เสน่ห์แม่หญิง

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๕๐ บุตรหลานของขา ราชการช้นั สงู ท่ไี ดถวายตวั เปน ขา ราชสํานักฝายใน ทกุ คนจกั ตองผาน งานศิลปะทกุ แขนง เพ่ือดวู า ชํานาญสง่ิ ใดมากท่ีสุด ในคราแรก เดก็ หญงิ ตวั นอ ยตองไปฝกท่ี วดั พระศรีรัตนศาสดาราม ดว ยความมคิ นุ ชิน จึงทําใหหวาดกลวั อยา งยงิ่ ชายหนมุ รางใหญกวา มาก ตองคอยตามอยเู ปนเพ่ือน มอื จบั ไวเ ชนนั้นมปิ ลอยเสมอื นลูกลงิ กม็ ิปาน ยามเรียนงาน เด็กนอ ยก็จักมองหามวิ างตาเหมือนวา กลวั หาย แมแ ตใ นยามตองทําธรุ ะ สวนตัว หรอื แมแ ตอ าบนาํ้ ยังตอ งใหช ายหนุมไปตามเฝา จนผูท่ีตามกไ็ ดแ ตส ายหนาเหมอื นวามี ลูกเลก็ อีกคน นานจนเด็กหญิงเรม่ิ เขาวยั สาว ภาพชายหนุมทีเ่ ห็น กลบั เริ่มเลือนลางข้ึนทกุ ที เหลอื เพียงในความฝนเทา นัน้ แตหากแมในฝน ความผกู พันธท ย่ี าวนาน กด็ เู หมือนมิเปน อปุ สรรค จนวนั หนง่ึ ท่ีหญงิ สาวตอ งยายเขาไปถวายงานภายในวัง ดว ยมีความสามารถมากกวา ผใู ด เพราะตั้งใจทํางานเพียงอยางเดยี ว มมิ เี วลาสนใจเร่อื งอน่ื จงึ ทาํ ใหเ ปนทโี่ ปรดปรานยิง่ นัก บอยครงั้ ทีห่ ญงิ สาวกลับมานอนรอ งไหเพราะความไมเขา ใจ วา ตนเองทําสิ่งใดผิด จึงมแี ตผู ริษยาเชนนี้ หากย่งิ หนกั ข้ึน เม่อื มีโอกาสไดถ วายงานกาํ กับเคร่ืองใหญ ในโรงวเิ สทตน ซ่งึ ถือวา สําคญั ท่ีสุด เพราะเปนการจดั ทาํ สาํ รับ สาํ หรบั องคพระมหากษตั รยิ  พระมเหสี และพระเจาลูก เธอ โดยพระเคร่อื งตนเปนผูรบั สง่ั ลงมา ในเพลานั้นหญิงสาวทบ่ี อบบาง ตอ งฝา มรสมุ การนินทา ริษยา คอ นแคะมากมาย แมแ ต การวางแผนใสไคลก ็เคยโดน แตด ว ยเปนคนน่ิงเฉยจงึ อดทนมาได โดยมีคณุ พข่ี องเธอคอย ปลอบประโลมอยไู มห าง เพลาหน่งึ หลงั จากทร่ี สู ึกเบือ่ หนา ยเตม็ ที จึงไดขอพระราชทานอนญุ าตเปน เพยี งผูฝกสอน ใหแกก ุลธดิ าที่เขา มาใหม แตกระนั้นผูใดไปถวายงานแทน ก็มถิ ูกพระทัยพระเคร่ืองตน จงึ มี รบั สัง่ ใหกลับมาทาํ งานอกี ครง้ั หากเพียงไมนาน มารดาคือคุณหญิงวาดก็ไดส้ินลงดว ยโรคประจาํ ตวั หญงิ สาวจงึ ขอ กลับไปทดแทนคณุ บดิ าท่ีเรอื น มิมผี ใู ดคัดคานได

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๕๑ เมื่อกลับมาที่เรอื น เพื่อรวมพธิ ศี พของมารดา ครั้นแลวเสร็จกจ็ ัดการเกบ็ ขา วของสมบัติ ตางๆ อยูอ ยางเศรา โศกนัก เพราะมิไดทนั กลับมาทดแทนคณุ พลันสายตาหญิงสาวก็เหลอื บไป เหน็ แหวนแตง งานท่ีตดิ นิ้วของมารดาตลอดเวลา จงึ หยบิ ขน้ึ มาดูอยางตองใจนัก “ราชภกั ดี” นามนีส้ ลักไวทแ่ี หวน

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๕๒ ตอนท่ี 23 : อาชีพเสรมิ บรรยากาศยามบาย ภายในไรท ่ีเรอื นชงชา หลังจากท้งั หมดไปทาํ เรื่องจดรบั บุตรบญุ ธรรม พรอมจดชอ่ื สกลุ เรียบรอ ยแลว หมอมยาใหญก็ชวนมาหยอนใจภายในไร เพื่อใหหญิงสาว ไดม าหาท่จี ัดวางขนม ทา นวาหากเปนดวยดี ทานจะตอเรอื นนีอ้ อกอีก เพือ่ ใหมที จี่ ัดวาง โดยเฉพาะ “หมอมยาใหญ หากบวั ตอ งกลบั จะทรงทาํ อยางไรกับเรอื นที่จะตอ ออกมาละ ขอรบั ” ชายหนุม เอยถามอยา งสงสัย “ใครวา ยา จะใหกลับ” หมอมยา ใหญเ อย ข้นึ พรอมมองชายหนมุ มีรอยย้ิมแปลกๆ “เปนลูกของยา แลวก็ตอ งอยูก ับยาสิ” หมอ มยาใหญเ อยขน้ึ อีกคร้ัง พรอมรอยยม้ิ จน หลานชายเองกท็ าํ หนาไมถ ูก “ยา ลอเลนนะ แลว แตห นบู ัววา อยากอยทู ี่ไหน หากไมอ ยทู ่นี ี่ กใ็ หสงขนมมาทางเคร่อื งก็ ได ยา อยากเห็นวา เดก็ คนนีจ้ ะไปไดไ กลขนาดไหน” หมอ มยา มองทีห่ ญงิ สาวอยางเอน็ ดู แมวา ทานและทา นหญงิ พรรณเพ็ญแข ผูเปน นองสาวจะรา่ํ รวยดว ยมรดกของตระกูล แตท ท่ี ุกอยา งงอกเงยมาขนาดนี้ ก็สรา งเพ่ิมเติมข้ึนมา ดว ยความยากลาํ บาก ทานชอบคนทาํ งาน ทา นกอ็ ยากใหหญิงสาวทที่ านเมตตาแข็งแกรงแบบ ทาน หากวันหนึ่งไมเ หลือใครเลยจะดวยเหตใุ ดก็ตาม ทา นกอ็ ยากใหหญิงคนนีย้ ืนหยดั อยไู ด “ชาย ยาอยากรูเรอื่ งราวทงั้ หมดอยา งละเอียด ยาไดฟง จากหญงิ แขแตกย็ งั ไมปกใจเชอ่ื ยาวามันนาเหลือเชือ่ เกนิ ไป” หญิงวยั สูงอายมุ องไปทห่ี ญงิ สาวรา งเล็ก ขณะนก้ี าํ ลงั เรยี นรูวธิ ีชง ชาจากคนของทา นอยา งตง้ั ใจ โดยมชี ายหนมุ มองตามอยูเ ชน กัน กวนิ ภพ เรม่ิ เลา เรือ่ งท้งั หมดใหหมอมยาใหญฟ งอยา งละเอียด ต้ังแตประสบอบุ ตั ิเหตุ พรอ มกบั มารดา จนหลดุ เขาไปทเี่ รือนพระยาราชภกั ดี ไดร ับความชวยเหลอื เยยี วยาทั้งรา งกาย และจิตใจ จนเกิดเปนความรักข้นึ กบั บวั และโศกนาฏกรรมท่ที าํ ใหตอ งพลัดพรากจากกนั จน

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๕๓ คร้ังลาสุดทีป่ ระสบอุบัติเหตุ กต็ ามไปอยใู นความฝน และไดชวยหญิงสาวเอาไว ทาํ ใหบ วั มาอยู ทน่ี ี่ ทา นหญิงโสภเี พ็ญ ฟง อยางเงียบๆ พรอ มนกึ ยอนตาม ตอนท่ีตนเองไปเจอหลานบริเวณที่ เกดิ อุบัตเิ หตุ หลังจากทหี่ ายไปหนง่ึ ป แผลฟกช้ําจากการโดนรุมทํารา ย แผลจากรอยดาบ และ รองรอยจากการโดนหวาย เปน พยานยนื ยันทไี่ มม เี สียง “ยา อยากเห็นแหวนวงนนั้ เปนวงเดยี วกบั แหวนแตง งานของแมช ายใชร ึเปลาลูก” หมอม ยาใหญเอย ถามข้ึน ชายหนมุ พยักหนา ชา ๆ เขาเห็นมาแลวกบั ตา วนั ท่ีบัวหายไปจากเกาะ ดาว เอาสมบตั ขิ องบวั ทที่ ิ้งไวมาใหด ู “ราชภักดีเหรอ ยา คนุ ๆ อยางไรบอกไมถ กู ” หมอ มยา เอย เสียงแผวเบาเหมอื นรําพึงกับ ตวั เอง OOOOOOOOOO เวลาสาย ทีว่ ังขาวบริเวณหอ งรบั รองแขก ทานหญิงพรรณเพ็ญแข กาํ ลังเสวยนาํ้ ชาอยกู บั พระองคเจาบวรวิสุทธ์ิ พระปตุลาของคณุ ชายกวินภพอยางทรงสาํ ราญ เพียงไมนานก็มีเสยี งอ้ือ อึงอยทู ี่หนาวงั โดยมสี วยบา วรบั ใช เขามาทูลใหทราบถงึ เหตุการณดานนอก “ทา นหญงิ ขอรับ ชายมีเร่อื งดว นมาทูล” คุณชายอติรจุ หนา ตน่ื เขา มาหา พรอมสายตาก็ เหลอื บไปเห็นเสด็จปูอยูท่ีนี่ดว ยอยางผิดความคาดหมาย “มีอะไรรึชาย” พระองคเ จา บวรวสิ ุทธ์ิ ตรสั ถามหลานชาย ท่ปี กตจิ ะไมท ําตวั เรง รอนเชน นี้ “คนของเกลากระหมอม รายงานวา ชายภพ ประสบอุบัตเิ หตุฝา พระบาท” อตริ ุจทลู เสด็จ ปู อยา งมิอาจหลกี เล่ยี งได “อะไรนะ” พระองคเ จาบวรวสิ ทุ ธ์ิ ตรัสขน้ึ เสยี งดังอยางทรงตกพระทัย

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๕๔ “คนของเกลา กระหมอม แจงเขา มาเมอ่ื คืน ประเด๋ยี วคงเปน ขา วดัง เกลา กระหมอ มมภี าพ เหตกุ ารณด ว ยฝาพระบาท” ชายรุจ รบี เปดโทรศพั ท เอาภาพอุบัตเิ หตุใหเ สด็จดู ขณะทที่ าน หญงิ พรรณเพ็ญแข น่ังกรีดน้วิ ด่ืมชาอยอู ยางเงยี บๆ “เอาอยางไรดหี มอม รบี ไปท่ีเกดิ เหตุดหี รือไม” เสด็จ เห็นทา นหญงิ เงียบไป จงึ ไดต รสั ถาม ขึ้น “ทรงมิตองกังวลพระทัยไปเพคะ หมอ มฉนั ทลู เชิญเสดจ็ มาในคราน้ี กด็ วยเรื่องนี้แหละ เพคะ” ทานหญงิ มองทหี่ นาของชายรจุ อยางนิ่งเฉย ไมม อี าการวาชอบหรอื ไมชอบ “ชายภพ โดนลอบทํารา ยมาแลวหลายครงั้ อตริ จุ ครัง้ นย้ี า จะใหโ อกาสเปนครง้ั สุดทาย แลว นะ หากวา ยงั มเี รอื่ งแบบน้อี กี ยา จะไมย อมแบบนแ้ี นๆ” เอย จบ ทานหญงิ ก็ทูลพระองคเ จา บวรวสิ ทุ ธ์ิ ถงึ เหตกุ ารณท ้งั หมด โดยท่มี ีคณุ ชายรจุ น่ังหนาซีดเผอื ดอยูเชนน้ัน “หมอมยาทรงตรสั อะไร ชายไมรูเรอื่ ง” ชายหนุม ยังยืนกรานวาตนเอง ไมเ คยไดทําอยา ง ทกี่ ลาวหา “ชายรุจ ยา มหี ลกั ฐานทกุ อยา ง แมแตคลิปเสียงท่เี ราบงการเร่ืองน้ี ครั้งน้ยี า ตอ งทูลเชญิ เสดจ็ มาใหรับรู เพือ่ ไมใหสกุลตอ งแปดเปอ นเส่ือมเสีย แตห ากชายยงั ด้ือดึง ยาคงตอ งแจงความ กับตํารวจ” ทานหญิงพรรณเพ็ญแข เอยขน้ึ น้ําเสียงไมเ มตตาอีกแลว โดยทพ่ี ระองคเจา บวร วสิ ุทธ์ิ กท็ รงกร้วิ เมือ่ ไดทราบเร่อื ง “คลปิ เสียง” อตริ ุจ หนั ขวบั ไปมองคนสนิท ทมี่ รี อยยิม้ ประหลาดหากแตเขาคุนเคย ดว ย สายตาตกตะลึง “เอก ชายภพบอกวากลับมาไดแ ลว ” ทานหญงิ พรรณเพญ็ แข เอย ขน้ึ อีกคร้ัง สายตามอง ไปที่อดตี คนสนทิ ของอติรจุ ที่หลานชายของทา นใหแฝงตวั เขา ไป “ชายรุจ หยดุ เสยี ที” พระองคเจาบวรวิสทุ ธติ์ รัสขน้ึ เสยี งเขมหาก แตมคี วามผิดหวงั ใน นาํ้ เสยี ง “หมอมแข ฉนั ขอบใจมากนะที่ยงั เมตตาชายรจุ ไมถึงกบั ตองขนึ้ โรงขนึ้ ศาล” เสด็จเอย อีก ครัง้ ขณะมองที่หนาหลานชายอยางผิดหวัง

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๕๕ “หมอ มฉันคงชวยชายรจุ ไดเ ต็มท่เี ทา นี้เพคะ เพราะขอชายภพไว แตห ากมคี ร้งั หนาอกี หมอมฉนั คงจะชวยลาํ บาก” ทานหญิงเอยข้ึน ดวยความรูส กึ ตามนนั้ จรงิ ๆ แตห ากวา มาแตะตอง หลานเธออกี ไมใ ชชายภพหรอกทีจ่ ะจัดการ “ชายรจุ ปูคงใหชายทํางานท่บี ริษทั อกี ไมไ ด หลงั จากนี้ไปทบทวนตวั เองดู วา ตองโหดแค ไหน ถึงใจดําขนาดคิดฆา พน่ี องตัวเองได” พระองคเ จาบวรวิสทุ ธิ์ ตรัสขนึ้ พรอ มเสด็จออกจากทีป่ ระทับ ไมแมแ ตจ ะเหลียวมอง หลานชาย ขณะที่ชายรุจยงั กมหนา มือทั้งสองขางกําอยูขางกายแนน คอยๆกา วตามเสด็จ ออกไป แตก ารกระทาํ คร้งั น้ี ไมสามารถเล็ดลอดสายตาของเอกไปได OOOOOOOOOO รา งเลก็ บัดนม้ี ีทา ทางคลอ งแคลวนัก หลงั จากทฝ่ี กชงชาไดเพียงไมนาน กเ็ รยี นรไู ดอ ยาง รวดเรว็ จนผทู ี่มองดูอยู ถึงกบั ขบขันเพราะหญิงสาวแยง งานคนอื่นทาํ เสียหมด ทั้งชวยชง และ ชว ยออกไปเสริ ฟ อยา งกระตือรอื รน “ชาย อาทติ ยหนาจะมเี ทศกาลชงชาของไร ยาอยากใหหนบู ัวมาโชวดวย เผ่ือวาจะไดหดั พบปะผคู นบา ง” ทา นหญงิ โสภเี พ็ญเอยข้นึ “จะดเี หรอขอรับหมอ มยา ชายไมอยากใหค นเหน็ บวั เยอะ” เสียงขรึมเอย ออกมาพรอ มค้วิ ขมวดเขม “ชายจะหวงนอ งไปถึงไหน ใหน องไดพบปะผูคนบา ง” ทานหญิงตอบกลับเสียงเขม พรอม ตีที่แขนของหลานชาย “ทางน้ันจะเปน อยางไรบางไมร ”ู ทานหญงิ เอย ขนึ้ เสียงไมด งั นักอยางเปนกังวล “ชายจะถอื วา ชายใหโอกาสแลวตามท่หี มอมยา ทรงขอ แตห ากครานี้ไมหยุดอกี ชายคง ตองกาํ จัดถึงราก” ชายหนุมเอย ข้ึนนํา้ เสียงเรียบเฉย แตห ากแววตาแข็งกรา วนกั จนหมอมยา ใหญม สี ีพระพักตไมส ูดี แตก ็พยักตอบอยา งเขาใจ

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๕๖ OOOOOOOOOO บริเวณรมิ ระเบียงกวา ง ที่เรอื นไมหลังใหญ หลังจากทรี่ ับสํารบั เย็นแลว หญงิ สาวรางเล็ก ในชดุ ไทยผา คาดอกและผาถงุ มผี าผนื บางคลุมกายอยู ขณะนี้กําลงั น่งั รอ ยพวงมาลยั เพอื่ นําไป ถวายพระ โดยมชี ายหนมุ นอนอยทู ่ีตักอยา งคุนเคย พรอ มหนั หนา มองไปยังไรช าแววตาเหมอ ลอยจนหญิงสาวรสู กึ ไมสบายใจ “คณุ ภพมเี รือ่ งไมสบายใจหรอื เจา คะ” เสยี งหวานเอย ถามอยา งแผว เบา “ไมม ีอะไรหรอก ดูไรชาแลว เพลนิ ดีนะ ” เสยี งไมดงั นกั เอยขนึ้ พรอมมองท่ใี บหนาเล็ก ขณะทมี่ อื ใหญ ก็จบั มอื ท่ีถือดอกมะลิ ขึน้ มาหอมอยา งเคยชิน “บวั ชอบทน่ี ร่ี ึเปลา” ชายหนมุ เอย ถามขน้ึ อกี ครงั้ ขณะท่มี อื ยังเกาะกุมมอื เลก็ อยู “บวั อยูไดทุกที่ทีม่ ีคณุ พีเ่ จาคะ” เสยี งไมด งั นักของหญิงสาวเอยขนึ้ พรอมหนา ทีแ่ ดงระเรอ่ื อยา งนา รัก จนชายหนมุ เผลอยมิ้ ออกมา R R R R R R .. ไมนาน เสยี งโทรศพั ทมอื ถือของชายหนมุ กด็ งั ข้ึน สายตาเหลือบมองท่โี ทรศพั ทเล็กนอ ย กอ นจะย้มิ ใหห ญิงสาว แลว ลกุ ขนึ้ จากตักนม่ิ กมลงหอมทแ่ี กม ใสท่ีมองจองอยอู ยา งรวดเรว็ ไม นานก็เดินหายไปภายในเรือน ปลอยใหห ญิงสาวน่งั หนาแดงอยเู ชน นนั้ “ขอรับหมอมยา” เสียงเขม ขรมึ เอยขน้ึ ขณะท่เี ขามาภายในหอ งทํางานของหมอมยาใหญ พรอมเปด เสียงสนทนาใหไ ดย ินดวยกัน “เรยี บรอ ยไปอกี ขนั้ นะชาย ชายแนใจเหรอวาใช” เสยี งเครียด ตอบกลับมาอยางไมส บาย ใจนกั “แนใจขอรับหมอมยา รอดูไปแลว กนั เดีย๋ วตวั การใหญต องออกโรง” สายตาของชายหนุม ดูนา กลัวในขณะท่ีพูด โดยที่ดา นขา ง มสี ายตาของหมอมยา ใหญ เฝาดอู ยูเครง เครยี ด “ยาไมอ ยากคดิ เลยวา จะเกดิ เร่อื งแบบน้ขี ึน้ ” ทา นหญงิ พรรณเพ็ญแข เอย เหมือนราํ พึง ผา นทางโทรศพั ท ในคราแรกทีจ่ ดั การกับชายรุจ ทานคดิ วา มีเพยี งแคค วามอจิ ฉารษิ ยาเทา น้ัน

