ใต้เงารัก 1-69 จบ

บทที 41 ขา้ จะอยู่กบั เจา้     “ข้าทาํ ไม? เจ้าพดู ออกมาสิ ข้าจะปรบั ปรงุ ”    ”เจา้ ...เจ้าจุมพิตข้า” นําเสียงของจชู ิงชงิ นันเบาจนแทบ ไม่ไดย้ นิ     “เจา้ ว่าอะไรนะ? ลมแรงไปหน่อย ข้าไมไ่ ดย้ ินเลย”    “ขา้ บอกว่าหา้ มเจ้าแตะต้องขา้ อีก! นอกเสียจากว่าขา้ อนุญาต!” จชู ิงชงิ ทังโกรธทังอาย หนั หน้ากลบั มาถลึงตาจ้อง มองเหลียงเฟงเกอ แต่กลบั พบวา่ ดวงดาวทังฟากฟาถูกรวมมา อยใู่ นดวงตาของเขา ส่องแสงทอประกายดงั อญั มณี    จู่ๆ เหลยี งเฟงเกอก็ดงึ เสือคลมุ ขนึ มาปกปดรา่ งกาย ของนางไว้ ก้มหน้าลงประทบั จูบหนักๆ ลงบนรมิ ฝปากของนาง  จมุ พติ ของเขาช่างรุนแรงนัก ประหนึงว่าต้องการจะกดั ริมฝปาก ของนางให้ขาด จูชงิ ชงิ ถึงกับลมื วธิ หี ายใจขึนมาชัวขณะ กระทัง เขาปลอ่ ยนางให้เปนอิสระ นางถึงได้สูดหายใจเสียเตม็ แรง  ลนลานทําอะไรไมถ่ ูก ดูน่าอเนจอนาถยงิ นัก “เจ้า...เจ้า...” นาง พูดคาํ วา่ ‘เจ้า’ ตอ่ เนืองสองที แต่ไมร่ วู้ ่าควรจะทําเชน่ ใดต่อไป    “แบบนีถงึ จะเรยี กว่าจุมพิต เข้าใจหรอื ยัง” เหลียงเฟง เกอลบู ผมหน้าของนางเบาๆ จดจอ้ งเขา้ ในไปดวงตาของนาง “ แตง่ งานกับขา้ เถอะชงิ ชิง ขา้ จะไมใ่ ห้ใครรงั แกเจ้าไดอ้ กี ”    หลังจากทไี ด้พบกันอกี ครัง นีไมใ่ ช่ครังแรกทเี ขาพูด เรืองแบบนีกับนาง แต่กอ่ นหน้านีเขาพดู ด้วยทา่ ทหี ยอกเยา้ มา

โดยตลอด ทําให้นางเข้าใจไปว่าเขาแคก่ ําลงั เล่นตลกร้ายกับนาง  แต่ครงั นีคือความตังใจจรงิ อย่างน้อยสีหน้าและนําเสียงของเขา ในยามนีก็เต็มไปด้วยความตงั ใจ หากเปนเมือก่อน หากเปนช่วง เวลากอ่ นทนี างจะประสบกับเรอื งเหลา่ นี นางตอ้ งปฏเิ สธเขา อยา่ งไมล่ งั เลแน่ จากนันกค็ งถามเขาวา่ ล้อเล่นอะไรอยู่ แตต่ อน นีจูชงิ ชงิ เรมิ ชกั ลังเลเสียแลว้ เขายอมเสียงอันตรายใหญห่ ลวง มาชว่ ยนาง คงไมม่ ีทางทีทุกอย่างจะเปนเพียงคาํ โกหกกระมัง  แน่นอนว่าตาํ ราอาหารนันสําคัญมาก แต่เมือสมัยเด็กทีเขากับ นางยังเลน่ กนั อย่างสนิทสนม ไม่มีใครร้เู รอื งตําราอาหารอะไร นันมาก่อนเลย    เหลยี งเฟงเกอทีไมไ่ ด้รบั คาํ ตอบจากนางเสียที เขาจงึ อดไมไ่ ด้ทจี ะผิดหวงั แตก่ ็ยังคงฝนยมิ ออกมา ก่อนจะพูดขนึ ดว้ ยนําเสียงหยอกเอินเจือเจา้ เล่ห์ว่า “อย่ากลัวไปเลย ข้าไม่ได้ จะใหเ้ จ้าร่วมหอลงโลงกับข้าทนั ทเี สียหน่อย ขา้ จะใหเ้ วลาเจ้าคิด  แตอ่ ย่าลมื วา่ ต้องรบี คดิ ให้ไวล่ะ มิเช่นนันหากผา่ นหมู่บา้ นนีไป แลว้ ก็จะไม่มรี า้ นคา้ รา้ นนีอีก* เจา้ จําต้องร้วู า่ แม้ข้าจะไม่ค่อยเปน ทีนิยมในอําเภอซงิ หยาง แตส่ ตรีในเมอื งอืนต่างกช็ มชอบข้ายงิ นัก อย่างเช่นแม่นางน้อยใหญใ่ นเซินโจว อย่างเชน่ เหลา่ สตรีชนั สูงในเมืองหลวง จริงสิ เฉินซ่าวเสียนมนี ้องสาวคนหนึง เพิงพบ ขา้ ครังแรกกพ็ ูดออกมาว่าอยากแตง่ งานผกู สัมพันธ์กบั ขา้ เสีย แล้ว เฉินซ่าวเสียนก็คอื คนทเี จ้าคิดจะเอาไข่มกุ ของเขา......”    ในใจของจูชงิ ชิงยังคงเตน้ รัว นางได้ยินเสียแหบพร่าง ของตวั เองกล่าวว่า “ตระกลู เฉินคงมีอาํ นาจมากน่าดู กระทังอี หยางโหวยงั ตอ้ งนอบน้อมตอ่ เขา เจา้ ควรไขวค่ ว้าโอกาสนีไว้ใหด้  ี หากสําเรจ็ ขนึ มา กม็ ิเท่ากบั วา่ ดีกวา่ โจวเจยี เหรนิ หรอกหรอื ”   

