ຄົນອ່ີືນເຂົາວາູ່ ຊາ້ ງໆ, ແຕູ່ຈັກຊາ້ ງມັນມີຮູບຮາູ່ ງສັນ ແນວໃດເຮົາກໍບ່ໍຮູ.້ ເພື່ີອບ່ໍໃຫ້ໃຜຕວົ ະໄດເ້ ຮົາຕອ້ ງພາກັນໄປເບິງີ່ ໃຫຮ້ ູ້ເຫັນປະຈັກແຈ້ງດວ້ ຍຕນົ ເອງເທາະ”. ເມືອ່ີ ໄປເຖງິ ແລ້ວ ພວກເຂົາກພໍ າກນັ ຂໍອະນຍຸ າດຈາກຄວານຊ້າງ, ດ້ວຍຄວາມເຫັນໃຈຄວານຊ້າງຈີ່ິງບອກໃຫ້ ຊາບໝອບລົງ ເພີືອ່ ໃຫ້ຄນົ ຕາບອດເຫ່ຼາົ ນັົ້ນຄາໍ ເບິີ່ງແລ້ວກເໍ ວ້ົາທງັ ຄດຶ ຢາກ ຫວົ ຢູ່ໃນໃຈວູ່າ: - “ເອົາ ! ພວກເຈ້ົາຈງ່ົ ເບ່ີິງຕາມໃຈຊອບເທາະ, ຊລິ ູບຊຄິ າໍ ເບິງ່ີ ແນວໃດກໍສດຸ ແລ້ວແຕູ່ໃຈ” 163

ຈາກນ້ັົນຄົນຕາບອດທັງໝົດຈິ່ີງເຂ້ົາໄປຫາຊ້າງ ແລະ ຕູ່າງກໍລູບຄໍາເບີິ່ງຂະນະທ່ີລູບຄໍາຢູນ່ ັ້ົນໃຜກໍມີຄວາມຕີ່ືນ ເຕົັ້ນ ແລະ ດີໃຈເພາະແຕູ່ເກີດມາກໍແມູ່ນເທີ່ືອດຽວນົີ້ທີ່ຕົນໄດ້ພົບຊ້າງຈົນເຖິງຂັົ້ນລູຄໍາເບິ່ີງຢູ່າງຄັກແນູ່. ເມ່ີືອລູບຄໍາ ເບ່ີິງຈົນເປັນທີ່ແຈບໃຈຂອງໃຜລາວແລ້ວເຂົາຈີິ່ງພາກັນສະແດງຄວາມຂອບໃຈນໍາຄວານຊ້າງແລ້ວກໍໜີໄປ, ພໍໄປ ຮອດຕົ້ນໄຮໃຫຍູ່ແຄມບ້ານຄົນຕາບອດທັງໝົດຈ່ິີງພາກັນແວູ່ເຂົ້າເຊົາຮົ່ມ, ຂະນະທີ່ພັກເຊົາຢູ່ນົັ້ນຜູ້ໜຶີ່ງໄດ້ເວ້ົາຕາມ ຄວາມຮູສ້ ກຶ ແລະ ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຕນົ ອອກກູ່ອນໝູ່ວູ່າ: - ບາ໊ ເນາະໝູ່ ! ຊາຄໍາຄົນຊູ່າລືວູ່າຊ້າງໆເຮົາກະດຽວວູ່າສັດໃຫຍູ່ສັດໂຕເອົາແທ້ເອົາວູ່າ, ຕົງ້ັ ທີ່ແທ້ຊ້າງມັນໂລດ ໂຕນ້ອຍໆນ້ີົໜີຶ່ງ ແລະ ຮູບຮູ່າງລັກສະນະຂອງມັນກໍບໍ່ເຫັນຕູ່າງກັບວີພໍ່ຕູ້ເຮົາຢູ່ເຮືອນຫ້ົັນ, ຕູ່າງແຕູ່ວູ່າຊ້າງມັນພັດມີ ຂົນເທ່ົານົ້ັນດອກ. ພໍໝູ່ໄດ້ຟັງດ່ົັງນ້ັົນໃຜກໍຕົກຕະລຶງ ແລະ ສ່ົງສຽງຫົວອອກມາແຕກໂຄບໆ ຄິດວູ່າໝໍນ້ົີມັນເອົາ ຄວາມໃສມາເວ້າົ ຫຼື ມັນເປັນບ້າໄປແລ້ວຊັ້ົນບໍ໊. ທນັ ໃດນົ້ັນຈ່ງິີ ມີຜູຊ້ ອນເວົາ້ ຂຶົ້ນມາວາູ່ : - “ມຶງພັດເບ່ງີິ ຊ້າງແນວໃດຈິີງ່ ຈະວູ່າແມນູ່ ຊ້າງຄືກັບວີພໍ່ຕູ້ມງຶ ເກ໊າະ” . ພໍເວົາ້ ຮອດໜ້ໝົີ ູ່ກຫໍ ວົ ຂ້ຶົນອກີ ແລ້ວລາວ ຈິ່ງີ ເວ້າົ ຕໍວ່ ູ່າ “ມງຶ ຢາູ່ ໄດ້ເວົ້າໄປໃສອີກເດ,ີ ຄນົ ອີື່ນໄດຍ້ ນິ ເຂາົ ຊຫິ ົວຂວັນມຶງຕາຍແລ້ວ. ໃຜຊວິ ູ່າຊ້າງຄວື ີ ຊ້າງມນັ ຄືກັບ ສາກມອງຊົ້ັນຕະຫວາ”. ຄນົ ທີ່ຄໍາຖືກຫາງເວາ້ົ ຂົຶ້ນ. - “ໂຢ້ວ ! ຕາມກູຟງັ ມາໜົີສ້ ູສອງຄົນເວົ້ານົ້ັນມັນລະບໍ່ມໃີ ຜຖືກໄດ໋ນົີ້, ດ້ວຍເຫດໃດຈງີິ່ ວູາ່ ຊ້າງຄືວີຄືສາກມອງ ທົ່ວທີບທົ່ວແດນແນວນນ້ົັ , ຊ້າງມນັ ກຄໍ ສື ູບທີເ່ ຂົາໃຊ້ເວລາຕີມີດຕພີ າ້ ນັນ້ົ ຕະຫວາ” ຄົນທີ່ຄາໍ ຖກື ຂາເວາົ້ ຂົ້ຶນ. - “ໂອ໊ຍ ! ກໍແມູ່ນສູນໍໆ ແຮູ່ງຟັງຫຼາຍຄົນເວົ້າມາກໍແຮູ່ງໄປກັນໃຫຍູ່, ກູຢາກຫົວແທ້ເດແມູ່ນສູເອົາຄວາມໃດ ມາເວົາ້ ນໍ, ຈງ່ົັ ໃດຈ່ິີງວາູ່ ຊ້າງຄືວຄີ ືສາກມອງ, ຄືສູບແນວນ້ນັົ , ຊ້າງມນັ ກໍຄືຟອຍຊົ້ນັ ຕົ໋ວ , ແນວທໃີ່ ຊກ້ ວດເຮອື ນຢູຊ່ ູ່ມື້ົ ສູກຍໍ ັງບຮໍ່ ຊູ້ ົນັ້ ບ”ໍ ຄນົ ທີ່ຄາໍ ຖກື ຫາງເວົ້າຂນ້ົຶ . - “ອນັ ຟອຍກວາດເຮອື ນໃຜຈງ່ົັ ຊບິ ່ຮໍ ້,ູ ແຕູ່ມັນຜດິ ຢູ່ບອູ່ ນວູາ່ ຊາ້ ງຄກື ບັ ຟອຍແມູ່ນສູເບີ່ງິ ຊາ້ ງແນວໃດຈິງ່ີ ພາກັນ ເຂາ້ົ ໃຈຜິດພາດແນວນ້ນັົ ແທ້, ເບ່ີງິ ຊາ້ ງແຕູເ່ ຊາ້ົ ຮອດງາຍລູບໆຄາໍ ໆຈົນອິດຈນົ ເມອ່ີື ຍບາດແລວ້ ພັດມາເວົາ້ ໄປທາງອ່ີືນ, ຊາ້ ງມນັ ກໍຄກື ບັ ປງີ ໂຕບັກໃຫຍູ່ນີ້ົຊ້ັົນຕົ໋ວ” ຄົນທີຄ່ າໍ ຖືກງວງເວົາ້ ຂນຶ້ົ ດວ້ ຍຄວາມໝັົ້ນໃຈ. - “ໂອຍ ! ຈ່ົັງແມູ່ນຫຼາຍຄົນຫຼາຍປາກຄືເພີ່ິນວູ່າແທ້ນໍ, ເຖິງສູຊິຖຽງກັນຈົນປາກຫ້ຽນ ກໍບ່ໍມີໃຜຖືກຈັກຄົນ ດອກ, ຂະຫຍອນວາູ່ ຊິບເໍ່ ຫນັ ຊາ້ ງຈັກເທອ່ືີ ຈົນເຖິງຂົັ້ນໄດ້ຈັບໄດບ້ າຍປານນັ້ົນສກູ ໍຍັງເຂົາ້ ໃຈຜິດພາດເນາະ, ຊ້າງມັນບໍ່ ແມູ່ນສດັ ນອ້ ຍໆທສີ່ ູເຂ້ົາໃຈດອກ” ຄນົ ທີຄ່ ໍາຖືກຂາ້ ງເວົ້າຂຶ້ນົ . ທັງຫົກຄນົ ນັ້ົນຕູ່າງຝູ່າຍຕູາ່ ງຜິດພາດຍອ້ ນວູ່າການສງັ ເກດບັນຫາຂອງເຂົາບໍຄ່ ົບຖ້ວນ. ເລອື່ີ ງ “ທາ້ ວໂປ້” ທ້າວໂປ້ເປັນລູກກໍ່າພ້າກ່ໍາພອຍແຕູ່ຍັງນ້ອຍໆ, ໃນຊີວິດຂອງລາວໄດ້ອາໄສຢູ່ນໍາປູ່ແລະຍູ່າ. ປູ່ແລະຍູ່າ ກໍຮັກ ແພງລາວຄືກັບລູກຄີງໆຂອງຕົນ, ທັງສອງເຖ້າົ ອດົ ສາພະຍາຍາມລ້ຽງດູຫຼານຊາຍຂອງຕົນດວ້ ຍຄວາມເອົາໃຈໃສູ່ເປັນ ຢາູ່ ງດີ. ສູ່ວນຫຼານຊາຍທ້າວໂປ້ ເຄີຍໄປຢູນ່ ໍາຢູ່ທີ່ຖຽງນານ້ອຍເພອ່ີື ເຝ້ຶານາ, ສູ່ວນຍູ່າແມູ່ນເຝ້ຶາເຮືອນຢູ່ບ້ານ. ນາຂອງ ເຂາົ ເຈົາ້ ກໄໍ ກຈາກບາ້ ນຫາຼ ຍພສໍ ົມຄວນ. ມີມົ້ືໜ່ີຶງ ເຂ້ົາກິນຢູ່ນາສໍາລັບປູ່ ແລະ ຫຼານກໍໃກ້ຊິໝົດໄປ, ປູ່ຈີ່ິງໄດ້ແຕູ່ງຫຼານເຂົ້າໄປໃນບ້ານເພື່ີອເອົາເຂົ້າມາ ໄວ້ກິນ. ເມ່ີືອຮອດບ້ານ, ທ້າວໂປ້ພັດມີແນວຄິດໃໝູ່ເກີດຂ້ຶົນຄື ຄຶດຢາກກິນເຂ້ົາຕົ້ມເຂ້ົາໜົມເພາະບ່ໍໄດ້ກິນເຂ້ົາຕ້ົມ ເຂົ້າໜມ້ົ ມາດນົ ແລວ້ . ດັ່ົງນັນົ້ ທາ້ ວໂປ້ຈ່ີິງໄດວ້ າງແຜນເພ່ີືອຕວົ ະຍູ່າຂອງຕົນ, ເມີ່ືອຂ້ນຶົ ເຮອື ນໄປກເໍ ວົ້ານາໍ ຍ່າູ ວູ່າ: 164

- “ຍາູ່ ເອຍີ ! ປຢູ່ ູຖ່ ຽງນາ ຖກື ເສືອໂຄ່ງູ ຂບົ ຕາຍແລ້ວ, ແມນູ່ ແຕູ່ຊາກສບົ ກບໍ ໍ່ເຫັນຊາ້ໍ ” ຍູ່າໄດຍ້ ນິ ແນວນນັົ້ ກໍມີຄວາມໂສກເສົາ້ ອາໄລອາວອນເຖິງຜວົ ຂອງຕົນສຸດຂະໜາດ ແຕູ່ຈະເຮັດແນວໃດໄດ້ ໃນເມືີ່ອວູ່າຜົວຖືກເສືອກິນຈົນບໍ່ເຫືຼອພໍໜ້ອຍ. ຫຼັງຈາກຄວາມທຸກໂສກຜູ່ອນເບົາລົງແດູ່ແລ້ວເຖົ້າຍູ່າກໍໄດ້ໄປຫາໄທ ບ້ານໄທເມືອງມາຊູ່ວຍຕັດຕອງຫໍ່ເຂົ້າຕົ້ມເຂົ້າໜົມ ເພີ່ືອເຮັດກິນເຮັດທານໃຫ້ຜູ້ເປັນຜົວທີ່ໄດ້ລູ່ວງລັບໄປແລ້ວນ້ັົນ ໃຫ້ເກດີ ດີເຖງິ ສຸກ. ມື້ົຕໍ່ມາ ກໍນິມົນພະສົງອົງຄະເຈົ້າມາສັນຈັງຫັນເຮືອນ. ຕັ້ົງແຕູ່ເຊົ້າໆພຸ້ນ ທີ່ທ້າວໂປ້ໄປຮັບເອົາບາດນໍາຄູບາມາ ເຮືອນ, ທ້າວທັງພາຍບາດຍູ່າງນໍາຫຼງັຄູບາທັງຄຶດຢາກໃຫ້ຕັກບາດໄວໆເພ່ືີອຈະໄດ້ກິນເຂົ້າໜົມໄວໆ. ຫຼັງຈາກຄູບາ ສັນຈັງຫັນຮຽບຮ້ອຍແລ້ວທ້າວໂປ້ກໍໄດ້ກິນເຂົ້າຕົ້ມເຂົ້າໜົມຢູ່າງອີ່ມໜໍາສໍາລານສູ່ວນທ່ີຍັງເຫຼືອກໍເອົາແພຂາວມ້າ (ແພອໂີ່ ປ)້ ມາຫໍ່ໄວ້ເພືອີ່ ເອົາໄປຕ້ອນຢູທ່ ່ີແສນຮັກຂອງຕົນທ່ີຖຽງນານອ້ ຍ. ຫັຼງຈາກນົ້ັນແລ້ວທ້າວໂປ້ກໍລກັ ອອກໄປຫາປຢູ່ ູ່ຖຽງນາທ້າວໄດ້ສະແດງຄວາມໂສກເສົ້າເສຍໃຈທໍາທູ່າຟາຍນ້ໍາ ຕາອອກໄປຖຽງນາເມ່ອືີ ປເູ່ ຫັນສະພາບເຊັົນ່ ນົ້ັນກໍມຄີ ວາມແປກປະຫາຼ ດເປັນຢາູ່ ງຍ່ີິງເພາະປາກດົ ການແນວງນົີ້ບ່ໍເຄີຍມີ ຈັກເທີື່ອທັງທີ່ວູ່າຫຼານຊາຍຂອງຕົນເປັນຄົນຂີົ້ດ້ືົ, ແຕູ່ລະເທືີ່ອທ່ີຫຼານກັບມາແຕູ່ບ້ານແມູ່ນໄດ້ຍິນສຽງຂັບລໍາທໍາເພງ ມາພອ້ ມເທືີອ່ ນມ້ີົ ນັ ເປນັ ແນວໃດນໍຈ່ງີິ ວ່າູ ຟາຍນ້າໍ ຕາມາແນວນ້ີົ ? ພຮໍ ອດຖຽງປບູ່ ໍ່ທັນໄດ້ຖາມຫຍັງຊາ້ໍ , ທ້າໂປກ້ ເໍ ວົ້າຂ້ຶົນວູ່າ: “ໂອຍ! ປູ່ເອີຍ! ຍູ່າຕາຍໄດ້ສອງສາມມ້ົືແລ້ວ! ໄທບ້ານໄທເມືອງເພ່ີິນໄດ້ຊູ່ວຍຫາມໄປມ້ຽນກະດູກຫັຼງຝັງກະ ດກູ ຂ້າງເປັນທ່ີຮຽບຮ້ອຍຍແລ້ວ, ຫຼານເມືອຮອດທັນໄດແ້ ຕູ່ແຈກເຂົ້າຢາດນໍ້າໝາຍທານໄປຫາເພິ່ີນ, ຕີກອງແຈກກໍ ແມນູ່ ຫາຼ ນນ້ົີແລ້ວ, ເຂາົ້ ຕົ້ມເຂ້າົ ໜົມທີ່ເຫຼອື ກິນທານແລ້ວຫາຼ ນກໍໄດເ້ ອາົ ມານໍາເພີ່ອື ຕອ້ ນປ.ູ່ ປູ່ໄດຍ້ ິນແນວນົນັ້ ກໍທຸກໂສກເຫືອຼ ຂະໜາດແຕູ່ກໍເຮັດຫຍງັ ບໍ່ເປັນເພາະຜຕູ້ າຍກຕໍ າຍໄປແລວ້ , ພນີ່ ້ອງວົງວານກໍ ໄດ້ຊູ່ວຍລກັນມ້ຽນຄາບຕາມຮີດຕາມຄອງແລ້ວ. ຫັຼງຈາກທີ່ຈົ່ມທຸກຈົ່ມໂສກຢູ່ດົນເຕີບປູ້ແລະຫຼານກໍພ້ອມກັນກິນ ເຂົ້າຕົ້ມເຂາົ້ ໜົ້ມນົນັ້ ຈນົ ອີ່ມ. ສະພາບຂອງປູ່ ແລະຫຼານກໍມີລກັ ສະນະປູ່ຽວພອຍຂົ້ນຶ ເພາະຢູ່ບ້ານກໍບໍ່ມີໃຜລາໍ່ ໃຜຄອຍ, ເພອືີ່ ບັນເທາົ ຄວາມທກຸ ໂສກຂອງປູ່ທ້າວໂປຈ້ ີງິ່ ຊວນປໜູ່ ໄີ ປຢູ່ບູ່ອນອ່ນືີ . ປູ່ ແລະ ຫຼານອາໄສຢູ່ບ້ານອືີ່ນໄດ້ສອງສາມປີແລ້ວກໍກັບຄືນບ້ານເກ່ົາອີກປູ່ແລະຍູ່າຂອງທ້າວໂປ້ກໍໄດ້ພົບກັນ ອີກ. ຕູ່າງຝູ່າຍຕູ່າງກໍດີໃຈຢູ່າງລ້ົນເຫືຼອໃຜກໍເຂົ້າໃຈວູ່າແຕູ່ລະຝູ່າຍນ້ົັນຕາຍໄປແລ້ວສະພາບເວລານົ້ັນພໍປານວູ່າຜົວໃ ໝູ່ເມຍໃໝູເ່ ມີືອ່ ຍາູ່ ຮູ້ວາູ່ ທາ້ ວໂປ້ເປນັ ຄນົ ຂີ້ົຕວົ ະກໍບໍ່ຈັກດ່າູ ຈັກປ້ອຍສາບແຊງູ່ ຕູ່າງໆນາໆວາູ່ : “ໂອ! ນຈ້ົີ ່ງົັ ແມູນ່ ມງຶ ຄາໍ້ ມງຶ ຄູນນໍ! ກລູ ຽ້ ງມຶງມາເສຍເຂ້າົ ສກຸ ເຂົາ້ ສານບໍ່ຈກັ ວ່າູ ເທົາ່ ໃດແລວ້ ! ກູມາເຫືຼອມກົ ເຫືຼອ ໃຈເດ! ຫຼານນໍຫຼານ! ຕົວຜູ້ອ່ີືນມຶງກະບໍ່ຕົວະ ມາຕົວະມາຕ້ົມປູ່ຍູ່າມຶງນົີ້ໂອຍກໍາເວນເອີຍ! “ຜູ້ເປັນປູ່ກໍບ່ໍຈັກແນວຊິ ເຮັດໄດ້ແຕູ່ນົັ່ງຢູ່ບໍ່ປາກເພາະມັນແຄ້ນເຄືອງຢູ່ໃນໃຈພິລຶກຈົນບໍ່ຢາກລະບາຍມັນອອກມາ ຖ້າລະບາຍມັນອອກມາ ຢ້ານຫຼານຊາຍຊບິ ່ໍມີຊວີ ິດອີກ. 165

ສະພາບຄວາມແຄ້ນເຄອື ງຂອງປຍູ່ ູ່າກໍຄອູ່ ຍໆຜູ່ອນເບົາລົງໃນເວລາຕໍ່ມາ, ຝາູ່ ຍທ້າວໂປ້ກໍເຕີບໃຫຍູຂ່ ົນ້ຶ ແລະໄດ້ ເອົາເມຍມາສ້າງບ້ານແປງເຮືອນຄືຜູ້ອີ່ືນໆ. ເຫດການຕູ່າງໆ ມັນກໍຄວນຊິດໍາເນີນໄປດ້ວຍຄວາມສຸກສະບາຍ ທັງປູ່ ແລະ ຍູ່າທັງຫຼານຊາຍແລະຫຼານໃພ້. ແຕູ່ເຫດການກໍປຶີ້ນກັບຄວາມຄາດຫວັງຂອງຍາດຕິພີ່ນ້ອງ ແລະ ຊາວບ້ານໃນ ເມ່ືີອຍູ່າຍັງບໍ່ຫງົຼ ລືມທີ່ຈະລົງໂທດຫາຼ ນຊາຍຫົວແກ້ວຫວົ ແຫວນຂອງຕົນ. ມົື້ໜ່ີຶງຍູ່າໄດ້ບອກໃຫ້ປູ່ຖືໄມ້ແສ້ໄປເຮືອນທ້າວໂປ້ເພີື່ອຕີມັນໃຫ້ເຂັດຫຼາບບໍ່ໃຫ້ມັນມາຕົວະຕົ້ມອີກ. ພໍປູ່ໄປ ຮອດເຮືອນທ້າວໂປຮ້ ູ້ຈຸດປະສງົ ແລ້ວກໍຈ່ີງິ ເວົາ້ ນໍາປກູ່ ອູ່ ນວ່າູ : “ປູ່ເອຍີ ! ຫາຼ ນຂນໍ ໍາສາກອູ່ ນເທາະ ! ແນວໃດປກູ່ ຈໍ ະຕແີ ທ້ໆນົນ້ັ ໃຫ້ຫຼານໄດກ້ ນິ ເຂ້ົາອີມ່ ເສຍກູ່ອນ ! ປຊູ່ ິຕແີ ທ້ ກໍຈິ່ງີ ຕີ !” “ກິນສາ ! ກນິ ໃຫ້ມັນອມ່ີ ພີມີຜະຫຍາຍມງຶ ສາ ! ອີມ່ ແລວ້ ກູຊິຟາດບາດຄັກໆເບ່ີິງວາູ່ ມງຶ ຊິເກັົງ່ ຊໍາ່ ໃດ !” “ຫາຼ ນຂເໍ ຂົາ້ ໄປເອາົ ເຂົາ້ ຢູ່ໃນເຮືອນກູ່ອນແລ້ວຊິອອກມາກິນຢູ່ນອກພົີດ້ ອກ !” “ຮບີ ຫາລະໄປ !” ທາ້ ວໂປກ້ ປໍ ບັ ເຂົ້!ໄປໃນເຮອື ນແລວ້ ຊມິີ່ ໃສູ່ຫເູ ມຍຄູອ່ ຍໆວ່າູ : “ໃຫ້ເຈ້ົາເອາົ ລູກໜາ້ ໄປສຽບໃສູ່ໄກູ່ ແລວ້ ປະໄວ້ຢູ່ບ່ອູ ນໃດບູ່ອນໜ່ີຶງ, ຫຼງັ ຈາກນັ້ົ ນຂອ້ ຍຊຍິ ງິ ໜ້າຂົຶນ້ ຟາ້ ແລ້ວ ໃຫ້ເຈ້ົາທໍາທາູ່ ຊອກຫາ ແລະ ເອົາໄກູ່ໂຕນນັົ້ ມາ” ຫຼັງຈາກຊມີິ່ ໃສູ່ຫູເມຍແລ້ວທາ້ ວໂປ້ກຈໍ ບັ ເອາົ ໜ້າແລະລູກໜາ້ ອອກມານອກເຮືອນຫາພປໍ່ ູທ່ ັງເວາົ້ ນໍາປວູ່ ່າູ : “ປູ່ເອີຍ ! ຫຼານວູ່າຊິກິນເຂ້ົາແຕູ່ພັດຍັງບໍ່ທັນມີອັນກິນໃຫ້ຢູ່ລໍຖ້ຈັກບຶດກູ່ອນເດີຫຼານຂໍຍິງໜ້າເອົາໄກູ່ມາຕົ້ມ ກ່ອູ ນ.” “ມງຶ ຊິເຮັດແນວໃດກໃໍ ຫ້ຂຽ້ ວເຮດັ ຂຽ້ ວກິນໄວໆແດູ່ກຄູ ນັ ມືແລວ້ ”. “ຖ້າຊ້ົັນໃຫ້ປເູ່ ບ່ງິີ ຫຼານເດຫີ າຼ ນຊຍິ ິງໜ້າຂນຶົ້ ຟາ້ ເອົາໄກູ່ມາຕົ້ມ” ພໍເວົ້າສຸດຄວາມ ທ້າວໂປ້ ກໍຍົກໜ້າຂ້ຶົນເມືອຟ້າແລ້ວລັົ່ນໄກໄປທາງໜ້າ ເມຍຂອງທ້າວໂປ້ກໍທໍາທູ່າຊອກພຸ້ນ ຊອກພ້ົີແລ້ວກໍໄປຈັບເອົາໄກູ່ໂຕທ່ີເອົາລູກໜ້າສຽບໄວ້ຫວູ່າງຢູ່ານ້ົີຂົ້ຶນເຮືອນມາ. ເມີ່ືອຜູ້ເຫັນແນວນັ້ົນກໍມີຄວາມງດຶ ງໍ້ ອດັ ສະຈັນ, ຄວາມຄຽດແຄ້ນຊງິ ຊັງກເໍ ລຍີ ສູນຫາຍໄປໝົດປູ່ບ່ໍຢາກຄິດຕີຫຼານຊາຍອີກ, ໃນໃຈກໍຄິດວ່າູ ຫຼານຕົນເອງ ບໍ່ແມນູ່ ຄົນທໍາມະດາສາມັນແລວ້ ເດ, ຂະໜາດວາູ່ ຍິງໜາ້ ຂົ້ຶນຟ້າພຸ້ນບາດລູກມັນຕົກລົງມາຍັງໄປຖືກໄກູ່ຄາເກູ່ເດ.ູ່ ຫັຼງ ຈາກຊມົ ຄວາມສາມາດແບບໜ້າງຶດງໍ້ຂອງຫຼານຊາຍແລວ້ ກກໍ ັບເມອື ເຮອື ນຕົນ. ພແໍ ຕູ່ຮອດເຮືອນປກູ່ ໍເວາ້ົ ຕຍໍ່ ່າູ ວູ່າ: “ເຖົ້າເອີຍ ! ເຖ້າົ ເອີຍ ! ມາໜີ້ົ !” “ແມູນ່ ອສີ່ ງັ ເຈົາ້ ເດນໍ !” “ຂອ້ ຍຊິສະແດງການຍິງໄກູແ່ ບບອັດສະຈັນໃຫ້ເຈົາ້ ເບ່ງິີ !” 166

