ใต้เงารัก 1-69 จบ

เหลียงเฟงเกอกลับเงียบงันลงอกี ครงั จชู ิงชิงรอจนทน ไมไ่ หว จึงเร่งรดั เขาวา่ “ตกลงว่าเจา้ เปนคนเชน่ ใดแน่ เหลียงเฟง เกอ”    “ข้าต้องทาํ เพือเจา้ แน่นอนอยแู่ ลว้ ” เหลยี งเฟงเกอพูด เสียงเบา “แมข้ องอย่างอืนจะสําคัญเชน่ กัน แตใ่ นใจของข้า ใน สายตาของข้า ไม่มีอะไรจะเทยี บกบั เจา้ ได้”    “ขา้ รู้แล้ว ดกึ มากแล้ว เจา้ รบี ไปพกั ผอ่ นเถอะ พร่งุ นียัง ต้องเรง่ เดินทางอกี ” จูชิงชิงซบศีรษะลงบนหมอน ทอดกายใต้ ผา้ หม่ เบกิ ดวงตากลมโตจดจ้องไปยงั ยอดกระโจมสีดาํ สนิท    เสียงสายลมเจือดว้ ยเสียงฝเทา้ ทคี ่อยๆ จากไปไกล  นางพลิกกายทีหนึง หลบั ตาลง นางมิใช่เดก็ ไรเ้ ดยี งสาอกี ตอ่ ไป แลว้ จากวันทีครอบครวั ประสบเคราะห์ร้าย จากวนั ทีต้องพึงพงิ อยใู่ ต้ชายคนบา้ นคนอืน จากชัวพรบิ ตาทีถกู ญาติสนิทของตน วางแผนคิดร้าย จากชัวพริบตาทีผิดหวงั จากโจวเจยี เซียน จาก ชวั พริบตาทีเกอื บตอ้ งสูญสินชีวติ เพราะโจวเจยี เหริน นางก็ไม่มี สิทธิทจี ะไร้เดียงสาอีกต่อไป ทียงั จะสามารถกระเงา้ กระงอดต่อ หน้าเหลยี งเฟงเกอได้ ทังหมดล้วนอาศัยความผูกพนั ในวัยเดก็ เทา่ นัน นางต้องการทจี ะเดมิ พนั วา่ เขาชอบนางมากเพยี งใด  ตอ้ งการหยังเชิงวา่ ขอบเขตความอดทนทีเขามีตอ่ นางอยูท่ ีตรง ไหน    ตอนนีนางรแู้ ล้ว บางทเี ขาน่าจะชอบนางจรงิ ๆ ขณะ เดยี วกันเขาก็รู้สึกวา่ ของอยา่ งอนื กส็ ําคัญเช่นกัน นีเปนเรอื ง ยุตธิ รรมมาก นางไมเ่ คยทาํ อะไรเพอื เขา ไม่มีเหตผุ ลทจี ะขอให้ เขามองว่านางสําคญั เปนอนั ดบั หนึง และมองสิงๆ ดอ้ ยคา่ ดงั สิง

ปฏกิ ูล ในทีสุดนางกเ็ ขา้ ใจว่าเพราะเหตใุ ดนางถงึ เกียจคร้านเกนิ กวา่ จะแคน้ โจวเจยี เซยี น ทงั หมดล้วนตังอยบู่ นเหตุผลขอ้ เดียวกนั เปนความจริงทีโจวเจยี เซยี นหลอกนางกอ่ น แตเ่ ขาก็ ไมไ่ ดผ้ ลประโยชนอ์ ะไรจากนางเชน่ กนั     ในเมอื เหลยี งเฟงเกอพูดแล้ววา่ สิงอนื ๆ ในสายตาเขา เทียบกบั นางไม่ได้ เชน่ นันนางกใ็ ช้ชีวิตต่อไปด้วยความสบายใจ ก็แลว้ กนั จนกว่าจะถึงวันทเี ขาจะเอย่ ถามออกมาเอง สุดท้ายจู ชงิ ชงิ ถงึ ได้นอนหลับอย่างสงบ    วนั ถดั มาจูชิงชิงไม่ไดข้ มี า้ อกี แต่ได้นังอยู่บนรถม้าเรยี บ งา่ ยคนั หนึง แมจ้ ะเปนรถสําหรับขนของ แต่กไ็ มเ่ ปนอปุ สรรคตอ่ การทเี หลยี งเฟงเกอจะสรา้ งรังอันแสนสบายให้กับนาง มนั เปน รงั จริงๆ บนกองหญ้าแหง้ สะอาดสดใหม่ถูกปูด้วยพรมผนื หนึง  ด้านบนยงั คลมุ ด้วยผา้ นํามันสําหรบั ใชบ้ งั แดดบงั ฝน ความกวา้ ง พอสําหรบั ใหน้ างนังได้เพยี งคนเดยี วเทา่ นัน กระทังแมวอกี สัก ตวั ยงั เบยี ดเขา้ มาไม่ได ้   จชู งิ ชงิ พูดกับเหลียงเฟงเกอดว้ ยสีหน้าเครง่ ขรึมวา่ “ข้า จะพยายามฝกฝนวชิ าขีม้าแน่นอน จะไมท่ ําใหเ้ จ้าขายหน้า”    ในดวงตาของเหลยี งเฟงเกอมรี อยยมิ เสียวหนึงวาด ผา่ น “ขา้ คาดหวงั ใหเ้ จา้ ไม่ต้องขีมา้ ไกลขนาดนีไปชวั ชีวติ มากกว่า”    หลงั จากทีเขาจากไปพกั ใหญจ่ ูชิงชิงถึงไดเ้ ขา้ ใจความ หมายของคําพูดประโยคนี เขาเพยี งปรารถนาใหน้ างได้อย่อู ยา่ ง หรหู ราและสุขสงบไปตลอดชวี ิตเท่านัน 

  จชู งิ ชงิ อารมณด์ ีขึนมาหน่อย ดวงตากลมโตเหลยี วมอง ไปรอบๆ การไดช้ มทิวทัศนใ์ นระหวา่ งเดินทัพ ใหค้ วามรสู้ ึกแสน พิเศษแบบทมี อิ าจสัมผัสไดใ้ นยามทอ่ งเทยี วชมขุนเขา    ห้าวนั ให้หลงั กเ็ ดนิ ทางมาถึงอําเภอซงิ หยาง กองทพั ที คุม้ กนั พวกเขามาตลอดทางแยกย้ายไปทางอนื นานแลว้ เหลือ เพยี งนายทหารชันยอดรอ้ ยกว่านายทีตามตดิ พวกเขามาตลอด  รถทีจูชิงชิงนังอยู่หาใชร่ ถขนของอกี ต่อไป แต่เปลยี นเปนรถมา้ ขนาดใหญ่แสนสบายทลี ากด้วยม้าสองตวั     บทที 44 จวนตระกูลเหลียง    เมือได้โอกาส จชู ิงชงิ ได้บอกเล่าสิงทีอยากจะพดู มานาน ออกมาว่า “ตอนทอี ยู่เซนิ โจว เพราะอบั จนหนทาง ขา้ จึงต้องไป เปนลูกจ้างทําขนมทัพพีทอด ทุกคนทีไดก้ ินตา่ งก็บอกวา่ อรอ่ ย มาก รา้ นนันขายดเี ปนเทนําเททา่ เลยทีเดยี ว ไวว้ ันไหนว่างๆ ข้า จะทําใหเ้ จา้ ลองชิม”    “เรืองนีข้าได้ฟงจากพีชายของข้าแล้ว ทันทีเขาไปถึง เซนิ โจวเขากเ็ ฝาอยูท่ ีหน้าบา้ นทา่ นลุงของทา่ นมาตลอด ทันทที ี ทราบรอ่ งรอยว่าทา่ นทํางานอย่ทู รี า้ นขนมก็รีบไปตามหาทนั ท ี ใครจะรูว้ ่าเขาจะช้าไปหนึงก้าว” เหลียงเฟงอวพี ูดจากใจจริงวา่ “ ทา่ นเกง่ มากเลย หากเปนขา้ เกรงว่าตอ่ ใหเ้ ปนคนล้างจานกค็ ง ไมม่ ใี ครจ้าง”    “ใครว่าเล่า ลา้ งจานงา่ ยมากเลยนะ” จูชิงชงิ พูดจรงิ จัง   

เหลียงเฟงอวีปดปากหวั เราะ “ล้างจานง่ายนัก แต่ขา้ ทํา ถ้วยแตกเกง่ กว่า ท่านลองคิดดูวา่ หากทา่ นเปนเถา้ แก่ ขา้ วิงไป ของานจากทา่ นทํา แต่ขา้ เพงิ เริมทาํ งานกท็ ําถ้วยของทา่ นแตก ไปหนึงใบแล้ว แตกหนึงใบกช็ ่างเถอะ แตถ่ า้ แตกตอ่ เนืองกนั สองสามใบเล่า ท่านจะทาํ อย่างไร เงินค่าแรงไมพ่ อชดใช้ค่าถ้วย หรอกนะ”    จูชงิ ชิงพดู ดว้ ยรอยยมิ วา่ “หากขา้ เปนเถ้าแก่ ข้าไมใ่ ห้ เจ้าลา้ งจาน จะให้เจ้าชว่ ยคดิ เงนิ ทําบญั ชี เรอื งนีเจ้าคงทําได้ กระมงั ”    แม่นางทงั สองพากนั หัวเราะร่วน เหลียงเฟงอวพี ดู ด้วย ความสนใจอยากรวู้ ่า “เล่าเรืองของเซนิ โจวใหข้ ้าฟงหน่อยสิ”    จชู ิงชิงแตง่ เรอื งโกหกออกมาด้วยหัวใจตมุ้ ๆ ต่อมๆ “ เจา้ ของรา้ นขนมทัพพที อดเปนชายชราทีหน้าตาดุร้ายแต่ใจด.ี .. แตร่ ้านทอี ยู่ในบริเวณนัน มอี ยถู่ ึงสองรา้ นทีน้องสาวอาศัยชือ ของพีชายในการเปดรา้ น พวกนางทาํ ไปเพือสังสมเงนิ ค่าเครอื ง แต่งงานหรอื ไม่ก็เพอื เสริมรายไดใ้ หก้ ับครอบครวั ......” ในเมอื นางเองกม็ ฝี มือทางด้านนี เหตใุ ดนางจงึ ไม่อาศัยฝมือของตน เลียงดูตวั เองเลา่ เมอื ครงั นันทพี ักพงิ อยูใ่ นตระกูลโจว เพราะมี เงินทองทีมารดาเหลอื ไวแ้ ละทรพั ย์สมบตั ิของตระกลู จทู ีท่านลงุ ใหญ่พกพาไปดว้ ยคอยคําจนุ นางถึงมชี วี ติ เช่นนันได้ ตอนนี นางมาทนี ีด้วยสองมือวา่ งเปล่า ใชว่ ่าตระกูลเหลียงจะตระหนีถี เหนียวกับนาง แตไ่ มว่ า่ อยา่ งไรนางก็ควรจะหาหนทางเอาตัวรอด สําหรับตวั เองไว้บ้าง    เหลยี งเฟงอวเี ชือสนิทวา่ เปนความจริง นางถามด้วย

ความตืนเตน้ วา่ “แล้วคนในครอบครวั ของพวกนางเลา่ หรือวา่ พวกนางไม่มบี ดิ ามารดากับพชี ายคอยเลียงดู?”    แมน่ างในครอบครัวทัวไปคงคิดแบบนีกนั ทงั นัน การ ถกู ครอบครัวเลียงดเู ปนสัจธรรมอนั ควร แตน่ างไมใ่ ช่แม่นางใน ครอบครัวทวั ไป นางบ้านแตกสาแหรกขาดมานาน จูชงิ ชิงลอบ ถอนหายใจอยภู่ ายใน พดู เสียงเบาวา่ “หากมีกจิ การของตัวเอง  ก็จะมสี ิทธมิ ีเสียงในบา้ นไดบ้ า้ ง ทีสําคัญ ยงั มีบางครอบครัวที บดิ ากับพีชายไม่มีความสามารถ มแี คต่ วั เองทีพอจะมีฝมอื ยิง หาเงนิ ได้มากเทา่ ไร ครอบครวั กย็ อ่ มจะสุขสบายมากขนึ ”    เหลยี งเฟงอวไี ดฟ้ งแล้วคดิ ตาม ไม่ไดพ้ ูดอะไรอกี นาง หยิบตะเกยี บขนึ มากลอ่ มจูชงิ ชิงวา่ “ลองชิมนีดูสิ ไดย้ ินวา่ เดียว นีท่านทําอาหารเก่งมาก บางทีท่านอาจจะสามารถทาํ ขนมที อร่อยกวา่ ร้านนีออกมากไ็ ด”้     เมอื เมลด็ เม็ดหนึงถกู ฝงลงไป ย่อมต้องใชเ้ วลาสําหรบั แตกหน่องอกเงย จชู งิ ชิงไมพ่ ูดเรอื งนีอกี เพียงลิมรสขนมอรอ่ ย ด้วยรอยยมิ ตาหย ี   เหลียงเฟงอวีเปนคนช่างคุย บอกเล่าทกุ อยา่ งทนี างรู้ ออกมาให้จชู ิงชิงฟงจนหมด “ทา่ นรูห้ รือไม่ เพอื ตามหาท่านใน ครังนี พีชายขา้ เคน้ ความสามารถทังหมดออกมาจรงิ ๆ เดมิ ทีทกุ คนบอกวา่ เซินโจวอันตรายเกนิ ไป ไมย่ อมใหเ้ ขาไป จะใหเ้ ขารอ ทา่ นอยู่ทีนอกเมืองเซนิ โจวเทา่ นัน แตเ่ ขาไมย่ อม จะต้องไปเอง ให้ได้ เขาบอกว่าคราวก่อนติดค้างท่านไว้ครงั หนึง ครงั นีไมว่ า่ อยา่ งไรกจ็ ะไมใ่ ห้มคี วามผดิ พลาดอกี กอ่ นหน้านีเขาไม่รู้วา่ ท่าน ยังไมไ่ ด้เข้าไปอยใู่ นจวนอหี ยางโหว ด้วยกลัววา่ อหี ยางโหวจะขัด

ขวาง จงึ ได้ส่งสารไปยังตระกูลซุนทีอยทู่ างตะวันออก นัดหมาย กบั ตระกูลซุนให้บกุ ตีจอื โจวดว้ ยกนั วางแผนสังหารแมท่ ัพผูค้ ุม้ กนั จือโจว จอื โจวเปนเมืองสําคัญ อีหยางโหวยอ่ มต้องออกโรง ด้วยตวั เอง เพราะเหตุนีเขาถงึ กระทําการตามใจชอบในเซนิ โจว ได.้ .....”    เหลยี งเฟงอวีพดู ไปพลางวาดไม้วาดมอื ไปพลาง ทังยัง หันมายมิ แฝงเลศนัยแก่จชู ิงชิงเปนครังคราว ต่อให้จชู ิงชิงมี ความมันใจเพยี งใดก็ถูกนางจอ้ งจนกระดากใจ ไดแ้ ต่เปลียน หัวข้อสนทนาว่า “หากอหี ยางโหวรู้ความจรงิ คงต้องแค้นเขา มากกระมัง”    “ไม่ไดเ้ พงิ จะมาแคน้ เอาปานนีหรอก เขาแคน้ มานาน แล้ว! เมอื ครังนัน กค็ ือในฤดูหนาวปทเี กิดหายนะขนึ กบั บ้านของ ทา่ น พีชายข้าควา้ ทวนขีม้าบุกฝาไปเพียงลําพังกว่าพนั ลี สังหาร กนุ ซือใตบ้ ัญชาคนหนึงของอีหยางโหวทีชือว่าหวงหมิง คนผู้นี มีชอื เสียงมาก ถกู ผู้คนยกย่องเปนขงเบ้งน้อย...” เหลยี งเฟงอวี มองจูชิงชิงดว้ ยความระแวดระวงั ครหู่ นึง พูดเสียงเบาว่า “ว่ากนั วา่ หายนะทเี กิดขึนกับบา้ นท่านเมอื ครงั นันเปนแผนการของเขา ทงั สิน”    จชู งิ ชิงตะลึงงัน ขนมทีอยู่ในปากหวานจนบาดคอใน ทนั ใด กลนื ไม่ลงแม้สักครงึ คาํ นางพยายามจะกลืนมันลงคอ แต่ กลบั สําลกั ออกมา รีบลนลานควานหาถว้ ยนําชามาดมื เพราะรีบ ดมื จึงสําลกั จนนําหนู ําตาเลด็ ไอแรงเสียจนปอดแทบจะกระเดน็ ออกมา    เหลยี งเฟงอวตี กใจยกใหญ่ รีบลบู หลงั ใหน้ าง ทังกลา่ ว