เหลยี งเฟงเกอนิงเงียบไปในทันใด แตจ่ ูชิงชิงกลบั ไม่ ยอมหยดุ นางกลวั ว่าหากนางหยดุ ชะงกั เมือใดรา่ งกายของนาง ก็จะสันเทาไมห่ ยดุ สําหรับนางแล้วเรอื งทีถกู จุมพิตสร้างความ กระทบกระเทอื นให้กบั นางมากเหลือเกิน “เจา้ รวู้ ่าข้าประสบ อันตรายตังแตเ่ มอื ไร รูห้ รือไมว่ า่ ใครกันแน่ทีคดิ รา้ ยต่อขา้ ข้าจะ บอกเจา้ ให้ สองคนทีลักพาตวั ขา้ มีคนหนึงชอื ว่าจเู หลา่ อู่ เขาเปน สายสืบของอหี ยางโหว เขาบอกว่าโจวเจียเหรนิ จา้ งพวกเขามา  ขอแค่ฆา่ ขา้ ไดพ้ วกเขากจ็ ะได้รับทองคาํ ยสี ิบชัง โชคดที ีเขาคดิ วา่ ข้ายังมปี ระโยชน์อืนอยู่ ถงึ ได้ฆา่ ผ้รู ้ายอีกคนแล้วพาข้าไปเซินโจว  มเิ ช่นนันเจ้าคงไม่ได้พบขา้ อีก หากทเี ขาพูดมาเปนความจริง  เช่นนันแลว้ เจา้ จะแตง่ งานกับใครก็ได้ แตห่ า้ มแต่งกับโจวเจยี เห รนิ เปนอันขาด จิตใจของนางชวั ช้าเกินไป กระทงั ขา้ ทเี ปนพีน้อง กับนางมานานหลายป นางยงั ไมล่ ะเวน้ วนั หน้าหากนางได้แตง่ เข้าบ้านเจ้าจริงๆ เพียงความขดั แยง้ กนั เลก็ ๆ น้อยๆ นางกจ็ ะ วางยาพษิ หรือจ้างวานมอื สังหารมาฆ่าคน แล้วเจ้าจะทาํ อยา่ งไร เลา่ จะแต่งภรรยากต็ อ้ งแตง่ คนดีๆ......”    “จูชิงชงิ เจ้าจงใจสินะ” เหลยี งเฟงเกอทนไม่ไหวอีกตอ่ ไปแลว้ เขากดั ฟนตัดบทคาํ พดู ของนาง “เจา้ ให้ข้าแตง่ กบั ใครขา้ กต็ ้องแต่งอย่างนันหรอื เจา้ เปนใคร? หากขา้ จะแต่งโจวเจยี เห รินจริงๆ แล้วเจ้าจะทาํ ไม?”    ในทีสุดก็เปนปกตเิ สียที จชู ิงชิงถอนหายใจออกมา เฮอื กหนึง “ข้านึกอยแู่ ล้ววา่ เจ้าตอ้ งแกล้งข้า”    “หุบปาก!” เหลียงเฟงเกอบังคับมา้ ใหห้ ยุดชะงัก กะทันหนั เบือนหน้าออก สูดลมหายใจท่ามกลางราตรีสีมืดครงั แล้วครงั เลา่ ตอนนันมีคนเดนิ เขา้ มาถามด้วยความห่วงใยว่า “

นายน้อยมอี ะไรจะรับสังหรือขอรบั ”    เหลยี งเฟงเกอหิวคอเสือของจชู งิ ชงิ ดว้ ยท่าทีราวกบั หวิ ลูกเจียบ หิวนางลงจากม้ายาํ หิมะของเขา พูดด้วยสีหน้าอึมครมึ วา่ “หามา้ ให้นางตัวหนึง เดยี วนี!”    จูชิงชงิ เหมอื นเด็กน้อยทกี ระทาํ ความผดิ นางกุมมือกม้ หน้ายืนอยูอ่ ยา่ งเงียบๆ ดทู า่ ทางอ่อนแอและน่าสงสาร เหลยี ง เฟงเกอบงั คบั ตัวเองใหเ้ บือนสายตาออกจากนาง บังคบั ม้ายํา หิมะให้เดินต่อไปขา้ งหน้าทังสีหน้าถมงึ ทึง    ผู้ใตบ้ ญั ชาของเหลยี งเฟงเกอทาํ งานอยา่ งวอ่ งไวมาก จู ชงิ ชิงยนื หายใจไปเพยี งไมก่ ีครังก็มีคนจูงมา้ มาใหน้ างแล้ว ม้า ตวั นีอ่อนโยนมาก ทังยังถกู แปรงขนมาจนสะอาดเรยี บรอ้ ย จชู ิง ชิงกล่าวขอบคณุ ขยบั แขนขาเลก็ น้อยก่อนจะขนึ ควบมา้ ขาของ นางยงิ เจ็บมากกวา่ เดมิ ไมเ่ พยี งแตผ่ วิ หนังสองด้านถูกเสียดสี จนเจบ็ กระทังกระดกู และปนทา้ ยก็เจ็บรา้ วไปเสียหมด นาง กัดฟนสูดอากาศเยน็ เยอื ก พยายามตามติดขบวนไมใ่ ห้ถูกทิง ห่าง    เหลยี งเฟงเกอวิงนําอยทู่ ีด้านหน้าขบวน มา้ ยาํ หมิ ะและ ตัวเขาตา่ งสูงกวา่ ม้าและคนอนื ๆ เพียงครูเ่ ดยี วจชู งิ ชงิ ก็สามารถ แยกแยะได้แลว้ วา่ คนไหนคือเขาจากท่ามกลางฝูงชน รูปรา่ งของ เขาดดู มี าก องอาจงามสง่า การเคลือนไหวเพยี งเลก็ ๆ น้อยๆ  ลว้ นเปนจังหวะ มองแลว้ ให้ความรู้สึกสบายตาเหลือเกิน หาก พจิ ารณาโดยไมล่ าํ เอียงแลว้ ละ่ ก็ เขาเปนเจา้ บา่ วทีไม่เลวเลย แต่ จชู ิงชิงจะไม่เชอื ใครส่งเดชอีกต่อไปแลว้ นางกลัวว่าสุดท้ายแล้ว จะไมเ่ หลอื กระทังสายใยในวัยเดก็  

  คนทังหมดเดินทางไปข้างหน้าด้วยความเงยี บงัน บาง ครงั เรว็ บางคราวชา้ บางครังกห็ ยุดพักทานอาหาร ในเชา้ วนั ที สาม ทันทีทเี รมิ มแี สงอรโุ ณทยั ปรากฏทขี อบฟา จูชงิ ชงิ กถ็ ูกหวิ ขึนหลงั ม้า เดนิ ทางได้ไม่นาน เสียงดังสนันราวอสนีบาตรก็พลนั แว่วมาจากเบอื งหน้า คนทังหมดพากันหวาดระแวง เหลยี งเฟง เกอหนั กลบั มามองจชู ิงชิงครูห่ นึง จชู งิ ชงิ รบี ลงแส้เฆียนม้าใหว้ ิง ไปข้างหน้า ตามตดิ อยู่ทีด้านหลงั เขา คนอืนๆ ก็ต่างล้วงอาวธุ ออกมา โอบล้อมพวกเขาทงั สองไว้ตรงกลาง ตังสตอิ ยา่ งมุ่งมัน  มองไปข้างหน้าดว้ ยสีหน้าเครง่ เครยี ด    “สิงทีข้าพดู กับเจา้ กอ่ นหน้านีล้วนเปนความจรงิ จชู ิงชงิ   ข้าชอบเจ้ามาตังแต่เดก็ ขา้ มองเจา้ เปนเจ้าสาวของตัวเองมา ตงั แต่เด็กแล้ว ท่านพ่อเคยตอบตกลงกบั ข้าวา่ หลงั พน้ ตรุษจีนจะ ไปสู่ขอทบี า้ นเจา้ ทันที หากมิใช่เพราะเกิดเรอื งนันขนึ ปานนีพวก เราคงแต่งงานกนั ไปนานแลว้ ” เหลยี งเฟงเกอมองตรงไปข้าง หน้า ไมไ่ ด้มองจชู ิงชิงแม้สักครงั นําเสียงเบาทุ้มนีมเี พยี งพวก เขาเทา่ นันทีไดย้ ิน “ขา้ รวู้ ่าเจ้ายังคิดถงึ โจวเจยี เซียนอยู่ แตห่ าก เจา้ ยอมให้โอกาสข้า ข้าจะทาํ ให้เจา้ ได้กระจา่ งแจง้ เองว่า ใครกนั แน่ทีรกั เจา้ จากใจจรงิ ”    จชู งิ ชงิ กม้ หน้าลง ขอบตาของนางทังปวดทังรอ้ นผ่าว  เพยี งขยบั เบาๆ กค็ งมหี ยาดนําตาหลังออกมา    เหลียงเฟงเกอยังคงพูดต่อ แตก่ ลบั เจอื ด้วยเสียง หวั เราะ “กองทัพทีอยขู่ ้างหน้าอย่างตาํ ๆ ก็มถี งึ พันคน ขอเพียง พวกเขาพุ่งเข้ามา พวกเรากต็ ้องตายอย่างมิตอ้ งสงสัย มาถงึ ขนั นีแล้วแทๆ้ เจ้าจะไมย่ อมพูดความจริงกบั ขา้ สักประโยคเชยี วหรอื  

