ເລື່ອງພື້ນເມືອງລາວ

ບງຸ ຊາ້ ກະຕູ່າພ້ອມ ໂຍນຂ້ົນຶ ກບໍ ໍ່ດີ ແທ້ດາຍ ມນັ ຈັກ ເປັນຫິຼງີ່ ຄ້ອຍ ຖອຍໜາູ່ ຍລົງໄປ ບໍ່ຢາູ່ ແລ້ວ ຄັນຈັກ ທໍາອັນໃດ ບ່ໍຮູ່ງຸ ເຮືອງໄປໄດ້ ບໍ່ຢາູ່ ແລວ້ ສັບພະສ່ີິງພອ້ ມ ຂອງເຮອື ນທຸກເຍ່ອືີ ງ ໃຫ້ຄູ່ອຍ ຖືຂົຶນ້ ໄວ້ ເທງິ ເຮືອນແທ້ກຈໍ ີິ່ງດີ ກໍດີ ກໍດີ ອນັ ໜຶີ່ງ ພແໍ່ ມ່ນູ ົ້ີ ເປນັ ໃຫຍູໃ່ ນເຮອື ນ ຢາູ່ ໄດ້ ຫິງຫາຖຽງ ຫາກຂວງເຮືອນຢາ້ ວ ຕົວນນັົ້ ອນັ ໜຶ່ງີ ບຸດຕພີ ້ອມ ຍງິ ຊາຍນ້ອຍໃຫຍູ່ ແທ້ດາຍ ຝູງພນີ່ ້ອງ ພົງເຊົ້ອື ຂາ້ ເຮອື ນ ຢາູ່ ໄດ້ ມີໃຈຮ້າຍ ຈງົ ຊັງບັງບຽດ ແທ້ແລວ້ ໃຫ້ເຈາົ້ ຮັກເກິີ່ງລາໍ້ ກນັ ແທ້ຈ່ງິີ ຄວນ ແທ້ດາຍ ຫໍຼ່າທແີ່ ທ້ ໃນແຫູງ່ ຄາໍ ຄດິ ຈິງດາຍ ໃຜຜູ້ ມີປັນຍາ ຫາກຊິຫວນເຫນັ ແຈ້ງ ເຈ້າົ ເຮີຍ ອັນໜຶ່ີງ ລກັ ໂລບຮື້ົ ເອາົ ໄຮູ່ນາສວນ ກັບທັງ ແປງເງິນແດງ ຈ່າູ ຍກນິ ຂາຍຊົ້ື ຄາໍ ສອນກຽູ່ ວກບັ ອະຄະຕິ ໔ ອັນຈັກ ເປນັ ເຫດໃຫ້ ຈິບຫາຍຈົມຈມຸູ່ ຫາກເປນັ ແທ້ແກ້ເຮົາ ອະຄະຕສິ ນີ່ ີົ້ ຜເິ ອາົ ຂອງທູ່ານ ເສຍແລວ້ ຈງິ່ີ ເອາົ ໃຜຜູ້ ໂລພາພົ້ນ ຜິເອາົ ຂອງທູາ່ ນ ບໍ່ມຮີ ູ້ບາບບຸນ ໂທສະ ທາໍ ໂທດໃຫ້ ເຂົາມາສັບສ່ໍ ຄໍາຮ້າຍເກດີ ມີ ໂມຫະ ຕົວບາບຮ້າຍ ມີຜະຫຍາຕາ້ ນກູ່າວ ຄອງນ້ນົັ ບໍ່ດີ ສນັ ທະ ເຫນັ ແກູ່ໄດ້ ຢູ່າວາງໜີຈກັ ເທືີ່ອ ຂັນໄວ້ຢ່າູ ໄລ ເຫັນແກູ່ ສນິ ຊູ່ວຍຈ້າງ ຢູ່າທໍາຕາມໃຈຄຽດ ເສຍແລ້ວຈິີ່ງກະທໍາ ມິດສາທດິ ທກິ ເໍ ຂົາ້ ກບໍ ໍ່ ຟັງຄໍາຜູ້ ມກັ ລນີື່ ໄດ້ ເມດຕາກາລນຸ ານົັນ້ ມທຸ ຕິ າອຸເບກຂາ ຈາໍ ຈໝື່ີ ນັ້ົ ອັນໜງ່ີຶ ໂກທານີົ້ ໃຫ້ພຈິ າລະນາຖີ່ຖ້ວນ ຄາໍ ສອນກຽູ່ ວກບັ ໜາ້ ທຂ່ີ ນຸ ເມອື ງ 195

ຝງູ ໝູ່ ຂຸນເມືອງແທ້ ພຈິ າລະນາຄນຸ ແລໂທດ ກໍດີ ໃຫ້ເອາົ ຕາມຮດີ ບ້ານ ເມືອງແທ້ແຫ່ງູ ໂຕ ນົັນ້ ເນີ ໃນໂລກນົີ້ ຮດີ ບ່ໍຫູ່ອນສະເໝີກັນ ແທ້ດາຍ ຢູ່າໄດ້ ເອາົ ຄອງເມືອງ ເພນ່ິີ ມາເປນັ ເຄາົ້ ເປນັ ຂນຸ ນົ້ີ ວູ່າຄວາມໃຫ້ມັນແນູ່ ຈງິ ເທນ້ົີ ຢູາ່ ໄດ້ ຮັກຝາູ່ ຍພຸ້ນ ຊງັ ພ້ົີບໍ່ດີ ແທ້ດາຍ ຕົວຫາກ ທຽວທາງໃກ້ ປະຕເູ ຮືອນດູຊິຮອດ ເສຍແລ້ວ ຢູ່າໄດ້ ປບແລູ່ນປຶນ້ີ ຄືນແທ້ຢູຫ່ ັງຼ ເພ່ິນີ ດາຍ ຄັນວູ່າ ຄວາມມີໃຫ້ ຕັດໄປຕາມຊີື່ ນາງງູ ຢາູ່ ໃຫ້ຄຽດ ນາງຂຽດຢູ່າໃຫ້ຕາຍ ແທ້ດາຍ ກໍຈິ່ີງ ມງັ ຄະລະເຂ້ົາ ຂຸນພຈິ ານໂສພາບ ຈງິ ແລວ້ ຕັດຕາມ ມີອາດຕ້ານ ຄໍາຮາ້ ຍບ່ໍຫອູ່ ນດີ ຈິງແລວ້ ຄາໍ ສອນກຽູ່ ວກບັ ເມຍໃຊຈ້ າູ່ ຍຊບັ ສນິ ທຜີ່ ວົ ຫາມາໃຫ້ ຫຼື ຄະຫະເສດັ ຖະສາດ ຍາມໃດຜວົ ຫາກຂົນຂວາຍໄດ້ ມາເຮືອນໃຫ້ເຈາົ້ ເບ່ງີິ ເຫັນແລວ້ ແບງູ່ ບາຍ ໃຫ້ເຈາົ້ ຄິດຖຖີ່ ້ວນ ປັນເປນັ ສາມສ່ວູ ນ ຖະໜອມໄວ້ສບື ເຮອື ນ ທງັ ມວນນນົ້ັ ມະຫາເຖນທານທອດ ຝູງໃກ້ຄູ່ເຮອື ນ ສູ່ວນໜງຶ່ີ ນ້ົນັ ວງົ ສາຫາຼ ຍແຫູ່ງ ເມອື ເບົ້ອື ງແມູ່ຜົວ ສວູ່ ນໜີຶງ່ ເວນວາງໃຫ້ ຕາມຄອງໃພ້ເພີນິ່ ສະເໝີພ້ຽງແມູ່ຕົນ ສູ່ວນໜງ່ີຶ ຢາຍພນີ່ ້ອງ ກໍຫວັງຄອງກນິ ກະດກູ ອາໄສຍອ້ ນເພງິີ່ ແຮງ ຢາຍເມືອເບອ້ືົ ງ ອາໄສເພີິງ່ ຄໍາກນິ ໃຫ້ຍີ່ນື ແບບາຍໃຫ້ ໃຫ້ເຈົ້າ ແບງູ່ ພູດໄວ້ ຊາໍ ງໍາຢ້ານແຕູ່ແກນູ່ ກຢໍ ູ່າຟ້າວຮາໍ່ ໄຮ ຖົມຄນູ ໃຫ້ ໂວຫານກວ້າງເຜ່ືອີ ຄວາມເວົາ້ ເຈົ້າຢ່າູ ແຂງ ຖະໜອມຍີ່ງິ ແມ້ງ ຂອງເຮອື ນແຄວນຍີງ່ິ ເຫດວູ່າ ລຽ້ ງໝານີົ້ 196 ການທີ່ ມີລກູ ໃພ້ ຝູງໝູ່ ເຄຍີ ແກວູ່ນຮູ້ ຄນັ ວູ່າ ທຽວມາຫາ ຢ່າູ ໄດ້ ຊອມງອມກົ້ມ ກນິ ເນີ ມານັນົ້ ຂອງອອກ ເຮືອນແຕູ່ລະນອ້ ຍ ເພງິ ທ່ີ ເຜຍີ ແຜນໄວ້ ໃຈອອູ່ ນນອ້ ມ ຍາມໃດ ຜັກຫາກທໍາການດວ້ ຍ

ເມຍຢູ່າຂຽ້ ວ ຄາໍ ຮ້າຍສຽດຫູ ຢ່າູ ໄດ້ ອນຸ ອູໜາ້ ອນຸ ອູບດູ ໃຄູ່ ໃຫ້ຫາ ພາເຂ້ົາໄວ້ ດາຖ້າຮຽບຮຽງ ຢາູ່ ໄດ້ ເຮັດເພດຮາ້ ຍ ທງັ ເຮືອນພອ້ ມ ມາດາພແໍ່ ມູ່ ເຮືອນໃດ ເຮອື ນນນົ້ັ ຊຊິ ວາູ່ ພ້ອມ ພາເຂ້າົ ສູ່ຄົນ ເຮືອນໃດ ຄວາມຮກັ ພາດຽວຕັົ້ງ ກາງເຮອື ນກິນປຽູ່ ວ ອັນໜຶ່ງີ ບໍ່ຮູ້ແລວ້ ຜົວເຈົາ້ ຊິພາກເຮອື ນ ພໍ່ແລວ້ ກໍຈງິ ຍາມກນິ ເຂ້າົ ຫຼາຍພາມນັ ແມບ ອັນໜຶີ່ງ ຮັກຜົວ ເສກິ ບໍ່ມວ້ົ ໃຈນາໍ້ ບໍ່ຄູ່ອງປາ ຍາມກນິ ເຂ້ົາ ພາດຽວເປນັ ໝູ່ ກັນນ້ົັນ ຍັງຊູ່າງຕຸ້ມ ກັນໄວ້ໝ່ີືນອະສົງ ຜົວໄປຄາ້ ຂອງຄວນໃຫ້ຮີບແຕງູ່ ເມຍນອບນວິົ້ ປະສງົ ຊາ້ໍ ສົ່ງພອນ ມີໄຊໄດ້ ເຫືຼອທນຶ ອອກເຄີງ່ິ ເມຍຂະລາໍ ບໍ່ໄດ້ ທນຶ ຄາ້ ຊິຈຸູມ່ ເສຍ ຮກັ ຜົວໃຫ້ ມໃີ ຈຜາຍເພື່ີອ ໃຫ້ເຈາ້ົ ຮກັ ພນີ່ ້ອງ ແນວໜາ້ ແມູ່ຜົວ ຄວາມຮັກເຮັດໃຫ້ເປນັ ດງັົ່ ກນຸ ຊະໂລຊາ້ ງ ອັດສະດອນຮັກລກູ ຄວາມຮັກຢູ່າໄດ້ເປນັ ດ່ົັງລມົ ເບກີ ໄມ້ ຍາມນ້ອຍໜ່ີຶງເຫຍີ . ເລີ່ືອງ “ທາ້ ວກາໍ ພາ້ ຄາໍ ສອນ” ແຕູ່ກີ້ົແຕູ່ກູ່ອນ ມີໝູ່ບ້ານແຫູ່ງໜຶ່ີງ ທີ່ຢູ່ຫູ່າງໄກຈາກຕົວເມືອງ ເປັນໝູ່ບ້ານທ່ີມີປະຊາຊົນອາໄສຢູ່ປະມານ ຊາວກວູ່າຄອບຄວົ ແລະມີຄອບຄວົ ຜວົ ເມຍຄູ່ໜຶ່ີງເຊິ່ງີ ເປນັ ຄອບຄົວທີ່ທຸກຈົນທສ່ີ ຸດ. ແຕລູ່ ະມືົ້ສອງຜວົ ເມຍພາກນັ ອຶດ ເຂົ້າຢາກປາ ເຂົ້າຂາດແລງແກງຂາດໝໍ້ຫາເຊົ້າກິນຄໍ່າມາເປັນເວລາຫຼາຍປີຍ້ອນບ່ໍມີທຶນຮອນບໍ່ມີບູ່ອນສ້າງບູ່ອນສາ ຕອ້ ງໄດອ້ າໄສເຫອີ່ື ແຮງຫາເກັບຜັກຫກັ ໜໍ່ມາລ້ຽງຊວີ ິດພໃໍ ຫ້ກຸ້ມມກົື້ ຸ້ມເວັນໄປ. ຢູ່ມາໄລຍະໜີ່ຶງສອງຜົວເມຍຄູ່ນກ້ົີ ໍມີ ລູກຊາຍນ້ອຍຄົນໜ່ຶງີ ທັງສອງຮັກແພງລູກຊາຍຂອງຕົນເປນັ ທ່ີສຸດ ແລະ ຕັົ້ງຊື່ີໃຫ້ວາູ່ ທ້າວຄໍາສອນ. ຢູ່ມາບ່ໍດົນ ສອງ ຜົວເມຍຄູ່ນີົ້ກໍໄດ້ລ້ົມຫາຍຕາຍຈາກໄປ ປະໃຫ້ທ້າວນ້ອຍຄໍາສອນ ກາຍເປັນເດັກກໍາພອຍ ເລາະທູ່ຽວຂໍທານກິນນໍາ ຊາວບ້ານຊາວເມືອງສືບມົ້ືສືບວັນໄປ. ພໍທ້າວມີອາຍຸໄດ້ສິບສີ່ປີລາວ ກໍໄດ້ເດີນທາງໄປຂໍເພີ່ິງໃບບຸນນໍາຄູບາຢູ່ວັດແຫູ່ງ ໜີຶ່ງ. ຄູບາຢູ່ວັດແຫູ່ງນົ້ັນກໍໄດ້ໃຫ້ການລ້ຽງດູເບ່ີິງ ແຍງທ້າວເປນັ ຢູ່າງດີຈົນທ້າວໃຫຍູ່ເປັນບູ່າວກໍຄິດຢາກໄດ້ເມຍມາຄູ່ ຄຽງຮຽງສາ້ ງ ແຕ່ບູ ໍ່ຮູ້ວ່າູ ຈະຫາຄົນແບບໃດຈີ່ງິ ຈະໄດຜ້ ທູ້ ີ່ດີ ເພາະຕັ້ົງແຕູ່ນອ້ ຍຈົນໃຫຍມູ່ າທ້າວບໍ່ເຄຍີ ລົມສາວຈກັ ເທືີ່ອ ລາວຈີິ່ງໄປຂໍຄໍາແນະນໍາຈາກຄູບາທູ່ານຈີ່ິງໃຫ້ຄວາມເຫັນວູ່າ: ອນັ ວູ່າຜູ້ຍິງນ້ົີມີມາກເຫຼືອຫຼາຍ ແຕູ່ຈະເລືອກເອົາຄົນຜູ້ 197

ທີ່ມາເປັນຄູ່ຊີວິດນ້ົັນກໍ ຄວນເລືອກເອົາຜູ້ທ່ີຖືກສະໂຫຼກໂຊກຊາຕາກັບຕົນເອງ ຈິ່ີງຈະຢູ່ຄູ່ກັນໄດ້ຕະຫຼອດໄປ ແລະ ທາູ່ ນກໄໍ ດຍ້ ົກເອົາຄໍາສອນກູ່ຽວກບັ ການເລືອກແມູ່ຍງິ ມາເປນັ ຄຄູ່ ອງຈໍານວນ 52 ຂ້ໍມາເວົາ້ ສູ່ຟັງຄື: ຂ້ໍທີ 1 ຍງິ ໃດ ທາໍ ກິນພ້ອມ ພເໍ ກືອພໍປາແດກ ຍງິ ນັົ້ນ ເປນັ ຂ້ອຍທູ່ານຮອ້ ຍຊົ້ັນ ກໍຄວນໃຫ້ໄຖູ່ເອາົ ຂ້ໍທີ 2 ຍງິ ໃດ ເອເລທ້ອງ ພຸງຫວຼ ງຫມຸ້ ບາດ ຍງິ ນົ້ນັ ຫອຼ ນທ່ໍຮູບຮູາ່ ງຮ້າຍ ບນຸ ກວ້າງຫາກຊິມີ ຊາຍໃດ ໄດຢ້ ູຊ່ ້ອນ ນອນຮວູ່ ມຮຽງສອງ ພັ່ົງເພງັ ເຕັມຢາ້ ວ ສົມບດັ ມີ ຂໍ້ທີ 3 ຍງິ ໃດ ຄໍກົມປ້ອງ ຫາງຕາແດງຈັກໜູ່ອຍ ຍິງນນົ້ັ ສກຸ ລນີ່ື ລົນ້ ຄາໍ ໄຮ້ບໍ່ມີ ທາ້ ວເອຍີ ຂໍ້ທີ 4 ຍງິ ໃດ ຍກົ ຍູ່າງຍາ້ ຍ ສຽງບາດຕີນໜັກ ຍງິ ນັ້ນົ ຢາູ່ ໄດເ້ ອາົ ມາທຽມ ຖູອ່ ຍຄນົ ຄວນເວ້ົນັ ຂໍ້ທີ່ 5 ຍິງໃດ ໜ້າຜາກຕ້ອມ ຜົວຮັກແວນຖະໜັດ ອັນວ່າູ ການຍິງຊາຍ ກໍຫາກຍງັ ເຟອື ນຟ້າວ ຂໍ້ທີ່ 6 ຍິງໃດ ປາກກາູ່ ວຕາ້ ນ ສະເໝດີ ່ົງັ ສຽງຊາຍ ນົັ້ນນາ ບາຄານເອີຍ ຢາູ່ ເອົາມາທຽມຊອ້ ນ ຂ້ໍທີ 7 ຍິງໃດ ເກສາລ້ວນ ດກົ ດາໍ ເລີງແລບ ມີທງັ ຜິວບໍ່ເສົ້າ ງາມແຍມ້ ຢ່ເູ ລງີ ຕາ ຍາມເມ່ືອີ ຍົກຍູ່າງຍາ້ ຍ ໄປຄ່ຽູ ມມາສະເໝີ ແລດູ ແຕູ່ພວໍ າດາ້ ມ ຊາຍໃດໄດຢ້ ຊູ່ ້ອນ ຮຽງຮວູ່ ມເປັນເມຍກໍດີ ຍູທູາ່ ງທົງຄວາມສກຸ ນົ່ງັ ປອງເປັນເຈ້າົ ຂໍ້ທີ 8 ຍງິ ໃດ ຍ່າູ ງບາດກວ້າງ ຕີນຂູ່ວງທໍລະນີນ້ົນັ ນາ ຕນັ ຫາໃນສງົ ສານ ບໍ່ອາດມີໃຜພຽ້ ງ ຂໍ້ທີ 9 ຍິງໃດ ຂົນຕາສ້ຽມ ຫຽ້ ນປາຍຈກັ ໜູອ່ ຍ ຍິງນັົ້ນ ຮູ້ຂົ້ຄີ ້ານ ເຂັນຝາ້ ຍມັກນອນ ແທ້ດາຍ ຂ້ໍທີ 10 ຍງິ ໃດ ຜມົ ພັນສອ້ ຍ ຍອຍຫເູ ປນັ ສີກ ຍງິ ນນ້ົັ ເງນິ ບໍ່ຄ້າງ ພສໍ ຽ້ ວຢູ່ຖງົ ແທນ້ າ ຂໍ້ທີ 11 ຍິງໃດ ເປັນປາກກາ້ໍ ກົກຂາດູຫາຼ ກ ໃຜຜູ້ ກອຍກູ່າວຕາ້ ນ ໂອມໄດໂ້ ຊກມັນ ແທ້ແລວ້ ຂໍ້ທີ 12 ຍິງໃດ ຈນິ ຈິກເກ້ົາ ຜມົ ແດງທາງໜາ້ ຜາກ ຍິງຮບູ ນ້ນົັ ແຮງມາ້ ງສາສະໜາ 198

ຂ້ໍທີ 13 ຍິງໃດ ໂຂໂມໜ້າ ຄືຊາຍສູງສວດ ຍງິ ນັົ້ນ ໃຈໂລດລ້ຽວ ມຊີ ູ້ຈາກຜົວ ແທ້ແລວ້ ຂ້ໍທີ 14 ຍິງໃດ ປາຍມືຫວ້ ນ ບາທາທ້າວໃຫຍູ່ ຍງິ ນນ້ົັ ທກຸ ບໍ່ມ້ົວ ບາທ້າວຢ່າູ ເອາົ ແທ້ເນີ ຂ້ໍທີ 15 ຍງິ ໃດ ທັນຕາແຂວ້ ຂາວເຈງີ ພົ້ນປາກ ຍງິ ນັົ້ນ ທກຸ ແຕູ່ນອ້ ຍ ເຖິງເຖາ້ົ ຢູເ່ ລີງ ແທ້ແລວ້ ຂ້ໍທີ 16 ຍງິ ໃດ ຝາຕີນກວ້າງ ກກົ ຂາທມຶ ແຂງໃຫຍູ່ ຍິງນນ້ົັ ເປັນມ່ີິງເຫງົາ້ ສອນໄດກ້ ບໍ ໍ່ຟັງ ແທ້ນາ ມນັ ກໍຄິດຕຕໍ່ ັົ້ງ ເຖງິ ໂລກໂລກາ ຕນັ ຫາໃນສົງສານ ບໍ່ອາດທຽມມນັ ໄດ້ ຂໍ້ທີ 17 ຍງິ ໃດ ຕີນສູງຂ້ນົຶ ຄຫື ງັຼ ອອງເຕາົ່ ຍງິ ນນັ້ົ ຕົງຊ່ືີແທ້ ສະເໝີຕັົ້ງຕຜໍ່ ວົ ກໍບໍ່ໄປຫ້ິນົຼ ຊູ້ ເສຍຈາກຜວົ ຕົນ ດທີ ໍ່ມໃີ ຈຮກັ ຕຜໍ່ ວົ ຄຄີ ້ອຍ ອັນໃດກຫໍ າກຮຸງູ່ ເຮອື ງແລ້ວ ຍິງນນ້ົັ ທໍາການສ້າງ ນະທແີ ລ້ວກເໍ ລົ່າຟູ ແທນ້ າ ແມນູ່ ວາູ່ ຈົມຮອດພືົ້ນ ຂ້ໍທີ 18 ຍງິ ໃດ ທາໍ ຄົວພ້ອມ ຫງຸ ແກງໝກົ ມອກ ກໍບໍ່ເຄັມບໍ່ຈາງພອກພົ້ນ ແວນຊອ້ ຍແຊບນົວ ຍງິ ນ້ົັນ ບຸນມາກລ້ົນ ຍົດທະໂຍກນາມຂຸນ ແທ້ດາຍ ແມູ່ນວາູ່ ດໍາປານກາ ກຫໍ າກຄວນເອົາຊອ້ ນ ຂ້ໍທີ 19 ຍງິ ໃດ ຂີ້ົແມງວນັ ຕິດເຕົ້າ ງາູ່ ມນົມຕນັ ຢູ່ ແມູ່ນວູ່າ ເປັນຂອ້ ຍທູ່ານຮ້ອຍຊົນ້ັ ກຄໍ ວນໃຫ້ໄຖູເ່ ອາົ ຂ້ໍທີ 20 ຍງິ ໃດ ຫາງຕາກາໍ້ ຂ້ີົແມງວນັ ຈບັ ຢູ່ ຍງິ ນນ້ົັ ທກຸ ບ່ໍມ້ົວ ເປັນຂອ້ ຍເພີິນ່ ເລງີ ແທແ້ ລວ້ ຂໍ້ທີ 21 ຍິງໃດໝາກແຂງູ່ ນ້ອຍ ຄວົ້ິ ກ່ງົ ກວມຕາ ຫົວນມົ ເປັນປານດໍາ ກຫໍ າກມບີ ຸນແທ້ ໃຜຜໂູ້ ອມເອົາໄດ້ ເປັນເມຍໂຊກຂະໜາດ ມນັ ຫາກດປູ ະເສີດແທ້ ເມອື ໜ້າຮູງຸ່ ຈະເລນີ ທ້າວເອີຍ ຂ້ໍທີ 22 ຍິງໃດ ໄປມາກ້ົມ ຄມຸ ມມຸ ລົງຕາໍ່ ຍິງນ້ົນັ ແມ່ນູ ວູາ່ ບນຸ ມາກລົ້ນ ມນັ ນົນ້ັ ກຍໍ ືນ ແທ້ແລວ້ ຂ້ໍທີ 23 ຍິງໃດ ຜົມເຂນີ ຫວ້ ນ ແປນຫູເຜຍີ ຢູ່ ຍງິ ນ້ັົນ ໂສມຊິງາມລີ່ືນລົນ້ ມນັ ນນ້ົັ ກບໍ ່ໍດີທາ້ ວເອີຍ 199

ຂ້ໍທີ 24 ຍງິ ໃດ ວາຈາຕາ້ ນ ສຽງແຮງພົ້ນເພ່ິນີ ຍງິ ນັົ້ນ ທຸກບ່ໍມົວ້ ຄໍາໄຮ້ແລູນ່ ເຖິງ ແທ້ແລ້ວ ຫົວກູອ່ ນບຸນມີ ຂໍ້ທີ 25 ຍິງໃດ ປາກກາູ່ ວຕ້ານ ກໍບ່ໍຫອຼ ນພຮໍ າ້ ຍ ແມູນ່ ຊິເປນັ ເມຍໃຜ ແດງງາມໃສຜູ່ອງ ກໍຄວນໃຫ້ໄຖູ່ເອາົ ທ້າວເອຍີ ຂໍ້ທີ 26 ຍງິ ໃດ ຕີນມີສ້ວຍ ເມືອເທິງລ້ານແງູ່ ຍິງນັົ້ນ ເປນັ ຂອ້ ຍທ່າູ ນຮອ້ ຍຊັົນ້ ຄວນເວນັ້ົ ຫຼກີ ໄກ ທາ້ ວເອຍີ ດັງໃຫຍູ່ໂຂໂມ ຂໍ້ທີ 27 ຍິງໃດ ຜົມຖອຍຂຶົ້ນ ຢູ່າເອາົ ມາຊ້ອນ ຍງິ ນນ້ົັ ຕັ້ົງຖູ່ອຍແທ້ ລົງເຖິງທອ້ ງຢູ່ອນ ນມົ ໝັ້ນົ ແຜູ່ຜາຍ ຂໍ້ທີ 28 ຍງິ ໃດ ໜາ້ ຜາກກວາ້ ງ ເປັນເມຍແວນປະເສດີ ຍິງນນົ້ັ ເປນັ ຄນົ ຂວງ ກໍຄວນໃຫ້ໄຖູ່ເອົາທາ້ ວເອີຍ ເຊ້ອົື ຊາດນາມໝາ ຂ້ໍທີ 29 ຍິງໃດ ນມົ ຍານເທົ້າ ຖ່ອູ ຍຄນົ ຈງິ ແທ້ ຍິງນນ້ົັ ລ້ຽງລກູ ເຕາ້ົ ອັນໃດກໍບໍ່ຮູງຸ່ ເຮອື ງແລ້ວ ໃຜຜໂູ້ ອມເອາົ ໄດ້ ສອນໄດກ້ ໍບໍ່ຟງັ ແມນູ່ ວູ່າຮບູ ຮາູ່ ງຮາ້ ຍ ຄຊື ງົ ຊິໃຫ້ຕໍ່ ຄໍາສົມ້ ບໍ່ເຫືອດຄງີ ແທ້ດາຍ ຂໍ້ທີ 30 ຍງິ ໃດ ນມົ ສເີ່ ຕົ້າ ເປັນເມຍແສນຍາກ ມັນນນັົ້ ໃຈໂລພາ ຄາໍ ຮູ້ບ່ໍມີ ປນຸ ປຽບສາວສະຫວັນກໍດີ ຍິງນັນ້ົ ແມນູ່ ຊທິ າໍ ການສ້າງ ຫີຼກໄກກອຍເວົັນ້ ແສນຊິມີລູກເຕົ້າ ສະເໝີປກີ ້ວຍຕີບ ຄໍາໄຮ້ບ່ໍມີ ເຈ້າົ ເອຍີ ຂໍ້ທີ 31 ຍິງໃດ ແບແຍໜາ້ ສົມບັດມາກບນຸ ມີ ຍງິ ນັົ້ນ ຕັົ້ງຖ່ອູ ຍຮາ້ ຍ ກຍໍ ູ່ອມຍັງຄນູ ຄ້າໍ ໃຜຜໂູ້ ອມເອົາໄດ້ ຕັົ້ງຕຜໍ່ ວົ ຂວນັ ມນັ ທເ່ໍ ຮັດຍືດເຍ້ອືົ ຢູ່ຍືນເຖິງເຖາົ້ ຍງິ ນັົ້ນ ແມ່ນູ ຊິງາມຍງ່ີິ ຍອ້ ຍ ຂາວງາມຜິວຜູ່ອງ ຈ່ົງໃຫ້ເອົາໃຈໜີ ປານກົັ້ງຮົ່ມແດງ ແທ້ນາ ຂ້ໍທີ 32 ຍິງໃດ ນນູ ສີ ວ້ ຍ ຍິງນັົ້ນ ສຸກລີື່ນລນ້ົ ຂ້ໍທີ 33 ຍິງໃດ ຂົ້ີແມງວັນຈບັ ຂົີ້ສົບເບ້ອົື ງຊ້າຍ ໃຜຜເູ້ ອົາເປນັ ເມຍ ມນັ ນັົ້ນໃຈຊີ່ືແທ້ ເທຍລະຄາຄົງ ຂໍ້ທີ 34 ຍິງໃດ ແຂນກົມສວ້ ຍ ໃຜຜໄູ້ ດຢ້ ່ຊູ ້ອນ 200

ຂ້ໍທີ 35 ຍງິ ໃດ ມືໂປຂ້ ້ໍ ແຂນບາງກກົ ກ່ວີິ ຍິງນນົັ້ ທກຸ ທ້າວເຖ້ົາ ຖກື ະເບືອ້ົ ງຄົ່ວຂອງ ແທ້ແລ້ວ ຂ້ທໍ ີ 36 ຍງິ ໃດ ຄໍກມົ ປອ້ ງ ຍິງນັົ້ນ ລຽ້ ງລູກເຕາ້ົ ອກົ ໜາແອວກິີວ່ ຂທ້ໍ ີ 37 ຍິງໃດ ສຽງໃສແຈ້ ເມອື ໜ້າມງິີ່ ມນູ ແທ້ແລວ້ ຍິງນັົ້ນ ສກຸ ລນ່ືີ ລົນ້ ຄວນທ່ີເອົາແຈູ່ມເຈາົ້ ຫວົ ແກມທກຸ ເມ່ືີອ ບຸນນາງມີ ຄາໍ ໄຮບ້ ໍ່ມີ ຂທໍ້ ີ 38 ຍງິ ໃດ ຈາລະຈາຈ້ານ ເປນັ ມິີ່ງເມຍຂວນັ ຕາເຊືອດຊາ້ ຍ ແຕູ່ຫຼງັ ຫາຼ ຍຊົັນ້ ມທີ ງັ ຜົມຍາວໄດ້ ຄາໍ ຫວານສຽງມູວ່ ນ ຍິງນັນົ້ ຄວນຄາູ່ ລາ້ ນ ຂໍ້ທີ 39 ຍງິ ໃດ ຕນີ ມສື ັົ້ນ ຄປໍ ອ້ ງຮູບງາມ ວາປາຍຄືບໜຶ່ີງ ຍງິ ນນ້ົັ ຮ້ຮູ ບັ ຕອ້ ນ ຄາໍ ຮອ້ ຍຊອບທໍາແທ້ແລ້ວ ຂທໍ້ ີ 40 ຍງິ ໃດ ໃບຫູຫິວົ້ ຂາວເຫອືຼ ງຕາ່ໍ ເກີ່ງິ ຍິງນັົ້ນ ເປັນແມູຄ່ ້າ ຂໍ້ທີ 41 ຍິງໃດ ຜມົ ດໍາເຫ້ົອືຼ ມ ທາງກ້ໍາແມຜູ່ ວົ ແທແ້ ລວ້ ໃຜຜູໄ້ ດຢ້ ູຊ່ ອ້ ນ ດງັ ຫຍຸກຈກັ ໜອູ່ ຍ ຂໍ້ທີ 42 ຍງິ ໃດ ໝຸດຫດຼຸ ສວ້ ຍ ກໍຍງັ ໄດສ້ ບື ທຶນແທ້ແລ້ວ ຍິງນົ້ນັ ທຸກບໍ່ມົ້ວ ຂໍທ້ ີ 43 ຍງິ ໃດ ໂຂໂມໜ້າ ຫາງຍງູ ສະເໝີພາບ ກັນນນັົ້ ຍິງນ້ົັນ ທຸກບ່ໍມົວ້ ເປັນເຈາົ້ ເສດຖແີ ທແ້ ລ້ວ ແມນູ່ ຊິທາໍ ການສ້າງ ໄປຄ້າໄດ້ມົ້ືຮ້ອຍ ເມອື ຫວົ ຕະໂພກໃຫຍູ່ ຂໍ້ທີ 44 ຍງິ ໃດ ຝສີ ບົ ຊ້າໍ ຄໍາໄຮແ້ ລ່ນູ ເຖງິ ແທ້ແລວ້ ຕນັ ຫາໃນສົງສານ ຫກັ ຄດື າ້ ມກຽູ່ ວ ຂໍ້ທີ 45 ຍິງໃດ ຄິດສະຫາຼ ດຮູ້ ມແີ ຕຈູ່ ງົ ໃຈຄິດ ຖກື ະເບົ້ອື ງເລາະຂໍ ທັງບ່ໍຄິດໂລບລ້ຽວ ອນັ ໃດກບໍ ໍຮ່ ງຸູ່ ເຮືອງແລ້ວ ການເຮືອນມີ ໂຕຊາ້ໍ ຕືມີ່ ພນັ ແທດ້ າຍ ຍງິ ນັົ້ນ ເພນ່ີິ ຫາກລືຊາເທົ້າ ປານໝາກມອນສຸກ ທຸກແຫູ່ງຼ ຫາຼ້ ບອ່ໍ າດທຽມມັນໄດ້ ໃນແຫງູ່ ຄອງທາໍ ຕໍສ່ ນິ ທານແທ້ ໃຈຕູ່າງພາງຜວົ ຄ່ອູ ຍທໍາພຽນສາ້ ງ ທງັ ເມືອງເທວະໂລກ ຍຍໍ ້ອງສພູ່ າຍ 201