ขอโทษไม่หยุดปากว่า “เปนความผิดข้าเอง อยูด่ ีไม่วา่ ดีจะพูด เรอื งพวกนีออกมาทาํ ไม”    จชู ิงชงิ โบกมือสุดชีวติ อยากจะบอกว่าไมเ่ กยี วกบั นาง  ผลก็คอื กลบั ยิงไอหนักกวา่ เดิม ลาํ บากไม่น้อยกวา่ ทจี ะสงบลง ได้ กลับเห็นว่าใบหน้าของเหลียงเฟงอวีเปยมดว้ ยความละอาย  ทาํ อะไรไม่ถกู จึงควา้ มอื นางมากุมไวแ้ ล้วพูดวา่ “พชี ายเจ้าไม่ เคยพดู เรอื งพวกนีกบั ข้ามาก่อน เจา้ เลา่ ให้ขา้ ฟงโดยละเอยี ดได้ หรือไม่”    ในใจของนางเปยมด้วยความสงสัยในเหตกุ ารณเ์ มอื ครังนันมาตลอด แต่กลบั ไม่เคยไดท้ ราบความจริงเลย เพราะตระ กูลโจวไมย่ อมพูดความจริง ทางดา้ นท่านลงุ ใหญ่กับทา่ นปา ใหญ่ นางไมร่ ้วู า่ พวกเขาจงใจปดบงั หรอื ว่าพวกเขาเองกไ็ ม่รวู้ า่ ความจริงคอื อะไรกันแน่ ส่วนเหลยี งเฟงเกอนัน นางไมก่ ลา้ ถามไถ่เขาโดยละเอยี ด ในเมอื ตอนนีเหลียงเฟงอวเี ปนฝายเอย่ ปากขนึ มาเอง นางย่อมทจี ะต้องสอบถามใหล้ ะเอียด ตอ่ ใหอ้ นั ที จริงแล้วเหลียงเฟงอวเี ล่าเรอื งนีใหน้ างฟงเพราะมีคนไหว้วานมา ก็ชา่ งปะไร ไม่วา่ อย่างไรนางก็จะตอ้ งรคู้ วามจริงให้ได ้   เหลียงเฟงอวโี บกมอื สังใหเ้ หล่าหญิงรับใช้ออกไปจาก หอ้ ง แล้วพดู เสียงเบาวา่ “ขา้ รูจ้ กั นิสัยของพีชายของข้าดี ตอ่ ให้ ในใจเขาน้อยเนือตําใจเพยี งใด แต่เขาก็จะไม่ยอมแกต้ า่ งแทน ตวั เองเปนอันขาด ดแี ต่เกบ็ งําความโมโหไวใ้ นใจ หากพูดด้วยวธิ ี ของท่านแม่ของขา้ ก็คอื พยายามทําสุดชวี ิต แตเ่ มือทาํ ถงึ ตอน สุดทา้ ย จากทตี อนแรกเคยมเี หตผุ ลกก็ ลายเปนไรเ้ หตผุ ลไปโดย สินเชิง”   

เหลยี งเฟงเกอเปนคนเช่นนันจรงิ ๆ จูชงิ ชงิ พยกั หน้า เหน็ ด้วย บางครังนางกเ็ จบ็ ใจจนอยากจะกดั เขาตายเสียให้รูแ้ ล้ว รู้รอด แตท่ กุ ครังกลบั ทอดทงิ เขาไมล่ ง ส่วนสาเหตุนัน คงเปน เพราะอันทจี ริงนางเองก็รู้วา่ เขากําลังน้อยใจกระมัง    “ทีจริงแล้วในตอนหลงั เรอื งนีถกู เล่าลอื ไปทัว ทุกคน ต่างรกู้ นั หมด แต่ดูจากทา่ ทขี องท่านแล้ว คงเพราะท่านลงุ ทา่ น ปาของทา่ นกับตระกลู โจวไม่ยอมบอกทา่ นกระมงั ” เหลยี งเฟงอวี มองจูชิงชงิ ด้วยความเห็นใจ “หากจะกลา่ วถึงตน้ สายปลายเหตุ แลว้ มนั เกียวข้องกบั ตาํ นานเล่าขานเรืองหนึง ว่ากนั ว่าตระกลู ของท่านมีตาํ ราอาหารเลม่ หนึงทสี ืบทอดกนั มาแต่บรรพบรุ ุษ  ตําราอาหารเล่มนีบันทึกวธิ กี ารทาํ อาหารทอี รอ่ ยลําเลิศทีสุดใน ใต้หล้าเอาไว้ ทา่ นเองก็รู้ อีหยางโหวไมไ่ ดม้ ีข้อดอี ะไร แตเ่ ขาเปน คนรักการกินและกนิ เกง่ มาก คนมากมายทีอยากจะเอาอกเอาใจ เขาจงึ พ่งุ เปามาทตี าํ ราอาหารของตระกลู ท่าน แตต่ ระกูลท่านกับ อีหยางโหวมีความแค้นตอ่ กัน เพราะเชน่ นันนายท่านผเู้ ฒา่ จูจะ ยอมเอาตาํ ราอาหารออกมาไดอ้ ยา่ งไร หวงหมงิ เองกม็ ีความ แค้นส่วนตัวกับตระกลู ของทา่ น เปาหมายของเขาในคนื นันคือ ต้องการจะสังหารคนทังหมดแลว้ ค่อยคน้ หาตําราอาหาร จากนัน นําไปถวายแกอ่ หี ยางโหว”    ทีแทแ้ ล้วทีนางต้องบา้ นแตกสาแหรกขาดก็เพราะตํารา อาหารเลม่ นันเองหรอกหรอื จชู ิงชงิ ยมิ ระทม เรืองนีจะวา่ อยา่ งไร ดีเลา่ สาเหตจุ ะเปนเพราะว่าแค่ตอ้ งการเติมเต็มความปรารถนา ของปากท้องจริงหรือ อหี ยางโหวกับหวงหมิงมีความแค้นส่วน ตัวกบั ครอบครวั ของนาง ทฆี ่าคนและอยากจะแยง่ ชงิ ตาํ ราอาหาร เปนเรอื งทีสามารถเข้าใจ แต่ตระกลู โจวเล่า ไหนจะเหลียงเฟงเก ออกี ไมว่ ่าอย่างไรกต็ อ้ งมสี าเหตอุ นื แน่ ถงึ ทาํ ใหพ้ วกเขามา

ปรากฏตัวอย่ใู นบา้ นของนางอยา่ งพร้อมเพรียงในเวลานันได ้   เหลียงเฟงอวีพดู ด้วยทา่ ทีละอายใจว่า “อนั ทจี รงิ จะโทษ ทีครอบครวั ทา่ นเข้าใจพวกขา้ ผิดมไิ ด้ เมืองซินเฉิงมีคนของ ตระกูลเหลียงเฝาดแู ลอยู่ แต่กลับปล่อยให้มีคนรา้ ยเข้าไป สังหารผคู้ นในเมอื งซนิ เฉิงอย่างไมเ่ กรงฟากลวั ดนิ เชน่ นันเสียได้ ...ข้าจะไมป่ ดบงั ความจรงิ กับท่าน เมอื ครงั นันหลงั จากทีพชี าย ของขา้ ทราบเรอื ง กร็ ีบเดินทางไปทีบา้ นทา่ นเพอื แจง้ ข่าวเรืองนี  แต่พวกเรานึกไมถ่ งึ ว่าศัตรจู ะลงมือเรว็ ขนาดนัน ทา่ นลองคดิ ดูสิ  บ้านของพวกทา่ นอยู่ในถินของพวกเรา ทงั สองตระกูลยงั มคี วาม สัมพนั ธ์อนั ดีตอ่ กัน ไม่วา่ อย่างไรก็ไม่มที างถึงขันทีตอ้ งฆา่ แกง กนั เพอื แย่งชงิ สมบัตใิ ช่หรือไม่เล่า ไม่ใช่ว่าข้ายยุ งทา่ น แต่ตระ กลู โจวจงใจไมบ่ อกความจริงกบั ท่าน ทังยังยใุ หท้ า่ นแค้นเคือง ตระกูลเหลยี งของพวกขา้ ทพี วกเขาทําแบบนีตอ้ งไมป่ ระสงคด์ ี แน่ พีชงิ ชงิ ท่านเปนคนฉลาด คําพดู ของขา้ อาจเชือถอื ไม่ได ้ เพราะตระกูลโจวตอ้ งพูดใหท้ า่ นฟงในอกี แบบหนึงแน่ แต่มคี ํา พดู โบราณกล่าวไว้ว่า ระยะทางพิสูจนม์ ้า กาลเวลาพิสูจนค์ น  ท่านตดั สินใจเองเถอะ ตกลงว่าใครกันแน่ทดี ตี ่อท่าน ใครกนั แน่ ทีจรงิ ใจต่อท่าน”    ทกุ คนต่างกร็ ้คู วามจรงิ มากกวา่ นางมากโข ตอนนีจูชงิ ชงิ เริมไม่มนั ใจเหมือนกันว่าตัวเองโง่เหมอื นหมูอยา่ งทเี หลยี ง เฟงเกอพดู จรงิ หรือไม่ นางได้แตฝ่ นยิมออกมาอยา่ งยากลําบาก  “ขอบคุณมากทีเจ้าบอกเรอื งพวกนีกับข้า เจ้าพดู ถูก กาลเวลา พิสูจน์คน ขา้ ไมใ่ ชค่ นโง่ ยอ่ มมีสักวนั ทกี ระจา่ งว่าใครดใี ครรา้ ย”    หลงั จากไดพ้ ดู เรืองทังหมดทตี ้องพดู ออกมาจนสินแล้ว  เหลียงเฟงอวกี ็บอกลาอยา่ งร้หู น้าที “พีชิงชิงเดินทางมาไกลคง

เหนือยมากแล้ว ทา่ นพกั ผอ่ นก่อนเถอะ ข้าพักอยู่ห้องขา้ งๆ  นีเอง หากมเี รืองอะไรทา่ นแค่ตะโกนเรยี กขา้ กจ็ ะได้ยนิ ทันที”    จูชิงชิงส่งนางไปถึงหน้าประตู หนั กลับมามองขนมเต็ม โตะ๊ ทีไมอ่ าจดึงดูดความสนใจของนางไดอ้ ีกต่อไป นางเอนกาย นอนลงบนเตียงอยา่ งเกียจครา้ น คดิ ใครค่ รวญถึงคาํ พูดทีได้ฟง จากเหลียงเฟงอวี สุดทา้ ยก็ทําไดเ้ พยี งถอนหายใจ นางโงเ่ ขลา โดยแท้ ไมส่ ามารถกระจา่ งแจง้ ในความสลับซับซ้อนของ เหตุการณ์ทงั หมดได้เสียท ี   ข้อดีใหญ่ทสี ุดของจชู ิงชงิ กค็ อื หากเปนเรืองทคี ิดไม่ตก ก็เลิกคิดเสีย หากเปนเรอื งทีจดั การไมไ่ หวก็อย่าไปกลดั กล้มุ   เมือแน่ใจแล้ววา่ ตัวเองในตอนนีไมส่ ามารถทาํ ความเขา้ ใจกบั เหตุการณ์ในอดีต และความลบั ของตําราอาหารเลม่ นันได้ นาง จงึ ตัดสินใจปล่อยวางเสีย พลกิ กายหลับตานอน หมกู ม็ ีข้อดี ของหมู อยา่ งน้อยกก็ ินได้นอนได้ จดุ นีถือไดว้ ่าเปนความ สามารถแขนงหนึงเช่นกัน    ภายในหอ้ งอีกหอ้ งหนึง เหลียงเฟงอวที ีได้ทราบว่าจูชิง ชิงหลับไปแลว้ ถึงกับอดยิมออกมาไม่ได้ “ช่างเปนคนใจกว้าง โดยแท้ ขนาดนีแล้วยงั นอนหลบั ได้อีก”    เหลยี งเฟงเกอทีควรหารอื เรอื งสําคัญอยู่ภายนอกกลบั นังอยไู่ ม่ไกลจากนางนัก เขาพูดด้วยนําเสียงเกยี จครา้ นว่า “เจา้ ไมเ่ ห็นหรือว่าต่อให้เกดิ เรืองมากมายเช่นนี นางกย็ ังอ้วนกลม นุ่มนิมเหมือนเมือกอ่ นไม่มผี ดิ เมอื ครังทีขา้ รีบรดุ ไปยงั บา้ นตระ กลู โจว ขา้ นึกว่าจะได้เห็นสตรีผอมแหง้ สีหน้าทุกขร์ ะทม ผลคือ ขา้ ได้พบแต่เดก็ อ้วนคางสองชนั เท่านัน” เพียงนึกถึงวา่ จูชงิ ชิง

จะตอ้ งพองขนโกรธเคืองหากได้ยนิ เขาดา่ วา่ นางเชน่ นี เหลียง เฟงเกอก็อดทจี ะกระตุกมมุ ปากยมิ ไม่ได ้   เหลียงเฟงอวนี ึกเรืองเรอื งหนึงขึนมาได้ “...ขา้ คิดว่า นางน่าจะอยากจะเปดรา้ นอะไรเองสักอยา่ ง มิฉะนันนางจะไม่ สบายใจหากต้องอยกู่ นิ ทีนีโดยไม่ทําอะไรเลย”    เหลยี งเฟงเกอไม่ถอื สา “คนเราเมือว่างเกินไปก็จะ คิดมากเรือยเปอย เจา้ ร่วมทุนเปดร้านกับนางก็แล้วกนั เจ้าออก เงนิ นางออกแรง บอกนางว่าในอนาคตเจ้าตอ้ งออกเรือนไปไกล  อยากจะฝกซ้อมฝมอื ก่อน ส่วนทางทา่ นพ่อทา่ นแม่กอ็ ้างด้วย เหตุผลเดียวกัน”    โจวเจยี เซียนลกุ พรวดขึนด้วยความรอ้ นรน มือปดถว้ ย นําชาบนโต๊ะจนควาํ ดว้ ยความไม่ระวัง นําชาไหลไปตามผวิ โตะ๊ ก่อนจะหยดลงพนื ยอ้ มชายชดุ คลุมและรองเท้าของเขาจนเปยก  แต่เขาไมม่ เี วลามาใส่ใจ เอ่ยถามดว้ ยความตืนเตน้ ปนยนิ ดีวา่ “ ถงึ แล้วหรอื นางสบายดหี รือไม”่     ผตู้ ิดตามของเขาส่ายศีรษะ “ตระกลู เหลยี งมกี ฎเกณฑ์ เข้มงวด บา่ วพยายามอยู่นานมากกวา่ จะสืบทราบมาไดว้ า่ นาง เข้าเมืองมาพรอ้ มกบั เหลียงเฟงเกอ นอกเหนือจากนีสืบไม่ได้ ความอะไรจรงิ ๆ ขอรับ”    ตระกูลเหลียงรทู้ งั ร้วู า่ เขารออยู่ทนี ีมานานหลายวันแล้ว แต่สอง พ่อลกู คู่นันกลับไม่มคี วามคิดทีจะพบหน้าเขาเลยสักนิด ให้ เพยี งกุนซือมารบั หน้าเทา่ นัน...เชือวา่ พวกเขาตอ้ งไมย่ อมใหเ้ ขา ได้พบจูชงิ ชงิ โดยง่ายแน่ 

  บทที 45 ความจริง    เมอื ไดโ้ อกาส จูชิงชิงได้บอกเลา่ สิงทีอยากจะพดู มานาน ออกมาวา่ “ตอนทอี ยเู่ ซนิ โจว เพราะอับจนหนทาง ข้าจงึ ตอ้ งไป เปนลกู จ้างทําขนมทพั พที อด ทกุ คนทีไดก้ ินตา่ งกบ็ อกว่าอร่อย มาก รา้ นนันขายดเี ปนเทนําเททา่ เลยทเี ดยี ว ไวว้ ันไหนว่างๆ ข้า จะทําใหเ้ จ้าลองชิม”    “เรอื งนีข้าได้ฟงจากพีชายของข้าแลว้ ทนั ทีเขาไปถงึ เซินโจวเขาก็เฝาอยู่ทหี น้าบ้านท่านลุงของทา่ นมาตลอด ทันทีที ทราบร่องรอยวา่ ท่านทํางานอยู่ทรี า้ นขนมกร็ ีบไปตามหาทันท ี ใครจะรู้ว่าเขาจะช้าไปหนึงก้าว” เหลียงเฟงอวพี ูดจากใจจรงิ ว่า “ ท่านเก่งมากเลย หากเปนข้า เกรงวา่ ตอ่ ให้เปนคนล้างจานก็คง ไมม่ ใี ครจา้ ง”    “ใครวา่ เลา่ ล้างจานงา่ ยมากเลยนะ” จูชงิ ชิงพูดจริงจงั     เหลียงเฟงอวปี ดปากหวั เราะ “ลา้ งจานง่ายนัก แตข่ า้ ทาํ ถ้วยแตกเก่งกวา่ ท่านลองคิดดวู า่ หากท่านเปนเถา้ แก่ ขา้ วงิ ไป ของานจากท่านทาํ แต่ขา้ เพงิ เริมทํางานกท็ าํ ถว้ ยของท่านแตก ไปหนึงใบแล้ว แตกหนึงใบก็ช่างเถอะ แตถ่ า้ แตกตอ่ เนืองกนั สองสามใบเล่า ท่านจะทาํ อยา่ งไร เงินคา่ แรงไมพ่ อชดใชค้ า่ ถ้วย หรอกนะ”    จชู งิ ชิงพูดด้วยรอยยมิ ว่า “หากข้าเปนเถา้ แก่ ข้าไม่ให้ เจา้ ลา้ งจาน จะใหเ้ จ้าช่วยคิดเงนิ ทําบัญชี เรอื งนีเจา้ คงทาํ ได้ กระมัง” 