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๕๗ แตไ มใ ชเลย มนั เปนเรอื่ งของเบือ้ งหลังอีกชั้น เวลาน้หี ลานชายของทาน เพยี งแคแหยรังแตนเพอ่ื เปด ประตูรบั ศัตรูเทา น้ัน ไมน านตองมีเรื่องใหญอยา งท่ไี มเคยมีเกดิ ข้ึนแนๆ “หมอมยา รบั สง่ั ใหเ อกออกมาหรอื ยงั ขอรับ” ชายหนุม ถามข้ึน “ใหออกมาแลวลูก ทาํ ไมไมเ อาเอกไวกอ นละ จะไดร วู า ทางนั้นจะทาํ อะไร” เสยี งหมอ มยา ถามอยางเปนหวง “ไมไดข อรบั ไมง้นั จะมคี นสงสัยเรื่องขา วรัว่ อกี อยา งชายมเี รอื่ งท่ตี อ งจดั การ มีเอกเทา นั้น ทีท่ ําได” ชายหนุม ยิ้มที่มุมปากอยางนากลัว “แลวทางนน้ั เปนอยา งไรลกู เร่ืองหนบู ัวเรียบรอยรเึ ปลา เมอ่ื ไหรจ ะกลบั ” ทานหญิงถาม ข้ึนอีกครั้งขณะท่ีมเี สียงสอดแทรกจากพส่ี าวมาอยางรวดเรว็ “อีกนานจะ อาทติ ยหนามเี ทศกาลชงชา ฉันวาจะเปดตวั บุตรบญุ ธรรม หลอนไมมาร”ึ ทานหญิงโสภเี พญ็ เอยถามนอ งสาวอยางเยา แหย “ไมไ ดนะคุณพ่ี บัวเปนเดก็ ที่บา นนอ ง หากคุณพี่ไมปลอ ยใหมา นอ งจะจบั แตงงานใหร ู แลวรรู อดเลย ยงั ไงเสียก็ตอ งมาอยูกับสามี” ทานหญิงเยา พส่ี าวกลับ โดยมีหลานชายน่งั ขบขัน อยใู กลๆ เหมือนจะบอกวายงั ไงก็ได เพราะผลประโยชน ตกอยทู ี่เขาอยูดี หากแตต นเองกม็ ีแผน ทรี วบรัดกวา น้นั รออยแู ลวดว ย “น่หี ญิง พีอ่ ยากเหน็ แหวนวงนั้น พลอยแดงลอมเพชรนะ ” ทา นหญิงโสภีเพ็ญเอย ขึ้นเสียง เปลีย่ นจากบรรยากาศเมอื่ สักครทู ันที “เดยี๋ วนองเอาไปดว ยคะ ฝากชายบอกหนบู วั ดวยนะ วายา จะเปด เซฟเอาแหวนออกมา” หมอมยาเอย ขนึ้ กบั หลานชาย “ไดขอรบั หมอมยา แตเอาไปดกู นั สององคนะกระหมอม อยา เอามาใกลบ วั ” กวินภพเอย ขนึ้ เสยี งเขม “พรุงนี้ชายจะไมอ ยนู ะกระหมอม ตอ งไปจัดการบางอยางสักหนอ ย ชายฝากบวั ใหหมอม ยาทง้ั สองทรงดแู ลดวย” หลานชายของทา นเอยขน้ึ สหี นา เรยี บเฉย หมอมยา ใหญพ ยักศรี ษะให อยา งเขา ใจ กอนท่ีชายหนมุ จะวางหูโทรศัพท แลว เดินออกไปจากหองไป

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๕๘ “เขมเหรอ เอกมารยึ งั ” เสยี งผเู ปนนายดังขน้ึ ผา นทางโทรศพั ท “มาแลวครับนาย ทางนเ้ี ตรียมเรยี บรอ ยพรอมเดินทางครับ” เสียงเขม คนสนิทดงั ข้ึน หลังจากทเ่ี อาออกจากบา นรา งหลงั เกา เขม กับลกู นอ งกเ็ อาเหลานกั ฆา ไปทีก่ รุงเทพฯ ใหล ูกนอง เกา ท่เี ปนตํารวจไวใจได นาํ ไปดําเนินการตออยางเงียบๆ สวนตนเองกม็ าหานอ งชาย เพื่อจดั การ กบั แผนการขั้นสดุ ทาย “ดี พรงุ นใ้ี หเ ตรียมเครือ่ งไดเลย ตอนเย็นเจอกนั ” เสียงเรยี บนิง่ เอย ข้ึนอีกครัง้ กอ นจะเดนิ ออกไปหาหญิงสาวรา งเลก็ ทย่ี งั นงั่ รอยมาลยั อยทู ่ีระเบียง OOOOOOOOOO รา งสูงใหญเ ดนิ ไปทห่ี ญงิ สาวอยางเงยี บกรบิ แลว คอยๆ สอดศรี ษะของตนเองเขาไปอยาง ชา ๆ หญงิ สาวของเขายงั เปน เชน เดิม ยามเมอื่ ทาํ ส่งิ ใดก็มกั จะมสี มาธิมากจนไมสนใจส่ิงอื่น “คุณพี่” เสยี งแผว เบาเอยข้นึ พรอมสะดงุ เลก็ นอยอยา งตกใจ “พรุงนพี้ จี่ ะไมอยนู ะ ตองไปตางประเทศสกั สามสี่วัน” เสียงทมุ ตํ่าเอย ขน้ึ ขณะที่จบั มือ เล็กขึน้ มาหอมอยางเคยชนิ “อนั ตรายหรอื ไมเจาคะ” หญิงสาวเอยถามข้ึน พรอ มตากลมโต จองหนาชายหนุม อยาง หวาดระแวง “คร้ังนไี้ ม บัวอยทู น่ี ฝ่ี กฝนการชงชาใหด ี กลบั มาชวงเทศกาล พจ่ี ะมาชมิ ฝมอื ชงชาของมอื เลก็ ๆ นน้ี ะ” ชายหนุม เอยขนึ้ พรอ มย้มิ บางๆ มอื อกี ขา งเอ้อื มไปที่ดานหลงั ของรางเลก็ ๆ นน้ั แลวยกตวั ข้นึ ขณะทหี่ ลังของหญิงสาวกก็ มตามแรงมือของชายหนมุ มิไดใชกาํ ลังใดๆ เพยี งแคส ัมผสั เพื่อใหก มตามเทาน้ัน รมิ ฝป ากของทั้งสอง ก็เคล่ือนตวั มารบั ไออนุ ของกนั และกนั แตห ากไม นานนกั ชายหนมุ จงึ ลุกขึ้นอยา งเชือ่ งชา มือคอยจับจงู มอื เล็กใหเ ดินตามอยูไมหา ง จนมาถึงที่

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๕๙ หนาหองนอนของหญงิ สาว บัดนีแ้ กมของบัวนั้นแดงระเรอ่ื ขึน้ อยางมิรจู ะทําเชนไร เม่อื คณุ พข่ี อง เธอปด ประตหู องแลวจงู มานัง่ ท่ีเตยี งนอนอยางนุม ละมุน “พี่ขอโทษทไี่ มไดบ อกบวั กอ นเรือ่ งเมือ่ วาน ทําใหบวั ตองกงั วลใจ” ชายหนุมเอย ขนึ้ ขณะท่ี ริมฝป ากกว็ นอยทู แ่ี กมนวลใส “บวั กลวั มากเจา คะ หากวาคณุ พ่เี ปน อันใดไป” น้าํ ตาหยดนอ ยๆ เรม่ิ เออ ข้นึ มาทด่ี วงตา อกี ครัง้ อยางหามไมอ ยู “ชูว ๆๆๆ” เงยี บซะนะ พไ่ี มเปน ไร เสยี งปลอบประโลมของชายรางสูงใหญ พรอ มแขนที่เขา มาสวมกอดรางเลก็ ไวแกวง ไปมาเหมือนเหก ลอมเด็กเล็กๆ ทําใหเ สยี งสะอ้นื เริ่มเบา ทงั้ คูนอน กอดปลอบกนั อยูเชน น้ันเนนิ่ นาน จนกลางดกึ หญงิ สาวรูสึกตัว ใบหนาทซี่ กุ อกอุน อยกู เ็ งยมอง ชายหนุมอนั เปนที่รัก บัดนล้ี มหายใจสมา่ํ เสมอแลว “บวั รกั คณุ พี่นะเจา คะ” เสียงแผวเบา รอดออกมาจากหญิงสาวรา งเล็ก ที่นอนซุกอยขู างๆ หนาเล็กคอยๆ ขยบั จมุ พิตที่ริมฝปากคนที่อยขู างๆ อยางเชือ่ งชากลา ๆ กลัวๆ ไมรูเลยวา ไดแหย เสอื ที่หลบั อยูเสียแลว มอื ใหญโ อบรา งเลก็ เขา มาหาจนกระชับแนน แทบจะกลืนเปนเนอื้ เดียวกันพรอ มพลิกตวั ใชขอศอกดนั ไว ไมใ หหญิงสาวรับนํา้ หนกั มากเกินไป ขณะที่ รมิ ฝป ากของรางใหญโ นม เขามา หาอกี ครง้ั อยา งหามตัวเองไมอยู ครงั้ น้ีไมเหมอื นคร้ังไหนๆ ไมแผวเบาอยางท่เี คย แตกลับอุน รอนยิง่ นกั มอื ใหญขา งหนง่ึ เอื้อมไปลูบท่ตี นขาขาวภายใตผ านงุ ผืนบาง สลับกับมืออีกขางท่ี คอ ยๆ ปลดผา ท่คี าดอกออกอยา งงายดาย แตห ากยงั คลมุ ปด อยเู ชนน้ันมิไดดงึ ออก ทกุ อยา ง เปนไปดวยความชาํ นาญมไิ ดร วดเร็วเรง รบี หากแตม ือทงั้ สองขางน้นั รอ นยง่ิ นกั อีกทง้ั รมิ ฝปากท่ี รมุ รอ นกวา มากสมั ผสั ไปที่ใดหญิงสาวกแ็ ทบหลอมละลาย “คณุ พี่” เสียงแหบพรา ดังขึ้น ขณะท่ีใบหนา ของชายหนุมเรมิ่ ลดต่ําลงมาหาอกอุน จนตอง ชะงกั มือที่จับขาเรียบล่ืนคอ ยๆ ปลอ ยออกแลว ดงึ ผา นุง ที่ถูกเปดขึ้นจนไมเรยี บรอ ย ใหก ลับมา เรยี บรอยเชนเดิม ใบหนา ทอี่ ยบู นอกอิ่มเงยข้ึนมาชาๆ พรอมสดู หายใจเขาปอดลกึ หากแตหาง ตาคม มองที่รอยแดงบริเวณเนนิ หนา อกดา นบนอยา งพึงพอใจ

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๖๐ “พี่จะทนไดน านแคไ หนกันนะ” ชายหนมุ เอย ขนึ้ เสยี งแหบพรา ขณะท่หี ญงิ สาวยมิ้ แผว เบา พรอมสองมือเลก็ โอบไวร อบคอชายหนมุ ใชแ รงเล็กนอ ยเพอื่ ใหใบหนา น้นั โนมลงมาหา ตนเอง รมิ ฝปากบางพรมหอมทแี่ กมทั้งสองขา ง ระหวา งกลางควิ้ เขม จมูกทโี่ ดงเปน สัน จนเล่ือน ลงมาถงึ ทีร่ ิมฝปากอบอุนนั้น แลว กอดใบหนา ชายหนมุ มาแนบที่อกอ่ิม ซึ่งยงั มผี า แถบบาง ปกปดอยูไ มเรยี บรอ ยนกั จนผวิ เน้ือสมั ผัสกนั อยูเ น่ินนาน รอยยิ้มบางอยา ง ปรากฏทใ่ี บหนาของชายหนมุ แบบท่หี ญงิ สาวไมม วี นั ไดเ ห็น จริงๆ เขา เพียงตองการใหห ญงิ สาวเคยชนิ กับการสัมผสั เทา น้นั ไมไดตงั้ ใจจะลกุ ล้าํ ถึงขนาดนี้ แตเมื่อเห็น รา งเลก็ ส่ันสะทา น ตัวเขาเองกแ็ ทบหามใจเอาไวไมอยู ไปตางประเทศคร้ังน้ีอาจจะนานกวา ท่ีคดิ เขาตองทําบางสิ่ง เพอื่ มิใหหญิงสาวชายตาผใู ด การฝง เมลด็ พันธนั้นงา ย แตการทําใหถ วิลหาสิ ยากนกั ทีส่ ําคญั เขาไมไดต องการแคก ารหมนั้ หมาย “พีไ่ มอ ยหู า มอยหู า งจากหมอมยาเดด็ ขาด บัวเขา ใจรึเปลา ” ชายหนมุ เงยหนาข้ึนมามอง สบตา มอื ลบู ท่แี กมใสเบาๆ อยา งหวงแหนนกั “บัวจะทาํ ตามทค่ี ณุ พ่ีบอกเจาคะ ” หญงิ สาวรับคําอยา งเขินอาย ก่คี รงั้ แลว ท่ีคุณพีไ่ ม ถนอมบวั เลย ยิ่งนานวันยิง่ ผิดคําพดู “ใครมาหาเดือดรอนแคไหนก็หามออกไป หากไมมหี มอมยาบัวเขา ใจใชร เึ ปลา” ใบหนา อยูใกลก ันจนรูส ึกได ถงึ ความอุนรอนของลมหายใจ หญิงสาวพยักหนา ตามอยางเขาใจ ชายหนุมคอยๆ จับไหลบ อบบางของหญงิ สาวใหลกุ ข้นึ นง่ั บนเตยี ง โดยมอื เลก็ ยงั จบั ท่ี ผาแถบพนั อกไมเ รียบรอ ยเพ่ือกนั หลุดรว งลงมา เพยี งไมน านมือของชายหนุมก็จบั ทเี่ รือนผมยาว ใหไปอยทู ี่ดา นหลังเกลี่ยเสนผมเบาๆ แลว ทัดหูเอาไว มอื เออ้ื มมาจบั ที่ผาคาดอกเรม่ิ สวมใสให อยางชํานาญ เพราะเคยเห็นทีห่ ญิงสาวทาํ มากอน ไมร ูก ีค่ รั้งตอ กคี่ ร้ังตง้ั แตเ ลก็ จนโตเปนสาว บัดนมี้ อื เลก็ เขนิ อายจนไมร ูจกั เอาไปวางไวท ี่ใด คุณพี่ของเธอนิ่งมาก ขณะทสี่ วมใสผ า คาดอกให เหมือนวาเธอเปน เดก็ ๆ ยงิ่ ยามทค่ี ณุ พเี่ ธอกางผาออกเพ่อื ใหค าดไดอ ยางเปนระเบยี บ อกอิม่ กเ็ ผยออกมาใหเห็นจนรา งเลก็ สน่ั สะทาน แตคณุ พกี่ น็ ิ่งเกนิ กวาทบ่ี วั จะปด ปอ ง ทาํ ไดเพยี ง นั่งเงียบกม หนา อยเู ชน นน้ั

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๖๑ พอสวมผา คาดเสร็จ รางใหญก ล็ กุ เดนิ ไปท่โี ตะ เคร่ืองแปง เมือ่ กลับมาถงึ ก็จับหญิงสาวนงั่ หนั หลัง บรรจงหวผี มใหอ ยางนุมนวลแผว เบานกั ความรสู กึ อนุ วาบในหวั ใจ ทาํ ใหห ญิงสาว น้ําตาซมึ ออกมา คุณพชี่ า งดีกับเธอเหลือเกิน ขณะท่กี ม หนากลน้ั สะอื้น รมิ ฝปากอุนก็บรรจงจูบ ลงที่แผนหลงั จนหญิงสาวตองหันหนากลับมา กอดชายทเี่ ปนทร่ี ักเอาไวแ นน “คณุ พ่ีรีบกลบั มานะเจา คะ บัวจกั เชื่อฟงคาํ สง่ั แลรอคณุ พ่อี ยูท ่ีน่ี” ใบหนา เลก็ ซกุ เขา ทีร่ า ง ใหญ จนคนถูกกอดตอ งลบู หลงั อยา งปลอบประโลม “พีจ่ ะรีบกลับมา” เสียงทมุ ตํา่ เอยข้นึ มใิ ชเพยี งเขาทําใหหญงิ สาวท่ีอยูในออมกอด รกั จน ไมอ าจเปลย่ี นแปลงได แตห ากตัวเขาเองก็เปน เชนน้ันเหมอื นกนั OOOOOOOOOO ในยามเชา เวลานหี้ มอกลงจดั อากาศเย็นสบายนกั หญงิ สาวลุกข้นึ มองไปรอบๆ ขณะน้ี อีกดานของทนี่ อนวางเปลา คณุ พ่ขี องเธอไปแลว บวั ลูบบริเวณทเ่ี คยมีชายรา งใหญอยู บัดน้ีท่ี นอนเยน็ ไมอ บอนุ แสดงวาคณุ พี่ของเธอออกไปนานแลว จงึ ลุกขน้ึ เพอื่ ทํางานในยามเชาเหมือน เชน ทกุ วนั วนั นห้ี มอ มยาใหญ รบั ส่งั วาหมอ มยา จะเสดจ็ นาจะมาถึงชวงบาย เพราะมาเคร่ืองชว งเชา สวนคุณภพ ทานใหค นไปสง ข้ึนเครือ่ งต้งั แตเชาตรู เพือ่ ใหม เี วลาไปเตรยี มตัวเดนิ ทาง วันน้เี ปน ดังเชน ทุกวนั ทจ่ี ะพเิ ศษหนอยคือหญงิ สาวใหคนทีไ่ ปตลาด เตรียมของตามที่ส่งั มามากกวาเดมิ เพ่ือทาํ สํารบั ตอ นรบั หมอ มยา ที่ไรช า ขณะทหี่ ญิงสาวกาํ ลงั สนุกอยู ก็มคี นงานมากมายเขา มาบริเวณทีห่ มอมยาใหญ บอกวา จะเตรียมไวจ ดั งาน แตหากทานมยิ อมใหห ญงิ สาวเขา ไปใกลบ ริเวณท่ีมีคนงานนัก ทา น คอยนง่ั อยดู า นขาง สอนวธิ ีชงชา และขน้ั ตอนตางๆ ในการทาํ ไรชา อยูไมห าง จนหญงิ สาวตอง อมย้มิ ออกมา ยา หลานชางเหมอื นกนั ยิง่ นัก

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๖๒ “บัวลองชมิ ถว ยนด้ี ูสิ เปน ชาท่ยี าคดิ วธิ ีอบใหม สีจะยงั เขียวสดอยู เหมือนชาเขียวแบบ ญีป่ ุน กลิน่ หอมตดิ ขมนดิ ๆ เหมาะกับขนมไทยของบัวเชียว” หมอมยา ใหญเอยข้ึน พรอ มมองท่ี รอยแดงทีเ่ นนิ อก ใกลลําคอ เหน็ ไดชดั ในเส้อื พ้ืนบานทเี่ ปน คอวี จนทานตอ งสา ยหนาอยางนึก สงสาร ‘ตวั เล็กยังเดก็ เพยี งแคน ้ี กลบั โดนหลานชายวัยเกือบสามสบิ ของทา นขมเหงเสียแลว’ ทานหญงิ โสภีเพญ็ ราํ พึงกับตวั เอง เมือ่ เห็นวาเวลาย่ํารงุ ชายหนุม ออกมาจากหองของ หญิงสาว พรอมบอกวา จะรับผิดชอบทกุ อยา ง ทา นจะทาํ เชนใดได นอกจากสายหนาอยางระอา หลานชาย เย็นนีค้ งตอ งปรกึ ษากบั หญิงแขอกี ครง้ั วา จะจดั การเชน ไร “หนบู ัวสบายตวั ดีอยูร เึ ปลาลกู ” หมอ มยา ใหญถามข้ึนอยางนึกเปน หว ง “บวั สบายดีเพคะ” หญงิ สาวตอบกลบั มาพรอมรอยยิ้มใสซือ่ มิรูเลยวาเกดิ อนั ใดข้นึ กับ ตัวเอง