“ແມນູ່ ອັດສະຈນັ ອດັ ສະຈິນອສີ່ ງັ ເຈົາ້ ນໍ ! ເຖົາ້ ເອຍີ !” “ເອົາໜ້າກບັ ລກູ ມັນມາໃຫ້ຂ້ອຍ ຂ້ອຍຊຍິ ງິ ມັນຂ້ນົຶ ເທງິ ຟ້າ ແລວ້ ໃຫ້ລກູ ມນັ ຕົກລົງມາສຽບເອາົ ຫັງຼ ໄກູ່ ! ໃຫ້ ເຈົາ້ ຖ້າເບ່ີິງໂລດ !” “ໂອຍ ! ຕ້ົັງແຕູ່ຂອຍເກີດມາຫາກໍເຫັນເທ່ີືອດຽວນົ້ີແລ້ວ ! ເຖົ້າເອີຍ ! ແມູ່ນເຈົ້າໄປໄດ້ເລີ່ືອງໄດ້ລາວແນວນີົ້ ມາແຕູ່ໃສເດນໍ !” “ເຈົາ້ ບ່ໍຕ້ອງເວົ້າຫຍັງຫຼາຍ ! ຮບີ ຫາລະເອົາໜາ້ ກບັ ລກູ ມນັ ມາໃຫ້ຂ້ອຍໄວ ! ວູ່າແຕູ່ຂອ້ ຍໄດຍ້ ິງຂົ້ນຶ ໄປແລວ້ ໃຫ້ ເຈົາ້ ໄປຊອກເອາົ ໄກໂູ່ ຕນນັົ້ ມາໂລດ”. ເວົ້າສຸດຄວາມ ປກູ່ ດໍ ງຶ ເອາົ ໜາ້ ແລະ ລກູ ຂອງມັນນໍາມືຍ່າູ ຢູ່າງວອູ່ ງໄວແລ້ວກໍຫາ້ ງໜ້າແນຂນຶົ້ ເທງິ ຟາ້ ຍງິ ທນັ ທີ. ຫັຼງຈາກນົັ້ນຍູ່າກໄໍ ດໄ້ ປຊອກຫາໄກູ່ໂຕຖືກລກູ ໜ້າ, ຊອກບູ່ອນໃດກໍບ່ໍເຫັນຊອກຈົນອິດເມື່ີອຍກໍຍັງບໍ່ເຫັນໄກູ່ໂຕໃດ ຖືກລູກໜ້າ, ຍູ່າທັງຊອກທງັ ຈົມ່ ຕາມປະສາຄົນເຖົ້າສຸດທາ້ ຍກໍເວ້າົ ຂົ້ຶນວູ່າ: “ເຖົ້າເອີຍ ! ຂ້ອຍກໍໄດ້ຍິນແລະໄດ້ເຫັນເທ່ືີອດຽວນົີ້ແຫຼະທີ່ຄົນເຮົາຍິງໄກູ່ພັດແນໜ້າຂົ້ຶນຟ້າເພີ່ືອວູ່າຈະໃຫ້ລູກ ຂອງມັນມາຕົກໃສຫູ່ ັຼງໄກູ່! ຂ້ອຍສົງໄສວ່າູ ເຈ້າົ ຈະໄປຖືກບກັ ໂປມ້ ນັ ຕວົ ະອກີ ແລວ້ ບໍ່ຈກັ ເນ !”. ປໄູ່ ດຍ້ ິນແນວນ້ນົັ ກໍຄດຶ ສະດວກຮູ້ວ່າູ ຕົນຖກື ຫາຼ ນຊາຍຄໍ້າຫຼາຊາຍຄນູ ຕົ້ມອີກແລ້ວ ບ່ໍພຽງແຕູ່ຕົນເອງເທ່ົາ ນົ້ັນທີ່ຖືກຕົວະເມຍຕົນເອງກໍຖືກຕົວະໄປນໍາ. ເວລານົ້ີ ທັງປູ່ ແລະ ຍູ່າກໍຮັບຮູ້ວູ່າ ພວກຕົນຖືກທ້າວໂປ້ຕົວະອີກເປັນ ຄົ້ງັ ທສີ ອງ ຍູາ່ ມີຄວາມຄຽດຂົມພລິ ຶກຈງິີ່ ເວົ້າຂົ້ນຶ ດ້ວຍຄວາມຢາກຮ້າຍວ່າູ : “ຂ້ອຍບອກວາູ່ ໃຫ້ເຈາົ້ ຈບັ ມັນໃຫ້ມັນແລວ້ ສາ ! ສດຸ ທ້າຍພັດໄປຖກື ມນັ ຕົວະມັນຕົ້ມອີກ ! ເຖົາ້ ເອີຍ ! ເຖາ້ົ ! ຈັ່ງົ ແມນູ່ ເຈາົ້ ນໍ !” ຝູ່າຍປູ່ໄດ້ຍິນແນວນັົ້ນ ກໍບໍ່ປາກພໍຄວາມ ຕົນເອງກໍຖືກທ້າວໂປ້ຕົວະຕົ້ມແທ້ແລ້ວ ກໍຈັບເອົາໜ້າແກວູ່ງລົງ ເຮອື ນ. ຫັຼງຈາກນ້ັົນ ທ້າວໂປ້ໄດ້ເກີດມີແນວຄິດອັນໃໝູ່ຂົຶ້ນວູ່າ ການຊິຕົວະປູ່ຕົວະຍູ່າເປັນການບໍ່ສົມຄວນ ທ້າວໄດ້ ເກີດມຄີ ວາມໂສກເຫງາົ ແລະ ກນິ ແໜງໃຈຫຼາຍທໄີ່ ດຕ້ ວົ ະປູແ່ ລະຍາູ່ , ການທຊີ່ ຕິ ົວະນກົີ້ ຄູ ວນຕວົ ະພວກເຈ້າົ ພະຍາມະ ຫາກະສດັ ພຸ້ນ ເພາະພວກນົີ້ເວລາໃດເຂົາ ກໍຖວື າູ່ ເຂາົ ນ້ົັນເປັນຜມູ້ ຜີ ະຫຍາປນັ ຍາຄວາມຮູ້ລືນ່ີ ບ້ານລີ່ນື ເມືອງເພິ່ີນ. ເມ່ີືອ ຄດິ ແນວນົ້ນັ ແລວ້ ທ້າວໂປກ້ ໍໄດຫ້ ນັ ທດິ ໃນການຕົວະໄປໃສູ່ພວກຊນົ ຊ້ົນັ ປກຄອງ. ມື້ົໜຶີ່ງທ້າວໂປໄດ້ເຂົ້າໄປໃນປູ່າ ແລ້ວກໍເອົາຜ້າພົກຮັງເຜງ້ິົ ຮັງໜຶີ່ງ, ມັດຢູ່າງແໜ້ນໜາ ແລ້ວກໍຄອນໃສູ່ບູ່າກັບ ຄນື ບາ້ ນຢາູ່ ງສະຫວາດສະເຫວຍີ . ທຸກເທີອ່ື ທມີ່ ີຄົນສວນທາງກບັ ທາ້ ວໂປເ້ ຂົາກມໍ ກັ ຈະຖາມທາ້ ວໂປວ້ າູ່ : “ໂປເ້ ອີຍ ! ຄອນພກົຫຍັງເດ ?” “ຄອນພົກໝາກຂີົ້ຕວົ ະ” “ໂອຍ ! ຂໍເບ່ິີງແດດູ່ ູ ! ເປັນແນວໃດ ?” 167

“ເບີ່ງິ ບໍ່ໄດເ້ ດດັ ຂາດເພາະເປນັ ເລີ່ືອງເປນັ ເລີ່ືອງຕາຍ” “ເລອືີ່ ງເປນັ ຕາຍແນວໃດກຂໍ ໍເບິີງ່ ແດ່ໜູ ອ້ ຍໜງຶ່ີ ”. “ໜ້ອຍໜຶ່ງີ ກບໍ ໍ່ໄດ”້ ສະພາບການອັນນົ້ີໄດ້ຊູ່າລືໄປຮອດຫູຂອງພະຍາເມືອງ, ພະຍາເມອື ງຈິີ່ງຕັດສງັົ່ ໃຫ້ທ້າວໂປ້ເຂົ້າເຝ້ຶາພະຍາເມືອງ ຈິີ່ງໄດຖ້ າມທາ້ ວໂປວ້ າູ່ : “ກໄູ ດຍ້ ິນເຂາົ ຊູາ່ ວູ່າມງຶ ຄອນພົກໝາກຂີົ້ຕວົ ະແມູນ່ ບ ?” “ໂດຍຂ້ານອ້ ຍ, ແມູ່ນແລ້ວພະຍາເວາ້ົ ຖືກແລ້ວ ?” “ດຽວນມີົ້ ງຶ ເອົາພົກຂ້ົີຕົວະໄປໄວ້ໃສ ?” “ຂ້ານອ້ ຍກໍເອົາມານາໍ ນແ້ີົ ລ້ວ” “ແກ້ເຊອື ກມັດພົກໝາກຂົີ້ຕວົ ະອອກໃຫ້ກເູ ບີ່ງິ ດຽວນ້ີົ !” “ໂອຍ ! ພພໍ່ ະຍາເອຍີ ເບີງິ່ ບ່ໍໄດ້ແທ້ນາ” “ເປັນຫຍັງຈ່ງີິ ບ່ໍໄດ້ ! ຫຶ ?” “ມັນແມນູ່ ເລ່ີືອງເປນັ ເລີືອ່ ງຕາຍຂາ້ ນ້ອຍ” “ມງຶ ຊິບ່ໍໃຫ້ເບິ່ີງແທ້ຫວະຄັນບໍ່ໃຫ້ເບີ່ງິ ແທກ້ ູຊໃິ ຫ້ເຂາົ ຈບັ ຫວົ ມຶງໄປລງົ ໂທດ”. “ໂອຍ ! ຄັນເປັນແນວນັົ້ນກໍຈາໍ ເປັນແລ້ວພພໍ່ ະຍາເອຍີ ”. ເມືີ່ອພະຍາໄດຍ້ ິນແນວນນ້ົັ ກດໍ ີອກົ ດໃີ ຈຢາູ່ ງໃຫຍູ່ ແລ້ວກໍໄດເ້ ອ້ົີນເອົາເຊອື້ົ ວງົ ພົງສາທງັ ໝົດ ແລະ ຮຽກເອີົ້ນ ເອາົ ໝ່ເູ ສນາຜໃູ້ ຫຍູມ່ າເບງີ່ິ ໝາກຂົີ້ຕວົ ະນໍາກນັ . ເມ່ືີອຄົນທັງໝດົ ມາໂຮມແລວ້ ທາ້ ວໂປ້ພດັ ເວົ້າຂຶນົ້ ວູ່າ: “ທານໂທດທານຊວີ ດິ ທ້ອນ ! ຂາ້ ນ້ອຍ !” “ແມູ່ນເລອືີ່ ງຫຍັງອີກຫຶ !” “ບ່ໍແມູ່ນເລ່ີືອງຫຍັງຫຼວງຫຼາຍດອກພໍ່ພະຍາອີຍ ! ມີແຕູ່ຢາກເຕືອນວູ່າກູ່ອນຈະແກ້ເຊືອກມັດພົກໝາກຂີ້ົຕົວະ ນ້ົີຕອ້ ງໄດອ້ ດັ ປະຕູແລະປອູ່ ງຢ້ຽມທກຸ ປ່ອູ ງແລະຂາ້ ນ້ອຍເອງກໍຈະຂຢໍ ທູ່ າງນອກ”. “ມຶງຊອິ ອກໄປທາງໃດກໍຢ່າູ ຫວົ ມຶງວ່າູ ແຕູ່ມຶງໃຫ້ກແູ ກ້ພົກໝາກຂ້ົີຕວົ ະເບີິ່ງ ແລວ້ ແມນູ່ ໄດເ້ ລີືອ່ ງ”. ຈາກນົ້ັນ ພະຍາກໍສ່ົັງຄົນອັດປະຕູແລະປູ່ອງຢ້ຽມທຸກປູ່ອງພໍແຕູ່ທ້າວໂປ້ອອກໄປຫວິດປະຕູໄປພະຍາກໍສັ່ົງໃຫ້ ເຂາົ ແກ້ເຊອື ກມດັ ພົກນ້ນົັ ອອກ, ແມູ່ເຜງ້ິົ ທ່ີຖືກຂັງຢທູ່ າງໃນນົນ້ັ ກອໍ ອກອາລະວາດຢູ່າງໃຫຍູ່, ບ່ໍຈກັ ວູ່າພະຍາ, ເມຍພະ ຍາຕະຫຼອດເຖິງວົງວານແລະທຸກຄົນທີ່ຢູ່ໃນຫ້ອງນົັ້ນແມູ່ນຖືກເຜິົ້ງຕອດຈົນໝົດ, ບາງຄົນກໍຕອດໜ້ອຍແມູ່ແຕູ່ບາງ ຄົນກໍຕອດຫຼາຍແມູ່, ໃຜຢາກເບິີ່ງແຮງກວູ່າໝູ່ແມູ່ນຖືກຕອດຫຼາຍເພາະຢູ່ໃກ້ພົກກວູ່າໝູ່, ບາງຄົນກໍກ້ົີງເກືອກໄປ ຕາມພື້ົນຫອ້ ງ ທັງຮອ້ ງທງັ ຄາງຈົນສຽງດັງອກຶ ກະທຶກຄກຶ ໂຄມພປໍ ານວູ່າຫອ້ ງນົ້ັນຊິພັງທະລາຍ. ພວກເສນາອາມາດທີ່ຢູ່ນອກຫ້ອງ ໄດຍ້ ນິ ສຽງຮ້ອງຄາງນົນັ້ ກໍພາກັນພັງປະຕເູ ຂ້ົາໄປເພອ່ີື ຈະກອບກູເ້ ອາົ ຊີວດິ ຂອງພະຍາແລະຍາດວົງ, ພແໍ ຕູ່ປະຕູໄຂອອກແມູ່ເຜິົ້ງກຕໍ ອດພວກທຢີ່ ູ່ນອກນົນ້ັ ອີກ. ນັບແຕູ່ພະຍາລົງມາຮອດເສນາ 168

ອາມາດຜູ້ໃດກໍລ້ວນແຕູ່ຖືກເຜົິ້ງຮັງນນັ້ົ ຕອດພວກເຂົາມີຄວາມເຈັບປວດຫຼາຍທງັ ຮ້ອງທັງຄາງພວກເຂົາທຸກຄົນລ້ວນ ແລວ້ ແຕູ່ຄຽດແຄ້ນໃຫ້ແກູ່ທ້າວໂປ.້ ມືຕ້ົ ມໍ່ າ, ພວກເຂາົ ໄດ້ຈັບທາ້ ວໂປ້ແລ້ວເອາົ ໄປມດັ ໄວ້ຢູ່ກັບກກົ ໄມ້ເນົີງ້ ແຄມແມູ່ນໍາ້ ແລະລໍຖາ້ ການໄຕູ່ຄວາມ ແລ້ວຈ່ິີງຕັດງູ່າໄມ້ຕົ້ນນ້ົັນໃຫ້ມັນໄຫຼໄປຕາມນໍ້າເພີ່ືອໃຫ້ແລ້ວເຊັົ່ນແລ້ວຊາດມັນໄປສາ. ເວລານ້ັົນເສນາອາມາດໃຜ ໆກໍທຸູ່ນທູ່ຽງ ແລະ ມີຄວາມດີອົກດີໃຈເປັນພິເສດທີ່ຕົນເອງໄດ້ເຮັດວຽກຫ້ຼອນໜ້າທີ່ເຖິງຈັງໃດທ້າວໂປ້ກໍຊິຖືກຕັດ ສິນຄວາມໃຫ້ປະຫານຊີວິດແລ້ວເມື່ີອເຂົາມັດທ້າວໂປ້ໄວ້ຮຽບຮ້ອຍແລ້ວກໍຍູ່າງໜີລໍຖ້າຄໍາສັົ່ງຕັດງ່າູ ໄມ້ປະຫານທ້າວ ໂປ.້ ໃນເວລານນົ້ັ ພດໍ ີມເີ ຮອື ພຄໍ່ າ້ ລາໍ ໜ່ີງຶ ລ່ອູ ງມາ ທາ້ ວໂປ້ຄດິ ໄດຄ້ ິດດີແນວໃດບໍ່ຮ້ໝູ ໄໍ ດຮ້ ້ອງຂ້ົຶນໝດົ ແຮງວູ່າ: “ໂອຍ ! ຂອ້ ຍເປນັ ພະຍາບໍ່ໄດດ້ ອກ ! ຂອ້ ຍເວ້ົາແລ້ວວາູ່ ຂ້ອຍບ່ໍເຄຍີ ເປນັ ອາດຍາເຈາົ້ ນາຍຈັກເທີື່ອ! ເປັນຫຍັງ ຈີິ່ງຊໃິ ຫ້ຂອ້ ຍຮັບເອາົ ເລອ່ີື ງນ້ົີ ?”. ນາຍສະເພາະໄດຍ້ ນິ ແນວນ້ນັົ ກໍຖາມວູ່າ: “ເຈ້ົາເປນັ ຫຍງັ ?” “ຂ້ອຍບອກກັບເຈ້ົານາຍວູ່າ ຂ້ອຍບໍ່ຢາກເປັນອາດຍາແຕູ່ເຂົາບໍ່ຍອມ ເຂົາຈໍາໃຫ້ຂ້ອຍຢູ່ໜີ້ົຈົນຮອດມົ້ືອືີ່ນ ແລ້ວ ເຂົາກຊໍ ິມາຈັບເອົາຂອ້ ຍໄປເປັນພະຍາເມອື ງ”. “ຮວູ່າຍ ! ຄນັ ເຈົາ້ ບໍ່ຢາກເປນັ ແທໃ້ ຫ້ຂອ້ ຍເປັນອາດຍາຕາງເຈົາ້ ຊິໄດບ້ ໍ່ ?” “ກໍຫາກໄດຫ້ ້ນັົ ແລວ້ ແຕູ່ຕອ້ ງເຮັດໃຫ້ຄືຂ້ອຍນີົເ້ ຂາົ ຈີ່ິງຈະບ່ໍມຄີ ວາມສົງໄສ”. “ຕົກລົງ, ເຮດັ ກເໍ ຮດັ ”. ເວ້າົ ສຸດແລ້ວ ນາຍສະເພາະກປໍ ີນຂົ້ຶນໄປແກ້ເຊືອກອອກຈາກທ້າວໂປ້ ແລວ້ ກໍປູ່ຽນເຄືີ່ອງນຸູ່ງກັບທ້າວໂປ,້ ຈາກ ນັົ້ນກໃໍ ຫ້ທ້າວໂປ້ມັດຕົນເອງໃສູ່ກົກໄມ້ແທນແລະລາວຍັງໄດເ້ ວາ້ົ ກບັ ທາ້ ວໂປຕ້ ືີ່ມອີກວາູ່ : “ເຮືອສະເພົາລາໍ ນີົ້ ພ້ອມດ້ວຍເຄ່ອືີ ງທັງໝດົ ທມີ່ ຢີ ່ໃູ ນນນັ້ົ ຂອ້ ຍຂມໍ ອບໃຫ້ເຈົາ້ ເລຍີ ເດີເພີ່ືອເປັນການແລກປ່ຽູ ນ ກນັ .” “ເອີ ! ຂອ້ ຍກໍຂອໍ ວຍພອນໃຫ້ເຈາ້ົ ໂຊກດີມໄີ ຊເມື່ີອໄດເ້ ປັນເຈ້ົາໃຫຍູ່ນາຍໂຕແລວ້ ກໍຢາູ່ ໄດລ້ ືມກນັ ແດູເ່ ນີ !” ຫັຼງຈາກອວຍພອນໃຫ້ແກູ່ນາຍສະເພົາຄົນນ້ັົນແລ້ວທ້າວໂປ້ກໍລິ່ີວລົງໃສູ່ເຮືອສະເພົາລໍານົັ້ນແລ້ວກໍເບີກສະເພົາ ອອກໄປເທົາ່ ທີຈ່ ະໄວໄດ້ຖ້າຫາກຊກັ ຊ້າກໍຈະເຮດັ ໃຫ້ມຄີ ນົ ອນ່ີື ມາຮູ້ມາເຫນັ ແລ້ວກໍຈະເສຍແຜນການ. ໃນມ້ືົຕມໍ່ າ, ພະຍາ ຕະຫຼອດເຖງິ ເສນາອາມາດທັງຫຼາຍ ກໍພ້ອມກນັ ໄປຕັດສິນໂທດທາ້ ວໂປ້ພາຍຫງຼັ ທໄີ່ ດທ້ ໍລະ ມານມນັ ມາໄດ້ໜຶງີ່ ມືົ້. ທໍາອິດໃຜໆກຄໍ ິດວູ່າທາ້ ວໂປ້ນ້ັົນຈະຕາຍແລວ້ ພຽງແຕູ່ວາູ່ ໄປເບິ່ີງການຕັດງ່າູ ໄມ້ລງົ ໄຫນຼ ້ໍາເທົ່າ ນ້ົັນແຕູ່ພໄໍ ປຮອດພວກເຂົາພັດເຫັນວູ່າທາ້ ວໂປຍ້ ງັ ມີຊີວິດຢູ່. ຝູ່າຍນາຍສະເພົາເມີ່ືອເຫັນຄົນມາຢູ່າງຫຼວງຫຼາຍແນວນ້ັົນກໍເລີຍຄິດວູ່າເຂົາພວມຈະມາແຫູ່ເອົາຕົນໄປເປັນພະ ຍາ, ຢາ້ ນວາູ່ ເຂາົ ຈະຈຕື່ີ ນົ ໝໍຈ່ິີງງວາກໜ້າໄປທາງອື່ນີ ເມອ່ືີ ທກຸ ຄົນໄປຮອດແລວ້ , ພະຍາກໍໄດອ້ ອກຄາໍ ສົງັ່ : 169

“ເສນາ! ຈົງປ້າງູ່າໄມ້ນົັ້ນລົງດຽວນົ້ີ! ເບິີ່ງແມ໋! ບັກໂປ້ມັນຍັງບໍ່ທັນຕາຍເທີ່ືອ ! ປ້າລົງໄວໆກູບ່ໍຢາກເຫັນໜ້າ ມນັ ອີກ !”. “ຟັງກູ່ອນ! ຟັງກູ່ອນ! ຂ້ອຍນົີ້ແມູ່ນຄົນຄ້າຂາຍເຄ່ີືອງ! ຢູ່າຟ້າວປ້າ! ໃຫ້ຂ້ອຍລົງໄປກູ່ອນ! ຂ້ອຍຊິເວົ້າເລ່ືີອງ ເປນັ ໄປສູ່ຟງັ !” “ມງຶ ບໍ່ຕ້ອງມາເວ້ົາຫຼາຍເລືີ່ອງອີກ ! ເກນີ ວູ່າກູສູນ ! ປາ້ ໂລດສູ ! ປ້າໃຫ້ມັນຫັກລົງໄວໆ ! ໃຫ້ມັນໄຫຼໄປຕາມ ນ້າໍ ນສ້ີົ າ !” ພວກເສນາກໍໄດ້ປະຕິບັດຕາມຄໍາສັ່ົງພະຍາພໍແຕູ່ງູ່າໄມ້ຫັກລົງນໍ້າພະຍາກໍຮູ້ສຶກໂລູ່ງໃຈເຖິງຈ່ົັງໃດຕົນເອງກໍໄດ້ ປາບຄົນຂົີ້ຕົວະຜູ້ໜ່ີຶງແລ້ວເປັນທີ່ຮຽບຮ້ອຍ, ໃນໃຈກໍຄຶດວູ່າບັກໂປ້ເອີຍມຶງບໍ່ເຫັນວູ່າຊິເກັົ່ງສໍ່າໃດເດໃຫ້ມຶງໄປຕົວະ ຕົ້ມຢູ່ເມືອງຜີພຸ້ນສາ !. ຫັຼງຈາກນ້ັົນບໍ່ດົນປານໃດເຂົາເຈົ້າພັດໄດ້ເຫັນທ້າວໂປ້ຢູ່ໃນບ້ານເວລານີົ້ໂປ້ ຕູ່າງເກົ່າຫຼາຍທ່ີສຸດປາກົດວູ່າມີ ຄວາມມ່ົັງມສີ ີສຸກຂົ້ຶນ, ເຄືີ່ອງນູຸ່ງຂອງຖືກໍມີແຕູ່ອັນງາມໆ. ມ້ືົໜີງຶ່ ທ້າວໂປກ້ ນໍ ູຸງ່ ຜ້າສະໂຫຼງໄໝໃສູ່ເສົ້ືອຜືນລາຄາແພງທ່ີ ສຸດເຂ້ົາໄປເຝຶ້າພະຍາ, ພະຍາເຫນັ ກເໍ ລຍີ ທ້ວງຖາມຂນົຶ້ ວູ່າ: “ໂອ ! ເຮັດແນວໃດເຈ້ົາຈີ່ິງກັບຄືນມາຄືແນວນົີ້ໄດ້, ຄືວູ່າທຸກສີ່ິງທຸກຢູ່າງປູ່ຽນໄປໝົດນັບທັງຮູບຮູ່າງວາດຊົງ ແລະເຄີ່ອື ງນງຸູ່ ຂອງຖື ?” “ຂາ້ ແຕູ່ພະຍາ ! ພະຍາໄດ້ສົງ່ ຜູ້ຂ້າໄປຮອດເມືອງໜຶ່ີງເມືອງນ້ັົນເປັນເມືອງໃຫຍູ່ພໍໄປເຖິງພວກເສນາອາມາດກໍ ຊກັ ໄລູ່ໄຕູ່ຖາມຜູ້ຂາ້ ເປັນການໃຫຍູ່, ສດຸ ທາ້ ຍ ກເໍ ຫັນວູ່າຜູ້ຂ້າບ່ໍມຄີ ວາມຜດິ ຫຍັງພວກເພິີ່ນຈິ່ີງປູ່ອຍໃຫ້ຜູ້ຂ້າໄປຕາມ ໃຈ. ກູ່ອນຈະກັບຂນົ້ຶ ມານົີ້ຂ້ານ້ອຍຍັງໄດ້ພົບ ບິດາ ມານດາຂອງພໍ່ພະຍາດຽວນ້ົີເພ່ີິນຢູ່ເມືອງມະຫັບມະຫາຍພຸ້ນເພິ່ີນ ເປັນຄົນຮົັ່ງມີທີ່ສດຸ ເພ່ີນິ ວູ່າຊຝິ າກໄຫເງິນໄຫຄາໍ ມາໃຫ້ພພໍ່ ະຍາແຕູ່ຍ້ອນວູາ່ ໄຫມັນໜັກໂພດຂ້ານອ້ ຍເອົາມາບ່ໍໄດ້ເພິີ່ນ ຈີິງ່ ຝາກແຕູ່ຜ້າຈໍານວນນີ້ົມາໃຫ້ພໍ່ພະຍາຕາງວູ່າເປັນເຄືີ່ອງຕອ້ ນ. ກ່ອູ ນຂ້ານ້ອຍຊິມານ້ົີເພິ່ີນຍັງໄດສ້ ົັ່ງຄວາມວູ່າ “ຖ້າພໍ່ ພະຍາມເີ ວລາຈງ່ົ ລົງໄປຫ້ນຼິົ ນໍາເພນ່ິີ ແດພູ່ ວກເພນ່ີິ ເຖາົ້ ແກູ່ຊະລາການຫຼາຍໄປໃສມາໃສກໍລາໍ ບາກ”. ເວົ້າສຸດແລ້ວທ້າວໂປ້ກໍຍ່ີືນຜ້າໄໝຄໍາຖະຫວາຍແກູ່ພະຍາພະຍາມີຄວາມດີໃຈຫຼາຍທ່ີສຸດ, ດີໃຈຫຼາຍກວູ່າໝູ່ ແມູ່ນເພ່ີິນໄດ້ຮັບຂູ່າວຄາວຈາກພໍ່ແລະແມູ່ຂອງເພີ່ິນ ເຊ່ິີງຕາຍຈາກເພິ່ີນໄປເປັນເວລາດົນນານແລ້ວເຖິງວູ່າເພີິ່ນຈະຢູ່ ເມອື ງມະຫັບມະຫາຍທ່ີໄກແສນໄກພຸ້ນ ເພ່ີິນຍັງອດົ ສາສົ່ງຂາູ່ ວຄາວ ແລະເຄ່ືີອງຕ້ອນຂອງຝາກມາຮອດລກູ ຮອດເຕ້ົາ. ພະຍາຮູ້ສຶກຊາບຊົຶ້ງໃນຄວາມຮັກແພງຂອງພແໍ່ ມຈູ່ ິີງ່ ຄຶດຢາກໄປເຫນັ ພກໍ່ ັບແມູ່ຂອງຕົນຈີ່ິງໄດຖ້ າມວິທີທຈີ່ ະໄປຫາພໍ່ ແມູ່ນໍາທ້າວໂປ້ວ່າູ : “ເຮັດແນວໃດຈງ່ີິ ຈະລງົ ໄປຫາພວກເພ່ີນິ ໄດ້ ?” ຈ່ງົ ຂຸດຂຸມໃຫ້ກວ້າງໆກະວາູ່ ນອນໄດຈ້ ັກ 13 ຄົນ”. 170