  แมน่ างทังสองพากนั หวั เราะร่วน เหลียงเฟงอวพี ดู ด้วย ความสนใจอยากรูว้ ่า “เลา่ เรอื งของเซินโจวใหข้ ้าฟงหน่อยสิ”    จชู ิงชิงแต่งเรืองโกหกออกมาด้วยหัวใจตุม้ ๆ ต่อมๆ “ เจ้าของรา้ นขนมทัพพีทอดเปนชายชราทหี น้าตาดรุ ้ายแตใ่ จดี... แตร่ ้านทอี ยู่ในบริเวณนัน มีอยถู่ งึ สองร้านทนี ้องสาวอาศัยชือ ของพีชายในการเปดร้าน พวกนางทําไปเพือสังสมเงนิ ค่าเครอื ง แต่งงานหรอื ไมก่ เ็ พอื เสริมรายไดใ้ หก้ ับครอบครัว......” ในเมือ นางเองก็มฝี มอื ทางดา้ นนี เหตใุ ดนางจึงไม่อาศัยฝมือของตน เลยี งดตู ัวเองเล่า เมือครงั นันทพี ักพงิ อย่ใู นตระกลู โจว เพราะมี เงนิ ทองทมี ารดาเหลอื ไวแ้ ละทรัพย์สมบัติของตระกูลจูทีทา่ นลงุ ใหญ่พกพาไปดว้ ยคอยคําจุน นางถึงมีชีวติ เช่นนันได้ ตอนนี นางมาทนี ีดว้ ยสองมอื ว่างเปลา่ ใชว่ า่ ตระกลู เหลยี งจะตระหนีถี เหนียวกับนาง แต่ไม่ว่าอยา่ งไรนางกค็ วรจะหาหนทางเอาตวั รอด สําหรบั ตัวเองไว้บา้ ง    เหลียงเฟงอวเี ชอื สนิทว่าเปนความจรงิ นางถามดว้ ย ความตนื เตน้ วา่ “แลว้ คนในครอบครัวของพวกนางเล่า หรอื ว่า พวกนางไมม่ ีบดิ ามารดากับพีชายคอยเลยี งด?ู ”    แม่นางในครอบครัวทัวไปคงคิดแบบนีกันทังนัน การ ถูกครอบครวั เลยี งดเู ปนสัจธรรมอนั ควร แต่นางไมใ่ ช่แมน่ างใน ครอบครัวทัวไป นางบ้านแตกสาแหรกขาดมานาน จูชงิ ชิงลอบ ถอนหายใจอยู่ภายใน พดู เสียงเบาวา่ “หากมีกจิ การของตวั เอง  กจ็ ะมีสิทธมิ เี สียงในบา้ นไดบ้ ้าง ทีสําคญั ยงั มีบางครอบครัวที บิดากบั พชี ายไมม่ ีความสามารถ มีแค่ตัวเองทพี อจะมฝี มอื ยงิ หาเงนิ ได้มากเทา่ ไร ครอบครวั กย็ ่อมจะสุขสบายมากขนึ ” 

  เหลยี งเฟงอวไี ด้ฟงแล้วคดิ ตาม ไมไ่ ดพ้ ดู อะไรอกี นาง หยบิ ตะเกียบขึนมากลอ่ มจชู งิ ชิงว่า “ลองชิมนีดสู ิ ไดย้ นิ วา่ เดียว นีท่านทาํ อาหารเก่งมาก บางทที า่ นอาจจะสามารถทําขนมที อร่อยกวา่ รา้ นนีออกมากไ็ ด”้     เมือเมล็ดเม็ดหนึงถูกฝงลงไป ย่อมต้องใช้เวลาสําหรับ แตกหน่องอกเงย จูชิงชิงไมพ่ ูดเรืองนีอกี เพียงลมิ รสขนมอรอ่ ย ด้วยรอยยิมตาหย ี   เหลยี งเฟงอวีเปนคนชา่ งคุย บอกเลา่ ทุกอยา่ งทนี างรู้ ออกมาให้จูชงิ ชิงฟงจนหมด “ทา่ นรหู้ รอื ไม่ เพอื ตามหาทา่ นใน ครังนี พีชายขา้ เค้นความสามารถทังหมดออกมาจริงๆ เดิมทีทกุ คนบอกวา่ เซินโจวอนั ตรายเกินไป ไม่ยอมใหเ้ ขาไป จะให้เขารอ ทา่ นอยทู่ นี อกเมืองเซนิ โจวเทา่ นัน แตเ่ ขาไม่ยอม จะตอ้ งไปเอง ใหไ้ ด้ เขาบอกว่าคราวก่อนตดิ คา้ งทา่ นไวค้ รงั หนึง ครังนีไมว่ ่า อย่างไรก็จะไม่ให้มีความผดิ พลาดอีก กอ่ นหน้านีเขาไม่รวู้ า่ ทา่ น ยังไม่ไดเ้ ขา้ ไปอย่ใู นจวนอหี ยางโหว ดว้ ยกลัววา่ อหี ยางโหวจะขัด ขวาง จึงไดส้ ่งสารไปยงั ตระกลู ซุนทีอยูท่ างตะวันออก นัดหมาย กับตระกูลซุนใหบ้ กุ ตจี ือโจวด้วยกนั วางแผนสังหารแมท่ พั ผคู้ ุ้ม กันจอื โจว จือโจวเปนเมืองสําคญั อีหยางโหวย่อมต้องออกโรง ด้วยตัวเอง เพราะเหตุนีเขาถึงกระทาํ การตามใจชอบในเซินโจว ได้......”    เหลยี งเฟงอวพี ดู ไปพลางวาดไม้วาดมือไปพลาง ทังยงั หันมายมิ แฝงเลศนัยแก่จชู ิงชงิ เปนครงั คราว ตอ่ ให้จูชิงชงิ มี ความมนั ใจเพียงใดกถ็ กู นางจ้องจนกระดากใจ ไดแ้ ตเ่ ปลียน หัวขอ้ สนทนาว่า “หากอหี ยางโหวร้คู วามจรงิ คงต้องแค้นเขา

มากกระมงั ”    “ไม่ไดเ้ พงิ จะมาแคน้ เอาปานนีหรอก เขาแค้นมานาน แล้ว! เมือครังนัน กค็ ือในฤดหู นาวปทเี กิดหายนะขึนกับบ้านของ ทา่ น พชี ายขา้ คว้าทวนขมี า้ บกุ ฝาไปเพียงลาํ พงั กว่าพนั ลี สังหาร กนุ ซือใต้บญั ชาคนหนึงของอีหยางโหวทีชือวา่ หวงหมงิ คนผ้นู ี มีชือเสียงมาก ถูกผคู้ นยกยอ่ งเปนขงเบง้ น้อย...” เหลยี งเฟงอวี มองจูชงิ ชิงดว้ ยความระแวดระวงั คร่หู นึง พูดเสียงเบาว่า “ว่ากนั ว่า หายนะทเี กิดขึนกับบ้านท่านเมือครงั นันเปนแผนการของเขา ทังสิน”    จูชิงชงิ ตะลึงงนั ขนมทอี ยู่ในปากหวานจนบาดคอใน ทันใด กลืนไม่ลงแมส้ ักครึงคาํ นางพยายามจะกลืนมันลงคอ แต่ กลบั สําลกั ออกมา รบี ลนลานควานหาถ้วยนําชามาดืม เพราะรบี ดมื จงึ สําลกั จนนําหนู ําตาเลด็ ไอแรงเสียจนปอดแทบจะกระเด็น ออกมา    เหลียงเฟงอวีตกใจยกใหญ่ รีบลบู หลงั ใหน้ าง ทังกลา่ ว ขอโทษไมห่ ยุดปากวา่ “เปนความผดิ ข้าเอง อยดู่ ไี ม่วา่ ดีจะพูด เรืองพวกนีออกมาทําไม”    จชู งิ ชิงโบกมอื สุดชีวิต อยากจะบอกวา่ ไมเ่ กียวกบั นาง  ผลกค็ อื กลับยงิ ไอหนักกว่าเดมิ ลําบากไมน่ ้อยกว่าทีจะสงบลง ได้ กลบั เหน็ ว่าใบหน้าของเหลียงเฟงอวีเปยมดว้ ยความละอาย  ทําอะไรไมถ่ ูก จึงควา้ มือนางมากมุ ไว้แล้วพดู ว่า “พีชายเจา้ ไม่ เคยพูดเรืองพวกนีกบั ข้ามาก่อน เจา้ เลา่ ให้ข้าฟงโดยละเอยี ดได้ หรือไม”่    

ในใจของนางเปยมดว้ ยความสงสัยในเหตุการณ์เมือ ครังนันมาตลอด แต่กลบั ไม่เคยได้ทราบความจรงิ เลย เพราะตระ กลู โจวไม่ยอมพูดความจริง ทางดา้ นท่านลงุ ใหญก่ ับท่านปา ใหญ่ นางไม่รูว้ ่าพวกเขาจงใจปดบงั หรือว่าพวกเขาเองก็ไม่ร้วู า่ ความจริงคืออะไรกันแน่ ส่วนเหลียงเฟงเกอนัน นางไมก่ ลา้ ถามไถเ่ ขาโดยละเอยี ด ในเมือตอนนีเหลียงเฟงอวีเปนฝายเอ่ย ปากขึนมาเอง นางย่อมทจี ะตอ้ งสอบถามให้ละเอยี ด ต่อใหอ้ ันที จริงแลว้ เหลียงเฟงอวีเล่าเรอื งนีให้นางฟงเพราะมีคนไหว้วานมา ก็ช่างปะไร ไมว่ า่ อย่างไรนางกจ็ ะตอ้ งร้คู วามจรงิ ใหไ้ ด ้   เหลียงเฟงอวโี บกมือสังให้เหลา่ หญงิ รบั ใช้ออกไปจาก ห้อง แลว้ พดู เสียงเบาว่า “ขา้ รูจ้ ักนิสัยของพีชายของขา้ ดี ตอ่ ให้ ในใจเขาน้อยเนือตาํ ใจเพียงใด แต่เขาก็จะไม่ยอมแกต้ า่ งแทน ตัวเองเปนอนั ขาด ดแี ต่เก็บงําความโมโหไว้ในใจ หากพูดดว้ ยวธิ ี ของท่านแมข่ องข้ากค็ ือ พยายามทําสุดชวี ิต แต่เมือทาํ ถงึ ตอน สุดท้าย จากทีตอนแรกเคยมีเหตผุ ลกก็ ลายเปนไรเ้ หตุผลไปโดย สินเชงิ ”    เหลียงเฟงเกอเปนคนเช่นนันจรงิ ๆ จูชิงชงิ พยกั หน้า เหน็ ดว้ ย บางครงั นางก็เจบ็ ใจจนอยากจะกัดเขาตายเสียให้รูแ้ ล้ว รู้รอด แตท่ กุ ครังกลับทอดทงิ เขาไมล่ ง ส่วนสาเหตนุ ัน คงเปน เพราะอนั ทจี ริงนางเองกร็ วู้ ่าเขากําลังน้อยใจกระมัง    “ทีจริงแล้วในตอนหลงั เรอื งนีถูกเลา่ ลอื ไปทัว ทกุ คน ตา่ งรกู้ นั หมด แตด่ ูจากท่าทีของท่านแลว้ คงเพราะทา่ นลุงท่าน ปาของทา่ นกบั ตระกูลโจวไม่ยอมบอกทา่ นกระมงั ” เหลยี งเฟงอวี มองจชู ิงชิงดว้ ยความเหน็ ใจ “หากจะกล่าวถึงตน้ สายปลายเหตุ แล้ว มนั เกยี วขอ้ งกบั ตํานานเล่าขานเรอื งหนึง วา่ กนั วา่ ตระกลู

ของทา่ นมีตําราอาหารเลม่ หนึงทีสืบทอดกันมาแตบ่ รรพบุรษุ   ตาํ ราอาหารเลม่ นีบันทึกวิธกี ารทาํ อาหารทอี ร่อยลาํ เลศิ ทีสุดใน ใตห้ ลา้ เอาไว้ ทา่ นเองกร็ ู้ อีหยางโหวไมไ่ ด้มขี ้อดีอะไร แต่เขาเปน คนรักการกนิ และกินเกง่ มาก คนมากมายทอี ยากจะเอาอกเอาใจ เขาจึงพุ่งเปามาทีตําราอาหารของตระกลู ท่าน แตต่ ระกลู ท่านกับ อหี ยางโหวมคี วามแคน้ ต่อกัน เพราะเชน่ นันนายทา่ นผ้เู ฒา่ จูจะ ยอมเอาตําราอาหารออกมาได้อย่างไร หวงหมงิ เองก็มคี วาม แคน้ ส่วนตวั กบั ตระกลู ของทา่ น เปาหมายของเขาในคืนนันคอื ต้องการจะสังหารคนทังหมดแลว้ คอ่ ยค้นหาตําราอาหาร จากนัน นําไปถวายแก่อหี ยางโหว”    ทแี ท้แล้วทนี างตอ้ งบา้ นแตกสาแหรกขาดกเ็ พราะตาํ รา อาหารเลม่ นันเองหรอกหรอื จชู งิ ชงิ ยมิ ระทม เรอื งนีจะว่าอยา่ งไร ดีเล่า สาเหตุจะเปนเพราะวา่ แคต่ อ้ งการเตมิ เต็มความปรารถนา ของปากท้องจริงหรือ อหี ยางโหวกับหวงหมงิ มคี วามแคน้ ส่วน ตวั กบั ครอบครวั ของนาง ทีฆา่ คนและอยากจะแยง่ ชงิ ตาํ ราอาหาร เปนเรอื งทสี ามารถเข้าใจ แตต่ ระกูลโจวเลา่ ไหนจะเหลยี งเฟงเก ออีก ไมว่ ่าอย่างไรกต็ ้องมสี าเหตุอืนแน่ ถงึ ทาํ ให้พวกเขามา ปรากฏตวั อยใู่ นบา้ นของนางอยา่ งพรอ้ มเพรียงในเวลานันได ้   เหลียงเฟงอวพี ดู ด้วยท่าทลี ะอายใจว่า “อันทจี ริงจะโทษ ทีครอบครวั ท่านเข้าใจพวกข้าผิดมิได้ เมอื งซินเฉิงมคี นของ ตระกลู เหลยี งเฝาดูแลอยู่ แตก่ ลับปลอ่ ยให้มีคนรา้ ยเข้าไป สังหารผคู้ นในเมืองซนิ เฉิงอยา่ งไม่เกรงฟากลวั ดนิ เชน่ นันเสียได้ ...ขา้ จะไม่ปดบังความจริงกับทา่ น เมอื ครังนันหลงั จากทพี ชี าย ของขา้ ทราบเรือง กร็ บี เดนิ ทางไปทบี ้านทา่ นเพอื แจ้งขา่ วเรอื งนี  แต่พวกเรานึกไม่ถงึ ว่าศัตรูจะลงมอื เรว็ ขนาดนัน ทา่ นลองคดิ ดสู ิ  บ้านของพวกทา่ นอยู่ในถนิ ของพวกเรา ทังสองตระกูลยงั มคี วาม

สัมพันธ์อันดตี อ่ กัน ไม่วา่ อย่างไรกไ็ มม่ ที างถึงขันทีต้องฆ่าแกง กนั เพือแยง่ ชิงสมบตั ใิ ชห่ รอื ไมเ่ ลา่ ไม่ใช่วา่ ข้ายุยงท่าน แต่ตระ กลู โจวจงใจไม่บอกความจรงิ กับท่าน ทงั ยังยใุ หท้ ่านแค้นเคือง ตระกลู เหลยี งของพวกข้า ทีพวกเขาทาํ แบบนีตอ้ งไม่ประสงคด์ ี แน่ พชี งิ ชิง ท่านเปนคนฉลาด คําพดู ของข้าอาจเชือถอื ไม่ได ้ เพราะตระกลู โจวตอ้ งพดู ใหท้ ่านฟงในอกี แบบหนึงแน่ แต่มีคาํ พูดโบราณกลา่ วไวว้ ่า ระยะทางพิสูจนม์ ้า กาลเวลาพสิ ูจน์คน  ทา่ นตดั สินใจเองเถอะ ตกลงวา่ ใครกนั แน่ทีดตี ่อท่าน ใครกันแน่ ทีจรงิ ใจตอ่ ท่าน”    ทกุ คนตา่ งกร็ ู้ความจริงมากกว่านางมากโข ตอนนีจูชิง ชงิ เรมิ ไม่มันใจเหมอื นกนั วา่ ตวั เองโง่เหมอื นหมูอยา่ งทีเหลยี ง เฟงเกอพดู จริงหรอื ไม่ นางได้แต่ฝนยมิ ออกมาอยา่ งยากลําบาก  “ขอบคณุ มากทีเจ้าบอกเรืองพวกนีกับข้า เจ้าพดู ถกู กาลเวลา พิสูจน์คน ขา้ ไมใ่ ช่คนโง่ ยอ่ มมีสักวนั ทีกระจ่างว่าใครดีใครรา้ ย”    หลังจากไดพ้ ูดเรอื งทังหมดทีตอ้ งพูดออกมาจนสินแลว้   เหลยี งเฟงอวีกบ็ อกลาอยา่ งรหู้ น้าที “พชี ิงชิงเดนิ ทางมาไกลคง เหนือยมากแลว้ ท่านพักผ่อนก่อนเถอะ ขา้ พักอยหู่ อ้ งขา้ งๆ  นีเอง หากมเี รืองอะไรท่านแคต่ ะโกนเรยี กข้าก็จะไดย้ ินทันท”ี     จูชิงชงิ ส่งนางไปถงึ หน้าประตู หนั กลบั มามองขนมเต็ม โตะ๊ ทีไม่อาจดงึ ดดู ความสนใจของนางไดอ้ ีกต่อไป นางเอนกาย นอนลงบนเตยี งอย่างเกยี จครา้ น คิดใคร่ครวญถึงคาํ พูดทไี ดฟ้ ง จากเหลยี งเฟงอวี สุดทา้ ยกท็ าํ ไดเ้ พียงถอนหายใจ นางโง่เขลา โดยแท้ ไมส่ ามารถกระจา่ งแจ้งในความสลับซับซ้อนของ เหตุการณ์ทงั หมดได้เสียท ี  