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๖๓ ตอนที่ 24 : มืดมดิ บนโตะอาหารภายในเรอื นไมหลงั ใหญทไี่ รชา เกดิ บรรยากาศแปลกๆ ท่ีบวั กม็ ิรวู า เร่อื งอัน ใด หมอมยาท้งั สอง เหมือนจกั กระซิบกระซาบไปพลาง ถอนใจไปพลางพรอมสายหนาอยาง สงสาร อาหารท่ีหญิงสาวบรรจงทาํ ให บัดนี้มิพรองเลยเปนทน่ี าประหลาดใจยิ่งนกั “เร่ืองนี้ คงตอ งปลอ ยเลยตามเลยละคะคณุ พ่ี” ทา นหญิงพรรณเพญ็ แข ตรัสข้นึ เสียงไมด งั นกั “ก็คงตองอยางนน้ั ทําไงไดละ ขาวก็สกุ เสยี แลว หากออกรวงมาจะย่ิงนากังวล คงตอ งรบี แลวละ” หมอ มยาใหญเอยขน้ึ พลางมองหนาหญงิ สาวนา สงสาร ทีบ่ ัดนีห้ ันซา ยทขี วาทีอยู เชน นนั้ มกิ ลาถามสง่ิ ใด “เออ วา แตหลอนไดเ อาแหวนวงทว่ี ามารึเปลา ” หมอ มยา ใหญ หันไปถามทานหญิงอยาง นึกขนึ้ มาได “เอามาเพคะ เด๋ียวพีห่ ญงิ รออยทู ี่นกี่ อน นองจะไปเอามาใหด ”ู ทา นหญงิ หันไปตรัสกับ พีส่ าว ทพ่ี ยกั หนา ใหเ บาๆ “หนูบัว ชายภพบอกแลวใชรเึ ปลาลูกวา หมอมยา จะเปดเซฟเอาแหวนออกมา” หมอมยา ใหญต รสั ถามขณะทรี่ อนอ งสาวเขาไปเอาแหวน “บอกแลว เพคะ คณุ ภพสง่ั ใหบัวออกหางๆ ดวยเพคะ” หญิงสาวเอยขน้ึ พรอ มใบหนาทม่ี ี รอยยม้ิ บางๆอยา งนกึ ขนั คณุ พี่ของเธอ “ไมต อ งไปไหนหรอก ยา อยากถามอะไรนดิ หนอยดวยลกู บัวรใู ชรเึ ปลา วา มันนา เหลอื เช่อื ” หมอ มยา ใหญ ยังทรงประหลาดใจกบั เหตกุ ารณท งั้ หมด แมน วา ไดย นิ จากชายภพผู เปนหลานมาบางแลว แตห ากไดยินจากหญงิ สาวอกี ครง้ั คงจะดกี วา คดิ ไดเ พียงไมน าน ทาน หญงิ พรรณเพ็ญแข กเ็ สด็จกลบั มา พรอ มแหวนพลอยแดงลอมเพชรวงใหญในมอื “ใชจรงิ ๆ ดว ย ฉนั จําไดแ มน เชยี วละ เปน วงที่เสด็จของหลอ นประทานใหท า นชายเปน แหวนแตงงาน” หมอ มยาใหญ หยบิ แหวนมาดู พรอ มสํารวจภายในเรือนแหวนเพ่ือหารอยสลัก

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๖๔ “ออกจะเกา กวาเดมิ มาก เหมอื นของเกา เลยเพคะ” ทา นหญงิ พรรณเพญ็ แขเอยขน้ึ “บวั ไดม านานหรอื ยังลกู สมัยไหน” หมอมยาใหญถามหญงิ สาว “บัวไดม าตอนท่ีคณุ แมท านสิ้นเพคะ หากแตป ระวตั ินั้นบวั กม็ ทิ ราบได จําไดเพยี งในครง้ั หนึง่ คุณพเี่ คยจมน้าํ แลเจา คณุ พอ พระยาราชภักดใี นภพน้นั ไดช วยเหลือไว มอบแหวนให แต หากบัวเพิ่งทราบเม่ือมาทน่ี เ่ี พคะ สว นตอนที่บวั ไดร ับแหวนมาจากคุณแมห ลังจากทานสน้ิ เปน เพลาทีบ่ ัวถวายงานผชู วยกาํ กบั เครอื่ งใหญในโรงวเิ สทตน มพี ระเครอื่ งตน เปน เจา ฟา บญุ รอด กอ นบัวจกั ขอพระราชทานอนญุ าตออกมา ทานกําลงั จกั ถกู แตงตงั้ เปนสมเด็จพระศรสี รุ ิเยนท รามาตยเ พคะ” หญิงสาวเอย ตอบออกมาไมดงั นกั กริ ยิ ามารยาทยังเรียบรอ ยงดงามอยเู ชน เดมิ หากแตห มอ มทงั้ สอง กลับหนา ซีดเผอื ด “หมายความวา สาํ รับท่กี ินกนั ทกุ วนั น้ี คือฝมอื ของผทู าํ เครอื่ งใหญในโรงวเิ สทตน เลยร”ึ หมอ มยา ใหญ อทุ านออกมาอยางตกใจมือกมุ ที่อก ‘สํารบั ของเจา นายช้นั สูงสดุ ’ “มไิ ดเ พคะ บวั เปน เพยี งผูช ว ยเทา น้นั ” หญิงสาวยิม้ ให ทา นหญงิ ทง้ั สองมแี ววขีเ้ ลน เล็กนอ ย “บวั รูหรือไม นน่ั มัน สองรอ ยกวา ปเ ลยนะลูก” ทานหญิงพรรณเพ็ญแข เอยออกมาบา ง “บัวมิทราบเจา คะ บวั เพียงดาํ เนินตามส่ิงทค่ี วรจักเปน มอิ าจหลีกเลีย่ งได” หญิงสาวราง เล็กเอยอีกครง้ั พรอมกม หนา ลง เธอคร่ําครวญแลวจกั ไดอนั ใด มสี ิง่ ใดทเ่ี ปลย่ี นแปลงไดบาง ยงั ดที ี่มาทนี่ ี่ มีคนท่รี กั ชีวิต จึงดมู จี ดุ หมายอยูบา ง “ไมตอ งกงั วลนะลกู ดแี ลวเราไดม าอยูด วยกนั ” หมอ มยา ใหญเอย ขึ้น พรอมลบู ท่ศี รี ษะ เลก็ อยา งเมตตา เมอื่ เหน็ วา หญงิ สาวสลดเมอ่ื สักครู “เอาละ เด๋ยี วเราไปกราบพระกันดกี วา บัวรอ ยมาลัยเหมอื นเดิมอยรู เึ ปลา ” ทานหญงิ พรรณเพ็ญแข ตรสั ขน้ึ อยา งเปลยี่ นเรื่อง หญิงสาวจึงเงยหนาข้ึน แลว มรี อยยมิ้ ออกมาได “บัวรอยมาลยั เตรียมไวแ ลว เพคะ เผือ่ วาหมอมยา แปลกที่ จกั ไดบรรทมไดส บายพระทัย ขึ้น” รา งเล็กกลาวจบ กเ็ ดินตัวปลวิ แตหากยงั เงียบและเรยี บรอยนัก ออกไปเอามาลยั ทนั ที เหมอื นเดก็ ๆ จนทา นหญงิ ทง้ั สองแยม ออกมาเชน กัน

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๖๕ เมอ่ื หญงิ ท้ังสามไหวพระสวดมนตเ สร็จจติ ใจก็เบาสบาย บดั นต้ี า งก็แยกยายไปพกั ผอน อากาศภายนอกเยยี บเย็นนัก ลมกพ็ ัดจนผา มานไหว คุณพจี่ ักเปนเชน ไรบางนะ หญิงสาวรา ง เล็ก มองออกไปภายนอก มองดาวทีบ่ ดั นี้มีอยูเ ตม็ ทองฟา เพลาผานไปเนิน่ นานจนรางเลก็ ปด โคมไฟหวั เตยี ง แลคอยๆ ลม ตัวลงนอน โดยไมร ูเลยวาบดั นภ้ี ายนอกมคี นบกุ รุกเขา มาแลว OOOOOOOOOO ทองฟา ในคืนเดอื นมืดชายฉกรรจ สี่หาคน กําลังลอบมองอยภู ายนอกตัวบา นอยางเงียบๆ อยางใจเย็นมาเนิ่นนาน จนบัดนี้ไฟภายในบา นดับหมดแลว “แกสบื มาแนแลวใชร เึ ปลา วาไอภ พมนั บนิ ไปแลว ” เสยี งคนุ เคยเอยข้นึ ไมดงั นกั แตมีแวว แคนใจในน้ําเสยี ง “สืบมาแลวครบั นาย ตอนนี้นาจะอยูบนเครือ่ ง ตอ ใหเปนเทวดามันก็มาไมท ันแน” เพียง แคเ สยี ง กร็ ูวา ผชู ายคนน้ี เหี้ยมโหดดดุ ันเชนเดียวกับนาย “ดี กอู ยากรนู กั ถา มนั เสยี ของรักไปจะเปนยงั ไง” นํ้าเสียงดุดนั ปนห่นื กระหาย หลุดลอด ออกมาอยางปด ไมมดิ รางใหญท ้ังหมดเคลือ่ นตวั อยา งเงยี บกรบิ เหมอื นเงาผี ยอ งเขาไปที่ บรเิ วณหลงั บาน ประตูดานหลังงดั ออกอยา งงายดายนกั แตล ะคนแยกยา ยกระจายกันออกทว่ั บา น หากแตมีเพียงคนเดยี วเทาน้ันท่ีมจี ดุ หมายแนนอน OOOOOOOOOO “คุณพ่ี คุณพี่เจาคะ คุณพ่ีชว ยบวั ดวย.....” เฮือก....รางสงู ใหญ ทน่ี อนพักสายตาอยบู นเครื่องบินสว นตวั ที่เพิ่งพน นา นนาํ้ ของ ประเทศ สะดงุ ลกุ ขึน้ สดุ ตัว เหงอ่ื กาฬแตกซาน พรอ มค้วิ ขมวดเขมมือกาํ แนน จนสน่ั

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๖๖ OOOOOOOOOO ขณะนี้ประตภู ายในหอ งนอนของหญงิ สาวคอ ยๆ แงมออกอยางแผวเบา โดยมเี งารา ง ใหญคอยๆ คบื คลานเขา มาดวยแววตาหน่ื กระหาย บนเตียงหลังใหญสีขาวสะอาดมีหญงิ สาวท่ี เขาหมายปองนักหนา นอนตวั ตรงนงิ่ หายใจสมํา่ เสมอ เน่ินอกจากผา แถบโผลพ น ผา หมแพร ออกมา เพราะหญิงสาวเพยี งคลุม แลว เอาแขนขาวเรียวบางออกมาไวด านนอก มอื ใหญคอยๆ เออื้ มเขาไปจับผาหม ผืนบางออกชา ๆ เสียงหายใจฟด ฟาดคลายสัตวใ หญ หากใครไดย นิ คงรูสกึ กลวั ยิ่งนกั ผาแพรผนื บางแผวเบาถูกดงึ ออกจากรา งหญงิ สาวทีละนอย อก อ่มิ ท่ีกําลังสะพรัง่ เตม็ ที่อยางสาวแรกรุนเรมิ่ โผลออกมาใหเห็น หากแตบดั น้ีรา งเล็กกลับมริ สู ติ เลย เหมอื นวาไดนอนหลับอยอู ยางดาํ ดง่ิ มมิ ีทที า วา จะขยับตวั แมแ ตนอ ย จนคนท่บี ุกรกุ เขา มา เร่ิมไดใ จ R R R R R R...... เสียงโทรศัพทภายในเรือนไทยหลังใหญด ังอยไู มหยดุ แตหากเวลานีไ้ มมแี มเ พยี งสักคนที่ ไดย ินเสยี ง จนหนง่ึ ในผูบุกรกุ เดินมายกหโู ทรศพั ทออกอยางงุนงง บานในเวลานเ้ี งยี บนกั แตเ ขา จาํ ไดวา ตอนที่รออยูด านนอก ยงั มีคนเดนิ อยูภายในบานหลายคนแนๆ หากแตไ มน านก็ออก เดินสํารวจทรัพยส ินในบานตอ /มงึ คิดจกั ทําอนั ใดลกู ก/ู /!!!!!/ ....เสียงประหลาดกึกกอ งนา กลวั อยา งหาท่ีมาไมไดดังขน้ึ ชายหนุมทกี่ ําลงั หน่ื กระหายเตม็ ท่ี หันตาลีตาเหลอื กเพื่อหาทีม่ าของเสียงดวยทา ทลี น ลาน ไมน านก็รูสึกถงึ ความเจบ็ ปวดจากหวาย ที่ฟาดมาทีห่ ลงั จนเกิดรอยของโลหิตไหลออกมา เปน เสน ตามแนว /สารเลวนกั ไออคี นไหนท่มี ันจักมารงั แกลกู กู มึงอยา หวังวาจักไดต ายด/ี /!!!/* “ใคร มึงเปนใคร”

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๖๗ เสยี งตะโกนอยางคนสติขาด ดังออกมาจากปากชายหนุม ท่บี ัดนี้หลังเต็มไปดว ยเลือด /ก/ู /พระยาราชภกั ดี/ /ผทู ่ีตง้ั สัตยส าบานไวว า จักทําใหค วามรกั ของลูกกูสมหวังไมช าติ ภพใดก็ชาติภพหนง่ึ หากมึงมหิ ยดุ การกระทาํ เลวทรามตาํ่ ชา กับลกู กู มงึ กจ็ งไปอยูเปนทาสรับใช กบู ัดเด๋ียวน/้ี /!!!/* เสยี งดงั คํารามอยางนา กลวั พรอ มเงาของคมดาบ ท่กี าํ ลงั จะฟาดฟนลงมาทใ่ี บหนา ทํา ใหชายหนมุ ตองกราบไหว เพ่อื รองขอชีวิตอยางขลาดกลวั มอิ าจหามได ไมเ พยี งแคใ นหองนอน ของหญงิ สาวเทา นั้น หากแตภายนอกเสยี งขา วของลม ระเนระนาดอยางโกลาหล ก็มีใหไดยิน เชน กัน /ไสหัวของมึงไป แลว อยา บังอาจมาแตะตอ งลูกกอู กี / /!!/ สน้ิ เสียงคํารามกองอยางนา กลัว ของพระยาราชภักดี ทาํ ใหชายรางใหญก็กระเสอื ก กระสนคลานออกจากหอ งอยา งไมล ืมหูลมื ตา จนบดั นีเ้ รือนไทยเรมิ่ กลับมาสงบอกี คร้งั ชาย สงู อายรุ า งกายกาํ ยําอยา งนกั รบ เดนิ เขามาหาบุตรสาวอันเปนทีร่ กั พรอ มมือลูบที่ศรี ษะอยา ง เมตตาย่งิ /“บวั ลกู พอ หากพอ จักขออภัยเจา ในเพลา น้จี กั ชาเกนิ ไปหรือไม แมนในคราท่เี ปน พอลกู มอิ าจทําใหเจาสมหวงั ได หากแตในเพลาน้ี พอไดท าํ ตามคําสาบานท่ใี หไ วจ นสาํ เรจ็ แลว มิมี อปุ สรรคอนั ใดจกั แผวพานลกู ไดอ ีก หากแตจงจาํ ไวใหมนั่ วา พอของเจานนั้ รกั เจามากเพยี งใด” / ส้นิ สุดคาํ พูดของพระยาราชภกั ดี รา งใหญกค็ อ ยๆ จางหายพรอมขาทาสบริวารที่ตามมา รับใช ขณะท่มี ือยงั ลบู ศีรษะเลก็ แววตามีรอยย้ิม รางเลก็ ท่ีนอนหลับใหลไมไ ดสติ บดั น้มี นี า้ํ ตา ไหลอยเู ตม็ ทีใ่ บหนาทัง้ ที่หลบั อยเู ชนนัน้ “เจาคุณพอ เจาคุณพอเจา คะ” เสียงไมด ังนัก ลอดออกมาจากริมฝป าก พรอ มรางกาย สะดงุ เฮอื กข้ึนมา บดั นี้ หญิงสาวรอ งไหจ นตวั โยน อยางไมท ราบสาเหตุ รูเพียงในความฝน น้ันมี ทัง้ ความสขุ และเศราเสียใจนกั OOOOOOOOOO

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๖๘ บนเคร่ืองบินสวนตัว กวินภพทีก่ ําลงั รอ นใจเมื่อโทรเขา ไปหาคนท่บี าน กลับไมมใี ครรับสัก คนแมแตโ ทรศัพทม อื ถือสวนตัว บนนานฟา มมิ ีส่ิงใดเลยทเี่ ขาพอจะทําได นอกจากวงิ วอนขอให เกิดปาฏิหาริยอีกครง้ั ไมน านชายหนุมก็เรม่ิ สงบใจ “ทา นพระยาราชภักดี ผมจําไดว าทานสาบานตอหนา รางไรว ญิ ญาณของบัว วา จะชว ยให ความรกั ของเราสมหวัง หากชาตนิ ท้ี า นเฉยเมยไมชวยเหลือ ผมใหส ตั ยส ญั ญาวาจะตามไปทวง ถามคาํ สาบานของทา นทุกภพทุกชาตไิ ป” กวินภพ ตง้ั จติ อธิษฐาน ขม ขูผ ทู ่ไี มร ูวา บดั น้ีมจี รงิ หรือไมอ ยางหาท่ีพ่งึ จนเคร่ืองบินทลี่ อย น่งิ มาตลอด มีการสัน่ ไหวอยางนา กลวั หากแตกลับมรี อยยิม้ เกิดขน้ึ ทีใ่ บหนา ของชายหนมุ OOOOOOOOOO กอก กอ ก กอก เสยี งเคาะประตูหนาหองดงั รวั เร็วข้นึ อยางรอ นใจ “หนบู วั หนบู วั ลกู ” เสยี งของทานหญงิ พรรณเพ็ญแข และหมอ มยา ใหญด งั ออกมาอยาง เปน หวง ขณะท่หี ญิงสาวรา งเลก็ บดั นย้ี งั มรี องรอยสะอื้นที่ดวงตา “หมอมยา เพคะ” เสยี งแผวเบาขานรับ ขณะท่เี ปด ประตหู อง หมอมยา ท้ังสองสาํ รวจรา ง เลก็ พรอมหมนุ ไปมาเพือ่ ดวู า ปลอดภัยดหี รอื ไม แลวกพ็ ากันถอนพระทยั อยางโลง อก “มีอันใดเกิดข้ึนหรอื เพคะ ถงึ ไดทรงดวู า วุนพระทัยถงึ เพยี งน้ี” หญิงสาวมองหนา หมอ มยา ท้ังสองอยางสงสยั ยงิ่ นัก “มขี โมยขึ้นบา นนะสลิ ูก ขาวของเสยี หายเต็มไปหมดไมม ใี ครรตู วั เลย จนชายภพโทรหา ยา เมอ่ื สกั ครถู งึ ไดอ อกมาด”ู หมอมยาใหญต รัสขนึ้ อยางรอ นรนนัก ทานโทรไปสอบถามยามท่ี เฝา และคนทจี่ ัดแบง เปน เวรยามทไ่ี ร ทกุ คนกลับบอกมาเปนเสยี งเดยี วกนั วา พากนั หลับใหล ไมไ ดสติอยางไมรสู าเหตุ บัดน้ดี า นลางของตวั บาน เตม็ ไปดวยความสบั สนวนุ วาย ขาวของเคร่ืองใชล ม ระเน ระนาดหาก แตคนท้งั ไรนอนหลับกันอยางไมร ูเหนอื รูใ ตอันใดเลย เมอ่ื สํารวจไปรอบเรอื นก็เห็น