ຍິງນີົ້ ຄວນທເີ່ ອາົ ກູອ່ ມກ້ຽງ ເປັນມງີ່ິ ເມຍຂວນັ ບຸນໃຜຫາຼ ຍ ກຈໍ ີງ່ິ ຫວນເຫນັ ພໍ້ ຕົວະຫູ່າຼ ຍລວງຊາຍ ຂໍ້ທີ 46 ຍິງໃດ ສບັ ພະທ່ຽູ ວຫນ້ົິຼ ອະເຫ່ີຍຫວົ ໃນຫອ້ ງ ມັນກເໍ ຈນໆສຽງ ເສຍເງນິ ດາຍດອກ ຍງິ ນັົ້ນ ຢາູ່ ໄດ້ໂອມເອາົ ທອ້ ນ ຄວນເວົັນ້ ຫີກຼ ໄກທາ້ ວເອີຍ ຖາມແຂກກາງເຮອື ນ ຍງິ ຮູບນນັົ້ ຂໍ້ທີ 47 ຍງິ ໃດ ຮູ້ປາກຕ້ານ ເລາົ່ ຫວນເຫນັ ແຈ້ງ ເຖິງທານອນັ ປະເສີດ ຄອງບູຮານ ໃນເນ້ົອື ຈີື່ຈາໍ ຍັງເລາົ່ ມໃີ ຈຕ້ງົັ ແກ້ວເກດີ ກາງເຮອື ນ ສນິ ຫາ້ ເຂ້ົາ ກໍຈ່ງິີ ຫງົຼ ມາພໍ້ ຍງິ ນົ້ັນ ທາໍ ມະຊາດເຊືອົ້ ຕົວະຫູ່າຼ ຍກິນຂອງ ບນຸ ໃຜຫາຼ ຍ ຂໍ້ທີ 48 ຍງິ ໃດ ຮູ້ປາກຕ້ານ ບໍ່ຈົງໃຈສ້າງ ຫາຊາຍທຸກເຊ້ົາຄ່ໍາຄນື ແລວ້ ການເຮອື ນມັນ ມແີ ຕູ່ແປງຕົວະຕ້ານ ມວຍເກາົ້ ສູວ່ ນັ ແຍງຄງີ ຫຼິງລໍ່າ ຄອຍແຕູ່ທດັ ດອກໄມ້ ເຫອືຼ ລົ້ນລື່ນີ ສາວ ໄດ້ແຕ່ຖູ ກື ະຈອນຕ້າງ ຈາວູາ່ ຍງິ ເກ ທາໍ ເພດເຮດັ ເອົືອ້ ເຄ້ອືົ ຢູ່າເອົາມາຊອ້ ນ ຍິງນັ້ນົ ເຂາົ ກູາ່ ວຕາ້ ນ ຕາມຄອງເຖົ້າແກູ່ ບາຄານເອີຍ ຂ້ໍທີ 49 ຍິງໃດ ຈາລະຈາຕ້ານ ຄໍາເຖາ້ົ ສ່ົງັ ສອນ ຫູກທໄໍ ໝ ໃຫ້ຖືກແທ້ ອະເນກນອງໃນຫ້ອງ ຕົ້ງັ ເລົ່າບ່ໍຂົຄີ້ ້ານ ທົ່ວແດນດາໂລກ ຂອງແພງມີ ເປນັ ແກວ້ ມງິີ່ ເມຍ ຍງິ ນົ້ັນເຂາົ ກລໍ ຊື າແທ້ ເປັນມິ່ີງເມຍຂວັນ ໃຜກຍໍ ງັ ຢາກໄດ້ ຢສູ່ ະບາຍຫາຍຮ້ອນ ນາງນັົນ້ ຄວນທເີ່ ອາົ ກອູ່ ມກີົ້ງ ຕາ່ໍ ຫູກທໄໍ ໝ ນາງຈັກ ພາຄນູ ເຮືອນ ຂ້ທໍ ີ 50 ຍິງໃດ ຮູ້ຂ້ົີຄ້ານ ເພີ່ນິ ມາທົງເອ້ ຈາສູງພົນ້ ເພນິີ່ ໄດແ້ ຕູ່ຢມື ຜນື ແພງ ຍືມເອ້ອວດໂຕ ຊາ້ໍ ຍງັ ຄຍຸ ສະຫາວເຈົ້າ ທາງເຮອື ນດີມນັ ບໍອ່ ່າູ ວເຖງິ ແລ້ວ ມັນເລາົ່ ເຮັດຍດື ເຍົ້ອື ຄະນິງແທ້ບອູ່ ນດຽວ ອັນນັ້ົນ ເພີນິ່ ວາູ່ ຍິງເຖງິ ຊູ້ ມີແຕູຄ່ ດິ ຄ້ອຍໆ 202

ຂທ້ໍ ີ 51 ຍິງໃດ ທາໍ ຂະບວນໄຕ້ ຈູດຕະກຽງລງົ ລ່າູ ງ ມັນກຕໍ ວິ ່າູ ເຈັບທ້ອງແທ້ ທຽວຂ້ົຄີ າໍ່ ຄນື ຍງິ ນນັົ້ ເຂາົ ວູາ່ ຄົນຄຽວກົນ້ ທໍາກົນຕົວະຫຼາູ່ ຍ ທຽວໃຫ້ເພີນິ່ ເຊີງແທ້ແລວ້ ຕງ້ົັ ຂີົແ້ ທ້ ຂທໍ້ ີ 52 ຍິງໃດ ລງັ ຕງັ ຂ້ົນຶ ເມືອເຮືອນເຈົ້າບູ່າວ ທໍາເພດເຮດັ ມົງ່ັ ຄັງົ່ ໄວ້ວາດຂະບວນ ມນັ ເລ່າົ ມາຍາຕາ້ ນ ຫາຊາຍເວົາ້ ໂຍກ ປາດໂທເດຫາທູ່ຽວຢມື ພຸ້ນພີົ້ ມາເອອ້ ວດໂຕ ແຕງູ່ ເພດເຮດັ ເຫື່ີອຼ ງຫ້າຼ ງ ຕາສຽດຫາຊາຍ ມຄື ວາບາຍ ລູບຄາໍ ມວຍເກົ້າ ແລວ້ ເລາ່ົ ປາກກູ່າວຕາ້ ນ ເວົ້າວູາ່ ໂຕດີ ການເຮອື ນມີ ບໍຈ່ າຈົງເອື້ົອ ຍງິ ນັນ້ົ ຢູາ່ ໄດ້ເອົາເປັນແກ້ວ ເມຍຂວນັ ຊທິ ກຸ ຍາກ ທາ້ ວເອີຍມນັ ຫາກຄິດໂລບລຽ້ ວ ລງັ ລາ້ ວບໍ່ດແີ ທ້ດາຍ ຝງູ ຍງິ ນ້ີົຖູ່ອຍຮາ້ ຍ ເຈ້ົາຢາູ່ ໂອມເອາົ ນ້ົນັ ເນີ ເຂົາເປນັ ຄົນໂລພາ ບາບໜາແສນຊ້ນັົ ເມືີ່ອເຂ້ົາໃຈເປັນທ່ີທູ່ຽງແທ້ແລ້ວ ທ້າວຄໍາສອນ ກໍໄດ້ຄອບລາຄູບາແລ້ວອອກເດີນທາງເພື່ີອຊອກຄູ່ຊີວິດດັ່ົງ ທີ່ທູ່ານຄູບາໄດ້ສັົ່ງສອນໄວ້. ເມືີ່ອໄປເຖິງໝູ່ບ້ານແຫູ່ງໜີ່ຶງ ລາວກໍໄດ້ແຈ້ງຈຸດປະສົງຕໍ່ຊາວບ້ານ ເຂົາເຈ້ົາກໍບອກທ້າວ ໃຫ້ລໍຖ້າກູ່ອນເພາະເຂົາເຈົ້າຈະຂໍຖາມຄວາມສະໝັກໃຈຂອງລູກຫຼານຂອງຕົນກູ່ອນ ແລ້ວເຂົາເຈ້ົາກໍໄດ້ເອົີ້ນເອົາລູກ ສາວຫຼານ ສາວຂອງຕົນມາເຕົ້າໂຮມກັນໃຫ້ທ້າວເລອື ກເອົາ. ພໍມາບເຫັນທາ້ ວ ບັນດາສາວໆກໍພາກັນຮ້ອງໂຮຍາດຊີງ ກນັ ເບ່ີິງທ້າວເພາະບໍ່ເຄີຍເຫັນຜູ້ບາູ່ ວຄົນໃດທີ່ມຮີ ູບຮ່າູ ງງົດງາມຄືກັບທ້າວບາງຄົນກໍອຸທານອອກມາວູ່າຄົນອີສັງຈງັ່ົ ມາ ງດົ ງາມປານດ່ົັງພະອິນພະພົມລົງມາປຶັ້ນແຕູ່ງເອົາໄວ້. ເຖົ້າແກູ່ ກໍໄດ້ບອກໃຫ້ທ້າວເລືອກເອົາຕາມໃຈມັກ ທ້າວຈ່ີິງເວ້ົາ ກັບບັນດາສາວໆທ່ີມາອ່ັົງອໍກັນເຕັມນັົ້ນວູ່າ: ຜູ້ໃດທ່ີຂານອາສາເປັນເມຍອ້າຍຂໍໃຫ້ບົວລະບັດຂັດສີເອົາອ້າຍທຸກວັນຄື ດງັົ່ ຊໄິ ດບ້ ໍ່ ? ດ່ງົັ ທ້າວໄດກ້ ່າູ ວເປນັ ຄາໍ ກອນຄ:ື ໃຫ້ປັດເຊີ່ືອປູໝອນ ຝູ່າຕີນຕົນອ້າຍ ຍາມນອນນນ້ົັ ນອນນໍາກນັ ໃນບ່ອູ ນ ມວຍຜມົ ເຊດັ ພຽງຂອ້ ຍເຄ່ີງິ ຄງີ ຍາມເມອ່ືີ ເຝອື ແຝງຝ້ຶັນ ໃຫ້ຫາແຕ່ງູ ສີຟັນ ຈົ່ງໃຫ້ຫວົ ແຈູມ່ ເຈາ້ົ ຍືນ່ີ ຍເໍ ອາົ ໃຫ້ ອຸທະກງັ ລາ້ ງສວູ່ ຍ ອັນໜີຶງ່ ລຸກແຕູ່ເຊາົ້ ມາພອ້ ມໝາກພູ ເຮວພະລັນມາ ໃຫ້ອາ້ ຍກນິ ກູ່ອນສາມຄາໍ ແລ້ວເລົ່າຫາເອົານ້າໍ ກໍຈິງີ່ ກນິ ດອມອາ້ ຍ ຮວມທງັ ຜ້າເຊັດໜ້າ ຍາມເມອີ່ື ກນິ ເຂ້າົ ນ້າໍ ພາຍລນຸ ມານອ້ ງນາງ 203

ຄັນວາູ່ ອ້າຍຫາກກນິ ນາໍ້ ແລວ້ ໃຫ້ເຊດັ ແຫງູ່ ມຮື ຽມ ແລ້ວຈງ່ີິ ຫາກັບໄຟ ກອກຢາມາພອ້ ມ ຄັນເມືອ່ີ ສູບຢາແລວ້ ເລີຍຫາຂັນໝາກ ງຽ້ ງນາ້ໍ ເຕ້າົ ທຽມໄວ້ບ່ໍຂາດສາຍຊິໄດບ້ ໍ ? ອນັ ໜຶີ່ງວນັ ສິນໃຫ້ ສົມມາກົ້ມຂາບ ມທີ ັງຂນັ ດອກໄມ້ ທຽນພອ້ ມພໍາ່ ມວນ ພເໍ ມືີ່ອສົມມາແລ້ວ ບລໍ ບິ ວນທຸກສີງິ່ ແລ້ວຈ່ີິງຍກົ ໃສູ່ເກົ້າ ເອົາໄວ້ທີ່ຄວນຊິໄດບ້ ່ໍ ? ອນັ ໜງີ່ຶ ຍາມເມີອື່ ນວນນາດຕ້ານ ຢາູ່ ໄດແ້ ຜດສຽງແຂງ ໃຫ້ຄູ່ອຍແປງຄໍາງາມ ມ່ວູ ນຫູຄີຄ້ອຍ ຄັນຊິເປັນເມຍຂອ້ ຍ ກູມຶງຢູ່າໃຫ້ວາູ່ ໃຫ້ວູ່າຂ້ອຍ ແລະ ເຈົາ້ ເຖງິ ເທາົ້ ຊ່ວົ ຊວີ ັນ ສອນຄວາມດທີ ກຸ ສ່ິງີ ອັນໜງ່ີຶ ກຈໍ ົ່ງໃຫ້ຟັງຂ້ອຍ ຕັົ້ງໃຫ້ແມູ່ນອ້ອຍຊອ້ ຍ ໃຈຂອ້ ຍຜດູ້ ຽວແທ້ດາຍ ພໍເມ່ືີອທ້າວກູ່າວແລ້ວບັນດາສາວນ້ອຍສາວໃຫຍູ່ທ່ີໄດ້ຍິນໄດ້ຟັງກໍພາກັນຫົວຂ້ົຶນແຊວໆບາງຜູ່ອງກໍຮ້ອງໃສູ່ ວູາ່ ປາດຕໂິ ທອ້າຍເອີຍຄືມາເວົ້າປາກກ້ຽງອວດສະຫາວແທ້ເດຄືບໍ່ແລເບງິ່ີ ເຄ່ີືອງນູຸງ່ ຂອງຖືຂອງຕົນເອງແດູ່ ທັງອູ່ວຍທັງ ຂາດ ສະແດງເຖິງຄວາມຂົ້ີທຸກຂີ້ົໄຮ້ຍັງມາຂີົ້ໂຊໂອ້ອວດໃສູ່ສາວພວກຂ້ອຍບ່ໍຂໍເອົາມາເປັນຜົວແລ້ວພວກຂ້ອຍບໍ່ ສາມາດບົວລະບັດຂັດສີເຈ້ົາໄດ້ດັົ່ງທ່ີເຈ້ົາຕ້ອງການທັງເສຍເວລາຫຼັບເວລານອນຂະໜາດພໍ່ແມູ່ລ້ຽງແຕູ່ນ້ອຍຍັງບໍ່ໄດ້ ປິີ່ນປວອັນວູ່າຜົວຂີົ້ຮ້າຍພວກເຮົາບໍ່ເອົາເປັນຜົວຄັນໄດ້ຜົວຄືບັກຄໍາສອນຊິຂີົ້ໄປຕາງຊ້າງທັງທ່ົວໂລກນົ້ີຄືຊິບ່ໍມີໃຜ ປະຕິບັດກັບມນັ ໄດ້ດອກ ເວົ້າແລ້ວເຂາົ ກໍພາກັນດາູ່ ໃສູ່ໄລູ່ໜີທັງພາກັນດຶງຜ້າຕູຽ່ ວທີ່ທ້າວນູ່ງຸ ຢູ່ຈົນຂາດສ້ອຍທ້າວຈີິ່ງ ຟາ້ ວໂຫບເອົາເຄອືີ່ ງຂອງແລ້ວແລູນ່ ລົງເຮືອນໄປໄວບໍ່ຊາ້ ຜສູ້ າວກໍພາກັນຫົວຂວນັ ເປັນແຊວໆ ທັງຮ້ອງນໍາຫຼັງວ່າູ ເຊີນ ເຈົ້າໄປຊອກຫາເອົາຢູ່ບູ່ອນໃໝູ່ສາພວກເຮົາບໍ່ເອົາເຈ້ົາໄດ້… ຈາກນ້ັົນ; ທ້າວກໍໄປຫາບ້ານໃໝູ່ ແລ້ວກໍປະຕິບັດດ່ົັງ ເກ່ົາຊຼຸມສາວໄດ້ຍິນດັົ່ງນ້ົັນກໍພາກັນອອກຈາກຫ້ອງມາເບ່ິີງໜ້າທ້າວແລ້ວພາກັນຫົວຂວັນໂຄມໆບາງຄົນກໍເວ້ົາ ວູ່າ: ເຈົ້ານົີ້ແມູ່ນໃຜ ? ມາແຕູ່ທາງໃດເດຄືມາຮ້ອງປູ່າວຊອກຫາເມຍແນວນົີ້ຄືບໍ່ອາຍພວກຂ້ອຍ ແດູ່ເດ ແມູ່ນໃຜເດຊິຂານ ເປັນເມຍເຈົ້າບ່ໍມີດອກ ໃຫ້ເຈົາ້ ເມືອແປງຫ້ົີງຢ້າງລໍຖ້າຜູ້ດຽວເຢີ… ທ້າວອົດບໍ່ໄດ້ເລີຍຕອບໄປວູ່າຜູ້ສາວໂສດທັງຫຼາຍ ເອີຍ ໃຜບໍ່ຢາກເປນັ ເມຍຂອ້ ຍກໍບໍ່ເປັນຫຍງັ ແຕູ່ຢູ່າມາເວ້ົາສຽດສີຂ້ອຍຫຼາຍ ໃຫ້ພວກເຈົາ້ ຄອງຖ້າກິນໝາກຄ້ໍຫົວແວ້ ຫັົນ່ ປາຍນັ້ົນທອ້ ນ. ສາວໆເຫຼົ່ານັ້ົນກໍຮ້ອງຕອບກັບຄນື ວູ່າ: ພວກຂ້ອຍບ່ໍເປັນຄືດ່ງົັ ເຈົ້າເວົ້າດອກ ແນວໃດພວກຂ້ອຍກໍ ບ່ໍເອົາ ຄນົ ເວ້າົ ໃຫຍູ່ມາເປນັ ແນວດອກ. ພໄໍ ດຍ້ ິນດ່ງົັ ນນ້ົັ ທາ້ ວກຕໍ ອບຄນື ດ່ງັົ ຄາໍ ກອນທ່ີວູ່າ: ຄອຍຢູ່ດເີ ດຝີ ງູ ຊມຸຼ ເຊ້ອືົ ສາວຮາມແມູ່ຮ້າງແກ່ກູ ູເຮີຍ ພຊີ່ ເິ ມອື ເອາົ ສາກໄມ້ແຕ້ ມາໃຫ້ອ່ີນາງກອູ່ ນແລວ້ ຄນັ ບໍ່ມຜີ ວົ ຊອ້ ນ ນອນນາໍ ທຽມຜາູ່ ງ ໃຫ້ເອົາສາກໄມ້ແຕ້ ຕໍາແຫຍ້ຢ່າູ ວາງນັົ້ນທ້ອນ 204

ແລ້ວທ້າວກໍຈາກໄປທູ່າມກາງສຽງຫົວຂອງຜູ້ຄົນທັງຫຼາຍທ້າວເດີນທາງໄປເລ້ົືອຍໆຈົນໄຂວູ່ໃນເມືອງຫຼາຍ ວັນເຂົ້າຄວາມອິດເມືີ່ອຍ ແລະ ອຶດຫິວກໍເລ່ີມຄຸກຄາມໜັກເຂົ້າທ້າວແນມເຫັນສາລາແຫູ່ງໜຶີ່ງຢູ່ແຄມທາງຈ່ິີງເຂົ້າໄປ ອາໄສນອນໃນນັົ້ນ. ກູ່າວເຖິງນາງກໍາພອຍຄົນໜີຶ່ງຊື່ີວູ່າກອງສີ ເລາະຂໍທານນໍາຊາວບ້ານຍ້ອນບ່ໍມີບູ່ອນຢູ່ອາໄສບາງມົ້ື ຕ້ອງໄດ້ນອນຕາມແຄມທາງ ເຄືີ່ອງນູຸ່ງຂາດສ້ອຍ ເປິເປຶື້ອນຈົນບໍ່ມີຜູ້ໃດຢາກເຂ້ົາໃກ້ນາງເດີນທາງມາຮອດສາລາແຫູ່ງ ນັົ້ນຮູ້ສຶກອິດເມືີ່ອຍຈ່ິີງພັກເອົາແຮງຢູ່ທີ່ນ້ັົນ. ທ້າວຄໍາສອນຕ່ືີນຂຶ້ົນມາພົບນາງພວມກັນເຂົ້າທັງຜົມເຜ້ົາຫຍຸ້ງເຫຍີງທ້າວ ຈ່ິີງຖາມນາງວູ່າຕ້ອງການເປັນເມຍຂ້ອຍບ່ໍ ? ນາງກອງສີ ເລີຍຕອບທ້າວູ່າ: ຄັນວູ່າເຈ້ົາຫາກຊິລ້ຽງດູເອົາຂ້ອຍເຖິງເທົ້າ ຊົ່ວຊີວັນຂ້ອຍກໍຍິນດີ. ແຕູ່ຂ້ອຍເປັນຄົນທຸກຍາກພໍ່ແມູ່ ກໍບ່ໍມີ ແຕູ່ລະມ້ົືຕ້ອງຂໍເຂົ້າເພິີ່ນກິນອ້າຍຊິຮັບໄດ້ບ່ໍ ? ທ້າວໄດ້ ພຈິ າລະນາເບີິ່ງລັກສະນະຂອງນາງ ເຫັນວູ່າ ຖກື ສະໂຫຼກກັບຕົນເອງທຸກຢູາ່ ງ ທັງສອງ ກໍຈີ່ິງຕົກລງົ ປງໃຈເປັນຄູ່ຊີວດິ ຂອງ ກນັ ແລະກັນ ແຕູ່ນັົນ້ ມາ. ເລີ່ືອງມະໂຫສດົ ບນັ ດດິ ຕອນ ມະໂຫສດົ ໃນໄວເດກັ ແຕູ່ປາງກູ່ອນ ພະເຈ້ົາວິເທຫະລາດ ເປັນພະເຈ້ົາແຜູ່ນດິນ ສະເຫວີຍລາຊະສົມບັດຢູ່ນະຄອນມິຖິລາ, ພະອົງມີ ນກັ ປາດຢສູ່ ີຄ່ ນົ ເພອີື່ ປກສາຫາຮູ້ກຽູ່ ວກບັ ວຽກບາ້ ນຄອງເມືອງ ຄື ເສນະ ກະ, ປະກຕຸ ະ, ກາມນິ ແລະ ເທວິນ. ຄືນໜ່ຶີ ງພະອງົ ທົງຝນັ ວູ່າ ມີໄຟສ່ີກອງລຸກຮູງຸ່ ຂຶົ້ນສູງພຽງກໍາ ແພງຢູ່ສີ່ແຈຂອງພະລານຫຼວງ ແລະ ຢູກ່ າງພະລານຫຼວງນ້ັົນ ກໍມີ ກອງໄຟນ້ອຍໆ ທ່ີຮູຸ່ງທ່ໍແສງແມງຫິງຫ້ອຍ. ຕ່ໍມາໄຟນ້ອຍໆນ້ົັນໄດ້ລຸກຮຸູ່ງຂຶົ້ນ ຈົນພົ້ນໄຟກອງໃຫຍູ່ທັງສ່ີ ແລະ ສົ່ງ ແສງແຈ້ງ ສະຫວູ່າງໄປທົ່ວບໍລິເວນ ຈົນສາມາດແນມເຫັນສ່ີິງນ້ອຍໆ ທໍ່ໃບຜັກກາດ ທ່ີຕົກຢູ່ຕາມພົື້ນດິນ, ຊາວ ເມືອງພາກັນເອົາດອກໄມ້ທູບທຽນມາບູຊາກອງໄຟດ່ົັງກູ່າວ ແລະ ຮູ້ສຶກອັດສະຈັນເປັນຢູ່າງຍິີ່ງທ່ີແສງໄຟນ້ີົບໍ່ຮ້ອນ ເລຍີ . ພະເຈົ້າວິເທຫະລາດ ທົງຕ່ືີນຈາກບັນທົມດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວ ແລະ ບ່ໍອາດບັນທົມຕໍ່ໄປອີກ ເພາະພະໄທບ່ໍ ສະຫງົບ. ຮູງຸ່ ຂນ້ົຶ ມືົ້ໃໝູ່ ເມ່ອືີ ນັກປາດທງັ ສ່ີເຂົ້າເຝ້ຶາພະອົງກໍຕັດວ່າູ : “ເຮາົ ຝັນປະຫຼາດແທໆ້ .” ແລ້ວ ພະອົງກກໍ ທົງເລ່ົາ ຄວາມຝນັ ໃຫພ້ ວກນກັ ປາດຟັງທຸກປະການ. 205

ຫັຼງຈາກນົ້ັນ ເສນະກະ ກໍທໍານວຍຄວາມຝັນວູ່າ: “ຂໍເດຊະ ພະອົງຢູ່າຕົກພະໄທເລີຍ ຄວາມຝັນຂອງພະອົງນີ້ົ ເປັນມຸງຄຸນສະຫວັດດຢີ ູ່າງເລີດລົ້ນຄືພະອົງຈະໄດ້ນັກປາດຕື່ມີ ອີກຜໜູ້ ີ່ຶງເປັນຄົນທີຫ້າ. ນັກປາດຜູ້ນ້ົີອາດຈະປກກວມ ຫືຼ ຖວ້ ມພວກຂ້າພະບາດທັງສີເ່ ລີຍ ຄືກັນ ກບັ ກອງໄຟນອ້ ຍທໍ່ແສງຫງິ ຫອ້ ຍ ແຕ່ແູ ລວ້ ກໍລກຸ ຖ້ວມກອງໄຟໃຫຍ່ທູ ງັ ສີ່ ນນົັ້ . ນກັ ປາດຜູ້ນົ້ຈີ ະບ່ໍ ມີຜູ້ໃດມາທຽບສະເໝໄີ ດ້.” ຝູ່າຍພະລາຊາ ຕດັ ຖາມວາູ່ : “ທາູ່ ນອາຈານ ນັກປາດຜ້ທູ ີ່ວູ່ານ້ີົ ຢ່ໃູ ສດຽວນ້ີົ ?” ເສນະກະທູນບອກວາູ່ : “ໂດຍທານໂທດ ນັກປາດຜູ້ນ້ົຄີ ົງຫາກໍຈະຖືປະຕິສົນທິໃນທອ້ ງມານດາ ໃນຄນື ນົ້ີ ຫືຼ ບໍ່ ດັົ່ງນນ້ົັ ກໍແມູນ່ ຫາກປໍ ະສູດຈາກທ້ອງມານດາໃນຕອນຂອ້ ນແຈງ້ ຄນື ນົີ້ ຂາ້ ນອ້ ຍ.” ເສນະກະ ທາໍ ນາຍເຫດການພໍປານວູ່າແນມເຫັນດ້ວຍຕາທິບ, ຝາູ່ ຍພະລາຊາກໍທົງລະນຶກເຖິງຄາໍ ທໍານາຍດ້ວຍ ຄວາມຫວງັ ແລະ ບ່ໍລືມຈັກເທືີອ່ ເຖງິ ແມູນ່ ວູາ່ ວັນເວລາໄດຜ້ າູ່ ນໄປ. ນະຄອນມິຖິລາ ຕົັ້ງເດົ່ັນເປັນສະຫງູ່າ ລ້ອມດ້ວຍກໍາແພງ ເຊີ່ິງແຕູ່ລະດ້ານມີປະຕູໄຂອອກ ໄປສູ່ບ້ານທ່ີຕ້ົັງຢູ່ ຫູ່າງອອກໄປທັງສີ່ທິດ ຄື ທິດໃຕ້ ແມູ່ນບ້ານທັກຂິນ, ທິດຕາເວັນຕົກແມູ່ນ ບ້ານປັດສິມ, ທິດເໜືອ ແມູ່ນບ້ານ ອຸດອນ ແລະ ທິດຕາເວັນອອກ ແມູ່ນບ້ານປາຈິນ. ທີ່ບ້ານປາຈິນນີ້ົເອງ ມີເສດຖີຜູ້ໜ່ີຶງ ຊື່ີວູ່າ ສິລິວັດທະນະ ມີເມຍ ຊີວ່ື ູ່າ ນາງສຸມະນະເທວີ. ໃນຄືນ ທີ່ພະເຈົາ້ ວິເທຫະລາດທົງຝັນນົັ້ນ ພະໂພທິສັດ ໄດ້ຈຸຕິຈາກສະຫວັນ ຊັົ້ນດາວວະດິງ ແລ້ວລົງມາ ຖືປະຕິສົນທິໃນທ້ອງຂອງນາງ ສຸມະນະເທວີ ແລະ ໃນຄືນດຽວ ກັນນົ້ີຍັງມີເທວະບຸດ ຈໍານວນ 1,000 ອງົ ລົງມາເກດີ ໃນທອ້ ງຂອງແມູ່ຍິງຈໍານວນພນັ ຄົນ ຜູ້ເປັນແມູ່ເຮອື ນ ຢບູ່ ້ານແຫູ່ງນນີ້ົ ໍາ ດ້ວຍ ນາງສມຸ ະນະເທວີ ຖພື າ ຢູ່ສິບສອງເດືອນແລ້ວ ກໍປະສູດເດັກເພດຊາຍ ຜູ້ມີສະລິລະຜູ່ອງໃສປານທອງຄໍາອອກມາຢູ່າງງູ່າຍດາຍ. ໃນຂະນະທີ່ ພົ້ນຈາກທ້ອງມານດານັ້ົນ ທ້າວນ້ອຍໄດ້ຮັບ ແທູ່ງຢາທິບຈາກພະອິນ ທ່ີສະເດັດລົງມາຈາກສະຫວັນ ເພ່ີືອມອບໃຫ້ ເປັນການສະເພາະໂດຍບໍ່ມີຜູ້ໃດທັນເຫັນ. ຕໍ່ມາ ທ້າວນ້ອຍເອົາແທູ່ງຢາທິບຍ່ີືນໃຫ້ແມູ່ ທັງກູ່າວວູ່າ: “ແມູ່ ຈ່ົງເອົາຢາ ນໄ້ົີ ວ້ ຖາ້ ໃຜເຈບັ ເປັນຍອ້ ນພະຍາດອນັ ໃດກຕໍ າມ ຈ່ງົ ເອົາຢານີ້ໃົ ສູ່.” ປາກົດວູ່າເສດຖີສິລິວັດທະນະຜູ້ເປັນບິດານ້ັົນບ່ໍສະບາຍຍ້ອນພະຍາດປວດຫົວມາໄດ້ເຈັດ ປີແລ້ວ ແລະ ເຄີຍ ປີິ່ນປວດ້ວຍຢາທຸກຊະນິດ ແຕູ່ກໍບໍ່ສວູ່າງເຊົາເປັນຈັກເທື່ີອ, ເມ່ີືອໄດ້ແທູ່ງຢາ ທິບ ເສດຖີກໍປິຕິຍິນດີ ແລະ ຈັດການ ຝນຢາ ແລ້ວເອົາທາໃສູ່ໜ້າຜາກ, ໃນທັນໃດ ອາການ ປວດຫົວທີ່ຊໍາເຮົ້ືອມາເຈັດປີແລ້ວນົ້ັນ ກໍສວູ່າງເຊົາປານປິດ ຖ້ົິມ. ເລື່ີອງນີ້ົເປັນທ່ີລືຊາຜາກົດໄປທົ່ວ ເມືອງ, ຜູ້ໃດເຈັບໄຂ້ໄດ້ພະຍາດແນວໃດກໍພາກັນຫົັຼ່ງມາຂໍໃສູ່ຢາທິບນ້ີົ ແລະ ສວາູ່ ງເຊົາເປນັ ປກ ກະຕິດີທຸກຄົນ. ດົງ່ັ ນ້ນັົ ຜູ້ເປັນບດິ າ ຈ່ີິງຕັ້ົງຊລືີ່ ູກຊາຍວູ່າ ມະໂຫສດົ . ທູ່ານເສດຖີຮູ້ຂູ່າວວູ່າມີລູກຊາວບ້ານປາຈິນ ຈໍານວນ 1,000 ຄົນ ເກີດມົື້ດຽວກັນກັບລູກ ຊາຍຂອງຕົນ, ດົ່ັງນ້ົີ ທູ່ານຈີິ່ງຈັດແຈງຫາແມູ່ນົມໃຫ້ເດັກເຫຼ່ົານ້ົັນ ທັງບອກນາຍຊູ່າງເຮັດເຄ່ືີອງ ປະດັບ ເພີື່ອເປັນຂອງຂວັນໃຫ້ເດັກທຸກໆ ຄນົ . ເດັກທັງໝົດເຕີບໃຫຍຂູ່ ຶນ້ົ ແລະ ເປັນໝູຫ່ ້ຼົນິ ໝູ່ກນິ ຂອງມະໂຫສົດ. ເຈັດປີຜູາ່ ນໄປ ມະໂຫສດົ ຄິດເຫັນວູາ່ ເວລາໝູ່ເດກັ ນອ້ ຍພາກນັ ຕາກແດດຕາກຝນຢູ່ກາງເດີນ່ ນັ້ົນ ບາງເທ່ືີອກໍ ປະສົບຄວາມລໍາບາກກັນດານ ເຊັົ່ນ ມີຊ້າງ ຫືຼ ມ້າແລູ່ນເຂົ້າມາໃນເດ່ີນ, ບາງເທືີ່ອກໍ ເກີດມີໄພທໍາມະຊາດ ເຊ່ົັນ ລົມ ພາຍຸ ຫຼື ຝນຫູ່າໃຫຍູ່ຕົກລົງມາ. ແຕູ່ລະເທີ່ືອພວກເດັກນ້ອຍຕ້ອງແລູ່ນໄປຊ້ົນສາລາຫັຼງເກົ່າທີ່ຊຸຼດໂຊມ, ທັງແລູ່ນຕໍາ 206