ขอ้ ดีใหญท่ สี ุดของจูชงิ ชิงก็คอื หากเปนเรอื งทีคดิ ไม่ตก ก็เลิกคิดเสีย หากเปนเรืองทจี ัดการไมไ่ หวกอ็ ย่าไปกลัดกลุ้ม  เมอื แน่ใจแลว้ วา่ ตวั เองในตอนนีไม่สามารถทาํ ความเขา้ ใจกับ เหตกุ ารณ์ในอดตี และความลบั ของตําราอาหารเลม่ นันได้ นาง จึงตัดสินใจปล่อยวางเสีย พลิกกายหลับตานอน หมกู ม็ ขี อ้ ดี ของหมู อย่างน้อยก็กนิ ได้นอนได้ จดุ นีถือไดว้ า่ เปนความ สามารถแขนงหนึงเช่นกนั     ภายในห้องอีกหอ้ งหนึง เหลียงเฟงอวที ีได้ทราบว่าจูชิง ชงิ หลับไปแลว้ ถงึ กับอดยมิ ออกมาไม่ได้ “ช่างเปนคนใจกว้าง โดยแท้ ขนาดนีแล้วยงั นอนหลบั ไดอ้ ีก”    เหลียงเฟงเกอทีควรหารือเรืองสําคัญอยภู่ ายนอกกลบั นังอยูไ่ ม่ไกลจากนางนัก เขาพูดด้วยนําเสียงเกียจครา้ นว่า “เจา้ ไม่เหน็ หรอื ว่าตอ่ ใหเ้ กิดเรอื งมากมายเช่นนี นางก็ยังอ้วนกลม นุ่มนิมเหมอื นเมือก่อนไมม่ ีผิด เมอื ครงั ทขี า้ รบี รุดไปยังบา้ นตระ กูลโจว ขา้ นึกว่าจะไดเ้ หน็ สตรผี อมแห้งสีหน้าทุกข์ระทม ผลคอื ข้าไดพ้ บแต่เด็กอว้ นคางสองชนั เทา่ นัน” เพยี งนึกถงึ ว่าจชู งิ ชิง จะต้องพองขนโกรธเคืองหากได้ยินเขาดา่ วา่ นางเชน่ นี เหลยี ง เฟงเกอกอ็ ดทจี ะกระตุกมุมปากยิมไมไ่ ด ้   เหลยี งเฟงอวนี ึกเรอื งเรอื งหนึงขนึ มาได้ “...ข้าคิดวา่ นางน่าจะอยากจะเปดร้านอะไรเองสักอยา่ ง มิฉะนันนางจะไม่ สบายใจหากต้องอยู่กินทีนีโดยไม่ทาํ อะไรเลย”    เหลยี งเฟงเกอไม่ถือสา “คนเราเมอื วา่ งเกินไปกจ็ ะ คดิ มากเรือยเปอย เจ้าร่วมทนุ เปดร้านกบั นางกแ็ ล้วกนั เจ้าออก เงนิ นางออกแรง บอกนางว่าในอนาคตเจ้าตอ้ งออกเรอื นไปไกล 

อยากจะฝกซอ้ มฝมือกอ่ น ส่วนทางทา่ นพ่อท่านแม่ก็อ้างด้วย เหตผุ ลเดยี วกัน”    โจวเจยี เซียนลุกพรวดขนึ ด้วยความรอ้ นรน มือปดถ้วย นําชาบนโตะ๊ จนควําด้วยความไม่ระวงั นําชาไหลไปตามผิวโต๊ะ ก่อนจะหยดลงพืน ย้อมชายชดุ คลุมและรองเท้าของเขาจนเปยก  แตเ่ ขาไมม่ ีเวลามาใส่ใจ เอ่ยถามดว้ ยความตนื เต้นปนยินดีว่า “ ถึงแลว้ หรอื นางสบายดีหรือไม่”    ผู้ตดิ ตามของเขาส่ายศีรษะ “ตระกูลเหลียงมกี ฎเกณฑ์ เขม้ งวด บา่ วพยายามอยนู่ านมากกวา่ จะสืบทราบมาไดว้ า่ นาง เขา้ เมืองมาพรอ้ มกบั เหลยี งเฟงเกอ นอกเหนือจากนีสืบไม่ได้ ความอะไรจรงิ ๆ ขอรับ”    ตระกลู เหลยี งรูท้ งั ร้วู า่ เขารออยทู่ ีนีมานานหลายวันแล้ว แตส่ อง พอ่ ลูกคู่นันกลับไม่มคี วามคดิ ทีจะพบหน้าเขาเลยสักนิด ให้ เพียงกนุ ซือมารับหน้าเทา่ นัน...เชือวา่ พวกเขาตอ้ งไม่ยอมให้เขา ได้พบจชู ิงชงิ โดยงา่ ยแน่ 

บทที 46 อดทน    โจวเจยี เซียนยน่ ควิ เดนิ วนอยูห่ นึงรอบ พดู ขึนอยา่ งเดด็ ขาดวา่ “ ไมว่ ่าจะดว้ ยวธิ ไี หน กต็ อ้ งหาทางใหข้ า้ ได้พบคณุ หนูสามจ!ู ”    ระหวา่ งเขากับจูชงิ ชิงนันมีความเขา้ ใจผิดกันมากเกนิ ไป ขอ เพยี งแคไ่ ดพ้ บหน้า เชอื ว่านางตอ้ งเข้าใจความทุกขแ์ ละความ จรงิ ใจของเขาอย่างแน่ ตอนนีเขาหาหลักฐานทพี วกทา่ นอา หญิงพูดโกหกออกมาไดแ้ ล้ว ตัดขาดความเปนไปไดท้ ีจูเยวียเย วียจะได้แตง่ งานกับเขา คนในครอบครวั ไม่คิดทจี ะยบั ยงั เรือง ระหว่างพวกเขาแล้ว ส่วนความผิดทีเจยี เหรินทาํ ลงไป ครอบครวั เขาไดล้ งโทษนางอยา่ งหนักหน่วง หลังจากทกี ลบั ไปเขากจ็ ะไม่ ปล่อยใหเ้ จยี เหรินไดท้ าํ ร้ายนางได้อกี เปนอันขาด    “เจ้าอยากร้วู า่ ชิงชงิ สบายดหี รือไม่ เหตใุ ดจึงไม่ถามขา้ เจา้ อยากพบนางนันก็ใชว่ า่ จะเปนไปไมไ่ ด้ ไวข้ า้ จะถามความเห็น ของนางใหเ้ องว่านางยินดจี ะพบเจ้าหรอื ไม่” เหลียงเฟงเกอใน ชดุ แพรไหมฤดูร้อนกึงเก่ากงึ ใหม่สีขาวนวลดจุ แสงจันทร์ ปลอ่ ย เส้นผมยาวสีหมกึ แผส่ ยาย เขาเดนิ เหยียบส้นรองเท้าเขา้ มาพูด ประชดด้วยสีหน้าคล้ายยิมไมเ่ ชงิ ยิม “เวลาทาํ งานทาํ การพีโจว ชักช้าไมท่ ันการณ์ เวลาเอาเปรียบคนอืนกลบั เร็วนัก ขา้ ยงั ไม่ทัน ถึงบ้าน เจา้ กม็ ารอขา้ ทีนีเสียแลว้ ช่างเปนเรืองทคี าดไม่ถึงจรงิ ๆ”    “น้องเหลียงหยอกข้าเลน่ สินะ” โจวเจยี เซียนไม่ได้รสู้ ึกกระดาก ใจเลยสักนิด คาํ นับเหลียงเฟงเกอดว้ ยความออ่ นโยนนอบน้อม  กลา่ ววา่ “ผตู้ ดิ ตามของข้าไมร่ ู้ความ ขอใหน้ ้องเหลียงโปรดยก โทษใหด้ ้วย” เพือปองกนั คนตระกูลเหลียงลอบบกุ รุก เขาถงึ ได้ สังใหค้ นของตวั เองเฝารออยู่ข้างนอก ในเมอื เหลียงเฟงเกอสา

มารถบุกเข้ามาโดยไม่ใหส้ ุ้มเสียงใดๆ นัน ย่อมหมายความวา่ คน ของเขาถูกเหลียงเฟงเกอจดั การไปหมดแล้ว    “ไมต่ อ้ งเกรงใจ” เหลยี งเฟงเกอเลอื กทนี ังทดี ีทสี ุดแลว้ นังลง ตบ มอื เบาๆ ผูต้ ิดตามของเขาทีอยู่ด้านนอกพลันปล่อยคนของโจว เจียเซยี นให้เปนอสิ ระ    แมค้ นของตนจะอยใู่ นมอื ของอีกฝาย แต่โจวเจียเซียนกลับไม่มี สีหน้าครันครา้ มเลยแม้สักนิด “ขอบคุณน้องเหลียงทีลําบาก เดินทางไปช่วยชิงชิง ขา้ มาเพอื พานางกลับไป”    ประกายยะเยอื กเสียวหนึงวาดผ่านนัยน์ตาหงเรียวยาวของเหลี ยงเฟงเกอ เขากลา่ วด้วยสีหน้าแยม้ ยิมเพยี งภายนอกวา่ “ข้าฟง ผิดไปเอง หรอื พีโจวสติสับสนกนั แน่”    โจวเจยี เซียนพูดเสียงเรยี บว่า “น้องชายหาได้ฟงผดิ ไม่ พชี าย เองกไ็ ม่ไดส้ ับสน เช่นนันกไ็ ม่ขอปดบังเจ้าแล้ว โจวจสู องตระกลู กําหนดให้ชิงชงิ เปนภรรยาของข้าแลว้ เราจะแต่งงานกนั ในฤดู หนาวปนี หากมใิ ช่เพราะมเี หตุการณ์เชน่ นีเกดิ ขึน พวกเราคงส่ง เทยี บเชญิ ไปในหมผู่ องเพอื นแลว้ น้องเหลียงเหน็ แก่ความ ผูกพันในวัยเด็กจึงไดช้ ว่ ยนางไว้ บุญคุณครงั นีตระกูลโจวยอ่ ม ต้องจดจําใส่ใจ วนั หน้าตอ้ งส่งของกํานัลชินใหญ่มาเปนการ ตอบแทนแน่ ตอนนีขอให้เจ้าส่งชิงชิงออกมา ขา้ ย่อมจะซาบซงึ ในบุญคุณของเจ้าจากใจจรงิ ”    “ฮ่า...” เหลียงเฟงเกอโมโหเสียจนพ่นเสียงหัวเราะประชดออก มา ยกมอื ชีโจวเจียเซียนพลางพูดว่า “คนแซ่โจว เปนคนจะไร้ ยางอายขนาดนีไมไ่ ด้ ผ้ปู กครองทสี ามารถตัดสินใจแทนชงิ ชงิ

หากมใิ ช่ตายไปแล้วกค็ ือยังหาไม่พบ ใครจะกลา้ ตดั สินใจแทน นางเล่า ส่วนตระกูลโจวของเจา้ มีใครไม่รบู้ ้างว่าเพือแย่งชงิ สมบตั ปิ ระจําตระกลู ของตระกูลจแู ล้ว ตระกลู โจวจะไดท้ าํ เรอื งชัว ชา้ สามานย์ปานใดเอาไว้ คิดจะยดึ ผลประโยชน์ทกุ อย่างมาเปน ของตวั เอง ไมก่ ลวั จะจกุ ตายหรอื อยา่ งไร!”    ดวงตาสีดาํ สนิทของโจวเจยี เซยี นเบกิ กวา้ ง มองดเู หลยี งเฟงเก อด้วยทา่ ทีไมล่ ดราวาศอก “ไมจ่ ุกตายหรอก เพราะแตไ่ หนแต่ไร ข้าก็อยากจะแตง่ ชิงชิงเปนภรรยาเพยี งผู้เดียวเท่านัน แมต้ อนนี จะยงั หาบดิ าของชงิ ชิงไมพ่ บ แต่นางยงั มที ่านลงุ ท่านปาที สามารถตดั สินใจแทนมิใชห่ รอื ”    “ถยุ ! นายท่านใหญ่จูยังกล้าเปนผู้ตัดสินใจอกี หรอื เจ้าไปถาม เขาเองเถอะ เขากลา้ พดู ต่อหน้าสิบกวา่ ชีวติ ของตระกูลจูทีต้อง สังเวยว่าตวั เองไม่มีส่วนเกียวข้องหรอื ไม่ หากไม่ใช่เพราะวันนัน พวกเขาสองสามภี รรยาถกู เจา้ ซือตวั ไว้ หดหวั ซอ่ นตัวอยูใ่ นเรือน ของตัวไมย่ อมออกมาช่วยเหลอื ในขณะทีเกิดหายนะขนึ กบั ตระกูล ตระกูลจจู ะตกอยใู่ นสภาพนีได้หรอื !” ประหนึงว่าเหลียง เฟงเกอเพงิ ไดฟ้ งเรอื งขําขนั ทตี ลกทสี ุดในใตห้ ล้า “เจ้าจะมา แสร้งทําจริงใจอะไรปานนี! เรอื งอนื ข้าอาจจะไม่รู้ แตข่ ้าจะไมร่ ู้ว่า เจา้ เปนคนแบบไหนไดอ้ ยา่ งไร มีคาํ พูดหนึงกล่าวไว้ว่าบัณฑิต ปลอมคนชวั แท้ เจ้าก็คือบัณฑิตจอมปลอมทนี ่าขยะแขยงทีสุด!  ใครกันทีหน้าด้านตามรังควานนางไม่เลกิ รา ใครกนั ทบี อกให้ นางคดิ ดูดีๆ ว่าสมบตั ซิ ่อนอยู่ทไี หนกนั แน่ ใครกนั ทตี สี ีหน้า ประหนึงมารดาเสียแล้วพดู ทังนําตาวา่ อา ข้าเองกม็ ีความลําบาก ใจของข้า...”    เหลียงเฟงเกอเลียนแบบท่าทีของโจวเจียเซยี นในวนั นัน ยกมือ

กมุ อกด้วยสีหน้าระทม เดนิ ถอยหลังไปหนึงก้าว โซเซประหนึง จะล้มลงอยู่รอมร่อ ไมส่ นใจสีหน้าโมโหอย่างไมอ่ าจหาใดเปรยี บ ของโจวเจยี เซยี น พูดด้วยสีหน้าโศกเศรา้ แน่วแน่ว่า “เจ้าวางใจ เถอะ ขา้ ไม่ไดต้ าํ ทรามถึงเพียงนัน วนั หน้า ข้าจะไม่ตามรงั ควาน เจ้าอีก…...”    โจวเจียเซยี นทนไมไ่ หวอีกตอ่ ไปแล้ว เขาพดู เสียงเกรยี วกราดวา่   “เหลยี งเฟงเกอ! เจา้ คนตําชา้ ทแี อบดูความลบั ของผ้อู ืน!”    สีหน้าหยอกเย้าเลอื นหายไปจากใบหน้าของเหลยี งเฟงเกอ เขา ยนื ตรงยดื อกก้าวเข้าหาอีกฝายหนึงกา้ ว เหลอื บมองเขาแลว้ พดู ดว้ ยรอยยมิ ยะเยือกว่า “อย่าใชค้ ําพดู สกปรกของเจ้ามาใส่ความ คนอนื ข้ากาํ ลงั ชมทวิ ทศั น์อยูบ่ นต้นไมพ้ อดี เจา้ เองทหี น้าไม่ อายเดินเขา้ มา แลว้ เช่นนันจะโทษใครไดเ้ ลา่ เจ้าไม่เพียงแตไ่ ร้ ยางอายยังทาํ ให้หขู องข้าตอ้ งติดเสนียดไปด้วย”    คาํ พดู นีช่างเ**ย้ มโหดนัก โจวเจียเซียนโมโหจนหน้าเขยี ว เขา อยากจะอาละวาดนัก แต่นึกถึงว่ายังไมไ่ ดพ้ บจชู งิ ชงิ อกี ทังตวั เขาและผตู้ ดิ ตามล้วนอยใู่ นกํามอื ของอกี ฝาย หากไมอ่ าจสะกด กลนั อารมณ์เพราะเรืองเพียงเล็กน้อยจะทําใหเ้ สียการใหญ่ เขา ได้แต่สูดหายใจลกึ อยหู่ ลายที พยายามทจี ะอดทน    “โจวเจียเซียน ลกู ผู้ชายจะพดู จะจากต็ อ้ งมีความสัจจรงิ คําพดู ที พูดออกไปย่อมไม่อาจกลบั คํา ช่างเถอะ...ขา้ จะพูดเรืองนีกับเจา้ ไปดว้ ยเหตุใด เจ้าไม่เข้าใจหรอก มฉิ ะนันเจ้าคงไมม่ ีทางมาถงึ ที นี” เหลยี งเฟงเกอยิงพูดยงิ อวดดี สีหน้ายิงยยี วนกวนอารมณ์ มากขนึ ทุกท ี  