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๖๙ ฝนุ รอยเทา บนพืน้ ไมเปนจาํ นวนมาก จนคนงานภายในไร ตา งเร่มิ พากนั แบงกลมุ แยกกระจาย กนั ออกคน หา เหตุการณเ ม่อื คนื ผา นไปอยา งระทกึ ทง้ั ทไี่ มมผี ใู ดไดตกอยูในสถานการณนน้ั แมน วาจะมเี ร่อื งต่ืนเตน มีเร่ืองใหสนทนากันอยางสนุกปาก แตงานเทศกาลชมิ ชาของไรก ต็ อ ง เตรยี มจดั ข้ึน สว นชายหนุมท่ีอยแู ดนไกล บัดน้ีกไ็ ดคลายใจลงแลว หลงั จากท่ีทราบขา ววาทเ่ี รือน ปลอดภยั ดี หากแตไ มสามารถจบั ผูบกุ รุกได ตอนนีแ้ ววตาของกวินภพ มิไดม ีความเมตตา หลงเหลอื อยูแลว คงตองถึงเวลาทจี่ ะจัดการใหเดด็ ขาดเสียที “นายครบั ไดเ วลาแลว ครบั ” เอก อดตี คนสนทิ ของคณุ ชายอตริ จุ เอย ขนึ้ เม่ือรถมาจอด หนา โรงแรมทน่ี ดั หมายไว กวินภพพยักหนา ชา ๆ พรอ มเดนิ ลงจากรถไป OOOOOOOOOO การเตรียมงานผา นพน ไปดวยดี ทไ่ี รมีการจัดเปน ซุมตางๆ พรอมใหช าวเขาทีเ่ ปน คนงาน และทพ่ี ักอยูล ะแวกนนั้ เอาผลผลติ มาต้ังขายได หญงิ สาวรางเลก็ ตน่ื ตาต่นื ใจกับงานนย้ี ง่ิ นกั เพราะไมเ คยพบเจองานท่เี ปนธรรมชาตขิ นาดนี้ บริเวณงานมองเหน็ ไรช าจนสุดลกู หลู กู ตา มีธงสี ประดบั บรเิ วณงาน และมซี ุมไมหลังคาเปน ใบจาก ดเู รียบงา ยแตอ บอุน หนาที่ของหญงิ สาวในคราน้ี คอื สาธติ การชงชาและทําขนมท่คี ดิ คนเอง เปน ขนมแบบ งายๆ ทีจ่ ดั แตง ใหเหมาะกบั ชุดชาของหมอมยาใหญ ทา นเอาแบบจากตางประเทศมาใหด ู คลา ยๆ โมจิ มแี ปง หยุนเหนยี ว แตห ากภายในเปนขนมไทยตางๆ ไมวาจะเปน ทองหยิบ ทองหยอด ฝอยทอง ถ่วั แลเผอื กกวนตกแตงใหสวยงามดว ยใบชา และยงั มขี นมไทยชนดิ ตา งๆ จดั เปนชดุ แบบที่บวั เคยทํา หากแต สาํ รับหวานทจี่ ะนาํ เสนอในคราน้ี กลบั เปน ขนมตะลุม หรอื ขนมหนา สงั ขยา หาก เปลยี่ นเปนรสชาติของชาเขียวแทน ซ่งึ เมอ่ื บัวทดลองทาํ ใหหมอมยาทง้ั สองไดชิม ก็ชอบใจย่ิงนกั

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๗๐ รสหวานละมนุ ออนน่มิ ของขนมตะลุม ท่มี สี องช้ัน เขากับชารอน ในสภาพอากาศทเ่ี ย็นสบายเปน อยางดี ในเพลาเชามืดของวนั งาน หญิงสาวลุกมาทําขนมชนิดตา งๆ โดยมลี ูกมอื คือบา วในเรือน หลายคนมาชว ยขนมตะลุม ท่ถี อื วาเปนจุดเดนของงานในครานหี้ ญงิ สาวทาํ หลงั สดุ และเตรียม อปุ กรณเ พอ่ื นําไปน่งึ สดทเ่ี รือนชาดว ย บัวจัดการนําแปง ขา วเจา แปงมนั แปงเทา ยายมอ มมา ผสมกนั เตมิ น้าํ ปูนใส หางกะทแิ ลชาเขยี วเขม ขนหอมเปน พิเศษของไร มาคนใหเ ขา กนั เปนสวน หางของขนมทิง้ ไวประมาณ สิบหานาทใี หแปง พองตัว ‘คุณพ่ีจักเปนเชน ใดบา งหนอ ไดยนิ เพียงแคเสียงผานทางโทรศพั ท เพลาลวงผา นมาจัก ครบสัปดาหแ ลว ’ หญงิ สาวรําพงึ ถงึ ชายคนรกั ขณะทท่ี าํ ขนมอยูอยางต้งั ใจ หากแตกค็ ดิ ถึงเหลือจะเอย ไมนานกส็ ดู หายใจยาวเขา ปอด หนั มาตัง้ ไฟท่รี ังถงึ พอเดอื ดดี กเ็ ทหางลงในพิมพ หนง่ึ ใน สามสว น ปด ฝาหมอเสร็จ กห็ นั มาจัดการกบั สวนหวั ขนม บัวนํามะพรา วขาวมาคั้นดวยน้ําลอย ดอกมะลิ จากน้ันผสมกับไขแลน้ําตาลมะพรา วจนหวานดี คั้นเบามอื ใหเ ขา กนั แลวนาํ มากรอง ดว ยผาขาวบาง ใหขนมเปน เน้ือนวล มคิ นแรงเพราะหนา ขนมจกั ไมเรียบ จากนน้ั กน็ ํามาหยอด ลงท่พี ิมพ ขณะทีห่ างเรม่ิ สุกแลว อยาใหส กุ จนน้าํ หยด เพราะขนมจักไมต ิดกัน ประมาณ หา ถึง สิบนาที กลนิ่ หอมของชาเขียว กเ็ ร่มิ ลอยกรุนออกมา ทบี่ ัวเลอื กทําสว นลางของขนมเปน ชาเขียว น้ัน เพือ่ จักใหรสชาติของชาโดดเดน หากวาทําเปนหนาจกั มิเขากันกับไข สตู รน้หี ากเมื่อกนิ แลว จะไดความหอมจากใบชา แลไดค วามออ นนุมจากหนา ทคี่ ลายสงั ขยาดานบนยงิ่ นกั เมอื่ ทุกอยา งเตรยี มเรียบรอ ยหมดแลว ก็ไดเ วลาไปสถานทจี่ ดั งาน อปุ กรณของหญงิ สาวดู จะมากมายกวา ของผอู ่นื เพราะขนาดลําเลยี งขนมท่ีทําเสรจ็ ไปกอน ของกย็ งั มอี ยูมากนกั หลังรถ

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๗๑ หญงิ สาวแลหมอมยาทง้ั สอง บัดนีแ้ ตงกายในชุดพืน้ เมือง เพ่อื ไปรวมงานภายในไร เรียบรอ ยแลว ขณะกําลังเดนิ ลงมาเจอกันทห่ี อ งโถงกลาง ทานหญงิ พรรณเพ็ญแขก็ยน่ื บางอยาง ใหหมอมยา ใหญและหญิงสาวดู “คณุ พ่ดี ูน่สี เิ พคะ” แหวนพลอยแดงลอ มเพชรวงใหญ ถูกสง มาดา นหนา “มีอะไรรหึ ญงิ แข” หมอ มยาใหญ หยิบแหวนมาดใู กลๆ ก็ยังมเิ หน็ สง่ิ ใดผิดปกติ “ลายสลักนาม ราชภกั ดี หายไปเพคะคณุ พ่ี” ทานหญิงพรรณเพ็ญแข ช้ีใหด ูภายในเรอื น แหวนทเ่ี คยมชี อื่ สลกั ไว บดั นีไ้ ดห ายไปเสียแลว หญิงสาวรางเลก็ ขณะนี้ยืนนงิ่ งนั พยายามนกึ ถงึ ฝนเมื่อคืนท่ีผานมา จึงทูลใหห มอมยา ทง้ั สองใหทรงทราบ เปนไปไดวาทีเ่ มือ่ คืนอยรู อดปลอดภัย อาจเปนเจาคุณพอ มาชว ยเปนครงั้ สุดทา ยหรือไม “ดีเหลือเกนิ หนูบวั คร้ังนี้จะไดพน ทกุ ขเสียที คงเหลอื เพยี งงานสมรสสินะ” หมอ มยา ใหญ เอย ขึน้ พรอ มลบู หวั เล็กๆ ของหญิงสาวท่มี สี หี นาประหลาดใจ “เพยี งหมั้นหมายกอ นมใิ ชห รอื เพคะ หมอมยา ใหญ” หญงิ สาวถามสตรสี ูงอายุทง้ั สองที่ มองหนากนั อยอู ยางขดั เขนิ “ยังไงก็ตองแตง กจ็ ดั ทเี ดยี วไปเลยแลวกันลูก จะไดไมเหนอื่ ย พวกเราไปกนั เถอะจะเรม่ิ งานแลว ” ทานหญิงพรรณเพ็ญแข เอยขนึ้ เพอ่ื เปนการตดั ปญหา หญงิ สาวชางหัวออ นยง่ิ แมถูก ขมเหงก็มิปริปากสกั คาํ เม่ือมาถงึ สถานทจี่ ัดงาน ในยามเชาพระอาทติ ยเ พงิ่ โผลพน ริมขอบฟา บรรดาชาวเขาที่ เปนพอ คาแมข าย ตา งเริ่มทยอยกนั มาเปด รานแลว บางกน็ ําพืชผล นาํ ผาปกมอื มาวาง หญิง สาวเหน็ กช็ อบใจนัก ชวนหมอมยา ท้งั สอง แวะรา นนั้นรา นนอ้ี ยูไมห ยุด จนไดเพลาท่ตี องเปด งาน บรรดาแขกเหลอื และกลมุ นกั ทัศนาจรก็เรม่ิ มาถึง รอบงานจงึ เตม็ ไปดว ยความคึกคักอยา งยิ่ง หญงิ สาวจัดวางชุดขนมหนา ตาสวยงาม พรอมประดับประดาบริเวณดว ยมะลิรอย แล ภาชนะกท็ าํ จากใบตองดงู ดงามนัก อปุ กรณส ําหรับชงชาวางเดนอยูกลางเรอื นนํ้าชาเพอ่ื ใหแขก

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๗๒ ไดชมการสาธติ เม่ือทุกอยา งพรอ ม หญิงสาวกน็ ัง่ ประจาํ ทชี่ งชา ดว ยทา ทางสงาผาเผยหลังตรง มเิ หมอื นคนทเ่ี พงิ่ จงู หมอมยา ทง้ั สองดูนนั่ ดูน่ีเลย เวลาผา นลวงเลยไป บนเรอื นชามเี พียงความเงียบจนนาประหลาดใจ หากมองจากดาน นอก จะเห็นผคู นมากมายอยูท ีน่ ั่น ทกุ ลลี าการขยับ มือเรยี วบางกวดั แกวงอยา งไมเรว็ นกั หากล่ืน ไหล จนผูคนดานบนท่ีมองดถู กู สะกดใหนิ่งเงียบ ผทู ีช่ งชาขณะนม้ี ิไดม องหนาผูใด เหมอื นตกอยู ในภวงั คส ะกดเชนเดียวกนั แมแ ตห มอมยาทั้งสองทเี่ ห็นมาแลวหลายครั้ง ยงั อดท่ีจะจองดูอยู อยา งเพลิดเพลนิ ไมไ ด ขณะทีก่ ารสาธติ ยังคงดําเนินไป โดยทไี่ มม ใี ครไดท นั รตู วั รา งสูงใหญข องคนท่ีคนุ เคยเพิง่ มาถงึ หากแตมองภาพนน้ั อยหู า งๆ อยางภมู ิใจ เพียงไมนานท่ชี ายหนุม ลอบมอง ดวงตาคูสวยท่ี กอ นหนานม้ี ิไดเงยขึ้น หรอื สนใจผูใ ดแมสักนอ ยนิด กลับเงยขึ้นสบตากับชายหนุมทีห่ ลบอยู ทัง้ สองมองตากนั จนหญิงสาวมรี อยยิ้มนอ ยๆ ออกมา แตหากมือยงั คงขยับอยางชาํ นาญอยูเชน น้ัน

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๗๓ ตอนที่ 25 : เตรียมงาน หลงั จากเทศกาลชงชาของไรวันแรกผานพน ไปดว ยดี ผูมาเยย่ี มชมจํานวนไมนอ ยท่เี ขา มา ขอถายรูปสอบถามเรือ่ งตา งๆ จากหญงิ สาว แตห ากบัวนน้ั รูแลววาการถายภาพ หรอื การมีคน รจู กั เยอะมกั จะกอใหเ กิดปญหาเสมอ เม่ือเสร็จจากการทาํ หนาท่ีผูสาธิตการชงชา จงึ ขอตวั เลย่ี ง ออกมาเพ่อื ใหพ ่ที ี่เปน พนกั งานประจําเขามาทาํ งานตอ รา งเลก็ เดนิ ไมเ ร็วนกั กมหนาอยางเรยี บรอ ย ออกไปจากสถานทน่ี นั้ โดยไมม ีใครกลา ทักทว ง ดว ยรสู ึกเกรงใจกับการวางตัวของหญิงสาวโดยอัตโนมตั ิ หมอ มยาทั้งสองทีม่ องดู เหตุการณอ ยูกอ น จึงไดเ ขา ไปใหค วามรูเ ก่ยี วกบั เรอ่ื งการชงชา และการทาํ ไรช า เพอ่ื ดึงดดู ความ สนใจมาแทนที่ “คณุ ภพมาถึงเม่อื ใดเจาคะ” หญงิ สาว เดินไปหาชายหนุม ทีแ่ สนคิดถึง ขณะหลบอยูท ม่ี มุ หนงึ่ ของเรอื น “เพ่งิ มาถงึ ก็รีบมาเลย” มือใหญเ ออื้ มชา ๆ มาจับมือเล็กขาวของหญงิ สาวเอาไว แลวจงู อยา งแผว เบาออกไปนอกเรอื น ทง้ั สอง เดนิ เคียงคูก ันไปภายในงาน ท่ีสายตาหลายคูพากันเหลยี วมอง ชายหนุมและ หญงิ สาวพดู จาหวั รอตอ กระซกิ กนั โดยมไิ ดส นใจรอบขาง ประหนงึ่ วาอยูกนั เพยี งลาํ พงั เทาน้ัน เมือ่ เดนิ เทีย่ วจนทว่ั งานแลว กวินภพจงึ ไดชักชวนหญงิ สาวของเขาข้ึนรถ เพื่อพาไปยังสถานที่ แหงหนึง่ รถขบั มาไมเ ร็วนกั เพยี งไมนาน กจ็ อดบริเวณริมหนาผา ทีๆ่ เคยเกิดอุบัติเหตุจนทาํ ให มารดาของชายหนุม เสยี ชีวติ และตัวเขา เองกห็ ายตวั ไปหาหญงิ สาวจนไดพ บกัน “พพี่ าบวั มาหาคณุ แม” ชายหนุมเอย ขน้ึ ขณะท่ีมองหนาของหญิงสาวทบ่ี ดั น้มี องหนา ชาย หนมุ อยเู ชนกนั

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๗๔ “นี่คือที่ที่คณุ แมส ิ้นหรือเจาคะ” น้ําเสยี งแผวเบา เอย ข้นึ ขณะท่รี า งเล็กยอ ตัวคกุ เขา ลงท่ี พ้นื อยา งชา ๆพรอ มประนมมอื “ใช เปน ที่ท่คี ณุ แมสิ้น และทําใหพ ่ไี ดพบกบั บวั ” ชายหนุมเอยขน้ึ พรอมคอยๆ ยอ ตัวลง เชนเดียวกับหญงิ สาว ทีน่ ี่คือท่ีทสี่ ญู เสยี ความรกั และไดพ บกับความรัก เขาอยากใหห ญิงสาว ไดมาหาคนสาํ คญั “บวั แตงงานกบั พน่ี ะ” โดยไมมคี ํากลา วนําใดๆ ชายหนุม เอย ขึน้ มาทา มกลางความเงียบ จนหญงิ สาวตองหันหนามาสบตา ดวงตาคนู อ ยมแี ววส่นั ไหว “บวั เกดิ มาเพอื่ อยูก ับคุณพ่เี จาคะ ” รา งเลก็ กม หนา ลงเล็กนอ ย อยา งพยายามเก็บงํา ความเขนิ อาย “แตหากหมอมยา ยังมทิ รงอนุญาต บัวกส็ มรสกบั คณุ พ่ีมไิ ดเจา คะ” เสยี งท่เี ปลงออกมา สั่นไหวดวยความขวยเขนิ ยิง่ “ยอมสิ งานตองจดั เร็วกวา ปกตดิ วย” เสยี งเขมเอยขนึ้ พรอมรอยย้ิมทอี่ านไมอ อก หากแต เจา เลหนกั เพลาน้ี รางเลก็ ขางๆ ชายหนมุ คดิ เตลดิ ไปไกลถึงเมื่อคนื ท่รี ่ําลากนั กอนท่คี ุณพีข่ องเธอ จะไปตางประเทศ หากตองสมรสกันเหตุการณต อ ไปจกั เปน เยี่ยงไรมอิ าจคาดคดิ ได มือเล็กทั้ง สองกุมกนั แนนบดิ ไปมาอยางทาํ ตัวไมถ กู เธอออ นประสบการณใ นเร่อื งนี้นัก หากแตภ ายในวัง ยามท่นี างพระกาํ นลั ถวายงาน ในเพลาเชา วนั ตอ มากจ็ ักมีการเอามาเลา สูกนั อยา งลับๆ ซึ่งหญิง สาวกอ็ ยูในวงสนทนาดวยหากแตม ิบอ ยคร้ังนัก เพราะอดทนฟง จนจบมิใครได ‘บวั จกั ปรนนิบัตคิ ุณพเ่ี ยยี่ งใดด’ี หญิงสาวคดิ ภายในใจ พรอ มใบหนา ที่บัดนแ้ี ดงจดั อยา งมอิ าจบงั คบั ได “คิดอะไรอยูนะ” เสียงเขม เอยขน้ึ หากมีรอยยิ้ม อยางอา นใจอกี ฝา ยออก “บัวมิไดคิดอนั ใดเจาคะ ” หนา ทีก่ มตํา่ อยูแลว บัดนี้กม ตํ่าลงไปอีก จนชายหนุม ยมิ้ ขัน ออกมา พรอมจบั มือเลก็ จูงไปท่รี ถเพือ่ เดินทางกลับเรือน

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๗๕ OOOOOOOOOO โรงพยาบาลขนาดใหญในหอ งพเิ ศษ ชายหนมุ รา งสงู ใหญ นอนอยูในสภาพสะบกั สะบอม หากแตแ ววตามคี วามโกรธแคนอยา งมาก “ไมสาํ เร็จอีกแลว แกนีม่ ันโงจรงิ ๆ” เสยี งตวาดล่ันจากชายสงู อายดุ งั ขนึ้ ดว ยความไม พอใจ โดยทีส่ ายตาของชายหนมุ บัดน้เี ตม็ ไปดวยความโกรธ ท่ีมมี ากกวา เดิมอยา งเหลอื จะ กลา ว ‘ทาํ ไมตนเองถึงไดพา ยแพใหก บั คนๆ น้ีอยตู ลอดเวลา ทง้ั ๆ ทีท่ กุ อยา งควรจะเปนของเขา มาตั้งนานแลว หากไมใ ชเ พราะเสดจ็ ปูข องไอกวนิ ภพ มาโกงทกุ อยา งไปจากเสดจ็ ปขู องเขา เร่ือง ทั้งหมดคงไมเ กดิ ขน้ึ ยิ่งเฉพาะวันท่ีรูวาคนสนิทหักหลงั ยง่ิ ทาํ ใหแคนใจมากกวา เดิม แตท มี่ าก ท่สี ุดคือ แมแ ตผ ูหญงิ ที่เขาตอ งใจ มนั ก็ยงั มาเอาไปอีก’ มือท้งั สองกาํ แนน ขณะทคี่ ดิ ถงึ เร่อื งราวทผี่ า นมา แมจะอยใู นความกลัวจากวันนัน้ แต ความโกรธแคนในวนั นก้ี ลับมมี ากกวา “แกจําเอาไวน ะ วาครอบครัวน้ันมนั เอาทกุ อยา งไปจากแก ท้ังๆ ทฉี่ ันเปนคนสรา งมนั มา กับมือ แตไ อนองชายเลวๆ มนั ก็มาโกงเอาไป” เสยี งชายมอี ายเุ อยอีกครั้ง “ผมจะเอาทกุ อยางคืนมาใหเ สด็จป”ู สายตาของชายหนุม แข็งกรา วขึ้นเมอื่ คิดถงึ แผน สุดทา ยท่ีเตรียมการไว ‘แกเลือกผดิ ฝง แลวไอเ อก’ อตริ จุ นึกถงึ หนา คนสนทิ ที่หกั หลังตอหนา ตอ ตาอกี ครง้ั OOOOOOOOOO บนโตะอาหารภายในเรือนไทยหลังใหญ บรรยากาศในยามนช้ี า งเต็มไปดว ยความเครง เครยี ดนัก หลานชายตัวดีที่หมอมยาทงั้ สองรอ บัดนี้มานั่งทําหนาเฉยเมยไมร ูส ึกผดิ อยตู รงหนา จนทานท้งั สองอยากจะเอาไมเรยี วฟาด