ພະຍາກໍໄດ້ອອກຄໍາສົັ່ງໃຫ້ເສນາອາມາດປະຕບິ ັດຕາມຄາໍ ແນະນໍາຂອງທ້າວໂປ້ເມອ່ືີ ຂຸດຂຸມແລວ້ ແລ້ວທ້າວໂປ້ ກໄໍ ດບ້ ອກໃຫ້ພະຍາແລະເຊົ້ອື ວົງລງົ ໄປນອນຢຽດຢໃູ່ ນຂມຸ ນັົ້ນ, ຈາກນນົ້ັ ທ້າວໂປ້ກຊໍ ະດິນຖົມແລວ້ ເອົາຟນື ມາຄນູ ຂຶົ້ນ ເທງິ ແລະເອາົ ໄຟຈດູ . ພແໍ ຕູ່ໄຟລກຸ ຂຶົ້ນທາ້ ວໂປ້ກອໍ ວຍພອນໃຫ້ພະຍາວາູ່ : “ຂໃໍ ຫ້ພະຍາຈົງ່ ໄດສ້ າໍ ເລດັ ຕາມຄວາມມັກຄວາມປາຖະໜາເທີ້ົນ !” ໃນເວລານົ້ນັ ໃຜໆກມໍ ີຄວາມດີອກົ ດີໃຈ ແລະ ມຄີ ວາມຮູ້ສກຶ ຄືກັນກັບທ້າວໂປ້ ເພາະເຂົາເຈ້າົ ກຽດຊງັ ພະຍາຜູ້ ຂີົ້ໂຫດສາມານນັ້ົນຫຼາຍ. ພາຍຫັຼງທີໄ່ ດ້ທາໍ ອຸບາຍຂ້າພະຍາແລ້ວທ້າວໂປກ້ ໍໄດຫ້ າວິທີຂຶ້ົນເປັນພະຍາແທນ, ສະນົັນ້ ໃນ ຕອນເດກິ ທຽູ່ ວຄນື ຂອງຄືນໜງີຶ່ ທາ້ ວໂປ້ໄດປ້ ີນຂົ້ຶນຕົ້ນໄມສ້ ງູ ໆແລ້ວຮອ້ ງຂຶ້ນົ ວ່າູ : “ດູລາບູ່າວໄພູ່ເສນາທຸກຄົນພາຍໃນເມືອງເອີຍ ! ເຮົາໄດ້ໄປຢາມພໍ່ແມູ່ຢູ່ທ່ີເມືອງມະຫັບມະຫາຍພຸ້ນ ກໍຍິນສະ ໜຸກມາກຫຼາຍ, ພໍ່ແມູ່ຂອງເຮົາກໍບໍ່ຍອມໃຫ້ເຮົາກັບຄືນມາອີກ. ສະນັົ້ນ ເຮົາກໍຈະບ່ໍກັບຄືນມາຄອງເມືອງນີົ້ອີກຕໍ່ໄປ ເຮົາຂໍມອບເມືອງນ້ົີໃຫ້ແກູ່ທ້າວໂປ້ເປັນຜູ້ສືບແທນຕາງວູ່າເປັນການຕອບແທນບຸນຄຸນທີ່ທທ້າວໄດ້ຊູ່ວຍເຮົາໃຫ້ໄດ້ ໄປພົບກບັ ພ່ໍແລະແມູ່ຂອງເຮາົ ໃຫ້ໝເູ່ ຈົ້າພ້ອມກນັ ໄປນໍາເອົາທ້າວໂປມ້ າຄອງເມືອງແທນເຮົາ”. ເມືີ່ອຕອນເຊົ້າຂອງມ້ົືໃໝູ່ໃຜທກໍໄດ້ເວ້ົາເຖິງສຽງທີ່ຕົນເອງໄດ້ຍິນໃນຄືນທີ່ຜູ່ານມາ, ບາງຄົນກໍຈືີ່ໄດ້ລະອຽດ ບາງຄນົ ກໍເວ້ົາຂາດວັກຂາດຕອນບໍ່ແຈູ່ມແຈງ້ , ສຸດທ້າຍເສນາອາມາດແລະຊາວເມືອງກໍໄດ້ຕົກລົງກັນເປນັ ນໍ້າໜ່ີຶງໃຈ ດຽວພອ້ ມກນັ ໄປເຊນີ ເອົາທາ້ ວໂປຂ້ ນ້ົຶ ເປນັ ພະຍາຄອງເມອື ງແທນພະຍາທຕີ່ າຍໄປແລ້ວນນັ້ົ . ທ້າວໂປ້ ໄດ້ກາຍເປັນພະຍາຄອງເມືອງ ສະເຫວີຍສຸກຢູ່ໃນຫໍຜາສາດລາຊະວັງ ທີ່ພຽບພ້ອມທຸກສີິ່ງທຸກອັນ. ເມືີອ່ ທ້າວໂປ້ໄດເ້ ປັນພະຍາຄອງເມືອງແລ້ວທາ້ ວກຍໍ ັງບໍ່ຫົງຼ ລືມປູ່ແລະຍູາ່ ພ້ອມດ້ວຍເມຍຮັກຂອງລາວ, ລາວຈ່ິີງໄດໄ້ ປ ນໍາເອົາປູ່ແລະຍູ່າພອ້ ມດ້ວຍເມຍມາຢນູ່ ໍາໃນພະລາຊະວັງ. ພະຍາໂປ້ໄດ້ປະຕິບັດຕາມກະບິນເມືອງໃນການປກ ຄອງຄື ຮກັ ແພງຊາວເມືອງທກຸ ຖ້ວນໜາ້ , ສະນັ້ນົ ໃຜໆກມໍ ີຄວາມຮັກແພງລາວ. ເລ່ີືອງ “ໂຈນສອງອາ້ ຍນອ້ ງ” ແຕູ່ຄາວຄົ້ັງກູ່ອນພຸ້ນຍັງມີເມືອງແຫູ່ງໜຶ່ີງເຊິີ່ງມີປະຊາຊົນອາໄສຢູ່ຢູ່າງໜາແໜ້ນ, ໃນເມືອງນັ້ົນມີຊາຍໂຈນ ສອງຄົນເປັນອ້າຍນ້ອງກັນພວກເຂົາເປັນລູກຊາຍຂອງພະຍາເມືອງນ້ົັນເອງ. ເວລາໃດທັງສອງອ້າຍນ້ອງນົັ້ນກໍມີແຕູ່ ທູ່ຽວຊອກຫາລັກເຄືີ່ອງຂອງປະຊາຊົນເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນຊາວເມືອງມີຄວາມເດືອດຮ້ອນແຕູ່ກໍບໍ່ມີໃຜເຮັດຫຍັງໃຫ້ ເຂົາທງັ ສອງໄດ້ເພາະເຂົາເປັນລູກຂອງພະຍາມະຫາກະສດັ . ໃນເມືອງນັົ້ນ ຍັງມີຜົວເມຍເຖ້ົາຄູ່ໜີຶ່ງເຊ່ິີງເປັນຄົນຂົ້ີຖ່ີສຸດຂະໜາດ, ຄວາມຂ້ົີຖີ່ຂອງສອງຜົວເມຍເຖົ້າຄູ່ນີົ້ ຈົນກ້າວໄປເຖິງບູ່ອນວູ່າບ່ໍມີໃຜຢາກໄປລ່ໍໄປໃກ້ເຮືອນຂອງເຂົາເຈົ້າເພາະຖ້າໄປດີບໍ່ດີຈະຖືກຕູ່ຫາວູ່າລັກເຄ່ືີອງ ແລະ ຈະຕ້ອງຖືກດູ່າວູ່າຕູ່າງໆນາໆ. ທັງສອງຜົວເມຍເຖົ້າຈິີ່ງຫາກພາກັນຢູ່ພາກັນກິນໄປຕາມວາດລູກເຕົ້າກໍບໍ່ມີຄືບ້ານຄື ເມອື ງເພ່ີິນ. ຕົກມາມື້ົໜງຶີ່ ເຖາົ້ ຜົວໄດຕ້ າຍໄປຍອ້ ນຄວາມແກູ່ຊະລາການ, ເຖົາ້ ເມຍຄດຶ ໃນໃຈວູ່າ: ຄັນຊິຫາໄທບາ້ ນໄທ 171

ເມືອງເພີ່ິນມາຫາມຂອນຜີນັ້ົນໄປຖ້ົິມໄທບ້ານເຂົາຊິຖາມເອົາເງິນຄູ່າຈ້າງນໍາຕົນ, ເງິນຄໍາທີ່ມີຢູ່ກໍຊິເສຍໄປລ້າໆບໍ່ໄດ້ ເຮດັ ແນວນນ້ັົ ບໄໍ ດຕ້ ອ້ ງຊອກຫາວທິ ີອືີນ່ … ເມ່ອືີ ແມູ່ເຖົ້າຄນົ ນ້ົັນ ຊອກຫາອບຸ າຍໃນການເອາົ ສບົ ຜົວໄປຖມ້ົິ ດ້ວຍວທິ ີ ອ່ີືນທີປ່ ະຢັດທ່ີສດຸ ໄດແ້ ລວ້ ລາວກເໍ ລີ່ມປະຕບິ ັດຕາມຄວາມຄດຶ ຂອງລາວ. ລາວໄດ້ເຮັດຫີບໜູ່ວຍໜຶີ່ງຂ້ົຶນມາ ກະວູ່າໝົດຊາກສົບຜົວຂອງລາວດ້ວຍໄມ້ເທົ່າທີ່ລາວມີຢູ່. ຫັຼງຈາກນົ້ັນ, ລາວກໄໍ ດຂ້ ນົ ເອົາເງນິ ຄາໍ ທລີ່ າວມຢີ ູ່ໃສເຂ້ົາໄປໃນຫີບນັນ້ົ ແລ້ວກໍທາໍ ທ່າູ ແກູ່ລາກອອກມາປາຍຊານແລ້ວກໍຈກົ ເອົາເງນິ ຄາໍ ເຫົ່ຼານ້ົັນອອກຕາກໄວ້ຢ່ທູ ີ່ຊານເຮືອນນົນ້ັ . ເມ່ີືອຮອດຕອນຄໍ່າມາລາວກໍເກັບກເູ້ ອົາເງິນຄາໍ ທີ່ຕາກຢູ່ນນັົ້ ເຂົາ້ ໃສູ່ຫີບ ຄືນແລ້ວແກູ່ເຂົ້າໄວ້ຕີນບູ່ອນນອນຂອງລາວ. ພໍຮອດມື້ົທີສອງສຽງຊູ່າລືວູ່າແມູ່ເຖົ້າຄົນນ້ັົນມີເງິນຫຼາຍຈົນວູ່າໄດ້ໃສູ່ ຫີບໄວ້ແລະເອົາອອກຕາກແດດທຸກມືົ້ກໍດັງໄປທົວ່ ບ້ານທ່ວົ ເມືອງ. ຄວາມຊາູ່ ລືອັນນົ້ີໄດ້ໄປຮອດຫູຂອງໂຈນສອງອ້າຍ ນ້ອງຢູາ່ ງວູ່ອງໄວແລະທັງສອງກໄໍ ດ້ຕິດຕາມການເຄ່ືີອນໄຫວຂອງແມູ່ເຖົ້າຄົນນນ້ັົ ຢູ່າງລະອຽດແລ້ວກພໍ າກັນວາງແຜນ ການລັກຫີບເງິນຂອງແມູ່ເຖ້ົາ. ສູ່ວນແມູ່ເຖົ້າເຈົ້າເລູ່ຄົນນ້ັົນຊ້ໍາພັດບ່ໍໄດ້ເຮັດຄືກັບທ່ີທຸກຄົນໄດ້ຮູ້ໄດ້ເຫັນ, ທຸກເທື່ີອທ່ີລາກຫີບເງິນນົັ້ນເຂົ້າ ຮອດໃນເຮືອນແລ້ວລາວກໍຈົກເອົາເງິນຄໍາອອກໄວ້ບູ່ອນອ່ີືນໝົດແລ້ວກໍສົບຜົວຂອງຕົນເຂົ້າໃສູ່ຫີບແທນ, ລາວໄດ້ ເອາົ ຫີບສົບຂອງຜວົ ລາວວາງໄວ້ຕີນບອູ່ ນນອນຂອງລາວສວູ່ ນ ລາວກໍນອນຕາມອັດທະຍາໄສຂອງລາວ. ໃນຄືນຂອງມົ້ືທີສອງນ້ົັນເອງໂຈນສອງອ້າຍນ້ອງກໍໄດ້ເຂົ້າໄປໃນເຮອື ນຂອງແມູ່ເຖາົ້ ດ້ວຍທູ່າທີລະມັດລະວັງ ແບບຂຸນໂຈນຈົນວ່າູ ແມູ່ເຖົ້າທີ່ນອນຢູ່ນົນ້ັ ກໍບ່ໍຮູ້ເມື່ີອຄງີ . ພໍແຕູ່ລູບຄໍາເບີິ່ງຫບີ ສົບທັງສອງກໍຮູ້ໂລດວູ່າແມູ່ນຫີບເງິນທີ່ ແມູ່ເຖົ້າແກູ່ອອກໄປຕາກຕອນກາງເວັນນັ້ົນ, ບໍ່ໄດ້ເວ້ົາຫຼາຍຄວາມທັງສອງກໍພ້ອມກັນຍົກເອົາຫີບໜູ່ວຍນົັ້ນອອກ ຈາກເຮອື ນແລວ້ ລົງຕະລູ່າງຟ້າວປບໜີ. ໃນຂະນະທີ່ຫາມຫີບໜູ່ວຍນັົນ້ ໄປຜູ້ເປນັ ອາ້ ຍຢທູ່ າງຫຼັງກໍຄດຶ ຂົຶ້ນໄດວ້ ່າູ ຫາກປັນກັນຕ້ອງໄດ້ປັນທ່ໍກນັ , ເຮັດ ແນວນັ້ົນບໍ່ໄດຕ້ ີ໊ເພາະເຮົາເປັນອາ້ ຍເຮາົ ຕ້ອງໄດລ້ ືີ່ນນ້ອງຂອງເຮາົ ມນັ ຈ່ີິງຊິຖືກແຕູ່ເມອ່ືີ ປນັ ນັົ້ນມນັ ຄຊື ບິ ໍ່ຍອມເດດັ ຂາດ, ບ່ໍໄດ້ ເຮົາຕອ້ ງຈກົ ເອົາເງນິ ໃນຫີບນີົ້ໄວ້ກູ່ອນຈ່ີິງຈະບໍ່ມີບນັ ຫາ. ຄິດໄດ້ແນວນນ້ົັ ແລ້ວຜູ້ເປັນອ້າຍກໍເອົາມືຈົກລົງໄປໃນ ຫບີ ມືເລີຍໄປຊູນກັບຫົວຄນົ ຕາຍ, ໝກໍ ໍເລີຍຮອ້ ງເຫຼີຂນ້ຶົ ໝົດແຮງວູ່າ “ຄົນ ! ຄນົ ! ຄົນ !”. ນ້ອງຊາຍບ່ໍຮູ້ເລີື່ອງຫຍັງໄດ້ຍິນຄໍາວູ່າ “ຄົນ” ພັດຄຶດວູ່າແມູ່ນຄົນໄລູ່ຕາມຫຼັງມາຈີິ່ງໄດ້ສາວບາດຕີນໄວຂົ້ຶນ ກວາູ່ ເກ່ົາ, ແກູ່ເອົາຜເູ້ ປນັ ອ້າຍຫົວປກັ ຫົວແຖໄປຕາມຫຼັງ. ສ່ວູ ນຜເູ້ ປັນອ້າຍນ້ັົນພດັ ຄດຶ ສົງໄສຂົຶ້ນມາອີກວູາ່ “ແມູນ່ ຄົນ ແທ້ຫຼືບໍ ?” ໝໍຈິ່ີງເອົາມືຈົກລົງໄປໃນຫີບນັົ້ນອີກ, ຈົກລົງໄປເລິກກວູ່າເກົ່າ, ມືໄດ້ໄປລູບກັບໜ້າຄົນທ່ີເຢັນຄືກັບໝ າກເຫັບ, ໝຈໍ ງິີ່ ແນູ່ໃຈຄກັ ງວູ່າແມນູ່ ຄົນຕາຍກໍເລຍີ ຮ້ອງເຫຼີເຫຼດີ ຂ້ົຶນແຮງກວ່າູ ເກົ່າວູ່າ “ຄນົ ! ຄົນ ! ຄົນອີຫ່ ຼີ !” ຜເູ້ ປັນ ນ້ອງໄດ້ຍິນພັດຄຶດວູ່າແມນູ່ ຄົນທ່ີໄລູ່ມານັົ້ນໃກ້ຊິທັນພວກຕົນກໍຈິີ່ງຟ້າວເອົາມືຫອດຫີບໜູ່ວຍນັ້ົນແລູ່ນຢູ່າງເອົາເປັນ ເອົາຕາຍ, ຜູ້ເປັນອ້າຍກໍຟາງຕ່ີືນທັງຢ້ານຈົນສົັ່ນລືມວູ່າພວມຫາມຫີບສົບ, ໝໍກໍທັງແລູ່ນທັງຫາມຫີບສົບຄູ່ກັບນ້ອງ, ໝໍຖືກນ້ອງແກູ່ໄປຢູ່າງຫົວປັກຫົວຄອນກະຟຸບກະຟາບ, ບາງເທືີ່ອທັງສອງກໍລົ້ມລຸກຄຸກຄານແຈູ່ຫາກບໍ່ມືໃຜປະຫີບ 172

ສົບໜູ່ວຍນັົ້ນ. ສຸດທ້າຍກໍພາກັນແລູ່ນໄປຕົກລົງເຫວ, ທັງຫີບທັງຄົນ ພ້ອມກັນລົງໄປກອງຢູ່ພືົ້ນເຫວກະດູກກອງ ເອາະເຍາະ, ຄົນໄປພຄໍ ົນຫບີ ໄປພຫໍ ບີ . 173

ບດົ ທີ 5 ບາງບດົ ເລືອີ່ ງໃນນທິ ານສດັ ເລອີື່ ງ ເສອື ເຖາົ້ ຈາໍ ສນິ ໃນປູ່າແຄມຝ່ົັງນ້ໍາແຫູ່ງໜີ່ຶງ ມີເສືອເຖ້ົາໂຕໜຶ່ີງເປັນພະຍາຂອງສັດທັງຫຼາຍຢູ່ໃນປູ່ານ້ັົນ. ເສືອເຖ້ົາມີຄວາມລໍາ ບາກເມ່ືີອຍລ້າ ໃນການທູ່ຽວອອກໄປຈັບສັດປູ່າອືີ່ນມາກິນເປັນອາຫານ. ມີມົື້ໜີຶ່ງ ມນັ ຈ່ິີງຮໍ່າເພີງໃນໃຈວູ່າ: “ເມ່ືີອກູ ເປັນພະຍາຄຸ້ມຄອງສດັ ທັງຫຼາຍຢູ່ໃນປູ່ານີົ້ແລ້ວ, ຈກັ ຂົບຄາບກິນເຂົາເສຍ ໂດຍເປີດເຜີຍກໍເປັນການບໍສ່ ົມຄວນ. ສັດ ທັງຫຼາຍຈະຕິຕຽນທານຂວັນກູໄດ້, ກູຄວນຫາອຸບາຍຢູ່າງໃດຢູ່າງໜ່ີຶງ”; ຄຶດແລ້ວຈ່ີິງສ່ັົງໃຫ້ສັດທັງຫຼາຍມາປະຊຸຼມ ແລ້ວເສືອເຖ້ົາກູ່າວວູ່າ: “ຫູຕາກຍູ ັງແຈ້ງໃສດີ, ທັງກໍາລັງວັງຊາກໍຍັງແຂງແຮງ ຈິີ່ງສາມາດປກຄອງໝູ່ເພືີ່ອນທັງ ຫຼາຍ ໃຫ້ຢູ່ເຢັນເປັນສຸກໄດ້. ບັດນີ້ົກູກໍເຖົ້າແກູ່ຫຼາຍແລ້ວ, ຫູຕາກໍບໍ່ດີກໍາລັງວັງຊາກໍຖອຍຫຼາຍ ກູ ຈິ່ີງຄຶດຢາກເຊົາ ພັກຜູ່ອນຈໍາສິນພາວະນາ, ແຜູ່ເມດຕາຫາຄວາມສຸກເພ່ືີອເປັນການບັນເທົາໂທດທ່ີໄດ້ເຮັດມາແລ້ວແຕູ່ເມື່ີອຍັງໜູຸ່ມ ອີກດ້ວຍ. ດັົ່ງນ້ັົນ ສູທັງຫຼາຍຢູ່າໄດ້ມາກຸກກວນກູ, ເວ້ົັນແຕູ່ເວລາໃດສູຫາກຜິດຖຽງເປັນຖ້ອຍເປັນຄວາມກັນສູຈີິ່ງ ມາຫາກູ, ກູຈະພິຈາ ລະນາພິພາກສາ”. ເສອື ດ່ົັງກູ່າວນ້ນັົ ກໍເຮັດອາການເໝືອນດັົ່ງຈໍາສິນ, ສະແດງຕົນເປັນຜບູ້ ໍລິສຸດຢູ່ ໃຕ້ຕົ້ນໄມຕ້ ນ້ົ ໜ່ີງຶ . ຕໍ່ມາມີກະຕູ່າຍໂຕໜ່ີຶງ, ອາໄສຢູ່ໃນໂພນປວກນ້ອຍໜູ່ວຍໜຶ່ີງໃນປູ່ານົັ້ນ. ວັນໜີຶ່ງກະຕູ່າຍອອກໄປຫາກິນ, ນກົ ກະທາໂຕໜຶີ່ງມາເຫັນໂພນປວກນົ້ັນ, ເປນັ ໜ້າສໍາລານມອີ າຫານບໍລສິ ຸດ ແລະ ສມົ ບູນດີຈິ່ີງເຂ້ົາໄປນອນອາໄສຢູ່. ເມ່ືີອກະຕູ່າຍກັບມາເຫັນນົກກະທາຢູ່ແທນບູ່ອນດັ່ົງນ້ັົນກໍຄຽດ, ຈ່ີິງກູ່າວວູ່າ: “ດູລານົກກະທາ ເຫດໃດມຶງຈ່ີິງມາຢູ່ ບູ່ອນກູ ! ໂພນໜູ່ວຍນົີ້ເປັນຂອງກູ, ກູຢູ່ມາແຕູ່ເຫິງແລ້ວ, ມຶງຈົ່ງອອກໜີໄປຢູ່ບູ່ອນອືີ່ນດຽວນີົ້” . ນົກກະທາຕອບ ວາູ່ : “ເຮີຍກະຕູ່າຍ ! ຖ້າກູມາໜົີ້ ເຫັນມຶງຢຫູ່ ້ັົນແລ້ວກມູ າແຫຍ້ມາຊງິ ເອາົ ດັົ່ງນ້ັົນ, ກແໍ ມູນ່ ກູເປັນຜ້ຮູ ້າຍມາຍາດບ່ອູ ນ ມງຶ ແທ້. ແຕູ່ນົ້ີກມູ າບໍ່ເຫັນໃຜເຫັນແຕູ່ໂພນເປົ່າໆ, ກູຈ່ີິງເຂ້ົາຢູ່ເຫດໃດມຶງຈ່ີິງວູ່າກູມາຍາດທດີ່ ິນທີ່ຢູ່ຂອງມຶງ” ນົກກະ ທາ ແລະ ກະຕູ່າຍຖຽງກນັ ໄປມາຫາຜຕູ້ ດັ ສນິ ບ່ໍໄດ້ ສອງເຂອື ຈີ່ິງພ້ອມກນັ ໄປຫາເສອື ເຖາົ້ ໃຫ້ຕດັ ສິນ, ເລົ່າເຫດການທີ່ ຜິດຖຽງກັນໃຫ້ເສືອເຖົ້າຟັງ, ເສືອເຖົ້າຈ່ິີງວູ່າລູກທັງສອງຢູ່ໄກໂພດ ພໍ່ນ້ົີເຖົ້າແກູ່ຫຼາຍແລ້ວຫູຕາບ່ໍສູ້ດີ, ເວົ້າຢູ່ໄກບໍ່ໄດ້ ຍນິ ຂໍເຊີນຫຍັບເຂ້ົາມາໃກ້ໆຈັກໜ້ອຍແດູ່. ພໍກະຕູ່າຍກັບນົກກະທາຫຍັບເຂົ້າໄປໃກ້, ເສອື ເຖາ້ົ ກໍຄຸບເອົາສັດທັງສອງ ນນ້ົັ ມາກິນເສຍ. ເລອີ່ື ງ ຊາ້ ງກບັ ນກົ ຈອກຟາ້ ແຕູ່ກ້ົີແຕູ່ກູ່ອນໄດ້ມີນົກຈອກຜົວເມຍຄູ່ໜີ່ຶງເຮັດຮັງຢູ່ປູ່າໄຜູ່ແຫູ່ງໜີຶ່ງ. ຄ້ົັງນັົ້ນມາຊ້າງສານຕົວໜີຶ່ງເລາະຊອກ ຫາກິນມາທາງນັົ້ນ. ນາງນກົ ຈອກຢາ້ ນຊາ້ ງດງຶ ຮຽວໄຜທູ່ ີ່ຮັງຂອງຕົນຢູ່ຈງິີ່ ອ້ອນວອນຊາ້ ງວາູ່ : - “ເຈົ້າກູຜູ້ປະເສີດທີ່ນີົ້ເປັນບູ່ອນອາໄສຂອງພວກຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ເວລານ້ີົລູກຂອງຂ້າພະເຈ້ົາກໍຍັງອູ່ອນນ້ອຍ ບິນບໍ່ທັນໄດ,້ ຂທໍ ານນໍາເຈົ້າກຢູ ູາ່ ໄປດຶງຮຽວໄຜູ່ທອ້ ນ, ກະລນຸ ນາຫຼີກໄປທາງອນື່ີ ສາ”. ຊ້າງໄດ້ຍິນນາງນົກຈອກເວົ້າແນວນ້ັົນ ກໍອວດສໍາຫາວວູ່າຕົນມີກໍາລັງ ຕອບນາງນົກຈອກດ້ວຍລັກສະນະ ຂົ່ມຂູ່ແບບຜ້ມູ ີອາໍ ນາດວູ່າ: - “ບະ ! ອີນ່ າງນກົ ນອ້ ຍເຫດໃດມຶງຈິງ່ີ ມາເຮດັ ຮັງກດີ ຂວາງບູ່ອນຢູຫ່ າກິນຂອງກູ, ທປີ່ ູາ່ ນີ້ົແມ່ນູ ເຂດແດນຂອງ ກໝູ ດົ , ໃຜຈະມາສະແດງຄວາມໃຫຍໂູ່ ຕຢູ່ບອູ່ ນຫາກິນຂອງກແູ ມູ່ນບໍ່ໄດເ້ ດັດຂາດ” ວູ່າແລ້ວກເໍ ອົາງວງດຶງຮຽວໄຜູ່ ບູ່ອນທນ່ີ ົກເຮດັ ຮງັ ໃສນູ່ ັົນ້ ມາຍໍ່າຍີຢຽບລູກອອູ່ ນຂອງນາງແປກບັ ດິນ ແລ້ວກໜໍ ໄີ ປ. 174