ผตู้ ดิ ตามของโจวเจยี เซยี นโมโหถึงขีดสุด หลายครังทีคิดจะโผ เขา้ ไปตดั สินกับเขาใหร้ แู้ ล้วรู้รอด แต่กลับถูกโจวเจียเซยี นยับยัง ไวร้ าํ ไป โจวเจยี เซยี นพูดดว้ ยความใจเย็นสุดแสนวา่ “เปนคน ยอ่ มตอ้ งเหลอื เยือใย เพือวนั หน้าจะยงั สานสัมพันธก์ นั ตอ่ ได ้ แม่ทัพเสียวเหลียงจะไมไ่ ว้หน้าพวกข้าสักนิด ต้องตังตัวเปนศัตรู กบั ตระกูลโจวให้ได้เชยี วหรือ”    เหลยี งเฟงเกอเลิกตสี ีหน้ายียวนกวนอารมณ์ บรรยากาศรอบ กายเปยมด้วยความกดดันอันน่าเกรงขาม พูดขนึ เสียงเรยี บวา่ “ ทีแท้เจา้ กเ็ ขา้ ใจหลกั การนี หรอื เจา้ ไมร่ ูว้ า่ ขา้ กับชิงชงิ หมันหมาย กันมาตังแตเ่ ดก็ แล้ว เจา้ ไมเ่ พยี งลอ่ ลวงคู่หมนั ของขา้ แต่ยัง ทาํ ให้นางตอ้ งตกอยู่ในอนั ตรายจนเกอื บเอาชวี ิตไมร่ อด บดั นีข้า เสียงชวี ติ ชว่ ยนางกลับมาไดส้ ําเรจ็ เจ้ากบ็ งั อาจมาขอนางถงึ หน้าประตูบ้านขา้ หากขา้ ฆ่าเจ้าเสีย ทุกคนใตห้ ลา้ กค็ งพูดเปน เสียงเดยี วว่าเจา้ กบั ตระกลู โจวต่างหากทหี น้าไมอ่ าย ไม่มีใครที จะกล้าตาํ หนิขา้ แมส้ ักครงึ คาํ ! เจา้ ถามว่าขา้ จะเปนศัตรูกับตระกลู โจวใช่หรอื ไม่ ขา้ จะบอกเจ้าเองวา่ ตอนนีตระกลู โจวกบั ตระกลู เห ลียงเปนศัตรูกันเรียบรอ้ ยแล้ว!”    นําเสียงของเขาราบเรยี บ สีหน้าใจเยน็ แตก่ ลบั ทําให้คนรอบ ดา้ นหนาวสะท้านด้วยความหวาดกลวั ไมม่ ีใครทจี ะคิดวา่ คาํ พดู เขาเปนเพยี งคําข่มขู่ กระทงั โจวเจยี เซยี นทใี จกลา้ และใจเย็นมา แต่ไหนแตไ่ ร ยังสัมผัสไดถ้ ึงความกดดนั เยน็ เยอื กจากอีกฝาย  ในใจของโจวเจยี เซียนมีคนตวั เลก็ ๆ สองคนกาํ ลงั ทะเลาะกนั อย ู่ หนึงคือโจวเจียเซียนผใู้ จเย็นทบี อกเขาวา่ ตอ้ งอดทน อีกคนคือ โจวเจยี เซียนผโู้ กรธขึงทอี ยากจะชกั ดาบออกมาฆา่ เหลียงเฟงเก อเสีย สุดท้ายโจวเจยี เซียนทใี จเย็นกส็ ามารถเอาชนะโจวเจยี เซียนทโี กรธขึงได ้

  โจวเจยี เซียนเชิดคางขึนด้วยสีหน้าระทม พดู ยนื กรานว่า “คาํ พูด ของเจา้ ยดึ ถือไม่ได้ คําพดู ขา้ กย็ ึดถอื ไม่ได้ มีเพยี งคําพูดจาก ปากชิงชงิ เท่านัน เจ้าให้นางมาพบขา้ พวกเรามาฟงคําพูดจาก นางพรอ้ มกนั ”    เหลียงเฟงเกอทนี ังลงอกี ครงั ยกขาข้างหนึงขนึ ไขว่ห้าง แยม้ ยิม ด้วยสีหน้าแน่นิงว่า “จะทําให้ย่งุ ยากขนาดนันไปทําไมเลา่ ข้าไม่ อยากให้นางอาเจียนเอาอาหารทเี พงิ กินลงไปออกมา แบบนัน ชา่ งทาํ ร้ายสุขภาพนัก ข้าจะชว่ ยตอบแทนนางเอง เจา้ ดูสิวา่ นีคอื อะไร”    กาํ ไลหยกสีขาวลวดลายสีเขียวปนมว่ งวงนัน เมอื อยใู่ นมือของ เหลยี งเฟงเกอมันชา่ งดบู าดตาเสียเหลอื เกนิ ความโศกเศร้าและ เยน็ เยือกแผซ่ ่านไปในหัวใจของโจวเจียเซียน เขายอ่ มร้ดู วี ่านัน คอื อะไร จูไทไ่ ท่สามเหลอื เงินทองมคี ่าและกาํ ไลหยกคูห่ นึงให้ แกจ่ ชู งิ ชิง เงินทองเหล่านันจูชงิ ชงิ ทิงไว้ทบี า้ นตระกูลโจวเพือ เปนการชดเชยค่าอาหารการกินของนางในหลายปมานี แต่กาํ ไล คนู่ ีกลับถกู นางเอาไปดว้ ย เขาเคยเฝาฝนมากอ่ นวา่ สักวันหนึง เขาจะได้ครอบครองกาํ ไลหนึงในสองวง แต่นึกไมถ่ ึงวา่ กําไล หยกนันนางจะยกให้เหลยี งเฟงเกอไปเสียแล้ว เมอื นึกถึงวา่ ใน หวั ใจของจชู งิ ชิงไม่ไดม้ ีเขาอกี ต่อไป หวั ใจของโจวเจยี เซยี นก็ พลันปวดหนึบ เจ็บเสียจนหายใจไม่ออก    แมเ้ หลียงเฟงเกอจะกําลังภาคภมู ิใจ แตส่ ายตากลบั คอยสังเกต ทุกการเคลอื นไหวของโจวเจียเซยี นและผูต้ ิดตาม มอื อีกขา้ งของ เขากาํ แน่นตลอดเวลา ขอเพยี งคนของตระกลู โจวมีการ เคลือนไหวผิดปกตแิ มแ้ ตน่ ิดเดียว เขากจ็ ะสามารถสยบโจวเจยี

เซียนได้ในคราเดียว ในตอนนีเขาถงึ กับรูส้ ึกตนื เตน้ เล็กๆ อยากรู้ นักวา่ ทันทที คี ณุ ชายผู้แสนอ่อนโยนคนนันเมอื สูญเสียการ ควบคุมตวั เองเพราะถกู เขาถลกหนังชันนอกออก จะกลายเปน คนบ้าทีคลงั ยงิ กว่าคนเสียสติหรอื ไม ่   น่าเสียดาย สุดท้ายโจวเจยี เซียนกส็ ะกดกลนั อารมณ์ไว้ได้ ตอ่ ให้ รมิ ฝปากของเขาซีดเผือดไร้สีเลอื ด ต่อให้เส้นเอน็ บนหน้าผาก เขาผุดขึนชดั เจน แตด่ วงตาของเขากลับหลบุ ลงอยู่ตลอดเวลา  ปดบงั ความรสู้ ึกทแี ทจ้ ริงของเขาได้เปนอยา่ งดี ไม่เพยี งแต่ สามารถยืนนิงไมข่ ยบั เขยอื น อกี ทังยงั สามารถส่งสัญญาณมือ ยบั ยังไมใ่ ห้ผตู้ ดิ ตามของเขาเคลือนไหวโดยพลการ    อดทนเก่งจรงิ ๆ หากคนผูน้ ีมไิ ด้ออ่ นแออยา่ งแทจ้ รงิ ก็ตอ้ งเปน หมาปาหวิ ทีอนั ตรายและเ**ย้ มโหดทีสุด ขอเพียงใหเ้ วลาเขาลับ เขยี วเล็บอีกสักนิด จะตอ้ งกลายเปนศัตรูตัวฉกาจแน่ เหลียงเฟง เกอใคร่ครวญอยูใ่ นใจโดยไมแ่ สดงออกทางสีหน้า ริมฝปากกลบั ประชดเสียดสีไม่ไว้หน้า “พโี จว อดทนเก่งเปนเรืองดี แต่หาก อดทนมากเกนิ ไปจะทาํ ให้เสือมสมรรถภาพได้...”    โจวเจยี เซยี นเงยหน้าขนึ จอ้ งเขาฉับพลัน ในดวงตาเปยมด้วย ความเยน็ ชา เหลียงเฟงเกอหรตี าลงด้วยสีหน้าระรนื หวั เราะแฝง เลศนัย “เปนผู้ชายเหมอื นกนั เจา้ คงจะเข้าใจดี......”    “เจ้าเด็กตระกูลเหลียงพูดจาสามหาว จะบงั อาจเกินไปแล้ว! เหลี ยงอคี วนรู้หรอื ไม่วา่ บุตรชายของเขาหยาบคายไมร่ ้มู ารยาทถงึ เพยี งนี!” ไม่รอใหโ้ จวเจยี เซียนเอย่ ปาก บุรุษกาํ ยําไว้หนวดเครา ดกหนาผูห้ นึงทอี ย่ดู า้ นหลงั เขากท็ นไมไ่ หวอีกตอ่ ไป ชนี ิวรอ้ งด่า เหลยี งเฟงเกอด้วยความเกรยี วกราด! 

  เหลียงเฟงเกอหวั เราะออกมาเสียงเยน็ หันกลับไปพูดกับผู้ ติดตามทีอยดู่ ้านหลังว่า “จําไว้ เวลาไปเปนแขกบ้านคนอนื   อยา่ งน้อยกต็ ้องรู้จักเคารพเจ้าของบ้านถงึ จะเรียกว่ามมี ารยาท  ทียงิ กวา่ นันคือหา้ มล่วงเกนิ ผู้อาวุโสในบ้าน มฉิ ะนันตอ่ ใหต้ าย ไปกค็ วรสมนําหน้าแลว้ สังสอนเขา!”    บุรษุ หนุ่มรปู รา่ งผอมบาง ผิวกายขาวเนียนกา้ วออกมาจากด้าน หลงั เหลยี งเฟงเกอ เขาคอ้ มกายลงคํานับบุรษุ กาํ ยําผู้นันดว้ ย สีหน้าไร้อารมณ์ กลา่ วเพยี งวา่ “เชิญ”    กอ่ นทีจะออกเดนิ ทางโจวเจียเซยี นเตรยี มการมาไม่น้อย ผู้ ติดตามทเี ลือกมามีแต่คนทมี ากดว้ ยฝมอื จึงเพียงแต่ยืนมอง เฉยๆ ปลอ่ ยให้คนของตนออกไปรบั ศึก    บรุ ษุ หนวดเคราดกหนาก้าวมาข้างหน้าพรอ้ มเสียงหัวเราะลนั “ เจ้าเด็กหน้าออ่ น ขา้ เห็นแก่ทเี จ้ามเี นือหนังแคไ่ ม่กชี งั หากเจา้ ยอมวงิ วอนขอรอ้ ง ข้าจะให้เจ้าตายในสภาพศพสมบรู ณ.์ .....”  ยงั ไม่ทันทจี ะพูดจบ สีหน้าเขาพลันนิงค้าง ชไี ปยงั ฝายตรงขา้ ม ดว้ ยสีหน้าไมอ่ ยากจะเชือ พดู ออกมาแคค่ ําเดียววา่ “เจ้า......”  ทันใดนันกล็ ้มลงบนพืนทนั ที ศีรษะร่วงหลุดจากบา่ ร่างกายแยก เปนสองส่วน เลือดสีแดงสดพวยพงุ่ ออกจากลําคอขาดวนิ ยอ้ ม กาํ แพงสีขาวจนแดงฉาน    บุรุษหน้าอ่อนเก็บดาบเขา้ ฝกอยา่ งช้าๆ ค้อมกายคาํ นับเหลยี ง เฟงเกอและโจวเจยี เซยี นคนละที ก่อนจะถอยกลับไปยนื อยู่ด้าน หลงั เหลียงเฟงเกอโดยปราศจากสุ้มเสียง   

รมู ่านตาของโจวเจยี เซยี นหดลงเล็กน้อย มองไปยังเหลียงเฟง เกอดว้ ยความโมโห เดิมเขาคดิ ว่า ตระกูลโจวกับตระกูลเหลยี งจะ ยงั ฉีกหน้ากันในเวลานีมไิ ด้ แทนทเี ขาจะสู้กับเหลยี งเฟงเกอ มิสู้ ให้ผตู้ ิดตามปะมือกันเอง เช่นนีแลว้ อย่างน้อยก็ยงั ถือว่ามี หนทางใหป้ ระนีประนอม นึกไม่ถึงว่าเหลียงเฟงเกอจะเด็ดขาด ถงึ เพียงนี ไมค่ ดิ จะประนีประนอมเลยสักสักนิด เขารู้วา่ เหลยี ง เฟงเกอคดิ จะทาํ อะไร แต่รู้ทังรวู้ ่าเหลียงเฟงเกอตอ้ งการข่มขใู่ ห้ พวกเขาตกใจ เขาก็ยงั อดไมไ่ ด้ทจี ะหนาวสะทา้ นขนึ มาเสียวหนึง อย่ดู ี หันมองดูผ้ตู ิดตามทีเขานําพามา ทกุ คนลว้ นกลัวจนหน้า ถอดสี บางคนถึงกับสินหวัง เชอื ว่าวันนีจะต้องตายอยทู่ นี ีเปน แน่แท ้   บทที 47 เปนศัตร ู   แม้ผูต้ ิดตามทีแสนภักดจี ะต้องเสียชวี ิตเพอื เขา แต่ในแววตาของ คนแซ่โจวกลบั มเี พยี งความโกรธเคอื งหาได้มคี วามโศกเศร้า  เหน็ ไดช้ ดั ว่าคนผูน้ ีเย็นชาไร้หัวใจปานใด หากเขาเปนบตุ รชาย คนโตตระกูลโจว เชอื วา่ ตระกลู โจวต้องรับมอื ยากกว่าตอนนีแน่  เชน่ นันจะปลอ่ ยใหเ้ ขาเปนใหญ่มไิ ด้ มิฉะนันจะกลายเปน อันตรายใหญ่หลวงในวันหน้า เหลยี งเฟงเกอเกบ็ กาํ ไลหยก อย่างช้าๆ กลา่ วด้วยรอยยมิ วา่ “นีคอื ผลของการเปนศัตรูกับขา้   หากไมใ่ ช่เจ้าตายกค็ ือขา้ สิน!” เห็นคนตระกูลโจวต่างกเ็ จ็บใจแต่ ไมก่ ล้าพดู อะไรออกมา เช่นนันจงึ ยงิ ยิมอวดดีว่า “อย่ามาพดู เหตผุ ลกับข้า ข้ายงั ไมอ่ ยากคยุ เหตผุ ลในตอนนี”    โจวเจยี เซยี นกล่าวเสียงท้มุ “เปนคนอย่าโอหังเกนิ ไปนัก......”    เหลยี งเฟงเกอไมค่ ิดทีจะอยฟู่ งคําสอนของเขา ลุกขึนอยา่ งชา้ ๆ 