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๗๖ “ทําไมชายไมเ ช่ือฟง คําสั่งยา ทําแบบนีไ้ ดย ังไง” ทานหญงิ พรรณเพ็ญแข เอยขนึ้ ขณะที่ หลานชาย หนั ไปตักอาหารใหห ญิงสาวรางเลก็ เหมอื นไมสนใจ “กม็ ันอดไมไหวน่ีนา หมอมยา ทรงทอดพระเนตรดูสนิ ากินขนาดน”ี้ ชายหนุมพูดขึน้ พรอม ขยบั หนา ไปทางอาหารอยางมใิ หม ีพริ ุธ โดยหญิงสาวก็หันมาย้ิมใหอ ยา งไมรเู ร่อื งรรู าว “แลว จะเอายังไง” หมอมยาใหญ เอยออกมาอยา งอดไมไ หว “คงตอ งเรว็ ทส่ี ุดแหละกระหมอม ชายหนา มดื มิไดปอ งกนั อะไรเลย” เสยี งขรึมเอยตอบ หากแตนวิ้ มอื ก็เอือ้ มไปจับผมยาวที่เกลยี่ อยูทใี่ บหนา เล็กมาเหน็บท่ีหใู ห “เชน นัน้ ชายกลบั กรงุ เทพฯ พรอ มยา กอ นไปเตรยี มงาน อกี สองสปั ดาห คอ ยใหนองกบั หมอมยาใหญเสดจ็ ตามไป” ทา นหญิงเอยข้ึน นํา้ เสียงสะบดั อยา งไมพ อใจ ดวยอยากจดั งานใหญใ หเปน ท่เี อกิ เกรกิ หากมีเวลาเพียงแคนี้คงไดง านมิสมหนา ตาเปนแน แตถาหากยืดไปอีก วา ทีห่ ลานสะใภเกิดมี เหลนขึ้นมาก็จะย่ิงไมดีเปนแน เพราะจากวันน้ันจนถึงวนั นเี้ วลากล็ วงมาเปน อาทิตยแลว เดยี๋ ว นกั ขา วพากนั มานับนิ้วมือ หลานสาวคนใหมข องทา น กจ็ กั แปดเปอ นดว ยนาํ้ คําคน “ทําไมไมใ หบวั ลงไปพรอ มชายละกระหมอม” ชายหนุม หนั ไปหาทานหญงิ อยา งรวดเร็ว กอ นท่จี ะทรงตรสั จบประโยคเสียอีก “หามเขา ใกลน อ งอกี จนกวาจะแตง” นํ้าเสยี งเดด็ ขาดของหมอมยา ใหญด ังข้ึน จากนั้นวง สนทนากจ็ บลง ดวยคําตัดสนิ เด็ดขาดจากผูอาวโุ สสูงสดุ ภายในบา น ชายหนมุ ทําไดเพยี งยกั ไหล แลว หันไปหยอกลอกับหญิงสาวรา งเล็ก ตอหนาหมอ มยาท้งั สอง จนหญิงสาวทําตัวมิถกู หาก แตเ รอ่ื งทเ่ี ขินอาย กลับเปนเร่ืองท่ชี ายหนุมหยอกลอ ตอ หนาหมอ มยา มใิ ชเ ร่อื งทีส่ นทนากนั อยู รมิ ระเบียงไรชา ภาพหนุม สาวทีน่ อนหนุนตกั กัน ยงั เปนภาพท่ีเห็นไดอยางชินตา มือเล็ก ถกู จบั ข้นึ มาดอมดมอยา งโหยหา “คุณภพเจาคะ บัวจกั รอยมาลยั มเิ สร็จ ทันหมอมยา ทงั้ สองเขาบรรทมนะเจา คะ” หญิง สาวเอยข้นึ ขณะทมี่ อื ยังถูกยึดครองอยูเชน นัน้

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๗๗ “คดิ ถึง” เสียงเขม เอยไมดังนกั หากมือเล็กกไ็ ดถูกปลอ ยใหเ ปน อสิ ระ แตใบหนา ของชาย หนมุ บนตกั ที่หนั เขา ไรชา กลบั หนั เขาหาหญิงสาว มองจอ งหนา อยเู ชนน้นั อยางไมวางตา จน รอยมาลยั ถกู ผิดอยูเ ชนนนั้ ดว ยมอื สั่นเทาทาํ ส่ิงใดมถิ ูก “พ่ตี องไปกรุงเทพฯ วนั พรงุ น้ี เพือ่ เตรยี มงานแตง อีกสองอาทิตยเ ราจะไดอ ยูดวยกนั แลว นะ” พดู พลางมอื ใหญกโ็ อบรา งเล็กขณะท่ีตนเองนอนหนุนตักอยู หญงิ สาวคอยๆ วางเข็มรอย มาลยั ลงแลวโนม ตวั เขาไปโอบกอดรา งใหญท ่อี บอนุ ทัง้ สองอยใู นทา นั้นเนน่ิ นาน จนรมิ ฝป าก อบอุนสมั ผสั ที่หนา ผากเล็กอยา งแผวเบา พรอ มดันกายขึ้นไมเรว็ นกั “ขน้ึ นอนเถอะ ปานนีห้ มอ มยา คงหลบั หมดแลว เดยี๋ วพเ่ี ดินไปสง ” ชายหนมุ เอยข้นึ ขณะที่ หญงิ สาวเขนิ อายอยา งที่สุด กลัวเหตกุ ารณเ ชนวนั นน้ั จะเกิดขน้ึ อกี “คุณพีเ่ จา คะ บวั ...” เสยี งสั่นเอยแผวเบา ขณะท่ีมือถกู จับจงู อยเู ชนนัน้ “พ่ีไมทําอะไรแลวละ แคไ ปสงเทานั้น” ชายหนุมหันมาตอบพรอมรอยยิ้มบางอยา ง ที่ หญิงสาวไมมีโอกาสไดเ หน็ เขาไมม ีความจําเปนตองทําใหหญงิ สาวบอบชํา้ อกี แลว เวลาสองป เขารนเหลือเพียงแคส องอาทิตย ดว ยความเขาใจผดิ เลก็ ๆ นอยๆ แตห ากหญงิ สาวกย็ งั ยิ้มภมู ิใจ ไดอ ยางเต็มสหี นาสําหรบั ตวั เขา มนั เพียงพอแลว หลังจากสง หญงิ สาวเขานอนเรยี บรอ ย กวนิ ภพกเ็ ดินลงมาบานพกั รับรองทหี่ างจากเรอื น ใหญไมมากนกั ทีน่ ัน่ มีคนสนิทรอเขาอยู “เปน ไงเอก ขา วเรอ่ื งทฉ่ี ันจะแตง งานลงไปถึงกรุงเทพฯ รึยัง” น้ําเสยี งเรียบนง่ิ เอย ข้ึน ในตอนที่ หมอมยา จัดการเร่ืองทีก่ รุงเทพฯ คราวน้ัน มอี ยางหนง่ึ ทเ่ี ขาบอกใหหมอมยา ทาํ คือเรยี กคนสนิทของชายรจุ ใหอ อกมาตอหนา ตอตา เพือ่ ใหมนั โกรธถงึ ขีดสดุ หากแตต อนนถี้ า เขาตอ งการเรง เวลา คงตองใสความแคนเขา ไปอกี มิเชน น้นั แผนการ อาจจะลาชาจนนา รําคาญ ได “ดี พรุง น้เี ราลงกรุงเทพฯ กัน ฉนั อยากเห็นหนา ไออตริ จุ ตอนมนั รูข าว”

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๗๘ มแี ววความแคนปรากฏอยใู นดวงตา ย่งิ คิดถงึ เร่อื งท่เี กิดขนึ้ กบั หญงิ สาวเขาย่งิ โกรธแคน อยา งหนัก คนๆ นีม้ ันหมาลอบกดั ทีเ่ ขาไมอ าจปลอยเอาไวไ ดเสียแลว “ครบั นาย ทางน้ันก็แจง มาแลว วา เร่มิ มคี าํ สัง่ ใหเ คล่อื นไหว” เอกอดตี มือขวาคนสนิทที่ แสนฉลาดของอติรุจเอย ขึน้ การท่เี ขาสง เอกไป ไมใชเ พยี งแคเ อกเปนผูอ าสาเทา นั้น แตห ากชาย คนนี้ เปนมือซายรองจากวทิ ยาในเร่อื งการดูแลธรุ กจิ ชวยเขาเลยทีเดียว เม่ือเขม พช่ี ายโดนใส รายในขณะรับราชการ ผเู ปน นอ งขอใหมาทํางานกับเขา เขมนน้ั เหมาะกบั การใชอ าวุธ อกี ทัง้ ดดุ นั ไมกลัวใคร “เรว็ ดี ตามที่คาดการณไว” รอยยมิ้ เหี้ยมผุดออกจากใบหนา คมทันที พรอมเสยี งหวั เราะ ในลาํ คอ OOOOOOOOOO หลงั จากท่ีกวนิ ภพ และทา นหญงิ พรรณเพ็ญแขกลบั กรงุ เทพฯ หญิงสาวและหมอ มยา ใหญ ยังคงวุนวายอยูกับเทศกาลชงชาทจ่ี ัดถึงสามวัน โดยตอนนีม้ ไิ ดสนใจเร่ืองอ่ืน นอกจาก ทาํ งานเทา น้ัน หากแตภายในวงั ขาวขณะนี้ การเตรียมงานกลับดูวนุ วายย่ิงนกั บรรดานกั ออกแบบ ผูทาํ หนาท่ีจัดงาน เจาของสถานที่ ตา งมากนั พรอ มหนาเพื่อมานาํ เสนองาน งานใหญ เงนิ กอนใหญ ใครบา งไมห วงั แมแตชา งชุด ชา งผม ยงั นําเสอื้ ผา ชดุ แตง งานมาอยางมากมาย เรอ่ื งงานแตง ครง้ั นี้ กลายเปนขาวใหญท่บี รรดาสํานกั ขา วมยิ อมพลาด คนในวังเองก็ปลาบปลื้มเปนยิง่ นัก โดยเฉพาะนมอุน ละปา สุภา “ทานหญิงเพคะ พระองคเจา บวรวิสทุ ธิ์เสดจ็ เพคะ” พ่สี วย คลานเขาไปทลู ทานหญงิ พรรณเพญ็ แข ทีต่ อนนี้กาํ ลงั เลอื กแบบชดุ เจาสาวอยู พลันมรี อยแยม ท่ีพระพักตร แลว รบี เสดจ็ ออกไปตอ นรบั

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๗๙ “ทลู เชิญฝา พระบาทประทับทห่ี อ งรับรองกอนเพคะ” ทานหญงิ พรรณเพ็ญแข ตรสั ข้นึ อยางยนิ ดนี กั ท่ที า นมหิ มางเมิน “ไมต องมากพิธหี รอก ไดข าววาหลานกําลงั จะสมรส ฉนั เลยมาแวะดนู ะ เผ่ือจะพอชว ย อะไรไดบา ง” พระองคเ จา บวรวิสุทธ์ิ ตรสั ขนึ้ อยางมีเมตตา พรอมแยมสรวลอยา งเปน มิตร “หมอ มฉนั คงมบิ งั อาจรบกวนเสด็จเพคะ หากเพียงจะเมตตาเสด็จมาวันงานของชายภพ กจ็ ะเปนมงคลกับพระราชนัดดาเพคะ” ทานหญิงตรัสอีกครัง้ ครานกี้ เ็ ริ่มสนทนาเรื่องตางๆ พรอ มเสวยนํา้ ชาและของวางอยา งเพลดิ เพลิน เพยี งไมนาน ชายหนมุ รางใหญ กเ็ ดนิ เขามาภายในหอ งรับรองแขก พรอมรอยยิ้มสดใส อยา งนอ ยนกั ทค่ี นทัว่ ไปจะไดเห็น “ฝา พระบาททรงเสดจ็ มาถึงนานแลวหรือไมก ระหมอม” กวนิ ภพเอย ขึ้นเมื่อเห็นเสด็จปู ประทบั อยใู นหอ งกบั หมอ มยา “มานานแลวละ สนทนากับหมอ มยาของชายภพเพลนิ นกั เปนยังไงไดขา ววา จะสมรสร”ึ พระองคเจาบวรวิสทุ ธ์ิ ทรงตรัสถามหลานชาย “อีกสองสัปดาหฝ าพระบาท” กวินภพตอบกลบั สหี นา ดูมคี วามสขุ ยิง่ นกั “ดี นานๆ จะมงี านมงคลสักที งานนีค้ งสนุกทเี ดยี วละ” พระองคเ จาบวรวิสุทธ์ิ เอย ดว ย นาํ้ เสยี งยินดี หากแววตากลับเหมือนทรงครุนคิดบางอยาง “สนุกแนก ระหมอม” ชายหนมุ ยงั คงย้ิมเต็มใบหนาอยเู ชน นั้น “เอาละ เราคงตอ งกลบั แลว มารบกวนนานเต็มท”ี พระองคเ จาบวรวสิ ทุ ธ์ิตรัสขึ้น พรอ ม หันไปรบั ไหวทานหญงิ พรรณเพ็ญแข และชายหนมุ รา งใหญ ทย่ี ืนอยูไ มไกลนัก “ปูดใี จดว ยนะ” เสดจ็ ปทู รงตรัสอีกครั้ง พรอมเดนิ ไปตบท่ีไหลข องชายหนุมเบาๆ “เปน พระกรุณากระหมอ ม” ชายหนุมโคง คํานับ พรอ มมองตามพระขนองขณะท่ีเสดจ็ ออกไป OOOOOOOOOO

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๘๐ บดั นี้ การเตรียมงานดาํ เนินไปไดก วาคร่ึงแลว เหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งสัปดาหหญงิ สาว และหมอมยา ใหญกจ็ ะมาถึง เพ่อื ลองชุดเสือ้ ผาทจี่ ะสวมใสภายในงาน ซึ่งทา นหญงิ พรรณเพ็ญ แขทรงเตรยี มไวใหก วาย่สี บิ ชดุ ทที่ านโปรด และอีกหลายชดุ เพือ่ ใหห มอ มยา ใหญท รง ทอดพระเนตรเพ่ือตดั สินใจดว ย งานนี้มสี ิ่งท่นี ักขา วเคลอื บแคลงสงสัยหลายอยา ง เพราะจดั แบบรบี ดว นจนนา สงสัย ท้ังท่ีเพ่งิ เปน ขาวควงกันเมือ่ ไมนานมานีเ้ ทานั้น “เห็นรเึ ปลาความดวนไดใจเรว็ ของชาย พลอยทาํ ใหนองเสยี ช่อื ไปดวย น่ีถา เกิดหนูบวั ทองข้ึนมา จะไมย ิ่งเปนข้ปี ากนักขาวกันรึ” ทา นหญิง ทรงยน่ื หนงั สือพิมพใ หหลานชายดู อยา ง ไมพอพระทยั นัก “จะทรงกริว้ ไปทําไมขอรบั หมอมยา ในเมอ่ื ขา วลือไมม มี ูลความจรงิ สกั นดิ ” กวินภพ เหลือบตามองท่ีหัวขอขาว เปน ภาพเขากับบวั เดนิ จูงมือกันออกมาจากโรงแรมครัง้ นนั้ “หมายความวา ยงั ไง” ทา นหญิงพรรณเพ็ญแข เรม่ิ สะดดุ กับคาํ พดู ของหลานชาย พรอม จอ งมองอยา งเอาเรือ่ ง หากหลานชายของทานเพยี งเลกิ คว้ิ ข้นึ แลวยิม้ เทา นน้ั “ชายภพ นี่ชายปดยา วา มอี ะไรกับหนูบวั ร”ึ หมอมยา ทรงตรสั เสยี งดังอีกคร้งั พรอมมอง หนา หลานชายอยางคาดคั้นเอาความจรงิ “ชายมไิ ดปดกระหมอม หมอ มยาใหญท รงออกจากหอ งบรรทมมา เห็นชายออกจากหอง บัว ชายกท็ ูลแคชายจะรับผิดชอบ หากแตห มอ มยา ทรงตดั สินกันไปเอง” กวินภพ เอยขึ้นอยา งผู มชี ยั หลังจากทพ่ี า ยแพใ หแ กห มอมยามาแลวหลายครัง้ ทานหญิงพรรณเพ็ญแข บดั น้ที รงทาํ ไดเ พยี งปลอยใหเ รื่องเลยตามเลย เพราะแกไขอะไร ไมทันแลว กช็ ี้หนาหลานชายตวั ดีอยางเขน เขีย้ ว แลว ทั้งสองจงึ ไดห วั เราะออกมาพรอ มกัน OOOOOOOOOO

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๘๑ อีกเพียงไมก วี่ นั กอ นที่หญิงสาวและหมอ มยาใหญจะเดินทางมาถงึ ขา วงานววิ าหข อง คณุ ชายกวินภพผูเฉยชา ท่เี คยเปน ขา วไดร ับความนยิ ม บดั นี้ เรมิ่ เปล่ียนมาเปน ขาวความไม มนั่ คงของบริษัทในเครอื สกลุ วงศานปุ ระพทั ธ ท่เี ริ่มมีความผนั ผวน ราคาของหนุ ตกตาํ่ จนผูถือ หุนเกดิ ความไมม ัน่ ใจ กอนทจ่ี ะมขี า วนี้ บริษัทในเครอื หลายแหง กม็ เี หตกุ ารณร า ยๆ เกดิ ขึน้ เหมอื นวาโดนโจมตี อยางหนกั พรอมๆ กัน จนบดั นี้ ทา นหญงิ พรรณเพ็ญแข ที่ยุง อยูกบั งานแตงของหลานชายก็ พลอยไมเปน อนั ทาํ งานไปดวย “หมอ มยา มิตองทรงกังวลพระทัยกระหมอม ชายจะเขาไปจัดการปญ หาทบ่ี รษิ ัทเอง หมอมยา ประทับอยทู น่ี ี่ ชายฝากบวั ดว ยกระหมอม” กวนิ ภพเอยปลอบพระทัยหมอมยา เสร็จ ก็ พยักหนา ใหเ อกคนสนิท ท่ยี ืนรออยบู ริเวณน้นั แลวก็ขึน้ รถหายออกไป OOOOOOOOOO กวาสองวันแลว ทกี่ วินภพมิไดกลับวงั ทา นหญิงพรรณเพ็ญแขก็รอนใจย่งิ หากแตก ็มทิ รง บอกกลา วใหใ ครรบั รู ไดแตเพียงเฝา รอหลานชายอยทู วี่ งั เทา นนั้ “หญิงแข..” เสียงดงั ไมไกลนกั ของหมอมยา ใหญ ขณะทรงเดินเขามาหา พรอมหญิงสาว รางเลก็ ทีป่ ระคองพระหัตถเ ขา มาภายในหอ งรับรอง “เปน อยา งไรบา ง พีเ่ ปน หวงเหลอื เกนิ พอจดั วางงานไรเ สร็จพี่ก็รีบชวนหนูบัวมาเลย” หมอ มยาใหญ ตรสั ขึ้นกบั นองสาว ขณะท่เี ดินเขา มาใกลจ ะถงึ ดว ยน้ําเสียงเปน กังวลยิ่ง “คณุ พ่ี” ทานหญิงพรรณเพ็ญแขหันตามเสียง ขณะทหี่ มอ มยา ใหญ และบวั เขา มาถึง “ชายภพ วา มิมีอะไรนาหวงเพคะ เพยี งแตตอ งอยจู ัดการกบั เอกสารเทา น้นั ” ทา นหญงิ เอย ขึ้น