ນາງນົກມຄີ ວາມໂສກເສົ້າເສຍໃຈເປັນອນັ ມາກ ຈງ່ີິ ໜູ່ຽວວອນນກົ ຕວົ ຜົວວ່າູ : - “ເຮດັ ຈ່ົັງໃດເຮົາຈິງີ່ ຈະແກແ້ ຄນ້ ສດັ ໂຫດຮາ້ ຍຕວົ ໃຫຍູ່ນົີໄ້ ດ້”. ນກົ ຕົວຜວົ ເຫັນເມຍທຸກໂສກ ດງັົ່ ນນ້ົັ ຈງິ່ີ ພາ ກນັ ໄປປກສານໍາສ່ຽູ ວກາ,ເລົ່າເຫດການກູ່ຽວກບັ ຄວາມໂຫດຮ້າຍຂອງຊາ້ ງໃຫກ້ າຟງັ ຕະຫອຼ ດ, ກາຈງີິ່ ເວ້ົາອອຍໃຈຜວົ ເມຍນກົ ຈອກ ແລະ ແນະນາໍ ວູາ່ : - “ຄວນຫາທາງຕໍສ່ ້ສູ ັດຕນູ ້ົນັ , ເຮາົ ເອງກຈໍ ະຊວູ່ ຍສຸດຄວາມສາມາດ” ວາູ່ ແລ້ວກໍແນະນາໍ ໃຫ້ສຽູ່ ວກົບອີກ. ເມືີ່ອໄປເຖິງກົບເຂົາກໍເລ່ົາເຫດການໃຫ້ກົບຟັງພ້ອມທັງຂໍໃຫ້ສູ່ຽວກົບຊູ່ວຍເຫືຼອ. ເມືີ່ອກົບໄດ້ຟັງດັ່ົງນົັ້ນ ກໍມີ ຄວາມເຫນັ ໃຈນາໍ ຄູ່ຜວົ ເມຍນົກຈອກເປນັ ອັນມາກແລວ້ ຈ່ິີງເວົາ້ ໃຫກ້ ໍາລງັ ໃຈວາູ່ : - “ສູ່ຽວເອີຍ ! ຊ້ງໂຕນົ້ັນມັນອວດສະຫາວ ອ້າງຕົວວູ່າເປັນສັດໃຫຍູ່ ແລະ ມີກໍາລັງຫຼາຍໃຜບໍ່ສາມາດສູ້ມັນ ໄດ້ມັນມັກຂົ່ມເຫັງຜູມ້ ີກໍາລັງນ້ອຍ ຫືຼ ບມໍ່ ີກໍາລັງ. ແຕູ່ວູ່າຜູ່ມີພະຫຍາປັນຍາທີ່ສ້ຽມແຫຼມ, ມີກົນອຸບາຍທີ່ສະຫຼາດກໍ ສາ ມາດເອາົ ຊະນະຜູ້ມີກໍາລງັ ໄດ”້ . ກບົ ກເໍ ລ່າົ ເລືອ່ີ ງເຕົາ່ ກັບຄດຸ ແຂູງ່ ຂນັ ກັນໃຫ້ນົກຈອກຟັງ ແລະ ກົບຍັງເວົ້າຕ່ໄໍ ປອີກວູ່າ: ດົ່ັງນັົ້ນ ພວກເຮົາຄວນພ້ອມພຽງກັນ ຄຶດຫາອຸບາຍກໍາຈັດຊ້າງຕົວນ້ັົນໃຫ້ໄດ້ເພາະເພີິ່ນວູ່າ “ຄວາມສາມັກຄີ ໂຮມກໍາລັງກັນຂອງສີ່ິງເຫັຼກນ້ອຍກໍສາມາດເຮັດໃຫ້ວຽກງານທຸກຢູ່າງຕ້ອງສໍາເລັດຜົນຕາມປະສົງຄືກັບຫຍ້າ, ທີ່ຝ້ຶັນ ກັນເປັນເຊືອກກໍສາມາດຜູກຊ້າງສານທີ່ມີກໍາລັງແຮງໄດ້, ອັນກໍາລັງແຮງຂອງໝູ່ບໍ່ມີແນວໃດຈະທໍາລາຍໄດ້ດອກ ສ່ຽູ ວເອຍີ ”. ຫັງຼ ຈາກນ້ົນັ ນກົ ຈອກ, ກາ ແລະ ກົບຈິ່ີງພາກນັ ໄປຫາແມງວັນຂຽວອີກ ເມີ່ືອໄປເຖິງກເໍ ລ່ົາເຫດການທຸກຢູ່າງ ໃຫ້ສູຽ່ ວແມງວນັ ຂຽວຟັງ, ແມງວັນຂຽວຈງິ່ີ ເວົາ້ ວູາ່ : - “ດີແລ້ວສູ່ຽວເອີຍ ! ຖ້າພວກເຮົາພ້ອມພຽງກັນກໍຕ້ອງຜາບຊ້າງຕົວນົັ້ນໄດ້ແທ້, ແຕູ່ເຮົາຕ້ອງມີອຸບາຍທີ່ສະ ຫາຼ ດ ຈງ່ີິ ປາສະຈາກຄວາມວບິ ັດເສຍຫາຍໄດ”້ . - “ພວກເຮາົ ຕ້ອງຄຶດຫາອຸບາຍທີແ່ ນບນຽນປາສະຈາກຄວາມເສຍຫາຍໄດ້”. ຄັນແລວ້ ຈິີ່ງຊວນເອາົ ສູ່ຽວທງັ ໝົ ດໄປຫານົກຫອນຂວານ (ນກົ ໃສ) ເລົ່າເຫດການທກຸ ຢ່າູ ງໃຫ້ຟງັ ນົກໃສໄດ້ເວ້າົ ວາູ່ : - “ພວກເພືີ່ອນມາຂຄໍ ວາມຊວູ່ ຍເຫືອຼ ໃນຄ້ັົງນ້ົີ ເຮົາບໍ່ຂນີ ແລະ ຍນິ ດຊີ ່ວູ ຍເຫອືຼ ” . ເມື່ີອສັດເຫົຼ່ານົັ້ນປກສາຕົກລົງກັນແລ້ວ ກໍໄປຈັດການຊ້າງຕາມທ່ີນັດໝາຍໄວ້, ໃຫ້ກາກັບນົກຫອນຂວານ ໄປລອບສບັ ຕາຊ້າງໃນເວລາມນັ ນອນຫັຼບ, ຕາຊ້າງເປັນບາດແລ້ວໃຫ້ແມງວນັ ຂຽວໄປໄຂູ່ໃສ່.ູ ເມ່ີືອຕາຊາ້ ງບອດເພາະ ໜອນເຈາະ ແລວ້ ຈງິີ່ ພາກັນໄປບອກສູ່ຽວກົບ, ໃຫສ້ ູ່ຽວກົບພາບໍລິວານໄປຮອ້ ງທີ່ປາກເຫວ, ຊ້າງສານຕາບອດທີ່ອຶດ ຫຍ້າ ແລະ ນາ້ໍ ມາຫາຼ ຍວັນ, ຄັນໄດ້ຍນິ ສຽງກົບຮ້ອງ ກເໍ ຂົາ້ ໃຈວູ່າມີໜອງນ້າໍ ຢູ່ທາງສຽງນນ້ົັ ຈິ່ີງຍູ່າງຊັດເຊງົມງວາໄປ ທີປ່ າກເຫວ ເລຍີ ພະລາດຕກົ ເຫວຕາຍ. ເລ່ອືີ ງ ຄນົ ຕກຶ ເບດັ ແລະ ກາ ໃນປາງກູ່ອນຍັງມີຊາຍຄົນໜຶີ່ງ ມົ້ືໃດກໍໄປຕຶກເບັດຢູ່ກ້ອງຕົ້ນໄຮແຄມໜອງ. ໃນຂະນະນ້ົັນມີກາໂຕໜຶ່ີງໄດ້ ບິນໄປຈັບງາູ່ ໄຮຫຽຼ ວລງົ ເບ່ງີິ ຄົນຕກຶ ເບັດ ແລວ້ ຖາມວາູ່ : - ເປັນແນວໃດຕກຶ ເບດັ ກໍພໍໄດ້ປາພກໍ ນິ ພໍຢູບ່ ໍ ? - ຟ້າເອີຍ ! ຈັ່ົງແມູ່ນຕົນເອງຕົວະຕົນເອງ, ແຕູ່ລະມົ້ືເມືີ່ອຈັບຄັນເບັດອອກໄປກໍຄິດໃນໃຈວູ່າ, ວູ່າຈົ່ັງໃດມື້ົນີ້ົ ຕອ້ ງໄດ້ປາມາກິນ ແຕູ່ຕົວຈິງແລ້ວມື້ົບ່ໍໄດ້ຊໍ້າພັດຫຼາຍກວູ່າມືົ້ໄດ້. ຄົນຕຶກເບັດຕອບກາຢູ່າງເບີື່ອໜູ່າຍໃນຊີວິດປະຈໍາ ວັນຂອງຕົນ. 175

- “ສະພາບຂອງເຈົ້າ ກໍບໍ່ຕູາ່ ງຫຍງັ ກບັ ຂ້ອຍດອກ, ມົື້ໃດ ກບໍ ນິ ໄປທວ່ົ ທກຸ ແຫູ່ງຫນົ ເພີື່ອຊອກຫາກິນ, ແຕູມ່ ົື້ ອ່ີມມີໜ້ອຍ, ສູ່ວນຫຼາຍມີແຕູ່ມ້ົືອຶດ, ພວກເຮາົ ຈົ່ັງແມູ່ນຕົກຢູ່ໃນໂຊກຊະຕາກໍາດຽວກັນນໍ, ຄັນຊ້ັົນພວກເຮົາມາຜູກ ສູຽ່ ວກັນເທາະ ” ກາເວາົ້ . - “ເອີສູ່ຽວເອີຍ ! ຄັນຊົັ້ນມນັ ກໍເປັນການດີແລວ້ ” ຄົນຕຶກເບດັ ຕອບ. - “ສ່ຽູ ວ ! ໂຕຢາກເປນັ ພະຍາບໍ່ ? ” ກາຖາມຄົນຕກຶ ເບດັ . - “ພະຍາໃຜກໍມັກຫ້ົັນແລ້ວສ່ຽູ ວເອີຍ, ແຕເູ່ ຮດັ ຈົງ່ັ ໃດຈງິ່ີ ຊເິ ປັນພະຍາໄດ”້ .ຄົນຕກຶ ເບດັ ຕອບ ແລະ ຖາມຄືນ. - “ເອີ ! ຄັນຈ່ົັງຊົັນ້ ກບໍ ໍ່ຍາກເພາະດຽວນີ້ົພະຍາເມືອງພະລານະສີຕາຍແຕູ່ເຂາົ ຍັງເອົາຊາກສບົ ໄດ້ໃນພະລາຊະວັງ ຢ.ູ່ ກູ່ອນອນ່ືີ ໝດົ ໃຫສ້ ່ຽູ ວຊມີ ໝາກໄຮນ້ົກີ ອູ່ ນ, ຖາ້ ເຫັນວູ່າຫວານເຮົາຈະເອາົ ໂຕໄປເມືອງພະລານະສີ ເປັນພະຍາປູ່ຽນ ພະຍາທີ່ຕາຍນົ້ັນ, ແຕູ່ກົງກັນຂ້າມ, ຖ້າເພືີ່ອນເຫັນວູ່າໝາກໄຮຂົມເພີື່ອນຈະເປັນພະຍາບ່ໍໄດ້” ພໍເວົ້າແລ້ວກາຈ່ິີງຄາຍ ໝາກໄຮອອກໃຫ້ຄົນຕຶກເບັດກິນ. ເຖິງຈະຮູ້ວູ່າໝາກໄຮຂົມທີ່ສຸດ, ແຕູ່ຍ້ອນຍາກເປັນພະຍາ ຄົນຕຶກເບັດເວົ້າຕົວະ ກາວູາ່ “ຫວານ” ກາຈິ່ີງເວົ້າຕີືມ່ ວາູ່ : - “ສ່ຽູ ວ ! ໂຕຈະປະຕິຍານຕົນຕ່ເໍ ຮົາແນວໜຶງ່ີ ໄດບ້ ໍ່ ?” ເມືີ່ອໂຕໄດເ້ ປັນພະຍາແລວ້ ແຕູ່ລະເດອື ນຕ້ອງຂ້າຄວາຍໃຫເ້ ຮາົ ກນິ ໂຕໜຶີ່ງ, ຄັນໂຕຮັບປາກວູ່າຈະປະຕິບັດໄດ້, ເຮົາຈງີ່ິ ຈະເອາົ ໂຕໄປ” . - “ໄດ້ແທ້ສູ່ຽວ” ຄົນຕຶກເບັດໄດ້ຮັບປາກຕໍ່ກາ. ຈາກນົ້ັນ ກາຈີ່ິງໝູບລົງໃຫ້ຄົນຕຶກເບັດຂຶ້ົນຂ່ີຫັຼງແລ້ວພາບິນ ມຸູ່ງໜ້າສູ່ເມືອງພະລານະສີ, ທັງສອງໄດ້ໄປຮອດພະລາຊະວັງເມືອງໃນຕອນເດິກງຽບສະຫງັດເປັນເວລາທ່ີພວກເສນາ ອາມາດ ແລະ ສະໜມົ ກມົ ມະວງັ ທັງຫາຼ ຍພວມຫບັຼ ສະນິດ. ສວູ່ ນກາເມີ່ອື ອະທິບາຍແນະນໍາເລູ່ຫູ່ຼຽມຕ່າູ ງໆໃຫ້ຄົນຕຶດເບັດເຂົ້າໃຈຢູ່າງລະອຽດຖີ່ຖ້ວນແລ້ວຈີ່ິງນໍາເອົາຊາກ ສົບພະຍາໄປຖິົ້ມໄວ້ກາງດົງເລິກແຫູ່ງໜຶີ່ງ. ສູ່ວນຄົນຕຶກເບັດກໍປະຕິບັດຕາມ ຄໍາແນະນໍາຂອງກາ, ເຂົ້າໄປນອນຢູ່ໃນ ໂລງແທນຊາກສົບຂອງພະຍາ ແລວ້ ເອົາຝາອດັ ໄວຄ້ ເື ກົາ່ , ຈາກນົັນ້ ຈີ່ງິ ຕົບຝາໂລງນັ້ນົ ດ້ວຍຄວາມຕນີ່ື ຕກົ ໃຈ, ພວກເຂົາ ຈ່ິີງປຸກກັນລຸກ ແລ້ວມາໄຂຝາໂລງເບີ່ິງ, ເຂ້ົາໃຈວູ່າແມູ່ນພະຍາທ່ີຕາຍໄປແລ້ວນ້ັົນຄືນມາ, ເຂົາ ຈິ່ີງໂຊມເອົາຄົາ ຕຶກເບັດນນົັ້ ອອກຈາກໂລງແລ້ງຟ້າວເອາົ ນາ້ໍ ອບົ ນ້າໍ ຫອມອາບສົງໃຫ.້ ຄນົ ຕຶກເບດັ ຈງ່ິີ ກາຍເປນັ ພະຍາເມອື ງພາລານະສີ ແຕມູ່ ືົນ້ ົັ້ນມາ. ເມອືີ່ ໄດ້ເປນັ ພະຍາແລ້ວ ຄົນຕຶກເບັດຈ່ງິີ ເວົ້ານໍາເສນາອາມາດທງັ ຫຼາຍວ່າູ : - “ເສນາອາມາດທັງຫຼາຍ ! ຖາ້ ຜູ້ໃດກິນໝາກໄມ້ວເິ ສດນຫ້ົີ າກຮສູ້ ກຶ ວູ່າມີລົດຫວານ, ຜ້ນູ ັນ້ົ ຈະມີອາຍຸໝ້ນົັ ຍືນ , ກູມີຊວີ ດິ ຄືນມາໄດກ້ ໍຍອ້ ນກນິ ໝາກໄມ້ວເິ ສດນີ້ເົ ອງ, ອກີ ອັນໜີຶງ່ ກຕູ າຍແລ້ວກັບຄືນມຊີ ີວິດອກີ ກຍໍ ອ້ ນຮາູ່ ງກາຍ, ຜິວໜັງ, ສຽງປາກ ແລະ ທູ່າທາງຕູ່າງໆ ຈ່ິີງໄດ້ປູ່ຽນແປງໄປໝົດ, ພໍເວົ້າກັນດົ່ັງນົ້ັນພະຍາປອມຈິ່ີງເອົາໝາກໄຮເຊີິ່ງ ກາໄດ້ຄາຍໃຫ້ຕນົ ກນິ ໃນເມ່ືອີ ກູ່ີອນມາໃຫ້ເສນາທັງຫຼາຍຊີມລອງເບີິ່ງ. ພວກເສນາເຫົ່ຼານ້ົັນຜໃູ້ ດກໍຮູ້ສກຶ ວູ່າມີລົດຂົມ ແຕຍູ່ ້ອນຍາກມອີ າຍຸຍນື ດັງົ່ ນ້ນົັ ຜໃູ້ ດກໍຕອບວູ່າມີລດົ ຫວານທ່ີສດຸ ” . ນັບແຕູມ່ ້ຄົື ນົ ຕກຶ ເບັດໄດເ້ ປັນພະຍາ ມແີ ຕ່ເູ ມາົ ມົວນໍາຄວາມຮົ່ັງມ,ີ ຄວາມສະໜຸກສະບາຍ, ເງນິ ຄໍາຊບັ ສົມບດັ ແລະ ເພິ່ີງພໍໃຈນໍາສະໝົມກົມມະວັງທຸກເມືີ່ອທຸກເວລາເລີຍລືມຄໍາສັນຍາຂອງກາ. ກາໄດ້ກິນແຕູ່ຄວາຍຕົວດຽວທີ່ ພະຍາປອມໄດ້ໃຫ້ແຕູ່ຄາວເປັນພະຍາໃໝູ່ພຸ້ນ ນອກນນ້ົັ ແມູ່ນບໍ່ໄດ້ພົບຊີ້ນົ ຄວາມຈັກເທ່ືີອມັນຈໍາຕ້ອງບິນໄປຊອກຫາ ກິນທຸກແຫູ່ງທກຸ ຫົນ,ມື້ົໄດ້ກິນອີ່ມແມູ່ນມີໜ້ອຍຄືກັບສະພາບເມີື່ອກູ່ອນ. ກາເກີດເສຍໃຈມົື້ໜຶ່ີງຈິີງ່ ບິນມຸ້ງໜ້າເຂົ້າສູ່ ພະລາຊະວງັ ແລະ ເວ້ົາລວງພະຍາປອມວາູ່ : 176

- “ພະຍາເອີຍ ! ເວລາຂ້າພະເຈ້ົາບິນໄປຊອກຫາກິນໄດ້ພົບເພັດກ້ອນໜຶ່ີງ, ຖ້າເພັດກ້ອນນີ້ົຢູ່ໃນກໍາມືຜູ້ໃດຜູ້ ນົັ້ນຈະມີຊ່ີືສຽງໂດງດັງມີລິດເດດຈົນເຖິງກັບບິນບົນໄດ້, ຂ້າພະເຈົ້າຄິດຈະເອົາມາຕ້ອນພະຍາຢູ່, ແຕູ່ຍ້ອນຂ້າພະເຈ້ົາ ແມູ່ນຊາດຕ່ໍາຕ້ອຍບໍ່ອາດຈະເຂົ້າໃກ້ກ້ອນເພັດວິເສດນັົ້ນໄດ້, ຖ້າຕ້ອງການເຊີນພະຍາໄປນໍາເອົາກ້ອນເພັດກັບ ຂ້າພະເຈົ້າດຽວນີ້ົເຖີດ” ພໍພະຍາປອມໄດຟ້ ັງດົງັ່ ນ້ັົນກມໍ ີຄວາມດີໃຈທ່ີສດຸ ແລ້ວຮີບຂນົ້ຶ ຂຫ່ີ ັຼງກາ ພອ້ ມທງັ ສ່ງັົ ໃຫພ້ າບິນ ໄປສູ່ບູ່ອນກອ້ ນເພດັ ວິເສດນົ້ັນໄວໆ. ກາຈິີ່ງຟ້າວບິນໄປສກູ່ ົກໄຮແຄມໜອງເຊິ່ງີ ເປັນບູ່ອນຕກຶ ເບັດເມ່ອືີ ກອູ່ ນວາງຄົນ ຕຶກເບັດໄວ້ກອ້ ງຕນົ້ ໄຮບູ່ອນເກາ່ົ ແລວ້ ຈິງ່ີ ບນິ ຂ້ນຶົ ໄປຈັບຢງູ່ າູ່ ໄຮ. ເປນັ ອັນວູ່າທັງສອງໄດ້ກັບມາສອູ້ າຊບີ ເດມີ . ເລີ່ອື ງ ເສອື ເຖາ້ົ ຈາໍ ສນິ ໃນປູ່າແຄມຝົ່ັງນ້ໍາແຫູ່ງໜີ່ຶງ ມີເສືອເຖົ້າໂຕໜ່ີຶງເປັນພະຍາຂອງສັດທັງຫຼາຍຢູ່ໃນປູ່ານັົ້ນ. ເສືອເຖົ້າມີຄວາມລໍາ ບາກເມືີ່ອຍລ້າ ໃນການທູ່ຽວອອກໄປຈັບສັດປູ່າອີື່ນມາກິນເປັນອາຫານ. ມີມົ້ືໜ່ີຶງ ມັນຈີ່ິງຮໍ່າເພີງໃນໃຈວູ່າ: “ເມື່ີອກູ ເປນັ ພະຍາຄຸ້ມຄອງສັດທງັ ຫາຼ ຍຢູ່ໃນປູ່ານີົ້ແລ້ວ, ຈກັ ຂົບຄາບກນິ ເຂົາເສຍ ໂດຍເປີດເຜີຍກໍເປັນການບສໍ່ ົມຄວນ. ສັດ ທັງຫຼາຍຈະຕິຕຽນທານຂວັນກູໄດ້, ກູຄວນຫາອຸບາຍຢູ່າງໃດຢູ່າງໜ່ຶີງ”; ຄຶດແລ້ວຈ່ີິງສັ່ົງໃຫ້ສັດທັງຫຼາຍມາປະຊຸຼມ ແລ້ວເສືອເຖົ້າກູ່າວວູ່າ: “ຫູຕາກູຍັງແຈ້ງໃສດີ, ທັງກາໍ ລັງວັງຊາກຍໍ ັງແຂງແຮງ ຈິີ່ງສາມາດປກຄອງໝູ່ເພື່ີອນທັງ ຫຼາຍ ໃຫ້ຢູ່ເຢັນເປັນສຸກໄດ້. ບັດນີົ້ກູກໍເຖົ້າແກູ່ຫຼາຍແລ້ວ, ຫູຕາກໍບ່ໍດີກໍາລັງວັງຊາກໍຖອຍຫຼາຍ ກູ ຈີິ່ງຄຶດຢາກເຊົາ ພັກຜູ່ອນຈໍາສິນພາວະນາ, ແຜູ່ເມດຕາຫາຄວາມສຸກເພື່ີອເປັນການບັນເທົາໂທດທ່ີໄດ້ເຮັດມາແລ້ວແຕູ່ເມ່ືີອຍັງໜຸູ່ມ ອີກດ້ວຍ. ດ່ັົງນົັ້ນ ສູທັງຫຼາຍຢູ່າໄດ້ມາກຸກກວນກູ, ເວ້ັົນແຕູ່ເວລາໃດສູຫາກຜິດຖຽງເປັນຖ້ອຍເປັນຄວາມກັນສູຈີິ່ງ ມາຫາກູ, ກູຈະພິຈາ ລະນາພິພາກສາ”. ເສອື ດົັງ່ ກູ່າວນນ້ັົ ກໍເຮັດອາການເໝືອນດ່ງົັ ຈາໍ ສິນ, ສະແດງຕົນເປັນຜູບ້ ໍລສິ ຸດຢູ່ ໃຕ້ຕົ້ນໄມ້ຕ້ນົ ໜີຶງ່ . ຕໍ່ມາມີກະຕູ່າຍໂຕໜ່ຶີງ, ອາໄສຢູ່ໃນໂພນປວກນ້ອຍໜູ່ວຍໜຶີ່ງໃນປູ່ານັົ້ນ. ວັນໜຶ່ີງກະຕູ່າຍອອກໄປຫາກິນ, ນົກກະທາໂຕໜ່ີຶງມາເຫັນໂພນປວກນ້ົັນ, ເປນັ ໜ້າສໍາລານມີອາຫານບໍລສິ ຸດ ແລະ ສົມບູນດີຈ່ງີິ ເຂົ້າໄປນອນອາໄສຢູ່. ເມ່ືີອກະຕີູ່າຍກັບມາເຫັນນົກກະທາຢູ່ແທນບູ່ອນດົັ່ງນົັ້ນກໍຄຽດ, ຈີິ່ງກູ່າວວູ່າ: “ດູລານົກກະທາເຫດໃດມຶງຈີິ່ງມາຢູ່ ບູ່ອນກູ ! ໂພນໜູ່ວຍນົ້ີເປັນຂອງກູ, ກູຢູ່ມາແຕູ່ເຫິງແລ້ວ, ມຶງຈ່ົງອອກໜີໄປຢູ່ບູ່ອນອືີ່ນດຽວນົ້ີ” . ນົກກະທາຕອບ ວູ່າ: “ເຮີຍກະຕູ່າຍ ! ຖ້າກູມາໜີົ້ ເຫັນມຶງຢູ່ຫົ້ັນແລ້ວກມູ າແຫຍ້ມາຊິງເອາົ ດົັ່ງນັົ້ນ, ກໍແມນູ່ ກເູ ປນັ ຜູ້ຮ້າຍມາຍາດບ່ອູ ນ ມຶງແທ້. ແຕູ່ນ້ົີກູມາບໍ່ເຫັນໃຜເຫັນແຕູ່ໂພນເປ່ົາໆ, ກູຈີ່ິງເຂົ້າຢູ່ເຫດໃດມຶງຈ່ິີງວູ່າກູມາຍາດທີ່ດິນທີ່ຢູ່ຂອງມຶງ” ນົກ ກະທາ ແລະ ກະຕູ່າຍຖຽງກັນໄປມາຫາຜູ້ຕັດສິນບ່ໍໄດ້ ສອງເຂືອຈິີ່ງພ້ອມກັນໄປຫາເສືອເຖົ້າໃຫ້ຕັດສິນ, ເລົ່າ ເຫດການທີ່ຜິດຖຽງກັນໃຫເ້ ສອື ເຖົ້າຟງັ , ເສືອເຖ້າົ ຈິງ່ີ ວູ່າລູກທງັ ສອງຢູ່ໄກໂພດ ພໍ່ນເີົ້ ຖ້ົາແກຫູ່ ຼາຍແລວ້ ຫຕູ າບໍສ່ ູ້ດ,ີ ເວົ້າ ຢູ່ໄກບໍ່ໄດ້ຍິນຂໍເຊີນຫຍັບເຂົ້າມາໃກ້ໆຈັກໜ້ອຍແດູ່. ພໍກະຕູ່າຍກັບນົກກະທາຫຍັບເຂ້ົາໄປໃກ້, ເສືອເຖົ້າກໍຄຸບເອົາ ສັດທັງສອງນົັ້ນມາກນິ ເສຍ. ເລ່ີືອງ ເຕາ່ົ ກັບຄດຸ ແຕູ່ກ່ອູ ນ ມີຄດຸ ຕົວໜງ່ີຶ ບິນໄປຊອກຫາອາຫານຢແູ່ ຄມຝົງັ່ ມະຫາສະມດຸ ເລີຍເຫນັ ເຕົ່າໂຕໜຶ່ີງພວມຄານງບຼຸ ງບັ ໆມາຄດຸ ເລຍີ ຊຼຸດຫວົ ລງົ ແລວ້ ຫຍຸມເອົາເຕາົ່ , ເຕົາ່ ຕົກໃຈແຕູ່ຕົັ້ງສະຕິໄດ້ແລະຄຶດວູ່າ: ເວາລາໃດທີ່ໄພອນັ ຕະລາຍຍັງ ຢູ່ໄກກຄໍ ວນຢ້ານແລະຫີກຼ ເວ້ົັນໄພນົ້ັນໃຫ້ໄກແຕູ່ເມີື່ອມັນມາໃກ້ແລວ້ ກໍຄວນຈັດການໃຫ້ມັນເໝາະສົມ; ຄຶດແລວ້ ຈ່ີິງ ເວົ້ານໍາຄຸດວູ່າ “ດູກູ່ອນພະຍາຄຸດ ! ທູ່ານມາຫຼອນຊຸຼດເອົາຂ້າພະເຈົ້າ, ທູ່ານຢູ່າຟ້າວອວດອ້າງວູ່າທູ່ານເປັນຜູ້ມີກໍາລັງ 177