จู่ๆ ก็ชกหมัดไปทจี มูกโด่งเชดิ ของโจวเจียเซียน แค่นหัวเราะ ออกมาเสียงเยน็ “นีคือรางวลั ทีข้ามอบให้เจา้ แทนชิงชงิ สารเลว !” เหลยี งเฟงเกอหมนุ ตัวเดินกา้ วใหญ่ออกไป ทงิ คาํ พูดไวเ้ พียง วา่ “แม้ตอนนีพวกเจ้าจะทําลายกฎของการเปนแขก แต่ในฐานะ ทขี ้าเปนคนใจกวา้ ง ไมอ่ ยากทีจะถือสาพวกเจ้าให้มากความ  เย็นนีกบั พร่งุ นีเช้ายงั มอี าหารให้ แตห่ ลงั เทียงไมต่ อ้ นรับอกี !”    ทนั ทีทเี หลยี งเฟงเกอจากไป องครักษอ์ ายนุ ้อยหลายคนทีตาม หลงั เขามากเ็ ดินออกจากหอ้ งอยา่ งไรส้ ุ้มเสียง โจวเจียเซยี น ยกมอื กุมจมกู ทีมีเลือดไหล ประสานสายตากบั ผู้ตดิ ตามทงั หลายด้วยสีหน้าเครง่ ขรมึ นานทีเดยี ว กว่าทีจะพูดออกมาด้วย นําเสียงแหบพร่าว่า “จะอย่ทู นี ีต่อไปอีกไม่ได้ ทกุ คนแยกย้ายกนั ทาํ งาน ไปเตรยี มโลงศพกบั ชดุ ไว้ทกุ ข์มาเก็บศพเขาเสีย พรงุ่ นี เช้าเตรยี มเสบยี งอาหารแห้งเสร็จแลว้ ออกเดินทางทันที”    มีคนพดู ขนึ ดว้ ยความเจบ็ ใจว่า “คุณชายขอรับ พวกเราจะต้อง กลํากลืนความแคน้ แลว้ กลบั ไปทังอยา่ งนีจริงๆ หรือ”    โจวเจยี เซียนยมิ ระทม “มิเช่นนันจะทําอยา่ งไรได้เล่า ศัตรูคือมีด ดาบตวั ข้าคอื เนือปลา ข้าไมก่ ลัวตาย แต่ข้าตอ้ งรับผดิ ชอบชีวิต ของพวกเจ้า”    มคี นพดู ด้วยความกังวลวา่ “แต่ถ้าหากล่าถอยกลับไปโดยไม่มี ผลงาน ทังยังตายไปหนึงคน เชน่ นีไม่เพยี งแตจ่ ะเสียหน้าครงั ใหญ่ แตเ่ มอื กลบั ไปท่านตอ้ งถกู คุณชายใหญ่กบั แม่ทัพลง ทัณฑ์แน่ ส่วนคนทรี ษิ ยาทา่ นมาตลอดก็คงไม่ปลอ่ ยโอกาสนีให้ หลดุ ลอยไปนะขอรบั ”   

“ทที าํ งานไมส่ ําเรจ็ เปนความผดิ ของขา้ มาแต่เดิมที ตอ่ ใหท้ า่ น พอ่ จะตําหนิ ข้ากไ็ ม่มีขอ้ แก้ตวั ” โจวเจยี เซียนพูดเสียงเบาว่า “จะ ปลอ่ ยให้ทกุ อย่างจบง่ายๆ เชน่ นีไดอ้ ยา่ งไร ขา้ ย่อมมแี ผนการ”  เพอื ไมใ่ หต้ นตอ้ งแต่งงานกับจูเยวยี เยวยี ส่งเดช เขาถึงกบั ยอม ลว่ งเกนิ ครอบครวั ของท่านอาหญิง ทังยังรบั ประกนั ต่อหน้าท่าน ปูและทา่ นพ่อว่าจะต้องพาจชู งิ ชิงกลับไปได้อยา่ งแน่นอน และ จะหาตําราอาหารเล่มนันให้พบด้วย เพราะฉะนันเขาจะกลับไป มือเปลา่ มิได้! เขาต้องพบจชู งิ ชิง ไมพ่ บไมไ่ ด้เปนอันขาด เขาไม่ เชือวา่ จูชงิ ชิงจะเปลยี นใจเรว็ ขนาดนี ตอ่ ใหน้ างกับเหลียงเฟงเก อเปนเพือนกันมาตงั แต่เดก็ สนิทสนมกันเปนอย่างยงิ กไ็ มม่ ี ทางทีจะเปลยี นแปลงเร็วขนาดนีได้ เขารดู้ วี า่ นางเปนคนมเี มตตา และใจออ่ นเพียงใด    ทกุ คนเมอื เห็นเขาเครง่ เครียด ก็อดไมไ่ ด้ทจี ะปลอบใจวา่ “เจ้า ลูกสุนัขแซ่เหลยี งไม่เหน็ ใครในสายตา โอหงั อวดดี กแ็ ค่อาศัยวา่ ผตู้ ิดตามของตนมีฝมือดีและมีบิดาทรี ้ายกาจแต่เพยี งเทา่ นัน  หากจะเทียบกบั คณุ ชาย เขาเทียบทา่ นไมไ่ ด้เลยสักนิด เขาจะ ประกาศศึกกบั พวกเรา แลว้ คิดหรอื ว่าตระกลู โจวจะกลวั เขา คุณ หนูสามจูเปนคนฉลาด ย่อมรู้จักแยกแยะออกวา่ อะไรคอื ดีอะไร คอื ชัว”    โจวเจียเซยี นนิงเงยี บไมต่ อบกลบั เขาไม่เหน็ ดว้ ยกับคาํ พูดนี  หนึง หากมใิ ช่เพราะหลายปมานีตระกูลเหลียงมีอํานาจยิงใหญ่ ขนึ เรือยๆ ผู้อาวโุ สในบา้ นคงไม่คดิ หาสารพัดวิธใี นการร่วมเปน พันธมติ รกบั ตระกูลเหลยี ง ถึงขนั ตงั ใจจะใหเ้ จยี เหรินแตง่ เขา้ ตระกูลเหลียง สอง เหลยี งเฟงเกอมีชือเสียงโดง่ ดงั ไปทัวทังทียงั ไม่บรรลนุ ิตภิ าวะ หรือจะแค่เพราะเขามีบดิ าทีเฉลียวฉลาดมาก ความสามารถ และมกี ําลงั มหาศาลมาแตก่ าํ เนิด ความจริงหาได้

งา่ ยดายเชน่ นันไม่ หากเหลียงเฟงเกอเปนคนเออ้ ระเหยลอย ชายจรงิ ๆ ตอ่ ให้เปนบุตรคนโตซึงเกิดแต่ภรรยาเอก เหลียงอี ควนผมู้ ชี อื เสียงไปทัวหลา้ เพราะฉลาดลําเลศิ และยึดมันใน คุณธรรมคนนันไมม่ ที างทีจะเลือกเขาเปนผสู้ ืบทอดแน่ เพราะ ฉะนันท่าทยี โสโอหงั รวมถึงคําพดู อวดดแี บบเดก็ ๆ ทีเขาพูดออก มา น่าจะเปนเพียงเปลือกนอกสําหรบั ใช้หลอกสายตาคนนอก เทา่ นัน สาม หลงั จากทจี ูชิงชิงไดพ้ บเขาแล้วจะมที ีทา่ แบบไหน  อันทีจรงิ เขาไม่ไดม้ ันใจนัก ตระกลู โจวสามารถใส่ไคล้ตระกลู เห ลยี ง ตระกลู เหลยี งย่อมสามารถปายสีตระกูลโจวได้เช่นกัน ยิง ไม่ตอ้ งพดู ถงึ ว่าตอนนีตระกูลโจวในสายตาจูชงิ ชิงก็สกปรก โสมมมากพอแล้ว ไมจ่ ําเปนตอ้ งใหค้ นอืนใส่ความเพมิ เติมเลย  แมจ้ ูชงิ ชงิ จะเปนคนมเี มตตา แต่ในบางเรืองนางก็ใจแขง็ ยดึ ติด นัก    เมอื เหน็ เขาเงยี บขรึมไมพ่ ูดจา ในใจของทุกคนเรมิ หวาดหวัน “ที ปล่อยพวกเรากลับไปเกรงว่าจะเปนเพยี งแผนลวง แตค่ งตงั ใจจะ ลอบสังหารในระหว่างทางเสียมากกว่า ทางทีดีเราหารอื กันก่อน เถอะว่าจะรบั มอื อยา่ งไร”    โจวเจยี เซียนตังสติแน่วแน่ เช็ดคราบเลอื ดบนใบหน้าใหส้ ะอาด  หยิบแผนทที ีพกตดิ ตัวตลอดเวลาออกมา เรียกคนทงั หมดมา หารอื เหล่าผตู้ ิดตามเหน็ วา่ แมเ้ ขาจะถูกลบหลู่ถงึ เพียงนีกลับยัง สามารถใจเย็นอยูไ่ ด้ อดไมไ่ ดท้ ีจะยงิ รู้สึกเคารพนับถือเขามาก ขนึ กว่าเดิม    หลังจากทีเหลยี งเฟงเกอจดั การเรืองโจวเจยี เซยี นเสรจ็ เขามดั รวบเส้นผมแลว้ เดนิ ไปพบบิดาอย่างอารมณด์ ี เมอื เหลียงอีควน เห็นเขากใ็ ห้กนุ ซือถอยออกไปกอ่ น แลว้ จงึ กวักมอื เรียกเขาเขา้

มาดว้ ยรอยยมิ เอย่ ถามวา่ “เปนอย่างไรบา้ ง”    เหลียงเฟงเกอกล่าวว่า “ฆา่ ไปหนึงคน ข่มขใู่ หพ้ วกเขาตกใจไป แล้ว คาดว่าพรุง่ นีเช้าคงรีบเดินทางกลับ”    เหลียงอคี วนไมร่ ู้สึกประหลาดใจเลยแมส้ ักนิด “เรืองทเี จ้าพดู กับ ขา้ ก่อนหน้านี ขา้ ไตร่ตรองดูแลว้ ตกลงทาํ ตามทเี จ้าว่า เมือครงั นันขา้ เองก็เคยตกลงกบั บิดาของชิงชงิ ไว้ บดั นีก็ถอื เสียว่าทํา ตามสัญญา”    เหลยี งเฟงเกอพูดดว้ ยความยินดวี ่า “ข้านึกอยูแ่ ลว้ ว่าท่านพ่อ เปนคนใจกว้างมีความเทยี งธรรมรักษาสัจจะทสี ุด...แตท่ างทา่ น แมจ่ ะว่าอยา่ งไรเล่า...” บดั นีเขาเติบโตขนึ แลว้ มใิ ช่เดก็ มุทะลุ ดงึ ดนั คนเดิมทรี จู้ ักแต่พ่งุ ไปขา้ งหน้าด้วยความบ้าคลัง เมอื มี กําแพงขวางกด็ ีแตเ่ อาตวั เขา้ กระแทกจนเลือดตกยางออก เขาใน ตอนนีรูจ้ ักการลัดเลยี ว ร้วู ิธีอาศัยกาํ ลงั คนอนื ในการปะทะกับ ศัตร ู   เหลียงอีควนพดู ด้วยความยนิ ดวี า่ “เจา้ สามารถแก้ไขนิสัยเสีย ของตน ข้าผู้เปนพอ่ รู้สึกยินดีโดยแท้ ส่วนทางแม่ของเจ้าขา้ จะ ไปพดู เอง แม้นางจะอารมณ์รา้ ยไปสักหน่อย แตก่ ไ็ ม่ใช่คนทจี ะ ไมม่ เี หตุผล ทเี จ้ากบั ข้าสองพ่อลกู ต้องลาํ บากออกรบฆ่าฟนศัตร ู ทงั หมดทําไปเพอื อะไร ก็เพือความเปนอสิ ระและความสุขสงบ  หากเจา้ ชอบนางจรงิ กแ็ ต่งนางเขา้ มาเสีย”    เหลียงเฟงเกอยิมขนึ ด้วยความดใี จ หลงั ออกจากหอ้ งไมไ่ ด้ไป พบจูชงิ ชิง แตไ่ ปทํางานด้วยความสบายใจ เหลยี งอีควนถอน หายใจอยู่ครหู่ นึง ก่อนทจี ะลุกขนึ เดินไปพบนางเหลยี งทอี ย่ดู ้าน

หลงั เพอื พูดคุย    นางเหลียงกําลังฟงเหลยี งเฟงอวีชูมือชูไมพ้ ดู วา่ หากนางเปด ร้านจะมีข้อดอี ะไรบา้ ง นางเหลียงไม่ไดต้ อบวา่ ดีหรอื ไม่ดี เหลียง เฟงอวรี ้อนรนเสียจนกอดนางวิงวอนไม่หยดุ “ทา่ นแมเ่ จา้ ขา  ตกลงว่าดหี รือไมด่ ี ทา่ นชว่ ยแสดงความคดิ เห็นสักหน่อยมิได้ หรือเจ้าคะ”    นางเหลยี งมองไปทางจูชิงชงิ “ชงิ ชงิ ในบรรดาเด็กสาวทงั หลาย เจา้ อายมุ ากทีสุด เจ้าคดิ ว่าดหี รอื ไม่ดี”    จชู งิ ชงิ หัวใจเต้นรัว ความคดิ แรกของนางคือนายหญิงเหลียง ฉลาดถึงเพยี งนัน นางตอ้ งรแู้ น่วา่ นางเปนคนยุยงเหลียงเฟงอว ี หากนายหญิงเหลียงเห็นด้วย ก็ไม่มปี ญหาอะไร หากแตน่ าย หญงิ เหลยี งไม่เหน็ ดว้ ย นางคงตอ้ งถกู อีกฝายชงิ ชงั เปนแน่ แต่ ไม่วา่ อย่างไร นางก็ตอ้ งเปดร้านให้ได้ จชู ิงชิงตังสติแล้วพูดขึน ดว้ ยรอยยมิ “หากท่านปาถามขา้ ขา้ ยอ่ มพูดวา่ ดี เพราะเรืองนี เปนความคิดทรี ิเรมิ จากข้ามาแต่แรก วนั นันน้องเฟงอวถี ามขา้ วา่ เซินโจวเปนอยา่ งไร ขา้ จึงเลา่ ใหน้ างฟงวา่ สตรีทเี ซินโจวจะอาศัย ชือของบิดาหรอื พชี ายในบา้ นเพอื เปดร้านของตัวเอง พวกนาง ตอ้ งหาเงนิ เพือเปนเงนิ ทุนสําหรับเครืองแตง่ งานของตน หรอื ไม่ ก็เปนการชว่ ยหารายไดเ้ ข้าบ้าน ขา้ รู้สึกอจิ ฉาพวกนางนัก”    นางเหลียงไม่ตอบวา่ กระไร กม้ หน้าจบิ ชาคาํ หนึงแล้วพดู กับเหลี ยงเฟงอววี า่ “เรอื งนีข้าตอ้ งปรึกษากบั พอ่ ของเจ้าก่อน”    เหลยี งเฟงอวีตงั ใจแล้ววา่ ตีเหลก็ ต้องตตี อนร้อน นางอ้อนวอน นายหญิงเหลยี งไมย่ อมเลกิ รา นางเหลยี งมองไปทางจชู ิงชิง 

ความหมายในสายตาของนางก็คอื เรืองนีเจา้ เปนคนปลกุ ปน  เจ้ากค็ วรทจี ะเปนคนเกลียกล่อม หารู้ไม่วา่ จชู ิงชิงไมไ่ ด้มองมา ทางนางเลยสักนิด กลบั หนั มองออกไปทางประตดู ้วยสีหน้าตก ตะลงึ     นางเหลยี งรู้สึกไมพ่ อใจ แต่ทนั ใดนันนางก็กลับเห็นจูชิงชิงลุก ขนึ ยนื แลว้ ค้อมกายลงคาํ นับอย่างมีมารยาทนอบน้อม “หลาน สาวขอคารวะท่านลงุ ขอทา่ นลุงมีความสุขสมบูรณเ์ จา้ ค่ะ”    ทแี ทก้ เ็ พราะเหลยี งอคี วนเดนิ เขา้ มาแลว้ นีเอง นางเหลียงรีบ เข้าไปตอ้ นรับด้วยรอยยิม กล่าวตําหนิวา่ “ทา่ นจะมาทาํ ไมไมใ่ ห้ คนมาแจ้งกอ่ นสักคาํ ข้าจะไดไ้ ปรับท่านทหี น้าประตู”    เหลียงอคี วนกล่าวขึนด้วยรอยยิมว่า “เปนสามีภรรยากันมานาน ขนาดนี จะมากพธิ รี ตี องไปไย ข้าไดย้ นิ เสียงออดอ้อนของเฟงอ วีมาแตไ่ กล จงึ ไมใ่ หห้ ญงิ รับใชแ้ จง้ ข่าว ลอบเดนิ มาแอบฟงว่า นางกาํ ลังรอ้ งขอเรืองอะไรอยู่” เขาบอกให้จูชงิ ชงิ นังลงด้วยนํา เสียงอ่อนโยน “ไมไดพ้ บเจ้ามานานหลายป จาํ ไดว้ ่าเมอื ก่อนยงั เปนเด็กสาวผวิ ขาวเนียนรปู รา่ งอวบอ้วนอยูเ่ ลยแทๆ้ เพียงพรบิ ตาก็โตเปนผูใ้ หญ่เสียแล้ว สองวันนีขา้ ย่งุ มาก ไม่วา่ งมาหลงั บ้าน วันนีได้พบเจ้าทงั ที ขา้ ตอ้ งขอบอกเจ้าไว้กอ่ นวา่ ไม่วา่ จะ เรืองอะไรก็ไมต่ อ้ งเกรงใจ ถอื เสียว่าอยบู่ ้านตัวเองก็พอ”    จูชิงชิงตอบรบั ดว้ ยความนอบน้อม เหลยี งอคี วนเมอื เหน็ ว่านาง ยังคงเกรงใจ จึงเพียงแค่หันไปถามเหลยี งเฟงอวีวา่ “ไดย้ ิน เสียงเจา้ เอะอะมาแต่ไกล พูดเรืองอะไรอยูห่ รือ”    เหลยี งเฟงอวรี บี เข้ามาออดออ้ นบดิ า บอกเล่าเรอื งทนี างอยาก