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๘๒ หลงั จากท่ีทา นใหชายภพไปรับชว งตองาน บดั นอ้ี าํ นาจการตดั สินใจท้งั หมดไดใหช าย หนมุ ไปแลว บรษิ ัทจะอยูไ ดหรอื ไมได ก็มเี พยี งแคหลานของทานเทานน้ั ท่ีตอ งจดั การ ทานปลอย วางเพ่ือเตรียมเล้ยี งหลานแลว OOOOOOOOOO “ดีมาก โหมขาวเขาไปใหห นัก ใหพ วกทถ่ี อื หุน มนั เทขายไปใหหมด แลว ก็จัดการตามแผน ตอไปไดเ ลย” เสยี งพดู อยางสะใจ ดงั รอดผา นโทรศัพทภายในหอ งทํางานของคฤหาสนห ลงั ใหญ “เปน ไง แผนการเรยี บรอ ยรเึ ปลา ” เสยี งชายมีอายเุ อยข้ึน มีแววยิม้ เยอะในนํ้าเสยี ง “ทกุ อยางเรยี บรอยตามแผนกระหมอม วันแตง งานของมนั จะเปนวันทมี่ ันหมดสิ้นทุกสิง่ ทกุ อยางไมเ หลอื อะไรเลย แลว เราจะเปน ฝายไดท กุ อยา งท่คี วรเปนของเรา” เสยี มเหย้ี มอยาง ดุดันเอยอกี คร้ัง “หหึ ึ งานน้นี าสนุกจรงิ ๆ” เสยี งหัวเราะในลําคอ ของผูที่นงั่ อยเู กาอี้ตวั ใหญข องโตะทํางาน ดังข้นึ เวลาท่ีรอคอยมาถึงสกั ที

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๘๓ ตอนท่ี 26 : ปศ าจทํางาน รถสีดาํ คันใหญเ คลือ่ นตวั ไมเ ร็วนัก เขามาจอดที่หนา สาํ นกั งานใหญข องตระกลู วงศานุ ประพทั ธ หญิงสาวรางเล็กเดินเงยี บกรบิ ดว ยทาทางเช่อื งชาแตท วารวดเร็ว พรอมชายรางใหญ คนุ หนา ท่ีเดินถือเสบยี งอาหารตามมาไมหาง พนักงานทง้ั บริษทั ตา งหันไปมองดวยความสนใจ “นน่ั ใชวาทเ่ี จาสาวของคุณชายรึเปลา เธอ” “ฉันวาใชนะ ตัวเลก็ ๆ หนาคมๆ แบบในหนังสือพมิ พเลย” “ทาทางหยงิ่ นะเธอ ไมม องใครเลย” “ฉันวาเคาคงรําคาญพวกหลอ นมากกวา ไป ไปทํางานไดแ ลว ” เสยี งตวาดดงั ขึ้นทางดา นหลงั เปนเสียงของหวั หนาแผนกตอนรบั จนวงนินทาตอ งรีบ สลายทพั อยางรวดเรว็ กอก กอก กอ ก ....เสยี งดังจากหนาประตหู อ งทาํ งานขนาดใหญข องผูบริหาร ท่ปี กติไม เคยดัง เพราะเลขาจะแจง ทอ่ี นิ เตอรคอมกอนทุกคร้ัง ทําใหเ หน็ ไดว านค่ี งเปน คนทสี่ นทิ จริงจึงไม ตอ งแจง ลว งหนา “คณุ เขม บวั มามไิ ดบอกเชน นี้ คุณภพจกั วา อนั ใดหรือไมเจาคะ” เสยี งหญิงสาวเอย ขน้ึ อยางเปน กังวล เพราะไดท ราบขาววาคุณพี่ของเธอ กําลังแกปญ หาอยูอยางวนุ วายนัก มไิ ดก ลับ วงั มาหลายเพลาแลว จงึ อดหว งเรอื่ งขา วปลาอาหารมไิ ด “ไมห รอกครับคุณบวั ” ชายรา งใหญท าทางดดุ ัน เอย ข้นึ พรอ มยิม้ ใหห ญงิ สาวอยางเปน มิตร ขณะทม่ี อื กเ็ อือ้ มไปเปด ประตู เพยี งแคประตเู ปด ไอเยน็ จากเครอ่ื งปรบั อากาศก็กระทบหนา เสียงของเคร่ืองเลนเพลงดงั คลอเบาๆ พรอ มชายรา งสงู ใหญ ทนี่ อนเหยียดกายยาวอานหนังสอื อยทู โ่ี ซฟารบั แขกทาทาง แสนสบาย

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๘๔ “คุณภพ” เสียงแผวเบาลอดออกมาจากรมิ ฝป ากเหมอื นรูสกึ แปลกใจในส่งิ ท่ีเหน็ ไหนวา คณุ พงี่ านมากแลทกุ ขใจนัก รา งใหญห ันมาชา ๆ มอื ทถี่ ือหนงั สอื อยูลดตาํ่ ลง รอยยิม้ บางเบาปรากฏทีใ่ บหนา ขณะท่ี ลุกเดินมาหาหญงิ สาวท่คี ิดถึงนกั หนา โดยเขม คนสนิทนาํ อาหารวางไวใ หท่โี ตะ แลวก็เรน กาย หายไปอยางเงยี บเชยี บ “มาทาํ ไมไมบ อก” เสียงทมุ ตํ่าดงั ขน้ึ ขณะท่มี อื ใหญเ ขามารวบมือเล็กๆ ไวพ รอ มยกมาสดู ดมอยา งโหยหา “บวั เกรงวาคุณภพจักรบั อนั ใดมิได เลยทาํ สาํ รับมาใหเ จา คะ เห็นวางานตดิ ขัดมากจนมิ อาจกลับเรอื นได” หญงิ สาวกมหนาลงอยางเขนิ อาย เม่ือชายหนมุ เร่มิ เอาหนาคมเขม มาใกลช ดิ พรอ มสูดกลิ่นหอมของแกมใส “แคเปล่ยี นบรรยากาศนะ อยูวงั คนเยอะวุนวาย” กวินภพตอบกลบั พรอ มจงู หญงิ สาวมา น่ังทโ่ี ซฟา “งานจัดถงึ ไหนแลว บวั เลอื กชดุ ไดรึยัง” เสียงทมุ เอยถาม ขณะทจ่ี บั รา งเล็กนง่ั ลงบนตกั หากมองจากดา นหลัง คงแทบไมเ ห็นหญงิ สาว เพราะบัดนีไ้ ดถ ูกรา งใหญ ปดบงั ไวจนมดิ “เออ ...บวั ไดชุดแลวเจาคะ พิธีหมนั้ แลพธิ แี ตง หมอมยาทรงเลือกใหดว ยพระองคเอง หมอ มยา ใหญก ท็ รงถูกพระทยั นักเจาคะ ” รา งเลก็ เกรง็ ตวั จนทาํ ส่งิ ใดมถิ ูก คุณพี่ของเธอเด๋ียวนี้มิ มีความเมตตาใหเ ธอเลย เจอกันยามใด ตอ งชอกช้าํ ไปเสยี ทกุ ครั้ง ขณะทคี่ ิดคนตัวใหญก ลับ ไมไ ดร สู ึกสงิ่ ใดตามหญงิ สาวเลย ยงั คงโอบกอดซุกไซอ ยเู ชนนนั้ “คุณพี่รบั สาํ รบั กอนนะเจา คะ ประเดี๋ยวเยน็ จกั เสียรสชาต”ิ หญิงสาวยงั กม หนากมตาอยู เชนนน้ั จนชายหนุม ย้มิ ขาํ ออกมา “บัวตองทาํ ตวั ใหชนิ ไวนะ อกี ไมก ่วี ันกจ็ ะแตง กนั แลวมนั จะมากกวา น้ีอกี เพราะพจ่ี ะไมให บัวหา งไปไหนเลย” พดู จบชายหนมุ กค็ อ ยๆ ปลอยรา งเล็กใหเปน อิสระ พรอมทั้งจบั จูงมือใหเดิน ตามไปทโี่ ตะอาหาร

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๘๕ OOOOOOOOOO ขา วลอื เกีย่ วกบั ความลมเหลวในการบรหิ ารงาน ของหลานชายเพียงคนเดยี วของทา น หญงิ พรรณเพ็ญแข บดั น้ี ลกุ ลามรวดเร็วยง่ิ กวาไฟลามทุง ทกุ คนลวนมขี อกังขาในการ บรหิ ารงานของชายหนุม ขาวทแ่ี พรสะพดั ทุกหนา หนงั สือพิมพแ ละส่ือออนไลน จะมาจากใคร ไมไ ด นอกจากผูท ่ีมีความแคน ใจอยขู ณะน้ี ต้งั แตเลก็ จนโต เสดจ็ ปูท รงรบั สั่งเสมอวา ที่อติรุจเกดิ มาอาภพั ขนาดวาทาน และทานพอ ของอติรุจ พยายามสรา งบริษทั มาจนยงิ่ ใหญ แตก ลบั ถกู นอ งชาย หรอื เสดจ็ ปขู องกวนิ ภพหกั หลงั ทาํ อะไรกวนิ ภพกม็ ักจะตดั หนา เสมอ แมแ ตเ กาะที่เขาสอู ตุ สา หวางแผนจะเขา ไปขอซ้ือจาก ทา นหญิงพรรณเพญ็ แข ก็มาถูกตัดหนา ไมเวน แมแ ตส ตรที ห่ี มายปองต้งั แตเดินชนที่หนา โรงแรมคร้ังท่หี ญิงสาวยงั มอซอ ทั้งๆ ทีเ่ ขาเจอกอน ไอกวินภพก็มาแยง เอาไปอยา งหนา ดานๆ ต๊งิ ...ตง๊ิ ติง๊ เสียงขอความจากเคร่อื งโทรศพั ทข องชายหนุม ที่กําลงั อา นขาวดว ยใบหนา เยาะหยนั ดงั ขน้ึ ‘ใครสง วิดิโออะไรมา.....ไอเอก’ ช่อื ของผสู ง ปรากฏข้ึนอยางไมเ ปนความลับใดๆ เหมือนวาต้งั ใจใหเขาเปดดู เพยี งไมน าน มอื ใหญก ก็ ําท่ีโทรศพั ทแ นนอีกครั้ง ภาพในคลิปเปน หญงิ สาวรางเลก็ ทีเ่ ขาปรารถนา นัง่ อยบู น ตกั ของชายหนุมทบ่ี ัดนก้ี าํ ลังหยอกลอ ดอมดม ซกุ ไซกันอยู หญิงสาวอมยิ้มหนา แดงอยางเขิน อาย แตก็เหน็ ไดวาพอใจนัก หลงั จากดทู ่หี นา จออยา งโกรธแคน วนซ้าํ ไปซ้ํามาไมรูกี่รอบมอื ก็ปด คลปิ แลวโทรออกไปยังเบอรท ี่คุนเคย “จัดการเดย๋ี วน้เี ลย เทขายหนุ ตามทตี่ กลงกนั ฉันตองการเห็นความยอยยับของมนั เรว็ ท่สี ดุ ” เสยี งเกรยี้ วกราดอยา งเกบ็ อารมณไ มอ ยู ดงั สน่ันไปทง้ั หองทาํ งาน รวมถงึ เสียงปาโทรศัพท และเสียงแตกกระจายตามมา

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๘๖ OOOOOOOOOO การเตรยี มงานแตงงานเปน ไปดวยความราบรน่ื แตห ากขาวของบริษทั ในเครอื กลบั ยงิ่ ตกต่ําแยล ง บรรดาผถู อื หุน บัดนีเ้ ริ่มทยอยเอาหนุ ตัวเองออกขายตามหุนสว นรายใหญ ดว ย ความไมม นั่ ใจในตัวบริษทั แมขณะนี้ คนในตระกลู วงศานุประพัทธ จะถอื หนุ อยถู งึ หกสบิ เปอรเซ็นต แตก ถ็ กู แบง ออกเปนสองตระกลู พ่ีนอ ง โดยคุณชายภพถอื หนุ สสี่ บิ เปอรเซ็นต สว น พระองคเ จาบวรวิสทุ ธิ์ ทรงถือครองหนุ อกี ยี่สิบเปอรเ ซน็ ต และสวนที่เหลอื ถูกแบง ซอยใหผ ูถ อื หนุ คนอืน่ ๆ หากแตข า วความไมม่นั คงภายใน เกิดขน้ึ เนอ่ื งจากผทู ่ีถือหุนใหญเ ปนอนั ดบั สอง ไดเรมิ่ ขายหุน ใหตางชาตอิ ยางลบั ๆ มาจากขาววงใน ทดี่ ูเหมือนไมเปน ความลบั นัก ผถู ือหุนท่ีเหลือจึง เร่มิ ทยอยขายหุนออกไปเชนกนั เพราะความไมม ั่นใจในผบู ริหารมอื ใหม ทเ่ี อาแตร อวันแตงงาน “ชายเหน็ ขาวทอ่ี อกมารึเปลา ลูก” ทา นหญงิ พรรณเพ็ญแข กลา วกบั หลานชายดวยสีหนา รอ นรน ขณะท่หี ลานชายของทา นยังหยอกเยา แกลงแหยห ญิงสาวรางเล็กวา ที่ภรรยา ขณะท่ี รอ ยมาลยั งานแตงอยูไมไกลนัก “ชายเหน็ แลว หมอมปา อยาทรงกงั วลพระทยั ไปเลยขอรบั พรงุ นตี้ อ งทรงตืน่ บรรทมแต เชา เด๋ยี วรองรอยขึ้นหมดงามกันทีเดียวกระหมอม” เสยี งหลานชายตอบกลบั มา พรอมย้มิ ให หมอ มยา ท้ังสองท่ยี ังทรงเปน กงั วล “เฮอ...บรษิ ัทนี้ยา ยกใหชายแลว จะทาํ อะไรกส็ ุดแลวแตกแ็ ลวกัน คุณพ่เี ราไปพอกหนากัน เถอะเพคะประเดย๋ี วพรงุ นีใ้ บหนา จะหมองคล้ํา” ทา นหญงิ พรรณเพ็ญแขทรงตรสั ขึน้ พรอ มเดนิ นาํ หมอ มยาใหญ ออกไปนอกหอ งรบั รอง “เรากน็ อนไดแ ลวนะ มัวแตห ยอกนองเม่ือไหรจะเสร็จ พรงุ นหี้ ากตื่นไมทนั ยา จะยกเลกิ งานแตง”

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๘๗ หมอ มยา ใหญ กลาวเหน็บหลานชายทท่ี าํ แผนรา ยหลอกทานจนไดสมรส มันนา ตีนัก เชียว ทานเขน เขย้ี วหลานตัวดกี อนท่ีจะเดินออกไป “คณุ ภพเขานอนกอ นเถอะเจา คะ บัวรอยมาลัยบา วสาวเสร็จกจ็ ักขึ้นนอนเจา คะ” หญิง สาวรางเลก็ บอกชายหนุม ที่บดั นน้ี อนเอกเขนกอยูบ นตกั อยา งสบายใจ หากแตสีหนา กลบั เครง เครยี ด “บัว หากวาพไี่ มร่าํ รวย ไมเหลืออะไร บัวจะยังอยกู ับพ่รี ึเปลา” ชายหนุมถามหญิงสาว เสยี งขรมึ อยา งจริงจงั “มอี ัฐพอซอื้ เนอื้ สตั วไดห รอื ไมเ จา คะ ผักตางๆ บัวปลูกไวเ ตม็ สวนหลงั วงั หากยากแคน จริงๆ คงจักเลีย้ งคนในบานไดน านโข” หญิงสาวเอยอยางนง่ั นึกวางแผน “หรือเราจักหาหมูแลไกมาเล้ียงดเี จาคะ เงินคา ทําขนมคงพอซือ้ หามาได หรือจกั ยา ยไปท่ี เกาะดเี จา คะ เรอื นท่คี ุณภพสรางไวอ ยใู นพื้นท่ีของปา แจม กวางขวางทเี ดยี ว นา จะเพยี งพอรับ คนงานท่บี า น แลใหหมอมยากบั หมอมยา ใหญไ ปดว ย ทา นคงจักชอบยิ่งนะเจาคะ” หญิงสาวยงั เจือ้ ยแจวอยไู มห ยดุ มีบอกวา จะใหกวนิ ภพ ไปหดั หาปลากับเรอื ลงุ แยม ผวั ปาแจมอีกดวย จนชายหนมุ ทน่ี อนหนุนตกั ดวยทา ทางจริงจงั เม่อื ครู ถึงกบั หัวเราะคกิ ออกมา หากเขาได ผหู ญงิ คนนีเ้ ปนเมีย ตอใหไมท าํ อะไรเลยเขาก็ไมอ ดตายแนๆ “ไมกลัวลําบากเหรอ” ชายหนมุ ถามพรอมรอยยมิ้ ขัน เมอ่ื เห็นหญงิ สาวมีทาทางตกใจ “ลําบากเร่อื งอันใดเจา คะ ครากอ นยามท่ีอยูเรือน กม็ เิ หน็ จักตองใชอ ฐั เพยี งแตม มิ ีไก หรือหมเู ทา นัน้ เจา คะ บวั มิอยากใหบาวไปฆา แกงสงสารพวกมันนกั เล้ยี งกนั จนหมดไข ชราจน เดนิ มไิ ด จนบาวตองคอยตามดู กลวั วา จักไปแอบตายเหม็นเรือน” หญิงสาวเอยพลางอมยิ้ม นกึ ถึงคราที่อยบู านเดิมกอนจกั พลดั หลงมาที่แหง นี้ ไมนานสี หนาก็สลดลง ดว ยคิดถึงคุณพอแลคณุ แมนกั “พรุง นตี้ อนเราใสบาตร บัวอยา ลืมบอกกลา วใหทา นทราบดว ยนะ พีก่ จ็ ะบอกพอ กบั แมพี่ เหมอื นกนั ” มือใหญย กสงู ขึ้นไปปาดนํ้าตาทีร่ ิมดวงตา แมวา จะไมเปน หยด เพียงเออ ขน้ึ มา แต