ກັນ ທງັ ບຽດກັນລ້ມົ , ບາງຜູອ່ ງຫວົ ເຂົາ່ ແຕກ ບາງຜ່ອູ ງແຂນ ຫືຼ ຂາເຫຼິນ້ົ , ບາງຜູ່ອງສົງ່ ສຽງດັງຟດສະນນັົ່ . ມະໂຫສົດ ສັງເກດເບີິ່ງເຫດການເປັນໄປດ່ັົງນ້ົີເລ້ືົອຍໆ ຈ່ີິງຄຶດຢາກມີສາລາຫຼັງໃໝູ່ຈໍາເພາະຂອງພວກຕົນເອງທີ່ກວ້າງໃຫຍູ່. ທ້າວຊວນໝູ່ອອກເງິນຜູ້ລະຫ້າຕໍາລຶງ (ໜຶ່ີງຕໍາລຶງ ໜັກເທົ່າກັບ 4 ບາດ). ເມື່ີອເດັກພັນ ຄົນເອົາເງິນມາໂຮມກັນກໍ ເປັນເງິນກ້ອງໃຫຍູ່ພຽງພໍສໍາລັບສ້າງສາລາ ແລ້ວມະໂຫສົດກໍວູ່າຈ້າງ ນາຍຊູ່າງມາປຸກສ້າງ. ທໍາອິດນາຍຊູ່າງມ າ ຈດັ ການແທກໜາ້ ດິນ ໂດຍຂຶງເຊອື ກໄປຕາມຈຸດຕ່າູ ງໆ ແຕູ່ວິທກີ ານຂອງນາຍຊູາ່ ງບ່ເໍ ປັນທີພ່ ໍໃຈ, ມະໂຫສດົ ເລຍີ ເອົາ ເຊືອກມາຂຶງເອງຢູ່າງຄູ່ອງແຄ້ວ ທັງບອກແນະນໍານາຍຊູ່າງຢູ່າງສະຫຼຽວສະຫຼາດ. ທ້າວກາຍ ເປັນຝູ່າຍເກັບກໍາຊົ້ີນໍາ ການກໍສ້າງສາລາ ຢູ່າງຊໍານິຊໍານານປານກັນກັບພະວິສະນຸກໍາ, ນາຍຊູ່າງເປັນພຽງຜູ້ປະຕິບັດຄວາມຄິດຂອງທ້າວເທ່ົາ ນົັນ້ . ສາລາຖືກສ້າງຂຶ້ົນຕາມຄວາມຄິດຂອງມະໂຫສົດເປັນດ່ົັງນ້ົີ ຄື ກໍໃຫ້ສູງເປັນຫຼາຍພັກ, ມີຫ້ອງປະຊຼຸມ, ມີເດີ່ນ ຫິຼົ້ນຢູ່ພາຍໃນ, ມີຫ້ອງຂະໜາດຕູ່າງໆຢູ່າງຄົບຖ້ວນ ເຊັົ່ນ ສໍາລັບພັກອາໄສຂອງສະມະນະພາມ, ສໍາລັບພວກພໍ່ຄ້າທີ່ ເດີນທາງມາຈາກທ່ີຕູ່າງໆພ້ອມດ້ວຍສ່ີິງຂອງ. ສາລາມີ ໜ້າມຸກອັນວິຈິດພິສະດານຍີື່ນອອກມາຈາກຫຼາຍດ້ານ ສະ ແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມສໍາຄັນແຕູ່ລະພາກສູ່ວນ. ຫ້ອງປະຊຼຸມປະດັບດ້ວຍຮູບແຕ້ມ ແລະ ລິງລາຍອັນລະອຽດອູ່ອນ ຊ້ອຍ ງົດງາມ ອາດຕາ ປານວູ່າຫໍທໍາມະສະພາອັນຢູ່ໃນສະຫວັນຊ້ົັນດາວະດິງ. ນອກຈາກສາລາແລ້ວຍັງມີ ການຂຸດ ສະປູກດອກບົວທຸກຊະນິດ, ຂອບສະກໍດ້ວຍດິນຈີ່ ເຮັດເປັນຄົດ ນັບຈໍານວນໄດ້ພັນຄົດ ແລະ ມີທູ່າຂຶົ້ນລົງຈໍາ ນວນ ຮອ້ ຍທູ່າ. ອ້ອມສະມກີ ານປູກຕົນ້ ດອກໄມ້ ແລະ ຕົ້ນໄມກ້ ິນໝາກ ເປນັ ໜ້າອອນຊອນ ປານກັບສວນນັນທະວັນ ອັນ ເປນັ ອຸທະຍານຂອງພະອນິ . ທີ່ສາລານົີ້ ບັນດາຜູ້ຄົນທ່ີທຸກຍາກຂາດເຂີນພາກັນມາອາໄສເປັນບູ່ອນຢູ່ກິນຫັຼບນອນ, ເປັນບູ່ອນໜີຮ້ອນມາ ເພີິ່ງເຢັນ. ຜູ້ໃດວິວາດຜດິ ຖຽງກັນກໍມາຫາມະໂຫສົດ ເພື່ີອຮັບຟັງການອບົ ຮົມແນະນໍາ ຫືຼ ການຕັດສິນວູ່າອັນໃດຖືກ ຕອ້ ງຕາມລະບຽບແບບແຜນ ຫືຼ ຕາມຮດີ ຄອງປະເພນ.ີ ທີ່ນະຄອນມິຖິລາ ພະເຈ້ົາວິເທຫະລາດ ທົງເອົາໃຈໃສູ່ຕໍ່ຄໍາທໍານວຍຂອງເສນະກະເລົ້ືອຍໆມາ. ພະອົງທົງໃຊ້ ອໍາມາດສີ່ຄົນອອກໄປສ້ິົງຊອມເບິີ່ງ ຜູ້ທີ່ຈະເປັນນັກປາດຄົນທີຫ້າຢູ່ຕາມບ້ານ ຕູ່າງໆ ຊ່ີຶງຕົ້ັງຢູ່ຊືີ່ປະຕູເມືອງຕາມທິດ ທັງສີ່. ອໍາມາດສາມຄົນບໍ່ພບົ ຮ່ອູ ງຮອຍໃດໆ ທີ່ສະແດງວາູ່ ນັກປາດປນຢໃູ່ ນໝູ່ຊາວບາ້ ນເລີຍ, ອາໍ ມາດຄົນທີສີ່ທີໄ່ ປ ຍງັ ທິດຕາເວັນອອກ ຄືບ້ານປາຈິນນັ້ົນໄດ້ ສົ່ງລາຍງານມາທູນບອກວູ່າ ພົບພໍ້ສ່ີິງໜ້າງດຶ ງ້ໍອດັ ສະຈັນ ຄື ສາລາ, ສະນ້ໍາ ແລະ ສວນອຸທິຍານທງີ່ ດົ ງາມ ພິສະດານ. ສວູ່ ນຜທູ້ ີ່ກໍາກັບການສ້າງສະຖານທ່ດີ ງ່ັົ ກ່າູ ວ ແມ່ນູ ເດກັ ນອ້ ຍອາຍຸ ເຈັດປີ ຊືີ່ ມະໂຫສົດ ເຊິີ່ງເປັນບຸດຊາຍ ຂອງເສດຖີສິລິວັດທະນະ, ເມີື່ອຄໍານວນເບິີ່ງ ອາຍຸຂອງ ເດັກ ກັບໄລຍະເວລາທ່ີພະ ລາຊາທງົ ຝນັ ນົັ້ນ ແມນູ່ ກົງກນັ ພໍດີ. ດົ່ງັ ນີ້ົ ຄວນຈະຮັບ ເອາົ ມະໂຫສົດ ເຂາົ້ ໄປຍງັ ນະຄອນມິຖລິ າ ຫືຼ ປະການໃດ ?. ພະລາຊາທົງຟັງຂູ່າວດ້ວຍຄວາມໂສມະນັດເປັນທ່ີສຸດ ແລ້ວກໍປກສາກັບເສນະກະໃນເລ່ືີອງ ນົີ້. ຝູ່າຍເສນະກະ ຢ້ານວູ່າການຮັບເອົາມະໂຫສົດເຂົ້າມາໃນພະນະຄອນ ຈະເຮັດໃຫ້ຕົນໝົດ ຄວາມສໍາຄັນລົງ ຈີ່ິງຂັດຂວາງໄວ້ ໂດຍ ທູນວາູ່ : “ຂໍພະອົງທງົ ສິ້ງົ ຊອມເບ່ິີງໄປອກີ ກູ່ອນ ເພາະວູ່າ ການເຮັດສາລາ, ສະນໍ້າ ແລະ ສວນນົ້ັນບໍ່ມີ ຫຍັງຍາກພລິ ຶກ, ຜູ້ ໃດກເໍ ຮດັ ໄດ້.” 207

ເມີ່ອື ອາຈານເສນະກະ ບ່ໍເຫັນດີໃຫ້ເອົາເຂ້ົາມາເທືີອ່ ພະລາຊາ ຈ່ີິງສົງ່ ນາຍນກັ ການ (ເສ ນາຜໃູ້ ກຊ້ ິດ) ອອກໄປ ຍັງບ້ານປາຈິນ ເພີ່ືອບອກອໍາມາດຜູ້ນົ້ັນວູ່າ ໃຫ້ພະຍາຍາມສິົ້ງຊອມເບ່ີງິ ມະ ໂຫສົດຕໍ່ໄປອີກຕ່ືີມ. ຖ້າມປີ າກົດການໃດ ທີ່ສະແດງໃຫ້ເຫັນວູ່າມະໂຫສົດມີປັນຍາເປັນເລີດໃນ ການແກ້ບັນຫາຕູ່າງໆແລ້ວ ຈ່ົງສົ່ງຂູ່າວປະທູນພະລາຊາໃນ ທັນໃດ. ບນັ ຫາ ແຫວຼ ຄາບຊນ້ົີ ເກີດເຫດການໜຶີ່ງຂຶ້ົນ ຄືໃນຄາວນົັ້ນ ແຫຼວຕົວໜີຶ່ງຄາບຕູ່ອນຊ້ົີນບິນມາທາງອາກາດ, ເມີ່ືອມາຊື່ີບູ່ອນເດັກ ນ້ອຍຈໍານວນພັນ ອັນເປັນບໍລິວານຂອງມະໂຫສົດ ພາກັນຫົ້ຼິນຢູ່ນົັ້ນ ພວກເດັກນ້ອຍພາກັນທ້ວງຂຶ້ົນ ທັງຊົີ້ມື ແລະ ສ່ົງສຽງອຶກກະທຶກ ຫວັງໃຫ້ແຫຼວວາງຕູ່ອນຊົ້ີນ. ພວກເຂົາພາກັນແລູ່ນໄປຕາມທິດທາງທີ່ແຫຼວບິນໄປ ເພ່ີືອນາບຂູ່ ໃຫ້ແຫຼວທ່ີຢູ່ເບົື້ອງເທິງຢ້ານກົວ ແຕູ່ບໍ່ເປັນຜົນເພາະພວກເຂົາທັງແລູ່ນ ທັງແຫງນເບິີ່ງຟ້າ ເລີຍພາກັນເຕະສະດຸດລົ້ມ ລະ ເນລະນາດ ບາງເທອ່ືີ ກຕໍ ໍາກັນເອງ ຈົນມີຜູ້ໄດຮ້ ບັ ບາດເຈັບສົ່ງສຽງໂອຍຄາງ. ມະໂຫສົດສັງເກດເບີງ່ິ ຄາວໜຶ່ີງ ແລ້ວທາ້ ວກແໍ ລູ່ນ ແຕູ່ບໍ່ແລູ່ນຄືໝູ່, ແລູ່ນໂດຍບ່ໍແຫງນໜ້າ ເບິີ່ງຟາ້ ຫາກແຕູ່ ແລູ່ນໄລູ່ສີ່ິງໃດສິີ່ງໜຶ່ີງຕາມດິນ ນົັ້ນຄືແລູ່ນໄລູ່ເງົາແຫຼວທີ່ປາກົດຕາມໜ້າດິນ, ທ້າວແລູ່ນໄດ້ໄວຈົນກາຍໝູ່ທຸກຄົນ ແລນູ່ ໄດ້ໄວຈົນທັນຢຽບເງົາແຫຼວ ແລວ້ ກຕໍ ົບມືທັງສ່ງົ ສຽງ ຮ້ອງແຮງໆເປັນການນາບຂູ.່ ສຽງຂອງມະໂຫສົດມີພະລັງ ແລະ ປາກດົ ຄວື າູ່ ແທງເລິກເຂາົ້ ໄປໃນຫົວໃຈຈນົ ແຫຼວສະທ້ານ ແລ້ວແຫຼວກໍປອູ່ ຍຕອູ່ ນຊນ້ີົ ໃຫຫ້ ຼດຸ ລງົ ມາ. ມະໂຫສົດຕົັ້ງທູ່າຄອຍຮັບຢູ່ແລ້ວ ເມືີ່ອຊົີ້ນຕົກລົງມາເກືອບຮອດດິນ ທ້າວກໍຮັບເອົາໄວ້ໄດ້ ຢູ່າງແມູ່ນຍໍາ ຄົນ ທັງຫຼາຍ ຕະຫຼອດທັງເດັກ ທີ່ພາກັນແລູ່ນໄລູ່ແຫຼວນັ້ົນ ພາກັນໂຮປີ໊ບ ສັນລະເສີນຄວາມສາມາດຂອງມະໂຫສົດຢູ່າງ ຟດສະນົັ່ນ. ອໍາມາດຜູ້ທ່ີຕິດຕາມສົິ້ງຊອມເບ່ິີງມະໂຫສົດ ກໍຮູ້ເຫັນເຫດການຄັ້ົງນີ້ົ ແລ້ວສົ່ງຂູ່າວໄປທູນບອກພະເຈ້ົາ ແຜ່ນູ ດິນຊາບ. ແຕ່ເູ ສນະກະກຍໍ ັງຄັດຄາ້ ນການເອົາມາໂຫສດົ ເຂາົ້ ມາຍງັ ພະນະຄອນຢ່ດູ ົ່ງັ ເດມີ . ບນັ ຫາ ຂະໂມຍລກັ ງວົ ຢູ່ມາມືົ້ໜີຶ່ງ ຊາວບ້ານປາຈິນຄົນໜ່ຶີງໄ ປຊ້ົືງົວມາຈາກຕູ່າງບ້ານ ລາວຈູງງົວມາຮອດບູ່ອນ ປູ່ຽວແລ້ວກໍ ພັກຜູ່ອນ ໂດຍປູ່ອຍງວົ ໃຫ້ເລັມຫຍ້າ ສູວ່ ນຕົນເອົງເຊາົ ເມີ່ອື ຍຢູ່ກ້ອງຕ້ົນໄມ້ ແລວ້ ກໍເລີຍເຊືອບຫັຼບໄປ. ຂະນະນນັົ້ ມີ ຂະໂມຍມາລັກເອົາງວົ ແລວ້ ຈູງໜີໄປ ໂດຍທໍາທາູ່ ວູ່າ ຈູງງວົ ຂອງຕົນເອງໄປຕາມທາງ. ເມືີ່ອຊາຍຄນົ ນົັ້ນຕືນີ່ ຂນຶົ້ ມາ ກໍ ບໍ່ເຫັນງົວ ລາວຈິີ່ງຟ້າວແລູ່ນຕິດຕາມ ໄປ, ລາວນໍາໄປທັນ ແລະ ຍາດງົວກັບຊາຍຜູ້ເປັນຂະໂມຍ, ທັງສອງຖຽງກັນ ຢູາ່ ງຮຸນແຮງ. ຂະໂມຍ: “ງົວຂອງກູ ມງຶ ມາດຶງເຮດັ ຫຍັງ ?” ເຈົາ້ ຂອງ: “ມັນແມນູ່ ງົວກູ ມງຶ ລັກຂອງກູ !” ຂະໂມຍ: “ກຈູ ງູ ງວົ ກມູ າດໆີ ມຶງມາດງຶ ກແໍ ມ່ນູ ມຶງມາລັກ.” ເຈົ້າຂອງ: “ມງຶ ຫັນ້ົ ຈງູ ເອົາງວົ ກູໄປ ກຕູ ້ອງເອົາຄນື ” 208

ຄົນທັງສອງຖຽງກັນໄປ ທັງຍູ່າງໄປເລ້ົືອຍໆ ຈົນໄປຮອດສາລາທ່ີມະໂຫສົດນ່ັົງຢູ່. ມະໂຫສົດເຫັນດ່ົັງນັ້ົນ ຈິ່ີງ ເອ້ົີນໃຫເ້ ຂົ້າມາໃນສາລາ. ລກັ ສະນະທູາ່ ທີຂອງຊາຍທງັ ສອງນ້ນົັ ຕູ່າງກນັ ແລະ ມະໂຫສດົ ເຂົ້າໃຈໂລດວູ່າ ຜໃູ້ ດເປັນ ຂະໂມຍ ແລະ ຜູ້ໃດເປັນເຈົ້າຂອງງົວແທ້, ແຕູ່ທ້າວກຢໍ າກໃຫຄ້ ນົ ທັງຫາຼ ຍທີຢ່ ູໃ່ ນສາລາຮູ້ຈັກພິສດູ ຄວາມຈງິ . ມະໂຫສົດຖາມຂະໂມຍວູ່າ: “ເຈົາ້ ໄດ້ງົວໂຕນີ້ມົ າແຕູ່ໃສ ?” ຂະໂມຍ: “ມນັ ເປັນງວົ ລກູ ຄອກຂອງຂ້ອຍເອງ.” ມະໂຫສົດ: “ເຈ້ົາເອົາຫຍງັ ໃຫ້ມັນກນິ ?” ຂະໂມຍ: “ຂ້ອຍເອົາເຂາົ້ ໃຫ້ກນິ ແດູ່ ເອົາແກູ່ນໝາກຖົວ່ ໃຫ້ກນິ ແດ.ູ່ ” ມະໂຫສດົ ບັນທກຶ ຖອ້ ຍຄໍາຂອງຂະໂມຍໄວ້ ແລວ້ ກຫໍ ນັ ໄປຖາມຜເູ້ ປນັ ເຈ້າົ ຂອງງວົ . ມະໂຫສດົ : “ເຈົ້າໄດ້ງວົ ໂຕນີົມ້ າແຕໃູ່ ສ ?” ເຈົາ້ ຂອງ: “ຂ້ອຍຊືມ້ົ າຢ່າູ ງຖືກຕ້ອງ ໂດຍມຊີ າວບ້ານຫາຼ ຍຄົນຮເູ້ ຫນັ ເປນັ ພະຍານ.” ຜເູ້ ປັນເຈົາ້ ຂອງບອກລາຍລະອຽດກູ່ຽວກັບຊືີ່ບາ້ ນ ແລະ ຊີເື່ ຈົ້າຂອງເດມີ ທ່ີຕົນໄດ້ຊົືງ້ ວົ ໂຕນີົມ້ າ. ມະໂຫສົດຖາມຕມີື່ ອກີ : “ເຈົາ້ ເອາົ ຫຍງັ ໃຫ້ມັນກນິ ?” ເຈົ້າຂອງ: “ຂ້ອຍເປັນຄົນທາໍ ມະດາສາມນັ ບໍມ່ ແີ ນວດໆີ ໃຫ້ງວົ ກິນດອກ ປ່ອູ ຍໃຫ້ມັນກນິ ແຕຫູ່ ຍ້າ ເທົ່ານນ້ົັ .” ມະໂຫສດົ ບນັ ທກຶ ຖອ້ ຍຄາໍ ຂອງຊາຍຄົນນົີ້ໄວ.້ ຕໍ່ມາກໍບອກໃຫຄ້ ນົ ໄປເອາົ ໃບປະຍງົ ມາແລ້ວກໍໃຫຍ້ ູ່ອງໃສ່ນູ ້ໍາ ເມີື່ອກຽມພອ້ ມແລວ້ ທ້າວກໍບອກໃຫຮ້ ູ່າຍນາໍ້ ໃບປະຍົງເຂ້ົາປາກງວົ . ຫຼງັ ຈາກນນ້ົັ ບໍດ່ ົນ ງົວກໍສະແດງອາການຜິດປກກະຕິ ແລ້ວກຮໍ າກອອກມາ. ສງ່ິີ ທ່ຖີ ູ່າຍເທອອກມານ້ນົັ ລ້ວນແຕູ່ ແມູ່ນຫຍ້າ. ມະໂຫສົດ ຕັດສນິ ໃຫ້ຊາຍທີບ່ ອກວູ່າເອົາຫຍ້າໃຫ້ງວົ ກິນນ້ັົນໄດ້ງົວຄືນໄປ. ຊາຍຜເູ້ ປນັ ຂະໂມຍຖືກກຸູ່ມຄົນທີ່ ມາເຝ້ຶາເບ່ງິີ ການແກໄ້ ຂຄະດຫີ ຸ້ມຕີ ເພອີ່ື ເປັນການສັ່ົງສອນໃຫ້ເຂັດຫຼາບ ແລວ້ ຈງີ່ິ ຖືກປູ່ອຍໄປ. ບນັ ຫາ ລກູ ຂອງໃຜ ຍິງຄົນໜີ່ຶງໄປອາບນໍ້າຢູ່ສະ, ນາງອູ້ມລູກນ້ອຍໄປນໍາ ແລະ ເອົາລູກນອນໄວ້ກ້ອງຮ່ົມໄມ້ ແລ້ວກໍລົງອາບນ້ໍາຢູ່ ລາໍ ພັງຄົນດຽວ. ຫ່າູ ງອອກໄປບໍ່ໄກປານໃດມີສາລາຕັົ້ງຢູ່, ມ້ົນື ີ້ມົ ະໂຫສດົ ຜສູ້ ້າງສາລາ ແລະ ສະນ້າໍ ແຫູງ່ ນົ້ີມາເຮັດວຽກ ບາງຢູ່າງດງົ່ັ ທ່ີເຄີຍເຮັດມາ. ຂະນະທີຍ່ ິງແມ່ລູ ູກອູອ່ ນອາບນາ້ໍ ຢູ່ນັ້ົນ ມຍີ ັກຂີນີໂຕໜຶ່ີງ ແນມເຫນັ ແອນ້ອຍແຕໄູ່ ກ, ນາງ ຍກັ ຄິດຢາກໄດເ້ ດັກ ຈີ່ິງແປງເພດເປັນມະນຸດ ແລ້ວເຂ້ົາໄປຫາ ໂດຍທໍາທູ່າເປັນຄົນທ່ີເຄີຍລົ້ືງ ແກວູ່ນກັບຜູ້ເປັນແມູ່. ມັນໂຊມກອດເອົາ ເດັກ ທງັ ອວູ່າຍໜ້າໄປເວົາ້ ກບັ ຜເູ້ ປັນແມວູ່ ູ່າ: “ລູກເຈົ້າຈັົງ່ ແມນູ່ ເປັນຕາຮກັ ! ຂໍອູມ້ ແດູ່.” ນາງຍັກເຮັດຄືວູ່າເປັນຜູ້ຮກັ ແພງເດັກທີ່ສຸດ. ມັນຈູບຊົມດົມຂະມູ່ອມຂອງເດັກຢູ່ໄປມາ. ຜູ້ ເປັນແມູ່ ເຫັນຍິງ ແປກໜ້າມທີ ູ່າທີເປນັ ໜ້າໄວໃ້ ຈ ຈ່ີງິ ປູ່ອຍໃຫ້ອູ້ມ ແລວ້ ຕນົ ເອງກໍອາບນໍ້າຢູ່າງສະບາຍໃຈ. ບ່ໍດົນຕ່ມໍ າ ຍິງແປກໜ້າ ກໍ ສວຍໂອກາດອມູ້ ເອາົ ເດັກແລູນ່ ໜໄີ ປ, ຜູ້ເປນັ ແມູຟ່ າ້ ວຂົ້ຶນ ຈາກສະແລວ້ ແລ່ນູ ນໍາໄປໄວໆ ທງັ ຮ້ອງໃສູ່ວູ່າ: “ເອົາລກູ ກມູ າ! ເອາົ ລູກກມູ າ!” 209

ນາງທັງຮ້ອງທງັ ແລນູ່ ນໍາສຸດກໍາລງັ ຈ່ີິງໄປທັນດງຶ ເຊງີ ຜາ້ ຂອງຍງິ ແປກໜ້າໃຫຢ້ ຸດຢູໃ່ ກ້ໆສາລານ້ົັນ. “ມງຶ ຊິເອົາລກູ ກູໄປໃສ?” “ລູກກູ ບ່ແໍ ມູ່ນລກູ ມງຶ !” ຍງິ ແປກໜ້າຖຽງຄືນ. “ລູກກູ ມງຶ ລັກເອາົ ລກູ ກ!ູ ” ຜເູ້ ປນັ ແມແູ່ ທ້ຮອ້ ງດັງໆ. “ກູບໍໄ່ ດລ້ ກັ ! ມນັ ແມູ່ນລກູ ກູ.” ຍິງແປກໜ້າປະຕເິ ສດ. ຍງິ ທງັ ສອງຖຽງກັນໄປມາດົນເຕີບ ຈນົ ຫຼາຍຄົນໄດ້ຍນິ ເລີຍພາກນັ ມາຫມຸ້ ເບ່ີິງ. ມະໂຫສົດກໍ ໄດຍ້ ິນ ຈິີ່ງອອກ ຈາກສາລາມາ ແລະ ເວ້າົ ກັບຍິງທັງສອງວ່າູ : “ພວກເຈ້ົາເຫນັ ດໃີ ຫ້ຂອ້ ຍຫາວທິ ີ ແກໄ້ ຂບັນຫານຊົີ້ ູອ່ ຍບໍ່ ?” ຍິງທັງສອງຕອບວູາ່ ເຫນັ ດີ. ຕໍ່ມາມະໂຫສົດກໍຂີດເສ້ົັນຊື່ີໆໃສູ່ໜ້າດິນ ແລ້ວກໍຈັບເອົາເດັກຢືນຄາບເສັົ້ນນົ້ັນໄວ້. ມະໂຫສົດອະທິບາຍວູ່າ ໃຫ້ຍິງທັງສອງຢູ່ຄົນລະເບ້ົືອງຂອງເສັົ້ນ ແລ້ວຍາດເອົາເດັກ, ຖ້າທັງໝົດໂຕເດັກກາຍເສົ້ັນໄປເບົ້ືອງໃດ ແມູ່ນວູ່າເດັກ ຕ້ອງຢູ່ນາໍ ຜູ້ນົ້ັນ. ເມືີ່ອທຸກຢູ່າງພ້ອມແລ້ວ ມະໂຫສົດບອກໃຫ້ຍິງທັງສອງຍາດ! ເກືອບທັນໃດນ້ັົນໂລດ ສຽງຮ້ອງໄຫ້ ຂອງເດັກກດໍ ັງຂຶນ້ົ ຢູ່າງແຮງ ເພາະຄວາມຕກົ ໃຈ ແລະ ຄວາມເຈບັ ປວດ. ແຕູ່ຜເູ້ ຈັບ ປວດທໍລະມານໃຈທ່ີສຸດ ແມນູ່ ຜູ້ ເປັນແມູ່ແທ້ ຫຼື ແມູ່ຄງີ . ໃນໂລກນົີ້ມີແມູ່ຄົນໃດແດູ່ທີ່ບໍ່ຮກັ ລູກ ! ມຂື ອງແມູ່ຄງີ ວາງອອກ ເພອ່ີື ໃຫ້ລກູ ເຊົາເຈບັ , ເພ່ອືີ ໃຫ້ລູກມຊີ ີວິດ ເຖິງແມູນ່ ວູ່າລກູ ຈະຫຼດຸ ມໄື ປກໍຕາມ, ນາ້ໍ ຕາຂອງແມູ່ຄງີ ໄຫຼອາບແກ້ມ ຫົວໃຈເກອື ບຊິຢຸດເຕັ້ນົ . ຍງິ ອກີ ຄນົ ໜີ່ຶງ ມສີ ີໜ້າເພີ່ິງພໃໍ ຈທີຍ່ າດເດັກມາໄດ້, ນາງບສໍ່ ະ ແດງຄວາມອີດສູ ົງສານເດັກເລີຍທ່ີເດກັ ເຈບັ ປວດ. ມະໂຫສົດສັງເກດເບງີ່ິ ກິລິຍາ ທ່າູ ທາງຂອງຍງິ ທັງສອງ ແລວ້ ຈິີ່ງຖາມຄນົ ທັງຫຼາຍທີ່ມາເບ່ງີິ ການວິວາດກັນຄົ້ັງ ນວີົ້ ູ່າ: “ທໍາມະດາຜູເ້ ປນັ ແມູ່ຄງີ ຍູ່ອມໃຈອອູ່ ນ ເພາະສງົ ສານລູກ ແມູ່ນ ຫືຼ ບໍ່ ?” ຄົນທັງຫຼາຍຕອບວາູ່ : “ແມູ່ນແທ້, ຜູ້ເປັນແມູ່ຄີງອີດູສົງສານລູກເປັນທີ່ສຸດ, ແມູ່ຄີງບໍ່ປູ່ອຍໃຫ້ລູກເຈັບປວດທໍລະມານຕໍ່ໄປດອກ.” ມະໂຫສົດເວ້າົ ວາູ່ : “ຖ້າດົ່ງັ ນັນົ້ ຍິງທ່ີວາງເດັກນ້ອຍໃຫ້ຫລຸດມືໄປ ຕ້ອງແມນູ່ ແມຄູ່ ີງ.” ທຸກຄົນວ່າູ ແມ່ນູ ຕາມທີມ່ ະໂຫສົດເວ້າົ . ແຕູ່ຍິງທມີ່ ີເດັກຢໃູ່ ນກໍາມນື ້ົັນຖຽງຄືນ, ຫາກແຕູ່ການສະແດງອອກວ່າູ ຕນົ ເປນັ ແມນູ່ ້ນັົ ບໍ່ໜກັ ແໜນ້ ແລະ ຂັດ ກບັ ຄວາມເປນັ ຈງິ . ດັ່ງົ ນີົ້ ຜູຄ້ ນົ ທີມ່ າຫຸ້ມເບີິງ່ ຈ່ີິງພາກນັ ໃຫູໜ່ າ້ ນາງຕີື່ມອີກ. ໃນທ່ີສດຸ ມະໂຫສົດກໍ ບອກນາງສົ່ງເດັກ ຄນື ໃຫ້ແກູຍ່ ິງຜູທ້ ່ີເຮັດລກູ ຫູຼດມໄື ປ. ແລ້ວຜເູ້ ປນັ ແມຄູ່ ີງກໄໍ ດ້ລກູ ຄືນ. 210

ບນັ ຫາ ລດົ ຂອງໃຜ ຊາຍຄົນໜງີ່ຶ ຈອດລົດໄວ້ແຄມທາງ ແລວ້ ໄປວຽກຢູໃ່ ກໆ້ ບລໍ ເິ ວນນັົນ້ . ພະອິນຢູເ່ ທງິ ຟາ້ ສະ ເດັດລງົ ມາໂລກລູຸ່ມ ແປງເພດເປັນຄົນຂ້ີົລັກແລ້ວຂີ່ລົດໜໄີ ປ. ເຈົ້າຂອງພາຫະນະກບັ ຄນື ມາບໍ່ ເຫັນລດົ ຈີິງ່ ແລູ່ນໃຕ້ແລນູ່ ເໜືອເພື່ີອຊອກ ຫາ ແລະ ນາໍ ໄປທັນຢູ່ໃກໆ້ ສາລາຂອງມະໂຫສດົ . ການອ້າງກໍາມະສິດດັງຟດສະໜ່ັົນຂ້ຶນົ ລະຫວູ່າງເຈ້ົາຂອງເດີມກັບພະອິນຜຢູ້ ູ່ໃນຄາບຂອງຂະໂມຍ. ມະໂຫ ສົດ ເອນີົ້ ຄູກ່ ລໍ ະນເີ ຂົາ້ ໄປຫາ ເພືີ່ອຊູ່ວຍຫາທາງຍດຸ ຕກິ ານວິວາດ. “ພວກເຈ້ົາຊເິ ຫັນດີໃຫ້ຂ້ອຍຕັດສິນໃຫ້ບ່ໍ ?” ມະໂຫສດົ ຖາມຄວາມສະໝກັ ໃຈຂອງບກຸ ຄົນ ທງັ ສອງ. ເຈົາ້ ຂອງລດົ ແລະ ຂະໂມຍສມົ ມຸດ ຕົກລງົ ຕາມການສະເໜຂີ ອງມະໂຫສົດ, ຕ່ໍມາທ້າວກໍ ຈດັ ການໃຫຄ້ ົນຜູ້ ໜ່ງຶີ ຂີລ່ ດົ ອອກໄປກອູ່ ນ ແລ້ວກບໍ ອກໃຫຄ້ ູກ່ ໍລະນີ ແລູ່ນນໍາຫຼງັ ໄປໃຫທ້ ນັ ລດົ . ຊາຍຜເູ້ ປນັ ເຈົ້າຂອງລົດ ແລນູ່ ນໍາໄປ ແລະ ພະຍາຍາມແລ່ນູ ໄວຂຶົ້ນໄວຂຶ້ົນ ແຕ່ກູ ໍຮູ້ສກຶ ວ່າູ ລົດນນົັ້ ຫ່າູ ງອອກໄປຊກັ ໄຊ້, ຜູທ້ ແ່ີ ລນູ່ ມ່ໍລດົ ເຂົ້າໄປເລອ້ືົ ຍໆ ແມູ່ນ ຂະໂມຍສົມມຸດ ຜູ້ນີ້ົແລູ່ນໄດ້ໄວ ກວູ່າ ທັງບ່ໍມີອາການອິດເມີື່ອຍ ແລະ ໃນທີ່ສຸດກໍໄປທັນຈັບທ້າຍລົດ. ສູ່ວນຊາຍ ເຈົ້າຂອງລົດແທ້ ອິດເມີ່ືອຍຫຼາຍ ແລະ ໃນທີ່ສດຸ ກເໍ ຊົາແລູ່ນເພາະຮວູ້ າູ່ ສູ້ຄແູ່ ຂູ່ງບໍໄ່ ຫວ. ສວູ່ ນຂະໂມຍສົມມຸດ ແລູ່ນ ໄປທັນລົດແລ້ວຍັງແລູ່ນຕິດຕາມຕໍ່ໄປຢູ່າງບ່ໍລົດລະ ແມູ່ນກະທ້ົັງລົດໂງ້ງກັບຄືນ ລາວກໍຍັງ ແລູ່ນຄືນມາອີກ ໂດຍທີ່ ເຫ່ືີອບ່ໍໄຫຼ ບໍ່ມີອາການເສົ່າຈັກໜ້ອຍເລີຍ. ມະໂຫສົດເຂ້ົາໃຈດີ ວູ່າຄົນຜູ້ ນີ້ົບໍ່ແມູ່ນປຸຖຼຸຊົນ ແຕູ່ແມູ່ນເທບພະເຈ້ົາມາ ຈາກສະຫວັນ. ທ້າວບອກໃຫ້ຄົນທັງຫຼາຍຮູ້ວາູ່ : “ຜູ້ທີ່ແລູ່ນໄປທນັ ລົດໄດ້ຢູ່າງສະບາຍ ເຫີື່ອກໍບ່ໍອອກ ທັງ ຕາກໍບ່ໍພັບຈັກເທ່ີືອ ນີ້ົ ບແໍ່ ມູ່ນເຈ້ົາຂອງລົດ ເພາະເພິ່ີນສະເດັດລົງມາຈາກສະຫວນັ ” ທ້າວອວູ່າຍໜ້າໄປຫາບຸກຄົນດັົ່ງກູ່າວ ແລ້ວຖາມວູ່າ: “ທ່າູ ນເປັນພະອນິ ທີແ່ ປງເພດມາເປນັ ມານຸດ ແມ່ນູ ບ່ໍ?” “ແມ່ນູ ແລວ້ ທາູ່ ນນກັ ປາດ” ພະອນິ ຕອບ. “ເຫດໃດທູ່ານຈິງີ່ ເຮດັ ແນວນ້ົີ ?” ມະໂຫສດົ ສໍ.້ “ເຮົາບໍ່ມີເຈດຕະນາຈະລັກລົດແຕູ່ຢູ່າງໃດ ພຽງແຕູ່ຕ້ອງການພິສູດປັນຍາຂອງທູ່ານໃຫ້ເປັນ ທີ່ລືຊາຜາກົດໄປ ທົວ່ ໂລກ.” ພະອິນຊແີົ້ ຈງແລວ້ ກໍສະແດງອານຸພາບ ໂດຍເຫາະຂນົຶ້ ໄປກາງເວຫາ ມູຸງ່ ສສູ່ ະຫວັນຊ້ນົັ ດາວະດງຶ . ມະໂຫສົດມອບລົດໃຫ້ເຈົ້າຂອງເດີມຄືນໄປ ເພາະພະອິນຜູ້ແປງເພດເປັນຂະໂມຍນັ້ົນ ກໍໄດ້ຮັບສາລະພາບ ແລ້ວວາູ່ ບໄໍ່ ດຕ້ ົ້ັງໃຈເອາົ ລດົ ເປັນຂອງຕົນເອງ. ຝູ່າຍອໍາມາດຜູ້ສິ້ົງຊອມເບ່ີິງປາກົດການ ທີ່ພິສູດຄວາມມີປັນຍາຂອງມະໂຫສົດ ກໍເດີນທາງເຂົ້າໄປໃນພະນະ ຄອນ ແລະ ກາບທູນພະລາຊາ ວາູ່ : “ໂດຍທານໂທດ, ມະໂຫສົດນັົ້ນ ໃຊ້ປັນຍາຕັດສິນບັນຫາຢູາ່ ງຖືກຕ້ອງ ທຽູ່ ງທໍາທີ່ສຸດ ຈົນພະອນິ ສະເດັດລົງ ມາຈາກຟ້າ ມາທົດລອງປັນຍາ. ດງົັ່ ນົີ້ ພະອົງຍງັ ຈະເຫັນວູາ່ ມະໂຫສົດບໍ່ ເປັນອັດສະລຍິ ະຢູ່ບໍ ?” ພະລາຊາທົງຮັບຟັງຄໍາກາບທູນຂອງອໍາມາດ ແລ້ວກໍທົງຖາມເສນະກະ ກູ່ຽວກັບວູ່າຄວນ ຈະຮັບເອົາມະໂຫ ສດົ ເຂ້າົ ມາພະນະຄອນ ຫືຼ ປະການໃດ. ເສນະກະ ທນູ ຕອບວ່າູ : “ຂພໍ ະອງົ ໄດໂ້ ຜດທົດລອງເບ່ີງິ ຕໄໍ່ ປອກີ ສາກູ່ອນ ເພ່ອີື ໃຫແ້ ນູ່ນອນ ຕ່ືີມອກີ ຂາ້ ນ້ອຍ” 211