ตกลงวา่ เจา้ ชอบข้าบา้ งสักนิดหรือไม”่     “แน่นอนอยู่แลว้ ข้าชอบทจี ะเล่นกบั เจ้ามาตงั แต่เด็ก  ใชว่ า่ เจา้ จะไม่รเู้ สียหน่อย” จูชิงชิงพูดขึนอยา่ งรอ้ นรน เสียงที เหมือนฟาร้องใกล้เขา้ มาทกุ ขณะจิต นางหวาดกลวั จนตวั สัน แต่ กลับอยากจะบอกเลา่ ความในใจทงั หมดใหเ้ ขาฟง “ทีเจ้าพดู มา ไมไ่ ด้ถูกทงั หมด ขา้ ไม่ไดค้ ิดถึงโจวเจียเซยี นแล้วละ่ ”    หากผา่ นหมบู่ ้านนีไปแล้วก็จะไมม่ ีรา้ นค้าร้านนีอีก* หมายถึง  การทพี ลาดโอกาสดีเชน่ นีไป กจ็ ะไมม่ วี นั ได้พบกบั โอกาสเช่นนี อกี     บทที 42 งาช้าง    นีเปนความจริง ในระหวา่ งทนี างหลบหนี นางไม่เคยคดิ ถึงโจวเจียเซียนเลยสักครงั นอกเสียจากครังนันทีนางนึกถงึ ว่า เปนเพราะเขาชีแนะให้นางฝกปรอื ฝมอื ในการทาํ อาหารใหอ้ รอ่ ย  นางถงึ ได้มวี ชิ าทจี ะช่วยใหม้ ชี ีวิตอยรู่ อดมาได ้   “จรงิ หรอื ” เห็นไดช้ ดั วา่ เหลียงเฟงเกอไม่เชือ    “เขาหาไดด้ ีอย่างทขี ้าคิด” จะว่าอย่างไรดีเล่า จชู ิงชิงย่น หวั คิวด้วยทา่ ทีลําบากใจเลก็ น้อย “บางทีเขาอาจจะชอบขา้ จริงๆ  แต่เขาคงชอบคนในครอบครัวและอนาคตของตัวเองมากกวา่ ”    “เจ้าแคน้ เขาหรอื ไม่” มุมปากของเหลียงเฟงเกอกระตกุ ขนึ น้อยๆ อย่างไม่รู้ตัว   

“น่าจะเคยแค้นกระมงั แตต่ อนหลงั ขา้ ไมอ่ ยากแค้นเขา แล้ว”    “เพราะเหตใุ ดเลา่ ”    “ขีเกียจไปคิดแคน้ ขา้ ตอ้ งยงุ่ กบั การใช้ชวี ติ ไหนเลยจะ มเี วลาว่างมากพอทีจะไปแคน้ เขา” จิตใจของจชู ิงชิงไมไ่ ด้จดจ่อ อยู่ทีบทสนทนานี นางมองไปยังขอบฟาดว้ ยความหวาดกลัว ฝูง ชนและอาชาเปนดังนําหลากทกี ําลงั จะซัดสาดเขา้ หาพวกเขา  นางมองเหน็ สีของธงทอี ยดู่ า้ นหน้าสุดแล้ว แต่ยังมองไม่เหน็ ตวั อักษรบนนัน ตวั อกั ษรตัวนันโยกไหวไปตามธงทสี ะบัดพลวิ   ราวกับวา่ ทกุ สิงทีอยูต่ รงหน้านันเปนเพียงแค่ภาพลวงตา    “มีอะไรบา้ งทเี จ้าจะไมข่ ีเกยี จ” เหลียงเฟงเกอถอน หายใจออกมาเฮอื กหนึง พูดทอดถอนใจว่า “ข้ากําลังจะตายอยู่ ทนี ีเพราะเจ้าแล้ว แค่คิดก็เจบ็ ใจนัก เจา้ ไม่คิดจะทําอะไรบ้างเลย หรือ”    แสงอรณุ สาดลงบนใบหน้าของเขา ทาํ ให้มองเหน็ โครง หน้ากระจา่ งชัดเจน นัยน์ตาหงเรียวยาวปลายเชิดมองนางดว้ ย ความอ่อนโยน ทําให้หัวใจเตน้ รวั สมองของจูชิงชงิ รอ้ นฉ่า หลุด ปากพดู ออกมาวา่ “ขา้ จะไปกบั เจา้ ไมว่ ่าจะสวรรคห์ รอื ปรภพ ข้า กจ็ ะไปกับเจ้า หากเจา้ ตาย ข้าจะชดใชด้ ว้ ยชวี ติ ของข้าเอง” สิงที นางให้ความสําคญั มากทสี ุดกค็ ือชวี ติ ของตวั เอง หากเขากล้ายก มนั ให้นาง นางก็กล้ามนั ใหก้ ับเขา    เหลียงเฟงเกอพลนั หวั เราะลัน ชะโงกกายข้ามมา  ถลึงตาจ้องมองดวงตาของจูชงิ ชงิ และถามเสียงเบาว่า “เจา้ แค่

หลอกใหข้ า้ ดใี จสินะ หากกําลงั นึกเสียใจทหี ลงั ขา้ จะใหโ้ อกาส เจา้ แกต้ ัวอกี ครัง”    คนเหล่านันค่อยๆ ประชิดเข้ามาทกุ ขณะแลว้ ทา่ มกลาง อากาศหนาวเย็นในยามเชา้ จชู งิ ชงิ มองเหน็ ว่าบนธงทีสะบดั ไป มาตามสายลมเหล่านันประทับคาํ วา่ “เฉียน” ตัวใหญ่เอาไว้ นัน คือสัญลกั ษณ์บ่งบอกวา่ พวกเขาเปนกองทพั ใต้บญั ชาของอี หยางโหว นีหมายความวา่ ความแตกแลว้ แน่นอน! กองกาํ ลงั ยงิ ใหญ่ถึงเพียงนี จะต้องมาเอาชีวิตของเหลียงเฟงเกอแน่ จูชิงชิง ตกใจจนเหงอื เยน็ ไหลพราก ไดแ้ ต่ใช้มอื ขา้ งหนึงผลักเหลยี ง เฟงเกอออก พูดทังเสียงสะอืนวา่ “เจา้ รบี หนีไปเสีย ไม่ตอ้ ง สนใจข้า!” นางเปนตวั ถว่ ง นางรู้ดยี ิงกวา่ ใคร    เหลยี งเฟงเกอกลับมไิ ด้ลนลาน ยังคงจดจอ้ งนางและ พูดเสียงเบาว่า “เพราะอะไร หากข้าทิงเจา้ ไว้ไม่เหลียวแล เจา้ ก็ ตอ้ งตายอย่างไม่ต้องสงสัยแท้ๆ”    “ไม่หรอก ขา้ ย่อมมีวิธีปองกันตวั ” จูชิงชงิ พยายามเคน้ รอยยมิ ออกมา “ขา้ สามารถบอกพวกเขาวา่ ขา้ รู้ว่าตําราอาหาร อยทู่ ไี หน รบั รองวา่ พวกเขาไมก่ ลา้ ทําอะไรขา้ แน่”    อารมณ์ซับซอ้ นเสียวหนึงวาดผา่ นในดวงตาของเหลียง เฟงเกอ จากนันเขาก็หวั เราะลัน “งเี งา่ ! เจ้ายังไมไ่ ดต้ อบข้าเลย  กอ่ นหน้านีทีเจ้าพดู วา่ จะสวรรคห์ รือปรภพเจ้าก็จะไปกับข้า เปน ความจรงิ หรอื ไม”่     เสียงเกือกม้าดงั สนันปานอสนีบาตรกระทบลงในหวั ใจ ของจูชงิ ชิง ทําให้หัวใจของนางพลนั รูส้ ึกกังวล ทังยังรวดร้าว 