จะเปดรา้ นร่วมกบั จูชงิ ชิงออกมา    เหลยี งไทไ่ ท่รีบส่งสัญญาณทางสายตาไปใหเ้ หลยี งอคี วน เหลี ยงอคี วนแสร้งทาํ เปนมองไมเ่ ห็น พูดด้วยรอยยมิ ว่า “อยากจะ ลองลงมือทาํ เปนเรืองดี วันหน้าเมอื แต่งไปอย่บู ้านสามจี ะได้มี ฝมือ ไมใ่ ช่ตอ้ งใหค้ นอืนประคบประหงมอยู่บนฝามอื ตลอดเวลา  แตข่ า้ มีเงือนไขหนึงขอ้ หา้ มปาวประกาศวา่ เปนกจิ การของบ้าน เรา ห้ามอาศัยอาํ นาจของบา้ นเราเอาเปรียบคนอืน มฉิ ะนันหาก ข้ารู้เมอื ไร จะสังปดรา้ นทันที”    เหลียงเฟงอวแี บะปากออกดว้ ยความขุ่นเคืองใจ “มีเงือนไขแบบ นีไดอ้ ยา่ งไรเจา้ คะ แลว้ จะให้ขา้ เปดรา้ นอยา่ งไรเล่า”    เหลียงอีควนยมิ “คนอนื ๆ กเ็ ปนแบบนีทังนัน เจา้ ไมข่ าดแคลน เงนิ ทอง เปดร้านไปกเ็ หมอื นเลน่ ขายของ หากไม่ตังเงอื นไขเขม้ งวดเสียบา้ ง แลว้ เจา้ จะเรยี นร้อู ะไรเล่า” คาํ พดู นีเขาพดู กบั เหลียง เฟงอวี แต่สายตากลับมองไปยังจูชิงชงิ จูชิงชิงไม่เคยคดิ มา กอ่ นวา่ จะอาศัยอาํ นาจตระกูลเหลยี งในการหาเงนิ เข้ากระเปาตวั เอง ทีอยากใหเ้ หลยี งเฟงอวีมาชว่ ยเปดร้านด้วยกันก็เพือจะ ปองกนั ไม่ให้มคี นไปก่อเรืองในร้านของนางเท่านัน บดั นี เหลยี ง อคี วนยอมตอบตกลงให้พวกนางเปดร้าน กเ็ ปนเรืองทดี ีทสี ุด แล้ว นอกจากนีคําพูดของเหลียงอีควนยังเตม็ ไปดว้ ยเหตุผล  นางถงึ กับอดพยักหน้าเหน็ ดว้ ยมไิ ด ้   เหลียงเฟงอวีเห็นว่าไมม่ ีทางทาํ ใหบ้ ดิ ายอมออ่ นขอ้ ได้แน่ จึงได้ แต่ยอมถอยหนึงก้าว “ถา้ หากว่ามคี นมาก่อกวนในร้านของพวก เราละ่ เจา้ คะ ทา่ นพ่อจะไม่ให้คนในบา้ นไปช่วยเลยหรือ”   

เหลียงอีควนกลา่ วดว้ ยรอยยมิ “เรืองนีเปนข้อยกเว้นได้ หากเกดิ เรืองขึนจรงิ พวกเจา้ แก้ไขเฉพาะหน้าไปก่อน ถ้าจดั การไม่ไหว จรงิ ๆ ค่อยให้พ่อบ้านใหญไ่ ปจดั การให้ เท่านีพอใจหรือยงั ”    เหลยี งเฟงอวพี ึงพอใจแล้ว ควา้ มอื ของจชู งิ ชงิ ไว้และบอกลา ผู้ใหญท่ ังสอง “ถา้ อยา่ งนันพวกเราไม่รบกวนทา่ นพ่อท่านแม่ แลว้ เจ้าคะ” ทนั ทที อี อกจากประตหู ้อง ก็หารือเรอื งเปดรา้ นกบั จู ชงิ ชงิ ทันทเี พราะทนไม่ไหว นางพูดเจอื ยแจว้ มิได้หยดุ นางเหลี ยงฟงแลว้ อดขมวดควิ มิได้ “เหตุใดแมท่ พั จึงต้องตอบตกลงพวก นางอย่างง่ายดาย เหน็ ได้ชดั วา่ นางหนูตระกูลจูเปนคนต้นคิด เรืองนี”    เหลยี งอีควนกล่าวด้วยรอยยมิ “ทีเจา้ ไม่อนุญาตเพราะนีเปน ความคิดของนางหนูตระกลู จอู ยา่ งนันหรอื ”    เหลียงไทไ่ ท่กลา่ ววา่ “ไมใ่ ช่เสียหน่อย! สตรกี ค็ วรจะอยู่กับเหย้า เฝากับเรอื น......”    เหลียงอคี วนตดั บทคาํ พดู ของนางอย่างอารมณ์ดี “ตอนนีเปน เวลายามกลยี ุค บุตรสาวของเราตอ้ งออกเรอื นไปไกล ตระกูล เฉินเปนครอบครัวใหญ่มปี ระวัติยาวนาน จติ ใจของคนเหล่านัน สลบั ซับซอ้ นยากจะเทยี บกับครอบครวั ของพวกเราได้ ข้ารู้ว่าเจ้า ไดเ้ ลือกเฟนบา่ วรับใชม้ ากความสามารถใหน้ างไว้หลายคน  ทงั หมดกเ็ พราะหวังว่านางจะมีความสุข แต่เจ้าก็ตอ้ งรวู้ า่ เมือ ฮ่องเต้อยไู่ กลโพ้นจากขุนเขา บ่าวรบั ใช้เหลงิ อาํ นาจก็ขม่ เหงเจา้ นายได้!”    บทที 48 ไม่ร ู้

  เหลยี งอคี วนถอนหายใจออกมา “หากเฟงเกอไมม่ ฝี มอื จริง คน แกพ่ วกนันจะยอมรบั ใช้เขาจากใจจรงิ หรอื พวกเขาไม่มีทางคิด ว่าเฟงเกอหรือเฟงอวีเก่งกาจเพียงเพราะพวกเขาเปนลกู ๆ ของ ขา้ อย่างมากกแ็ คแ่ สดงความเคารพต่อพวกเขาในยามทขี า้ ยงั มี ชวี ิตอยู่ ทันทีทีข้าไมอ่ ยูแ่ ล้ว กถ็ งึ คราวทคี นพวกนันจะเชอื ดลา เพอื กนิ เนือ!”    นางเหลยี งชะงกั ไปครูห่ นึง กลา่ วทังเบ้าตาแดงกําวา่ “ท่านยัง หนุ่มแน่นอยูแ่ ท้ๆ อยดู่ ไี ม่วา่ ดีจะพดู เรืองพวกนีไปเพราะเหตุใด กัน”    “คนเราหากไมม่ องการณไ์ กล กจ็ ะมเี รืองกลดั กลุ้มมิได้หยดุ ” เห ลียงอคี วนลบู บา่ ภรรยาเพือปลอบใจ พดู เสียงตาํ วา่ “หาเวลา จัดการเรืองของเดก็ สองคนนันใหเ้ รยี บรอ้ ยเถอะ”    เหลยี งไทไ่ ทต่ กใจจนหน้าซีด “ใครเจ้าคะ”    เหลยี งอคี วนกลา่ วกบั นางด้วยสีหน้าทีทังอ่อนโยนและแข็งกรา้ ว  “แน่นอนวา่ ตอ้ งเปนการแต่งงานระหวา่ งเฟงเกอกบั นางหนู ตระกูลจู ใหพ้ วกเขาหมันกนั เสียกอ่ นเถอะ”    “ไมไ่ ด้!” ความโกรธเคืองของนางเหลยี งลุกโชนจนยากจะสงบ “ ทา่ นพดู เองวา่ คนเราหากไมม่ องการณไ์ กล กจ็ ะมีเรอื งกลดั กลุม้ มไิ ดห้ ยุด บุตรสาวขา้ ต้องออกเรอื นไกลขนาดนันกเ็ พอื ผูก พันธมติ ร นาง...” นางอดกลนั อยคู่ รหู่ นึง โชคดีทมี ิไดก้ ล่าววาจา ไมน่ ่าฟงออกมา สุดท้ายจงึ เปลยี นคาํ พูดใหอ้ อ้ มค้อมวา่ “นาง อยากจะแต่งกับบตุ รชายคนรองของตระกูลโจวมาตลอดมใิ ช่หรอื  

จะจรงิ ใจกับเฟงเกอของพวกเราไดอ้ ย่างไร”    เหลยี งอีควนกล่าวเสียงออ่ นวา่ “เจ้าต้องมองการณ์ใหไ้ กล แตง่ นางเปนสะใภม้ ปี ระโยชนห์ ลายข้อ หนึง แถบเมอื งซนิ เฉิงเปนถิน ของพวกเรา บา้ นตระกูลจูอาศัยอย่ทู นี ันมาหลายชัวอายุคน ทัง ยังคบหากบั ตระกูลของพวกเรามาหลายร่นุ ถ้าให้พวกเด็กๆ  แตง่ งานกนั ตามสัญญา คนรอบด้านลว้ นจะเห็นว่าพวกเราเปน คนมีสัจจะมีคุณธรรม ใตห้ ลา้ นีใช่วา่ ทุกๆ คนจะโลภมากใน ทรพั ย์สินและอาํ นาจ บางคนชมชอบชือเสียงและคณุ ธรรม มากกวา่ ก่อนหน้านีพวกเรามไิ ดร้ ํารวยและมกี ําลังพลมากเท่า ตระกลู โจว แต่เหตุใดบดั นีถึงลาํ หน้าพวกเขาไดเ้ ล่า นันกเ็ ปน เพราะทกุ คนรู้วา่ พวกเรามีคุณธรรมมีศีลธรรม จึงยนิ ดที จี ะ สวามภิ ักด”ิ     “สอง แคห่ มนั เทา่ นัน ไมไ่ ด้จะแต่งงานทนั ที นางหนูนันบอ กกบั เฟงเกอไว้ว่า รอใหน้ างอายคุ รบสิบแปดปกอ่ นแล้วค่อย แตง่ งาน เวลาสามปนันนานพอทที งั สองฝายจะมคี วาม เปลยี นแปลง หากพวกเขาเปลียนความคิดจรงิ ๆ เรากย็ กเลิกการ หมนั หมายได้โดยงา่ ย แค่เพียงใหพ้ วกเขาหมนั กนั แลว้ ปล่อย ข่าวออกไปเสีย จะได้เปนการปองกนั ไม่ให้คนอืนลอบหมายปอง นางด้วย วันข้างหน้าเมือนางจะกลายเปนคนของตระกูลเรา  ตาํ ราอาหารเลม่ นันยอ่ มตกเปนของของพวกเราโดยปรยิ าย”    “สาม ทีเจ้ากบั ข้าเหนือยยากมาทังชวี ติ ทังหมดทที าํ ไปเพอื อะไร กนั ไมใ่ ชเ่ พืออยากใหท้ กุ คนในครอบครวั ไดม้ ีความสุขหรอก หรือ ในเมอื บุตรชายของเจ้าชอบ เหตใุ ดไมใ่ ห้เขาสมปรารถนา เล่า มันไม่ใชเ่ รอื งใหญอ่ ะไรเลย ตระกลู ของพวกเราไมไ่ ดต้ าํ ตอ้ ย ถึงขนั ทีจะแตง่ สะใภ้ก็ต้องดสู ีหน้าคนอนื เสียหน่อย” 

  แมค้ ําพูดของเขาจะสมเหตุสมผลปานใด แตน่ างเหลียงกย็ ังไม่ ยอมจํานน “ข้าเขา้ ใจทงั หมด ตอนนียังไมต่ ้องพดู ถึงว่าตาํ รา อาหารนันมอี ยจู่ ริงหรอื ไม่ หรอื วา่ นางรู้ความลับหรอื ไม่ ตอ่ ใหร้ ู้ และหาตําราอาหารเล่มนันพบ แตใ่ ครจะรวู้ ่าตาํ ราอาหารเล่มนัน ร้ายกาจสมคําเล่าลือ ยังไมต่ ้องพดู ถึงเรืองผลประโยชนต์ ่างๆ  นานาของวงศ์ตระกลู การแตง่ ภรรยาต้องแต่งสตรที ดี ี แตน่ างรู้ อะไรบา้ ง ทาํ อะไรเปนบา้ ง หากมารดาของนางยังมชี ีวติ อยู่ ขา้ ก็ จะไมพ่ ดู มากเช่นนี หลายปมานีนางใช้ชวี ิตอยู่กับตระกูลโจว  ตระกูลโจวจะสังสอนอะไรนางได้ ความสําคญั ของภรรยาบุตร ชายคนโต คงไมต่ ้องใหข้ ้าอธบิ ายหรอกกระมงั ในใจของแมท่ ัพ คงรู้ดแี ก่ใจ”    เหลียงอคี วนมนั ใจแน่วแน่ “เพราะเชน่ นันข้าถงึ ยนิ ดีทีจะให้ โอกาสนางได้แสดงฝมอื อยา่ งไรเลา่ ในเมือนางอยากเปดรา้ น  พวกเรากม็ าดกู นั ว่านางจะทําไดด้ ีเพยี งใด หากวา่ นางมฝี มือจรงิ   กริ ิยามารยาทอย่ใู นกรอบเกณฑ์ นางก็คอื สะใภ้ใหญ่ตระกลู เหลี ยงของขา้ ไม่ว่าจะมีตาํ ราอาหารหรอื ไมน่ างก็จะไดแ้ ตง่ เข้าตระกูล เรา แต่หากไมไ่ หว สิงทีสามารถทําไดใ้ นระยะสามปยงั มีอยูอ่ กี มาก”    นางเหลยี งไตร่ตรองอยคู่ ร่หู นึงก็ตอบตกลงวา่ “แมท่ ัพใครค่ รวญ ลําลึก ขา้ มิอาจเทยี บทา่ นได้ เพราะฉะนันข้าตกลงตามความเหน็ ท่าน”    เหลยี งอคี วนฉีกยิมกว้าง มองนางครู่หนึงแลว้ พูดว่า “แมข้ ้าจะมี ใจทดสอบนาง แต่ก็ขอให้เจา้ อย่าออกโจทย์ยากเกินไป”   

นางเหลยี งแคน่ เสียงตอบว่า “ดูท่านพูดเขา้ สิ มองขา้ เปนคน อะไรไปแลว้ ” แมจ้ ะกลา่ วเช่นนี แต่กต็ ดั สินใจแลว้ วา่ จะตอ้ งหา เรืองวนุ่ วายมาใหจ้ ูชงิ ชิงเสียบ้าง หากจชู ิงชิงสามารถเอาชนะ อุปสรรคได้ นางก็จะยอมรบั จชู ิงชิง แต่ถ้าหากทําไมไ่ ด้ ก็อย่า โทษนางทีไมเ่ หน็ จูชงิ ชิงอยู่ในสายตา    จะดจี ะรา้ ยจชู ิงชงิ ก็ถือไดว้ า่ เคยทาํ งานอยใู่ นรา้ นอาหารมาระยะ หนึง รู้วา่ ขันแรกของการเปดรา้ นตอ้ งมหี น้าร้านเสียก่อน จากนัน กค็ อื แรงงาน นอกจากนียังตอ้ งมีสินค้าทคี ุณภาพดีพอ สุดท้าย ถึงจะเปนการบรหิ าร เหลียงอคี วนยอมให้โอกาสพวกนางฝก ปรอื ฝมอื แลว้ เหลียงเฟงอวมี เี งนิ เกบ็ ส่วนตัวมาก แมพ้ วกนางจะ ถูกหา้ มไมใ่ หอ้ าศัยอาํ นาจตระกลู เหลยี งในการหาเงิน แตเ่ ดิมที เหลียงเฟงอวกี เ็ ปนคนของตระกูลเหลียงอยแู่ ล้ว นีคอื ขอ้ ดีข้อ ใหญ่ทสี ุด จชู ิงชิงกับเหลียงเฟงอวีหารือกนั วา่ “เรอื งนีตอ้ งขอให้ พอ่ บ้านทีเกง่ ทีสุดในบ้านมาชีแนะพวกเราก่อน แคข่ อคําชแี นะ เทา่ นัน เรืองทีเหลอื พวกเราลงมอื จัดการเอง ย่อมไม่ถือเปนการ ใชอ้ ํานาจตระกลู เหลยี ง”    เหลียงเฟงอวียมิ ออกมาราวกบั จิงจอกน้อย “เรืองนีย่อมไม่ถือวา่ ผดิ สัญญา ขอเพยี งขา้ เอย่ ปากกับพชี าย ไม่วา่ อะไรเขาก็ยอม ทําใหท้ ังนัน”    จูชิงชงิ ย้อนถามว่า “ถา้ อยา่ งนันหลงั จากทีเจ้าแต่งไปอยูเ่ มอื ง หลวง ยงั จะใหเ้ ขาชว่ ยแกป้ ญหาทุกอยา่ งใหอ้ ยู่อกี หรอื ”    เหลยี งเฟงอวชี ะงกั ไปเล็กน้อย ก่อนจะค้อมกายคํานับนางจาก ใจจริง “ขอบคุณพีสาวทีสังสอนข้า ถ้าอยา่ งนันพวกเรามาเรมิ ตน้ กนั ดว้ ยนํามอื ของพวกเราเองเถอะ” 