ຕໍ່ມາພະລາຊາທົງດໍາລິວູ່າ ຢາກພິສູດປັນຍາຂອງມະໂຫສົດ ໂດຍພະອົງເອງ ຈ່ິີງຕ້ົັງບັນ ຫາຕູ່າງໆຕໍ່ທ້າວໂດຍ ກົງ ຫືຼ ບໍ່ກໍໂດຍທາງອ້ອມ ຄື ຕົ້ັງບັນຫາຕໍ່ຊາວບ້ານປາຈິນທັງໝົດ ທີ່ມີຄວາມເຫຼືົ້ອມໃສສັດທາຢູ່າງແຮງກ້າໃນຕົວ ມະໂຫສົດນົັ້ນເອງ. ບນັ ຫາ ທາງກກົ ທາງປາຍ ຄັ້ົງໜຶ່ີງ ພະເຈົ້າແຜູ່ນດິນຕັົ້ງໃຈທົດລອງປັນຍາຂອງຊາວບ້ານປາຈິນ ຊ່ີຶງເປັນບ້ານຢູ່ຂອກ ເມືອງດ້ານຕາເວັນ ອອກ. ບ້ານນີ້ົມີຊ່ີືລືຊາວູ່າ ມີຄົນທີ່ສະຫຼຽວສະຫຼາດຫຼາຍ, ຄົນຜູ້ນັ້ົນກໍຄືມະໂຫສົດ ເຊ່ິີງເປັນເດັກອັດສະລິຍະສາມາດ ແກ້ໄຂບັນຫາຕູ່າງໆອັນສັບສົນໄດ້. ທໍາອດິ ພະອົງໃຫຊ້ ູ່າງໄມ້ ເອົາໄມ້ແຄນມາທູອ່ ນໜຶີ່ງ ຍາວປະມານໜຶີ່ງວາ, ເມີື່ອຮູ້ ວ່າູ ທາງໃດເປນັ ທາງກກົ ຫືຼ ທາງປາຍ ແລ້ວ ພະອົງກໍສງ່ັົ ໃຫ້ຊູ່າງໄມ້ຖາກເປັນທູ່ອນນ້ອຍໆ ຮາບກ້ຽງສະເໝກີ ັນ ໂດຍ ມລີ ະຫດັ ລັບໝາຍ ບອກໄວ.້ ຕໍ່ມາພະອົງກສໍ ງ່ົ ໄມທ້ ູອ່ ນນົີ້ ໄປໃຫຊ້ າວບ້ານປາຈິນ ພສິ ດູ ວາູ່ ເບົ້ອື ງໃດເປນັ ທາງກກົ ເບົືອ້ ງ ໃດເປັນ ທາງປາຍ, ຖ້າພິສູດບໄໍ່ ດ້ ຊາວບາ້ ນຕອ້ ງຖກື ປັບໃໝເປນັ ເງິນພນັ ຕໍາລຶງ. ຊາວບ້ານປາຈິນພາກັນພຈິ າລະນາເບ່ີງິ ຢູ່າງຖ່ຖີ ວ້ ນ ຈັບທອູ່ ນໄມ້ປນິີ່ ໄປປິີ່ນມາຫຼາຍຫົບຼ ຫຼາຍຕ່າູ ວ ແຕ່ກູ ບໍ ໍ່ສາ ມາດຮູ້ໄດ້ວູ່າ ເບົື້ອງໃດເປັນທາງກົກ ເບືົ້ອງໃດເປັນທາງປາຍ ເພາະທູ່ອນໄມ້ມີຂະໜາດເທ່ົາກັນທັງສອງເບົ້ືອງ ດັ່ົງນີົ້ ຊາວ ບ້ານຈ່ີິງເອົາທູ່ອນໄມ້ໄປຫາມະໂຫສົດ ເພ່ີືອຂໍຄໍາເຫນັ . ມະໂຫສົດກູ່າວວູ່າ: “ທໍາມມະດາ ໄມ້ທາງກົກຍູ່ອມໜັກກວູ່າ ທາງປາຍ, ດັົ່ງນັ້ົນ ຈົ່ງເອົາໄມ້ນໄົີ້ ປວາງໃສນູ່ າ້ໍ , ເບ້ົອື ງໃດຈມົ ລງົ ກູອ່ ນແມນູ່ ທາງກົກ.” ຊາວບ້ານປະຕິບັດຕາມຄໍາແນະນໍາແລ້ວກໍໝາຍໄວ້ ເບື້ົອງໃດທີ່ຈົມລົງນໍ້າກູ່ອນ ອັນເປັນທາງກົກ. ຕໍ່ມາກໍພາ ກັນໄປຫາພະເຈົ້າແຜູ່ນດິນ ແລະ ກາບທູນເຖິງຜົນການພິສູດ. ປາກົດວູ່າ ເບົ້ືອງທີ່ຊາວບ້ານປາຈິນ ໝາຍບອກວູ່າ ເປັນທາງກົກນັນ້ົ ກົງກບັ ເບົືອ້ ງທີ່ພະເຈາົ້ ແຜ່ນູ ດນິ ໃຫ້ຊູ່າງໝາຍລະຫດັ ລບັ ໄວ້. ການພິສູດຂອງຊາວບ້ານຖກື ຕອ້ ງ. ພະເຈົາ້ ແຜນູ່ ດນິ ຕັດຖາມວາູ່ : “ພວກເຈົ້າຮູ້ໄດຢ້ າູ່ ງໃດ ?” ຊາວບາ້ ນທນູ ວາູ່ : “ເອາົ ໄມ້ວາງໃສູນ່ າໍ້ ເບືົອ້ ງໃດທ່ີຈົມລງົ ກ່ອູ ນ ແມນູ່ ທາງກກົ ຂາ້ ນອ້ ຍ.” ພະເຈ້າົ ແຜູນ່ ດິນຕັດຖາມຕີມ່ື : “ຜໃູ້ ດບອກວທິ ີນ້ໃີົ ຫ້ພວກເຈົາ້ ?” ຊາວບາ້ ນທູນວາູ່ : “ມະໂຫສດົ ເປັນຜູ້ບອກ ຂາ້ ນ້ອຍ” ແລ້ວພະເຈ້າົ ແຜູ່ນດນິ ກສໍ ະແດງຄວາມຍອ້ ງຍໍ ໂດຍຕດັ ວ່າູ : “ມະໂຫສດົ ເກງ່ັົ ຫຼາຍ, ບ້ານປາຈິນມຄີ ົນສະຫຼາດສະຫຼຽວອ່ຫີ ີຼ, ເຮົາຂໍສັນລະເສນີ .” ຊາວບາ້ ນພາກນັ ດີໃຈທ່ີບໍ່ຖືກປບັ ໃໝ ແລະ ຕູ່າວຄືນບ້ານດ້ວຍຄວາມເບກີ ບານມູ່ວນຊື່ີນ. ເຂົາເຈ້ົາ ທະນົງໃຈ ແລະ ໃຫຄ້ ວາມເຄາົ ລົບເຊ່ືອີ ຖືມະໂຫສົດເປນັ ທະວີຄູນ. 212

ບນັ ຫາ ເອາົ ເຊອື ກຮອ້ ຍແກວ້ ມະນີ ພະລາຊາທົງມີແກ້ວໜູ່ວຍໜ່ີຶງ ຊ່ີຶງເປັນມໍລະດົກຕົກທອດມາແຕູ່ບັນພະບຸລຸດ, ເປັນແກ້ວໜູ່ວຍງາມ ຮູບຊົງ ເປັນຄົດຈໍານວນ 8 ຄົດ, ແຕູ່ກູ່ອນມີເສົັ້ນດ້າຍຮ້ອຍແກ້ວມະນີໜູ່ວຍນົີ້ໄວ້ ໂດຍສອດໄປຕາມຮູທີ່ຢູ່ໃນຄົດເຫົ່ຼານ້ັົນ ແຕູ່ເສ້ນັົ ດ້າຍຂາດອອກເຫິງນານມາແລວ້ ແລະ ບມ່ໍ ີ ໃຜສາມາດເອົາເສນົ້ັ ດ້າຍຮອ້ ຍໃສໃູ່ ໝູ່ ສວູ່ ນເສ້ັົນດ້າຍເກົາ່ ກໍຂາດ ຄາຢູ່ໃນຮູ. ພະລາຊາດໍາລິວູ່າ ນົີ້ແມູ່ນບັນຫາອັນເໝາະສົມ ທ່ີຈະທົດສອບປັນຍາຂອງຊາວບ້ານປາຈິນ ອີກເທີ່ືອໜີຶ່ງ, ພະ ອົງຈິ່ີງມບີ ນັ ຊາໃຫມ້ ະຫາດເລກັ ນາໍ ເອົາແກ້ວມະນໄີ ປໃຫຊ້ າວບ້ານດົ່ັງກາູ່ ວ ເພ່ອີື ໃຫ້ເອາົ ເສັົ້ນດາ້ ຍ ທີ່ຂາດຄາຢໃູ່ ນນັົ້ນ ອອກ ແລ້ວເອາົ ເສົ້ນັ ດ້າຍໃໝູຮ່ ອ້ ຍໃສແູ່ ທນ. ຊາວບາ້ ນພິຈາລະນາຢູ່ເປັນເວລາດົນ ແຕກູ່ ໍ ບສໍ່ າມາດ ເຮັດຫຍັງໄດ້ ຈິີ່ງ ໄປຫາມາໂຫສົດ. ທ້າວຈັບແກ້ວມະນເີ ບີິງ່ ດວ້ ຍຄວາມພິຈາລະນາຢາູ່ ງຖ່ຖີ ວ້ ນ ແລ້ວກເໍ ວົາ້ ວູາ່ : “ໃຫເ້ ອົານາໍ້ ເຜິ້ົງມາຢອດ ໃນຮທູ ີ່ມີເສ້ັົນດ້າຍຂາດຄາຢູ່ນ້ົັນ ແລະ ຫາເສັນ້ົ ດ້າຍໃໝູ່ສແີ ດງມາແລວ້ ເອົາສນ້ົ ເບ້ືົອງ ໜ່ງີຶ ຈູຸ່ມນໍ້າເຜງົ້ິ , ຕໍມ່ າເອາົ ແກວ້ ມະນໄີ ປວາງໄວທ້ າງມົດງູາ່ ມທຽວ, ເອາົ ເສັ້ົນດ້າຍໃໝູ່ສົນ້ ທປ່ີ ຽກນໍ້າເຜງ້ົິ ນັົ້ນ ແຫຍູ່ຄາ ຮູໄວ້. ເມີ່ືອມົດງາູ່ ມໄດ້ກິີນ່ ນໍ້າເຜງົ້ິ ທີ່ຢູ່ເບອ້ົື ງໜຶ່ີງ, ເມື່ອີ ໄປພ້ໍເສົ້ນັ ດ້າຍໃໝູ່ ມດົ ກໍຈະດຶງອອກມາ ເພາະສົນ້ ນ້ີົປຽກດ້ວຍ ນາໍ້ ເຜົງ້ີ , ເມອີ່ື ມົດດຶງພນ້ົ ຮູອອກມາ ກກໍ າໍ ຈັດມດົ ໃຫໝ້ ດົ ແລ້ວນາໍ ເອາົ ແກວ້ ມະນີເຂົາ້ ໄປຍັງພະນະຄອນ. ຊາວບ້ານປະຕິບັດຕາມການແນະນໍາຂອງມະໂຫສົດ ດ້ວຍຜົນສໍາເລັດດີ ແລ້ວກໍນໍາເອົາແກ້ວມະນີທ່ີມີເຊືອກ ນອ້ ຍໆຮອ້ ຍໃສູໃ່ ໝູ່ ໄປທນູ ຖວາຍພະລາຊາ. ບນັ ຫາ ງວົ ເຖກິ ອອກລກູ ພະເຈົ້າແຜູ່ນດິນຮູ້ວູ່າ ຊາວບ້ານປາຈິນສາມາດແກ້ໄຂບັນຫາສັບສົນຕູ່າງໆໄດ້ ເພາະມະໂຫສົດ ຜູ້ມີປັນຍາ ແຫມຼ ຄົມໃຫຄ້ າໍ ແນະນໍາສະເໝີມາ. ຄ້ັົງໜີ່ຶງພະອົງສົ່ງງວົ ເຖກິ ໄປໃຫຊ້ າວບ້ານນ້ີົລຽ້ ງ. ງວົ ໂຕດງ່ົັ ກາູ່ ວ ຕຸຍ້ ໃຫຍູ່ທອ້ ງຕີ່ືງ ປານງົວແມຖູ່ ພື າ ເພາະໄດຮ້ ັບການລ້ຽງເກືອເປນັ ຢາູ່ ງດີ. ພະອົງມີບັນຊາໄປບອກວາູ່ : “ຈ່ົງລຽ້ ງງວົ ອຸສພຸ ະລາດໂຕນ້ີົ ຈົນ ເທົ້າມອື້ົ ອກລກູ , ຫຼັງຈາກນ້ັນົ ໃຫ້ສງົ່ ກັບຄືນພ້ອມດວ້ ຍລກູ ຂອງມນັ , ຖ້າລ້ຽງງວົ ໂຕນົີ້ແລ້ວບ່ໍອອກລກູ ຊາວບາ້ ນທັງ ໝົດຈະຖືກ ປບັ ໃໝເປັນເງິນພັນຕໍາລຶງ.” ຊາວບ້ານປາຈິນຮູ້ວູ່າ ຈະຕ້ອງຖືກປັບໃໝແທ້ໆເພາະວູ່າງວົ ເຖິກບ່ອໍ ອກລູກຈກັ ເທ່ີືອ, ດົັ່ງນ້ີົ ເຂາົ ເຈົ້າຈ່ີິງພາ ກັນ ໄປຫາມະໂຫສົດຢສູ່ າລາ ບ່ອູ ນທີທ່ ້າວໃຫຄ້ ໍາແນະນໍາວທິ ີແກໄ້ ຂບັນຫາຕູ່າງໆ ແກຜູ່ ູ້ຄນົ ເປນັ ປະຈໍາ. ເຂົາເຈ້ົາເລ່ົາຈຸດປະ ສົງຂອງພະເຈົ້າແຜູ່ນດິນທ່ີສ່ົງງົວໂຕນົີ້ມາໃຫ້, ເມີື່ອຟັງແລ້ວມະໂຫສົດເຂົ້າໃຈທັນທີວູ່ານີ້ົແມູ່ນບັນຫາທີ່ພະເຈ້ົາແຜູ່ນ ດນິ ຢາກທົດລອງພູມປນັ ຍາຂອງຄົນບາ້ ນນີົ.້ ມະໂຫສດົ ກູ່າວວາູ່ : “ການແກ້ໄຂເລ່ອືີ ງນົ້ີຕ້ອງໃຊເ້ ວລາແດູ່ ຂໍໃຫ້ທຸກຄົນເຊີ່ືອໝົັ້ນວ່າູ ມທີ າງ ແກ້ໄຂໄດ້ ບຕໍ່ ອ້ ງ ເປນັ ທຸກອກຸ ໃຈ.” 213

ໃນເວລາຕ່ມໍ າມະໂຫສົດຫາຄົນໝູຸ່ມທີຄ່ ູ່ອງແຄ້ວມາໄດ້ຄນົ ໜງ່ີຶ ແລ້ວກໍຈັດການຝກອົບຮມົ ກຽູ່ ວກັບວິທີຕາູ່ ງໆ ໃນການເຂາ້ົ ໄປໃນພະລາຊະວັງ. ມນັ ເປນັ ການສຽູ່ ງໄພແຕກູ່ ຕໍ ອ້ ງເຮດັ . ແລ້ວມື້ົໜີ່ຶງ ຊາຍຄົນນ້ົີກໍເຮັດຜົມຫຍຸ້ງ ຍູ່າງຮ້ອງໄຫ້ເຂົ້າໄປໃນພະລາຊະວັງ. ລາວເອົານໍ້າຕາເປັນອາວຸດ, ສຽງ ສະອົ້ືນໄຫ້ນ້ນັົ ເປັນໜ້າເວທະນາ ປານວູ່າເອາົ ຄວາມທຸກໂສກທງັ ໝົດໃນໂລກມາສຸມໃສ່ເູ ອກິ ຂອງລາວຜດູ້ ຽວ ເຖິງຂ້ົັນ ວູ່າທະຫານຍາມໄດ້ຍິນແລ້ວ ເກີດໃຈອູ່ອນເຂົ່າອູ່ອນຈົນບ່ໍສາມາດຢຸດຫ້າມລາວໄດ້. ບັນດາເສນາອາມາດກໍຫຸ້ມມາ ເບີ່ິງ ແລະ ຖາມເຖິງສາເຫດທີ່ລາວຮ້ອງໄຫ້ຟາຍນໍ້າຕາ, ແຕູ່ລາວບໍ່ເອົາຫົວຊາຕໍ່ຄໍາຖາມຂອງຜູ້ໃດ, ລາວຍັງຄົງຍູ່າງ ຮ້ອງໄຫ້ຕ່ໍໄປ. ສຽງໄຫ້ດັງໄປຮອດຫູພະເຈົ້າແຜູ່ນດິນ, ພະອົງປະຫຼາດໃຈທ່ີສຽງນ້ົີໜ້າເວທະນາຜິດທໍາມະດາ ຈ່ິີງສະ ເດດັ ອອກມາເບງິີ່ ແລ້ວຕດັ ຖາມ: “ເຈົ້າມີເລື່ີອງທກຸ ຮອ້ ນເຂນັ ໃຈອນັ ໃດ ຈີ່ງິ ຕ້ອງຮອ້ ງໄຫຫ້ ລົ່ງັ ນາ້ໍ ຕາ ບ່ມໍ ີຍາມເຊົາແນວນີ້ົ ?” ມັນເປັນຄໍາຖາມທ່ີເຮດັ ໃຫ້ຊາຍໜຸ່ມູ ຢຸດຮອ້ ງໄຫ້ທັນທ.ີ ແລ້ວຊາຍຄນົ ນກົີ້ ໍເວາ້ົ ຊາ້ ໆ ປນສຽງສະອ້ືນົ ປານວູ່າຊຂິ າດໃຈຕາຍ ໄປຕໍໜ່ າ້ ຕຕໍ່ າວາູ່ : “ໂດຍທານໂທດ, ຂໍພະອົງຈົ່ງໄວ້ຊີວິດອິນຊີ ຖ້າວູ່າເລອີ່ື ງທ່ີຂ້າພະບາດຈະເລາົ່ ນີ້ົ ບໍ່ເປັນທີມ່ ູ່ວນຫູຂອງພະອງົ ຄື ວູ່າ...ພຂໍ່ ອງຂ້າພະບາດຖືພາທ້ອງໃຫຍູ່ຄບົ ຖວ້ ນເດອື ນອອກແລວ້ ແຕູ່ລກູ ກຍໍ ັງບໍອ່ ອກ, ພເໍ່ ຈບັ ທອ້ ງມາໄດ້ເຈດັ -ແປດປີ ແລ້ວ ທຸກທໍລະມານທ່ີສຸດ. ມີຜູ້ບອກວູ່າໃນໂລກ ນົ້ີມີແຕູ່ພະອົງເທ່ົານ້ັົນທີ່ຈະຊູ່ວຍເອົາລູກອອກໄດ້, ດັ່ົງນ້ັົນ ຂ້າພະ ບາດຈງິີ່ ເຂົ້າມາໄຫວ.້ ” ພະເຈ້ົາແຜູ່ນດິນ ສະດບັ ຟງັ ແລ້ວກຄໍ ດິ ສະເດືອກ ແລະ ເຂົ້າໃຈແຈ້ງກ່ຽູ ວກບັ ທີ່ມາຂອງຊາຍຄົນນີ້ົ. ພະອົງຕດັ ວູາ່ : “ແມູນ່ ໃຜບອກວ່າູ ມແີ ຕເູ່ ຮົາຜູ້ດຽວ ສາມາດຊູອ່ ຍເອາົ ລູກອອກໄດ້?” “ມະໂຫສດົ ຂາ້ ນ້ອຍ.” ຊາຍຄົນນກ້ີົ ານທູນ. ພະເຈົ້າແຜນູ່ ດນິ ຍມິ້ົ ຫົວເພາະຖກື ນໍາທັນ, ບນັ ຍາກາດເຄົ່ັງຕຶງປຽູ່ ນໄປ, ພະອງົ ບ່ໍຖຊື າ ບໍ່ ເອົາໂທດກັບຊາຍຄນົ ນ.້ີົ ໃນທ່ີສຸດພະອງົ ຕັດວູ່າ: “ມະໂຫສດົ ເກັງ່ົ ຫຼາຍ ແກ້ໄຂບັນຫາຢູ່າງສະ ຫຼຽວສະຫຼາດ. ງົວອຸສພຸ ະລາດໂຕນັົນ້ ບໍ່ອອກ ລູກດອກ, ເຮາົ ພຽງແຕູ່ທົດລອງພມູ ປັນຍາ ຂອງ ຊາວບາ້ ນປາຈນິ ເທົ່ານັນ້ົ .” ແລ້ວຊາຍຄົນນ້ົີກໍອອກຈາກພະລາຊະວັງ ດ້ວຍຄວາມຍ້ິົມແຍ້ມແຈູ່ມໃສ ຕູ່າງກັບຕອນເຂົ້າໄປປານ ວູ່າມ້ືົຝນ ຕົກກບັ ມື້ຟົ າ້ ແດດ. ບນັ ຫາ ຝນຶັ້ ເຊອື ກດນິ ຊາຍ ພະລາຊາ ມີບັນຊາໃຫ້ຊາວບາ້ ນປາຈິນ ຝຶ້ັນເຊືອກສໍາລັບແຂວນໂອ້ນຊາ ມາຖວາຍເສົ້ັນ ໜີ່ຶງ ເພາະເຊືອກເກ່ົາ ໄດ້ຂາດໄປແລວ້ , ເຊອື ກນີຕ້ົ ້ອງຝ້ັຶນດ້ວຍດິນຊາຍເທົ່ານົັ້ນ ຫ້າມໃຊວ້ ດັ ຖອຸຼ ່ີືນແທນ. ເລີື່ອງນົີ້ ເປນັ ບັນຫາທີ່ຮອ້ ນເຖງິ ມະໂຫສົດອກີ . ທາ້ ວບອກຊາວບາ້ ນວູ່າໃຫຫ້ າຄົນທ່ີສະຫຼາດສະຫຽຼ ວມີສີປາກ ດີມາຄົນໜຶ່ີງ ເພື່ີອສ່ົງເຂົ້າໄປໃນພະນະຄອນ. ຊາວບ້ານຊອກຫາຄົນທີ່ມີຄຸນສົມບັດຕາມທີ່ຕ້ອງການໄດ້ແລ້ວ ກໍພາ ກນັ ໄປພບົ ມະໂຫສດົ ເພ່ືີອຮບັ ການອບົ ຮົມແນະນໍາ. ຕ່ໍມາຊາຍຄົນນກົີ້ ປໍ າກົດຕວົ ທ່ວີ ັງຂອງພະລາຊາ. 214

ເຂົາກູ່າວວູ່າ: “ຂໍເດຊະ, ຂ້າພະບາດມາຈາກບ້ານປາຈິນ ຂໍກາບທູນວູ່າ ການທີ່ພະອົງມີ ບັນຊາໃຫ້ຊາວບ້ານ ຝ້ນຶັ ເຊອື ກດນິ ຊາຍມາທູນຖວາຍນົ້ນັ ທຸກຄົນຍິນດປີ ະຕບິ ັດຕາມ, ແຕ່ກູ ູ່ອນຈະລົງມຊື າວບາ້ ນຢາກຮູ້ລາຍລະອຽດຂອງ ເຊືອກ ຈິງ່ີ ໃຫ້ຂ້າພະບາດມາກາບທູນຂໍຕົວຢ່າູ ງເຊືອກເກົ່າໄປເບິງ່ີ ເອາົ ພຽງຄາູ່ ຄືບ ຫຼື ຄູ່າສອກກໍພໍຂາ້ ນອ້ ຍ.” ພະລາຊາຮສູ້ ຶກວູ່າ ຕົນຖກື ນໍາທັນຈງີິ່ ຕດັ ບອກໄປກົງໆວູ່າ: “ເຊືອກເກາ່ົ ຂອງເຮົາບໍ່ມີດອກ.” “ໂດຍທານໂທດ, ເມ່ີືອບໍ່ມີເຊືອກເກົ່າເບ່ິີງເປັນຕົວຢູ່າງແລ້ວ ຊາວບ້ານບໍ່ອາດຝັຶ້ນເຊືອກໃຫ້ຖືກຕາມພະປະສົງ ໄດເ້ ລຍີ ຂ້ານ້ອຍ.” ຊາຍຄົນນ້ົີກາບທູນ. ພະລາຊາເຫນັ ວູາ່ ຊາຍຄົນນີົ້ ຕອບຢາູ່ ງສະຫຽຼ ວສະຫຼາດ ຈີິ່ງຕັດຖາມວູ່າ: “ໃຜເປນັ ຜູ້ແນະນາໍ ໃຫມ້ າຕອບຢູ່າງນ້ີົ?” “ມະໂຫສດົ ເປນັ ຜແູ້ ນະນາໍ ຂາ້ ນ້ອຍ.” ຊາຍຄນົ ນົີກ້ າບທູນໃນທສ່ີ ຸດ. ບນັ ຫາ ຍາ້ ຍສະອາບນາໍ້ ເຂາ້ົ ໄປໃນວງັ ຊາວບ້ານປາຈິນ ໄດ້ຮັບພະລາຊະອາດຍາຂອງພະເຈ້ົາແຜູ່ນດິນອີກໃນເວລາຕໍ່ມາ. ເທືີ່ອນີົ້ພະອົງທົງ ສັົ່ງໃຫ້ ຊາວບ້ານຫາ ສະໂບກຂະລະນີ ແລວ້ ຍາ້ ຍເຂ້ົາໄປໃນວັງ. “ເຮົາຢາກອາບນາໍ້ ໃນສະໃໝູ່ທີ່ມີດອກບົວສີຕ່າູ ງໆເພືີ່ອພກັ ຜູ່ອນຢູ່ອນອາລມົ .” ພະອົງທງົ ຊ້ົແີ ຈງມາໃນຄາໍ ສ່ງັົ . ຊາວບ້ານປກສາກບັ ມະໂຫສດົ ແລ້ວກໍໄດ້ຄາໍ ຕອບ ສໍາລັບບັນຫາທີ່ພະລາຊາວາງອອກ, ຖ້າປະຕິບດັ ຄໍາສົັ່ງບໍ່ ໄດ້ ກໍຈະຕ້ອງຖືກປັບໃໝເປັນເງິນໜຶີ່ງພັນຕໍາລຶງ. ຕ່ໍມາມະໂຫສົດໃຫ້ຊາວບ້ານຈໍານວນໜຶ່ີງ ແຕູ່ງໂຕມອມແມມ ໂສງ້ ເສອົ້ື ປຽກຕູ໊ບຊູບ ມືຖເື ຊືອກພ້ອມທັງໄມຄ້ ້ອນ ແລ້ວເຂົ້າໄປກາບທູນພະລາຊາຢູໃ່ ນວັງ. ເຂົາເຈົ້າທູນບອກວູ່າ: “ຂໍເດຊະ ພວກຂ້າພະບາດ ພະຍາຍາມເອົາສະໂບກຂະລະນີເຂ້ົາມາຖວາຍ, ແຕູ່ເນ່ີືອງ ຈາກວູ່າ ສະດົ່ັງກາູ່ ວເຄີຍຢູ່ແຕູ່ໃນປູ່າ ເມື່ີອພາມາໃກ້ພະນະຄອນເລີຍຕືີ່ນຕົກໃຈແລ້ວແລູ່ນກັບຄືນ, ພວກຂ້າພະ ບາດ ໄລຕູ່ ີທັງດຶງແກູ່ ແຕູ່ມນັ ກໍບ່ໍມາ. ດ່ງົັ ນີົ້ ພວກຂ້າພະບາດຈ່ີິງມາທນູ ບອກໃຫ້ພະອົງສງົ່ ສະໂບກຂະລະນີໜູ່ວຍທີ່ຢູ່ໃນວັງ ອອກໄປລໍ້ເອົາ ແລວ້ ພວກຂ້າພະບາດຈະຈດັ ການຜກູ ທຽມກນັ ເຂ້ົາມາໃນວັງ ຂາ້ ນ້ອຍ.” “ບໍເ່ ປນັ ຕີ໊ ! ໃຜຊິເຄີຍເຮັດຈງົັ່ ຊັົ້ນຈັກເທີອື່ .” ພະອົງຕດັ ບອກຊາວບາ້ ນ. “ໂດຍທານໂທດ, ເມືອີ່ ພະອົງບໍສ່ ົ່ງສະທ່ີຢູ່ໃນວງັ ອອກໄປແລ້ວ ພວກຂາ້ ພະບາດກບໍ ອໍ່ າດ ສງົ່ ສະທີ່ຢູ່ນອກ ນນ້ົັ ເຂົ້າມາໃນວງັ ໄດ.້ ” ຊາວບ້ານທູນຕອບ. ພະລາຊາ ທງົ ສະດັບຟງັ ຄໍາກາບທນູ ຂອງຊາວບ້ານ ແລວ້ ກໍທງົ ຍົມ້ິ ຫົວ ແລະ ຕັດຖາມວາູ່ : “ແມູ່ນໃຜບອກພວກເຈ້ົາ ໃຫມ້ າກາບທູນແນວນີົ້ ?” “ມະໂຫສົດຂ້ານອ້ ຍ” ຊາວບາ້ ນທນູ ບອກ. 215

ມະໂຫສດົ ເຂາ້ົ ສພູ່ ະລາຊະວງັ ພາຍຫັຼງ ທ່ີພະລາຊາທົງທົດສອບປັນຍາຂອງມະໂຫສົດ ຈົນມາຮອດເທ່ີືອຫຼ້າສຸດນ້ີົແລ້ວ ພະອົງກໍຮັບຮູ້ວູ່າ ມະໂຫສົດມີປັນຍາເປັນເລີດ, ດັົ່ງນີ້ົ ຈິ່ີງທົງປກສານໍາເສນະກະ ຜູ້ເປັນນັກ ປາດປະຈໍາລາຊະສໍານັກ ເພີື່ອເອົາມະໂຫ ສົດ ເຂ້ົາມາຢູ່ໃນພະລາຊະວັງ ແຕູ່ເສນະກະບ່ໍເຫັນດີ. ແນວໃດກໍຕາມ ພະອົງກໍທົງມີເຈດຕະນາ ອັນແຮງກ້າທີ່ຈະຮັບ ເອົານັກປາດຜ້ທູ ່ີຫາ້ ຄືມະໂຫສົດນ,ີົ້ ພະອົງ ຈິີ່ງສະເດດັ ຂ້ົຶນຂມີ່ ້າອອກໄປຍັງບາ້ ນປາຈິນ ພ້ອມດ້ວຍເສນາຈໍານວນໜ່ີຶງ ເມ່ືີອໄປຮອດທ່ົງນາ ມ້າຂອງພະອົງໄປຕົກຂຸມເລີຍເລັບແຕກ ແລູນ່ ບໍ່ສະດວກ ພະອົງຈ່ິີງກັບຄືນພະນະຄອນ, ຝູ່າຍເສ ນະກະໄດ້ທູ່າ ຈງີິ່ ສວຍໂອກາດເວາົ້ ສຽດສໃີ ສູ່ພະອງົ ທີບ່ ເ່ໍ ອົາຫົວຊາຕໍ່ການຄັດຄາ້ ນຂອງເຂົາ. “ຂາ້ ພະບາດທູນບອກແລ້ວວູາ່ ຢູ່າຟ້າວຮັບເອົາເຂ້ົາມາ ເມອ່ີື ພະອົງບຍໍ່ ອມເຊ່ືີອ ກໍເຫັນ ໂທດທັນຕາ ໂລດ !” ເສນະກະວ່າູ . ຫາຼ ຍມ້ຕືົ ມໍ່ າ ພະລາຊາທງົ ປກສາກບັ ເສນະກະອີກ. “ສົມຄວນທ່ເີ ຮົາຈະຮັບເອາົ ມະໂຫສົດເຂົ້າມາແລວ້ ຫືຼ ປະການໃດ ?” ພະອງົ ຕດັ ຖາມ. ເສນະກະທນູ ວາູ່ : “ຂໍເດຊະ, ພະອົງ ຄວນມີບັນຊາອອກໄປໃນລັກສະນະວູ່າ ໃຫ້ມະໂຫສົດສ່ົງມ້າອັດສະດອນ ຫືຼ ມ້າເສດຖະ ດອນເຂົ້າມາ ເພາະກູ່ອນໜ້ານີົ້ ພະອົງໄດສ້ ະເດັດອອກໄປຫາ ແຕມູ່ ້າໄປຕົກຂຸມຈົນເລັບແຕກ ຈ່ງິີ ຕູ່າວຄນື ພະນະຄອນ ກູ່ອນ. ມ້າອັດສະດອນປຽບຄືມະໂຫສົດເອງ, ສູ່ວນມ້າເສດຖະດອນປຽບຄືສິລິວັດທະນະ ຜູ້ເປັນພໍ່ຂອງມະໂຫ ສົດ. ຖາ້ ທາ້ ວມປີ ນັ ຍາແທ້ ກໍຕ້ອງເຂາົ້ ໃຈໃນບັນຫານີົ້ ແລ້ວກຈໍ ະມາເຂາົ້ ເຝ້າຶ ພະອງົ ເອງ.” ພະລາຊາໄດ້ສົ່ງລາຊະທູດໄປແຈ້ງໃຫ້ມະໂຫສົດຊາບກູ່ຽວກັບເລ່ືີອງສົ່ງມ້າອັດສະດອນ ຫືຼ ມ້າເສດຖະດອນ ເຂົ້າໄປຍັງພະນະຄອນ ແລະ ທ້າວກໍເຂົ້າໃຈບັນຫານົ້ີດີ ຄືພະລາຊາ ມີຈຸດປະສົງໃຫ້ທ້າວເຂ້ົາໄປກາບທູນ. ມະໂຫສົດ ໄດ້ອິທບິ າຍໃຫ້ພຮ່ໍ ູ້ກູ່ຽວກັບຈດຸ ປະສົງດັົ່ງກູ່າວ, ແລ້ວທ້າວກໍລົມນໍ້າພກ່ໍ ູ່ຽວກບັ ອບຸ າຍທີ່ຈະດໍາເນີນເປັນຂົ້ນັ ໆໃນເວລາ ເຂ້ົາໄປໃນວງັ ຄື: “ໃຫ້ພ່ໍຖືເອົາອູບໄມ້ຈັນເຂົ້າໄປຖວາຍພະລາຊາໃນວັງກູ່ອນ, ເມືີ່ອພະອົງທົງຮັບຕ້ອນ ແລະ ອະນຸຍາດໃຫ້ນັົ່ງ ບູ່ອນອັນສົມຄວນແລ້ວ ຕໍ່ມາຮອດທີລູກເຂົ້າໄປປາກົດຕົວ, ເມີ່ືອຖວາຍບັງຄົມ ແລ້ວລູກຈະແນມເບິີ່ງພໍ່ ຂໍໃຫ້ພ່ໍລຸກ ຈາກທີນ່ ົ່ງັ ແລ້ວບອກລູກໃຫໄ້ ປນົ່ັງແທນ. ນົີເ້ ປັນບັນຫາ ຫຼື ອຸບາຍເລກິ ແລບທີ່ສດຸ .” ສິລີວັດທະນະ ປະຕິບັດໄປຕາມແຜນ, ແລະເມ່ີືອເຂ້ົາໃນພະລາຊະວັງ ແລະ ຖວາຍບັງຄົມຕໍ່ໜ້າບັນລັງແລ້ວ ຝູ່າຍພະລາຊາກໍຕດັ ຖາມວ່າູ : “ນທົ້ີ າູ່ ນ ສິລິວັດທະນະ ລູກຊາຍຂອງທ່າູ ນເດ ?” “ຂເໍ ດຊະ, ລູກຊາຍຂອງຂ້າພະບາດ ພວມມານໍາຫັຼງ.” ສິລິວດັ ທະນະທນູ ບອກ. ເມ່ີືອຊາບດັ່ົງນ້ົັນ ພະລາຊາກໍປິຕິຍິນດີເປັນທີ່ສດຸ . ທ່ີນອກພະລາຊະວັງ ຂະບວນຂອງມະໂຫສົດ ອັນປະກອບດ້ວຍເດັກນັບເປັນພັນກໍມາຮອດ, ທ້າວໃຫ້ຄົນ ຫາມລໍມາໂຕໜຶີ່ງ ຊຶ່ີງຫຸ້ມຫ່ໍດ້ວຍສາດກະລາ ເມ່ືີອມາຮອດປະຕູວັງ ທ້າວໄດ້ຮັບການຮ້ອງໂຮສາທຸການ ຈາກຊາວ 216