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๘๘ เขาก็รูสกึ ไดว าหญิงสาวคนนี้ ตอ งทําตวั และหัวใจใหเขม แขง็ เพียงใด ถงึ จะผานพน เรอ่ื งราวตา งๆ มาได สถานท่ีใหม ผูคนใหมๆ หลายสง่ิ ทไี่ มเคยเจอ ตองเรยี นรูทุกอยา งใหมท้ังหมด “คณุ พี่เจาคะ บัวทําดแี ลวใชห รือไมเ จาคะ บวั ดพี อสําหรับคณุ พ่ีแลวหรือไมเจา คะ” บัดน้ี ความอัดอน้ั เร่มิ ปรมิ่ มาทีด่ วงตา “บัวดที สี่ ดุ สําหรับพี่ ดีที่สุดสาํ หรบั ทุกคน พ่ีรักบัวจนไมร ูวาหากไมม บี ัวพจ่ี ะอยูไดยังไง” เสยี งทุมตํา่ เอย ขึ้น ขณะทห่ี ญงิ สาวกล้ันน้ําตาดว ยความสน่ั เทา เธอกลวั กลวั ทกุ อยา งทีผ่ านมา หากแตหลวงพอ บอก วา มนั คือสง่ิ ท่ีเธอตองเจออยางหลกี เล่ยี งไมไ ด เธอจึงไมเคยร่ํารองใหผูใด มาเห็นใจในชะตากรรม ท่ีไมว าจะทําอยา งไรก็หา มไมไดอ ยดู ี “นง่ิ ซะนะ พรงุ นีเ้ รากจ็ ะแตงงานกนั แลว ถาเจาสาวของพ่ีตาบวม เขาจะวา ไดว าเจาสาว ไมเ ต็มใจพีย่ ังบังคบั ใหม าแตงดวย” ชายหนมุ เอยขน้ึ ทีเลนทจี รงิ จนหญงิ สาวรีบเอามือเลก็ ๆ ปาดน้ําตาท่ใี บหนา หากแตม อื ใหญจบั ไวท นั “ไมเอา อยาเชด็ แรงเด๋ียวจะบวม” ยงั ไมท ันจบประโยคดี ชายหนมุ ก็เอาริมฝป ากรอน จบู ซับทด่ี วงตาอยา งแผวเบาท้งั สองขาง แลวโอบกอดอยา งปลอบประโลม OOOOOOOOOO ทค่ี ฤหาสนหลังใหญในหอ งทาํ งาน เสียงหัวเราะล่นั อยา งสะใจของชายสงู อายดุ งั ขน้ึ เหมือนพอใจอยา งเก็บอาการไมอยู “เปน ไปตามทีค่ าดการณไ วใชห รอื ไมชายรุจ” เสยี งตรัสถามเพอ่ื ความแนใจ ดังขนึ้ อกี ครัง้ เหมอื นอยากยา้ํ คําตอบ “เปนตามทคี่ าดการณเสด็จปู หลงั จากท่เี สด็จปปู ระชมุ ลับกับผถู อื หุน แลว ชายเร่ิมทยอย ขายหุน ทางนนั้ กเ็ ชอื่ เปน ตุเปนตะวาบรษิ ทั จะไปไมร อด ชายใหมิสเตอร โรเจอร ชอนซอ้ื หนุ ทง้ั หมดไวแลว เมือ่ เสรจ็ เรยี บรอ ยก็จะโอนหุนท้ังหมดมาเปน ของเรา ถา ชายคาดการณไมผ ดิ เรา จะถอื มากกวา สีส่ ิบเปอรเ ซ็นตของไอภ พแนน อนกระหมอม”

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๘๙ อตริ จุ ย้มิ เห้ยี มในใบหนา อกี คร้ังพรอ มสบตาเสด็จปู ทเ่ี ขาทาํ ความฝน ใหเปนจรงิ ได คร้ังนี้ท่ีอตริ จุ ขายหุน ออกไป กเ็ ปน เพยี งเหย่อื ลอใหผ ูถ อื หนุ คนอ่ืนยอมขายตาม เสย่ี งสัก หนอยแตกไ็ ดผ ลเกินคาด ใหเ สด็จปปู ระชุมลบั ผถู ือหนุ ลอ็ บบเี้ ลก็ ๆ นอยๆ วาไอกวนิ ภพไมมี ความสามารถ ทาํ ใหหุน ตกอยางไมน า เชือ่ หากถอื ครองไวก ม็ แี ตข าดทนุ แมแตทานเองยงั แอบ ขาย เม่ือทุกคนเช่อื เรม่ิ ขายหุน เขาก็ใหน อมนิ ที ี่ตา งประเทศชอนซ้อื ทง้ั หมด พอโอนกลบั คนื มา ทกุ อยา งกจ็ ะกลายเปนของเขาและเสด็จปูท ันที อํานาจทั้งหมดจะอยูในมือ จะบบี ไอบา นัน่ ออก เมื่อไหรก็ได เพราะไมม คี วามสามารถสวนเขาเองจะกลายเปนผกู วู กิ ฤตของบรษิ ทั ใหอ ยรู อด ความเช่ือถือกจ็ ะกลบั มาอกี คร้งั “พรงุ นี้เทา นนั้ เสด็จปู รอแคพรุงนี้ ชายจะทาํ ใหคนวงั นั้น ลมทัง้ ยนื กลางงานมงคลเลย ทีเดียว” OOOOOOOOOO บรรยากาศในยามเชาของวงั ขาว เวลานแ้ี ขกเหร่ือญาติสนิทมารวมงานไมมากนัก เพราะ ไมไ ดเ ชญิ คนนอก มเี พยี งสอ่ื บางสาํ นักเทา นั้นทอี่ นญุ าตใหเขา มาเก็บภาพได แตท ีส่ าํ คัญคอื พนกั งานทคี่ าสโิ น ไดร ับอนญุ าตใหม ารว มงานในวันนีด้ วย ซง่ึ เปนทีต่ ื้นตนั ของวา ท่ีเจา สาวนกั งานในวงั ชวงเชา เปนเพียงพธิ หี มั้น ที่ถกู จัดไวอยางสวยงามตระกาลตาแบบไทยแทๆ แตก ลับดู เรียบงาย สวนงานใหญคงเปนท่โี รงแรมในตอนเยน็ ท่ีบรรดาส่อื และแขกเหรอื่ ตา งรอคอย หลงั จากพิธีแหข นั หมากโดยพนกั งานที่คาสโิ น เสร็จสิ้นดว ยความคร้ืนเครง ก็มาถงึ ภายใน งานหม้นั โดยทกี่ วา จะเขาไปถงึ ประตูที่เจา สาวอยู ก็ผานอยูห ลายดาน เปนทส่ี นกุ สนานและเสีย เงินเสียทองมากมายนกั หญงิ สาวรา งเล็กในชดุ ไทยจกั รแี บบดัง้ เดมิ ใชผ า สไบลูกไมเ ปนชาย ยาวฉลสุ ที องผนื เดยี วหม ชว งตัว แลวพาดเฉยี งปดไหลด า นซา ย ผานงุ เปน ผา โบราณจีบยก

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๙๐ ขา งหนา มชี ายพก สวมเคร่อื งประดบั ทองครบชดุ อันไดแ ก สรอ ยคอ สรอ ยสงั วาล สรอยขอ มอื ตา งหู รัดแขน และเขม็ ขดั ดูงดงามราวกับวา ออกมาจากภาพวาด ในยามทีห่ ญงิ สาวพน ประตหู อ งทเ่ี กบ็ ตัวรอรบั เจา บา วอยู ทุกคนภายในบรเิ วณน้ัน ไมเวน แมแ ตตัวเจา บาวเอง ยงั ถึงกบั นิง่ คา งไป หญิงสาวเพียงแตง หนาดวยสอี อ น เกลามวยผมโดยใช ปน ปกทองประดบั ดา นหลัง ผมเรียบน่มิ ดา นหนาถูกปดไวเลก็ นอย แลว เหน็บไวดานหลงั มใิ ช เปดหนาผากอยา งท่ีหญิงสาวเคยรวบเอง คิว้ ที่เขม เปน รปู ถกู แตง แตม ใหดสู วยงามกวา ท่เี ปน อยู หญิงสาวกมหนา เลก็ นอย เมื่อสง มือใหเ จา บาวท่อี ยใู นชุดสทู ผาไหม สเี ดียวกับสไบ เจา สาวดกู ลมกลืนเหมาะสมกนั ยิ่งนกั อนั ท่จี ริงแลว หมอมยา ขอใหค ณุ ภพใสโ จง แตห ากชาย หนมุ ไมยอม ดือ้ ดงึ จนไดใ สชดุ สูท ทกุ คนตา งสายหนาระอาใจ แตไมยอมก็ไมได เม่อื ลงมาถึงยงั หองรบั รอง ฝายผใู หญข องทางเจาสาวมเี พียงหมอ มยา ใหญทท่ี รงพระ พักตรอ ิม่ เอิบสขุ ใจยงิ่ สวนทางดานเจา บา ว กม็ ีทา นหญิงพรรณเพ็ญแข และพระองคเจาบวร วสิ ทุ ธ์ิ ทป่ี ระทบั อยดู วยพระพักตรยมิ้ แยมเชน กัน หากในงานนก้ี ลับไมม ีคุณชายอตริ ุจมารว ม ดว ย พธิ หี ม้ัน เปนไปดวยความราบรืน่ ของท้ังสองฝาย หญงิ สาวกมลงกราบท่ีตกั ของชายผูเปน ทีร่ ัก ทเ่ี ฝา รอมานานแสนนาน หลงั จากที่สวมแหวนเพชรวงใหญ ทีส่ ง่ั ทําขึน้ ใหมตามทไ่ี ดตกลง กนั เพ่ือใหเปนสมบัตขิ องเจา สาว พรอมเครื่องเพชรทเี่ ขาชุดกนั หากดเู ผินๆ ก็ไมค อ ยเหมาะกบั หญงิ สาวนกั เพราะใหญโ ตอลังการเหลอื จะกลา ว หากแตใ นวันทเ่ี ลอื ก ชายหนุมบอกเพียงวา เผ่ือหมดตวั ยงั เอามาขายประทงั ไปได หญงิ สาวทําไดเ พยี งยิ้มขัน สวนหมอมยา กต็ ที ีไ่ หลแลวก็ ดหุ ลาน “หนูบัวหากชายภพดอื้ ซนไปบาง ยา ขอใหห นอู ภยั ใหพ ่ีดวยนะลกู ดูแลอยา งทีท่ ําอยทู กุ วันยาก็มคี วามสขุ แลว” หมอมยาใหญ รดนํา้ หญงิ สาวอวยพร พรอ มมองไปทห่ี ลานชายตวั ดี “ชายภพ อยา หมนั่ แกลงนองนัก หากไมเช่อื ฟง ยา ยา จะพาหนบู ัวไปอยบู นดอย” หมอ ม ยาใหญตรสั ขึน้ ขณะทรี่ ดน้ําใหหลานชาย

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๙๑ “ยาขอใหล กู ทั้งสอง ครองรกั กนั ใหย าวนาน เหมอื นที่เฝารอกันมานะลกู ” หมอ มยา ใหญ ทรงอวยพรอกี ครง้ั แลว เอามือทเ่ี ห่ียวยนตามวยั ลูบเบาๆ ของศีรษะท้ังคอู ยางเมตตานัก จนเมอ่ื จบงานชวงเชา ภายในวังกม็ กี ารจดั สํารบั เล้ียงแขกที่มารวมงาน ทุกคนตา งมสี ี หนาอม่ิ เอบิ ยนิ ดีในงานหม้นั ครัง้ น้ี เม่อื รับสาํ รับกันจนอมิ่ หนาํ กถ็ ึงเวลาทีต่ องแยกยายกนั กลับ เพือ่ เตรียมไปรว มพิธฉี ลองในตอนเยน็ ท่ีโรงแรมหรูใจกลางเมือง “ทูลเชญิ ฝา บาท ในงานฉลองสมรสในเวลาเย็นดว ยนะเพคะ” ทา นหญงิ พรรณเพ็ญแข ทรงตรัสข้ึน ขณะที่ทุกคนมารอสงพระองคเ จาบวรวสิ ุทธ์ิ ทห่ี นาประตวู งั “หากมเิ ปนการรบกวนฝาพระบาท กระหมอมฝากบอกชายรุจใหม ารวมงานดว ยได หรอื ไม อยา งไรเสยี ก็เปน ญาตกิ ัน ความผิดอนั ใด อยาไดค ดิ เปนจริงจังไปเลยกระหมอ ม” กวินภพ ทลู ขอกับพระองคเจา บวรวสิ ุทธิ์ พรอมรอยยมิ้ อยา งเปน มิตร “ไดส ิ ปจู ะบอกชายรจุ ใหนะ ดีเสียอีกที่พนี่ องเขาใจกัน ไมบ าดหมางดวยเรือ่ งเลก็ นอย” พระองคเจา บวรวิสทุ ธิ์ ตบเบาๆ ที่ไหลของชายหนมุ “เย็นน้ีเจอกัน” และทรงตรัสขนึ้ อีกครั้งพรอ มรอยยมิ้ ไมนานกเ็ สดจ็ จากไป OOOOOOOOOO กอ นถึงเวลารว มงานในชวงเย็น รายงานขา วทุกชองเวลานี้ มแี ตข าวความไมแนน อนของ กลมุ บริษทั ในตระกูลวงศานุประพัทธ หนุ ของบริษัทเกนิ กวา หาสบิ เปอรเซ็นตถกู ออกนํามาขาย อยา งท่ีไมเคยปรากฏมากอน แตท่ีนาประหลาดใจมากกวาน้ันคอื มีบรษิ ทั นิรนามมาชอนซ้อื หุน ราคาต่ําอยา งรวดเรว็ ทกุ อยางเกิดขึน้ ในเวลาอันสัน้ จนไมน า เชือ่ หุนถูกเทขายในชว งเชา และ ชอ นซ้ือในชวงบาย จนตอนนี้ไดเ วลาปด ทาํ การ บรษิ ัทนริ นามท่ชี อ นซ้ือก็ยังเปน ปรศิ นาใหต ามสืบ หลายฝายตา งคิดวา ปญ หานต้ี อง กระทบกระเทอื นงานแตงสดุ ย่งิ ใหญแหงปครั้งนแ้ี น ตอนน้เี พียงรอเวลาเทานน้ั วาจะมีการยกเลิก

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๙๒ อยางท่ีคาดการณไวหรือไม เพราะเหตกุ ารณนถี้ อื วา ส่ันสะเทือนมากพอสมควร เจา บา วของงาน ถกู ประณามถงึ การเขามาบริหารบริษทั ทาํ ใหล ม เหลวอยา งหนัก จนผถู ือหุนพรอ มใจกนั เอา ออกมาปลอ ยขายในเวลาเดยี วกัน หากแตเมือ่ ถึงเวลา กลับไมม ีการยกเลิกงานแตง แตอ ยา งใด ทกุ อยางยงั ถกู ดําเนินการ ตามปกติ จนเสยี งวิจารณก ็ดงั ขึน้ อีกวา ชายหนุมผูรบั มอบตําแหนง หลงผูหญิงจนหวั ปก หัวปา ไมสนใจบรษิ ทั ท่ีกาํ ลงั เกดิ วกิ ฤต “ชายภพ เร่อื งบริษัทจะเอายงั ไงดีลูก” ทานหญงิ พรรณเพ็ญแข ทรงอดไมไดท ีจ่ ะถาม หลานชาย ทตี่ อนนี้นั่งมองหญงิ สาวแตงหนาทําผมอยอู ยา งเพลิดเพลิน “พรุงนี้คอ ยประชมุ ผถู ือหนุ ท้ังหมดกระหมอม วันน้ชี ายขอเขา หองหอกอน” เสยี งหลาน ชาย เอยข้นึ ไมดงั นัก หากแตหนกั แนนย่งิ พรอมสง สายตากรุมกร่ิมไปที่หญงิ สาว จนตอ งหลบ สายตาจากกระจกดว ยความเอยี งอาย แมนวาทานหญงิ พรรณเพ็ญแขจะกังวลพระทัยนกั หากแตกท็ รงทาํ อะไรมไิ ด เพราะทาน มอบความไวว างใจใหหลานชายเพียงคนเดยี วจนหมดสนิ้ แลว มีทางเดียวคือตอ งแลว แตหลาน ทา น “นองหญงิ พวี่ าเราไปดคู วามเรียบรอ ยภายในงานกนั ดีกวา เด๋ียวแขกก็จะเริ่มทยอยกัน มาแลว สว นเรื่องอื่น เราตองไวใ จชายภพนะ” หมอมยา ใหญทรงตรัสข้นึ พรอมจบั จงู มือนอ งสาวของทา นออกมาจากหอ งแตง ตวั หลาน ทานมิใชคนโง ทานทราบดีวา ทีห่ ญงิ แขกลัดกลมุ เปน เพราะปกติชายภพมเิ คยหลงผหู ญงิ ใน ขณะทท่ี าํ งาน แตทา นกย็ งั คดิ วา หลานทานคงจะแยกแยะออก ภายในหองจัดเลยี้ ง บัดนแ้ี ขกเหรือ่ เร่ิมทยอยมาอยา งคบั คงั่ กวา ที่คาดเอาไว เหตุหนึ่งเพ่อื มางานใหญแ หงป สว นอกี เหตุหน่ึงคงอยากมารอดสู ถานการณ วา จะดําเนนิ ตอไปอยางไร โดยเฉพาะอยา งยง่ิ สื่อแทบทกุ สาํ นกั ตา งมารวมตัวกันอยางอนุ หนาฝาคงั่ โดยไดทาํ การโทรมา แจงความประสงคขอเขา รวมงาน และครง้ั นี้ เจาของงานมิไดปฏเิ สธเชน งานหมั้นยามเชา

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๙๓ บดั น้ี คบู าวสาวไดเดินลงมาภายในงานแลว โดยฝา ยเจาบาวที่สงู ใหญกวา มาก ประคอง รา งเล็กลงมาอยางทะนถุ นอม แทบไมมใี ครเขาใกลไ ด ซึ่งสิง่ ทท่ี ุกคนไมร ถู งึ การประคองไมหาง ครัง้ น้ีคือ หญงิ สาวไมเ คยใสส นสงู มากอ น หากวา ปลอ ยคงลม ไดขายหนา เปนขา วใหญก วาหุน ตกแนๆ เมื่อทั้งคเู ขา มาถึงภายในงาน กร็ ับแขกทหี่ นางาน หากยงั มิใหสัมภาษณใ ด บอกเพยี งวา จะจัดงานแถลงขา วเมื่อประชุมผูถือหนุ เรียบรอ ยแลว เทา นนั้ จนนักขา วตอ งถอยทัพไปเอง งาน พิธีฉลองมงคลสมรสครัง้ นี้ จดั ข้นึ ตามแบบแผนปกติ มเี พยี งความยง่ิ ใหญและแขกเหรือ่ มากมาย เทานน้ั ท่ีดูตา งออกไปจากงานอืน่ เจา สาวและเจาบาวดแู ลวก็เรยี บงายไมมคี วามต่ืนเตน ใดๆ มี เพียงความสงบเรยี บรอย จนคนภายในงาน ตา งจองมองดวยความเพลดิ เพลินเทานัน้ หลงั จากลงเวที ทงั้ คกู เ็ ดินมารบั แขกตามโตะตางๆ โดยเร่มิ เดนิ มาท่โี ตะ ใหญตรงกลาง กวินภพ มองไปที่คุณชายอตริ จุ ท่บี ดั น้ีนง่ั หนา ไมส บอารมณอยา งเก็บไมอ ยู จนทําใหชายหนุม ตอ งยักคิว้ ใหเ บาๆ พรอ มย้ิมท่มี ุมปากอยา งผูมีชยั เปนการหยอกเยา เอาคนื เล็กๆ นอยๆ ท่พี อทาํ ไดใ นขณะนัน้ สว นพระองคเ จาบวรวสิ ทุ ธิ์ ขาววงในกท็ ราบดีวา พระองคเ ปนผูนาํ เรือ่ งการเทขายหนุ แต กย็ งั มาท่งี านอยา งมไิ ดรสู ึกอะไร จนเปน ทจ่ี ับตามองของนกั ขาว ถงึ เรื่องความสมั พนั ธข อง ครอบครวั น้ี วาอยูกนั เชน ไรแน ทาํ ไมถึงเหมอื นใสห นา กากจนนากลวั “ชายภพมิกังวลรึเร่อื งบริษัท” พระองคเ จาบวรวสิ ุทธิ์ ทรงตรสั ขึ้นขณะที่กวนิ ภพเดินเขามา ถา ยภาพรว มดวย “ชายกงั วลเรือ่ งไมไ ดเ ขาหองหอมากกวา ฝาบาท” ชายหนุมตอบกลับพรอมมองหนาของ อติรุจทีอ่ ยูดา นขาง จนสงั เกตไดท ันทีวา มือท้ังสองของชายหนุม ที่เขามองหนา กาํ แนน “พรุง น้ีเราคงไดเจอกนั ทห่ี องประชมุ ผูถอื หุน หวังวา หลานจะไมห มดแรงไปซะกอน” พระองคเจาบวรวสิ ุทธิ์ เปดศึกอยา งซง่ึ หนา แลว ในเมอื่ ขา วลอื วาทา นเทขายหนุ ก็ถกู เปดเผย