นางเบกิ ดวงตากลมโตขึนมองเหลยี งเฟงเกอ แลว้ พูดด้วยความ จรงิ จังสุดชวี ิตว่า “เปนความจรงิ ! หากเจ้าตายไป ข้าจะชดใชเ้ จา้ ดว้ ยชีวติ ของข้า!”    “ดี! เจ้าจําไว้ให้ดีล่ะ!” เหลียงเฟงเกอยนื มือไปทางนาง  เขาตอ้ งการทีจะตบมือสาบานร่วมเปนพันธมติ รกบั นาง “ขา้ เหลี ยงเฟงเกอไม่เคยตดิ ค้างบญุ คุณใคร และไมเ่ คยอนุญาตใหใ้ คร ตดิ ค้างข้า เมอื เจ้าพดู ออกมาแล้ว ห้ามกลับคาํ อีกเปนอนั ขาด มิ เช่นนันไมว่ ่าจะสวรรค์หรอื ปรภพ ขา้ กจ็ ะลากเจา้ ไปกับข้า!”    มใี ครเขาจะทําแบบนีกันบา้ ง ต่อหน้าศัตรูมากมาย ชีวิต ตกอยทู่ ่ามกลางอันตราย เขากลับจะเค้นคาํ พูดหนึงประโยคจาก นางใหไ้ ด้ แต่หากไม่เปนเช่นนี เขาก็คงไมใ่ ชเ่ หลยี งเฟงเกอแล้ว ละ่ จูชิงชงิ รีบตบมือสาบานร่วมเปนพันธมติ รกับเขา ในใจกลบั รสู้ ึกร้าวรานเหลือแสน พดู นันง่าย แตจ่ ะใหน้ างทนดเู ขาไปตาย มนั ไมใ่ ช่เรืองง่ายเลย    “เจ้ารีบไปเสีย!” จูชงิ ชงิ เพงิ พูดจบ เหลยี งเฟงเกอกค็ ว้า งา้ วมังกรเขยี วขึน สะบดั แส้มา้ พุ่งไปขา้ งหน้าเสียแลว้ ทา่ มกลาง แสงอรณุ พร่ามวั บุรษุ หนุ่มในชดุ สีดาํ กับอาชายําเมฆาสีนิลเปน ดังเหล็กกล้าสีดําส่องประกายเย็นเยือกทพี งุ่ ยิงไปท่ามกลาง คลนื ยกั ษ์พัดโหมเตม็ กําลัง ไม่เหลือกระทงั เงาในชัวพรบิ ตา    “เหลียงเฟงเกอ...” จูชิงชิงรสู้ ึกรอ้ นรนยิงนัก นางพยุง อานมา้ ยืนขึน พยายามชะโงกคอมองไปขา้ งหน้า รมิ ฝปาก ตะโกนเรยี กชือเหลยี งเฟงเกอไม่ขาดสาย ทา่ มกลางเสียงโห่ ร้องของมนุษยแ์ ละเสียงร้องของม้าทดี ังประสานกนั เสียงของ นางถกู สายลมเย็นเยอื กฉีกกระชากไม่เหลอื ชนิ ดี ในหมฝู่ ูงชน

จาํ นวนมหาศาล นางมองไม่เห็นเงาของเหลยี งเฟงเกอ เขา เปรียบดังหยดนําทหี ยดลงท้องทะเล เลือนหายไปในพรบิ ตา    จชู งิ ชงิ ตะโกนจนนําเสียงแหบพรา่ หนั ไปร้องขอความ ช่วยเหลือจากคนทีอย่ใู กลน้ างทสี ุดทงั ดวงตาแดงกาํ “พวกเจา้ ชว่ ยเขาที...” พวกเขาเปนผู้ใต้บัญชาของเหลยี งเฟงเกอมใิ ชห่ รอื   จะยนื มองเขาไปตายอยเู่ ฉยๆ เชน่ นีไดอ้ ยา่ งไร    คนเหลา่ นันมองนางด้วยแววตาเห็นใจครหู่ นึง อยากจะ พูดอะไรบางอยา่ งออกมาแต่ก็มไิ ด้เอ่ยปาก จูชิงชงิ ส่งเสียง รอ้ งไห้ดังลันอยา่ งน่าเวทนา นางช่างไรป้ ระโยชน์เหลือเกิน  นอกจากกินกบั ร้องไหแ้ ลว้ นางก็ทาํ อะไรไม่เปนสักอยา่ ง หากรู้ ว่าจะเปนเชน่ นีมาตังแตแ่ รก กอ่ นหน้านีนางคงไม่ยวั โมโหเหลียง เฟงเกอ เขาอยากจะล่อลวงเหล่าสาวน้อยสาวใหญใ่ นเซินโจวก็ ปลอ่ ยเขาทาํ ไปตามใจชอบ ถงึ อยา่ งไรเขาก็ไม่ใช่สามขี องนาง  หากเขาบอกว่านางไมเ่ คยเห็นโลกกว้างนางก็จะบอกว่าไม่เคย เห็น อยา่ งไรเสียนางก็ไม่เคยได้เห็นโลกภายนอกมากอ่ นจริงๆ  เขาอยากดา่ โจวเจียเซียนก็ปล่อยเขาดา่ ไป ถงึ อยา่ งไรโจวเจยี เซียนกไ็ มใ่ ชค่ นดีอะไรนัก......อาจเปนเพราะท่าทรี ้องไหป้ านใจ จะขาดของนางทดี นู ่าสงสารเกินไป องครกั ษ์ทอี ยขู่ า้ งๆ ถึงทนไม่ ไหวต้องปลอบประโลมนางว่า “คุณหนูจู ท่านอย่ากงั วลไปเลย  นายน้อยต้องไม่เปนอะไรแน่”    จชู ิงชิงรอ้ งไห้จนสะอึก “อย่าหลอกข้าอกี เลย จะไมเ่ ปน อะไรไดอ้ ย่างไร คนจํานวนมากมายขนาดนัน แค่คนละดาบก็ พอทจี ะสับเขาให้เปนเศษเนือได้แลว้ ฮอื ๆ ๆ...”    บรุ ษุ ผ้นู ันปวดหวั เหลอื เกนิ ตอนทกี าํ ลงั จะพูดความจริง