ເມອື ງທ່ີມາຄອງຖາ້ ເບ່ິີງຢູ່າງອົ່ັງອໍ, ເຂົາເຈົາ້ ຢາກເບິີ່ງຢາກ ເຫັນມະໂຫສດົ ຜູ້ມີປນັ ຍາສະຫຼຽວສະຫຼາດ ແລະ ມີແທ່ງູ ຢາ ສັກສິດຕິດມືມາພ້ອມແຕູ່ມົື້ເກີດ. ຕໍ່ມາປະຕູວັງໄຂອອກ, ມະໂຫສົດກໍພາບໍລິວານເຂົ້າໄປ ມຸູ່ງສູ່ຜາສາດຂອງເຈ້ົາ ແຜູ່ນດິນ. ທ້າວເຂົ້າ ໄປຖວາຍບັງຄົມຕ່ໍພະເຈ້ົາວິເທຫະລາດ ອົງເປັນພະລາຊາ ທູ່າມກາງເສນາມຸນຕີ ແລະ ນັກປາດ ປະຈໍາພະລາຊະສໍານັກທັງສ່ີທູ່ານ. ພະລາຊາທົງຍມິົ້ ຫົວທີ່ໄດ້ເຫັນໂສມໜ້າເດັກ ຜູ້ມປີ ັນຍາສາ ມາດແກ້ໄຂບັນຫາໄດ້ ຢາູ່ ງຮອບດ້ານ ແລວ້ ກໍຕັດບອກໃຫ້ທ້າວໄປນົງັ່ ໃນບ່ອູ ນອັນສມົ ຄວນຕາມໃຈປະສງົ . ນັກປາດທງັ ສ່ີຈ້ອງເບິ່ີງທ້າວເພ່ືີອ ຫາຈຸດອູອ່ ນ ດ້ວຍສາຍຕາອິດສາບັງບຽດ. ມະໂຫສົດ ແນມເບ່ີິງສິລິວັດທະນະຜູ້ເປັນພໍ່, ຝູ່າຍພ່ໍກໍເຂົ້າໃຈທັນທີ ຕາມ ທີ່ວາງແຜນເອົາໄວ.້ ພໍ່ລຸກຂ້ຶນົ ແລ້ວວູ່າ: “ໃຫ້ລກູ ມານັ່ງົ ບູ່ອນນ້ົີ.” ມະໂຫສົດ ຍູ່າງໄປນັ່ົງລົງແທນທີ່ຂອງພ່ໍ, ພ້ອມດຽວກັນນັກປາດທັງສ່ີກໍພາກັນຫົວຂຶ້ົນ ແລ້ວເວົ້າ ເຍີ້ົຍສຽງ ແຊວໆວູ່າ: “ຈົ່ັງຊີ້ົຫວະ ນັກປາດຂອງພະລາຊາ ! ສົມຄວນບໍ ທີ່ໃຫ້ບິດາຂອງໂຕລຸກຈາກບູ່ອນນ່ັົງ ແລ້ວໂຕເອງໄປນົັ່ງ ແທນ. ອນັ ນ້ແີົ ມູ່ນຄົນຖອູ່ ຍ ບໍສ່ ມົ ຄວນໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງວູ່າເປນັ ນັກປາດໄດ້ເລຍີ .” ພະລາຊາຮູ້ສຶກຜິດຫວັງ ອາການປູ່ຽນຈາກເບີກບານເປັນໝົ່ນໝອງ, ສູ່ວນມະໂຫສົດຮູ້ສຶກພໍໃຈຢູ່ເລິກໆ ເພາະເຫດການເປັນໄປຕາມແຜນຂອງຕນົ . ທາ້ ວບໍ່ມີອາການສະທົກສະທາ້ ນໃດໆ ແລວ້ ທນູ ຖາມວູາ່ : “ຂເໍ ດຊະ, ພະອງົ ທົງດໍາລເິ ຫັນເປັນແນວໃດ ທ່ີຄນົ ເຫຼົາ່ ນນັົ້ ກາູ່ ວຄໍາໝນິ່ີ ປະໝາດ.” ພະລາຊາຕດັ ຕອບ: “ພວກເຂົາກາູ່ ວຖືກຕອ້ ງແລ້ວ ຍອ້ ນເຈົ້າໃຫພ້ ໍລ່ ຸກອອກຈາກບູອ່ ນ ແລ້ວໂຕເອງໄປນ່ັົງແທນ, ເຮາົ ເອງເຫນັ ແລ້ວກໍຮູ້ສຶກໝົດສັດທາໃນຕົວເຈ້າົ .” ມະໂຫສົດ: “ຂນ້ົຶ ຊີ່ືວູ່າພໍ່ ແລວ້ ຕ້ອງປະເສດີ ກວູ່າລູກໃນທຸກກລໍ ະນບີ ໍ ຂາ້ ນອ້ ຍ ?” ພະລາຊາ: “ແນ່ນູ ອນ ປະເສດີ ກວາູ່ ໃນທຸກກໍລະນ.ີ ” ມະໂຫສົດ: “ດົັ່ງນ້ົັນ ການທີ່ພະອົງມີບັນຊາ ໃຫ້ສ່ົງມ້າອັດສະດອນ ຫືຼ ມ້າເສດຖະດອນເຂາົ້ ມາຖວາຍ ແມູ່ນ ຈຸດປະສງົ ທະນອງນ້.ີົ ” ພໍກາບທູນດງັົ່ ນົ້ແີ ລ້ວ ມະໂຫສົດກໃໍ ຫຄ້ ົນຫາມຫໍ່ລໍມາວາງລົງຕໍໜ່ ້າທຸກຄົນ, ທ້າວແກ້ສາດ ທີ່ຫໍ່ອອກ ແລ້ວ ທນູ ຖາມຂົ້ນຶ . ມະໂຫສດົ : “ຂເໍ ດຊະ, ລໂໍ ຕນລີ້ົ າຄາເທ່ົາໃດ ຂ້ານ້ອຍ ?” ພະລາຊາ: “ປະມານ 8 ຕາໍ ລງຶ ເທົາ່ ນນ້ັົ ແລ້ວ.” ມະໂຫສດົ : “ຖ້າດ່ົັງນນັົ້ ມ້າອດັ ສະດອນ ຊ່ຶີງເກີດຈາກພທ່ໍ ່ເີ ປນັ ລໍ ມລີ າຄາເທົ່າໃດ ຂາ້ ນ້ອຍ ?” ພະລາຊາ: “ແພງທສີ່ ດຸ ຈົນບສໍ່ າມາດຄິດໄລູເ່ ປນັ ລາຄາໄດ້.” ມະໂຫສົດ: “ໃນເມີ່ືອພະອົງຕັດບອກວູ່າ ພໍ່ປະເສີດກວູ່າລູກໃນທຸກໍລະນີ ລໍໂຕນີົ້ກໍຕ້ອງປະເສີດກວູ່າ ມ້າ ອດັ ສະດອນ ແລະ ລາຄາກຕໍ ້ອງແພງກວາູ່ ຫຼາຍທົບ, ແມູ່ນແນວນັນົ້ ຫຼື ປະການໃດ ?” 217

ບໍມ່ ີສຽງຕອບໃດໆ, ບນັ ຍາກາດໃນທ້ອງພະໂຮງມດິ ງຽບ. ມະໂຫສດົ ເວົ້າຕ່:ໍ “ນັດປາດທັງສຂ່ີ ອງພະອົງ ຮຽນມາແຕູທ່ າງໃດ, ບນັ ຫາຕ້ົືນໆທ່ນໍ ້ີົ ກໍ ແກບ້ ຕ່ໍ ກົ , ດີແຕຫູ່ ົວ ຂວນັ ເຍ້ຍີົ ຫຍນັ ຜອູ້ ່ືີນ. ບາດນົີ້ແຫະຼ ພວກເພິນີ່ ຊຖິ ືກຄນົ ຫົວຂວນັ ເອາົ .” ເມ່ອືີ ມະໂຫສົດກູ່າວສດຸ ພະລາຊາທົງຍົິ້ມແຍ້ມແຈູ່ມໃສ, ອາການໝົ່ນໝອງ ປູ່ຽນເປັນໜ້າຊ່ືີນຕາບານ, ບັນ ຍາກາດມີຊີວິດຊີວາຂຶ້ົນ. ບັນດາເສນາອາມາດ ພາກັນຕົບມືຮ້ອງສົ່ງສຽງສາທຸການ, ບາງຄົນເອົາຜ້າຜູກໃສູ່ໄມ້ແລ້ວ ຍົກຂົ້ຶນແກວູ່ງ ໃຫ້ປິວສະບັດຄືກັນກັບທຸງ ເພື່ີອສະແດງຄວາມປິຕິຍິນດີເປັນທີ່ສຸດ, ແຕູ່ນັກປາດທັງສີ່ຄົນນັົ້ນມິດອົ້ີມ ສິມົ້ ຢູ່ທັງເງຍີ ໜ້າບໍ່ຂ້ົຶນເລີຍ. ຕໍ່ມາເມ່ືີອມິດສຽງຍ້ອງຍໍສັນລະເສີນມະໂຫສົດ, ສະພາບໃນຫ້ອງກັບຄືນສູ່ຄວາມສະຫງົບຮຽບຮ້ອຍ, ພະ ລາຊາກໍຈັບເອົານ້ໍາເຕ້ົາຄໍາ ແລ້ວຢາດນ້ໍາລົງໃສູ່ຝູ່າມືຂອງສິລິວັດທະນະ ເພ່ີືອສະແດງວູ່າ ຂໍເອົາມະໂຫສົດໄວ້ເປັນນັກ ປາດປະຈໍາລາຊະສໍານັກ. ທູ່ານເສດຖີອູ້ມລູກຂ້ົຶນກອດດົມແກ້ມ ແລ້ວສົັ່ງສອນລູກຊາຍໃຫ້ປະຕິບັດລາຊະການດ້ວຍ ຄວາມຈງົ ຮກັ ພັກດີ ໃຫມ້ ຄີ ວາມອດົ ທົນ ພາກພຽນ ແລະ ຢ່າູ ໄດ້ປະໝາດເປນັ ອັນຂາດ. ເພ່ືີອຕອບແທນຄຸນງາມຄວາມດີ ຂອງຜູ້ເປັນພ່ໍມະໂຫສົດ ພະລາຊາຈິີ່ງມອບບ້ານປາຈິນ ໃຫ້ຂຶົ້ນກັບສິລິວັດ ທະນະໂດຍເດັດຂາດ ພ້ອມທັງມອບອະນຸເສດຖີຈໍານວນພັນຄົນ ໃຫ້ເປັນບໍລິວານຂອງທູ່ານນໍາອີກ. ນັບແຕູ່ນັົ້ນມາ ມະໂຫສດົ ກໍເປັນຂ້າລາຊະການໃນພະລາຊະສາໍ ນກັ ຂອງພະເຈາົ້ ແຜູ່ນດິນແຫ່ງູ ເມອື ງມິຖິລາ. ເລ່ີອື ງ ສຽວສະຫວາດ ແຕູ່ກູ່ອນມີກະກຸນກະດຸມພີຜົວເມຍຄູ່ໜີຶ່ງຕົັ້ງເຮອື ນຊານຢູ່ໃນນະຄອນພາລານະສີກະດຸມພຜີ ົວເມຍຄູ່ນັນົ້ ມີລູກ ຊາຍຢູ່ສອງຄນົ ຜູ້ອ້າຍຊືີ່ວູາ່ ທ້າວ ສີສະຫຽຼ ວຜູ້ນ້ອງຊ່ືີວາູ່ ທ້າວສຽວສະຫວາດເມີ່ືອທ້າວສຽວສະຫວາດໃຫຍູ່ມາໄດ້16ປີ ກະດຸມພີຜູ້ພໍ່ເຫັນວູ່າຕົນເຖ້ົາແກູ່ໃກ້ຈະເຖິງແກູ່ຄວາມຕາຍແລ້ວຈີິ່ງເອ້ົີນລູກຊາຍທັງສອງຄົນມາສົ່ັງສອນໂດຍພໍ່ໄດ້ ຖາມເພື່ີອທົດສອບເບ່ີິງຈດິ ໃຈຂອງລກູ ວາູ່ : ລກູ ຮັກທັງສອງຂອງພໍ່ເອີຍລະຫວູ່າງເຮືອນສອງຫັຼງຫັຼງໜ່ຶີງປຸກແປງສໍາເລັດທຸກຢູ່າງແລ້ວສູ່ວນອີກຫຼັງໜຶ່ີງ ຍັງ ບໍ່ທັນມີໄມທ້ ່ີຫາ້ ງໄວ້ຄບົ ແລວ້ ເທີ່ືອ ລູກທັງສອງຄົນມັກຫງຼັ ໃດກໃໍ ຫ້ເລືອກເອົາຕາມໃຈເທົ້ີນ. ເມືີ່ອໄດ້ຍິນດງົັ່ ນ້ົັນທາ້ ວ ສຽວສະຫວາດກກໍ ູ່າວວູາ່ ຂ້ອຍບຈະເອາົ ຫັງຼ ອັນປຸກແປງບໍ່ທັນແລວ້ ແຕູ່ມີເຄີືອ່ ງໄມ້ຄບົ ຖ້ວນທຸກຢາູ່ ງແລ້ວນົນັ້ ສວູ່ ນທາ້ ວ ສີສະຫຽຼ ວຜູ້ເປັນອ້າຍພັດກູ່າວາູ່ ຂ້ອຍຈະເອົາເຮືອນຫງຼັ ທີ່ປກຸ ແປງສໍາເລດັ ບໍລະບວນແລວ້ ນນົັ້ . ແຕນູ່ ້ົນັ ກະດມຸ ພີຜເູ້ ປັນພໍ່ 218

ກໍຮູ້ແລ້ວວູ່າລູກຂອງຕົນທັງສອງຄົນຂອງຕົນນັ້ົນມຄີ ວາມຄິດເຫັນທີ່ບ່ໍກົງກັນ ແລະຕໍ່ໄປພາຍພາກໜ້າກໍຄົງຈະບ່ໍໄດ້ຢູ່ ຮູວ່ ມກນັ ແລວ້ ດງົ່ັ ນົັນ້ ພໍ່ຈິງ່ີ ໄດ້ສງ່ັົ ສອນລູກທງັ ສອງດັ່ົງນ:້ີົ ລູກທຮີ່ ກັ ທັງສອງເອີຍ! ຕັົ້ງແຕນູ່ ີ້ົເມືອໜ້າໃຫ້ຟງັ ດ້ວຍຫູໃຫ້ດູດ້ວຍຕາຄົນ້ ຄິດພຈິ າລະນະໃນໃຈຮູ້ແລວ້ ຢາູ່ ຟາ້ ວ ເອີ່ຍຂ້ົນຶ ເນ!ີ ອັນໜງຶີ່ ຄໍາລະຫດັ (ຄວາມລບັ )ຢາູ່ ໃຫ້ຮູ້ເຖງິ ສອງ, ອນັ ໜີງ່ຶ ຍິງຜໃູ້ ດຮ້າງສາມຜົວຢູາ່ ໄດເ້ ອົາມາເປນັ ເມຍ, ອນັ ໜຶີ່ງນກັ ບວດສິກສາມທີບວດສາມເທື່ີອຢາູ່ ເປນັ ມິດສະຫາຍນາໍ ມັນ, ອນັ ໜງຶ່ີ ເຂືອຈງົ່ ຟັນເຮືອໄວຫ້ ຼາຍລາໍ ແຮທູ່າອັນ ໜຶ່ີງໃຫ້ເຈ້ົາມູ່າເຂົ້າໄວ້ຫຼາຍບ້ານທ່ົວເມືອງ, ອັນໜີຶ່ງຢູ່າໄດ້ລູ່ວງຄໍາສອນທີ່ພໍ່ແມູ່ສັ່ົງສອນໄວ້ຄັນວູ່າລູກທັງສອງບໍ່ຟັງ ຄວາມຈະເປັນດັ່ົງທ້າວທຸກຂະຕະມີແຕູ່ຄວາມທຸກລໍາບາກຈົນເທົ້າມືົ້ຕາຍເໝືອນດົັ່ງພະໂພທິສັດເຈ້ົາໄດ້ເປັນນົກກະ ແດບເດາົ້ ຕົວໜ່ຶີງໃນນິທາ ເລອື່ີ ງ ນກົ ກະແດບເດາ້ົ ໄດ້ເລົ່າວູ່າມີນົກກະແດບເດ້າົ ໂຕໜ່ຶີງບໍ່ຟັງຄໍາສົ່ັງສອນຂອງພທໍ່ ີ່ສົັ່ງໄວ້ວູ່າຢູ່າໄດ້ໄປຫາກິນກາຍເຂດແຕູ່ນົກນ້ອຍ ພັດບໍ່ຟັງຄວາມ ຢາກລອງລູ່ວງຄໍາສອນຂອງພໍ່ມັນ ຈ່ິີງບິນເວີ່ນໄປຫາກິນກາຍເຂດທີ່ຕົນເຄີຍໄປໃນໄລຍະຜູ່ານມາ. ເມ່ືອີ ນົ້ັນຍັງມີຮງຸ້ ຕົວໜີ່ຶງບິນມາເຫັນນກົ ນ້ອຍຕົວນົນ້ັ ມັນກໍຫຍຸມເອົາຫວັງຈະກນິ ເປນັ ອາຫານເວລານນັ້ົ ເອງ ນົກນອ້ ຍ ກໍຮູ້ສຶກຕົວເຖິງຄໍາທີ່ພໍ່ຕົນໄດ້ສົັ່ງສອນໄວ້ມັນຈີ່ິງເຈລະນາຕໍ່ລອງກັບຮຸ້ງວູ່າດູລາທູ່ານຮຸ້ງເອີຍ ! ມຶງຢູ່າຄຶດດີໃຈວູ່າມຶງ ເກ່ັົງກ້າສາມາດເພາະວູ່າທ່ີມຶງຫຍຸມເອົາກູໄດ້ກໍແມູ່ນຍ້ອນມຶງຫຼອນເຮັດໂດຍທ່ີກູບ່ໍຮູ້ຕົວຊີ່ືໆດອກ ກູບ່ໍຢ້ານມຶງຈັກໜ້ ອຍ ! ເທ່ອືີ ໜ້າຖ້າວູ່າມງຶ ຫາກວາງກໄູ ວ້ຄືເກົ່າລອງເບິ່ງີ ກູຊຕິ ສໍ່ ູ້ກບັ ມງຶ ໃຫ້ເຫັນວ່າູ ຜໃູ້ ດເກົັ່ງກວູ່າກັນເທີືອ່ ນົ້ີກູຫາກລວູ່ ງ ຄໍາສົ່ັງສອນຂອງພໍ່ກູແທ້ກໍຈ່ີິງເປນັ ດ່ັົງນ້ີົເມືີ່ອຮຸ້ງໄດ້ຍິນຄາໍ ເວົ້າອວດສະຫາວຂອງນົກຕົວນ້ອຍໆຮຸ້ງກໍເຈັບໃຈຮຸ້ງຄິດວູ່າ ກຈູ ະປູ່ອຍມັນໄວ້ກູ່ອນແລວ້ ຄູ່ອຍຂ້າມັນກິນຕາມຫັຼງຄິດດງັົ່ ນ້ັົນແລ້ວຮຸ້ງຕົວນັ້ົນກໍວາງນກົ ນ້ອຍລົງດິນນກົ ນ້ອຍກໍຮີບ ບິນໄປສູ່ເຂດຂອງຕົນມັນແລູ່ນໄປລົ້ີຢູ່ກ້ອນຂີ້ົໄຖມັນແລູ່ນພືປີກໄປມາຄືກັບມັນພວມຟ້ອນແອູ່ນຫຼິ້ົນຢູ່າງສໍາລານໃຈ ພ້ອມທັງຮ້ອງໃສູ່ຮຸ້ງແບບທ້າທາຍ ຮຸ້ງເຈັບໃຈຈ່ີິງບິນເຈີດສັກຫົວລົງມາໝາຍຈະສັບເອົານົກນ້ອຍໃຫ້ຕາຍແຕູ່ນົກ ນອ້ ຍຟ້າວແລູ່ນລິບເຂົ້າໄປລີົ້ຢູໃ່ ນຮກູ ອ້ ງຄັນນາ ເອິກຂອງຮງຸ້ ຈິີ່ງທັົງ່ ໃສູ່ກ້ອນດນິ ແຂງໝດົ ແຮງປາກຂອງຮຸງ້ ໄປສັບຖືກ ກ້ອນຂີົ້ໄຖເລືອດອອກທົ່ວຕົນຕົວຈົນຂາດໃຈຕາຍຍ້ອນຖືກອຸບາຍຂອງນົກນ້ອຍພາໃຫ້ຮຸ້ງຕ້ອງມາຕາຍຍ້ອນຄວາມ ໂມໂຫໂກທາແທ້ໆສູ່ວນນກົ ນ້ອຍກໍລອດຕາຍຍ້ອນມີຜະຫຍາປັນຍາດນີ ັົ້ນເອງ. ອັນນີົ້ແລ້ວເພ່ີິນວູ່າຄໍາປາກພໍ່ແມູ່ນີ້ົໜັ ກເກງິ່ີ ທໍລະນີໃຜຜຢູ້ າແຢງນບົ ຫາກຈະດເີ ມອື ໜ້າລກູ ເອຍີ . ແລວ້ ພກໍ່ ໍສງົັ່ ສອນລກູ ທງັ ສອງຕື່ີມອກີ ວາູ່ ລກູ ເອຍີ !ອນັ ວ່າູ ຄອງຖູອ່ ຍຮ້າຍມີ3ປະການຄື: 1) ອັນໜງຶີ່ ວເພນ່ີິ ບໍ່ເອີ້ົນຢາູ່ ຂານເພິນ່ີ ບ່ໍວານຢູ່າຊູ່ອຍມັກຊູ່ອຍແທໃ້ ຫ້ພຈິ າລະນາທ່ີເພີິ່ງຊູອ່ ຍຈິ່ີງຊູອ່ ຍ. 2) ອນັ ໜຶີ່ງພ່ໍແມ່ແູ ລະຄູບາອາຈານສັົ່ງສອນໃຫ້ຮູ້ຢາູ່ ຊູ່ຕອບຖອ້ ຍຖຽງຄວາມບໍ່ດແີ ລ. 3) ອັນໜຶີ່ງຢູາ່ ຂົ່ມເພິນ່ີ ຍໂໍ ຕເກີດເປນັ ຄົນມາບາງເທືີ່ອມບີ າງເທີ່ອື ໄຮ້ບາງເທອ່ີື ໄດ້ຊ້າໍ ພັດມາເສຍແທ້ດີຫີຼ. ໃຫ້ລູກຮກັ ຂອງພຈໍ່ ງ່ົ ຈຈ່ີື າໍ ຄໍາສ່ົັງສອນຂອງພໄໍ່ ວອ້ ັນໜ່ີຶງຢູ່າໄດເ້ ຮດັ ເປັນມິດເພືີ່ອແຜູ່ກບັ ຄນົ ຊວົ່ ຮາ້ ຍເໝືອນດງັົ່ ສັດເດຍລະສານເຮາົ ຈະສອນໃຫ້ມນັ ດີມດັ ພັດທໍາຄວາມຮາ້ ຍໃສູ່ເຮົາ ດ່ັງົ ນິທານ 219

ເລອ່ີື ງ ຊາ້ ງ ມີດ່ົັງນົ້ີເມືີ່ອນ້ັົນຍັງມີກຸນຊະໂລຊ້າງມຸງຄຸນຕົວປະເສີດກວານ(ຄົນລ້ຽງຊ້າງ)ກໍໄດ້ສົັ່ງສອນເຝິກຝນໃຫ້ມັນຮູ້ ຮີດຮູ້ຄອງຮູ້ຄໍາສ່ງັົ ຂອງຄົນແຕູ່ມົື້ໜີ່ຶງມີໝູໂ່ ຈນມາພັກເຊົາຢທູ່ ີ່ໂຮງລ້ຽງຊ້າງພວກໂຈນພາກນັ ລົມກັນເລືີ່ອງທ່ີພວກເຂົາ ໄປລັກເຄືອີ່ ງຂ້າເຈົ້າເອາົ ຂອງເວົ້າຈາຄາໍ ຫຍາບຊາ້ ເມີື່ອຊ້າງຂອງພະຍາໄດ້ຍິນຄາໍ ເວົາ້ ອັນຊ່ວົ ຮາ້ ຍຂອງພວກໂຈນມນັ ຈີິ່ງ ມີໃຈແຂງກ້າຂ້ົຶນເມ່ືີອກວານນາຍເຝິກສອນຂອງມັນມາຫາມັນກໍສຽບແທງນາຍຂອງຕົນຈົນເຖິງແກູ່ຄວາມຕາຍ. ເມືີ່ອເປັນດັົ່ງນນ້ົັ ພະຍາຈີງິ່ ໃຫ້ເສນາອາມາດໄປນໍາເອົານັກປາດບັນດິດອາຈານທັງຫຼາຍມາພິຈາລະນາເບງິ່ີ ສາເຫດການ ຕາຍຂອງນາຍກວານຊ້າງຈິີ່ງຮູ້ວູ່າຍ້ອນພວກໂຈນພາກັນເວົ້າຄວາມບໍ່ດີໃຫ້ຊ້າງຍິນຊ້າງຈ່ີິງເກີດມີຄວາມໂມໂຫຈົນ ເກີດເຫດການດັົ່ງກູ່າວນ້ົີຈ່ີິງໃຫ້ບັນດານັກປາດອາຈານຜູ້ຮູ້ກູ່າວຄໍາເວົ້າທີ່ດີນົ້ັນມາປະຊຼຸມກັນແລະໂອ້ລົມກັນດ້ວຍຄໍາ ເວົ້າຄໍາສູດທ່ີມີເນື້ົອໃນຄວາມໝາຍເລິກແລບ. ແຕູ່ນ້ົັນມາຊ້າງຕົວນົັ້ນກໍໄດ້ຍິນຄໍາສູດຄໍາທໍາຈາກພວກອາຈານປູ້ປະ ເສີດທັງຫຼາຍຈ່ີິງເຮັດໃຫ້ມັນມີຈິດໃຈອູ່ອນນ້ອມເລີຍກ້ົມໝູບລົງອັນນ້ີົເພີິ່ນວູ່າຄໍາເວົ້າດີກໍຫາກດີຄັນວູ່າບຸກຄົນຜູ້ໃດ ເວົາ້ ຄໍາຮາ້ ຍແລະຄາໍ ຖອູ່ ຍຮອ້ ຍກໍຫາກໄດຄ້ ວາມຖອູ່ ຍຮ້າຍນົ້ັນແລ. ຈາກນ້ນົັ ຜເູ້ ປັນພໍ່ກໍເລ່ົານິທານເລອີ່ື ງຕາູ່ ງສູ່ລູກທັງ ສອງຟງັ ອີກເຊນົັ່ : ເລອ່ີື ງ ລກູ ນກົ ແຂກ ດູລາເຈົ້າລູກຮັກທັງສອງພໍ່ເອີຍ! ອັນໜຶ່ີງເປັນດັົ່ງນົກແຂກເຕົ້າຄອບຄົວໜຶີ່ງອາໄສຢູ່ຮັງເທິງປາຍໄມ້ມ້ົືໜ່ີຶງມີ ລົມພັດມາຢູ່າງແຮງເຮັດໃຫ້ລູກນົກແຂກພັດພາກຈາກກັນໄປຄົນລະທິດລະທາງ. ພໍດີເຈົ້າລືສີມາເຫັນກໍເອົາໄປລ້ຽງ ແລະສອນໃຫ້ນກົ ແຂກນອ້ ຍຮູ້ຈັກປາກຄວາມຄົນລສື ີໄດສ້ ອນໃຫ້ນົກເວ້າົ ຈາດວ້ ຍຄວາມສຸພາບອອູ່ ນຫວານຄໍາເວາົ້ ຄໍາ ຈາມີແຕູ່ຄວາມຊອບທໍາ. ສູ່ວນລູກນົກແຂກອີກໂຕໜີຶ່ງແມູ່ນນາຍພານເອົາໄປລ້ຽງໄວ້ແລະທຸກໆມົ້ືນາຍພານກໍມີຄໍາ ປ້ອຍຄໍາດູ່າ ເວ້າົ ຈາແຕູ່ແນວບ່ໍດີນົກແຂກກໍຮຽນຮູ້ເອົາຄໍາເວົ້າເຫຼ່ົານັ້ົນຈົນກາຍເປັນນົກທ່ີປາກກ້າວູ່າແຂງອັນນົນັ້ ເພ່ິີນ ວູ່າບຸກຄນົ ໃດຜໃູ້ ດກດໍ ີຫາກວູາ່ ພໍ່ແມູ່ຫາກເປນັ ຄົນຖູ່ອຍຮາ້ ຍລກູ ກໍເປນັ ຄນົ ຖອູ່ ຍຮ້າຍດ່ັົງກັນ ນັນ້ົ ແລ. ຢູ່ຕມໍ່ າບ່ໍດົນພແໍ່ ມູ່ກໍລົ້ມຫາຍຕາຍຈາກໄປເມືີ່ອພແໍ່ ມູ່ຕາຍໄປແລວ້ ສອງອ້າຍນ້ອງກໍໄປແທນເຮອື ນສບື ມາ. ຕໍ່ ມາມີພໍ່ຄ້າຊາວເມອື ງຈໍາປາເອາົ ເຮືອສະເພາົ ມາຈອດຢູ່ທູາ່ ບ້ານຂອງສອງອ້າຍນ້ອງທາ້ ວສຽວສະຫວາດໄດ້ໄປໂອ້ລມົ ທໍາ ຄວາມລົງຶ້ ເຄີຍກັບນາຍສະເພົາເມີ່ອື ນາຍສະເພົາຈະກັບຄືນເມອື ບ້ານເມືອງຂອງຕົນທ້າວສຽວສະຫວາດກໍຂໄໍ ປນໍານາຍ ສະເພົາເຊ່ີິງນາຍສະເພົາກໍມີຄວາມຍິນດີຮັບເອົາທ້າວສຽວສະຫວາດເປັນລູກ ແລະ ຮັບປາກວູ່າຈະພາທ້າວໄປດ້ວຍ. ທ້າວສຽວສະຫວາດເປັນຄົນທີ່ມັກການທູ່ອງທູ່ຽວເດີນທາງເພືີ່ອສະແຫວງຫາຄວາມຮູ້ລາວຈີິ່ງອໍາລາຈາກອ້າຍຂອງ 220