ມາກຖ້າທູ່ານມີກໍາລັງມາກແທ້ທູ່ານຈ່ົງປູ່ອຍຂ້າພະເຈົ້າເສຍກູ່ອນແລ້ວຈິີ່ງມາລອງລິດເດດກັນເບີ່ິງ; ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າສູ້ ທາູ່ ນບໍ່ໄດແ້ ລວ້ ທູ່າຈົ່ງກນິ ຂາ້ ພະເຈົ້າໂລດ”. ຄຸດຈິີງ່ ຖາມວູາ່ “ຈະລອງກນັ ດ້ວຍວິທີໃດ ?” ເຕາົ່ ຕອບວູ່າ “ເສັງກັນຂ້າມມະຫາສະໝດຸ ນຕີ້ົ ິ໋ ! ທາູ່ ນບນິ ໄປທາງອາກາດ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະມດຸ ໄປທາງນາໍ້ ໃຜ ຈະຮອດຝັົງ່ ພຸ້ນກ່ອູ ນກັນ ? ຖ້າໃຜຮອດກອູ່ ນແມ່ນູ ເປນັ ຜຊູ້ ະນະ.” ຄຸດໄດຟ້ ງັ ແນວນົນັ້ ກໍຄດຶ ຫວົ ຂວນັ ຢໃູ່ ນໃຈວູ່າ “ບາ໋ ! ອ້າຍເຕົ່ານີມ້ົ ັນອວດເກົ່ັງດີແທ້, ກຈູ ະລອງກບັ ມັນເບງ່ີິ ກູ່ອນນາ, ກູບິນກັບໄປກັຍມາຈັກພັນຖ້ຽວມັນເດຈະໄປໄດ້ຈັກວານໍ໊ ?” ຄຸດຄຶດແລ້ວກໍວາງເຕົ່າເສຍແລ້ວນັດວັນຈະ ສະແດງລດິ ຕກໍ່ ນັ . ຝາູ່ ຍເຕ່ົາ, ພຄໍ ຸດໜີໄປແລ້ວຈງິ່ີ ໄດຮ້ ຽກປະຊມຼຸ ຍາດຕພິ ນີ່ ້ອງຂອງເຕ່ົາທັງຫາຼ ຍທ່ີຢູໃ່ ນມະຫາສະມຸດນ້ນົັ ; ຈາກ ນົ້ັນກໍນັດໝາຍໃຫ້ເຕົ່າຢາຍກັນຢູ່ຕັ້ົງແຕູ່ຝ່ັົງທາງນ້ົີ ຈົນຮອດຝ່ັົງທາງນົ້ັນ ເມ່ີືອໃດຄຸດຮ້ອງຫາ ໃຫ້ຂານຕອບເປັນໄລ ຍະ. ຄັນນັດໝາຍກັນເປັນທີ່ຮຽບຮ້ອຍແລ້ວ, ເມີ່ືອເຖິງວັນນັດຄຸດກໍບິນໄປຫາເຕົ່າ. ເຕ່ົາບອກຄຸດວູ່າ “ທູ່ານບິນໄປ ທາງອາກາດອາດຈະບໍ່ເຫັນຂາ້ ພະເຈົ້າເຊງ່ີິ ຢູ່ໃນນ້ໍາ, ສະນັົ້ນເມີອ່ື ທາູ່ ນບນິ ໄປຈງົ່ ເອ້ົນີ ຫາຂ້າພະເຈາົ້ ສະເໝີເນ”ີ . ເມ່ອີື ຕົກລງົ ກນັ ແລ້ວ ຄຸດກໍອອກບນິ , ເຕ່າົ ກຄໍ ານລົງນ້າໍ , ພໍເຖງິ ກາງມະຫາສະມຸດ ຄຸດ ຈີງ່ິ ລອງຮອ້ ງຫາເຕົາ່ ເບງ່ີິ ແຕູ່ກໄໍ ດຍ້ ິນສຽງເຕາົ່ ຂານຢູ່ທາງໜ້າແລະກໍເປນັ ແບບນີໄປຈນົ ເຖງິ ຝງ່ັົ ນັົ້ນ. ເປນັ ອນັ ວູ່າເຕ່ົາເອາົ ຊະນະຄດຸ ໄດດ້ ້ວຍອບຸ າຍອັນສະຫຼາດຄຸດຈີງິ່ ບໍ່ສາມາດກິນເຕົ່າໄດ.້ ເລືີ່ອງ ໜກູ ບັ ງູ ແຕູ່ກ້ີົແຕູ່ກູ່ອນພຸ້ນມີໝໍງູຜູ້ໜີຶ່ງຈັບງູເຫົ່າໂຕໜີຶ່ງມາຂັງໃສູ່ຕຸ້ມໄວ້ໄດ້ປະມານສາມມ້ືົ. ຈາກນັ້ົນໝໍງູກໍຈັບໜູ ໄດ້ໂຕໜີຶ່ງ ແລ້ວເອົາໄປປູ່ອນໃສູ່ຕຸ້ມ ເພີ່ືອໃຫ້ງູກິນເປັນອາຫານ, ໜູນ້ອຍເປັນຜູ້ມີປັນຍາ ຈ່ິີງໄດ້ເວ້ົາກັບງູ ວາູ່ : - “ດູລາສະຫາຍ! ທູ່ານຢູ່າຟ້າວກິນຂ້າພະເຈົ້າ, ຖ້າທູາ່ ນກິນຂ້າພະເຈົ້າແລ້ວທູ່ານກໍຈະຖືກຂັງຕາຍຢູ່ໃນຕຸ້ມໜູ່ວຍ ນ,້ີົ ພວກເຮົາຄວນຊອກຫາອບຸ າຍອອກຈາກຕ້ມຸ ນດົ້ີ ີກວ່າູ ”. - “ສະຫາຍຈະທາໍ ອບຸ າຍຢູ່າງໃດຈງີ່ິ ຈະອອກຈາກຕຸ້ມນີໄດ?້ ” - “ຂາ້ ພະເຈົ້າຂໍງອຍຫົວທູາ່ ນຂົນ້ຶ ໄປກດັ ຕຸ້ມໃຫ້ເປັນປອູ່ ງພລໍ ອດໄດ”້ . ງູກເໍ ຫນັ ດີນາໍ ຈງີ່ິ ຕົກລງົ ໃຫ້ໜູຂົຶນ້ ງອຍຫວົ ຂອງຕົນເອງແລວ້ ຍກົ ຄໍຂຶ້ົນໃຫ້ໜກູ ັດຕຸ້ມ, ໃນເວລາກດັ ຕຸ້ມຢູ່ນ້ັນົ ໜູໄດຂ້ ້ີົຍ່ຽູ ວໃສູ່ຫວົ ງູ ງູຈີງ່ິ ຄດຶ ຄຽດໃນໃຈວູ່າ “ເວລາໃດໜກູ ັດປູອ່ ງແລ້ວກູຈກັ ກນິ ມັນເສຍ”. ຝູ່າຍໜເູ ມີືອ່ ກດັ ປູ່ອງຊອດແລວ້ ກໍຟ້າວເຕ້ົັນອອກແລ້ວໄປລຢີົ້ ູ່ບູ່ອນໜງີ່ຶ ແລ້ວອວາູ່ ຍໜາ້ ມາເວົາ້ ເຍຍີົ້ ງວູ ູ່າ: - “ແຮູໆ່ ໆໆ ! ແຕູ່ກອູ່ ນມາທາູ່ ນເຄຍີ ເປັນສັດຕກູ ບັ ພວກໜູ ບດັ ນໄີົ້ ດມ້ າເປນັ ມິດກັບຂາ້ ພະເຈ້ົາ, ໃນເວລາຂາ້ ພະເຈົາ້ ກດັ ປູ່ອງສາໍ ເລັດແລ້ວທູ່ານກໍຈະກັບກາຍເປັນສດັ ຕກູ ບັ ຂ້າພະເຈ້າົ ອກີ ແມນູ່ ບພໍ ະຍາງເູ ອີຍ?”. - ເມອີື່ ງໄູ ດຍ້ ນິ ແນວນັົ້ນກໍຄຶດຄຽດ ແລ້ວອອກຈາກຕຸ້ມໄປເພ່ີອື ຈະກິນໜູພໍດີໝໍງມູ າເຫັນຈ່ິງີ ຈບັ ງໂູ ຕນ້ນົັ ໄປ 178

ຂງັ ໄວ້ຕມຸ້ ໜ່ວູ ຍໃໝ.ູ່ ເລີ່ືອງ ລງີ ກບັ ນກົ ຈອກຟ້າ ຕົັ້ງແຕູ່ດຶກດໍາບັນພຸ້ນ, ແຄມຝ່ັົງແມູ່ນໍ້າແຫູ່ງໜີ່ຶງມີປາໃຫຍູ່ງາມຕາ, ນົກຈອກຟ້າໂຕໜ່ີຶງເຮັດຮັງຢູ່ເທິງປາຍ ໄມ້; ຢູ່ເທງິ ປາຍໄມ້ນົັນ້ ມີແມງຫງິ ຫ້ອຍແລະລງີ ໂຕໜຶີ່ງອາໄສຢ່ນູ ໍາ. ແລງມື້ົໜີຶ່ງໄດເ້ ກດີ ມີຟ້າຝນຊົນລະທາຫູ່າໃຫຍຕູ່ ົກລົງມາເປນັ ເວລາເຫິງນານ, ນົກຈອກຟາ້ ໄດເ້ ຂາົ ໄປນອນຢູ່ ໃນຮງັ ຢາູ່ ງມຄີ ວາມສກຸ ສູ່ວນລີງໄດນ້ ງັົ່ ຕາກຝນຢເູ່ ທງິ ງູາ່ ໄມຈ້ ົນໜາວສນ່ົັ . ນົກຈອກຟາ້ ເຫນັ ແນວນ້ົັນກໍເກີດມີຄວາມອີ່ ດຕູ ົນສົງສານຈ່ີງິ ເວົ້າຕລໍ່ ງີ ວູ່າ “ດລູ າລງີ ເອີຍ ! ມ,ື ຕີນ ແລະ ເຫືີ່ອແຮງຂອງທູ່ານມຄີ ົບຖວ້ ນສາມາດກະທໍາກດິ ຈະການ ທຸກຢູ່າງໄດເ້ ໝືອນມະນດຸ ແຕູ່ເຫດໃດເດນທໍ ູ່ານຈິີ່ງບໍ່ເຮັດເຮືອນນ້ອຍຢູ່ພຊໍ ົນ້ ແດດຊ້ົນຝນ?”. ເມີ່ືອລີງໄດ້ຍິນແນວນ້ົັນກໍຄຽດຢູ່າງໃຫຍູ່, ພໍຝນເຊົາແລ້ວມັນກໍແລູ່ນຂ້ົຶນໄປຈັບເອົາຮັງນົກຈອກຟ້າມາຍູ່ອງ ຈນົ ມຸູ່ນ. ນກົ ຈອກຟາ້ ເຫັນດັົ່ງນົນ້ັ ຈງີ່ິ ກາູ່ ວຄໍາພັງເພຍີ ທມີ່ ລີ ັກສະນະເປັນຄະຕຕິ ແໍ່ ມງຫງິ ຫອ້ ຍວາູ່ “ດລູ າຫິງຫອ້ ຍ! ທ່າູ ນ ເບີິ່ງເທາະ, ເບ່ີິງອ້າຍອະທໍານັ້ົນ; ກູຫວັງປະໂຫຍດໃຫ້ມັນຢູ່ສຸກສະບາຍຈີ່ິງຕັກເຕືອນມັນໂດຍດີແຕູ່ແລ້ວຮັງຂອງກູ ຕ້ອງຈບິ ຫາຍຍອ້ ນມນັ ”. ເລ່ືອີ ງ ນກົ ເຄາົ້ ແມວ ແລະ ຟານ ແຕູ່ກ້ີົແຕູ່ກູ່ອນພຸ້ນຍັງມີນົກເຄົ້າແມວ ແລະ ຟານອາໄສຢູ່ໃນປູ່າແຫູ່ງໜ່ີຶງ. ສັດທັງສອງໄດ້ສັນຍາເປັນເພື່ີອນ ຮູ່ວມສຸກຮູ່ວມທຸກນໍາກັນເພາະພວກເຂົາເຄີຍອອກຫາກິນໃນເວລາດຽວກັນຄືຕອນແລງໃກ້ຊິຄໍ່າ. ທຸກໆມືົ້ນົກເຄົ້າ ມກັ ຈະບນິ ໄປຈບັ ຢເູ່ ທງົ້ິ ກກົ ມາກກອກແລວ້ ກໍຮ້ອງຫາສູຽ່ ວຕົນວູ່າ “ເກບັ ກອກ ! ເກັບກອກ !”. ເມ່ີືອສູ່ຽວຟານໄດ້ຍິນກໍຈະແລູ່ນໄປເກັບກິນໝາກກອກນໍາສູ່ຽວຂອງຕົນ, ພວກເຂົາດໍາລົງຊີວິດຮູ່ວມກັນ ແນວນັນົ້ ຢາູ່ ງມີຄວາມສຸກມາເປັນເວລາດນົ ນານ. ຕົກມາຮອດຄ້າຍຄ່ໍາຂອງມືົ້ໜຶີ່ງນົກເຄົ້າຄິດຢາກຢອກສູ່ຍວຂອງຕົນເອງມັນຈິີ່ງບິນໄປຈັບຕ້ົນໝາກກອກ ແລ້ວຮ້ອງຫາສູ່ຽວຂອງຕົນເໝືອນດ່ົັງເຄີຍວູ່າ “ເກັບກອກ ! ເກັບກອກ !”. ເມີ່ືອຟານໄດ້ຍິນກໍແລູ່ນໄປຫາກົກໝາກ ກອກຢູ່າງໄວວາ, ພຟໍ ານແລ່ນູ ໄປຮອດນກົ ເຄົ້າກເໍ ລີຍຮ້ອງຂົນຶ້ ອີກວູ່າ “ຫອກສັກ ! ຫອກສັກ !”. ຟານໄດຍ້ ິນແນວນົນ້ັ ກຄໍ ດຶ ວູາ່ : ສູ່ຽວຕົນເຕອື ນໃຫ້ຮູ້ວູ່າຢູ່ກອ້ ງກກົ ໝາກກອກນ້ັົນມີນາຍພານຈອບເອົາຫອກ ແທງຕົນຢູ່. ດົ່ັງນົ້ນັ ມັນຈິ່ງີ ຫນັ ຫັຼງແລູ່ນອອກຈາກບູ່ອນນ້ນັົ ຢູ່າງຟ້າວຟ່ົັງແບບໜີຕາຍ, ມັນໄດ້ແລນູ່ ຜາູ່ ໄຮູ່ບູອ່ ນໜີຶງ່ ທ່ີ ເປັນເປຶີ້ນພູຊັນ, ບັງເອີນຕີນຂອງມັນໄປຕໍາສະດຸດເອົາໝາກໂຕູ່ນໜູ່ວຍໜີຶ່ງ, ໝາກໂຕູ່ນຂາດຈາກເຄືອກົ້ີງໄປຕໍາໝ າກອຶ, ໝາກອຶຂາດຈາກເຄືອແລ້ວກີົ້ງໄປຕໍາກົກໝາກງາ, ໝາກງາຫົຼ່ນຈາກຕົ້ນຕົກລົງຖືກຕາໄກູ່ເຖືີ່ອນ, ໄກູ່ເຖີ່ືອນ 179

ເຈບັ ຕາແຮງກໍເຂຍູ່ ຊະເຂູຍ່ ຊາຍ ເລຍີ ເຂຍູ່ ໄປຖກື ຂວຍມດົ ຮ້ົີນ, ໝົດຮີົ້ນບໍ່ມເີ ຮອື ນຮງັ ກໍແຕກຊະແຕກຊາຍໄຕູ່ໄປທ່ົວ ທີບເລີຍໄຕໄູ່ ປກດັ ໄສ້ບືງ,ູ ງູເຈບັ ຫຼາຍກໍເລີຍເລອື ໄປທົວ່ ທບີ ເລີຍໄປຕອດຄົນ. ຄົນເຈັບຫຼາຍກໍບາຍຄໍງມູ າໄດ້ເລີຍຖາມວູ່າ: - ເປນັ ຫຍງັ ມງຶ ຈງີ່ິ ມາຕອດກູ ? ກບູ ໍ່ໄດເ້ ຮດັ ຫຍງັ ໃສມງຶ ນາ ? - ຕອດແທ້ເພາະມົດຮົ້ນີ ມາປ້ຶີນໄສບ້ ຂື ້ອຍ. ຄນົ ຈງິີ່ ນໍາໄປຖາມໝດົ ຮີົ້ນວູ່າ: - ມດົ ຮີ້ນົ ! ເປນັ ຫຍັງມງຶ ຈິີງ່ ໄປປ້ນຶີ ໄສ້ບງື ູ ? - ກປໍ ຶີນ້ ລະບເໍ ພາະໄກເູ່ ຖີືອ່ ນມາເຂຍູ່ ຮັງຂ້ອຍ. ຄົນກໍໄດນ້ າໍ ໄປຖາມສັດທກຸ ໂຕທີ່ໄດເ້ ວົ້າມານັນົ້ , ສດຸ ທາ້ ຍຈີ່ງິ ໄປຄາຢູ່ນໍານກົ ເຄົາ້ ກບັ ຟານ. ເມອ່ີື ເຫັນວາູ່ ບນັ ຫາທງັ ໝດົ ທເີ່ ກດີ ຂົຶນ້ ນັ້ົນແມູ່ນຍ້ອນນົກເຄ້າົ ກບັ ຟານ; ດັົ່ງນັົນ້ ຄນົ ເຮາົ ກໍເລີຍລົງໂທດນກົ ເຄ້າົ ດ້ວຍການບດິ ຄໍຂອງມນັ ປ້ຶີນຄືນທາງຫັຼງແລະເຫັນວູ່າຟານເປັນຜູ້ແລູ່ນໄປລ້າບ່ໍເບ່ິີງໜ້າເບ່ິີງຫຼັງທັງເປັນຜູ້ຫາກິນກາງຄືນແຕູ່ພັດບໍ່ມີຕາມຍາມ ກາງ ຄນື , ດົ່ງັ ນົ້ັນເຂາົ ຈງິ່ີ ເອາົ ຕາໃຫ້ຕືີ່ມອີກ. ຍ້ອນແນວນັນ້ົ ນົກເຄ້ົາຈ່ີິງສາມາດປນ່ິີ ໜ້າຄືນຫຼັງໄດ້ ແລະ ຟານກຈໍ ີງ່ິ ມີຕາແທ້ ແລະ ຕາປອມຈນົ ມາເຖງິ ປັດຈບຸ ນັ . ເລອ່ືີ ງ ງວົ ນນັ ທະກະ ກບັ ລາຊະສີ ແຕູ່ກີ້ົແຕູ່ກູ່ອນພຸ້ນ ຍັງມເີ ສດຖີຜໜູ້ ່ີຶງ ຊ່ືີວູ່າທໍາມະປາລະອາໄສຢູ່ນະຄອນປຸດຕຍິ ະ, ເສດຖຜີ ູ້ນນ້ົັ ຮ່ົງັ ມໄີ ປດ້ວຍ ສນິ ຄາ້ ນາໆຊະນດິ ແຕູ່ປານນ້ົັນກຍໍ ັງບໍ່ເປນັ ການພຽງພໍລາວຈີງິ່ ໄດທ້ ູຽ່ ວຄາ້ ຂາຍຕາມຕົວເມືອງຕູ່າງໆ. ລາວມງີ ົວມນູ ຕົວ ໜ່ີງຶ ຊີື່ວາູ່ ນັນທະກະມນັ ເປນັ ສດັ ທມີ່ ີຄວາມແຂງແຮງທສີ່ ດຸ . ຄັົງ້ ໜ່ຶງີ ເສດຖຜີ ູ້ນ້ນົັ ໄດໄ້ ປຄາ້ ທີ່ປະເທດກດັ ສະມລິ ະ, ບົນເສັົ້ນທາງຜູາ່ ນໄປນນັ້ົ ໄດຜ້ ່າູ ນຜ່າູ ປາູ່ ໃຫຍູ່ອນັ ຕຶບໜາ ແລະຫວ້ ຍນ້າໍ ທ່ໃີ ສເຢນັ . ເມ່ີືອນັນທະກະແນມເຫັນຈີງ່ິ ຄຶດໃນໃຈວາູ່ “ຍອ້ ນເຮາົ ເອງນີົ້ແລວ້ ຈ່ິງີ ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າເສດຖນີ ບັ ມ້ືົ ນັບຮັ່ົງມີຂ້ົຶນ, ທຸກໆມ້ືົເຮົາມີແຕູ່ແກູ່ກວຽນແກູ່ລໍ້ບັນທຸກສິນຄ້າໄປຂາຍ, ມັນເປັນເລືີ່ອງທີ່ລໍາບາກກາກກໍາທີ່ສຸດ, ງົວ ໂຕອືນີ່ ພັດໄປຊອກກິນຫຍາ້ ຕາມລາໍ ພັງໃຈ”. ເມ່ືອີ ມນັ ຄຶດແນວນົັ້ນແລ້ວມນັ ກທໍ ໍາທູ່າເຮັດຕິລົມ້ ເຈັບລົງ. ເມືີ່ອເສດຖີຮຈູ້ ິ່ີງເອົາງົວໂຕໃໝູ່ມາແທນແລວ້ ແຕູ່ງ ໃຫ້ຄົນເຝ້າຶ ພອ້ ມທງັ ສງັ່ົ ວູ່າ “ຖາ້ ມັນຕາຍໃຫ້ຝັງເສຍ”. ບໍ່ພເໍ ທົ່າໃດນາທພີ ວກທີ່ເຝາ້ຶ ງົວກໍພາກນັ ແລນູ່ ໜີໄປນໍາເສດຖີ. ສວູ່ ນງົວນັນທະກະກໍດອີ ົກດໃີ ຈ, ແລນູ່ ໄປລີົ້ຢບູ່ ູ່ອນສະຫວາດສະເຫວີຍພ້ອມທັງສົ່ງສຽງຮ້ອງດງັ ກ້ອງໄປທ່ົວ ດົງ, ກິນຫຍ້າອູ່ອນແລະນໍ້າໃສເຢັນຢູ່າງສະບາຍໃຈ. ໃນປູ່າແຫູ່ງນ້ັົນຍງັ ມີລາຊະສີຕົວໜຶີ່ງຊື່ີວູ່າຈັນທະປິງຄະລະເປັນພະ ຍາຂອງຝູງສັດທັງຫຼາຍ. ເວລາທີ່ ຈັນທະປິງຄະລະໄປຊອກກິນນັົ້ນມັນກໍໄດ້ຍິນສຽງຮ້ອງກ້ອງສະໜ່ົັນຈິີ່ງຟ້າວແລູ່ນ 180

ກັບຄືນດ້ວຍຄວາມສະມ້ານຢ້ານກົວ. ບໍ່ພຄໍ າວກໍໄດ້ມີໝາຈອກຊື່ີວາູ່ ວະສຸພາຄະຍະ ມາລາຍງານເຖິງເລີ່ືອງລາວຕູ່າງໆ ນ້ນົັ ແກູ່ລາຊະສ.ີ ເມີື່ອຮູ້ແນວນັ້ົນແລ້ວ ລາຊະສີກໍໄປລົມເລືີ່ອງລາວເຫດການບ້ານເມືອງຕູ່າງໆກັບງົວນັນທະກະ, ບັນຍາກາດ ແຫູ່ງຄວາມສະໜິດສະໜົມກໍເພີ່ມທະວີຂົຶ້ນຈົນໃນທີ່ສຸດສັດໃຫຍູ່ທັງສອງຕົວນົ້ັນກໍໄດ້ຕົກລົງປງໃຈຜູກສູ່ຽວນໍາກັນ ແລະທງັ ສອງກໄໍ ດກ້ າຍເປັນໃຫຍູ່ໃນເຂດປູ່າດງົ ແຫງູ່ ນນັ້ົ . ເມີືອ່ ໝາຈອກຮູ້ຂູ່າວວາູ່ ງວົ ກັລາຊະສີເປນັ ມິດກັນແລວ້ ກໍທາໍ ທາູ່ ໂສກເສົ້າຫງູ່ວມເຫງົ ເພອ່ີື ຫວງັ ທາໍ ລາຍຄວາມ ສາມັກຄີລະຫວູ່າງສດັ ທັງສອງນັ້ົນໃຫ້ຂາດສະບັ້ົນລົງ. ມັນຈງິ່ີ ໄດ້ເອ້ນີົ ເອົາບໍລິວານຂອງມັນມາເປິກສາຫາລືວູ່າ: ພວກ ເຮົາບໍ່ອາດຈະທົນຕເໍ່ ລື່ີອງນົີ້ໄດ້ເພາະວູ່າງົວນັນທະກະນົ້ີບໍ່ແມູ່ນເຊື້ົອສາຍລາຍລູ່ອງຂອງພວກເຮົາ. ອັນໜ່ຶີງອີກອາຫານ ການິນຂອງເພິ່ີນຜູ້ນີ້ົກໍລ້ວນແລ້ວແຕູ່ແມູ່ນຫຍ້າອູ່ອນສູ່ວນລາຊະສີຂອງພວກເຮົານ້ົີພັດກິນແຕູ່ຊີົ້ນ, ອີກບໍ່ດົນລາຊະສີ ກຈໍ ະແອບກິນຫຍາ້ ນໍາງວົ ສູ່ວນພວກເຮາົ ເດຈະເປນັ ແນວໃດ ?. ເມ່ີືອເປິກສາຫາລືກນັ ແລ້ວໝາຈອກກອໍ ອກໄປຫາງົວແລະເວົາ້ ນາໍ ງວົ ວາູ່ : - ລາຊະສມີ ີຊີວດິ ຢູ່ໄດ້ ກໍຍ້ອນອາໄສຊີົ້ນເປັນອາຫານ. ດ່ົັງນົັນ້ ໃນໂອກາດຕໄໍ່ ປນີ້ົເພ່ີນິ ກໍຈະເອາົ ຝງູ ຂາ້ ນ້ົີໄປ ເປນັ ອາຫານສູ່ວນພະຍາເອງຊໍ້າພັດກົງກັນຂ້າມເພູ່ະພະຍາກິນແຕູ່ຫຍ້າອູ່ອນເປັນອາຫານຈ່ົງຊວູ່ ຍແກ້ໄຂບນັ ຫານົ້ີຊ່ວູ ຍ ຝູງຂ້າແດູ່ທ້ອນ ! - ພວກທາູ່ ນບໍ່ຕ້ອງຕົກໃຈ, ເຮົາມຊີ ວີ ິດຢູໄ່ ດກ້ ໍຍອ້ ນອາໄສເຫ່ີືອແຮງຂົງຕົນເອງເພືີອ່ ຊອກຫາຢ່ຫູ າກນິ , ບໍ່ໄດ້ ຂາ້ ຟນັ ລັນແທງຜໃູ້ ດໝດົ . ວນັ ເວລາແຫູ່ງຄວາມເຄ່ງັົ ຕງຶ ໄດຜ້ ູ່ານໄປປະມານ 4-5 ປີ, ໝາຈອກກໄໍ ປຫາລາຊະສີຕືີ່ມອີກ ແລະ ເວົາ້ ຕລໍ່ າ ຊະສວີ ູາ່ “ພະຍາເອີຍ ! ດຽວນົ້ີງວົ ນັນທະກະມແີ ຕູ່ກນິ ຫຍາ້ ອູ່ອນ, ຊໍາ້ ບໍ່ນໍາຍງັ ຄຶດທາໍ ຮ້າຍຕທໍ່ າູ່ ນອີກ, ໃຫ້ທາູ່ ນສງັ ເກດເບີິ່ງວູ່າເມືີ່ອເວລາມນັ ເຂ້ົາມາໃກ້ທ່າູ ນນ້ນົັ ມັນຈະກົ້ມຫົວສະເໝີອັນນົັນ້ ບໍ່ແມູ່ນມັນສະແດງຄວາມນັບຖືໃນຖານະ ເປນັ ສະຫາຍດອກ, ມນັ ເຮດັ ແນວນ້ົັນແມ່ນູ ມັນພ້ອມທຈ່ີ ະຊົນທູາ່ ນໄດທ້ ຸກເວລາ, ໃຫ້ທູ່ານຈົງ່ ລະວງັ ໄວ້. ຫັຼງຈາກເວາົ້ ຕລໍ່ າຊະສແີ ລ້ວ ໝາຈອກໂຕນ້ົັນ ກໍໄປເວົ້າສໍຕ່ ງໍ່ ວົ ຕືີ່ມອີກວາູ່ “ສ່ຽູ ວ! ຂາ້ ພະເຈົາ້ ມາເປນັ ຫວູ່ ງນໍາ ທູ່ານຫຼາຍແທ້ເດ ! ດຽວນົີ້ສັງເກດເຫັນວູ່າລາຊະສີນັ້ົນບໍ່ມີຄວາມພໍໃຈໃນຕົວທູ່ານເສຍແລ້ວ, ໄດ້ຍິນເພິີ່ນເວົ້າເປັນ ຄວາມລັບວ່າູ ຈະຕອ້ ງຂ້າທູ່ານກິນເປັນອາຫານໃນມໜົ້ື ີ່ງຶ ຂາ້ ງໜາ້ ”. ນບັ ແຕູ່ເວລານັ້ນົ ເປນັ ຕົ້ນມາ ສັດທັງສອງກໍໄດບ້ ມົ່ ຊອ້ ນຄວາມແຄນ້ ເຄອື ງ ແລະ ຄວາມອາຄາດພະຍາບາດຕໍ່ ກນັ ນັບມົຮ້ື ຸນແຮງ ແລະ ເຂ້ົັມຂຸ້ນ. ໃນທີ່ສຸດທັງສອງກໍໄດປ້ ະເຊີນໜ້າກັນ, ໂດຍບໍ່ທັນໄດ້ເວົ້າໄດຈ້ າຫຍັງໝົດ, ຍ້ອນ ຄວາມແຄ້ນໄດ້ຝັງເລິກຢູໃ່ ນຈິດໃຈຂອງແຕູ່ລະຝູ່າຍມານ້ນັົ ໄດເ້ ຮັດໃຫ້ທັງສອງທະຍານເຂົ້າໃສູ່ກນັ ແລະ ຕສໍ່ ກູ້ ັນຢູາ່ ງ ດເຸ ດືອດ, ການຕສໍ່ ູ້ຂອງສັດທັງສອງນ້ົັນແມູ່ນແບບສະບັບຂອງນັກຕສໍ່ ູ້ທີມ່ ີຄວາມຕ້ັົງໃຈວ່າູ ຈະຕ້ອງຂ້າຄູ່ຕສໍ່ ູ້ໃຫ້ໄດ້, ບໍ່ ມີໃຜຍອມໃຜ ແລະ ໃນທີສ່ ຸດສັດທງັ ສອງກຕໍ າຍໄປ. ເລ່ອີື ງ ຄນົ , ລງີ , ງູ ແລະ ເສອື 181