ออกมานัน นําเสียงดดุ ันของเหลยี งเฟงเกอกลับดังขึนเสียก่อน  “เจา้ ปรารถนาให้ขา้ ถกู สับเปนเศษเนือขนาดนันเชียว? คําพูดที วา่ งาช้างไม่มีทางงอกออกจากปากสุนัข* คนประเภททวี ่าก็ หมายถงึ เจ้า จูชิงชิง!”    จูชงิ ชิงตะลงึ งนั มองลอดหว่างนิวออกไป เหน็ เหลยี ง เฟงเกออย่ใู นบริเวณทหี า่ งจากนางไม่ถึงสามฉือ ใบหน้าขาว เนียนเจือไปดว้ ยสีแดงเรอื อนั เกดิ จากการห้อมา้ วิงตะบงึ กลับมา  ดา้ นหลงั เขามีกองกําลังคนและม้ายนื เรียงแถวกันอย่างเปน ระเบียบเรียบร้อย ไมม่ ที ีท่าวา่ จะเปนศัตรแู มแ้ ต่นิด    นีมนั เรอื งอะไรกนั จูชิงชิงลดมือลง หรีตามองดธู งทีอยู่ ตรงหน้าอกี ครัง บนนันประทบั ตวั อักษร “เฉียน” ไวจ้ รงิ ๆ นางไม่ ได้ดผู ดิ แน่ แต่ทําไมเหลยี งเฟงเกอถึงปลอดภยั กลบั มาได้เลา่   เมือนางเห็นทา่ ทขี องคนรอบด้านทีอยากจะหวั เราะแตไ่ มก่ ล้า หวั เราะ และทา่ ทีโอหงั อวดดขี องเหลยี งเฟงเกอแล้ว จชู ิงชงิ ถงึ เรมิ กระจา่ งแจง้ นางถูกหลอกเสียแล้ว! กองกําลังใหญ่โตขา้ ง หน้านีใช่ทหารของอหี ยางโหวเสียทีไหน เห็นได้ชัดวา่ เปนคน ของเหลยี งเฟงเกอทปี ลอมตัวมาตา่ งหาก!    “สารเลว!” ทนั ทีทีรสู้ ึกวางใจนันจชู งิ ชงิ กโ็ มโหขนึ มา  นางถกู คนหยอกเหมือนลงิ โงต่ ัวหนึง แล้วจะใหน้ างยินดไี ด้ อยา่ งไร ใบหน้าบัดซบของเหลยี งเฟงเกอดูอยา่ งไรกท็ มิ แทง สายตาเสียขนาดนัน เพยี งหวนคิดถงึ พฤตกิ รรมของตนเมือคร ู่ นางชา่ งงเี ง่าและโงเ่ ขลา! จูชงิ ชงิ ฟาดมา้ ทีหนึง แลว้ หมุนตัวจาก ไปทังทีใบหน้าบึงตงึ     “เจา้ จะทาํ อะไร” เหลียงเฟงเกอยืนแขนออกมา ควา้

สายบังเ**ยนของนางไว้มนั ชะโงกไปตรงหน้านางด้วยสีหน้า ระริกระรี พูดเสียงเบาว่า “โมโหหรือ”    งาช้างไม่มีทางงอกออกจากปากสุนัข* (คําเปรียบเปรย) หมาย ถงึ คาํ พูดดีๆ ไม่มีทางทจี ะออกมาจากปากคนชวั       ฉือ** หน่วยวัดความยาวของจีน 3 ฉือยาวประมาณ 1 เมตร    บทที 43 เจา้ ชนะแลว้     คนรอบด้านเมือเหน็ สถานการณ์เช่นนี ตา่ งก็ กระจดั กระจายแยกยา้ ยออกไปอย่างรหู้ น้าที ทุกคนแสร้งทําเปน หูหนวกตาบอด ไมเ่ หน็ อะไรทังนัน ไมไ่ ด้ยนิ อะไรทงั สิน    จูชงิ ชิงตีหน้าบึงไม่สนใจเหลยี งเฟงเกอ “ปล่อยม้าของ ขา้ ”    “หากว่าข้าไมป่ ล่อยเลา่ นีมนั มา้ ของขา้ นะ” เหลยี งเฟง เกอขยบั เข้ามา พูดด้วยรอยยมิ หว่านเสน่ห์เจือประจบเอาใจ    จูชงิ ชิงพลิกกายลงจากม้าอย่างทนั ที แสดงออกด้วย การกระทาํ แทนคําพดู     “เอาล่ะ เลกิ ทาํ ตวั เปนเดก็ ไม่รคู้ วามไดแ้ ล้ว เจ้าคดิ ว่าคน จาํ นวนมากขนาดนีมาเพือใครกัน” เหลียงเฟงเกอตะคอกออก มาดว้ ยสีหน้าจริงจัง จูชงิ ชงิ ไม่แม้แตจ่ ะสนใจ นางเดนิ มงุ่ ไปขา้ ง หน้าโดยไม่พดู จา   

เหลยี งเฟงเกอเหลียวซา้ ยมองขวา เหน็ วา่ คนรอบด้าน ไปกนั หมดแลว้ ไม่มีใครมองมาทางนีอีก ก็ไลต่ ามไปควา้ ชาย แขนเสือของจูชงิ ชงิ ไว้ กดเสียงเบาพดู วา่ “ข้าแค่ลอ้ เล่นกบั เจา้ เท่านันเอง เจา้ ต้องโมโหขนาดนีเชยี วหรือ? ทีสําคัญข้าไมไ่ ด้พดู สักหน่อยว่าคนพวกนันไมใ่ ชก่ องกาํ ลงั ของขา้ ทนี ีเปนถนิ ของอี หยางโหว หากไมป่ ลอมตัวเสียหน่อย เตรียมการใหพ้ ร้อมสรรพ เสียหน่อย จะสามารถรบั รองความปลอดภยั ไดห้ รอื ใชไ่ หมล่ะ  เจา้ ตอ้ งมเี หตผุ ลหน่อยสิ ตอ่ ให้มเี หตผุ ลแคน่ ิดหนึงก็ยังด”ี     จูชงิ ชงิ ถลงึ ตาจ้องเขาดว้ ยความโมโห “ใช่ เจา้ ไม่ได้พูด วา่ พวกเขาไมใ่ ชก่ องกาํ ลังของเจ้า แตเ่ จา้ บอกข้าวา่ วนั นีเจา้ ต้องตายอย่ทู ีนีกเ็ พราะขา้ ! สิงทีข้าเคยพูดไปกอ่ นหน้านีถือเปน โมฆะทังหมด!”    “ไมไ่ ด้!” เหลยี งเฟงเกอยนื แขนออกมาดึงตัวของนาง ให้เข้ามาอยู่ในออ้ มกอดของเขาอยา่ งอ่อนโยน ฟาดแส้ม้าวิงไป ข้างหน้าทันท ี   จชู ิงชงิ พลันดินรน “ปลอ่ ยขา้ นะ เจ้าคนสารเลว!”    เหลยี งเฟงเกอพดู วา่ “เจ้าจะใหข้ ้าปลอ่ ยเจา้ จรงิ ๆ หรอื ”    จูชิงชงิ พยกั หน้าอย่างไมล่ งั เล เหลยี งเฟงเกอถอน หายใจออกมาเฮือกหนึง ปล่อยมอื ออก จชู งิ ชิงเกือบจะตกลง จากหลังม้า สะดุง้ ตกใจเสียจนหวั ใจของนางแทบจะกระเดน็ ออกมาจากลาํ คอ เหลยี งเฟงเกอรีบกอดนางไว้มัน พดู ดว้ ยรอย ยมิ ว่า “เห็นหรือไม่ ข้าปลอ่ ยมือไมไ่ ด้ หากปลอ่ ยมอื เจา้ กต็ ้อง ตกลงไป ขา้ ทาํ ใจไมไ่ ด้หรอกนะ” 