ຕນົ ລວມທັງຍາດຕິພນີ່ ອ້ ງທຸກຄົນຕູ່າງກໍຫູ່ວງຫາອາໄລນໍາທ້າວແຕູ່ກຕໍ ້ອງປູ່ອຍໃຫ້ທ້າວໄປຕາມຄວາມປາຖະໜາຂອງ ລາວ. ຮຸູ່ງເຊ້ົາມ້ົືຕໍ່ມານາຍສະເພົາພ້ອມດ້ວຍສຽວສະຫວາດກໍພາກັນເບີກສະເພົາກັບບ້ານ. ເວລາໄປຕາມທາງທ້າວ ສຽວສະຫວາດໄດສ້ ໍ້ຖາມນາຍສະເພາົ ຫຼາຍສງິ່ີ ຫາຼ ຍແນວຄືຄັນໄປເຫນັ ແກ້ງກໍຖາມວູ່າແກ້ງນີົ້ມີຫີນບ?ໍ ໄປເຫັນດງົ ຖາມ ວູ່າດົງນ້ີົມີໄມ້ບໍ?ໄປເຫັນບ້ານຖາມວູ່າບ້ານນ້ົີມີຄົນບໍ?ໄປເຫັນເມືອງກໍຖາມວູ່າເມືອງນີົ້ມີເຈ້ົາບໍ?ໄປເຫັນວັດຖາມວູ່າ ວັດນົ້ີມີພະພິກຂຸສັງຄະເຈ້ົາບໍ?ດ່ົັງນີ້ົເປັນຕ້ົນຈົນນາຍສະເພົາຄຶດວູ່າທ້າວສຽວສະຫວາດເປັນບ້າແລະຫ້າມບໍ່ໃຫ້ຖາມ ອີກ. ເມື່ີອໄປເຖງິ ເມືອງຂອງຕແົ ລວ້ ນາຍສະເພາົ ກເໍ ລົ່າເລອືີ່ ງທສີ່ ຽວສະຫວາດຖາມນັົ້ນໃຫ້ລູກສາວຂອງຕົນຟັງ ລູກສາວຂອງນາຍສະເພົາເປນັ ຄົນທີມ່ ີປນັ ຍາສະຫຼາດຈ່ິງີ ເວົ້ານໍາພວໍ່ ູ່າຄາໍ ທທ່ີ ້າວຖາມນ້ົນັ ເປນັ ບັນຫາແລ້ວນາງກໍແກ້ບນັ ຫານນັ້ົ ໃຫ້ພຟໍ່ ງັ ຄ:ື ຂໍ້ທີ່ຖາມວູ່າແກ້ງນ້ົີມີຫີນບໍ່ນ້ົັນແມູ່ນທ້າວຖາມວູ່າແກ້ງນົີ້ມີເພັດນິນຈິນດາບໍ່, ຂ້ໍທີ່ຖາມວູ່າດົງນີົ້ມີໄມ້ບໍ່ແມູ່ນ ທ້າວຖາມຫາໄມ້ຈວງໄມ້ຈັນທີ່ມີລາຄາແພງດ່ົັງນົີ້ເປັນຕົ້ນ. ເມືີ່ອນາຍສະເພົາໄດ້ຮູ້ແຈ້ງໃນບັນຫານົ້ັນແລ້ວຈິີ່ງເຂົ້າໃຈ ວູ່າທ້າວສຽວສະຫວາດເປນັ ຄນົ ມີປັນຍາເລີຍຍກົ ລູກສາວຂອງຕົນໃຫ້ເປນັ ເມຍຂອງທ້າວສຽວສະຫວາດ. ທ້າວສຽວສະຫວາດດາໍ ລົງຊີວິດຢູ່ຮູ່ວມກັບຄອບຄົບເສດຖີຜເູ້ ປັນນາຍສະເພາົ ນານໄດ້ 3 ປີ. ໃນຄາວນົ້ັນພະ ຍາຈາໍ ປານະຄອນຜູ້ເປັນເຈົ້າແຜນູ່ ດິນປກຄອງບາ້ ນເມືອງບ່ໍເປັນຍຸດຕທິ າໍ ຈິີງ່ ເກີດມອີ າເພດເຫດຕ່າູ ງຫຼາຍປະການເທວະ ດາໝູ່ໜ່ີຶງມາປ່ັົນດົນສັນດານຂອງພະຍາໃຫ້ມີຄວາມໂກດກ້າໝູ່ໜ່ຶີງມາປົ່ັນດົນໃຫ້ເປັນດງ່ົັ ຄົນຂ້າເສິກທຽວໄປມາລັບ ລບີ້ົ າດວູ່າເບີິ່ງແທ້ໆແລ້ວພັດບ່ໍເຫັນເມ່ີືອເຫດການເປັນດ່ົັງນ້ົີພະຍາກໍເກີດມີຄວາມສະທ້ານຢາ້ ນກົວໄພອົນຕາຍຈງ່ີິ ໃຫ້ ເສນາອາມາດເກນຄົນທງັ ຫຼາຍມານອນຍາມຄືນລະ 500ຄົນ. ຄົນທ່ີມານອນຍາມນັົ້ນເທວະດາກໍປ່ົັນດົນໃຫ້ນອນຫັຼບຈົນແຈບເຖິງຍາມເດິກ ພະຍາຈີິ່ງສະເດັດອອກມາ ກວດເບິີ່ງພວກນອນຍາມເຫັນນອນຫັຼບໝົດທຸກຄົນກໍມີໃຈໂກດກ້າຈີິ່ງຂ້າຟັນພວກນອນຍາມນົັ້ນຕາຍໝົດ. ເຫດ ການເປນັ ດົ່ງັ ນຕ້ົີ ມໍ່ າຫາຼ ຍວັນ. ເຖິງວນັ ໜຶງີ່ ແມນູ່ ຜຽນຂອງນາຍສະເພາົ ທ່ີຈະເຖິງບັງຄັບໃຫ້ໄປນອນຍາມເຝຶ້າໂຮງພະຍາ ນາຍສະເພົາຮູ້ດີວູ່າຕົນຈະຕ້ອງຕາຍຈ່ີິງສົັ່ງລາລູກເມຍແລະລູກເຂີຍຕູ່າງໆນາໆເມື່ີອທ້າວສຽວສະຫວາດໄດ້ຍິນດັົ່ງນັົ້ນ ຈີິງ່ ຂັນອາສາໄປຕາງດ້ວຍຄໍາເວົ້າທີ່ວ່າູ “ຊົ້ີນບ່ໍຂາດບ່ໍໃຫ້ຄຸງການເມືອງມີຂ້າຂໍໄປຄ້ໍານ້ໍາພຽງຄໍຂໍຢົັ່ງນໍ້າພຽງຝົ່ັງຂໍລອຍ” ເວົາ້ ແລວ້ ທາ້ ວກໍໄປນອນຍາມທີ່ໂຮງຂອງພະຍາພໍເຖງິ ເວລາທູ່ຽງຄືນ ພະຍາຈາໍ ປາກໍສະເດດອອກມາເບີິ່ງຄົນນອນຍາມ ເຊິ່ີງເວລານນັ້ົ ຄນົ ທັງຫຼາຍນອນຫຼັບໝົດແລ້ວຍັງແຕູ່ທ້າວສຽວສະຫວາດຜູ້ດຽວເມື່ີອທ້າວສຽວສະຫວາດໄດ້ຍນິ ສຽງ ພະຍາໄຂຜັກປະຕູອອກມາທ້າວກໍຟ້າອະຮຶອະແຮມຂົ້ຶນແລ້ວກູ່າຄາບົດໜີ່ຶງວູ່າ “ຄະເຕສິຄະເຕສິ ກິງກະລະນັງອະຫັງປິ ຕັງຊານາມິ” ດັົ່ງນົພ້ີ ະຍາໄດຍ້ ນິ ກໍຕົກພະໄທຈງ່ີິ ສະເດດັ ກບັ ຄືນເຖິງຍາມຖ້ວນສອງກໍສະເດັດອອກມາເບິງີ່ ອີກທ້າວສຽວ ສະຫວາດກໍອະຮຶອະແຮມຂົ້ນຶ ອກີ ແລວ້ ກາູ່ ວວາູ່ “ອດັ ສະຈັນໃຈໂອໂ້ ອນສໍ ັງເວດສງັ ມາເປນັ ຈັງ່ົ ຊ້ີເົ ປນັ ໜ້າຢາກຫົວແທ້ນໍ” ພະຍາໄດ້ຍິນດ່ັົງນົ້ັນກໍສະເດັດກັບຄືນເຖິງຍາມຖ້ວນສາມກໍສະເດັດອອກມາອີກທ້າວສຽວສະຫວາດກໍອະຮຶອະແຮມ ຂົນຶ້ ແລ້ວກູ່າວວູ່າ “ເພີງຈາແລະບໍ່ເພີງຈາໃຫ້ລັກຂະນາໃນໃຈຮູ້ແລ້ວຢູ່າເນີໆ” ພະຍາໄດຍ້ ິນ ກໍເລີຍກັບຄືນພໍດີເລີຍຮູຸ່ງ 221

ແຈງ້ ພວກມານອນຍາມນ້ນົັ ພນ້ົ ຈາກຄວາມຕາຍຊູ່ຄົນແລ້ວກພໍ າກນັ ເມືອເຮືອນຂອງໃຜລາວ ຝູ່າຍພະຍາຄັນຮຸູ່ງສວາຍ ມາແລ້ວຈີ່ິງໃຫ້ອາມາດໄປນໍາເອາົ ພວກທ່ີມານອນຍາມໃນຄືນທີ່ແລ້ວມານັົນ້ ມາສືບຖາມວູ່າແມນູ່ ໃຜມານອນຢບູ່ ູ່ອນ ຫົນທາງລງົ ທ້າວສຽວສະຫວາດກໍທູນຮັບວ່າູ ແມູ່ນຕົນເອງພະຍາຈ່ິີງຖາມຫາເຫດແຫູງ່ ຂໍ້ຄວາມທີ່ທ້າວເວ້ົານັົ້ນວູ່າເປັນ ປະການໃດທ້າວກໍຈາລະໄນໃຫ້ພະຍາຟງັ ທຸກປະການດ້ວຍການຊກັ ນິທານຕູ່າງໆນາໆມາປຽບທຽບເຊ່ົນັ : ເລອີື່ ງ ເວນກາໍ ດລູ າເຈາ້ົ ແມ່ລູ ກູ ທັງສາມເຮີຍ ບັດນີ້ົເວນກາໍ ກໍມາຮອດຍງັ ພໍ່ວນັ ນ້ົີກໍພໍ່ແລ ແຕນູ່ ີ້ເົ ມືອໜ້າ ເຈົາ້ ທງັ ສາມແມູລ່ ູກ ຈົ່ງຢູ່ສະຫວັດດີ ພໍ່ນີົ້ຈັກໄປຕາຍເປັນຜີມໍລະນາດ ສູດຊາດສ້ຽງວັນນົີ້ທູ່ຽງຈິງ ອັນວູ່າເປັນຄົນຢູ່ໃນສົງສານນົີ້ບໍ່ມີທູ່ຽງ ແທ້ ຍັງທູ່ຽງແທ້ທໍ່ແຕູ່ນີລະພານ ເວນກໍາທັງຫຼາຍນ້ົີກໍຫາກວຽນໄປມາ ເໝືອນດ່ັົງກົງກວຽນຫົ້ັນແລ ປັນດ່ົັງງົວແມູ່ ນ້ອຍໂຕໜີ່ຶງຄາວີ ມັນກໍຊົນຍັງມະຫາເຖນ ເພີ່ືອເວນຈອມເຈ້ົາ ອັນວູ່າມະຫາເຖນເຈົ້າແຕູ່ຊາດກູ່ອນພຸ້ນ ໄດ້ເປັນລູກ ເສດຖີຫຼວງ ກໍປະສົງຫາຍິງແມູ່ຄໍາຮາງ ແລະ ຫຼິົ້ນເປັນຊູ້ຊູ່ມ້ົືມາໄດ້ຫຼາຍວັນ ມັນກໍຜັດໝາຍໃຫ້ຍັງຄໍາພັນໜ່ຶີງ ຄັນວູ່າ ຫິ້ຼົນຍັງກາມໂລກແລ້ວ ມັນຊໍ້າບ່ໍຢາກເສຍຫົ້ັນແລ. ລູກເສດຖີຜູ້ນົ້ັນມັນຈິີ່ງເອົາຫອກແທງແມູ່ຄໍາຮາງໃຫ້ຕາຍເສຍຫ້ັົນແລ ອັນວູ່າຍິງແມູ່ຄໍາຮາງຜູ້ນົ້ັນຄັນຕາຍແລ້ວກໍມາເກີດເປັນງົວມັນໂລດມາກະທໍາເວນຊິດຊົນເຖນເຈ້ົາຫັົ້ນແລ.ປະການໜີຶ່ງ ເປັນດັົ່ງມະຫາໂມກຄະລາເຈ້ົາບິນບົນອາກາດ ອັນວູ່າໂຈນຫ້າຮ້ອຍ ກໍຍັງໄດ້ຂ້າຕີ ອັນນີົ້ກໍເພ່ືີອກໍາເວນເຈົ້າມີມາແຕູ່ ຊາດກູ່ອນນົ້ັນ ເຈົ້າໄດ້ລ້ຽງແມູ່ມານດາກັບທັງພໍ່ແຫູ່ງຕົນ. ແຕູ່ນັົ້ນພໍ່ແລະແມູ່ກໍໂອມເອົາສາວຜູ້ໜຶ່ີງມາໃຫ້ເປັນເມຍ ລູກຊາຍແຫູ່ງຕົນ ຂາສອງຄົນຜົວເມຍກໍພາກັນສ້າງຢ້າວກະທໍາເຮືອນລ້ຽງພໍ່ແມູ່ ແຕູ່ນ້ົັນ ພ່ໍແມູ່ຂອງຜົວກໍເຖົ້າແກູ່ ຊະລາການມາເລຍີ ເສຍຕາບ່ໍເຫັນແຈ້ງຈັກເຮັດສັງກິນກໍບ່ໍໄດ້ ລູກສະໄພ້ຜ້ນູ ້ັົນມັນກໍຊັງ ຈ່ີິງທໍາກົນອຸບາຍແລ້ວສ່ໍຕໍ່ຜົວ ຂອງຕົນວູ່າ ເຈົ້າບ່ໍເອົາພໍ່ແມູ່ເຈົ້າໄປປ່ອູ ຍເສຍດັງ່ົ ນັົ້ນ ຂ້ອຍກໍຢູ່ດອມເຈ້ົາບໍ່ໄດ້ແລ ວູ່າດົ່ັງນົັ້ນ ຫຼາຍເລົ່າຫຼາຍທີ ແຕູ່ນົ້ັນ ຜວົ ກໍຟັງຄວາມແຫູ່ງເມຍ ແລ້ວເອົາພ່ໍແມູ່ແຫູ່ງຕົນໄປປູ່ອຍເສຍໃນປາູ່ ແຫູ່ງໜີ່ຶງ ມນັ ກມໍ າຈາລະຈາດອມພໍ່ແລະແມູ່ວູ່າ ດລູ າ ພໍ່ແມູ່ທັງສອງເຮີຍ! ໂຈຣາ ອັນວູ່າໂຈນທັງຫຼາຍກໍມໃີ ນປ່າູ ແຫູ່ງນົ້ີ ແລະ ຢູ່າໄດເ້ ວົ້າຈາກັນສຽງແຮງເນີ ຂ້ອຍຈັກ ໄປຫານ້ໍາມາໃຫ້ສູ່ກິນກູ່ອນແລ ວູ່າດ່ັົງນັົ້ນແລ້ວ ມັນກໍໜີໄປໜ້ອຍໜີຶ່ງ ມັນກໍຕິໄປເຮັດກົນອຸບາຍ ໃຫ້ເປັນເໝືອນ ໂຈນຕີອຸມຄຸມພຸູ່ມໄມ້ ແລ້ວກໍເຂ້ົາມາຕີຍັງພໍ່ແມູ່ແຫູ່ງຕົນ້ໝືອນດົ່ັງໂຈນຂ້າເຈ້ົາເອົາຂອງດ່ັົງນ້ັົນແລ ທີ່ນ້ົັນແມູ່ກໍຢ້ານ ລູກຕນົ ຕາຍ ຈງ່ີິ ເອ້ົີນລກູ ຕນົ ໃຫ້ຜູາ່ ຍໜີໃຫ້ມມົ້ ຈາກໂຈນຝູງນີ້ົເທ້ົນີ . ແຕນູ່ ົັ້ນ ລູກຊາຍກໍຄະນິງໃນໃຈວູ່າ ອນັ ວູ່າພ່ໍແມູ່ ນີ້ົ ກໍມີໃຈຮັກລູງຍ່ີິງໜັກແທ້ນໍ ແມູ່ນວູ່າຕົນຊິຕາຍ ກໍຍັງຮັກລູກກວູ່າຊີວິດແຫູ່ງຕົນແທ້ນາ ອັນວູ່າກໍາອັນນີົ້ ກູກໍໄດ້ ກະທາໍ ຜດິ ແທ້ແລ ບດັ ນກ້ີົ ູຈກັ ເອາົ ພໍ່ແມແູ່ ຫ່ງູ ກເູ ມອື ເຮອື ນດ່ົັງເກົາ່ັ ເທນ້ົີ ມັນຄະນິງດງ່ັົ ນ້ນົັ ແລ້ວ ກໍເອົາພໍ່ແມແູ່ ຫງູ່ ຕນົ ຄືນ ເມືອສູ່ເຮືອນ ແລ້ວມັນກໍໄລູ່ເມຍແຫູ່ງຕົນໜີຈາກຢ້າວ ທ້າວບໍ່ຊ້າບາຍຄ້ອນຟາດຕີ ເມຍມັນກໍເລີຍຕາຍໄປຄອບ ບາບກໍາອັນມັນໄດ້ຈໍາຜົວຂ້າພ່ໍແມູ່ນັ້ົນແລ.ແຕູ່ນົ້ັນມາ ຊາຍຜູ້ນັົ້ນກໍຂົນຂວາຍລ້ຽງພ່ໍແມູ່ ແລະ ສົມມາຄາລະວະພໍ່ແມູ່ ຂອງຕົນ ພໍ່ແລະແມູ່ກໍອະນຸຍາດໃຫ້ແກູ່ລູກອັນມີຄວາມຜິດນ້ົັນກໍມີແລ ອັນວູ່າກໍາເວນນີ້ົ ໃຜຖຽງເລວມັນບໍ່ມີແພ້ , ຄັນວູ່າມມັນມາຮອດແລ້ວ ຊິໄປເວົ້ັນທີ່ໃດນ້ີົເດ! ນາຍສະເພາະສ່ົັງຂາທັງສອງແມູ່ລູກດ່ັົງນ້ີົກໍມີແລ.ແຕູ່ນ້ັົນ ທ້າວ ສຽວສະຫວາດຈິ່ີງຂໍໄປນອນຍາມຕາງພໍ່ວູ່າ: ອັນວູ່າຊົີ້ນບໍ່ຂາດ ບ່ໍໃຫ້ຄົມຄຸງຂຽງພ່ໍເຮີຍ ການເມືອງມີ ຂ້າຂໍໄປຄໍ້າພໍ່ ເຮີຍ ນ້ໍາພຽງຄໍຂໍຢ່ົັງ ນ້ໍາພຽງຝ່ົັງຂໍລອຍ ຫອຍຈັບໄມ້ ອາໄສກັນໄພເພິ່ີງ ຄວາມທຸກຍາກມາຮອດເຈ້ົາ ຂ້າຂໍຄໍ້າຊູ່ວຍ ຕາງ ພໍ່ເຮີຍ?ແຕູ່ນ້ັົນ ພໍ່ກໍຖະແຫຼງຄໍາຕອບລູກເຂີຍແຫູ່ງຕົນວູ່າ ດູລາ ເຈ້ົາລູກພໍ່ເອີຍ ພ່ໍນ້ີົນາກໍຄຶດວູ່າ ປູກໄມ້ໃຫ້ເປັນ 222

ດັງ ປູກບົງໃຫ້ເປັນເຫ່ຼົາ ເຈົ້າຢູ່າວູ່າຈັກໄປພໍ່ທ້ອນ ເຈົ້າຈົ່ງພາເມຍສ້າງ ເຮືອນຊານລ້ຽງແມູ່ ພ່ໍບໍ່ມີໃຫ້ຮ້ອນ ເຖິງເຈົ້າ ລູກເຂີຍພໍ່ແລ້ວ ພໍ່ກູ່າວຫ້າມ ບາທ້າວບໍ່ຟັງ ຂ້ອຍຈັກເອົາຊີວັງແລກປິຕາໄທ້ ທ້າວກໍກ້ົມຂາບໄຫວ້ພໍ່ແມູ່ມານດາ ທັງ ເລາົ່ ສ່ົັງນາງສີໄວມິີ່ງເມຍນາງແກ້ວ ທ້າວສງົັ່ ແລ້ວ ເລຍີ ຮບີ ລາໄປ ຕາມແຕູບ່ ຸນເຄຍີ ເປນັ ສ່ິີງໃດບໍ່ມເີ ວນ້ົັ ຊີືວ່ ູ່າເປັນຊາຍ ສ້າງ ສົມພານໃນໂລກ ຂໍໃຫ້ໄດ້ແຕູ່ງຕົັ້ງ ການເຈົ້າພະຍອດເມືອງນັົ້ນເທົ້ີນ ວູ່າດ່ົັງນ້ັົນ ແລ້ວກໍເມືອສູ່ຫ້ອງຜາສາດ ທາ້ ວກປໍ ູສາດແລ້ວ ບາທ້າວເລ່ົານອນ ດິກອອນຊອນມາແລວ້ ຄົນທງັ ຫຼາຍກໍຊວນກັນມານອນ ຢູເ່ ຝຶ້າພະຍາເຈ້ົາຍອດ ເມືອງທັງຫ້າຮ້ອຍຄົນນັນ້ົ ແລ. ເມືີ່ອນົັ້ນ ສຽວສະຫວາດ ກໍຄຶດຫາຍັງຄໍາຄຸນພໍ່ແມູ່ຕົນສອນໄວ້ ທ້າວກໍພາວະນາຍັງຄາຖາຈີໃຈ້ໆ ອັນນວູ່າ ຄາຖານັ້ົນວິເສດແທ້ມີຄູ່າແສນຄໍາ ວູ່າດ່ັົງນົີ້ \"ຄະເຕສິ ຄະເຕສິ ກິງກະຣະນັງ ອະຫັງປິ ຕັງຊານາມິ\" ດົັ່ງນີ້ົແລ. ແຕູ່ນັ້ົນ ເຖິງຍາມແລ້ວ ກອງແຖໃກ້ທຽູ່ ງ ພະຍາກໍຖອດດາບກ້າບາຍໄດ້ຮີບມາ ຮອດແຫູ່ງຫ້ອງຫົນທີ່ທາງລງົ ສຽວສະຫວາດ ກໍອະຮຶອະແຮມຈົ່ມໄປຈີໃຈ້ວູ່າ: \"ຄະເຕສິ ຄະເຕສິ ກິງກະຣະນັງ ອະຫັງປິ ຕັງຊານາມິ\" ດົັ່ງນ້ົີ ລາຊາ ອັນວູ່າພະຍາສິ ທ້ານໃຈແລ້ວກໍຕູ່າວຄືນໜີໄປສູ່ທ່ີຢູ່ແຫູ່ງຕົນ ກໍມີແລ ແຕູ່ນ້ົັນເຖິງເວລາຕູດຊ້າຍເລີຍຄັບຄ້າຍມາເຖິງ ພະຍາກໍຖືເອົາ ຍັງພະຂັນໄຊອອກມາຈົນທ້າວ ທ້າວກໍຕິອະຮຶອະແຮມແລ້ວຈາລະຈາຕ້ານປາກວູ່າດັ່ົງນົ້ີ: \"ອັດສະຈັນໃຈໂອ້ ໂອນໍ ສັງເວດ ສັງມາເປັນດົ່ັງນີົ້ ເປັນໜ້າຢາກຫົວ ແທ້ນໍ\" ເມ່ືີອນົັ້ນພະຍາໄດ້ຍິນຄໍາທ້າວກູ່າວດົ່ັງນ້ົັນກໍມີໃຈອັນສະບັ້ົນກົ້ັນ ຕູາ່ ວຄນື ເມືອຫາທີຢ່ ູ່ແຫູ່ງຕົນກມໍ ີແລ ຄະນງິ ໃນໃຈວາູ່ ໂອນໍ ຄໍາອັນນ້ກົີ ມໍ ແີ ທ້ນໍ ອັນວູາ່ ຜກູ້ ະດັດກໍມີ ຜກູ້ ະດໍ້ກໍມີ ຜອູ້ ຂໍ້ ໍ້ ກອງຫີນກໍມີແທ້ແລ ກູກວໍ ູ່າກູນ້ີົເປັນພະຍາ ແລະ ຂ້າຄົນເສຍແຕູ່ພາຍຫັຼງ ກໍຫາກຕາຍເສຍມາກນກັ ບັດນ້ີົ ມັນຜູ້ນ້ົີກໍ ເອົາຊີວດິ ເຂົາທັງ 5ຮອ້ ຍນົ້ີໄວແ້ ທ້ແລ ກູຈັກຖາມດໃູ ນວັນໜ້ານເ້ົີ ທົີ້ນ ຈັກວູ່າຄນົ ຮ້າຍຮູ້ວູາ່ ຄົນດີ ຮູ້ວາູ່ ຄນົ ຕູ່າງປະເທດ ມາສູ່ເຂດເມືອງກູນຈົີ້ າ ຮູ້ວູ່າເທພາອາຮກັ ທັງຫຼາຍ ມາກາູ່ ວໃຫ້ຄົນທັງຫາຼ ຍຝງູ ນ້ພົີ ້ນົ ຈາກຄາໍ ຕາຍນ້ຈີົ າ ຖາ້ ວູາ່ ແມນູ່ ຄົນ ແທ້ ກໍຫາກແມທນສັບບຸລຸດຜູ້ດີ ມີຜະຫຍາອັນມາກແທ້ແລ້ວ ພະຍາຄະນິງດັົ່ງນົ້ັນແລ້ວ ກໍພໍຄຸ້ມຮູຸ່ງມາ ແຕູ່ນົ້ັນຄົນ ທັງຫຼາຍ 5ຮ້ອຍນ້ັົນ ຕ່ີືນຊືີ່ນມາແລ້ວ ກໍຄະນິງໃນໃຈສູ່ຄົນວູ່າ ບຸກຄະລະຜູ້ໃດເດ ມາເອົາຊີວິດແຫູ່ງກູນ້ີົໄວ້ຈາ ຜິວູ່າ ໄດໄ້ ປເປນັ ຂ້ອຍແຫງູ່ ຄນົ ຜູ້ນ້ົັນ ເໝືອນດັົງ່ ກູໄດ້ສະເຫວຍີ ສຸກແລ ວາູ່ ດງັົ່ ນົີ້ສຄູ່ ົນແລ້ວ ເຂົາກໜໍ ເີ ມືອສູ່ເຮືອນແຫູ່ງຕົນສູ່ ຄົນກໍມີແລ ແຕູ່ນ້ົັນລູກແລະເມຍແຫູ່ງເຂົາທັງຫຼາຍກໍມາຮອງຮັບຈັບໂຈມເອົາແລ້ວຊີ່ືນຊົມຍິນດີສູ່ຄົນແລ.ສູ່ວນວູ່າ ສຽວສະຫວາດລູກເຂີຍແຫູ່ງນາຍສະເພົານ້ນັົ ອູ້ມເອົາຍງັ ສາດໝອນແຫູ່ງຕົນແລ້ວກໜໍ ີມາສູ່ບາ້ ນອັນເປັນທີ່ຢູແ່ ຫູ່ງຕົນ ກໍມີແລ. ແຕູ່ນົ້ັນ ພວກຊາວກວຽນທັງຫຼາຍທີ່ເຄີຍມາຂົນເອົາຊາກສົບຄົນຕາຍໄປຖົິ້ມນັ້ົນ ເຂົາກໍຂັບກວຽນມາ ເປັນອັນມາກ ເພີ່ືອມາຂົນເອົາຊາກສົບຄົນຕາຍໄປຖິ້ົມ ສຽວສະຫວາດກໍເອ້ົີນບອກພວກເຂົາວູ່າ: ດູລາທູ່ານທັງຫຼາຍ ເຮີຍ ເຈ້ົາທັງຫຼາຍຂັບກວຽນມາດ້ວຍເຫດສັນໃດຈາ ວັນນ້ົີຄົນທັງຫຼາຍບໍ່ຕາຍແລ\" ວູ່າດົັ່ງນັ້ົນເຂົາກໍບໍ່ຟັງຍັງດົນຂັບ ກວຽນມາເບ່ິີງ ລ່ໍາແລດູກໍບ່ໍເຫັນຄົນຕາຍຈັກຄົນ ດົ່ັງນ້ັົນ ເຂົາຈິີ່ງຂັບກວຽນຕູ່າວຄືນຫັ້ົນແລ. ແຕູ່ນົັ້ນ ທ້າວສຽວ ສະຫວາດກເໍ ມືອສູ່ເຮືອນແຫ່ງູ ຕົນ ແລະພ່ໍແມູ່ເຫັນດ່ັງົ ນ້ັນົ ກຊໍ ົມຊນ່ືີ ຍິນດຈີ ີງິ່ ພາກນັ ມາສູ່ຂວັນໃຫ້ທາ້ ວສູຄ່ ນົ ກມໍ ີແລ. ກາລະເມ່ີືອນັ້ົນ ພະຍາກໍໃຫ້ໄທບ້ານທັງຫຼາຍ ໄປທູ່ຽວທັນເອົາຍັງຄົນທັງຫຼາຍມານອນໃນຄຸ້ມໃຫ້ຄົບໝົດສູ່ ຄົນຫັ້ົນແລ ແຕູ່ນົ້ັນ ລູກ ແລະ ເມຍຄົນທັງຫຼາຍຝູງນ້ັົນ ເຂົາກໍຮ້ອງໄຫ້ວູ່າ ໂອນໍ ບໍ່ຕາຍຍາມໜີ່ຶງກໍມາຕາຍຍາມໜີ່ຶງ ແລນໍ ຂໍແກູ່ເທພະຍາດາ ແລະ ຄຸນພຸດທະບາດເຈ້ົາ ຈົ່ງມາເລື່ີອມເກ້ົາໂຜດຜາຍໃຫ້ພ້ົນຈາກຄວາມຕາຍແດູ່ກໍຂ້າເທ້ົີນ ວູ່າດົັ່ງນ້ັົນສູ່ຄົນກໍມແີ ລ. ເມີື່ອນນ້ົັ ສຽວສະຫວາດ ຜົວແຫູ່ງນາງນາດນ້ອຍສີໄວ ທາ້ ວກໄໍ ປນົັ່ງຢບູ່ ູ່ອນຕນົ ນອນຫົ້ັນແລ ແຕູ່ນົນ້ັ ພະຍາກໍມາຖາມຄົນທັງຫຼາຍວູ່າ ດູລາ ທູ່ານທັງຫຼາຍ ສູມາທ່ີນ້ົັນລື ຄົນທັງຫຼາຍຝູງນັົ້ນ ກໄໍ ດຕ້ ອບພະຍາວູ່າຝູງ ຂ້າກໍມານອນທ່ີນ້ົີສູ່ຄົນແລ ແຕູ່ນົ້ັນ ພະຍາຈີ່ິງຖາມວູ່າ ທີ່ບູ່ອນທາງລົງນ້ົີ ແມູ່ນໃຜນອນນ້ັົນຈາ. ເມ່ືີອນັ້ົນ ສຽວສະ ຫວາດກກໍ ູ່າວວ່າູ ຂ້າໄຫວສ້ ົມເດັດມະຫາລາຊາເຈົ້າ ບູ່ອນທີນ່ ົີ້ແມູ່ນຂ້າພະບາດນອນແທ້ແລ ພະຍາກູ່າວວູ່າ ຜິວູ່າທູ່ານ ນອນທີ່ນີ້ົແທ້ດັົ່ງນັົ້ນ ຖ້ອຍຄໍາອັນກູ່າວນັົ້ນ ແມູ່ນທູ່ານກູ່າວລື ສຽວສະຫວາດກໍກູ່າວວູ່າ ຂ້າໄຫວ້ພະເເປັນເຈົ້າ ແມູ່ນ 223