ຍັງມີພາມຜູ້ໜີຶ່ງ ເດີນທາງໄປທາງເມືອງພາລານະສີ. ເມືີ່ອໄປເຖິງກາງປູ່າ ພາມກໍເກີດຢາກນໍ້າຂ້ົຶນ ແລ້ວຈະສະ ແຫວງຫານໍາ້ ກິນເລຍີ ໄປພບົ ສາ້ ງໜູວ່ ຍໜງຶ່ີ . ພາມເອົາເຊືອກຜູກບ້ົງັ ນາໍ້ ຢູ່ອນລງົ ໄປຈະຕກັ ເອາົ ນໍ້າຂະນະນົ້ັນລາວກເໍ ຫັນ ສັດສີ່ສະຫາຍຄື ຄົນ, ລີງ ງູ ແລະ ເສອື ທ່ີຕົກຢູ່ໃນສ້າງນັ້ົນ. ເມ່ີືອເຂົາທັງສີ່ເຫັນພາມກໍອ້ອນວອນຂໍໃຫ້ເອົາອອກພາມ ມີຄວາມອິນດູກເໍ ອົາເຄືອຫວາຍ ຍູ່ອນລົງໄປໃຫ້ລີງອອກກູ່ອນແລ້ວຈີ່ິງເອົາງູ ແລະ ເສືອອອກພາຍລຸນສັດທັງສາມຈ່ີິງ ບອກແກພູ່ າມວາູ່ : “ທູາ່ ນຢູ່າເອົາຄົນຜູ້ນັົນ້ ອອກເຖີ້ົນ ເພາະມັນອາດຈະເປັນສດັ ຕູແກທູ່ ູ່ານໄດ້” ແລ້ວສ່ົັງພາມໄວ້ອີກວູ່າ “ເມ່ອືີ ທາູ່ ນກັບເມອື ເຖງິ ບາ້ ນເມືອງແລ້ວ ເຊນີ ທູ່ານໄປຢາມຝູງຂ້າແດເູ່ ຖນົີ້ ຝງູ ຂ້າຢູ່ເມືອງມັດທະລະ” ວູ່າແລວ້ ກໍພາກັນ ລາພາມໄປ. ຝູ່າຍຄົນທີ່ຕົກຢູ່ໃນສ້າງ ຈ່ີິງກູ່າວກັບພາມວູ່າ “ທູ່ານນີົ້ເຫັນດີນໍາສັດອັນມີພິດຮ້າຍຈິີ່ງອາດຮາວີທູ່ານໄດ້ ເຫດໃດທູ່ານຈງິີ່ ບໍ່ເຫັນດີແກູ່ຄົນຄືກັນ ? ບັດນົ້ີຈ່ົງເອົາເຮົາອອກເຖ້ົີນ ເຮົາຈະບ່ໍລືມບຸນຄຸນຂອງທູ່ານດອກ” ພາມເອົາ ຄົນຜູນ້ ນັົ້ ອອກແລ້ວກໍລາກບັ ເມອື ບາ້ ນເຮອື ນຂອງຕົນໂດຍສະຫວັດດ.ີ ເມອີື່ ເຈຍລະຈາກມາ ພາມກໍໄປຍາມສດັ ທັງສາມ ທ່ພີ ວກເຂາົ ໄດ້ສັງົ່ ໄວ.້ ຫົວທີໄປຢາມລງີ , ລີງເຫນັ ພາມມາ ຢາມກໍໄປຄວູ່າຫາໝາກໄມ້ອນັ ມລີ ດົ ຫວານ ແລະ ນາ້ໍ ເຜິົງ້ ນາ້ໍ ມິ້ົມມາສກູ່ ິນແລວ້ ກູ່າວວູ່າ “ຂ້າແກ່ທູ ູ່ານຜູ້ມຄີ ຸນລນ້ົ ເກດ ຜ້ຂູ ້າບໍ່ມອີ ັນໃດພຖໍ ົມມະນາບຸນຄຸນທູ່ານ ມແີ ຕ່ໝູ າກໄມ້ ແລະ ນໍ້າເຜ້ົິງອັນນ້ີົແລ້ວຂໍເຊີນເຈົ້າກູບໍລິໂພກຕາມໃຈເຖົີ້ນ” . ພາມພັກຢ່ຫູ ້ົນັ ສ້ຽງລາຕໜີ ່ງຶີ ແລ້ວກລໍ າໄປຢາມງ.ູ ຝູາ່ ຍງູ ກຕໍ ອ້ ນຮບັ ສມົ ຄວນຕາມຖານະຂອງຕົນ ແລ້ວກາູ່ ວວາູ່ : “ຂາ້ ແຕູ່ເຈ້າົ ກູ ຜ້ມູ ີພະຄນຸ ອັນຍິ່ງີ ຜ້ຂູ ້າບມໍ່ ີ ອນັ ໃດພໍຕອບບຸນແທນຄຸນເຈົ້າກໄູ ດ້ເວົ້ັນແຕູ່ຂຸມຄໍາອັນຜ້ຂູ ້າໄດ້ຝັງໄວ້ແຕູ່ຄາວກູ່ອນພຸ້ນເຊີນເຈົ້າກູຈົ່ງໄປເອົາແລ້ວຈໍາ ແນກແຈກທານແກຜູ່ ູຂ້ ້າແດ່ເູ ທນ້ີົ ”ພາມເຊາົ ຢູຫ່ ົ້ັນສ້ຽງລາຕີໜຶ່ງີ ແລ້ວກລໍ າໄປຢາມເສືອ. ເສືອເຫັນພາມມາກໍມີຄວາມຍິນດີຕ້ອນຮບັ ຕາມສົມຄວນ ແລ້ວອອກໄປຊອກຫາອາຫານມາສພູ່ າມກິນ. ຄນັ ເສັດແລ້ວຈີ່ິງເວົາ້ ວູ່າ: “ຂ້າບໍ່ມີອັນໃດຈະຕອບບນຸ ແທນຄຸນເຈົ້າກໄູ ດ້ມີແຕສູ່ ງັ ວານຄໍາອັນໜີຶງ່ ເຊີິ່ງແຕູ່ກູ່ອນພຸ້ນຜ້ຂູ ້າໄດ້ ກິນລກູ ພະຍາເຈົ້າ ແລ້ວກເໍ ອົາໄປເຊອີ່ື ງໄວໃ້ ນໂກນໄມ.້ ທາູ່ ນຈົງ່ ເອົາສ້ອຍສງັ ວານນີົ້ ເມອື ຊົຈ້ື ູ່າຍຂາຍກນິ ຕາມມັກເທົີນ້ ”. ຄັນມາຮອດເມືອງແລ້ວ ຈ່ີິງຄຶດວູ່າ: “ກູຄວນໄປຢາມຄົນຜູ້ນັົ້ນອີກກູ່ອນ ເພື່ີອໃຫ້ມັນນໍາເອົາ ສ້ອຍ ສງັ ວານ ນົີ້ໄປຈ້າງຊາູ່ ງຄໍາມາຫຼອມໃຫ”້ . ຄັນຄະນຶງໃນໃຈສນັ ນີ້ົແລວ້ ກໍເມືອຍາມຄົນຜນູ້ ນ້ັົ . ເມອ່ີື ໄປຮອດຄົນຜູນ້ ັົ້ນກບໍ ໍ່ທໍາການ ຕ້ອນຮັບ ເພາະມັນເສຍໃຈວູ່າພາມບໍ່ເອົາມັນອອກກູ່ອນ ມັນມີຄວາມຄຽດໃນໃຈສັນນີ້ົ. ຝູ່າຍພາມຈີິ່ງຈາດອມມັນ ວູ່າ: “ເຮົາໄປຢາມເສືອໆ ເອົາສ້ອຍສັງວານອັນໜຶ່ີງໃຫ້. ບັດນົ້ີ ເຮົາຂໍເພ່ີິງທູ່ານ ເອົາໄປຈ້າງຊູ່າງຫ່ໍຼຫຼອມໃຫ້ແດູ່ເທົ້ີນ”. ແລ້ວກເໍ ອົາສ້ອຍສັງວານນົັນ້ ມາຍື່ີນໃຫ້. ພໍເຂົາເຫັນກໍຈໍາໄດ້ວູ່າເປັນຂອງພະຍາເຈົ້າແຫູ່ງມັນ ມັນກໍຕອີ ຸບາຍບອກພາມ ວາູ່ : “ ເຊນີ ທາູ່ ນຢູ່ໜກີ້ົ ູ່ອນເທີນ້ົ ເຮາົ ຈະໄປຫາຊາູ່ ງຄໍາກູ່ອນ”. ຄນົ ຜູ້ນນ້ັົ ກເໍ ອົາສັງວານໄປຖວາຍແກ່ພູ ະຍາມະຫາກະສັດເຈ້ົາຊາໍ້ ທູນສບັ ສວໍ່ ູາ່ ພາມເປນັ ຜູ້ຂ້າພະລາຊະກຸມ ມານ. ພະມະຫາກະສັດເຈ້ົາທົງເຊີ່ືອ ບໍ່ພິຈາລະນາຮີ່ນຕອງຫາຂອງດີ ແລະ ຂອງຮ້າຍຈ່ິີງສ່ັົງໃຫ້ທວຍຫານໄປຈັບເອົາ ພາມມາ ແລ້ວມີອາດຍາໃຫ້ເອົາໄປປະຫານຊີວິດເສຍທີ່ປູ່າຊ້າຜີດິບພຸ້ນ. ສູ່ວນຕົວເພັດສະຄາດ ຄຸມຕົວພາມໄປ ໄປ ຮອດປະຕູເມືອງກໍເປນັ ເວລາຄາໍ່ ມືດແລ້ວນາຍປະຄູທັງສີ່ດ້ານບໍ່ຍອມໄຂປະຕູໃຫ້. ເຂົາບອກວູ່າເຂາົ ເປັນນາຍເຝຶ້າປະຄູ ມານານໄດ້ຫຼາຍເຊັ່ົນອົງກະສັດແລ້ວບໍ່ເຄີຍເອົາຄົນຜິດໄປຂ້າກາງຄືນຈັກເທີ່ືອແຕູ່ພວກນາຍເພັດສະຄາດກໍທຽ ວຮ້ອງ ບອກໄຂປະຕູຢູ່ດ່ົັງນັ້ົນຈົນວູ່າອາລຸນຂ້ົຶນມາ ຈິີ່ງກັບໄປທູນແກູ່ພະຍາ. ພະອົງຈີ່ິງຮັບສັົ່ງໃຫ້ໄປຮຽກເອົານາຍປະຕູມາ ໂຈດຖາມເບີິງ່ ວ່າູ : “ສູເຈາົ້ ທງັ ຫຼາຍເປນັ ຫຍັງຈີ່ງິ ຂັດອາດຍາເຈົ້ານາຍບໍ່ເຮດັ ຕາມບັງຄັບບນັ ຊານ້ັນົ )” ນາຍປະຕກູ ໍທນູ ວູ່າ “ຂ້າແກູ່ມະຫາລາຊາເຈົ້າ ຕູຂ້າເປັນນາຍປະຕູມາກໍໄດ້ຫຼາຍຊຼຸດ ພ່ໍຕໍ່ລູກໆຕ່ໍຫຼານລົງມາ ນານໄດ້ເຈັດແປດເຊ່ົັນພະຍາ 182

ແລ້ວກໍບໍ່ເຫນັ ໄດເ້ ອາົ ຄົນໄປຂາ້ ກາງຄືນຈັກເທີ່ືອ. ອີກໄນໜີ່ຶງ ເມືີອ່ ໄຂປະຕູກາງຄືນນົັ້ນກກໍ ົວຢ້ານຂ້າເສິກສັດຕຈູ ະລັກ ລອບເຂ້ົາມານໍາ. ຄັນວູ່າພາມຜູ້ນ້ົີຫາກມີຄວາມຜິດແທ້ດັ່ົງນັ້ົນ, ກໍຄວນໃຫ້ເສນາທັງສ່ີ ແລະ ປຸໂລຫິດທັງແປດພິຈາ ລະນາທາວຫາໂທດເສຍກອູ່ ນ; ຄວນຂ້າກໍຈ່ງີິ ຂາ້ ຄວນຂງັ ກໍຈງ່ີິ ຂັງ” . ພະຍາກໍສົັ່ງໃຫ້ທັນເອົາເສນາອາມາດທັງຫຼາຍມາພິຈາລະນາໂທດແຫູ່ງພາມ. ເສນາອາມາດຖາມວູ່າ: “ທາູ່ ນ ພາມ ? ທາູ່ ນໄດຂ້ າ້ ລູກພະຍາເຈາ້ົ ແຫູງ່ ເຮົາຫຼື ?” ພາມຂານວາູ່ : “ຂທໍ ານໂທດບ່ໍໄດ້ຂ້າດອກຂ້ານອ້ ຍ”. ອາມາດໂຈດອີກວູ່າ: “ຖາ້ ຢ່າູ ງນົັ້ນ, ສ້ອຍສງັ ວານນ້ົີ ທູາ່ ນເອາົ ມາແຕູ່ໃສ”. ພາມຕອບວາູ່ : “ໃນສະໄໝໜງີຶ່ ຂາ້ ນ້ອຍເດນີ ທາງໄປເມືອງພາລານະສຢີ າກກິນນໍ້າຈິີ່ງແວະອອກຈາກທາງໄປຊອກຫາກິນນໍ້າ ທັນໃດນົ້ັນກໍໄດເ້ ຫັນລີງ ງູ ເສືອ ແລະ ຄົນຕົກຢູ່ໃນສ້າງ. ຂ້ານ້ອຍກໍເອົາອອກມາທັງໝົດ ແລ້ວພາລຸນມາລີງຈິີ່ງໄດ້ຖົມມະນາບຸນຄຸນດ້ວຍໝ າກໄມ້ ງູດວ້ ຍຂຸມຄໍາ ແລະ ເສືອກໍໄດ້ສອ້ ຍສງັ ວານນ.້ີົ ແຕ່ວູ າູ່ ຂມຸ ຄາໍ ນນ້ັົ ຂາ້ ນອ້ ຍບ່ໄໍ ດໄ້ ປເອົາເທ່ີືອ”. ເມື່ີອອາມາດໄດ້ຟັງຄໍາປາກຂອງພາມແລ້ວຈີ່ິງປກສາກັນເຫັນວູ່າຄວນໃຫ້ພາມໄປເບິີ່ງຂຸມຄໍາກູ່ອນ ຖ້າ ເປັນ ຈິງດົັ່ງນົ້ັນແທ້ກໍນັບວູ່າຄຸນອັນ. ແລ້ວຈີິ່ງແຕູ່ງໃຫ້ພວກເພັດສະຄາດທວຍຫານໄປເບີິ່ງຂຸມຄໍານໍາພາມ. ພາມກໍພາໄປ ຂຸດຄາໍ ນົ້ັນໄດດ້ ງັ່ົ ປະສົງພະຍາຈີງິ່ ປວູ່ ຍພາມພ້ນົ ໂທດໄປ. ຝາູ່ ຍງູ ເຫນັ ເຫດການດ່ົງັ ນນ້ັົ ກຄໍ ະນິງໃນໃຈວາູ່ ສ້ອຍທີພ່ າມມາເອົາຄົນນັນົ້ ອອກແລ້ວ ກໍໄປຍົກຍໍອະທິ ກອນຕ່ໍພະຍາເຈົ້າໆ ຈິີ່ງທົງພິໂລດໂກດຮ້າຍໃຫ້ເອົາພາມໄປຂ້າ ບັດນີົ້ກູຄວນໄປຕອບບຸນແທນຄຸນຂອງພາມກູ່ອນ ເທ້ົີນ ຄິດສັນນົີ້ແລ້ວ ກໍໄປສູ່ພະນະຄອນ ລອຍຂົຶ້ນໄປເທິງຜາສາດແລ້ວຂົບຕອດລູກສາວແຫູ່ງພະຍາໃຫ້ລົ້ມຖູ່າວໄປ ດວ້ ຍພິດແຫງູ່ ຕນົ . ແຕນູ່ ັົ້ນພະຍາ ແລະ ອາ ມາດທັງຫຼາຍກໍຕກົ ໃຈສະທາ້ ນຈ່ີິງຊອກໝໍມາປີນິ່ ປວເຢາຢາແຕູ່ບຫ່ໍ ານດີ. ຊ້າໍ ໄດຕ້ ີຄ້ອງຮ້ອງປູ່າວໄປທົ່ວທັງເມືອງວູ່າ: ຜໃູ້ ດສາມາເຢາຢາໃຫ້ລກູ ສາວຂອງພະຍາດີ ບ້ານເມືອງທັງມວນກໍຈະຍົກ ໃຫ້ ແລະ ກຈໍ ັກເອາົ ມາເປັນລກູ ເຂີຍ. ຍາມນນ້ົັ ພິດງູກໍໄດແ້ ລນູ່ ຂຶົ້ນໄປທົວ່ ສາລລິ ະຮາູ່ ງກາຍ ພະນາງກໄໍ ດລ້ ົ້ມທູາ່ ວສະຫບົຼ ໄປແລ້ວອອກປາກວາູ່ “ໝີືນ່ ໝມໍ າປວກບໍ ່ໍດດີ ອກ ເວ້ນົັ ແຕູ່ພາມຜູ້ພະຍາພໃ່ໍ ຫເ້ ອົາໄປຂ້ານັນົ້ ມາປວຈີ່ງິ ຈະດີ ”. ພະຍາທງົ ສະດັບດົ່ງັ ນົ້ັນກໃໍ ຊໃ້ ຫ້ຄນົ ໄປນາໍ ເອົາພາມມາ. ພາມຄນັ ມາເຖງິ ຈ່ີງິ ກາບທູນວາູ່ : “ຂາ້ ພະບາດບ່ຫໍ ູ່ອນຮູ້ສາຕະສນິ ອາຄມົ ອນັ ໃດຈະເປ່າົ ພິດງູ ”ແຕທູ່ ນັ ໃດນນ້ົັ ພິດງູກສໍ ູນໃຫ້ນາງອອກປາກວາູ່ ເຈ້ົາກູຈງົ່ ເປ່ົາດວ້ ຍຄາໍ ວູ່າ: “ໂອມຄະລທຸ ະສະຫວາຫາຍະ” ດງ່ົັ ນ້ົີເທນີົ້ ພາມກໍເປ່ົາຈາມທນ່ີ າງບອກດວ້ ຍອາຄົມນນ້ັົ ພິດ ງູກໍຫາຍໄປດົ່ັງປິດຖິ້ົມແລະ ນາງກໍທົງພະກາຍຂົ້ນຶ ໄດ້ທັນທີເໝືອນດັ່ົງບ່ໍມີອັນໃດມາຕ້ອງຊູນ. ພະຍາກໍມີພະໄທໂສມະ ນດັ ເຫອືຼ ລົນ້ ກທໍ ໍາສັກກາລະສມົ ມາພາມເປັນອນັ ມາກແລ້ວປູກແປງໃຫເ້ ປັນລກູ ເຂີຍແຫງູ່ ຕນົ . 183

ບດົ ທີ 6 ບາງບດົ ເລອ່ືີ ງໃນວນັ ນະຄະດຄີ າໍ ສອນ ພດຸ ທະປະຫວດັ (ປະຫວດັ ຂອງພະພດຸ ທະເຈາົ້ ) ພະພຸດທະເຈົ້າອຸທາ (ກໍາເນີດ) ຂຶ້ົນທີ່ແຄວ້ນສັກກະ ທາງຕອນໃຕ້ຂອງປະເທດອິນເດຍ. ພະອົງ ເປັນເຊົື້ອ ສາຍຂອງຊນົ ເຜົາ່ ອາລິຍະກະ ເປນັ ລູກຫາຼ ນຂອງກະສດັ ປກຄອງແຄວ້ນ ເຊິີ່ງຈດັ ຢໃູ່ ນວນັ ນະກະສັດ. ໃນສະໄໝນົ້ັນປະ ເທດອິນເດຍມີການແບູ່ງແຍກຊົນຊັ້ົນວັນນະໃນສັງຄົມຢູ່າງຊັດເຈນຄື: ວັນນະກະສັດ ເປັນວັນນະທີ່ເຮັດໜ້າທີ່ ປກຄອງ ແລະປກປ້ອງບ້ານເມືອງ, ວັນນະພາມໝາຍເຖິງກູຸ່ມຄົນທີ່ເປັນຄູສອນ ແລະ ເປັນເຈ້ົາການໃນການທໍາພິທີ ທາງສາສະໜາຕູ່າງໆ, ວັນນະສດູ ໝາຍເຖິງກຸູມ່ ຄົນຊນົ ຊ້ນົັ ຊາວຜອູ້ ອກແຮງງານຫືຼປະຊາຊົນທົ່ວໄປ. ທຸກໆວັນນະຕ່າູ ງ ກໍຖືຕົວຖືກຽດບໍ່ມີການພວົ ພັນເຊິ່ີງກັນ ແລະກັນນອກຈາກຄົນທີ່ຢູ່ໃນວັນນະດຽວກັນເທົ່ານ້ົັນບໍ່ວູ່າຈະເປັນດ້ານການ ຮ່ໍາຮຽນ, ການແຕູ່ງງານ, ການທໍາພິທີທາງສາສະໜາກໍຄືການດໍາລົງຊີວິດຕູ່າງໆແມູ່ນພົວພັນຂ້າມວັນນະກັນບໍ່ໄດ້ ຫາກຜູ້ໃດລະເມີດປະເພນີນ້ີົຖືວູ່າຄົນຜູ້ນ້ັົນເປັນຄົນຊົ່ວຊາມ ແລະຈະໄດ້ຮັບຄວາມປ້ອຍດູ່າລັງກຽດຄຽດຊັງ. ພະພຸດ ທະເຈົ້າສືບເຊື້ົອສາຍຕະກຸນກະສັດຜູ້ຊົງພະນາມວູ່າ: ພະເຈ້ົາ ໂອກາກະລາດ ແຕູ່ກໍາເນີດ ແລະ ເຕີບໃນແຄວ້ນສັກກະ (ເຂດປູ່າຫິມະພານ) ເຊ່ີິງເປັນທີ່ຢູ່ຂອງພະລືສີ ຊີ່ືກະບິນດາບົດຜູ້ປກຄອງເມືອງກະບິນດາພັດ. ໃນຕະກຸນຂອງພະພຸດ ທະເຈົ້າແມູ່ນໄດ້ທໍາການສົມລົດ (ແຕູ່ງງານ) ກັນກັບອ້າຍນ້ອງຮູ່ວມອຸທອນດຽວກັນເກືອບມົດທຸກຄົນຍັງເຫຼືອແຕູ່ ລກູ ສາວຫາ້ຼ ຂອງພະຍາ ໂອກາກະລາດທີ່ໄປສົມລດົ ກັບກະສັດແຫູ່ງກຸງ ເສວະຫະພະ ແລວ້ ກໍຕັົ້ງເມືອງ ໂກລພິ ະກະ ຂົ້ຶນ ຕະກຸນຂອງພະເຈົ້າ ໂອກາກະລາດໄດ້ສືບຕໍ່ປກຄອງເມືອງກະບິນດາພັດມາຫຼາຍຊ່ົວຄົນຈົນຮອດສະໄໝຂອງພະເຈ້ົາ ສຸດໂທທະນະຂນ້ົຶ ຄອງລາດພະອົງໄດ້ສົມລົດກັບພະນາງສລິ ິມະຫາມາຍາ ຣາຊະທດິ າແຫູ່ງກງຸ ເທວະທະຫະຈົນປະ ສູດ ບຸດຊາຍຄົນໜີ່ຶງຂົຶ້ນນະທ່ີສວນລຸມພີນີວັນ ອຸທິຍານທ່ີເປັນເຂດແດນລະຫວູ່າງກຸງເທວະທະຫະກັບກຸງກະບິນດາພັດ ໃນຂະນະທພີ່ ະນາງພວມເດີນທາງໄປປະສດູ ລູກທີ່ເມອື ງ ເທວະທະຫະ ເຊິ່ີງເປນັ ເມືອງຂອງຕົນຕາມທໍານຽມສາສະໜາ ພາມທີ່ບໍ່ອະນຸຍາດໃຫ້ແມ່ຍູ ິງເກີດລກູ ນໍາຕະກຸນຂອງສາມີເດດັ ຂາດ. ພະນາງສິລິມະຫາມາຍາປະສູດບດຸ ຊາຍຢູທີ່ກ້ອງ ຕົ້ນຮັງກົງກັບລຶກມຸງຄຸນສະໄໝວິສາຂະປູນະມີຖີຄືວັນເພັງ 15 ຄໍ່າ ເດືອນ 6 ວັນສຸກປີຈໍກູ່ອນພຸດທະສັກ ກະລາດ 184

80 ປີ. ເມີ່ືອປະສູດແລ້ວ ມີພະລືສີຊີ່ື ອະສິດຕະດາບົດ ຫືຼ ກາລະເທວິນດາບົດມາຢ້ຽມຢາມ ແລະ ທໍານາຍວູ່າ: ເດັກ ຄົນນົ້ີ ເມີ່ືອໃຫຍູ່ຂຶ້ົນມາຖ້າຄອງຄາລະວາດຈະໄດ້ເປັນເຈ້ົາຈັກກະພັດຖ້າອອກບວດຈະໄດ້ເປັນສາດສະດາເອກໃນ ໂລກ. ຫັຼງຈາກນ້ົັນ; ພະນາງພ້ອມດ້ວຍໄຜູ່ພົນກໍໄດ້ກັບຄືນມາທ່ີເມືອງກະບິນດາພັດຕ່ໍຈາກນັ້ົນ 5 ວັນ ພະບິ ດາ ກໍ ໄດທ້ ໍາພິທີສະຫອຼ ງລາຊະສົມພບົ ແລະ ຖວາຍພະນາມໃຫ້ບຸດຊາຍວູ່າ: ໂອລົດສີທັດຖາ ຫຼື ສີທາດ ແປວາູ່ : ຜມູ້ ີຄວາມ ສໍາເລັດ ແຕູ່ຜູ້ຄົນນິຍົມເອ້ົີນວູ່າ: ພະໂຄຕະມະ ຫຼື ພະໂຄລົບ ເຊ່ີິງເປັນນາມສະກຸນທີ່ພະເຈົ້າໂອກາກະລາດ ໄດ້ຕົັ້ງໃຫ້ ແກູ່ພະລາຊະໂອລດົ ແລະລາຊະທິດາຈໍານວນຫຼວງຫຼາຍທພີ່ າກັນໄປກໍຕງ້ັົ ກງຸ ກະບນິ ດາພດັ ນ້ນັົ ເອງ. ພາຍຫງັຼ ປະສູດລູກ ໄດ້ 7 ວັນພະນາງສິລິມະຫາມາຍາກໍໄດ້ສິົ້ນພະຊົນໄປພະເຈາ້ົ ສຸດໂທນະ ຈິີ່ງໄດມ້ ອບ ເຈົ້າຊາຍສີທດັ ຖາ ໃຫ້ແກູ່ ພະນາ ງປະຊາບໍດີໂຄຕະມີຜູ້ເປັນ ພະມາຕຸສາ (ນ້າສາວ) ເປັນຜູ້ລ້ຽງດູດ້ວຍຄວາມຮັກແພງຖະນຸຖະໜອມເລົື້ອຍມາ. ເມ່ີືອມີ ອາຍຸໄດ້ 7 ຂວບພະບິດາກໍໄດ້ໃຫ້ສ້າງສະໂບກຂະລິນີ 3 ຫຼັງປູກ ດອກບົວຂານ, ບົວຫຼວງ ແລະບົວຂາວ ໃສູ່ໃນສະ ທັງປະດັບປະດາໃຫ້ງດົ ງາມເພີື່ອເປັນບູ່ອນຫິ້ຼົນຂອງພະໂອລົດ. ພໍເມື່ີອເຖິງໄວສຶກສາຮ່ໍາຮຽນແລ້ວພະບິດາກໍໄດ້ນໍາພະ ໂອລົດໄປສຶກສາຮຽນຮູ້ຢູ້ສໍານັກອາຈານຊື່ີ: ວິສາວາມິດ ເພື່ີອສຶກສາຮໍ່າຮຽນຈົນຈົບຫັຼກສູດທຸກປະການແລ້ວບັນດາ ວົງສາຄະນາຍາດ ແລະ ໄຜູ່ຟ້າປະຊາຊົນຕູ່າງກໍຊີ່ືນຊົມໃນຄວາມສາມາດສະຫຼາດສະຫຼຽວຂອງພະອົງ. ເມີື່ອພະອົງມີ ອາຍຸໄດ້ 16 ພັນສາ, ພະບິດາກໍໄດ້ຮັບສົ່ັງໃຫ້ສ້າງຜາສາດຂຶ້ົນ 3 ຫຼັງເພືີ່ອໃຫ້ພະໂອລົດໄດ້ພັກ ຜູ່ອນໃນ 3 ລະດູຄື: ລະດູຮ້ອນ, ລະດູໜາວ ແລະ ລະດູຝນ ແລ້ວຊົງຂໍເອົາພະນາງພະໂສທະຫາ ຫຼື ພະນາງພິມພາ ເຊີິ່ງເປັນບຸດສາວຂອງ ພະນາງອະມິດຕາຜູ້ເປັນນ້ອງສາວຂອງພະອົງເອງມາເປັນຊາຍາຂອງເຈ້ົາຊາຍສີທັດຖາ ແລະທັງສອງພະອົງຊົງສະ ເຫວີຍລາຊະສົມບັດດ້ວຍຄວາມຜາສຸກທຸກປະການມາເປັນເວລາ 29 ພັນສາພະນາງພິມພາກໍໄດ້ປະສູດພະໂອລົດອົງ ຊົງພະນາມວູ່າລາຮຸນຫືຼລາຮຸນລາຊະກຸມມານ. ຈາກນ້ັົນມາພະສີທັດຖາຈິີ່ງປາຖະໜາອອກບວດເພື່ີອສະແຫວງຫາພະ ສໍາມາສໍາໂພທິຍານ ເນີ່ືອງຈາກວູ່າການ ດໍາລົງຊີວິດຂອງພະອົງທີ່ຜູ່ານມາ ມີແຕູ່ຄວາມສຸກຄວາມສະບາຍ ພໍເມ່ີືອມາ ພົບເຫັນຊີວິດຂອງມວນມະນຸດຈໍານວນຫຼວງຫຼາຍທີ່ຫຼົງໄຫຼເມົາມົວນໍາໄວ, ບາງຜູ່ອງກອໍ ຶດຢາກມາກແຄ້ນ, ບາງຜູ່ອງ ກເໍ ຈັບປວູ່ ຍດ້ວຍໂລຄາພະຍາດ, ບາງຜູ່ອງກໍຕໍ່ສູ້ຍາດຊງີ ກນັ ແລະອີກປະການໜງຶີ່ ພະອົງຊງົ ແລເຫນັ ວາູ່ ສັງຂານຂອງຄົນ ຕ້ອງມີມື້ົເຖົ້າແກູ່, ເຈັບ, ຕາຍໄດ້ພະອົງຄິດວູ່າທຸກສ່ີິງທຸກຢູ່າງທີ່ເກີດຂຶ້ົນຍູ່ອມມີທ່ີມາທີ່ໄປ ແລະ ຜູ້ຄົນທໍາມະດາ ສາມັນຄົງບໍ່ສາມາດຫາວິທີແກ້ໄຂໄດ້ດ່ົັງນັົ້ນ; ພະອົງຈິີ່ງໄດ້ຕັດສິນໃຈອອກບວດ ໃນຄໍ່າຄືນທີ່ງຽບສະຫງັດ ຜູ້ຄົນ ນອນຫັຼບໝົດແລ້ວພະສີທັດຖາກໍໄດ້ອອກເດີນທາງໄປພ້ອມກັບມ້າພະທີ່ນົ່ັງທີ່ຊື່ີກັນທະກະ ແລະນາຍສັນນະ ອາມາດ ຜູ້ໃກ້ຊິດ ພໍໄປຮອດແຄມແມູ່ ນົ້າອະໂນມາ ພະອົງກໍຊົງໃຊ້ ພະຂັນ (ມີດຫຼືດາບ) ຕັດ ພະເມົາລີ (ເກ້ົາຜົມ) ຖອດ ເຄືີ່ອງຊົງຂອງກະສັດອອກແລ້ວມອບໃຫ້ນາຍສັນນະນໍາກັບຄືນພະນະຄອນພ້ອມດ້ວຍມ້າກັນທະກະສູ່ວນພະອົງກໍໄດ້ ກູ່າວຄໍາອະທຖິ ານເປນັ ບນັ ພະສດິ (ນກັ ບວດ) ນະທີນ່ ັນົ້ . ເມື່ີອບວດແລ້ວພະສີທັດຖາກໍໄດ້ເດີນທາງໄປສູ່ອະນຸປິພະອໍາພະວັນ ໃນແຂວງມັນລະຊົນບົດ ແລ້ວສະເດັດໄປ ເຂດ ແຄວ້ນມນັ ຄດົ ພໍເມ່ືີອພະມະຫາກະສັດປກຄອງເມອື ງພົບເຫັນ ພະອົງ ກໄໍ ດ້ໄຕູ່ຖາມຫາກົກປາຍສາຍເຫດ ແລະ ເຊນີ ພະອົງໃຫ້ພັກຢູ່ທນີ່ ົ້ັນໃນຖານະກະສັດຜປູ້ ກຄອງ ແຕູ່ພະອງົ ປະຕິເສດເພາະມີຄວາມປະສງົ ຢາກສະແຫວງຫາພະສໍາ ໂພທິຍານ (ການເປັນພະພຸດທະເຈົ້າ) ແລ້ວພະອົງກໍເດີນທາງຕໍ່ໄປ ທູ່າມກາງຄວາມສັດທາອະນຸໂມທະນາຂອງພະ 185