  จชู ิงชงิ กม้ หน้ากดั เขา กดั อย่างรนุ แรง ทําไมนางตอ้ งมา ประสบกับคนชวั เช่นนีดว้ ย เลวร้ายทีสุด! ช่างน่าเจบ็ ใจยงิ นัก!    เหลียงเฟงเกอเจ็บจนใบหน้าบิดเบียวไปหมด รมิ ฝปาก สันระริกพยายามฮัมเพลงไมเ่ ปนจงั หวะ แตย่ งั ให้กําลงั ใจนางไม่ เลิกวา่ “กัดให้แรงกว่านี แรงแคน่ ีไมต่ า่ งอะไรกบั จกั จเี ลยสักนิด”    จชู ิงชงิ กดั เขาจนสัมผสั ได้ถงึ รสเลือดในรมิ ฝปาก เช่น นันถึงได้คายปากออก ทวา่ เพงิ จะคายปากออกมา กไ็ ด้ยนิ นํา เสียงกวนอารมณข์ องเหลยี งเฟงเกอพูดวา่ “ตคี ือชิดใกล้ดา่ คอื รกั เพราะฉะนันอันทจี รงิ เจา้ คงรกั ขา้ จนสุดหัวใจกระมัง ทีเจา้ กัด ขา้ ในใจของเจา้ เจ็บปวดบา้ งหรอื ไม่ ขา้ นึกว่าหลังจากทเี จา้ โต ขึนจะอ่อนโยนขึนบ้าง ใครจะรูเ้ ล่าวา่ เจา้ จะเหมอื นตอนเดก็ ๆ  ไมม่ ีผดิ ชอบแสดงออกถงึ ความรกั ด้วยวิธเี ช่นนี โชคดที ีมาเจอ กับข้า หากเปนคนอืนไมม่ ใี ครทจี ะทนเจ้าไหวหรอก”    “......” จชู ิงชงิ เบือนหน้าออกอย่างเงียบๆ เมอื คนคน หนึงหน้าไม่อายไดถ้ ึงเพียงนี แล้วจะคาดหวงั ใหเ้ ขามเี หตุผลได้ อย่างไรเลา่     เมือเดนิ ทางเปนกองทัพใหญโ่ ต ความเรว็ ยอ่ มไม่อาจ เทยี บกับก่อนหน้านี ยามถงึ เวลาอาหารยงั ต้องหยดุ พักเพือหุง หาอาหาร แต่ข้อดีคือในทสี ุดกไ็ ด้ทานอาหารทดี เู ขา้ ทา่ อกี ทังยงั ไดน้ อนในกระโจม    หลงั จากทที าํ อาหารเยน็ เสรจ็ แล้ว เหลียงเฟงเกอกบั ผู้ ใต้บญั ชาของเขากล็ อ้ มวงหารือกนั เสียงเบา ทงั ยังใชต้ ะเกยี บ

วาดเส้นทางบนพนื ทราย จูชงิ ชงิ ถือถ้วยในส่วนของตนเข้าไป ทานในกระโจมอยา่ งรหู้ น้าที แตเ่ พิงจะวางตะเกยี บลงก็มีคนเข้า มาเกบ็ กวาด ทังยังยกนํารอ้ นสองถงั เข้ามาใหน้ าง    ถังนีมใิ ชถ่ ังอาบนําไม้สนแบบทีใชใ้ นบา้ น เปนเพียงถงั ไมส้ ูงเท่าหัวเข่าของนาง แต่จูชงิ ชงิ กร็ ู้สึกวา่ ดมี ากพอแล้ว นางใช้ นําถงั นีเชด็ ตัวอยา่ งพิถีพถิ นั ยามทผี า้ เปยกเชด็ ผา่ นตน้ ขาทีถกู เสียดสีจนเปนแผลจากการขมี ้า ก็ถึงกับปวดแสบปวดร้อนไป เสียหมด เจ็บจนนางต้องเข่นเขียวเคียวฟน หลงั จากทนี างเชด็ ตวั เก็บของเสร็จแลว้ ก็ไปข้างนอกเพอื หาผ้าสําหรบั ซบั ผม  ทันใดนันแองหลียงเฟงเกอกก็ ลบั กา้ วฉับๆ เข้ามา ลว้ งห่อผ้า ออกจากมุมหนึงของเตียงทปี ระกอบขึนอยา่ งงา่ ยๆ โยนมันไป ใหน้ าง “ต้องการอะไรในนีมหี มดทุกอยา่ ง ก่อนหน้านีข้าลมื บอก เจ้าไป”    จชู งิ ชิงตะลึงงนั “ขา้ ให้เจ้าเข้ามาไดต้ งั แต่เมอื ไร”    เหลยี งเฟงเกอพูดอย่างจนใจ “นีเปนกระโจมของข้า”    จชู งิ ชิงพลันอ่อนแรงขึนมาในทันใด กไ็ ด้ นางยอมแพ้ แล้ว ในวัยเดก็ นางยงั สามารถเอาชนะเขาได้บา้ ง แตก่ ารพบกนั ครังนี นางไมม่ ที างเอาชนะเขาไดเ้ ลยจริงๆ    เหลียงเฟงเกอพจิ ารณาสีหน้าของนางอย่างระมดั ระวงั   เหน็ นางนิงเงียบ จึงรบี ยมิ ประจบและพูดวา่ “ไมไ่ ดย้ ินเสียงนํา อย่นู าน รู้วา่ เจ้าอาบนําเสร็จแล้วถึงกล้าเขา้ มา ขา้ มิใช่เดรจั ฉาน เสียหน่อย ไมท่ าํ เรอื งตาํ ทรามเยียงเดรัจฉานหรอก”   