ຄໍາຂອງຂ້າແລ ແຕູ່ນັົ້ນ ພະຍາກໍຖາມວູ່າ ໃນຍາມປະຖົມຫົວທີນ້ົັນ ທູ່ານກູ່າວວູ່າ “ຄະເຕສິ ຄະເຕສິ ກິງກະຣະນັງ ອະ ຫັງປຕິ ັງ ຊານາມ”ິ ດັົງ່ ນີ້ົແມູນ່ ສ່ີງິ ໃດຈາ. ເມື່ີອນັ້ົນ ສຽວສະຫວາດກໍກູ່າວວູ່າ ຂາ້ ໄຫວ້ສມົ ເດດັ ມະຫາລາຊາເຈ້ົາ ອັນວູ່າ “ຄະເຕສິ ຄະເຕສິ ກງິ ກະຣະນງັ ອະຫງັ ປິຕັງ ຊານາມ”ິ ນນັ້ົ ແມູ່ນຄາອາຈານເຈົ້າສອນໄວແ້ ຕູ່ຄາວຫັຼງກຂໍ ້າແລ. ເລອີື່ ງ ຄນົ ປກ ຄວື າູ່ ແຕປູ່ າງກູ່ອນປາງຫຼັງພຸ້ນ ມີລືສີຜູໜ້ ີງ່ຶ ໄປຮຽນສາດຕະສນິ ອາຄົມຢ່ເູ ມືອງຕັກກະສລີ ັງກາ ແຕູ່ວາູ່ ເປນັ ຄົນ ປກ ຮຽນອັນໃດກະບໍ່ໄດ້ ຊາຍຄົນນ້ັົນໄດ້ອົາຄໍາພັນໜ່ີຶງໃຫ້ອາຈານເພ່ືີອຂໍຮຽນເອົາຄາຖາບົດໜ່ີຶງໃຫ້ໄດ້, ອາຈານຈີິ່ງ ສອນຄາຖາບົດວູ່າ ຄະເຕສິ ນີ້ົໃຫ້ຊາຍຜູ້ໃບ້ນົ້ັນ ຮຽນສາມປີໄດ້ແລ້ວຈ່ີິງຕູ່າວມາເມືອງຂອງຕົນ ຜູ້ເປັນພໍ່ໄດ້ເອົາລູກ ຊາຍຂອງຕົນໄປຖວາຍພະລາຊາ ເພືີ່ອໃຫ້ເປັນຫັດຖະບາດຂ້າໃຊ້ຄົນໃກ້ລ່ໍາແຍງ ແລ້ວຊາຍຜູ້ນ້ົັນກໍສອນຄາຖາບົດນີ້ົ ໃຫ້ແກູ່ເຈົ້າຂອງຕົນເອງ ອັນວູ່າມົນບົດນົີ້ໃຫ້ຈົ່ມບໍ່ຂາດ ຢູ່າປະໝາດເວລາ ໃນກາລິຕໍ່ມາອັນວູ່າເສນາບໍດີແຫູ່ງເຈົ້າ ແຜູ່ນດິນເມືອງນ້ັົນ ຄຶດກະບົດຢາກຂຶົ້ນທົດລະລາດຊອງຄອງເມືອງຈ່ີິງໃຫ້ອານັດສັນຍາແລະ ຄູ່າຈ້າງແກູ່ຊູ່າງແຖ ໜວດຂອງພະເຈ້ົາແຜນດິນວູ່າໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າແຜູ່ນດິນເສຍໃນເວລາແຖໜວດ ເມ່ືີອທູ່ານຂ້າໄດ້ເຮົາຈະໃຫ້ທູ່ານເປັນ ເສນາບໍດີ ວູ່າດັງ່ົ ນ້.ົີ ແຕູ່ນ້ົັນ ຊູ່າງແຖໜວດ ກໍໄດ້ເຂ້ົາໄປແຖໜວດໃຫ້ພະລາຊາ. ເວລານ້ົັນ, ພະຍາກໍຈ່ົມຄາຖາບົດນົີ້ຂ້ົຶນ ຊູ່າງແຖ ໜວດເຂ້ົາໃຈວູ່າພະຍາຮູ້ພາວະອັນກະທໍາຂອງຕົນ ກໍມີຄວາມຢ້ານສະທ້ານຕົກໃຈ ມີດແຖຂໍເລີຍລຸດຈາກມືຕົກລົງຍັງ ພ້ົືນ ພະຍາເຫັນດົ່ັງນັົ້ນ ຈ່ີິງຊັກໄລູ່ໄຕາຖາມ ຊູ່າງແຖໜວດກໍເລີຍບອກເຫດການຕາມອັນມີແຕູ່ເຄົ້າ ພະຍາຈີ່ິງໃຫ້ເພັດ ຊະຄາດໄປຄຸມເອົາເສນາບໍດີໄປຂ້າ ສູ່ວນຊູ່າງແຖໜວດນັົ້ນ ພະຍາເຈົ້າໃຫ້ຂັບໜີເສຍຈາກປະເທດເຂດແດນຂອງຕົນ ແລວ້ ພະຍາເຈ້ົາກໍຕັງ້ົ ລູກຊາຍເສດຖຜີ ູສອນຄາຖາໃຫ້ຕົນນນົ້ັ ເປັນເສນາບໍດສີ ບື ຕສໍ່ ້າງກໍ່ບ້ານເມອື ງແທນຕົນກມໍ ີແລ. ແຕູ່ນົ້ັນ ພະຍາຈໍາປານະຄອນກຕ້ອນຈາລະຈານໍາສຽວສະຫວາດວູ່າດູລາທູ່ານມານະວະເມ່ີືອເຮົາອອກມາທີ ຖ້ວນສອງນ້ັົນ ທູ່ານກູ່າວຍັງຄໍາວູ່າ ອັດສະຈັນໃຈໂອ້ ໂອນໍສັງເວດ ສັງມາເປັນດ່ັົງນີ້ົ ເປັນໜ໊າຢາກຫົວ ນັ້ົນກໍມາ ໄດ້ແກແູ່ ມມູ່ ານທອ້ ງໃຫຍູ່ ຍງັ ພອຍກນິ ເຂາົ້ ໄດຫ້ ຼວງຫຼາຍ ອນັ ໜຶ່ງີ ນນ້ັົ ອາຫາກິນລົງທ້ອງພອຍເລົາ່ ເປີອ່ື ຍຍູ່ອຍບາດວູ່າ ລກູ ອູ່ອນນ້ອຍໃນທ້ອງບໍ່ເປັນສັງ ອັນໜ່ີຶງຂຸດຂຸມຝັງເສົາໃສູ່ເສົາຕົ້ນໃຫຍູ່ພໍການ ບາດວູ່າເອົາດິນຖົມ ພອຍບໍ່ເຕັມດົັ່ງ ເກ່າົ ອັນນົີລ້ ມະຫາລາຊາເຈົ້າ ຂາ້ ນອ້ ຍຈິີ່ງວູ່າ ອັດສະຈນັ ໃຈໂອ້............... ເລອື່ີ ງ ເສອື ກບັ ລສື ີ ກູ່າວວູ່າດູລາ ມະຫາທໍາມິກະບັນດິດເຮີຍ!ອັນວູ່າທົດສະລາດທໍາ 10ປະການນ້ົັນປະກອບມີອັນໃດແດູ່? ຕົັ້ງ ແຕູ່ກີົ້ແຕູ່ກູ່ອນມານ້ົັນກໍຍັງບໍ່ເຄີຍໄດ້ຍິນໄດ້ຟັງຈັກເທີ່ືອ. ແຕູ່ນ້ົັນສຽວສະຫວາດທໍາມິກະບັນດິດກໍກູ່າວວູ່າຂ້າໄຫວ້ລາ ຊະບຸດເຈົ້າອນັ ວູ່າຜູ້ຂ້າກໍຈັກກູ່າວຍັງທົດສະລາດທໍາສິບປະການໃຫ້ແກູ່ລາຊະບຸດຕົນເປັນເຈ້ົາຟັງກູ່ອນກໍຂ້າເທ້ີົນ. ອັນ ໜຶີ່ງເປັນເຈົ້ານົ້ີໃຫ້ຮັກໄພູ່ທັງຫຼາຍເປັນນາຍໃຫ້ຮັກໝູ່ເປັນປູ່ໃຫ້ຮັກຫຼານເປັນກວານໃຫ້ຮັກລູກບ້ານຄັນຊິຕ້ານໃຫ້ ຄູ່ອຍພຽນຈາຢາກກິນນາໃຫ້ພຽນຂອງຝາກຢາກຢໍ່າຢາກຫຼາຍຕົວຊິຕາຍເມີ່ືອໃດກໍບໍ່ຮູ້ຢູ່າຫຼິ້ົນຊູ້ສູ່ເມຍທູ່ານ. ຍັງມີ ເສ້ົືອລາຍຕົວໜ່ີຶງມີໃຈໂກດກ້າມັນກໍທູ່ຽວໄປຫາໄລູ່ລູ່າຂວາສັດກິນເປັນອາຫານເມ່ີືອກິນອີ່ມແລ້ວມັນກໍຮູ້ສຶກອິດ ອອູ່ ນໂຮຍແຮງແລ້ວມານອນພັກຜູ່ອນຢູ່ເທິງຈອມປວກເລີຍລວດຫັຼບໄປທີ່ນັ້ົນ, ຍັງມີງເູ ຫ່ົາຫ້ອມຕົວໜ່ຶີງອາໄສຢູ່ໃນ ຮູໃນຈອມປວກແຫູ່ງນັົ້ນງູເຫ່ົາຮູ້ສຶກອຶດອັດຫາຍໃຈບ່ໍອອກຍ້ອນວູ່າເສືອຕົວນົ້ັນມາອັດຕັນປາກຮູມັນໄວ້ເຮັດໃຫ້ອາ 224

ກາດບໍ່ລູ່ວງເຂົາ້ ໄປໃນຮູງູຕົວນົ້ນັ ກເໍ ລອື ອອກມາຕອດເສືອຕົວນ້ົັນຈົນຕາຍ. ແຕນູ່ ້ົັນຍັງມີເຈົ້າລັດສຕີ ົນໜີ່ຶງເດີນມາພົບ ພໍລ້ ສື ກີ ໍມານັງ່ົ ຢູ່ອງຢໍ້ອູາ່ ນຄາຖາມນົ ຢາແລວ້ ເປາ່ົ ໃສເສອື ຕົວນົນັ້ ສາມເທ່ອີື ເສືອກກໍ ບັ ຄນື ມຊີ ວີ ິດອີກ. ພແໍ ຕູ່ມນັ ຟນຶ້ື ຄນື ມາມັນກທໍ າໍ ທາູ່ ໂກດແຄ້ນຫາຄວາມໃສູ່ລືສີວູາ່ ມາປກຸ ມັນໃຫ້ຕື່ີນຈາກການນອນຫັບຼ ໄຫຼຢ່າູ ງ ສະບາຍດັງົ່ ນ້ົັນມັນຈິ່ີງຈະກິນເຈ້ົາລືສີເປັນອາຫານເຈາ້ົ ລືສີຕນົ ນ້ນັົ ກໍກາູ່ ວຕໍ່ເສືອວູ່າດູລາເສືອເອີຍ!ມຶງຫາກຕາຍໄປແລ້ວ ກຈໍ ີ່ງິ ເອົາຢາມາໃສແູ່ ລະເປົ່າໃຫ້ມຶງຄນື ມາມກືົ້ ົີ້ນແ້ີົ ລ້ວເຫດໃດມຶງຈິ່ີງວາູ່ ຈະມາກນິ ກູເປັນອາຫານແນວນ້ົີ?ລສື ເີ ວ້າົ ຕເໍ່ ສືອ ດ້ວຍຄວາມຕົກໃຈແຕູ່ເສືອບໍ່ເຊ່ີືອຄໍາທ່ີລືສີວູ່າແຕູ່ຢູ່າງໃດມັນຢືນຢັນທີ່ຈະກິນລືສີຕົນນັ້ົນເປັນອາຫານໃຫ້ໄດ້ເຈ້ົາລືສີ ຈິ່ງີ ກູ່າວຕເໍ່ ສືອວູ່າເສືອເຮີຍ!ຄັນມຶງບ່ໍເຊ່ີອື ກູແທ້ໃຫ້ເຮົາທັງສອງພາກນັ ໄປຊອກຫາຜທູ້ ີ່ມປີ ັນຍາສ້ຽມແຫຼມເພີ່ືອຕັດສິນ ບນັ ຫານົ້ີຢູ່າງຢຸດຕິທາໍ ກູ່ອນຖ້າວູ່າກູຜິດແທ້ກູຈະຍອມໃຫ້ມຶງກິນແຕູ່ໂດຍດີ. ເມ່ີືອໄດຍ້ ິນດງັ່ົ ນັນົ້ ພະຍັກໂຄອັນວູ່າເສືອ ໂຕນົັ້ນກໍເຂ້ົາໃຈແລະເຫັນດີນໍາແລ້ວມັນກໍພາລືສີຕົນນ້ັົນໄປຫາເທວະດາຜູ້ຮັກສາຕົ້ນໄມ້ມູ່ວງໃນປູ່າແຫູ່ງນ້ັົນແລ້ວທັງ ສອງກໍພາກັນເລາົ່ ກກົ ປາຍສາຍເຫດຂອງເລືີ່ອງລາວທີ່ເກີດຂຶົ້ນໃຫ້ແກູ່ເທວະດາຕົນນນ້ົັ ຟັງທຸກປະການອັນວູ່າເທວະດາ ຕົນນັ້ົນກໍພິຈາລະນາວູ່າດົ່ັງນ້ົີ: ອັນວູ່າເລ່ີືອງລາວອັນນົີ້ກໍຫາກແມູ່ນຄວາມຂອງລືສີວູ່າແທ້ຕາມກູຮ່ໍາເພີງດູນ້ົີ (ຕາມກູ ຄິດເບ່ີິງນ້ົີ)ອັນວູ່າລືສີຕົນນົ້ີບໍ່ເປັນທ່ີເພິ່ີງແກູ່ກູແຕູ່ປະການໃດແຕູ່ເສືອຕົວນົີ້ກໍຍັງມີປະໂຫຍດແລະເປັນທີ່ເພິີ່ງແກູ່ກູໃນ ບາງຄ້ັົງຕ້ັົງແຕູ່ມັນມາຢູ່ໜ້ົີກູກໍຢູ່ສະບາຍບ່ໍມີສັດສິີ່ງໃດມາລົບກວນເທວະດາແຫູ່ງເຄົ້າໄມ້ມູ່ວງນັ້ົນເລີຍຕັດສິນວູ່າໃຫ້ ເສືອກິນລືສີຕົນນົ້ັນໂດຍໃຫ້ເຫດຜົນວູ່າເສືອກໍຫາກນອນຫັຼບຢູ່ຫ້ັົນແທ້ເປັນຫຍັງທູ່ານຈິ່ີງບໍ່ຮູ້ຄວາມສົມຄວນວູ່າເສືອ ນອນຫ້າມປຸກຄອງອັນໃດກໍຫາຄອງອັນນັ້ົນຄັນບໍ່ແມູ່ນຄອງຄົນກໍຢູ່າຄົ້ນຢູ່າປຸກດັົ່ງນົັ້ນຈ່ີິງຄວນໃຫ້ເສືອກິນທູ່ານນ້ົັນ ແລວ້ . ແຕູ່ນນົ້ັ ເຈົາ້ ລືສີກກໍ ູາ່ ວວູ່າເທວະດາມາຕັດສິນຄວາມດັ່ງົ ນກົ້ີ ຫໍ າກແມ່ນູ ອະມິດສາຄວາມຄັນຕາຍໄປກໍຈກັ ຕົກນະ ຮກົ ແລຈາກນົ້ັນເຈ້ົາລັດສກີ ໍພາເສືອໄປຫາພະຍາໝາຕົວໜີ່ຶງແລ້ວກເໍ ລາ່ົ ເລືີ່ອງລາວທເີ່ ກດີ ຂນ້ົຶ ແຕູ່ຕົ້ນຈົນຈົບໃຫ້ແກູ່ພະ ຍາໝາຟັງເມີ່ືອນ້ົັນສຸນັກຂາອັນວູ່າໝາຈອກຕົວນ້ັົນກໍພິຈາລະນາໃນໃຈວູາ່ ຄວາມອັນນີ້ົກໍຫາກແມູ່ນຄວາມຂອງລັດສີ ເຈ້ົາເວ້ົາແທ້ແຕູ່ວາູ່ ກູຈັກຕັດສນິ ໃຫ້ເສືອກິນລືສີດີກວູ່າເພີື່ອວູ່າຖ້າເສອື ກິນເຫືຼອກູກໍຈະໄດ້ກນິ ຊາກຊ້ົີນຂອງລສື ີເປັນອາ ຫານອີ່ມທ້ອງເມືີ່ອຄິດໃນໃຈຄືດັົ່ງນ້ນົັ ແລວ້ ໝາຈອກຕົວນນ້ົັ ກໍເວົ້ານໍາລືສີວາູ່ ດູລາ ລດັ ສີເຫດສັນໃດແລເຈາົ້ ຈ່ິງີ ໄປປຸກ ປາ້ ໃຫ້ເສືອຕື່ີນແນວນີ້ົທູ່ານກໍເປັນສະມະນະພາມແລ້ວເປັນຫຍັງບໍ່ມາຢູ່ຕາມຮີດຕາມຄອງເນດເຫດດົ່ັງນ້ັົນທູ່ານຄວນ ໃຫ້ເສືອກິນແທ້ແລ້ວ. ແຕູ່ນ້ັົນຕາປະໂສອັນວູ່າເຈົ້າລັດສີຕົນນ້ັົນກໍກູ່າວວູ່າຄວາມອັນນ້ີົຊີື່ວູ່າສັນທາຄະຕິແລະເປັນຄອງ ແຫູ່ງຄົນບາບຄັນວູ່າຕາຍແລ້ວກໍໄດ້ໄປໄໝ້ໃນອະເວຈີແທ້ດີດຫຼີແລທີ່ນົ້ັນຕາປະໂສອັນວູ່າເຈ້ົາລັດສີຕົນນ້ົັນກໍພາເສືອ ຕົວນົັ້ນໄປຫາພະຍາງົວຕົງໜ່ີຶງແລ້ວກໍເລ່ົາເຫດການທກຸ ຢູ່າງໃຫ້ງົວຟັງແຕູ່ນັົ້ນໂຄໂນອັນວູ່າງວົ ຕົວນົ້ັນກໍພຈິ າລະນາໃນ 225

ໃຈແຫູ່ງຕົນແລ້ວກໍຮູ້ວູ່າຄວາມຈິງມັນຖືກຕາມຄວາມຂອງລືສີເວົ້າແທ້ລືສີຫາກໄດ້ຢາເອົາເສືອຄືນມາແທ້ແຕູ່ກູນົ້ີກໍ ຫາກມີເສືອນົີ້ແລ້ວທີ່ສ້າງຄວາມຢ້ານກົວໃຫ້ແກູ່ຊີວິດກູດົັ່ງນົ້ັນກູຄວນຕັດສິນໃຫ້ເສືອກິນລສື ີເພີ່ືອໃຫ້ໄດ້ຄວາມຊອບ ຈາກເສືອເສືອຈີ່ິງຈະບ່ໍກິນກູເປັນອາຫານແລ້ວງົວກໍເວົ້ານໍາລືສີວູ່າດູລາທູ່ານລັດສີ ອັນວູ່າຄອງແຫູ່ງທູ່ານກະທໍານົ້ີມັນ ເປັນຄອງຈັງໄຮຮູ້ທູ່ຽວຮູ້ຄວູ່າຮູ້ແຫຍູ່ເຫດໃດຈ່ີິງໄປປຸກໄປຄົ້ນທູ່ານເສືອຫາກນອນຫຼັບດີຢູ່ທູ່ານລືສີກໍໄປເອົາຫັຼບເອົາ ນອນແຕູ່ທີ່ໃດມາແທນເສືອໄດ້ທູ່ານນົີ້ເປັນຄົນກາລະຂີນີແທ້ແລຄວນໃຫ້ເສືອກິນດີກວູ່າມີຊີວິດແລວູ່າແລວ້ ງົວກໍຕັດ ສນິ ໃຫ້ເສືອກິນລືສີເປນັ ອາຫານ. ແຕູ່ນົ້ັນຕາປະໂສອັນວູ່າເຈົ້າລດັ ສີຕົນນັົ້ນກໍບໍ່ພໍໃຈຕຜໍ່ ົນການຕັດສິນກູບໍ່ເອົາຍັງຄອງ ອນັ ນົ້ີເປັນຄອງພະຍາຄະຕຄິ ັນຕາຍໄປຕົກນະຮົກແທ້ແລຕາປະໂສອັນວູ່າເຈ້ົາລັດສີຕົນນນັ້ົ ກໍພາເສືອໄປຫາພະຍາລີງຕົວ ໜ່ຶີງອັນຢູ່ໃນເຄົ້າໄມ້ຕ້ົນໜຶີ່ງແລະລືສີກໍໄດ້ເລົ່າເລີ່ືອງທີ່ເກີດຂຶົ້ນໃຫ້ລີງຟັງທຸກປະການເມ່ືີອໄດ້ຟງັ ເຫດການຟັງໝົດທີ່ລື ສີເລົ່າມາລີງກໍພິຈາລະນາໃນໃຈວູ່າຕັົ້ງແຕູ່ກູອາໄສາຢູ່ໃນປູ່າດົງປູ່າໄມ້ນີ້ົມາກູກໍມີຄວາມຢ້ານກົວແຕູ່ເສືອທັງຫຼາຍນີ້ົ ແລ້ວທ່ີຈະມາທໍາຮ້າຍແກູ່ກູກູຈັກຕັດວູ່າໃຫ້ເສືອກິນລືສີນີົ້ເຖີ້ົນເພືີ່ອໃຫ້ເກີດຄວາມພໍໃຈແກູ່ເສືອແລ້ວເສືອກໍຈະບ່ໍມາ ທາໍ ຮາ້ ຍກູອກີ ໃນພາຍພາກໜາ້ ເມ່ືີອຄິດດງັົ່ ນົ້ັນແລ້ວລີງກໍກູາ່ ວຕເໍ່ ສອື ແລະລັດສວີ ູ່າດູລາເຈົາ້ ລັດສອີ ນັ ວູ່າຄອງວັດບວົ ລະ ບັດແຫູ່ງເຈ້ົາອັນອືີ່ນບ່ໍມີນັົ້ນລື(ແມູ່ນເຈົ້າບໍ່ມີແນວຊິເຮັດແລ້ວຕີິ໋)? ເຫດໃດຈີິ່ງມາຫັກໄມ້ແຫຍູ່ຫໍາເສືອແນວນ້ົີຄວນ ໃຫ້ເສືອກິນທູ່ານເສຍດີກວູ່າອັນມຊີ ີວິດ ເສຍໂຍແວນປະເສີດແທ້ແລ. ແຕນູ່ ັົ້ນຕາປະໂສອນັ ວູ່າລດັ ສເີ ຈາົ້ ຕົນນົັນ້ ກໍກູ່າວ ວູ່າດູລາລີງກູບ່ໍເອົາຄວາມມຶງດອກຄວາມອັນນົ້ີເປັນໂມຫາຄະຕິລວງລູ່າຍຄັນວູ່າຕາຍໄປແລ້ວກໍຈັກໄດ້ໄປໄໝ້ໃນອະ ເວຈແີ ທ້ດຫີ ຼີແລ. ເມ່ີືອນນັົ້ ຕາປະໂສອັນວູ່າລັດສເີ ຈົ້າຕົນນນ້ົັ ກໍພາເສອື ຕົວນັ້ົນໄປຫາພະຍາກະຕ່າູ ຍຕົວໜ່ຶີງທີ່ອາໄສຢູ່ໃນ ປູ່າດົງແຫູ່ງນັົ້ນເມີື່ອນົັ້ນເຈົ້າລັດສີ ກໍເລົ່າເລີ່ືອງລາວໃຫ້ກະຕູ່າຍຟັງວູ່າຕົນໄປຢາເອົາເສືອທ່ີຕາຍໄປນົັ້ນຄືນມາ ຄັນວູ່າ ເສືອຄືນມາແລ້ວ ມັນພັດວູ່າກູນົີ້ໄປປຸກຄ້ົນມັນມັນວູ່າມັນນອນຫັຼບຢູ່ເສືອຕົວນີົ້ມັນວູ່າກູຜິດມັນວູ່າຊິກິນກູເປັນອາ ຫານກູບໍ່ໃຫ້ມັນກິນກູຈິ່ີງພາເສືອຕົວນົ້ີມາຫາມຶງກະຕູ່າຍເຈົ້າຈ່ົງຕັດສິນໃຫ້ພວກເຮົາທັງສອງແດູ່ເຖົີ້ນເມີື່ອນົ້ັນສະໂສ ລາຊາອັນວູ່າພະຍາກະຕູ່າຍຕົວນ້ົັນກໍພິຈາລະນາໃນໃຈວູ່າໂອນໍອັນວາູ່ ລັດສີຕົນນ້ົີກໍຫາກທໍາຄນຸ ອັນໃຫຍູ່ຫຼວງແກູ່ເສືອ ຕົວນີົ້ແທ້ກູຈັກຕັດສິນຄວາມຢາູ່ ງຍຸດຕິທໍາແກູ່ລືສີຕົນນ້ີົເຈົາ້ ລັດສີຕົນນເີ້ົ ສອື ຈັກກິນບ່ໍຮູ່າງວູ່າຈັກກນິ ໄດ້ໂດຍງູາ່ ຍດາຍ (ບໍ່ຍອມໃຫ້ເສືອກິນງູ່າຍໆ) ຄັນວູ່າກິນໄດ້ແລ້ວກໍບໍ່ຮູ່າງວູ່າຈັກມາຮອດກູແລ(ຄັນວູ່າເສືອຕົວນີົ້ຫາກກິນລືສີແລ້ວກໍ ອາດຈະມາກິນກູນໍາ)ອັນວ່າູ ລັດສີເຈົ້າຕົນນີ້ົກໍມີເຕຊະລິດທີມີບຸນຍະສົມພານອານຸພາບມາກດີຫຼີແລອ້າຍກະຕູ່ຍຄິດດົ່ັງ ນັົ້ນແລ້ວກໍກາູ່ ວຕເໍ່ ສືອແລະລັດສີວູາ່ ດູລາເຈາົ້ ທັງສອງອັນວູ່າບ່ອູ ນທີ່ເຈາົ້ ທັງສອງກະທາໍ ເຫດການດງ່ົັ ກາູ່ ວນີົ້ຈົນຜິດຖຽງ ກນັ ນັົ້ນແມູ່ນບອູ່ ນໃດເດກູ່ອນທຈ່ີ ະມາຫາຂ້ອຍຢູ່ທ່ີນ້ົີ?ພວກເຈ້ົາທັງສອງຈົງ່ ພາຂ້ອຍໄປເບີິ່ງບູ່ອນຫົ້ັນກູ່ອນເຖນົີ້ ຜູ້ຂ້າ ເຫັນບູ່ອນທ່ີເກີດເຫດກູ່ອນແລ້ວຜູ້ຂ້າຈ່ີິງຊິຮູ້ຈັກຕັດຍັງຄໍາສະຫົຼັ້ງໂສກາ(ຕັດສິນຄວາມໂດຍຍຸດຕິທໍາ)ໃຫ້ແກູ່ເຈົ້າທັງ ສອງໄດ້. ແຕູ່ນັົ້ນເຈົ້າລັດສີກໍພາເສືອແລະອ້າຍກະຕູ່າຍກັບຄືນໄປບູ່ອນເກີດເຫດໄປສູ່ໂພນຈູມປວກທີ່ເສືອຕາຍນ້ົັນ. ເມືີ່ອນັົ້ນສະໂສອັນວູ່າກະຕູ່າຍຕົວນ້ົັນກໍກູ່າວຕໍ່ເສືອວູ່າດູລາເຈົ້າພະຍາເສືອຕົວປະເສີດເຈົ້າກູນອນຢູ່ທີ່ໃດກໍຈົ່ງໄປນອນ ຢທູ່ ີ່ນັນ້ົ ຄເື ກາົ່ ເບີິ່ງດແູ ລະໃຫ້ຫຼັບສະບາຍຄືກັບທີ່ເຈົ້ານອນເມ່ີືອກູ່ອນນນ້ັົ ໃຫ້ຜຂູ້ ້າເຫນັ ກອູ່ ນຜູ້ຂ້າທັງສອງຊິພາກັນໄປລີ້ົ ຢູ່ບູ່ອນໄກໜ້ອຍໜີຶ່ງແລ້ວໃຫ້ເຈ້ົານອນຢູ່ຢູ່າງສະບາຍແລ້ວອ້າຍກະຕູ່າຍກໍພາລັດສີເຈົ້າໜີໄປຢູ່ຫູ່າງຈາກບູ່ອນເສືອ ນອນໜ້ອຍໜຶີ່ງ. ເມື່ີອນັ້ົນພະຍັກໂຄອັນວູ່າເສືອໂຄູ່ງຕົວນັົ້ນມັນກໍເຂົ້າໄປນອນຢູ່ໃນໂພນຈູມປວກບູ່ອນເກົ່າແລ້ວກໍ ຫຼັບໄປແຕູ່ນ້ົັນສັບໂປອັນວູ່າງເູ ຫົ່າຕົວນ້ົັນມັນກໍຄະນິງໃນໃຈວູ່າເສືອຕົວນົ້ີກູໄດ້ຕອດມັນກູ່ອນແລ້ວມັນບໍ່ຕາຍ ຫືຼບ່ໍຮູ້ ວາູ່ ບກຸ ຄະລະຜໃູ້ ດມີສາດຕະສິນມົນຄາຖາອັນແຂງກ້າແລະມາແກ້ຍັງຜິດແຫູ່ງກູແລ້ວເສືອຕົວນ້ົີຈີ່ິງຊໍ້າຄືນມານອນຢູ່ທີ່ ນເີ້ົ ປັນເທອື່ີ ທສີ່ ອງໄດກ້ ູຊິຊໍ້າຕອດຫູ່ານ້ີົຈັກສອງເທີື່ອໃຫ້ມັນໜັກກວູ່າເກົ່າກູ່ອນງູຄິດແລ້ວກໍເລືອອອກມາຕອດໜູ່ວຍ 226

ຕາຂອງເສືອເສືອກໍລີເລືອຕາຍຕົກໂພນຈູມປວກແຫງູ່ ນັົ້ນ. ແຕູ່ນັ້ົນເຈົ້າລັດສກີ ໍມີຄວາມອີ່ດູຕົຍຈີິ່ງຖາມພະຍາກະຕູ່າຍ ວາູ່ ດູລາສະຫາຍກະຕູ່າຍເຮີຍ!ອັນວາູ່ ເສືອຕົວນົ້ີງູກໍອອກມາຕອດມັນຕາຍແລ້ວໃຫ້ຂ້ອຍໄປຢາເອົາມັນຊໍ້າຄນື ມາອີກດໍ ບໍ?ແຕູ່ນັ້ົນອ້າຍກະຕູ່າຍກໍຫ້າມເຈົ້າລັດສີວູ່າດູລາເຈົ້າລັດສີ ອັນວູ່າເສືອຕົວນົ້ີກໍເປັນອະທໍາແທ້ພາໂລສາໂຫດເຈົ້າເອີຍ ໃຫ້ມັນເນົາຢູ່ຫ້ັົນກາແຮ້ງຫາກຊິມ້ຽນຄາບມັນເຈ້ົາເອີຍ. ເມີ່ືອນົ້ັນຕາປະໂສອັນວູ່າລັດສີເຈ້ົາຕົນນ້ົັນກໍສະຫຼາດຮູ້ເຫັນ ຄນຸ ອ້າຍກະຕູ່າຍກໍເອົາຍັງກະຕູ່າຍຕົວນົນັ້ ໄປສູ່ອາສົມບົດສາລາແຫູ່ງຕົນແລ້ວກໍເອົາໝາກດູກລູກໄມ້ ແລະຫົວມັນອັນ ເປັນຂອງສນັ ອັນໂປດປານໃຫ້ກະຕູ່າຍກນິ ຢູ່າງອີມ່ ໜາໍ ສໍາລານຢູ່ທີ່ນນັ້ົ ເຖິງສອງສາມວນັ ແລ້ວຈ່ິງີ ໄປສ່ງົ ກະຕູ່າຍກບັ ຄືນ ສູ່ທອີ່ າໄສ. ເມອ່ືີ ໄດຟ້ ັງນິທານແລະຄໍາສັງົ່ ສອນຈາກທ້າວສຽວສະຫວາດພະຍາ ແລະເສນາອາມາດມີຄວາມເຫຼ້ືົອມໃສຍິນ ດີເປັນອນັ ມາກຈີ່ິງຕັົ້ງທ້າວສຽວສະຫວາດໃຫ້ເປນັ ລາຊະບັນດດິ ປະຈໍາພະອົງ. ແຕູ່ນ້ົັນມາທາ້ ວກໍໄດສ້ ົ່ັງສອນພະຍາແລະ ເສນາອາມາດທັງຫຼາຍໃຫ້ຕັົ້ງຢູ່ໃນຮດີ ຄອງອນັ ດມີ ະຫານະຄອນຈາໍ ປາລາຊະທານີກມໍ ຄີ ວາມວຸດທຈິ າໍ ເລນີ ສຸກສະຫວັດ ດີບໍ່ມຂີ ້າເສິກສັດຕມູ າບງັ ບຽດແລະທາ້ ຍສຸດທາ້ ວສຽວສະຫວາດກໍໄດເ້ ລີອື່ ນຂົຶນ້ ເປນັ ອັກຄະມະຫາເສນາບດໍ ີຜໃູ້ ຫຍູ່ໃນ ມະຫານະຄອນຈໍາປານນົັ້ ແລ. ເລືີ່ອງ ສດັ ສຈີ່ າໍ ພວກຕກົ ສາ້ ງ ແຕູ່ນົ້ັນ ພະຍາກໍຖາມຍັງເປສະນາບັນຫາໄປເບົື້ອງໜ້າວູ່າ ດູລາທູ່ານບັນດິດ ອັນວູ່າທໍາຄຸນ ແລະ ໂທດນົ້ັນ ເປັນດັງົ່ ລຈື າເມີື່ອນັນົ້ ພມະຫາບນັ ດດິ ກູ່າວວູ່າ າໄຫວມ້ ະຫາລາຊາເຈ້ົາ ຂ້າຈັກເລົາ່ ພາກພື້ົນນທິ ານແຕູ່ປາງປະຖມົ ກອູ່ ນ ແລ ຍງັ ມີສດັ ສຕີ່ ົວ ຕົວ 1 ຄືວາູ່ ກະໄທຊາຍຜໜູ້ ຶີ່ງກບັ ທັງເສືອໂຄູ່ງລາຍມນັ ລອກ ທັງລງີ ວອກແລະງູ ມາຊລູ ູບໍເ່ ບີ່ິງ ເລີຍ ຕົກໄປຂຸມອັນນົ້ັນ ຮອດພ້ົືນບ່ໍພໍຕາຍ ເຂົາກໍຫົນຫວາຍຢາກກິນນໍ້າ ນໍ້າກໍແຫ້ງ ທ່ໍຈັກຕາຍເປັນຜີບໍ່ຢູ່າແລ້ວຄິດແຄ້ວ ແຕູ່ທໍ່ຊິຕາຍແລນາ. ແຕູ່ນົັ້ນ ຢູ່ເມີນນານ ກໍມີນາຍພານນາຈານເດີນທາງມາຮອດ ຄຶດວູ່ານົັ້ນບ່ໍຂອດຍັງມີ ມັນກໍເອົາ ເຊືອກຜູກຍັງຄັນທີຢູ່ອນລົງໄປຢັົ່ງ ລີງຟ້າວຟົ່ັງຈັບເອົາຍັງເຊືອກ ພາມກໍດຶງຂ້ົຶນມາເລີຍມົ້ມລີງກໍກົ້ມຂາບໄຫວ້ ແລ້ວ ສ່ັົງລາໜີ ຜິວມູ່ ກີ ານໃຊ້ເມອື ໜາ້ ກຈໍ ິ່ີງມາຫາກຂ້າເທີົ້ນ. ແຕູ່ນ້ນັົ ພາມກໍຢູ່ອນຍັງເຊືອກລົງໄປ ເສອື ໂຄູງ່ ໄວຈັບຈອູ່ ງໄດ້ 227