ມະຫາກະສັດ ແລະປະຊາຊົນໃນແຄວ້ນດັົ່ງກູ່າວ. ພໍໄປເຖິງສໍານັກຂອງອາຈານອາລາລະຄາບົດ-ກາສາມາໂກະດາບົດ ສາມບຸດ (ເປັນສອງອາຈານທ່ີມີຊ່ີືສຽງໂດູ່ງດັງສະໄໝນັ້ົນ) ກໍຂໍເຂ້ົາ ສຶກສາທ່ີສໍານັກດົ່ັງກູ່າວຈົນຈົບຫັຼກສູດແລ້ວແຕູ່ ພະອົງຍັງບ່ໍພົບຫົນທາງທີ່ຈະສາມາດຕັດສະລູ້ໄດ້ຈິີ່ງອໍາລາອາຈານທັງສອງກ້າວໄປສູ່ອຸລຸເວລະເສນານິຄົມທ່ີນົັ້ນເປັນ ບູ່ອນທ່ີມີພູມມີປະເທດທີ່ງົດງາມໄປດ້ວຍທໍາມະຊາດອັນປະກອບໄປດ້ວຍປູ່າດົງພົງໄພ, ມີສາຍນ້ໍາໃສໄຫຼເຢັນ, ມີ ຄວາມ ສະຫງົບດີ ແລະຢູ່ໃກ້ກັບໝູ່ບ້ານ ເໝາະທີ່ຈະເປັນບູ່ອນໃຊ້ປະກອບຄວາມພຽນຈີ່ິງໄດ້ປະທັບຢູ່ທີ່ນົັ້ນ. ພະສີ ທດັ ຖາ ໄດ້ຫາວິທີການຕັດສະລູ້ດ້ວຍຫຼາຍຮູບການໂດຍເລີ່ມຈາກການທລໍ ະມານຮູ່າງກາຍຂອງຕົນດ້ວຍການກັດພະ ທັນ (ແຂ້ວ) ໜີບພະຊິວຫາ (ລົ້ີນ) ຂອງຕົນເອງໃຫ້ແໜ້ນຈົນວູ່າພະເສໂທ (ນ້ໍາເຫືີ່ອ) ໄຫຼອອກທາງພະກັດສະ(ຂ້ີົ ແຮ້) ແລະ ເກີດຄວາມຮ້ອນເອ້ົາໃນຮູ່າງກາຍເປນັ ທ່ີສຸດແຕູ່ກໍຍງັ ບໍ່ສາມາດຕັດສະລໄູ້ ດ້ຈງ່ິີ ປູ່ຽນວິທີໃໝູ່ຄກື ານກົ້ັນອັດ ສະລາ-ປັດສາສະ (ລົມຫາຍໃຈເຂ້ົາ-ອອກ) ຈົນຫູອົ້ືປວດພະສຽນ (ເຈັບຫົວ) ປວດພະອຸທອນ (ທ້ອງ) ແລະຮ້ອນເອົ້າ ໃນຮູ່າງກາຍແຕູ່ກບໍ ໍ່ເກດີ ຄວາມຮູ້ອນັ ໃດເລີຍກໍປູ່ຽນວທິ ີອນ່ືີ ອີກນ້ັົນກໍຄວື ິທີການອດົ ອາຫານຈົນຮາູ່ ງກາຍເຫຼອື ງຫາູ່ຼ ເສົ້າ ໝອງ ເຫືຼອແຕູ່ໜັງຫມຸ້ ກະດກູ ແຕູ່ກໍບ່ໍສໍາເລດັ ຜນົ ກໍຈ່ິີງປູ່ຽນ ວທິ ີໃໝູຕ່ ໍ່ໄປ. ຕົກມາວນັ ໜງ່ີຶ ຍາມເຊົາ້ ຕູ່ ໃນຂະນະທ່ີພະສທີ ດັ ຖານົງັ່ ສະມາທິຢູ່ນັ້ນົ ນາງສຊຸ າດາລກູ ສາວກະດມູ ພີ (ເສດຖີ) ຜູ້ໃຫຍູ່ແຫູ່ງໝູ່ບ້ານອານານິຄົມ, ຕາແສງອຸລຸເວລະຈະທໍາການບວງສຣວງ (ບູຊາ) ເທວະດາຈີິ່ງຫຸງເຂົ້າມະທຸປາຍາດ (ເຂົ້າທີ່ຫຸງດ້ວຍນໍ້ານົມງົວສົດ) ໃສູ່ຖາດຄໍານໍາໄປຖວາຍທີ່ສໍານັກທ່ີພະສີທັດຖາບໍາເພັນພຽນຢູ່ນາງຄິດວູ່າພະອົງເປັນ ເທວະດາຈ່ີິງນໍາຖາດ ເຂົ້າມະທຸປາຍາດໄປຖວາຍແລ້ວໜີໄປ. ພະອົງຊົງຮັບເອົາແລ້ວສະເດັດໄປຍັງແມູ່ນ້ໍາ ເນລັນຊະ ລາສົງນ້າໍ ແລວ້ ກສໍ ະເຫວີຍ ແລວ້ ໄຫຼຖາດນັົ້ນໄປນໍານ້າໍ ຈົນຕກົ ແລງແລ້ວຈ່ິີງກັບຄືນສູ່ຕົ້ນໂພ. ຕມໍ່ າມຄີ ນົ ຫາບຫຍ້າຄົນ ໜຶີ່ງຊືີ່ວູ່າ: ໂລດຖີຍະນໍາເອົາຫຍ້າມາຖວາຍ ພະອົງນໍາເອົາຫຍ້ານ້ົັນມາ ຕັ້ົງເປັນແທູ່ນຢູ່ກ້ອງຮ່ົມໂພແລ້ວຊົງນັົ່ງຂັດຕະ ໝາດ ຫັນຫັຼງເຂົ້າຕົ້ນໂພນັົ່ງສະມາທປິ ່ິີນພະພັກ(ໜ້າ) ໄປທາງທິດຕາເວັນອອກຕ້ງົັ ໃຈອະທິຖານວູ່າຕາບໃດທີ່ຍັງບ່ໍຕັດ ສະລູ້ຈະບໍ່ຍອມລຸກຂ້ຶົນ ເດັດຂາດ ເຖິງແມູ່ນວູາ່ ເລືອດເນືົອ້ ຈະເຫືອດແຫ້ງໄປ ເຫຼອື ພຽງແຕູ່ໜັງ ແລະ ເສົນັ້ ເອັນກໍຕາມ. ເຫຼ່ົາໝູ່ມານໄດ້ຍົກໄຜູ່ພົນມາລົບກວນສະມາທິ ພະອົງກໍໄດ້ນຶກເຖິງປາລະມີສີທັດທີ່ໄດ້ບໍາເພັນມາ ແຕູ່ກູ່ອນຕັົ້ງມະຫາ ປັດຕະພີ (ແຜູ່ນດິນໃຫຍູ່) ເປັນພະຍານຊູ່ວຍຜາບແພ້ກັນເສພາມານໃຫ້ປະລາໄຊໄປ. ເຖິງເວລາກູ່ອນພະອາທິດຕົກ ດິນພະອົງກບໍ ັນລຸຈຸຕຸປາຕະຍານ (ຄວາມເຫັນແຈ້ງເໝືອນດວງຕາທິບ) ໃນປັດສີມະຍານ (ຕົກຍາມຄ່າໍ ຄນື ) ກໍສໍາເລັດ ຍານສຸດທ້າຍຄືຍານເຄ່ີືອງ ຮູ້ຂົນ (ຍານສໍາຜັດພິເສດ ແລະຄວາມພິເສດຂອງຮູ່າງກາຍຄືບ່ໍມີການຫິວມີແຕູ່ອີ່ມຢູ່ ຕະຫອຼ ດເວລາ) ຖືວູ່າພະສທີ ດັ ຖາຕັດສະລເູ້ ປັນພະອຕຸ ະມະສໍາມາສໍາໂພທິຍານໄດ້ສໍາເລັດພ້ອມກັບເວລາ ທຕີ່ າເວນັ ຂ້ຶນົ ເຊີງິ່ ເປັນເວລາດຽວກັບວນັ ປະສູດຂອງຕົນ. ເມ່ີືອຕັດສະລເູ້ ປນັ ພະພຸດທະເຈົ້າແລ້ວພະອົງກໄໍ ດເ້ ດນີ ທາງເພ່ືອີ ສະແດງທໍາ ໂຜດສັດໂລກຕໄໍ່ ປໂດຍເລີ່ມຈາກບນັ ດາອາຈານທີ່ເຄີຍສັົ່ງສອນ ແລະອຸປາລະຄຸນແກູ່ພະອງົ ໃນໄລຍະຜູ່ານມາ ແຕູ່ບາງ ທູ່ານກໍໄດ້ສ້ິົນຊີວິດໄປແລ້ວພະອົງຈິີ່ງເດີນທາງໄປທີ່ນະຄອນພະລານະສີຜູ້ຄົນທ່ີມາພົບເຫັນພະອົງຕູ່າງກໍແປກໃຈໃນ ສສີ ັນວັນນະອັນຜູ່ອງໃສຂອງພະອົງ ພໍເມືີ່ອຮູ້ວູ່າພະອົງເປັນສັບພັນຍູຕັດສະລູ້ດ້ວຍຕົນເອງບາງຄົນກໍບໍ່ເຊືີ່ອພະອົງຈິ່ີງສະ ແດງທໍາມະເທດສະໜາຈົນຜູ້ຄົນເຫັນແຈ້ງໃນທໍາຈີ່ິງເກີດຄວາມສັດທາ ແລະສະມັກເປັນສາວົກຂອງພະອົງຈົນ ອຸປະສົມບົດເປນັ ພະອໍລະຫັນ. ພະອງົ ເດີນທາງສະແດງທາໍ ໄປເລ້ົືອຍໆມີສາວົກນັບມນົື້ ັບຫາຼ ຍຂ້ຶນົ ຜູ້ຊາຍກໍເປັນອຸປະສົກ 186

ຜຍູ້ ງິ ກໍອອກບວດເປັນອປຸ ະສີກາ. ຄ້ງັົ ທາໍ ອິດສາວົກຂອງພະພຸດທະເຈົ້າສາໍ ເລດັ ຍານເປັນພະອໍລະ ຫັນຕາພຽງອງົ ດຽວຕໍ່ ມາກມໍ ີເຖງິ 11 ອົງ ໃນໂລກ. ແລະໃນເວລາຕໍ່ມາ ກໍເກີດມີພະອໍລະຫັນເຖິງ 61 ອົງ. ພະພຸດທະເຈ້ົາ ໄດ້ມອບໝາຍໃຫ້ພະອໍລະຫັນທັງໝົດ ປະກາດສາສະໜາ ໂດຍແຍກກັນໄປຄົນລະທິດລະທາງ ຕາມບ້ານນ້ອຍ ເມືອງໃຫຍູ່ທ່ົວໆໄປ. ສູ່ວນພະອົງ ກໍໄດ້ສະ ເດັດໄປຝົັ່ງອຸລຸເວລະເສນານິຄົມ ເພື່ີອສ່ັົງສອນປະຊາຊົນ. ໃນເວລາຕໍ່ມາເກີດມີຜູ້ເຫື້ຼົອມ ໃສໃນພຸດທະສາສະໜາເປັນ ຈໍານວນຫຼວງຫຼາຍພະອົງຊົງຄໍານຶງເຫັນວູ່າພະສາວົກທັງຫຼາຍອາດ ຈະພົບກັບຄວາມລໍາບາກໃນການ ທໍາພິທີອຸປະສົມ ບົດໃຫ້ແກູ່ປະຊາຊົນຜູ້ມີໃຈສັດທາທັງຫຼາຍ ເພາະສາວົກຂອງພະອົງບໍ່ສາມາດທໍາພິທີໃຫ້ໄດ້ຕ້ອງໄດ້ນໍາມາຫາພະພຸດ ທະເຈົ້າເປັນຜູ້ທາໍ ພິທີໃຫ້ພະອົງຈິງ່ີ ຊົງອະນຸຍາດໃຫ້ພະສາວກົ ທໍາອປຸ ະສົມບົດກນຸ ລະບຸດໄດ້ດວ້ ຍວິທີ ໂຕສາລະມະຄົມ ເປັນປະຖົມຫົວທີ. ໃນພະພຸດທະສາສະໜາຈິງີ່ ເກີດມີວິທີອຸປະສົມບົດ 2 ຢູ່າງຄື: ເອຫິພິກຂຸອຸປະສົມບົດ ແລະຕິສະລະ ຄະນະມະນຸນິຄມົ . ພະພຸດທະເຈ້ົາທູ່ຽວສະແຫວງຫາສົ່ງັ ສອນທໍາໄປທກຸ ຫົນທຸກແຫູ່ງເປນັ ເວລາ 45 ປີມີສາ ວກົ ແລະ ຜູ້ເຫືຼົ້ອມໃສເປັນຈໍານວນມາກພະອົງຈິ່ີງສະເດັດຈໍາພັນສາຢູ່ບ້ານ ເວລຸຄານ ແຂວງໄຟສາລີນັບແຕູ່ນ້ົັນມາພະອົງຊົງ ອະນຍຸ າດໃຫ້ພະສງົ ຈໍາພັນສາຕາມໃຈມັກ (ພັກເຊາົ ການເດີທາງເຜຍີ ແຜ່ສູ າສະໜາ) ແລະພະອົງກຈໍ ໍາພັນສາຢູ່ທບີ່ ້ານເວ ລຸຄານ. ໃນພັນສານົີ້ເອງທີ່ພະອົງເກີດປະຊວນໜັກແຕູ່ຊົງດໍາລົງສະຕິສໍາປະຊັນຍະ (ອົດ ກັ້ົນທຸກຂາເວທະນາ) ໄວ້ໄດ້. ຮອດມື້ົໜີ່ຶງກາງເດືອນ 3 ຂ້ົຶນ 14 ຄ່ໍາ ເປັນປີທພ່ີ ະອົງມີພະຊົນໄດ້ 80 ພັນສາພະອົງເກີດອາພາດເລົືອ້ ຍມາ ແຕູ່ພະອົງ ຊົງເຫັນວ່າູ ຍັງບ່ໍຄວນຈະນິລະພານ. ໃນກາລະນ້ັົນເອງພະສາວົກທີ່ພະອົງທໍາການບວດໃຫ້ເອງ ເຊິ່ີງສໍາເລັດເປັນພະອໍລະຫັນທັງໝົດຈໍານວນ 1.250 ອົງ ໄດເ້ ດີນທາງມາປະຊຸຼມກັນໂດຍບໍ່ໄດ້ນັດໝາຍກັນໃນໝູ່ສາວົກມາ ກູ່ອນ ແຕູ່ທຸກອົງຮັບຮູ້ດ້ວຍຍານຂອງ ພະພດຸ ທະເຈາົ້ . ພະອງົ ຊົງສະແດງໂອວາດສງັ່ົ ສອນແກສູ່ າວກົ ເຫ່ົຼານົັນ້ ວູ່າ “ອີກເວລາບ່ໍນານເກີນ 3 ເດືອນຂາ້ ງໜ້າພະອົງ ກໍຈະປງອາຍຸສັງຂານແລ້ວນັ້ົນສະແດງວູ່າສັງຂານທັງຫຼາຍຍູ່ອມມີການເສື່ີອມສູນເປັນທໍາມະດາທູ່ານຈ່ົງທໍາກິດຈະ ການຂອງຕົນໃຫ້ບໍລິບູນດ້ວຍຄວາມບ່ໍປະໝາດເຖີດ” ຈາກນ້ົັນ ພະພຸດທະເຈົ້າກໍສະເດັດຜູ່ານສະຖານທ່ີຕູ່າງໆ ອີກຫຼາຍ ແຫູ່ງຈົນຮອດ ວັນອັງຄານຂ້ົຶນ 15 ຄໍ່າ ເດືອນ 6 ປີມະເສັງພະອົງກໍສະເດັດປະລິນິພາບດ້ວຍພະຊົນ 80 ພັນສາ ເຊິ່ີງ ເປັນວັນທ່ີກົງກັບວັນທີ່ພະອົງປະສູດ ແລະຕັດສະລູ້ ຖືເປັນທີ່ໜ້າອັດສະຈັນຂອງບັນດາສາວົກ ແລະປວງຊົນທ່ົວໄປ. 187

ສາສະໜາທ່ີພະສີທັດຖາສ້າງຂ້ຶົນກໍຄືພຸດທະສາສະໜາຫຼືສາສະໜາພຸດນ້ົັນເອງ. ພະພຸດທະສາສະໜານີ້ົໄດ້ປະ ດິດ ສະຖານເປັນຫຼັກໝັົ້ນຄົງໃນແຄວ້ນມະຄົດກູ່ອນໝູ່ ເຊີ່ິງເປັນແຄວ້ນທ່ີໃຫຍູ່ ແລະມີຄວາມສໍາຄັນຢູ່ທາງຕອນໃຕ້ຂອງ ປະເທດອນິ ເດຍຈີິ່ງມສີ າວກົ ແລະຄະນາຈານຢ່າູ ງຫຼວງຫາຼ ຍທີສ່ ຸດໃນສະໄໝນນົ້ັ . ຄາໍ ສອນຂອງພະພດຸ ທະເຈ້ົາ ພະພດຸ ທະເຈ້ົາຕັດສະລູ້ດ້ວຍທໍາ 4 ປະການຄື: ທຸກຂາ (ການເຈບັ -ຕາຍ), ສະມຸໄທ (ຄວາມຢາກທັງປວງ), ນິ ໂລດ (ຫນົ ທາງແຫູ່ງການດັບທຸກ) ແລະມັກຄະ (ຄວາມມກັ , ຄວາມຕັົ້ງໃຈ). ດົັງ່ ນົ້ັນ; ຫກັຼ ທໍາຄໍາສອນຂອງພະພຸດ ທະເຈາົ້ ຈງີິ່ ເນັນ້ົ ເຖງິ ສດັ ຈະທໍາແຫ່ງູ ຊີວດິ ຄ:ື ປັນຈະສິນຫາ້ (ຫັກຼ ການປະພຶດ 5 ປະການຂອງມະນຸດ) ອນັ ປະກອບມ:ີ ປານາທິປາຕະ: ໝາຍເຖິງການຫ້າມຂ້າສດັ ຕັດຊີວິດ, ການບ່ໍບຽດບຽນທໍາຮ້າຍເຊ່ິີງກັນ ແລະກັນ, ການໃຫ້ມີ ຄວາມເມດຕາປານີຊູວ່ ຍເຫືອຼ ເກອົ້ື ກນູ ຮກັ ແພງກັນ. ອະທິນນາທານະ: ໝາຍເຖິງການຫາ້ ມບໍ່ໃຫ້ລັກໂລບ ແລະຂູ່ເຂນັ ເອາົ ຂອງຜອູ້ ນ່ີື ມາເປັນຂອງຕົນ. ກາເມສມຸ ິດສາຈານ: ໝາຍເຖິງການຫ້າມບໍ່ໃຫ້ຫງົຼ ໄຫໃຼ ນເລືີ່ອງເພດ, ເລ່ີືອງຮກັ ໂລບ ໂກດຫຼົງ, ບໍ່ໃຫ້ຫ້ນົິຼ ຊູ້ສູ່ ຜົວສູເ່ ມຍເພິີນ່ , ບ່ໍໃຫ້ປະພດຶ ຕົນຢຮູ່ ່ວູ ມກນັ ແບບຜິດຕຮໍ່ ດີ ຄອງປະເພນີ ແລະກດົ ລະບຽບບາ້ ນເມືອງ. ມຸສາວາທາເວ: ໝາຍເຖິງ ການຫ້າມບ່ໍໃຫ້ຕົວະຍົວະ ຫຼອກລວງຜູ້ອື່ີນ, ບ່ໍໃຫ້ເວ້ົາສຽດສີຍຸແຍູ່ ອັນສ້າງຄວາມ ບາດໝາງ ແລະ ແຕກແຍກໃຫ້ແກູ່ກັນທງັ ບໍ່ໃຫ້ເວົາ້ ຄໍາຫຍາບຊ້າປອ້ ຍດາູ່ ກນັ . ສລຸ າເມໄລຍະ: ໝາຍເຖິງ ການຫ້າມສູບຝນ່ີິ ກິນກັນຊາຢາບ້າຢາເສບຕິດທຸກຊະນິດ, ການຫ້າມບໍ່ໃຫ້ດມືີ່ ເຫ້ົຼາ ເມົາສຸລາເກນີ ຂອບເຂດຈົນພາໃຫ້ຂາດສະຕິ ແລະນໍາຄວາມເດືອດຮອ້ ນມາສູ່ຊວີ ິດ. ນົີ້ຄືຫັຼກພົ້ືນຖານໃນຄໍາສອນທາງພຸດທະສາສະໜາ ແລະ ເພືີ່ອໃຫ້ການປະຕິບັດຕາມສິນທໍາ 5 ປະການຂ້າງ ເທິງບັນລຸຜົນເປັນຈິງໃຫ້ຫຼາຍທີ່ສຸດພະພຸດທະອົງຍັງໄດ້ເນ້ົັນໜັກບາງບັນຫາຄືປັນຈະກັນຍານະທໍາອັນໝາຍເຖິງ ຄວາມດງີ າມທັງ 5 ປະການຄ:ື ເມດຕາກາລນຸ າ: ຄື ຄວາມປາຖະນາດຕີ ຜໍ່ ອູ້ ່ີນື , ມຄີ ວາມຮັກຄວາມເມດຕາຕສໍ່ ັດໂລກ. ສໍາມາອາຊີວະ: ຄືຄວາມດໝຸ ່ັົນຫ້າວຫັນ ອົດທົນພາກພຽນໃນການດໍາລງົ ຊີວິດໂດຍໃຫ້ຖກື ຕ້ອງສອດຄອູ່ ງກັບ ຮດີ ຄອງປະເພນີ ແລະກົດໝາຍບ້ານເມືອງ. ຄວາມສັງລວມໃນກາມ: ຄືຄວາມຊ່ືີສັດບໍລິສຸດຕໍ່ຄູ່ຄອງຂອງຕົນ, ບໍ່ເອົາລັດເອົາປຽບກັນຊູ່ວຍເຫືຼອເກ້ົືອກູນ ກັນໃນຄອບຄວົ . ຄວາມມີສັດຈະ: ຄຄື ວາມຊສື່ີ ດັ , ທ່ຽູ ງທາໍ , ຊີ່ືຕົງ, ມຄີ ວາມຈງົ ຮກັ ພກັ ດ,ີ ມີຄວາມກະຕັນຍູຮູ້ຄຸນຄນົ . ຄວາມມີສະຕິຮອບຄອບ: ຄືການດາໍ ລົງຊີວິດຢູ່ບົນຄວາມບໍ່ປະໝາດ, ມີຄວາມຕັົ້ງໃຈ, ມີຄວາມເອາົ ໃຈໃສູ່ ມີ ຄວາມຮັບຜດິ ຊອບຕໍໜ່ າ້ ທີວຽກງານ ແລະຄວາມຮູ້ຈັກປະມານຕົນ.ບນັ ດາຫຼັກທໍາຄາໍ ສົັ່ງສອນຂອງພະພດຸ ທະເຈົ້າລ້ວນ ແລ້ວແຕູ່ມີພ້ືົນຖານມາຈາກອະນຸພາບແຫູ່ງ ພະສີຣັດຕະນະໄຕ ເຊີ່ິງໝາຍ ແກ້ວ 3 ປະການເຊັ່ົນ: ເພັດ, ແກ້ວມະນີ ( 188