ในใจของจูชิงชิงรู้สึกดขี นึ มาบา้ ง ลว้ งผา้ ผนื หนึงจาก หอ่ ของออกมาเช็ดเส้นผม บ่นพึมพาํ เสียงเบาว่า “แน่นอนว่า ไม่ใชเ่ ดรจั ฉาน เพราะเจา้ เทยี บไม่ได้กระทังเดรจั ฉาน”    โสตประสาทของเหลียงเฟงเกอว่องไวนัก เขาพูดด้วย สีหน้าคล้ายยิมไม่เชิงยิม “หรอื เจ้าอยากให้ข้าตาํ ทรามยิงกว่า เดรัจฉาน?”    จูชิงชงิ ไม่อยากคุยกับเขาอีกต่อไปแลว้ นางแหงนหน้า ขนึ มองเหลยี งเฟงเกอ “เจา้ ฟงใหด้ ี ขา้ ไม่ใช่เดก็ แล้ว หาก ทงั หมดทเี จ้าเคยพูดกบั ข้าเปนความจริง กข็ อให้เจ้าปฏิบัติตอ่ ข้า ดว้ ยกริ ยิ าจรงิ จังตงั ใจ ขา้ ไม่ชอบเจา้ ทดี ฉู อเลาะเจ้าเลห่ ์ ใช้คําพดู เอาเปรียบขา้ ตลอดเวลา เพราะเมือเจา้ ทาํ เชน่ นี ข้าจะมีความรสู้ ึก วา่ เจา้ ไมใ่ ห้เกยี รติข้า”    เหลียงเฟงเกอหุบยิม ประสานสายตากับดวงตาของ นาง “เวลาขา้ พดู จรงิ จังกับเจ้า เจา้ ก็มองวา่ เปนการลอ้ เล่นอยู่ เสมอ ยาํ ยีความจริงใจของขา้ อยรู่ ําไป ข้านึกว่าเจ้ายงั ไมอ่ ยาก เติบโต จึงได้แตเ่ ลน่ เปนเพือนเจ้า หากเปนการลอ้ เลน่ ต่อใหพ้ ูด อะไรเลยเถดิ ก็ไมถ่ ึงขนั ทํารา้ ยจิตใจกนั แตใ่ นเมือเจ้าเตบิ โตแลว้   กข็ อให้เจา้ ใคร่ครวญคําพดู ทีขา้ เคยพูดกับเจา้ ก่อนหน้านีให้ด ี ทุกประโยคลว้ นเปนความจริง หากคนื นีคิดไมต่ ก พรงุ่ นีค่อยคดิ ตอ่ เดนิ ทางถงึ อาํ เภอซงิ หยางเมอื ใด เจ้าต้องใหค้ าํ ตอบกบั ข้า”    จูชิงชงิ เจ็บขาจนนอนไม่หลบั น่องทงั สองข้างของนาง ถลอกจากการเสียดสี นอกจากนีหากเปนไปตามทเี หลยี งเฟงเก อพูด พรุ่งนีพวกเขากจ็ ะเดนิ ทางถึงถนิ ของตระกลู เหลียง เดิน ทางตอ่ อีกหา้ วันก็จะถงึ อําเภอซงิ หยาง ไมร่ วู้ า่ คณุ ลงุ คุณปา

ตระกูลเหลยี ง และยงั มีบรรดาน้องชายน้องสาวของเหลียงเฟงเก อจะมองนางแบบไหน    อันทีจริงนางรูด้ ีวา่ ด้วยสถานการณ์ของนางในตอนนี  แต่งงานกบั เหลยี งเฟงเกอนันเปนทางเลอื กทีดีทสี ุด แตก่ ารจะ ตอบเขาอยา่ งจรงิ จังกลบั ยากเย็นเสียเหลือเกิน มีความผกู พัน ในวัยเดก็ แล้วยังมีบญุ คณุ ทเี หลยี งเฟงเกอฟนฝาอันตรายมา ชว่ ยชีวติ นาง เพยี งเท่านีนางก็ควรทจี ะรู้จักเพยี งพอและซาบซงึ   แตถ่ ึงอย่างไรนางกไ็ ม่อยากจะขายตัวเองเพยี งเพอื ทีจะได้มีชวี ิต อยตู่ อ่ ไปทา่ มกลางความหรูหราสุขสบาย หากเขาชอบนางมา ตังแตเ่ ดก็ จรงิ ๆ......หัวใจของจูชิงชงิ หยดุ เต้นไปครึงจังหวะ ต่อ ใหเ้ ปนราตรีมืดมิดนางก็ยงั รสู้ ึกวา่ ใบหน้าของตนร้อนผา่ ว แต่จะ ทําไมเลา่ นางเพิงจะชอบโจวเจยี เซยี นและอยากจะแตง่ งานกับ โจวเจยี เซียน ต่อให้ตอนนีนางไม่อยากแต่งงานกับโจวเจยี เซียน แลว้ ก็ไมม่ ีเหตผุ ลทจี ะอยากแต่งกับคนอืนเร็วขนาดนี    แต่หวั ใจของนางกเ็ กดิ ความต้องการขึนมาแลว้ จริงๆ  ตังแต่พริบตาทีเหลียงเฟงเกอปรากฎตัว อารมณท์ ุกอย่างของ นางกถ็ กู เขาควบคุมไปจนสิน นางโกรธเคืองเพราะเขา นางยนิ ดี เพราะเขา นางรวดร้าวใจแทบขาดก็เพราะเขา ทีดา่ คือเขา ทีตคี อื เขา ทีมองเหน็ ก็ยงั เปนเขา กระทงั เตยี งหยาบๆ ทีนางกําลงั นอน อยู่หลงั นีก็ยงั เปนของเขา    เมอื หวนคิดถงึ ว่าเตียงทนี างกําลังนอนอยนู่ ัน เปนเตยี ง ทีเขาเคยนอนมาก่อน ใบหน้าของจชู งิ ชิงก็พลนั รอ้ นผา่ ว หัวใจ เตน้ รวั จนนอนไม่หลับ อดไม่ไดท้ จี ะลุกขึนนัง ใชผ้ ้าห่มปดหน้า ทอดสายตาเหม่อลอยออกไป   

มเี สียงซ่าๆ ดังแวว่ มาจากภายนอก ประหนึงวา่ มสี ัตว์ตวั เลก็ ๆ ขว่ นกระโจมอยู่ จชู ิงชิงร้สู ึกหวาดกลวั กุมมีดสันทเี หลียง เฟงเกอเพงิ มอบให้นางเมอื ไมน่ านมานีไวม้ นั     “จูชิงชงิ ” เหลยี งเฟงเกอทียนื อยู่นอกกระโจมพูดกับ นาง “เจ้าหลับแล้วหรือยงั ”    “หลบั แลว้ ” เมือจูชงิ ชงิ รวู้ ่าเปนเขา นางกร็ บี วางมีดสัน ลงพลางถอนหายใจออกมาอยา่ งโลง่ อก    เหลยี งเฟงเกอหัวเราะออกมาเสียงเบา “จชู ิงชงิ หลบั ไป แลว้ ถ้าอย่างนันข้ากําลงั พดู กับมาวชงิ ชงิ อยู่สินะ”    หน็อยแน่ะ เขาสรรหาวธิ มี าดา่ นางเปนหม*ู อกี แล้ว จูชงิ ชิงเลอื กทีจะไมส่ นใจเขา    (**หมู (จ)ู ** แซจ่ ูของจชู ิงชงิ ออกเสียงพอ้ งกับคําวา่ จทู ี แปลว่าหมู ส่วนมาวหมายถึงแมว เปนมุขหยอกลอ้ วา่ ทีพดู ด้วย ไม่ใช่หมชู งิ ชงิ แตเ่ ปนแมวชงิ ชงิ )    เสียงของเหลียงเฟงเกอเงียบหายไป นางเรมิ งว่ งงนุ นึกว่าเขา จากไปแล้วเสียอีก เช่นนันจึงอา้ ปากหาวเบาๆ เตรียมทจี ะล้มตวั ลงนอนตอ่ แต่กลับไดย้ ินเสียงเบาแผ่วของเขาดังขึนจากดา้ น นอกว่า “ขา้ นอนไม่หลับ อยากจะคยุ กบั เจ้า น่องของเจ้าคงเจบ็ มากสินะ ทนี ีไมม่ ียาดอี ะไร พร่งุ นีขา้ จะตอ้ งหายาดๆี มาใหเ้ จา้ แน่  เจา้ อดทนอกี สักนิด”    “เจบ็ นิดหน่อย แตย่ ังพอทนไหว เจา้ เข้ามาเถอะ” จูชิง