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๙๔ ออกมาจากขาววงใน ทา นก็ไมม ีความจาํ เปน ตองปด เพราะเชนไรหนุ ทงั้ หมดก็มาอยูในมอื ของ ทา นแนน อน “มันกไ็ มแนห รอกกระหมอม เจาสาวนา หลงใหลถึงเพียงนี้” กวินภพ เอยขน้ึ พรอมรอยยมิ้ ท่ีรมิ ฝป าก หันไปมองหนา หญิงสาวรา งเล็กขางกาย OOOOOOOOOO “หลงผูหญงิ จนโงหวั ไมข้ึน จะหมดตัวแลวมันก็ยงั ไมร ูสกึ ” พระองคเจาบวรวิสทุ ธิ์ ตรัสดวย นํ้าเสยี งเยาะเยยถึงความโงเขลาของหลานชาย ขณะทีข่ น้ึ รถเตรยี มเดนิ ทางกลบั พรอมคณุ ชาย อติรจุ ในสมัยทนี่ องชายของทาน และพอของกวินภพ หรอื แมแ ตท านหญงิ พรรณเพ็ญแขมา บรหิ ารงาน ทา นยงั เขา ไดยากกวาน้ี จนตอ งกําจดั บางคนออกไป แตค รนั้ มาถงึ มอื ลกู กลับโงเ งา จนเกนิ เยยี วยา ขนาดรวู า ทา นเปน คนบงการก็ยงั มวั แตห ลงผหู ญงิ แผนการในคราแรก พระองคเจาบวรวสิ ุทธ์ติ งั้ ใจจะไมเปด เผยจนถึงวันประชมุ ผถู ือหุน ให มันลม ท้งั ยืนแตห ากหลานชายทานมีแผนการทด่ี กี วา คอื เปดเผยไปเลยเพราะยังไงก็เปลย่ี นอะไร ไมไ ด แลวงานในคืนน้ี คงตองลมไมเปนทา ใหนาอับอายกวา ปดเงียบแคเ พียงในหอ งประชมุ หากแตแผนไมเปน ดังคาด เพราะชายหนุมหลงผหู ญงิ จนไมทุกขร อ น หรือสนใจสงิ่ ใดเลย งานยังจดั อยูอยางหนา ช่ืนตาบานเหมือนไมเห็นเงาหวั ตวั เอง “พรุงน้เี ราคอ ยทําใหม ันลม ทง้ั ยนื หลังจากท่ีเพงิ่ เสพสุขกไ็ ดเสด็จป”ู 'แมจะผดิ หวงั จากแผนการลมงานแตง ยังไงซะหากกวนิ ภพสิ้นเน้อื ประดาตัว ใครทไ่ี หน จะยังมาอยดู ว ย' อติรจุ คดิ พลาง มอื ทง้ั สองขางกําแนน อยา งโกรธแคน เม่ือคิดถึงภาพของคนทัง้ สอง

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๙๕ ตอนที่ 27 : ตดั ปก ภายในหอ งประชุมสาํ นักงานใหญ ของตระกูล วงศานปุ ระพัทธ บดั นีบ้ รรยากาศเต็มไป ดวยความตึงเครยี ด ผูถ อื หุนมารว มประชุมกนั ต้ังแตเ ชา เพอื่ มารบั ทราบสถานการณทง้ั หมดใน ขณะน้ี แมวาแตล ะคนไดจาํ หนา ยหุนออกไปแลว แตพ วกเขาคดิ วายงั เปน ความลบั อยู หากมา ฟงใหไ ดยินกับหู ดใู หเห็นกับตา ถงึ ความผิดพลาดในการบรหิ าร อาจทําใหพ วกเขามีเหตุผลกับ ตวั เอง วาส่งิ ท่ีทาํ น้ันถูกตองแลว ขณะที่ทกุ คนเฝา รอผูบริหารสูงสุดอยางใจจดใจจอ มีอยเู พียงสองคนเทา น้ันที่บดั นี้ อารมณดอี ยางปดไวไมมิด พระองคเ จาบวรวิสทุ ธ์ิและหลานชายของทา น คณุ ชายอติรุจ ดไู ม เดือดเนือ้ รอนใจกบั เหตุการณใ นคร้ังนีเ้ ลย ทั้งทที่ า นเปน ผูท่ขี ายหนุ คนแรก จนทําใหผ ูถ อื หุนคน อ่นื ๆ ทยอยขายตาม ประตบู านใหญของหองประชมุ เปด ออก ปรากฏรางใหญข องชายสามคนในชดุ สทู ดูนา เกรงขาม ใบหนาของผูบรหิ ารใหญนง่ิ เฉยยิ่งนัก จนไมส ามารถดูออกไดวาคิดอะไรในใจอยู ดานซายและขวา คือเอกและเขม คนสนิททเี่ ดินถือกระเปาเอกสารตามเขามา “เมอื่ วานเพ่งิ แตงงานยงั ไมท นั ไร วนั น้กี ต็ อ งมาประชุมแตเ ชา หลานคงแทบไมอ ยากมา เลยสินะ” พระองคเจาบวรวสิ ทุ ธ์ิ ตรัสถามอยา งเยาะเยย “เปนเชนน้ันกระหมอม” เสียงขรมึ ตาํ่ ตอบกลบั ผูท่ีอยูใ นฐานะปู พรอ มสายตาท่เี รียบนง่ิ มองดผู ูถ อื หนุ ทงั้ หมด “วันนีท้ ผ่ี มเรยี กประชุมดวน ก็แคอ ยากถามความสมคั รใจของผูถือหนุ ทง้ั หมด วายัง ไวว างใจในการบริหารงานของ ตระกลู วงศานุประพัทธ อยูห รอื ไม” คาํ ถามจากชายหนมุ ท่ีน่ังอยู หวั โตะ ดว ยทา ทางสบายๆ ดังขน้ึ พรอ มสายตาทห่ี ยงั่ ความรสู กึ ไดย าก “บรษิ ัทลมไมเปนทา แบบน้ี ยงั จะใหเราวางใจ เอาเงนิ ไปรวมลงทนุ อยูอีกเหรอคุณภพ” หนึ่งในหนุ สวนเอยออกมาดวยเสียงท่ดี ัง

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๙๖ “ผมแคถามวา มใี ครยังไววางใจอยูรึเปลา” เสียงเขม เอยอกี ครัง้ ดวยอารมณเ ฉยชาอยู เชน เดมิ “จะเอาอะไรมาบริหารละ หลานชาย ในเม่ือหนุ มนั ไมเ หลือ บรษิ ัทกาํ ลงั จะลมอยูแลว ” พระองคเจา บวรวสิ ุทธิ์ เอย ขน้ึ อยางอดใจไมไ หว นค่ี งจะมาสรา งภาพหลอกพวกถือหุน ทงั้ ๆ ที่ ตัวเองไมเหลืออะไรแลว “กเ็ อาหุน ทง้ั หมดของบริษทั มานําเสนออยนู ะสกิ ระหมอม หากวา ผูถ ือหนุ เดิมไมสนใจ กระหมอ มจะไดเอาไปขาย ใหค นที่อยากลงทนุ ” ชายหนมุ หันไปตอบเสด็จปู คว้ิ เลกิ ข้นึ เล็กนอย พรอมหนั ไปมองลกู พี่ลกู นอ งทนี่ ั่งอยูขางเสด็จปอู ยางเยาะเยย “เปน ไปไมได แกเอาอะไรมาพูด แกบริหารงานลม เหลวไปแลว ” อติรจุ ที่น่ังอยูดานขา ง เสดจ็ กต็ วาดขนึ้ อยางเก็บอารมณไ มอยู เขาไมคิดวา กวินภพจะมาไมน้ี ขณะเดยี วกนั เอกมือซายคนสนิทมองที่โทรศพั ท แลว กมกระซิบบางอยางกบั ผเู ปนนาย ท่ี นัง่ ไขวหา งดว ยทา ทางสบายที่หัวโตะ จนชายหนมุ ยิ้มออกมาท่ีริมฝปาก “ผมถามวา มใี ครยงั อยากเปน หุนสวนอยูรเึ ปลา !!..หากใครไมค ดิ จะลงทนุ แลว ก็ออกจาก หองน้ีไป” เสียงเขม ตวาดขึ้นอกี ครั้ง จนนาตกใจ ดวงตาเขม เพง มองมาทีผ่ ถู ือหุน ทกุ คน ครงั้ น้ี ชายหนุม คอนขางผดิ หวงั มาก กบั การตดั สนิ ใจทีไ่ มม ่นั คงของหนุ สว น หากเขาไดคนแบบพวกนี้ มา กพ็ ลอยทําใหบรษิ ัทไมมน่ั คงไปดว ย “กเ็ อาสิ อยากรูเ หมือนกันวาหากไมม ผี ถู อื หนุ บรษิ ัทน้จี ะอยไู ดยงั ไง” ถึงแมว าจะลงั เล แต หน่งึ ในผูถอื หนุ ก็ตัดสินใจพดู ข้ึนมา เพราะเมอื่ ดแู ลว กวนิ ภพกเ็ ปน เพียงมือใหม ทไ่ี มอ าจนาํ พา บรษิ ทั ไปถึงตลอดรอดฝงได แตจากท่ีไดเ คยประชุมลบั กนั มา หากเปลยี่ นมาอยใู นมอื พระองค เจา บวรวิสุทธิ์ พวกเขาก็อาจจะกลับมาอกี คร้ัง เม่ือเสียงของผูถอื หุนคนหนงึ่ ไมยอมรวมดว ย ก็เปนเร่ืองงายท่ที กุ คนจะคลอ ยตาม เพยี ง ไมนานบรรดาผูถ ือหนุ ทงั้ หมด กท็ ยอยกันออกจากหองไป โดยเหลือเพยี งแค พระองคเ จาบวร วิสทุ ธ์ิ อตริ ุจกวินภพ และคนสนทิ ท้งั สอง

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๙๗ “ฉนั ใหค นกวา นซือ้ หุนจนหมดแลว ตอนนฉ้ี นั ถือหุนมากกวา แก แกเตรยี มออกจากบริษัท ไปไดเ ลย” พระองคเจา บวรวสิ ทุ ธิ์ ทรงตรสั ขน้ึ เม่อื เหน็ วาบดั นี้ไมมคี นนอกแลว เพราะหากขา ว แพรง พรายออกไป การขึน้ บริหารของทานกจ็ ะไมสมเกยี รต์ิ “ในทส่ี ุดพระองคกย็ อมตรสั ออกมาแลว สนิ ะ” กวนิ ภพเอยข้ึนอยางเยาะเยย วนั น้ีเขาจะ ทาํ ใหต าแกส ารพดั พิษสารภาพทุกอยา ง แมแตเรอ่ื งในอดีต “แลวคนที่ซ้ือหุนถวายเสดจ็ ปู มนั โอนหนุ ใหหรือยังกระหมอม หรือพระองคทรงมวั แต ชะลา ใจเหน็ หมอมฉนั เขาหองหอ ถงึ ไดท รงลืมถาม” เสียงเรยี บตํา่ เอยมาอกี ครง้ั บัดน้ีทง้ั หองประชุมเต็มไปดวยความเงียบ มีเพียงเสยี งหายใจฟด ฟาดของคนทีโ่ กรธจัด เมอื่ หลานชายของทา น ไมส ามารถติดตอกบั คนทีต่ องโอนหุนให หลังจากที่ตลาดซอื้ ขายหนุ เพ่ิง เปด เมือ่ ไมถงึ ครง่ึ ชัว่ โมงทแี่ ลว ได “นา เสยี ดายท่บี ริษทั นอมินีทเี่ สด็จปูเลอื ก มนั เหน็ แกเงนิ เลยคยุ งายหนอย แตเ สดจ็ ปไู ม ตองกังวลพระทยั ไป หนุ ทเ่ี สดจ็ ปเู ทขาย กระหมอ มก็รับซ้ือไวห มดแลว” ชายหนมุ เอยอกี ครงั้ พรอมรอยยิ้มเยาะในแววตา “แก ไอภ พแกมันก็เลวเหมือนนอ งฉนั เหมอื นพอแกทแ่ี ยงทุกอยางไปจากฉัน” เสยี งทุบ โตะประชุมดังขึ้น จนแมแ ตอติรจุ หลานชายของทา นยังตกใจ “กระหมอ มวา เสดจ็ ปูค งเขาพระทัยผิดไป ไมมใี ครแยง ของทเี่ ปนของคนอืน่ มีแตคนทีโ่ ลภ เทา นั้น ถึงคดิ จะเอาของท่ีเปนของคนอ่ืน มาเปน ของตัวเอง” ชายหนมุ หัวโตะ บดั นี้เริ่มมแี ววตาท่ี โกรธจดั เชนกนั “แก...” เสยี งลอดออกมาจากรมิ ฝปากของชายสงู อายุ “เสดจ็ ปู อยาคิดวากระหมอ มไมท ราบ เร่อื งที่ทรงทํากบั นองชาย และทานพอ ของ กระหมอม” กวนิ ภพ เสียงเขมอีกครัง้ มองหนาผมู ีฐานะเปนปู “แกพดู อะไร ฉนั ทาํ อะไร” พระองคเ จาบวรวสิ ทุ ธิ์ ตะโกนเสยี งดังขึ้นหากมีความสั่นใน น้าํ เสียง

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๙๘ “เรอ่ื งทล่ี อบปลงพระชนมเ สดจ็ ปู และทา นพอของกระหมอมหลายครงั้ หลายครา แตหาก ไมส าํ เรจ็ จนมาสําเร็จทแี่ มข องกระหมอ ม” เสยี งเขมนัยนตาดุเอยขึ้น บัดนพี้ ระหัตถของพระองค เจาบวรวิสุทธิ์ ถงึ กับส่นั เทาจนหามไวไ มอยู “แกเอาอะไรมาพูด” เสยี งอติรจุ ดังข้นึ มา อยางไมค าดคดิ วาเสด็จปจู ะทําเร่อื งเชนนี้ แมวา แผนการฆาแม กับกวนิ ภพ ตนเองและเสด็จปจู ะเตรยี มการกันมา เพราะความโกรธทีถ่ ูกบานนนั้ โกงเอาทรัพยสินไป แตไมค ิดวาเรือ่ งท่เี กิดขึน้ กับเสด็จปแู ละทา นชายพอของกวินภพ จะมา รวมอยดู วย นมี่ ันอะไรกัน “แลว อีกอยา งนะเสดจ็ ปู การเล้ยี งหลานชายโงๆ ใหมแี ตความแคนทต่ี วั เองสรา งข้ึนมนั เปนบาป” ชายหนุมพดู พรอ มมองหนา ลูกพล่ี กู นองทตี่ อ งมาเคยี ดแคน ในสง่ิ ท่ตี วั เองไมไดรูเรื่อง อะไรเลย มเี พยี งเสด็จปทู ่ีเสีย้ มสอนใหรษิ ยา จนหนามืด “แลวยังไง แกจะทําอะไรฉนั ได เร่ืองมนั ผานมานานแลวแกมีหลกั ฐานอะไร อีกอยางถงึ ฉนั ลม แกก็ลม เหมือนกัน ผูถอื หนุ มันออกไปจากหองหมดแลว ถาไมใ ชฉ นั เขามาบริหารไมม ีทาง ทีพ่ วกน้นั จะกลับมา มาดกู นั ใครจะฉิบหายทส่ี ุด” พระองคเจา บวรวิสทุ ธ์ิ ตะโกนอยางเสียสติ ทานทาํ อะไรพวกมันไมไดเ ลยตง้ั แตเดก็ จนโต ทา นตอ งสูญเสียมาตลอด ท้งั หญงิ ท่รี ัก ทั้ง ธุรกิจ นั่นเปนเพราะนองชายของทาน มนั ไมน าเกดิ มาเลย “ทรงหยุดเถอะเสด็จปู เพยี งแคค ดลี อบสังหารแมข องกระหมอ ม กับคดียกั ยอกเงนิ บริษทั กม็ ากพอใหพระองคทรงไปอยูในคกุ จนไมไดออกมาดเู ดอื นดูตะวันอกี แลว เกบ็ อายุทเ่ี หลือนอย เตม็ ทีอยอู ยา งสงบจะดีกวา กระหมอ มเปด ทางเดินใหแลว เพ่อื เหน็ แกหมอ มยาทงั้ สอง และสกลุ วงศานปุ ระพัทธ” กวนิ ภพเอย ขน้ึ งานนี้ ทเ่ี ขาใหอภัยได เพราะยังเหน็ แกค นในตระกูล เมอ่ื คนื ในหอ งสง ตัวหลังพธิ แี ตง งาน เขาไมไดเ ขาหอ งหอตามท่ีไดพ ดู หากเปด ประชุมครอบครัวกันภายในหองสงตัวแหงน้ัน แมนวา พระองคเจาบวรวิสุทธิ์ เคยพยายามจะทาํ รายเสด็จปู และพอของเขา แตกไ็ มถ งึ ชวี ติ ในสวน

เ ส น ห แ ม ห ญิ ง โ ด ย จั น ท ร ธั น ว า ห น า ๒๙๙ อุบตั ิเหตขุ องแมนนั้ ตัวเขาเองกม็ ีสวนผิด แมว า จะเปน แผนการ หากตวั เขาไมค กึ คะนองลองดี เพยี งขบั รถหนกี ็คงรอด ไมถึงกบั รถตกเขาไป จนทาํ ใหผ เู ปน แมต อ งเสยี ชีวิต ตวั เองกต็ อ งทุกข ทรมานมาแสนนาน อกี ทงั้ เรอื่ งอติรจุ เมือ่ ปรึกษากบั หมอมยา ทง้ั สอง ลกู พ่ีลกู นอ งของเขาคนนี้เพยี งแคถูก เล้ยี งมาอยา งผิดๆ ซง่ึ ถอื วาเปน เหย่อื ของความริษยา เม่ือเหน็ วาตัวเขามีอะไร ก็มีเพียงความ โกรธเทานั้น บางคร้ังตวั กวนิ ภพเองยังสงสยั วา อติรจุ มันจะรหู รอื เปลาวาโกรธแคนเรือ่ งอะไร แต เขากไ็ ดขอหมอมยาทง้ั สองแลว วา ถา ปลอ ยใหล อยนวลเฉยๆ กค็ งกลบั มาทาํ ลายอกี คร้งั นเ้ี ขา ตงั้ ใจตัดปก ทีใ่ ชบินออกอยา งเด็ดขาดเสียที “แก ไอภ พ!!” พระองคเจาบวรวิสทุ ธิ์บดั นี้โกรธจนพระพักตรแ ดงเถอื กอยา งคนทง้ั ผดิ หวงั ทั้งแคน ใจ “เสด็จปกู ับทานพอ ของกระหมอ ม คงเมตตาพระองคอ ยบู า ง จึงปลอ ยใหถือหุน บริษัทอยู เชน น้ี แตกระหมอ มมใิ ชคนใจดีเหมอื นพวกทา น ตอนนีไ้ มม อี ะไรในบรษิ ัทท่ีเก่ยี วขอ งกบั พระองค อกี แลว หากไมอยากเปน ขาว หรอื ตอ งทรงไปอยูในคุก กระหมอ มอยากทลู ขอใหพ ระองคไ ปอยทู ี่ ตางประเทศ กระหมอ มใหค นเตรียมสถานที่ไวแลว ” เสียงดุเขม เอยออกมา สายตาไมมคี วาม เมตตาหลงเหลอื อีกแลว “สว นแกไอน อ งปญญาออน ฉนั ใหแกเลอื ก ระหวา งไปอยูก บั เสด็จปูของแก หรอื จะไป บริหารคาสิโนบนเกาะของฉัน แตม นั คงไมสบายนักหรอกนะ เพราะฉันจะใหเอกไปคอยคมุ ถา แกทําผลประกอบการไดไมดี คาสิโนฉันพงั แกกไ็ ปอยกู บั ปขู องแก” กวินภพเอยขนึ้ เสยี งดุ ขณะท่ี มองหนา ลกู พ่ลี ูกนอง ทีย่ งั ช็อคกบั การกระทําของเสด็จปู บดั นี้ ในหอ งเปนไปดว ยความเงียบ พระองคเ จา บวรวิสทุ ธ์ิ ทรุดตัวลงน่ังอยา งคนไมมี ทางออก สวนอตริ ุจ ก็หนา ซีดจนไมม ีสเี ลือด เหมอื นกบั คิดเพียงแตวา ตัวเขาทาํ อะไรอยู ยง่ิ มา คดิ ยอนหลงั ย่งิ สลดลง เพราะครอบครวั ของกวนิ ภพ แทบไมไดม ายงุ เกีย่ วอะไรกับเขาเลย มี เพียงคําพดู ของเสดจ็ ปู ที่กรอกหูอยูทกุ วนั เทา น้ัน