ແກ້ວມະນີໂຊດ), ແກ້ວພິທູນ (ແກ້ວທ່ີມີຄູ່າແພງ) ປຽບຄືພະພຸດດພະທໍາ ແລະພະສົງ. ທັງໝົດນົ້ີຄືອົງປະ ກອບຫັຼກ ຂອງສາສະໜາພຸດ ເຊ່ີງິ ມີຫຼັກຄໍາສ່ົັງສອນ 3 ປະການໃຫຍູ່ຄື: ຫາ້ ມທາໍ ຄວາມຊົວ່ ດວ້ ຍປະການທງັ ປວງ ຈງົ່ ທາໍ ຄວາມດໂີ ດຍປະການທງັ ປວງ ຈ່ງົ ທໍາຈິດໃຈໃຫ້ຜ່ອູ ງໃສຢູ່ສະເໝີ (ສາທຸ ອ່ນຸູ ຄໍາ ສຸກສະຫວັດ, ຄວາມເປັນໄປແຫ່ງູ ຊວີ ດິ , 2009,54) ໃນການດໍາລົງຊີວິດຂອງປະຊາຊົນລາວເຮົາ ແຕູ່ອະດີດຈົນເຖິງປັດຈຸບັນແມູ່ນມີຄວາມຕິດ ພັນກັບພດຸ ທະສາສະ ໜາທປີ່ ຽບເໝອື ນຢາວິເສດ ທີ່ຊ່ວູ ຍສະມານແຜທາງຈິດໃຈຂອງຄົນເຮົາໃຫ້ຫາຍດໄີ ດ.້ ບັນດາຄໍາສົັ່ງສອນທາງສາສະ ໜາ ເປັນເໝືອນກົດໝາຍສະບັບທໍາອິດຂອງມວນມະນຸດ ທັງກໍໃຫ້ເກີດວັນນະຄະດີຄໍາສອນ, ວັດທະນະທໍາ, ກົດໝ າຍ ໃນໄລຍະຕໍ່ມາ ແລະບັນດາຄໍາສອນເຫ່ົຼານ້ົັນໄດ້ສະແດງອອກຢູ່າງຈະແຈ້ງຢູ່ໃນການດໍາລົງຊີວິດຕົວຈິງຂອງສັງຄົມ ແລະສະທ້ອນໃຫ້ເຫນັ ຢູ່າງກວາ້ ງຂວາງ ແລະ ເລິກເຊີ່ິງຜ່າູ ນບນັ ດາບົດປະພັນວນັ ນະຄະດີຕູ່າງໆ. ທາໍ ມະດາສອນໂລກ ທໍາມະດາສອນໂລກເປັນວັນນະຄະດີທີ່ກູ່າວເນັົ້ນເຖິງເລ່ີືອງ “ຂະລໍາ” ເຊ່ິີງຄໍາວູ່າ \"ຂະລໍາ\" ນີ້ົມີນັກຄ້ົນຄວ້າ ຫາຼ ຍທູ່ານໄດ້ໃຫ້ຄວາມໝາຍວ່າູ ເປນັ ມາຕະການອັນໜີຶ່ງເພ່ືີອຄວບຄມຸ ການປະພຶດປະຕິບັດຂອງປະຊາຊົນທຍີ່ ຶດຖືກັນ ຢາູ່ ງເຄົ່ງັ ຄັດມາຕັົ້ງແຕູ່ສະໄໝບຮູ ານເປັນສິີ່ງທທ່ີ ຸກຄົນຕ້ອງປະຕບິ ດັ ນບັ ຕັ້ົງແຕມູ່ ້ືົເກີດຈົນຮອດມືົ້ຕາຍຕົັງ້ ແຕູ່ເຊ້ົາຈົນຄໍ່າ ຕະຫອຼ ດທງັ ກາງເວັນແລະກາງຄນື ຈົນກາຍເປັນປະເພນນີ ິຍົມ. ໃນຍຸກປັດຈບຸ ັນນີ້ົ ຄນົ ສູ່ວນຫຼາຍມັກຫົຼງລືມໄປແລວ້ ຍັງແຕູ່ຄົນບາງຈໍານວນເທົ່ານົ້ັນທີ່ຍງັ ຄົງຍຶດຖແື ລະປະຕິ ບັດຕາມ. ໃນເມີື່ອກູ່ອນ ຜູ້ເຖົ້າຜແູ້ ກູ່ສົ່ັງສອນລູກຫຼານສືບທອດຕໍ່ໆກັນມາເປັນຫຸຼ້ນໆຕາມຊ່ົວອາຍຸຄົນບ່ໍຈໍາເປັນຕ້ອງ ເສຍເວລາອະທິບາຍຊ້ີົແຈງສະແດງເຫດຜົນທຸກໆກໍລະນີມີເຫດຜົນແຝງຢູ່ໃນຕົວແຕູ່ບ່ໍອາດອະທິບາຍໃຫ້ຄົນໃນສັງ ຄມົ ສະໄໝນ້ົັນເຂ້ົາໃຈໄດ້ງ່າູ ຍຈິີງ່ ຕອ້ ງຕັົ້ງເປັນກະຕກິ າຂອງສັງຄົມຂ້ຶນົ ໃນຮູບແບບ “ຂະລາໍ ” ໂດຍຖວື ູ່າຖ້າຜໃູ້ ດບ່ໍຍອມປະ ຕບິ ດັ ຕາມກໍຈະຖກື ສັງຄມົ ລັງກຽດສູ່ວນຈາຮີດປະເພນບົ້ີ າງຢາູ່ ງນົັ້ນຖາ້ ຜໃູ້ ດລະເມດີ ກໍຖືວ່າູ “ຂະລໍາ” ເຊນ່ັົ ດຽວກນັ . ກົດໝາຍຈາຮີດປະເພນີທ່ີຂ້ໍຫ້າມໃນຮູບແບບ “ຂະລໍາ” ນັົ້ນມີຢູ່າງຫຼວງຫຼາຍ ເຊິີ່ງປາກົດໃຫ້ເຫັນໃນວັນນະ ຄະດີເລີື່ອງຕູ່າງໆທີ່ສໍາຄັນເກືອບທຸກເລືີ່ອງໂດຍສະເພາະວັນນະຄະດີປະເພດຄໍາສອນຍິີ່ງມີຫຼາຍເປັນພິເສດເຊົັ່ນວັນນະ ຄະດີຄໍາສອນ ເລີ່ືອງ “ອິນທິຍານສອນລູກ\" ກໍມີບົດທີ່ກູ່າວເຖິງການຂະລໍາຢູ່ນໍາ. ເນ້ົືອໃນທໍາມະດາສອນໂລກ ປະ ກອບມີດງັ່ົ ນ:້ົີ ບດັ ນີ້ົ (ເຈ້ົາຂະນນັ ວົງ) ວາູ່ ຈັກແປເວ້ົາຫອ້ ງ ທາໍ ມະດາສອນໂລກ ໄວ້ໃຫ້ ຫຼານເຫັົ້ນຼ ນ້ອຍ ຟງັ ແຈ້ງຕໄໍ່ ປ ພະເຮີຍ ກັບທງັ ດູລາເຈາົ້ ນັກປາດພອ້ ມ ລາຊາຍົດໃຫຍູ່ ກດໍ ີທ້ອນ ເສນາເຖົາ້ ອາຈານເຈ້ົາຈງົ່ ຟງັ ແດເູ່ ນີ ເສດຖີຫຼວງນ້ອຍໃຫຍູ່ ກດໍ ີ 189

ຝູງໝູ່ ຊາວໄຜນູ່ ອ້ ຍ ຂນຸ ຄ້າຈົງ່ ຟງັ ທຽວເທນີ້ົ ຍິງຊາຍພອ້ ມ ສາວຮາມນ້ອຍໃຫຍູ່ ກດໍ ີ ໃຜຜູ້ ມານງັົ່ ໃກ້ ຟັງແລ້ວໃຫ້ຈີື່ຈໍາ ເອົາເນີ ບໍ່ໄດ້ ສບັ ພະແຫກຼ ຫິນຼ້ົ ຄາໍ ມຸນູ່ ແປງສານ ຕັ້ົງຫາກ ແມນູ່ ໂພທຍິ ານໄຂ ຕມໍ່ າຈິງແທ້ ເອົາເນີ ຕັົ້ງຫາກ ແມູ່ນຄໍາພະເຈົ້າ ສອນໂລກໂລກາ ໃຜຜູ້ ມີຜະຫຍາໄວ ຮ່ໍາເພີງຄະນງິ ໄວ້ ນນ້ົັ ເທົ້ີນ ໃຜຜມູ້ ໃີ ຈ ຈກັ ຟງັ ແທ້ ສີທຽນມາອ່າູ ນ ແທ້ດາຍ ໃຜບ່ໍ ໃຈຕຕໍ່ ັົ້ງ ຟງັ ແທ້ໃຫ້ນ່ົງັ ໄກ ໃຜຜູ້ ມີໃຈຕັົ້ງ ຟັງຄຸນພຸດທະບາດ ໃຫ້ຄູ່ອຍ ຟງັ ແຈບແຈ້ງ ເອົາໄວ້ສືບໄປ ໃຜຮູ້ແລວ້ ຮບີ ຮໍ່າຕຶກຕອງ ຢູ່າໄດ້ ລວນກາຍຄອງ ພະສົງ່ັ ສອນຄາໍ ຮູ້ ຄາໍ ສອນກຽູ່ ວກບັ ການເລອື ກຄູ່ ອນັ ວາູ່ ສບັ ປລຸ ໂິ ສເຊອືົ້ ແນວຄົນເມືອງລຸູ່ມ ເຮົານ້ົີ ຈກັ ໃຫ້ ສາວບູ່າວນ້ອຍ ເຝອື ຝ້ນັຶ ກ່ອູ ມກນັ ຈັກໃຫ້ ເອາົ ກນັ ເຂາົ້ ທຽມສອງເປນັ ຄູ່ ແທ້ດາຍ ຈັກໃຫ້ ເປັນຄູ່ແກວ້ ກນັ ນ້ນົັ ໃຫ້ຫຼໍ່າດູ ຂານົ້ນັ ຄັນວູາ່ ບດິ າແກ້ວ ມາດາພແໍ່ ມູ່ ຊອບແລວ້ ຍັງພໍ່າພ້ອມ ກຄໍ ວນແທ້ໃຫ້ແຕູງ່ ດອງ ຮີດຫາກ ມີສນັ ໃດແທ້ ກະທາໍ ຕາມທຸກສງ່ິີ ແທ້ດາຍ ຢາູ່ ໄດ້ ໄລລະມາ້ ງ ຄອງດ້າໍ ຮີດຜີ ກນັ ນ້ນັົ ຢ່າູ ໄດ້ ເຫັນແກູ່ໜ້າ ຝງູ ຄນົ ລງຶ້ົ ແກວ່ນູ ແທ້ແລ້ວ ໃຫ້ແມູ່ນ ໃຈແມູ່ດໍ້າ ຜີເຮອື ນນົັນ້ ກໍຈງ່ິີ ດີ ຄນັ ວາູ່ ເຮດັ ລບຸ ລ້າງ ມກັ ງາຍຄອງຜີ ກນັ ນົນ້ັ ບໍ່ໄດ້ ມາວາຈາ ຕເໍ່ ຂາົ ຄໍາແຈງ້ ແທ້ແລ້ວ ມັນຈກັ ຂວງຂາແທ້ ຜວົ ເມຍສມົ ສູ່ ບໍ່ຕາຍ ກໍເລົາ່ ຮາ້ ງ ທາໍ ສາ້ ງກບໍ ໍ່ເຮອື ງ ບັົນ້ ບໍ່ ຄາໍ ສອນກຽູ່ ວກບັ ສງ່ິີ ທຂ່ີ ະລາໍ ໃນການປກຸ ເຮອື ນ ຂາ້ ຈັກ ອນັ ໜ່ີຶງ ຄວນກະທາໍ ນນັ້ົ ມີຫາຼ ຍຕູ່າງໆ ພະຍາເຮີຍ ສອນສົງ່ັ ໃຫ້ ຟັງແລ້ວຈເື່ີ ອາົ ແທ້ດາຍ ນາ້ໍ ບ່ໍແກວ້ ທັງໝຮູ່ ູແຫຼວ 190

ຄນັ ວູາ່ ໃຜໄປຖົມ ສ້າງເຮອື ນກວມໄວ້ ໄປແລ້ວ ກຈໍ ກັ ຈິບຫາຍແທ້ ມີນານຊຕິ າຍຈຸ່ມູ ແທ້ດາຍ ອນັ ນົີ້ ທໍາກູ່າວຫ້າມ ຢ່າູ ໄດລ້ ່ວູ ງຄອງ ອນັ ໜຶີງ່ ຄັນມີໄມ້ ເປັນຕໍລາໍ ໃຫຍູ່ ນົ້ັນແລວ້ ຂຸດກນົ່ ຖ້ິົມ ແປງແລ້ວຮາບງາມ ກໍດີ ແລ້ວແລ່າົ ປຸກເຮອື ນຕັ້ົງ ກວມງມຼຸ ຕໃໍ ຫຍູ່ ອນັ ນ້ີົ ຂວງຂະໜາດແທ້ ຈບິ ຫາຍສ້ຽງສ່ອູ ັນ ກໍດີ ອນັ ວາູ່ ຈອມປວກນນັ້ົ ຂດຸ ກ່ົນໜເີ ສຍ ແທ້ແລວ້ ແລ້ວເລົາ່ ປກຸ ເຮອື ນກວມ ກໍບໍ່ດີຂວງຮ້າຍ ອນັ ໜຶງີ່ ສະໜອງນັ້ນົ ມີມາແຕູ່ເຊ່ນົັ ເກ່ົາ ແທ້ແລ້ວ ຖົມໃຫ້ ງາມຮາບກ້ຽງ ປຸກເຮອື ນສ້າງກໍບ່ໍດີ ສັນນນ້ັົ ອນັ ໜຶີງ່ ເຮອື ນສອງຫັຼງແລ້ວ ເອາົ ມາເປັນຫັຼງໜງ່ຶີ ແທ້ດາຍ ກຫໍ າກ ຂວງຂະໜາດແທ້ ຄໍາຮ້າຍບ່ໍເຫອື ດເຮືອນ ກໍດີທ້ອນ ອນັ ໜີ່ງຶ ເປນັ ເຮອື ນແລວ້ ພອຍເລົ່າແປງເປນັ ຕູບ ແທ້ດາຍ ແມູ່ນວູ່າ ຈກັ ຊົື້ມ້າ ຄວາຍຊາ້ ງກໍບໍ່ດີ ຈັນໂທຫ້ຼາງ ແສງໃສເຮອື ງຮູ່ງຸ ບໍ່ຫ່ອູ ນ ແປງພິກປນ້ີຶ ເປນັ ແກວ້ ໜວູ່ ຍດຽວ ເຮອື ນໃດ ຄາໍ ສອນກຽູ່ ວກບັ ສງ່ີິ ທແີ່ ມຍູ່ ງິ ຖພື າຄວນຄະລາໍ ບໍ່ຄວນ ອັນຈກັ ມີຍງິ ຜູ້ ຖພື າຄັບພະວກີ ແທ້ດາຍ ກບັ ທງັ ຕົກແຕູ່ງສາ້ ງ ບນຸ ກວາ້ ງບວດເນນ ກໍດີ ອັນໜຶີ່ງ ທໍາບຸນສ້າງ ມະຫາທານລ້ໍາຍງ່ີິ ຕົກແຕງູ່ ສາ້ ງ ກະຖນິ ນ້ັນົ ກໍບ່ໍຄວນ ກັນນົນ້ັ ກັບທງັ ສ້າງຂວົ ພ້ອມ ໃຫ້ລູກບວດເປັນເນນ ນນ້ົັ ດາຍ ຈກັ ເສຍ ທາໍ ມະດາສອນ ວູ່າບໍ່ເປັນສງັ ແທ້ ອັນໜຶ່ງີ ເອົາເຂົາໃຫ້ ເປນັ ຜົວເມຍສມົ ສູ່ ປຍູ່ ູາ່ ພອ້ ມ ຕາຍາຍເຖົ້າພແໍ່ ມູ່ເຂາົ ອັນວູ່າ ຢູ່າໄດຊ້ ້ົືຊາ້ ງມ້າ ຝູງໝູ່ງວົ ຄວາຍ ເຮົາຈັກ ທັງຍງິ ຊາຍ ຢູ່າໄຖູ່ເອາົ ມາແທໆ້ ບ່ໍສູງ ຄາໍ ສອນກຽູ່ ວກບັ ໄມທ້ ຄີ່ ວນໃຊປ້ ກຸ ເຮອື ນ ເຄຫັງຫອ້ ງ ອດຸ ຕະມັງອັນປະເສີດ ຈິງແລ້ວ ສອນສ່ັົງໃຫ້ ເມືອໜາ້ ຈເ່ີື ອົາ ນ້ົນັ ເນີ ລໍາໃດຕັ້ົງ ບໍ່ຕໍ່າຄ້ອຍ ເໜືອດິນພຽງຮາບ ດ່ົງັ ນນັ້ົ ໄປແທ້ຝ່າູ ຍໃດ 191

ກໍບໍ່ ໃບມັນນັ້ນົ ບໍ່ຄຸງຄຽງຕົ້ນອນ່ືີ ນນ້ົັ ແລວ້ ໃຫ້ມີ ລາໍ ປອດກຽ້ ງ ປາຍດ້ົວງູາ່ ຊຼຸມ ຫງຼິ ດແູ ທ້ ຄືສມົ ກົງັ້ ຮ່ົມ ມີທງັ ມີງູ່າກາ້ ນ ລໍານ້ີົ ມົດສົ້ມພອ້ ມ ຕາຍຄາ້ ງຢແູ່ ກມ ລໍານີົ້ ມາຢູເ່ ຮອ້ົື ດໍາແດງທຸກສິີ່ງ ນກົ ພໍ່າພ້ອມ ລາໍ ນົັນ້ ອະເນກນອງ ບດັ ນົ້ີ ເປັນມຸງຄນຸ ມາຢູ່ນອນຄອນ ອັນວູ່າ ເອົາມາໃຫ້ ປະເສດີ ດເີ ສາົ ແກ້ວ ຄວນເຜາົ ດຂີ ະໜາດແທ້ ຍໍເປນັ ເສົາແຮກ ອາຍເຸ ຖິງ ເຮືອນແກວ້ ເສດຖີ ຈ່ິງີ ຄວນ ກໍຈີງ່ິ ຄາໍ ສອນກຽູ່ ວກບັ ສບົ ທຫ່ີ າ້ ມເຜາົ ອາຍຸບ່ໍ ອນັ ໜງ່ີຶ ຈກັ ກ່າູ ວເວົ້າ ຈາແຫງູ່ ຄນົ ຕາຍ ກູ່ອນແລວ້ ກໍບໍ່ຄວນ ຄນົ ຕາຍນົ້ີ ບໍ່ຄວນເຜາົ ຜີກໍມີມາກ ຈງິ ແລວ້ ອັນໜງ່ີຶ ມີແຕູ່ນອ້ ຍ ເນເີ ຈົາ້ ຈົ່ງຟງັ ນົັ້ນເທົນ້ີ ກໍບໍ່ຄວນ ສບິ ປຊີ ນັ້ົ ຕາຍໄປດາຍຊື່ີ ດົັງ່ ນນັ້ົ ອນັ ໜຶງ່ີ ເຜາົ ທຽູ່ ງແທ້ ສະການສ້າງສງ່ົ ບນຸ ນ້ນັົ ດາຍ ກໍບ່ໍຄວນ ເປັນມຸງຄຸນແທ້ ໃນທາໍ ມະສະກົນ ມານົີ້ ອັນໜງ່ຶີ ເຖງິ ຂວບໄດ້ ສບິ ປີນົນ້ັ ກໍຢາູ່ ເຜົາ ແທ້ດາຍ ຕາຍລົງທ້ອງ ອອກຕຸູ່ມເປັນບວມ ຝູງນ້ີົ ເອົາໄປເຜົາ ສົ່ງສະການຈງິ ແທ້ ກໍດີ ອນັ ໜີງຶ່ ຕາຍດິກນ້າໍ ຕາຍໝູ່ຕົກເຮອື ນ ຕາຍດວ້ ຍ ເອົາໄປເຜາົ ຊິເດືອດແດຂວງແທ້ ກໍດີ ຕາຍດ້ວຍ ເປນັ ຝກທາ້ ວ ເຕມັ ຄງີ ຕາຍໃຄູ່ ມໍລະນາມ້ຽນ ຕາຍດ້ວຍ ຕດັ ຜມົ ທຽູ່ ງແທ້ ເນເີ ຈາ້ົ ຊິບ່ໍດີ ກໍດີ ຕາຍຊ້າງຂາ້ ມ້າດີດເສືອຂົບ ມັນຈກັ ຕາຍຄວາຍຊນົ ງຜູ ິດຕອດຕາຍ ກດໍ ີ ຕາຍຕົກຕົ້ນໄມ້ ຕາຍໝູຜ່ ກີ ິນ ໄຂວາຈາ ວາູ່ ບໍ່ຄວນເຜົາແທ້ ກດໍ ີ ຕາຍນໍາມດີ ຫອກໜາ້ ຫວຼ ມແຫຼມ ຄມົ ຕາວຟັນ ກບໍ ໍ່ຄວນເຜາົ ແທ້ ພະຍາເອີຍ ເສກິ ມາຄໍ້າ ຊກີ ຊີ່ລວນເຫັຼກ ນນົັ້ ດາຍ ໂລຄາລງົ ເລອື ດແດງໄຫຼຍ້ອນ ໃນທໍາມະດາຕາ້ ນ ບໍ່ຄວນເຜົາຈກັ ສີ່ງິ ແພ້ພບໍ່ ້ານແມູ່ບ້ານ ພົງເຊືອ້ົ ພແໍ່ ມູ່ມນັ 192

ຢ່າູ ໄດ້ ຄນັ ອດ່ີ ູກັນແທ້ ໃຫ້ໄປເຜົາທອີ່ ນືີ່ ນນ້ົັ ເນີ ຮູ່ວມປູ່າຊ້າ ຊຂິ ວງແທ້ໄຜເູ່ ມືອງ ນນັົ້ ເນີ ຄາໍ ສອນກຽູ່ ວກບັ ທາໍ ນຽມປະຕບິ ດັ ສບົ ອັນໜຶ່ງີ ເມືອີ່ ຈັກຫາມຜີເຂົາ້ ກອງຟອນເຜາົ ຈດູ ດ່ັົງນົັ້ນ ເຮາົ ຈັກ ໄຂຂາູ່ ວຕາ້ ນ ທາໍ ມະເຈົ້າອູ່ານແປງ ນເ້ີົ ນີ ອັນວູາ່ ຫາມຜນີ ້ັນົ ລງົ ເຮອື ນໃຕ້ລາູ່ ງ ແທ້ດາຍ ໃຫ້ເອົາຂົີ້ເຖົ່າ ໄປຫວ່າູ ນອ້ອມ ເຮືອນນົັນ້ ກຈໍ ີິງ່ ດີ ດ່ົງັ ນ້ນົັ ຍາມເມືີ່ອ ເອາົ ຜີເຂົາ້ ຮອດທ່ກີ ອງຟອນ ຝູງໝູ່ ຄົນທັງຫາຼ ຍ ຢູ່ເຮອື ນທາງບາ້ ນ ຈິງດາຍ ໃຫ້ພາ ກັນທໍາແກ້ ກນົ ຂວງເຂັດຍິີງ່ ໃຫ້ລກັ ເອົາເສ້ົອື ຜ້າພນີ່ ້ອງຜີນັົນ້ ມາໄວ້ທຄີ່ ວນ ກດໍ ີ ຄນັ ວາູ່ ເຜາົ ຜີແລ້ວ ໃຫ້ແລນູ່ ໜໄີ ກ ຢູ່າໃຫ້ ຫຽຼ ວຫັງຼ ແທ້ ແປງຂະບວນຍ້າຍສັ່ນົ ແທ້ແລ້ວ ຈ່ົງໃຫ້ ເຂາົ ອາບນ້ໍາ ດາໍ ຫົວສະເກດ ໄປນັ້ົນ ສະສູ່ວຍລາ້ ງ ຄີງເນືອົ້ ຊູ່ຄນົ ເຈົ້າເຮີຍ ແລ້ວຈີ່ິງ ໃຫ້ເຂົາເຂາົ້ ມາເຮອື ນເນົານັົ່ງ ແທ້ດາຍ ຝູງໝູ່ ຂນຸ ໃຫຍູ່ເຈົ້າ ຈງົ ຕ້ານສົ່ງພອນ ແທ້ດາຍ ແລ້ວຈ່ີງິ ເອົາເສົ້ືອຜ້າ ມາສ່ົງຄືນເຂົາ ຄໍາໃດດີ ກູ່າວຈາພອນໃຫ້ ອນັ ໜຶີ່ງ ຕາຍກໍາເລີດ ແລຕາຍສ່ີງິ ສັນໃດ ຄັນວູ່າ ໃຈມນັ ອກຸ ຫາກບໍ່ທັນຕາຍແທ້ ຄນັ ຢາກ ເອາົ ມາບ້ານ ປຸນປວແກ້ເກອ່ືີ ຍ ຄວນທີ່ ສົງເຄາະໃຫ້ ປງໄວ້ທຄີ່ ວນ ນມິ ົນໝູ່ ສັງໂຄເຈ້ົາ ໃນຂູ່ວງອາຮາມ ມາກະທາໍ ບລໍ ກິ ໍານິມິດເສຍ ຈີ່ງິ ເຂ້າົ ປວໃນບາ້ ນ ຄນັ ວ່າູ ປວບໍ່ດແີ ທ້ ໃຫ້ໄປເຜາົ ທອີ່ ່ີນື ຢ່າູ ໄດ້ ຮູ່ວມປ່າູ ຊ້າ ຂວງແທ້ໄພ່ເູ ມືອງ ອັນໜງີຶ່ ຝງູ ໄມລ້ ້ໍ ແລຕີນກວຽນຫກັ ໝູ່ນຸ ບ່ໍຄວນ ຮອງແທບໄວ້ ຂ້ັນົ ໄດຂນຶົ້ ຍໍ່າລງົ ອັນໜງຶ່ີ ບໍ່ຄວນແປງຜໃີ ຫ້ ລກຸ ນັົງ່ ໃນເຮອື ນ ອັນນີົ້ ໃນທາໍ ມະໄຂ ກູ່າວມາຄວນຫາ້ ມ ຄາໍ ສອນກຽູ່ ວກບັ ທາໍ ນຽມປະຕບິ ດັ ທວ່ົ ໄປ 193

ອັນໜງ່ີຶ ເກີບຕນີ ນີົ້ ເປັນແນວຖາ້ ນຕໍ່າ ນ້ົນັ ເນີ ຢາູ່ ໄດ້ ເໜບັ ແນບໄວ້ ກນັ ນັນ້ົ ທສ່ີ ູງ ກັບທັງ ຜ້ານງູຸ່ ພອ້ ມ ຜາ້ ກະຕູ່ຽວໃນຄງີ ນນົັ້ ແລ້ວ ຢາູ່ ໄດ້ ບລື ແື ບ ຕາກສງູ ບໍ່ດີແທ້ ແທ້ດາຍ ມັນຈັກ ຖອຍສັກຫຸຼຍ້ ລງົ ໄປທຸກເມີືອ່ ແທ້ດາຍ ແສນຈກັ ທາໍ ວຽກຢ້າວ ການສາ້ ງກໍບໍ່ເຮອື ງ ອນັ ໜຶງ່ີ ຢາູ່ ໄດເ້ ອົາກະຕູຽ່ ວຜາ້ ເຊັດໜາ້ ເຂດັ ຂວງ ແທ້ດາຍ ມັນຈກັ ເສຍເງິນຄໍາ ສ່ິີງຂອງຫາຍສຽ້ ງ ກດໍ ີ ດົັງ່ ນ້ັົນ ອນັ ໜີງ່ຶ ຝູງໜ່ຶງີ ນອນແລ້ວ ຢາູ່ ໄປນັົ່ງເທງິ ຫົວ ນນ້ົັ ເນີ ຊູ່ຕົນເຮົາແທ້ ແທ້ດາຍ ເຫດວູາ່ ເທວະດາຮກັ ສາ ນໍາກນັ ລົຶງ້ ແກວນູ່ ແທ້ດາຍ ສົມມາແທ້ທູ່ຽງຈງິ ຄັນວູາ່ ເຄີຍໄປຫ້ິນົຼ ໄປນົ່ັງເທງິ ຫົວ ເຈາ້ົ ເຮຍີ ເຖິງແທ້ຮດີ ຄອງ ນນ້ົັ ດາຍ ຄວນໃຫມ້ ີຂນັ ເຂົ້າຕອກດອກໄມ້ ຢູ່າຢືນປາກຖາມສງັ ຈງິ ດາຍ ຜນູ້ ັ່ົງຈາຈງິ ແທ້ ນົນ້ັ ແລ້ວ ຄົນຜູ້ ບໍ່ລົຶ້ງແກວູ່ນແທ້ ມະຫາທາດເຈດີ ນັົ້ນດາຍ ບ່ໍຍນື ຕາຍແທ້ ນນ້ົັ ດາຍ ຈົ່ງໃຫ້ ທໍາຂວນັ ຖີ່ຖ້ວນ ຝງູ ໝເູ່ ງິນຄໍາ ເຄື່ອີ ງເຄາົ ເຂົາແຂວ້ ເສຍເນີ ອນັ ໜງ່ີຶ ຜນູ້ ້ັົນນົ່ັງຢແູ່ ລ້ວ ປດັ ປ່ິນີ ສງັ ວານ ນນ້ົັ ດາຍ ແກບແກມກັນນນ້ົັ ຈັກໄດ້ ທາໍ ຂວນັ ມນັ ຕົວເອງຜຕູ້ ົກແຕູ່ງ ບໍ່ຍນື ໄດຢ້ ູ່ເຫງິ ອັນໜຶີ່ງ ຢູ່ານ່ົັງໃກ້ເຈົາ້ ຢາູ່ ໂກທາກົ້ວິ ໂກດ ຂອງເຂ້າົ ເຄອ່ີື ງເຮອື ນ ທງັ ສາດຂາວ ຂອງເຮອື ນທກຸ ສີງິ່ ຈບິ ຫາຍສຽ້ ງສູອ່ ນັ ອນັ ໜງ່ີຶ ຢ່າູ ໄດ້ ຂົນເສົອ້ື ຜ້າ ເຂາົ ຫາກຈົງຊັງ ທ່ໍຈົ່ມຂວນັ ນັນບາ້ ນ ນໍານງໍ າ ເທງິ ເຮອື ນໃຫ້ແກ້ຄ່ີ ທັງໝູ່ແກວ້ ຊິຂວງແທ້ພໍ່ແມູ່ເຮືອນ ເທິງເຮືອນກວດັ ແກວູ່ງ ມາສບັ ປນ 194 ມນັ ຈກັ ແພ້ ອາຍຸ ຈັກສົັ້ນແທ້ ອັນໜຶງ່ີ ເປນັ ພເໍ່ ຮືອນນັນ້ົ ຢາູ່ ໄດ້ ຟັນເປມູ່ າ້ ງ ໃຫ້ອດີ່ ູຕົນແທ້ ຄັນວູ່າ ໃຜຫາກ ເຮັດຈັົ່ງຊັນ້ົ ຝູງໝູ່ ໄທຢໃູ່ ກ້ ບ່ໍມີ ໃຜກູນາ ອນັ ໜຶີ່ງ ເອາົ ຟນື ຂນ້ຶົ ຢາູ່ ໄດ້ ມັດຂົນ້ຶ ແທ້ ອນັ ໜຶີ່ງ ຢູ່າໄດ້ ເອາົ ຫົວຼ ຟືນຂຶົນ້