ชิงพดู ออกมาแลว้ ถงึ รสู้ ึกว่าไม่ถกู ตอ้ ง บุรุษอ้างว้างสตรีเดยี วดาย อยดู่ ว้ ยกันเพยี งลําพังในสถานทมี ิดชดิ ยามวิกาลหมายความวา่ อยา่ งไร    “เจา้ โงห่ รอื ” เสียงของเหลยี งเฟงเกอฟงดูละเ**ย่ ใจ “ เจ้าไม่รู้จักคิดเพอื ตวั เองบ้างเลยหรือไร ต่อให้เปนขา้ การอยดู่ ว้ ย กนั เพยี งลาํ พงั ในสถานทมี ดิ ชดิ กอ่ นทเี ราสองคนจะแตง่ งานกัน ก็มใิ ช่เรืองทเี หมาะสม”    ใครจะแต่งงานกับเขากัน เดมิ จชู ิงชงิ อยากจะประชดเขา  แตไ่ ม่รู้ทาํ ไมถึงไม่ไดพ้ ูดออกมา กลับรสู้ ึกทอดถอนอยู่ในใจ  สุดท้ายคาํ พูดของนางกลับกลายเปน “หากเจา้ ใส่ใจเรอื งนีจริง  กอ่ นหน้านีทาํ ไมถงึ บังคับใหข้ า้ ขีม้าตวั เดยี วกันกับเจา้ เลา่ ”    “นันไม่เหมือนกัน กอ่ นหน้านีพวกเราต้องหนีเอาชวี ติ รอด ด้วยฝมือการขีมา้ ทีเจ้ามี เจ้าตามขบวนไม่ทันแน่ ข้าตอ้ งรบั ผดิ ชอบในชีวิตของสหายทรี ว่ มทางมากบั ข้า พวกเขาตามข้าไป โดยทมี ชี ีวติ อยู่ ย่อมตอ้ งตามขา้ กลับมาในสภาพทียงั มชี ีวติ ” เห ลยี งเฟงเกอพดู ประหนึงวา่ เขาจรงิ จังสุดชีวติ ส่วนคนทีคิดลึกไม่ เข้าท่าคือจูชิงชิงต่างหาก    จชู งิ ชงิ ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึง พูดเสียงเบาว่า “ เหลยี งเฟงเกอ อันทีจริงขา้ รสู้ ึกวา่ เวลาทีอยู่กบั เจา้ ขา้ ร้สู ึก ใจเสีย ไมส่ บายใจ”    “เพราะอะไร”    กระโจมโยกคลอนเบาๆ สองที จูชิงชิงตกใจจนร้องด่า

วา่ “เจ้าทําอะไร!”    “แคบ่ งั เอญิ กระแทกเข้ากบั กระโจมเทา่ นัน” เหลียงเฟง เกอแกต้ ่างอยา่ งง่ายๆ “เจา้ พดู มาหน่อยสิวา่ อะไรทที าํ ให้เจา้ รสู้ ึก ใจเสียไม่สบายใจ เพราะพวกเราไม่ไดพ้ บกันมานานอยา่ งนัน หรอื ”    “อาจจะใช่” จชู งิ ชงิ พยายามครุ่นคิด “ขา้ ไม่รูว้ า่ เวลา ไหนเจา้ พูดความจริง เวลาไหนพดู ความเทจ็ ” นางบอกเลา่ ความ กลดั กลุ้มทังหมดทีมีอยู่ในใจออกมา “เจ้าก็รู้ กอ่ นหน้านีทีโจว เจียเซียนดกี บั ข้าขนาดนัน เปนเพราะเขาตอ้ งการตําราอาหาร เล่มนันทขี า้ ไม่เคยแมแ้ ตจ่ ะได้ยินมาก่อน ทันทีทพี วกเขาได้ยนิ วา่ ตาํ ราอาหารอยูใ่ นมอื ของทา่ นปาใหญ่กับพสี าวใหญ่ของขา้ ก็ ทอดทิงข้าทนั ท”ี     “อะไรคอื การทอดทิงเจา้ พูดจาไม่มศี ักดิศรีเอาเสียเลย”  เหลยี งเฟงเกอตัดบทคําพดู ของนาง นําเสียงเจืออารมณ์โกรธ แคน้ แทนนาง “เจา้ คนชัวโจวเจียเซยี น ข้าเตอื นเจ้ามาตงั แต่เมือ หลายปกอ่ นแลว้ ว่าเขาไม่ใช่คนดอี ะไร แตเ่ จา้ กลับไม่เชอื ตอนนี ถกู เอาเปรียบแล้วสินะ”    จชู งิ ชงิ โมโห “เจา้ จะฟงหรือไม่ฟง”    “ฟง” เหลียงเฟงเกอเงียบเสียงลง จูชิงชงิ จงึ พูดตอ่ วา่ “ ไมป่ ดบังเจ้า ท่านปาใหญ่กับพีสาวใหญต่ า่ งกบ็ อกขา้ แล้วว่า  ตอนนีขา้ ไม่เหลอื อะไรเลย หากไม่อาศัยความผกู พันในวัยเด็ก แต่งงานกบั เจ้า วนั หน้ายอ่ มไมม่ ที างได้พบบรุ ุษทีดขี นาดนีอีก”   

เหลียงเฟงเกอภาคภมู ใิ จนักหนา “ถูกตอ้ งแล้ว แมท้ า่ น ปาใหญ่กบั พสี าวใหญ่ของเจา้ จะไมใ่ ช่คนดีอะไร แตค่ าํ พูดนีพวก นางพูดได้ดีนัก”    แมจ้ ะมีกระโจมคนั แตจ่ ชู ิงชิงก็จนิ ตนาการออกว่าสีหน้า ของเขาตอนทพี ดู ออกมานันโอหงั แคไ่ หน ในใจของนางพลอย รูส้ ึกมคี วามสุขเสียวเล็กๆ “เจา้ ไมอ่ ยากฟงแลว้ สินะ”    “ฟงสิ ฟง” เหลียงเฟงเกอเองก็ดูจะอารมณ์ดขี นึ เช่น เดยี วกนั     จชู ิงชงิ พูดเสียงเบาว่า “ตอ่ ไปข้าจะพดู ถงึ โจวเจียเซียน แล้ว เขาบอกข้าวา่ เมือครังทีเจา้ กับเขาไปบา้ นข้าด้วยกนั หรอื ก็ คอื วนั ก่อนทีจะเกดิ เรืองขึนกับบ้านข้า ตา่ งกไ็ ปเพอื ตําราอาหาร เล่มนัน ครงั นีเองก็มาเพอื ตําราอาหารเล่มนัน เขายงั บอกอกี วา่   เจ้ากม็ ิไดส้ ูงส่งกว่าเขาสักกมี ากน้อย พวกเจ้าต่างก็เหมือนกนั ”    นอกกระโจมเหลือเพียงความเงียบ เนินนานทีเหลียง เฟงเกอไมไ่ ดพ้ ูดอะไรออกมา จชู งิ ชิงรอคอยเขาดว้ ยความอดทน  จู่ๆ เหลียงเฟงเกอกห็ ัวเราะออกมา “หากขา้ บอกวา่ ไมใ่ ช่ เจา้ จะ เชือข้าหรือไม่”    บอกตามตรง จชู งิ ชิงไม่เชือสักเทา่ ไร แตน่ างก็ยังพดู ดว้ ยรอยยมิ วา่ “แน่นอนว่าเชือ อย่างน้อยเจ้าก็บุกฝามาไกลกว่า พันลี ยอมเสียงตายเพอื ช่วยข้า เพยี งเท่านี เจา้ ก็สูงส่งกวา่ เขา หลายเท่าแล้ว ยงิ ไมต่ อ้ งพูดถึงว่าเขามีน้องสาวทอี ยากจะฆ่าข้า ใหต้ าย”