ຂນົ້ຶ ມາຮອດພາມສິຣສິ ັບປາ ງມູ ັນກໍຖູແຖແລໄຖໄລຂົຶ້ນພ້ອມ ມາຢູ່ລ້ອມຂາບໄຫວຍ້ ັງພາມ ເຂຢາກໍຂຖໍ ົມຄຸນເມອື ໜ້ າ ຄັນວູ່າເຈົ້າຍັງຄ່ົັງແຄ້ນເຄືອງແທ້ກໍຈົ່ງມາແດູ່ກໍຂ້າເທ້ີົນ ເຂົາກໍສັ່ົງແລ້ວແລະໜີໄປ ກໍມີແລ. ແຕູ່ນັ້ົນ ພາມນາຈານຜູ້ ນ້ນົັ ກໍຊໍ້າຮຽກເອົີ້ນເອົາຍງັ ທາູ່ ນຊາຍອັນຕົກຕາຍໃນສາ້ ງນົັ້ນວູ່າ ເຈົາ້ ຈົ່ງຂ້ົຶນມາເທົນ້ີ ຂອ້ ຍຊິແກູ່ແຂນອາົ ວູ່າດ່ັົນີແົ້ ລ ແຕູ່ ຊາຍຜູ້ນ້ັົນ ມັນກໍມີໃຈຄຽດແຄ້ນວູ່າເຫດສີິ່ງໃດຈ່ິີງເອົາສັດເດຍລະສານຂຶົ້ນກູ່ອນ ມັນກໍປາກສຽງອູ່ອນຄໍາດີວູ່າ ດູລາ ເຈ້ົາຜູ້ມີຄຸນມາກ ພາມນາເຈ້ົາຫາກຍັງເຄີ່ືອງໃຈອັນໃດຈົ່ງເມືອຢາມຜູ້ຂ້າເທົີ້ນ ວູ່າດົັ່ງນີ້ົແລ້ວກໍໜີເມືອສູ່ທີ່ຢູ່ແຫູ່ງຕົນ ຫັນົ້ ແລ. ແຕູ່ນັົ້ນໄປພາຍໜ້າແລະເຫິງນານມາດັ່ົງນ້ີົ ອັນວູ່າພາມຜນູ້ ້ົັນຄະນິງໃນໃຈວ່າູ ກູຈັກລອງໄປຢາມເຂົາທັງຫຼາຍ ຝູງນົ້ັນດູກູ່ອນເທົ້ີນ ວູ່າດ່ັົງນົັ້ນແລ້ວກໍລວດໄປເຖິງຍັງລີງໂຕນົັ້ນ ອັນວູ່າລີງໂຕນ້ັົນ ເຫັນຍັງພາມມາດົ່ັງນົ້ັນ ມັນກໍໃຫ້ ຍັງລີງທັງຫຼາຍໄປເອົາຍັງຮວງເຜ້ິົງ ແລະ ມົິ້ມ ຕໍ່ ແຕນ ແລະ ໝາກດູກລູກໄມ້ອັນມີລົດຫວານມາໃຫ້ແກູ່ພາມຕາມ ສະພາວະແຫູ່ງເຂົາອັນເປັນສັດຫົ້ັນແລ ແຕູ່ນັ້ົນ ພາມກໍຊ້ໍາໄປຢາມຮອດງູ ງໂູ ຕນົັ້ນເຫັນພາມມາຮອດແລ້ວກໍໄຫວ້ວູ່າ ເຈົ້າກູຈົ່ງມາເອາົ ຍັງຄໍາທີ່ບ່ອູ ນຢູ່ແຫູ່ງຂ້າເທ້ົນີ ຜຂູ້ ້າກໍໜບີ ່ໍໄດ້ເພອີື່ ຂຸມຄໍານົ້ີມີແສນໂກດປາຍແລ ພາມກູາ່ ວວູ່າທູ່ານຈ່ົງ ຮັກສາໄວ້ໃຫ້ເຮົາກູ່ອນເທົ້ີນ ເຮົາຍັງຈັກໄປຢາມເສືອ ແລະ ຄົນຜູ້ຢູ່ໃນເມືອງນ້ັົນແລ້ວຈັກຕູ່າວຄືນມາເອົາດອມທູ່ານ ແລ. ແຕູ່ນັົ້ນພາມນາຈານຜູ້ນ້ັົນກໍຈາກໄປຢາມຍັງເສອື ໂຄູ່ງ ເສືອໂຄງເຫັນຍງັ ພາມມາດ່ົັງນ້ັົນ ມັນກໍເອົາຍັງສັງວານຄໍາ ຮວດໜ່ງີຶ ໃຫ້ອນັ ຕົນຍັງໄດ້ກນິ ຍງັ ຄົນແຕູ່ກູ່ອນພນຸ້ ແລະ ມຽ້ ນໄວ້ນັົນ້ ມາໃຫ້ພາມກໍມີແລ ແຕູ່ນ້ົັໜພາມກໍໄປເຖິງເຂດ ເມືອງໃຫຍູ່ກວ້າງ ແລ້ວກໍລວດໄປຢາມເຮືອນຊາຍູ້ນ້ົັໜຫ້ົັນແລ ຊາຍຜູ້ນົັ້ນ ມັນກໍເປັນຊູ່າງຕີຄໍາແຫູ່ງພະຍາເມືອງນ້ັົນ ຫັ້ົນແລ ແຕູ່ນັົ້ນ ຊາຍຜູ້ນ້ັົນມັນກໍຈາລະຈາຕ້ານຍັງຄໍາອັນມູ່ວນຫູ ອູ່ອນຫວານຫູຄີ່ຄ້ອຍຫັົ້ນແລ ແຕູ່ນົ້ັນມັນກໍບາຍ ເອົາຍັງຮວດສັງວານຄໍາ ກໍາເອົາມາໃຫ້ຊາຍຜູ້ນົ້ັນເບີິ່ງ ພາມຜູ້ນ້ັົນມັນກໍບາຍເອົາດອມພາມມາແລເບ່ິີງຫິຼງລໍ່າ ມັນກໍຄິ ໄວ້ຄະນິງໃນໃຈບໍຢ່ າກປາກ ກູຈັກຄຶດໃຫ້ເປັນໂທດຮ້າຍແກ່ພູ າມຜູ້ນີ້ົ ຄົນໃບ້ບາບໜາແທ້ນໍ ວູ່າດົ່ງັ ນນັົ້ ແລ້ວ ມນັ ກໍຕິ ບອກໃຫ້ພາມຢູ່ຮັກສາເຮືອນກູ່ອນເທ້ົີນ ຂ້າຈັກເມືອງບັງຄົມຂາບທູນພະຍາເຈ້ົາກູ່ອນແລ ວູ່າດັົ່ງນັົ້ນມັນກໍເອົາຍັງ ສັງວານຄາໍ ອນັ ນົນັ້ ເມືອຂາບຖວາຍແດພູ່ ະຍາວວາູ່ ດງ່ົັ ນ້ົີ ຂາ້ ໄຫວມ້ ະຫາລາຊາເຈົ້າ ອັນວູາ່ ລູກມະຫາລາຊາເຈົ້າເດີນຄວູ່າ ທູ່ຽວຫິຼົ້ນ ແລະ ຖືກເສືອກິນ ວູ່າດັ່ົງ ນ້ັົນ ກໍຫາກແມູ່ນພາມນາຈານຜູ້ໜ່ຶີງມັນຂ້າ ເອົາສັງວານແຫູ່ງກຸມມານເຈົ້າກໍຂ້າ ແລ ຂ້າກໍຫາກຄຸມເອົາໄດ້ດອມມັນໂດຍຊອບ ມັນກໍຍັງຢູ່ຢ້ຶັງເຮືອນຂ້າບ່ໍໜີເທ່ີືອແລ ມັນນັົ້ນກໍຫາກເປັນໂທດຮ້າຍ ປາຣາຊກິ ດີຫຼີ ຄົນປາປັງຂ້າເສຍຢາໄວ້ກໍຂ້າເທີ້ົນ ແຕູ່ນັນ້ົ ພະຍາກກໍ ູ່າວແກຊູ່ າຍຜູ້ນົັ້ນວູ່າ ຜິວູ່າເປັນດງ່ົັ ຄາໍ ທາູ່ ນເວາົ້ ນ້ັົນ ແທ້ ຄວນຟນັ ສຽວທູ່ຽວເທົີ້ນ ສູຈ່ົງໄປເອາົ ເພັດຊະຄາດທັງຫຼາຍມາເທົນີ້ ວູ່າດ່ງັົ ນົ້ີ. ເມືີ່ອນົັ້ນ ພວກນັກການທັງຫຼາຍ ເຂົາກໍທັນເອົາຍັງເພັດຊະຄາດມາໂດຍພະລັນແທ້ແລ ເພັດຊະຄາດທັງຫຼາຍ ມາແລ້ວກໍກົ້ມຂາບໄຫວ້ແທບບາທາແຫູ່ງພະຍາ ແຈ້ງຖ້ອຍຄໍາແລ້ວກໍລຸກໂດຍພະລັນ ຄັນວູ່າເມີື່ອເມືອຮອດດພາມ ແລ້ວ ກໍລວດກຸມຜູກເອົາຍັງພາມຜູ້ນັ້ົນອອກໄປຕາມຖະໜົນຫົນທາງກໍ້າຜັກຕູຫົນທັກຂິນກໍມີແລ ຕູ່ນັົ້ນກໍເປັນຈວນ ເວລາອັນຄ່ໍາ ນາຍຜັກຕູກໍຫຼິງລ່ໍາຫັບຜກັ ຕູຖ້ວນທຸກແຫູ່ງທຸກພາຍຄົນທັງຫຼາຍກໍບຫໍ່ ູ່ອນເຂົ້າອອກໄດ້ ຫັຼກຄໍາຫາກຕົ້ັງ ໄວ້ເປັນດີ ແຕູ່ນ້ົັນ ເພັດຊະຄາດຊູຊີໃຫ້ໄຂອອກ ວູ່າອາດຍາໃຫ້ໄປຂ້າຍັງພາມ ນາຍຜັກຕູກໍຖາມດູຖ້ວນຖີ່ດີແລ້ວຍັງ ຖ້ອຍຄໍາທັງມວນນາຍຜັກຕູກໍກູ່າວວູ່າ ຍາມນີົ້ກໍເປັນອັນຄໍ່າມືດແລ້ວ ກໍບໍ່ຫູ່ອນໄຂຜັກຕູແກ້ວຂ້າຄົນເມ່ີືອຄໍ່າຜິດຮີດ ສາ່ໍ ແຕບູ່ ຮູ ານທາູ່ ນເອີຍ. ເລືີອ່ ງ ເສນາໝາກຂກ້ົີ າ ບດັ ນີ້ົຈກັ ກາູ່ ວເຖິງພະຍາຈໍາປານະຄອນ ອັນສະຍັງນາງເທວໃີ ຫ້ທານຊາຍຂົ້ີທດູ ແລວ້ ດັົ່ງນັົ້ນ ບດັ ນັ້ນົ ພະຍາກໍ ຍັງໃຫ້ຫົດສົງກະສັດຕີກຸມມາລີຜູ້ໃໝູ່ ອັນຜົງໃຫຍູ່ຂົຶ້ນໄດ້ 16 ປີ ມີສີໃສບ່ໍເສົ້າ ເໝືອນັ່ົງຄໍາອັນຢູ່ໃນເບ້ົາບໍ່ເສ້ົາເສາະ ໃສດໃີ ຫ້ເປັນນາງເທວີທຽມພາງໃຫ້ເປນັ ນາງພະລຍິ າເຈົ້າຊາ້ ງ ອັນເປນັ ໃຫຍກູ່ ວູ່ານາງນກັ ສະໜົມທງັ ຫາຼ ຍ ອນັ ໄດໝ້ ນື່ີ ຫົກພັນນົ້ັນ ພະຍາກໍໃຫ້ຫິ້ົຼນມະໂຫລະສົບຄົບງັນສົມໂພດນາງເທວີຜູ້ໃໝູ່ເຖິງ 3 ວັນ ຄັນວູ່າພະຍາຫ້ົິຼນມະໂຫລະສົບ 228

ແລ້ວດງົ່ັ ນນົ້ັ ພະຍາກໃໍ ຫໄ້ ປເອົາຍງັ ໝາກຂີກົ້ າມາຂັນໜງ່ີຶ ອັນສກຸ ງາມແດງເຂັົ້ມມາຕງ້ັົ ໄວ້ຊອ້ ງໜາ້ ໝູ່ເສນາຮຽງຂນັ ໝ າກຈຽງຂນັ ໜ່ຶີງຫ້ົັນແລ ແຕູ່ນັົ້ນ ພະຍາ ກໍບາຍເອົາຍງັ ຂນັ ໝາກຂົກ້ີ າ ແລ້ວຢາຍໃຫເ້ ສນາທງັ ຫຼາຍຊີມດູຄົນລະເລກັ ຄົນ ລະນ້ອຍ ອັນວູ່າສຽວສະຫວາດທ້າວກໍຄູ່ອຍບາຍເອົາ ທ່ີນັົ້ນພະຍາກໍສະເຫວີຍຍັງໝາກຈຽງອັນສຸກເຂັົ້ມ ເລືອກເລັົ້ມ ໜູ່ວຍແດງງາມ ເມ່ີືອນັົ້ນ ພະຍາກໍຖາມຍັງເສນາທັງຫຼາຍວູ່າ ດູລາເສນາທັງຫຼາຍເຮີຍ ໝາກຈຽງອັນນົ້ີ ຍັງຫວານບໍ່ ເດ? ວູ່າດົ່ັງນ້ົັນແລ້ວເສນາທັງຫຼາຍຮູ້ວູ່າໝາກຂົ້ີກາຂົມແທ້ດ່ົັງນົ້ັນ ພະຍາເຈ້ົາສະເຫວີຍກໍຍັງວູ່າຫວານ ແລະ ເຮົາ ທັງຫາຼ ຍກໍວູ່າຫວານດອມເທີນ້ົ ເສນາທງັ ຫາຼ ຍພິຈາລະນາກັນດົັ່ງນັົນ້ ແລ້ວ ພ້ອມກນັ ທນູ ພະຍາວ່າູ ຫວານສູ່ຄນົ ກມໍ ແີ ລ. ເມີ່ືອນ້ັົນ ລາຊາອັນວາູ່ ພະຍາ ກໍຖາມຍັງສຽວສະຫວາດລາຊະບັນດິດວູ່າ ດູລາທູ່ານມະຫາເສນາລາຊະບັນດິດ ທູ່ານກໍກິນໝາກຈຽງອັນນ້ົີຍັງຫວານບໍ່ຈາ? ແຕູ່ນ້ົັນ ສຽວສະຫວາດລາຊະບັນດິດກໍທູນພະຍາວູ່າ ເທວະຂ້າໄຫວ້ສົມ ເດັດມະຫາລາຊາເຈ້ົາ ອັນວູ່າໝາກຈຽງຫວານອັນຜູ້ຂ້າກິນນັ້ົນກໍຫາກມາຂົມມາເຝືີ່ອນແທ້ ກໍຂ້າແລ ແຕູ່ນົ້ັນພະຍາກໍ ກ່າູ ວວູ່າ ດູລບັນດດິ ເສນາທງັ ຫາຼ ຍກິນກໍຍັງວາູ່ ຫວານສຄູ່ ນົ ແລ ເຫດດງັົ່ ລື ມະຫາເສນາບັນດດິ ແລວູ່າຂົມຜູດ້ ຽວນົຈ້ີ າ? ເມີ່ືອນ້ົັນ ສຽວສະຫວາດລາຊະບັນດິດກໍທູນພະຍາວູ່າ ເທວະຂ້າໄຫວ້ສົມເດັດມະຫາລາຊາເຈ້ົາ ອັນວູ່າ ບຸນ ສົມພານແຫູ່ງມະຫາລາຊາເຈົ້າແກູ່ຍິີ່ງກວູ່າຟ້າ ແລະ ແຜູ່ນດິນ ໃຫ້ໃຜກິອັນໃດກໍຍູ່ອມວູ່າຫວານອັນນ້ັົນກໍຂ້າແລ ຍັງ ຂົມແທ້ແຕ່ຂູ າ້ ນອ້ ຍຜ້ດູ ຽວກໍຂ້າແລ. ເມືີອ່ ນ້ົັນ ລາຊາອນັ ວູາ່ ພະຍາ ກຖໍ າມຍັງເສນາທງັ ຫຼາຍວູາ່ ດລູ າເສນາທງັ ຫຼາຍ ອນັ ວູາ່ ມະຫາເສນາບັນດິດກິນ ໝາກຈຽງອັນນີກົ້ ໍຍງັ ວ່າູ ຂົມມາກໜັົກ້ ທູ່ານທງັ ຫາຼ ຍກນິ ນາໍ ກໍຍງັ ວ່າູ ຫວານ ໝາກຈຽງອນັ ນ້ີົກໍຫວານແທ້ລ?ື ແຕູ່ນົນ້ັ ເສນາຝງູ ນັົ້ນກຄໍ ະນງິ ໃນໃຈວູ່າ ອນັ ວ່າູ ສຽວສະຫວາດລາຊະບນັ ດດິ ນົ້ີ ມີບນຸ ສມົ ພານເປັນອນັ ມາກ ມີເຕຊະປັນຍາອັນມາກໜັກແທ້ດີຫີຼແລຄວນເຮົາທັງຫຼາຍພ້ອມກັນວູ່າຂົມເທົີ້ນ ຄະນິງໃນໃຈດົ່ັງນ້ົີແລ້ວກໍທູນໄວຫ້ ພະຍາວູ່າ ເທວະຂ້າໄຫວ້ສົມເດັດມະຫາລາຊາເຈົ້າ ຂໍສົມເດັດມະຫາລາຊາເຈົ້າຈົ່ງອີດູກູນາຍັງຝູງຂ້າທັງຫຼາຍແຕູ່ກໍຂ້າ ເທ້ີນົ ຝູງຂາ້ ທງັ ຫາຼ ຍກນິ ຍັງໝາກຈຽງອນັ ນີ້ົ ກເໍ ປນັ ອນັ ຂມົ ແທສ້ ູ່ຄນົ ກຂໍ າ້ ແລ. ເມີື່ອນ້ົັໜ ລາຊາອັນວູ່າພະຍາຈໍາປານະຄອນ ກໍຈາລະຈາຕ້ານດອມສຽວສະຫວາດລາຊະບັນດິດວູ່າ ດູລາ ມະຫາເສນາບັນດິດ ອັນວູ່າເສນາທັງຫຼາຍຝູງນ້ີົ ມີໃຈອັນບໍ່ຊ່ືີແທ້ແລ ເຫດດ່ົັງລືແລຈັກຮັກສາຍັງບ້ານເມືອງແຫູ່ງເຮົາ ໄດ້ນົີ້ຈາ ອັນວູ່າເສນາທັງຫຼາຍຝູງນົີ້ກໍຫາກເປັນເສນາໝາກຂ້ີົກາແທ້ແລ ດູລາ ມະຫາເສນາບັດິດ ຈັກໃຫ້ເຮົາກະທໍາ ໂທດຕເ່ໍ ສນາຝູງນີ້ດົ ີດົງັ່ ລືຈາ? ເມືີ່ອນັ້ົນ ພະຍາກໍຊໍ້າຖາມຍັງສຽວສະຫວາດລາຊະບັນດິດວູ່າ ດູລາມະຫາເສນາບັນດິດ ອັນວູ່າໂທດແຫູ່ງ ເສນາໝາກຂກົ້ີ າອນັ ເປນັ ສກັ ຂແີ ຕູກ່ ູອ່ ນບໍ່ມີຈາ? ນອກຈາກບັນດາເລີື່ອງທີ່ສະເໜີມາຂ້າງເທິງແລ້ວ ໃນເລື່ີອງສຽວສະຫວາດ ຍັງມີນີທານປະກອບອີກເປັນ ຈໍານວນຫຼວງຫຼາຍເຊົັ່ນ: ເລ່ືີອງ ລີງກັບນາຍພານ, ເລ່ີືອງ ລີງກັບນົກຈອກ, ເລື່ີອງ ງົວແມູ່ກັບລູກ, ເລືີ່ອງ ພະຍາກັບ ຍັກ, ເລອື່ີ ງ ຊາູ່ ງຄໍາ, ເລອື່ີ ງ ເມຍຫຼວງກັບເມຍນອ້ ຍ, ເລ່ອີື ງ ນົກໄສູ່ກັບຊ້າງ, ເລ່ືີອງ ໂຄສະກະເສດຖີ, ເລອືີ່ ງ ກບົ ກັບ ຈາູ່ ລຽ້ ງງວົ , ເລ່ອີື ງ ຄໍາລະຫດັ ຢ່າູ ໃຫເ້ ຖິງສອງ, ເລອ່ືີ ງ ຫັກຼ ເມືອງຟ້າ ງູ່າວເມອື ງຄົນ... ເຫົ່າຼ ນົເ້ີ ປັນຕ້ົນ. ເລອ່ີື ງ ລງີ ກບັ ນກົ ຈອກຟາ້ ຍັງມີລີງໂຕໜຶ່ີງຢູ່ເທິວປາຍໄມ້ ຍັງມີນົກຈອກຟ້າໂຕໜີຶ່ງຢູ່ໃນຮັງ ເທໂວ ອັນວູ່າຝນ ວັດສັນຕິກໍຕົກລົງມາ ມາກໜັກ ແຕູ່ນົັ້ນ ລີງກໍໜາວກະດ້າງຄີງສັ່ົນລີງຄາງ ນາງລີງໜາວຫົນຫວາຍເໝືອນໄຂ້ ມ່ືີອນ້ົັນ ນົກກູ່າວຕ້ານ ຈາຕໍ່ ລີງກັງ “ລີງເຮີຍ ເຈ້ົາກໍມີມືແທ້ຄືດັ່ົງຄົນສັກຊາດ ສັງບໍ່ແປງຮວງຮັງຢູ່ເປັນສະເໝີຂ້ອຍນີົ້ເດ” ແຕູ່ນັ້ົນ ລີງກັງເລ່ົາຄຽດ ມຶງພອຍເລ່ົາມາຫຍັນກູນໍ ກຸຫາກໜາວພໍກູ ດົ່ັງລືມາເຄືີ່ອງໃຈມຶງນີ້ົຈາ ແຕູນ່ ້ົັນ ມັນກໍໄປຍໍ່າຍີຮັງນກົ ຈອກຟ້າເສຍແລ້ວ ເລ່ົາໜີ. 229

ໝາຈອກເອົານິທານມາຫ້າມເສືອດ່ົັງນ້ົີ ເສືອກໍຟັງຄໍາແຫງູ່ ໝາແລ້ວເລີຍເລົ່າໜີໄປ ຄາວໜີຶ່ງຕາເວັນຮງູຸ່ ສ່ງູ ມາ ເລີຍແຈ້ງຫ້ົັນແລ ແຕູ່ນັົ້ນ ລີງກໍກູ່າວຕໍ່ນາຍພານວູ່າ ດູລາທູ່ານນາຍພານເອີຍ ເຈົ້າຈົ່ງຢູ່ຮັກສາລູກຂ້ອຍໄວ້ໃຫ້ຢູ່ສະ ຫວດັ ດແີ ດູ່ເນີ ຂ້ອຍຈກັ ໄປຫາຍັງໝາກໄມມ້ າໃຫ້ສູ່ກນິ ກ່ອູ ນແລວ້ ລງີ ວູ່າແລວ້ ກໍເລີຍເລ່ົາໜີໄປ ນາຍພານຜ້ນູ ັ້ນົ ມັນ ກຄໍ ະນງິ ໃນໃຈອັນເປັນບາບວູ່າ ກູມານອນໄດ້ຫຼາຍວັນຫຼາຍຄືນແທ້ກໍຍັງບ່ໍໄດ້ຍັງເນົ້ືອເມືອຕອ້ ນລູກເມຍນໍ ກູຈັກເອົາ ຍັງລູກລີງ ແລວ້ ກເໍ ອົາລງົ ມາລຸູ່ມ ຄນັ ວູາ່ ລີງຕວົ ແມນູ່ ົ້ນັ ມາຮອດແລ້ວພາມກຊໍ ້າໍ ຂ້າເອາົ ແທແ້ ລ. ພານຜູ້ນ້ັົໜ ມັນກໍໜີຈາກກົກໄມ້ຕົ້ນນົ້ັນໄປຮອດດູໄກ ອັນວູ່າແຜູ່ນດິນຫຼວງລວງໜາໄດ້ສອງແສນສ່ີໝ່ືີນ ໂຍດ ເລຍີ ເລາ່ົ ຍະຊອູ່ ງໄວ້ໃຫ້ພານນ້ນັົ ລອດລົງຫົັ້ນແລ ອັນວູາ່ ອະກະຕນັ ຍນູ ັ້ົນ ເປັນອັນສາໂຫດ ໃຈໂກດກ້າໜັກໜາ້ ບ່ໍ ຖອຍ ພະສັດຖາສັບພັນຍູບ່ໍມີຍ້ອງ ນັກປາດເຈ້ົາທັງຫຼາຍໝາຍມີສັບພັນຍູເຈ້ົາ ເປັນເຄົ້າກູ່າວວູ່າ ບຸກຄະລະຜູ້ນັ້ົນເປັນ ຄນົ ໃຈບາບໜາແທ້ດີຫີຼແລ. ໄຂລະຫດັ ສຽວສະຫວາດ ນກົ ອ້ຽງໂມ່ງູ ກິນໝາກໂພໄຮ ແຊວໆສຽງ ບໍ່ມີໂຕຮ້ອງ ແຊວໆຮ້ອງ ໂຕດຽວໝົດໝູ່ ສຽວສະຫວາດເວາ້ົ ພະຫຍາໃຫ້ຄິດຫງາໍ ໄຂບົັນ້ ບງັ ລະຫດັ ຂໍແກ້ຂໍ້ ບໍ່ມີໂຕຮອ້ ງ ແຊວໆສຽງ ໂສກນັ ພ້ອມບາດ ໝາຍປອງເວ້າົ ຊິເອົາຂໍ້ບູອ່ ນໃດ ຍາດກັນເວາ້ົ ເວົາ້ ໃຫຍູ່ເກນີ ໂຕ ກດໍ າຍແລວ້ ຄົນປາກກ້າ ໄຮ້ເນອົ້ື ຫາ ກເໍ ສຍລ້າ ເອົາແຕູ່ໂວໆຫານ ຍໍໂຕຍຸບເພິນ ປະຕພິ ານກາ້ ກຕໍ າງໜ້າໝ່ບູ ່ໍເປັນ ເອ້ົິນີ ເຮັດຫຍັງບ່ໍໄດ້ ຍົມ້ິ ກ່ອູ ນວາຈາ ແກ້ລະຫດັ ບ່ໍຄາຂ້ອງ ບຸກຄະໂລປາດເປອຶື້ ງ ໂຕດຽວໝົດໝູ່ ໄຂຄາລົມ ຈງ່ີິ ຕາງໜາ້ ໝປູ່ ະຊາ ດດຸ ດ່ັງົ ແຊວໆຮ້ອງ ສະມາຊກິ ໃນສະພາ ທັງເຮດັ ທງັ ສູ້ ເຜົາ່ ພົງພນັ ພອ້ ງ ຄດື ່ງັົ ດາ້ ມ ສນັ ຫາຜນົ ປະໂຫຍດ ເປນັ ຜແູ້ ທນສະພາ ປະຊາເຊ້ືົອຢເູ່ ຢັນ ຊອບແລ້ວ ຄອຍປກປອ້ ງ ຍາດແຍູງ່ ໃຫ້ 230

ຊີນົ້ ບ່ໍຂາດບໍໃ່ ຫຄ້ ຸງຂ້ຽງ ຊາດວູາ່ ແນວໜໍ່ເນອ້ືົ ສິນໄຊຍກຸ ສີວິໄລ ບ່ໍຮອນໄລອາລາ ຜຢູ້ ູ່ຄາເມກາໍ້ ອປຸ ະຖມົ ອາເຈົ້າ ໃຫ້ຫຸຼດມພື ະຍາບາດ ຫຼຸດຈາກທາດທກຸ ໄຮ ໃຫ້ທຽມດາມດງົ່ັ ກງຸ ຮຽນສາດສງູ ສຸດແລວ້ ຕ້ອງເອາົ ແນວໄປຫວານ ແນວທາງພັກວາດໄວ້ ຕອ້ ງເອົາໃຊ້ໃຫ້ເກີດຜົນ ເຕມັ ຕວົ ບໍ່ເຕັມຕົວບໍ່ຍອມຊົ່ວ ຄນົ ທ່ີມີຄວາມຮູ້ ເຂົາຊເິ ຍົີ້ຍຫຍໍ້ຫຍນັ ຢຽບຂົ້ີງວົ ຟງ້ຶ ໃສູ່ໜ້າ ລາຍບ່ໍລາຍໝາກກເໍ ຫົ່າ ຄັນວູາ່ ເປນັ ເສອືົ້ ແລ້ວ ມາແຕ້ມຕືີ່ມລາຍ ແໜງສູ້ເອົາໝ່ິີນໝໍ້ ບໍາເພັນຕົນເປັນທເີ່ ພີິງ່ ຢູ່ວຽງກວ້າງບູ່ອນຈະເລນີ ກາຍໃຈວາຈາພອ້ ມ ລໍການຊ່ວູ ຍຈາກຄົນກງຸ ບໍ່ເວີນວົນເລາະຫົ້ນິຼ ຈີ່ງິ ຊວູ່ ຍຊູເຂາົ ໄດ້ ຊົນນະບດົ ຮຽກເອ້ົີນ ຄນົ ດີມີສິນສາດ ຄນົ ທີມ່ ີວຊິ າສງູ ບໍ່ຍອມໃຫ້ຄຸງຂຽງ ຂອ້ ຍຊນິ ໍາໄປແກ້ ຮາກຖານເຮົາຍັງໄຮ້ ຕາງມືຜໃູ້ ຫຍູ່ ຄນັ ວາູ່ ຊົນ້ີ ບໍ່ຂາດ ພິວູ່າການເມອື ງມີ ຂໍຂຽງຊວ້ານຊູ່ວຍຊູ ແດູ່ທ້ອນ. ຂໍແຄຂານອາສາສ້າງ ທນົ ຄມົ ພ້າບໍ່ໄດ້ ສດັ ຈະນກົ ກະຈອກ ມືົ້ໜງີ່ຶ ນົກກະຈອກນອ້ ຍ ຮ້ອງຈາບຈບິ ຈບັ ຂບັ ສຽງຫອງ ຮ່ໍາໄຮຫາຊູ້ ຊຄູ ຂໍ ້ນົຶ ຂັນຫອງວວີ ູ່ອນ ວອນຊູ້ເຈົາ້ ຜະຫຽຼ ງຜາ້ ຍແຫູງ່ ໃດ ຜນົ ປ່າູ ພະນາຮກົ ໄຟລກຸ ໄໝ້ ນກົ ຜູ້ບນິ ໄລໜີ ບ່ໍຮາໍ່ ເພີງຮງັ ຢາ້ ວ ລາວປະຖມົິ້ ເມຍແພງລູກອ່ອູ ນ ລອນໃຫ້ສອງແມູ່ລກູ ດບັ ສຽ້ ງຢຮູ່ ັງ ຖ້ອຍແຫງູ່ ວາຈາ ສງັ ເວດຮາ້ ຍ ບ່ໍໄລໜເີ ວົັ້ນ ດາດອມຮັກ 231

ເປັນຕາຍຮ້າຍ ສນັ ໃດບໍ່ໜີຈາກ ໜາູ່ ຍເດ. ພາກບໍ່ໄດ້ ເມຍແກ້ວລູກແພງ ແສງໄຟເອາ້ົ ໂລມແປວລາມປາູ່ ຫາໃສຈໍາຈໄີື່ ດ້ ສດັ ຈະຖອ້ ຍແຫູງ່ ຊາຍ ຫຼານສອນປູ່ຖາົ້ ຫາຼ ນຂໍສອນ ຜບູ້ ່ໍຮູ້ທາງດີ ປເູ່ ອີຍ. ຜເູ້ ຖົາ້ ເມືອງເຜດ ບໍ່ຮູ້ຄອງພະເຈົ້າ ສອນຜເູ້ ຖ້າົ ເພນີ່ິ ຢເູ່ ມອື ງຜີ ບ່ໍຮູ້ຄອງທໍາ ສອນຜເູ້ ຖົາ້ ເຝ້ຶາບາ້ ນ ບໍ່ຮູ້ຕອງຫາຮີດ ສອນຜເູ້ ຖາ້ົ ເຝາ້ຶ ເຮອື ນ ມກັ ເປາົ່ ປສີ່ ຊີ ໍ ຫຼານຕຜິ ເູ້ ຖ້າົ ມກັ ຫຼ້ິົນ ຖງ່ັົ ດັງແຕູ່ຫາເຫົຼ້າ ຕຜິ ເູ້ ຖົ້າລໍງລໍ ງັ ງັງ ບ່ໍຮູ້ສດູ ຮຽນທາໍ ແລູ່ນນາໍ ເບີໄພ້ ຕແິ ຕູ່ຜູ້ເຖົາ້ ເພ່ິີນຟາ້ ວແຕູ່ໜເີ ມືອ ຕແິ ຕູ່ເຖາ້ົ ຄໍາມໍາ ບາດນັງ່ົ ຊມຼຸ ສາວນອ້ ຍ ໄປຮ່ວູ ມບຸນບໍ່ທນັ ແລ້ວ ນັ່ົງໝົດຄືນຄືບ່ໍຈົມ່ ຫຼານຫາກເຫືອຼ ໃຈນາໍ ພັດທຽວປີນຶ້ ພິກແຕູ່ຂາ ບາດວູ່າເພິນ່ີ ວົນນໍາເຫາ້ົຼ ຫາຼ ນບ່ໍຢາກໄປເຫນັ ບາດຟງັ ເທດແຕູ່ລະບ້ັນົ ຫຼານບ່ໍຢາກໄປພໍ້ ຫາຼ ນບ່ໍຢາກຫຽຼ ວແລ ແນວຜູ້ເຖ້ົາໃຈຮ້ອນ ຫາຼ ນກບໍ ໍ່ຢາກຮູ່ວມ ແນວຜເູ້ ຖົາ້ ໃຈເຢັນ ແນວຜເູ້ ຖ້ົາຂ້ີົສໍ້ ສາວນ້ອຍພັດແຮ່ງູ ຊງັ ແນວຜເູ້ ຖົ້າຕໍແຫຼ ເຖົາ້ ແນວລົງເຂົາ້ ສ້ວມ 232

ເອກະສານອາ້ ງອງີ ກາບເມືອງພວນ, ພາກວຊິ າພາສາລາວ-ວັນນະຄະດີ ຄະນະອັກສອນສາດ, ມະຫາວິທະຍາໄລແຫງູ່ ຊາດ, 2001. ປຶ້ມແບບຮຽນ ພາສາລາວ-ວນັ ນະຄະດີ ລະບບົ 11+3, ສາຍສາ້ ງຄມູ ັດທະຍມົ ສກຶ ສາ, ລັດວິສາຫະກິດໂຮງພິມສກຶ ສາ 1998. ປມ້ຶ ແບບຮຽນ ວັນນະຄະດີພົນ້ື ເມອື ງ 1 ລະບບົ 11+3+2, ສາຍສາ້ ງຄູມດັ ທະຍົມ, 2006. ປມຶ້ ແບບຮຽນ ວັນນະຄະດີພົື້ນເມອື ງ 2 ລະບົບ 11+3+2, ສາຍສ້າງຄມູ ດັ ທະຍົມ, 2006. ປມ້ຶ ແບບຮຽນ ວນັ ນະຄະດີລ້ານຊ້າງ 1 ລະບົບ 11+3+2, ສາຍສາ້ ງຄູມດັ ທະຍົມ, 2006. ປຶ້ມແບບຮຽນ ວນັ ນະຄະດລີ າ້ ນຊາ້ ງ 2 ລະບົບ 11+3+2, ສາຍສ້າງຄມູ ດັ ທະຍົມ, 2006. ປຶ້ມແບບຮຽນ ວນັ ນະຄະດີລ້ານຊ້າງ 3 ລະບບົ 11+3+2, ສາຍສາ້ ງຄມູ ດັ ທະຍມົ , 2006. ປມຶ້ ແບບຮຽນ ພາສາລາວ-ວັນນະຄະດີ ຊ້ນົັ ມໍ 1 ມໍ 4 ມໍ6, ລັດວສິ າຫະກດິ ໂຮງພມິ ສຶກສາ, 1998. ພະມະຫາເມທວີ ໍຣະຄຸນ ແລະ ຄາໍ ຜຸນ ພລິ າວົງ, ພຸດທະປະຫວັດຂອງພະພຸດທະເຈ້າົ , 1972. ທອງຫໍ່ຼ ຄນຸ ສະຫວັດ ແລະຄະນະ, ພົງສາວະດານລາວ, 2013. ມະຫາສີລາ ວິຣະວງົ , ນິທານສຽວສະຫວາດ, ກມົ ມັດທະຍົມສຶກສາ ກະຊວງສຶກສາທກິ ານ,1973. ອທຸ ິນ ບຸນຍາວົງ, ນທິ ານ ເລີື່ອງ ຂນຸ ລູ ນາງອົ້ວ, ຫໍສະໝຸດແຫງູ່ ຊາດ-ສະມາຄມົ ສົ່ງປ້ມຶ ຮບູ ໃຫເ້ ດກັ ນອ້ ຍລາວແຫງູ່ ຍີ່ປູ່ນຸ , 1999. ອທຸ ນິ ບຸນຍາວົງ, ມະໂຫສດົ ບັນດດິ , ຫໍສະໝດຸ ແຫູ່ງຊາດ-ສະມາຄມົ ສງ່ົ ປຶມ້ ຮບູ ໃຫເ້ ດັກນ້ອຍລາວແຫງູ່ ຍີ່ປນຸູ່ , ໄຜູ່ ໜາມການພມິ , 1996. ເພຈ໌ face book: ຊາວໄຊຍະບູລີ ເພຈ໌ face book: ລາວລ້ານຊາ້ ງ