  จูชงิ ชิงมีความคดิ นีมานานแล้ว จงึ บอกเลา่ ทุกความคดิ ของนาง ให้เหลยี งเฟงอวีฟงอย่างไมป่ ดบงั เหลียงเฟงอวีใช้มือประคอง คาง ยิมแต่ไมพ่ ูดจา จชู ิงชิงนึกว่าตัวเองพดู อะไรผิดเสียอีก อดที จะถามนางไมไ่ ด้วา่ “ข้ารูเ้ พยี งแคท่ ฤษฎเี ท่านัน หากข้าพูดผิด ตรงไหน ตอ้ งขอใหเ้ จ้าชว่ ยเตือนตรงๆ ดว้ ย”    เหลยี งเฟงอวแี ยม้ ยิม “ไมใ่ ช่อยา่ งนัน ข้าเพยี งแค่นึกไมถ่ งึ วา่ พี สาวจะรูม้ ากขนาดนี หากกจิ การของพวกเราไปได้ดี วันหน้าต้อง ขยายกจิ การไปเปดร้านทเี มืองหลวงดว้ ย”    “แน่นอน” จชู ิงชงิ ชอบฝนเฟองมาแต่ไหนแต่ไร นางไม่รู้สึกว่าคํา พดู ของเหลียงเฟงอวีนันไม่ดีตรงไหน จึงเรมิ วาดฝนไปดว้ ยกัน กบั อกี ฝาย หลงั จากทที ังสองพูดจาเพ้อฝนออกมาจนจบแลว้   จูๆ่ เหลียงเฟงอวีกพ็ ูดว่า “พีชายของข้าบอกวา่ พวกทา่ นไดพ้ บ เฉินซา่ วเสียนแล้ว เขาเปนคนอยา่ งไรหรอื ”    จชู งิ ชงิ เพงิ มาอยู่ทนี ีได้ไมน่ าน มเี รืองมากมายทีนางยังไม่เข้าใจ  และเกรงใจจนเกนิ กว่าจะถามไถ่ ในตอนนีถึงไดท้ ราบว่า ทีแท้ สามใี นอนาคตของเหลยี งเฟงอวกี ็คอื คณุ ชายเฉินทชี ่วยนางกับ เหลียงเฟงเกอให้หนีออกจากเซนิ โจวได้อย่างปลอดภัย นาง ใคร่ครวญอยู่ครหู่ นึง ถงึ ไดพ้ ูดด้วยอารมณเ์ จอื ความเหน็ ใจว่า “ ข้าเองก็ไดพ้ บเขาแค่เพียงครังเดยี วเทา่ นัน ท่าทีของเขาเปนคน ออ่ นโยนเขา้ คนง่าย แตว่ า่ ......” แตจ่ ะว่าอย่างไรดเี ลา่ ทา่ ทาง คล้ายจะเปนคนชอบเกียวพาราสีไปทวั เมือมองจากสายตาของ จชู งิ ชิงแลว้ นีไม่ใชพ่ ฤติกรรมทีดีสักเทา่ ไรนัก    “เขาเจ้าสําราญสินะ” เหลียงเฟงอวียมิ ออกมาอยา่ งเจา้ เล่ห์ ไม่มี

ทีท่าว่าจะเสียใจแม้สักนิด    จชู ิงชงิ ชะงกั ไปเล็กน้อย “กไ็ ม่เชิง แค่ค่อนข้างทจี ะชอบล้อเลน่ เทา่ นัน บรุ ษุ ทมี ีฐานะสูงส่งและมากด้วยอํานาจ ทงั ยังหน้าตา หล่อเหลามาแต่กําเนิดเช่นนัน ยอ่ มต้องมสี ตรมี ากมายชมชอบ เขา ขา้ ไมส่ นิทกับเขา จงึ ไมร่ ้วู า่ เขาเจ้าสําราญหรอื ไม”่     “แตห่ ากคิดดใู ห้ดีแล้ว ทังท่านลงุ ทา่ นปาและพชี ายเจา้ ตา่ งก็ เอ็นดูเจ้ามาก พวกเขาไม่มีทางยกเจ้าใหแ้ ต่งกับคนโฉดชวั ได้แน่ ” นางทงั คาดหวงั ให้เฟงอวรี จู้ ักระวังตวั และไมค่ าดหวังใหเ้ ฟงอวี เกิดอคตจิ นส่งผลกระทบต่อความสัมพนั ธ์ระหวา่ งสามีภรรยาใน อนาคต ชา่ งเปนปญหาทีทําใหน้ างรูส้ ึกลาํ บากใจเหลือเกิน    เหลยี งเฟงอวีตบมอื ของนางดว้ ยความเขา้ ใจ “อยา่ ลําบากใจไป เลย ข้ารูว้ า่ ท่านคิดอะไรอยู่ ดงั ทีท่านพูด ขา้ ต้องแต่งไปอยูเ่ มือง หลวงเปนทีแน่นอนอยู่แล้ว เขาเปนสามที ีครอบครัวของขา้ เลือก แล้วเลือกอีก ไม่มที างเลวรา้ ยเกินไปหรอก นอกจากนีไม่วา่ อย่างไร ข้ากต็ อ้ งมีชวี ติ ทีดีให้ได้ ท่านเองก็เชน่ กนั ”    นางกาํ ลงั เดนิ อย่บู นทางทจี ะทาํ ให้ตัวเองได้มีชวี ติ ทดี ีอยูแ่ ลว้ จู ชิงชงิ พยกั หน้าดว้ ยรอยยมิ     สายลมยามบ่ายพัดโชย ทําให้มา่ นไมไ้ ผเ่ ซียงเฟยทกี งึ ม้วนขนึ เกิดเสียงกระทบเบาแผ่ว ดอกกุหลาบและพุทธรกั ษากินหวั ทอี ยู่ ใตห้ น้าตา่ งบานสะพรงั งดงาม สตรสี าวทังสองกมุ มือกนั และกัน  มองสบสายตาแลว้ แย้มยมิ ความคดิ ในใจเปนหนึงเดยี ว “หาก ทา่ นสามารถมาทีบา้ นขา้ เร็วกว่านีคงดไี มน่ ้อย”   

จชู งิ ชิงเองกก็ ลา่ วว่า “หากตอนนันข้าสามารถมาทีบ้านของพวก เจา้ จะต้องดกี ว่านีแน่” อย่างน้อยกไ็ มต่ ้องเผชิญกบั เรอื งน่า ขยะแขยงในบา้ นตระกลู โจว และยงั มีเพือนอยา่ งเฟงอวีคอยอยู่ เคยี งข้าง ชา่ งเปนเรืองทดี ีลําอย่างไมอ่ าจหาใดเปรยี บได ้ มิตรภาพเปนสิงทแี ปลกประหลาดเชน่ นีเอง คนบางคนตอ่ ให้ ร้จู กั มานานเพียงใดกไ็ มอ่ าจทีจะเปนเพอื นแท้ แต่บางคนเพียง ไดค้ ลกุ คลีแค่ไมก่ ีวันก็สามารถเปนเพือนสนิทแสนรู้ใจ อนั ทจี รงิ สําหรับจชู งิ ชิงแลว้ ฐานะของเหลยี งเฟงอวีกับโจวเจียเหรินไม่ได้ ตา่ งอะไรกันมากนัก เพียงแตน่ างมนั ใจวา่ เหลยี งเฟงอวีไมม่ ีทาง ทจี ะคิดรา้ ยต่อนาง    มีคนชะโงกหน้ามองอยู่นอกมา่ น เหลียงเฟงอวเี ดนิ ออกไป และ ยืนคยุ กบั คนคนนันอยู่นอกมา่ นเสียงเบาแผ่ว หลงั จากทกี ลับมา นัน สีหน้าของนางดูแปลกประหลาดไปเลก็ น้อย    ความคดิ ของจชู ิงชงิ จดจอ่ อยู่ทีเรอื งของการเปดร้าน นางถงึ กับ คดิ ไปถงึ วา่ วันหน้ายังสามารถเปดหอสุราสําหรบั ขายอาหารเลิศ รสโดยเฉพาะ นางเชอื วา่ จะการค้าจะต้องดีอย่างแน่นอน ไม่ จาํ เปนตอ้ งหาเงนิ ให้ไดม้ ากมาย ขอเพียงแคส่ ามารถเลียงตัว ของนางเองได้ก็พอแล้ว    เหลยี งเฟงอวเี ดนิ เขา้ มาถามว่า “ข้าขอถามท่านอยา่ งหนึง หาก ท่านคดิ ว่าขา้ ล่วงเกินทา่ น ท่านจะไมต่ อบก็ได้”    ในตอนนีจูชงิ ชิงถงึ ได้หลุดจากภวังค์ “เรอื งอะไรหรอื ”    เหลียงเฟงอวพี ูดอยา่ งไม่เกรงใจวา่ “ตอนนันทา่ นกบั โจวเจยี เซียนเกดิ อะไรขึนกันแน่ ท่านแย่งเขากบั พสี าวใหญข่ องท่าน

จริงๆ น่ะหรือ”    จชู ิงชิงยน่ หัวคิว “จะว่าอยา่ งไรดลี ะ่ ทงั เขาและครอบครวั ของเขา  เมอื กอ่ นเคยดกี ับขา้ มาก และทําให้ข้าคดิ ไปเองวา่ ในอนาคตข้า ต้องแตง่ งานกับเขาแน่นอน แต่จูๆ่ ทกุ อยา่ งก็เปลียนไปหมด  พวกเขาเรียกร้องให้ข้าเอาตําราอาหารออกมา ตอ้ งมตี าํ ราอาหาร ถงึ จะได้แต่งงาน ข้าไม่มตี ําราอาหารจะให้ การแต่งงานจงึ เปน โมฆะ”    เหลียงเฟงอวยี ังรอใหน้ างอธบิ ายตอ่ ทว่านางกลับไมพ่ ดู อะไร อกี เพยี งแต่ก้มหน้าขีดๆ เขียนๆ ลงบนกระดาษตอ่ เหลยี งเฟงอ วถี ึงกบั ร้อนรนขึนมา “แค่นีเองหรอื ”    “ก็มแี คน่ ัน มฉิ ะนันจะให้ทาํ อย่างไรไดเ้ ล่า หรือข้าต้องรอ้ งไห้ ออ้ นวอนใหเ้ ขาเหน็ ใจ ในเมอื เขาไมต่ ้องการข้า ข้ายอ่ มไม่ ตอ้ งการเขา” จูชงิ ชงิ จบบทสนทนาอย่างเรยี บง่ายอีกครงั     เหลียงเฟงอวียกมอื กุมหน้าผากพลางถอนหายใจออกมาเฮือก หนึง “ก็ได้ ถ้าอยา่ งนันขา้ ขอสมมตวิ า่ เขาเสียใจทีหลงั ไมไ่ ด้ หมนั หมายกบั พสี าวใหญ่ของท่าน ทังยงั ไดร้ บั การอนุญาตจาก ญาติผใู้ หญ่แลว้ จึงเดนิ ทางไกลนับพนั ลมี ารับทา่ น ขอใหท้ ่าน หันกลบั ไปหาเขา เช่นนีแล้วท่านยงั จะกลบั ไปหาเขาอย่หู รอื ไม่”    จูชิงชงิ พดู ขึนโดยปราศจากความลงั เลวา่ “เขาไม่มที างทําแบบ นัน ต่อใหท้ าํ จริง เขากไ็ ม่ไดท้ ําเพือข้า แต่ทําเพอื ตัวของเขาเอง  เพราะฉะนันขา้ ไมม่ ที างทีจะเปลยี นความคดิ ” สุดท้ายแลว้ คนที ช่วยนางออกจากความสินหวงั และหวาดกลวั คอื เหลยี งเฟงเกอ  หาใชโ่ จวเจียเซยี นไม่ นอกจากนีหลงั จากทผี า่ นประสบการณ์ใน

เซนิ โจวมาแล้ว นางก็มีความรู้สึกว่าตัวเองไม่ไดช้ อบโจวเจีย เซยี นมากขนาดนันอีกตอ่ ไปแล้ว    “ท่านชา่ งไรเ้ ยือใยยิงนัก” เหลยี งเฟงอวีค่อยโล่งใจขึนบา้ ง ถาม ขึนเสียงเบาวา่ “ถ้าอยา่ งนันตอนนีทา่ นชอบใคร พชี ายของข้างัน หรือ”    จูชงิ ชิงรูส้ ึกสับสนอยเู่ ล็กๆ “ขา้ ไม่รู้”    เมือได้ฟงเชน่ นัน เหลยี งเฟงอวถี งึ กบั กระโดดพรวดขึนอยา่ ง ควบคมุ ตัวเองไม่อยู่ “ทา่ นไม่รู้ได้อย่างไร! แม้แต่ตวั ท่านเองยัง ไมร่ ู้ แลว้ ใครจะร้เู ลา่ ”    จูชิงชงิ พดู ด้วยความจรงิ ใจเหลอื แสน “ขา้ ไม่ร้จู รงิ ๆ แต่ข้า สัญญากบั พีชายเจ้าไว้ เขายอมทิงชีวิตของตวั เองเพือชว่ ยข้า ขา้ เองก็มอบชวี ติ ใหเ้ ขาได้เชน่ กัน นันคือสิงลําค่าทีสุดสําหรับขา้ แลว้ ”    “ไม่ใช่อย่างนัน” เหลียงเฟงอวีมองจชู งิ ชงิ อย่างจนปญญา สูด หายใจลึกเฮอื กหนึง “เอาละ่ เรามาไล่เรียงกันดกี ว่า ข้าถามทา่ น ตอบ”    “ไดส้ ิ” จชู ิงชิงเองก็อยากรวู้ ่าตกลงแล้วนางคดิ เชน่ ไรกบั เหลยี ง เฟงเกอกันแน่    บทที 49 หมันหมาย   

ดเู หมอื นวา่ นางนันน่าจะชอบเขา แตค่ วามชอบนีต่างจากทีนาง เคยชอบโจวเจียเซียนเมือครังนัน เหลียงเฟงเกอมกั จะทาํ ใหน้ าง โมโหโวยวายดังอสนีบาต อยากแต่จะกดเขาลงกับพนื แล้วชกให้ หายโมโห นางชกเขาหยิกเขาอยเู่ สมอ นางกบั เขาใกลช้ ดิ กนั จน กลายเปนเรอื งธรรมดาในชวี ติ ประจําวัน แน่นอนวา่ ไม่นับรวมที เขาจุมพติ มอื ของนาง ครังนันเขาทําให้นางตกใจจริงๆ    หากจะกล่าววา่ ไมช่ อบ ทวา่ นางแคเ่ หน็ เหลยี งเฟงเกอพูดคุยกบั โจวเจียเหรนิ หรือเห็นเขามองสตรอี ืนสักสองสามครัง ในใจของ นางกจ็ ะรวดร้าวแทบจะทนไม่ไหว ก่อนหน้านีนางไมค่ ิดว่านาง กบั เขาจะเปนสามีภรรยากนั ได้ ตอนนีกลับเรมิ รูส้ ึกวา่ สามารถ ยอมรับ แต่นางกย็ งั อดคิดไมไ่ ด้วา่ อาจเปนเพราะนางกับเขาสนิท กนั มากเกินไป ถงึ ได้เกดิ ความคดิ เชน่ นันขนึ มา เมอื คิดไปคิดมา กม็ าหยุดอยตู่ รงจุมพติ ทเี ขาประทับลงบนริมฝปากของนางใน คาํ คืนนัน ทันใดนันหัวใจกพ็ ลันเตน้ รวั ใบหน้ารอ้ นผา่ ว ทงั ยัง เกิดความรสู้ ึกหวาดหวัน กลวั เหลยี งเฟงอวีจะอ่านความในใจ ของนางออก    ยงั ไมท่ ันทจี ะเริมถามนางก็หน้าแดงเสียแล้ว...เหลยี งเฟงอวมี อง จชู ิงชงิ ดว้ ยสีหน้าประหลาดใจ เขา้ ใจในชัวพรบิ ตาแลว้ แท้ๆ ยงั กลา้ ปฏเิ สธวา่ ไม่ชอบอกี ! พูดแคน่ ีนางกห็ น้าแดงเสียแล้ว และ ยังกลา้ ปฏเิ สธวา่ ไมช่ อบอีก! ชา่ งเปนสตรีทีปากกบั ใจไม่ตรงกนั โดยแท้ แต่ไมว่ า่ จะปดบงั อยา่ งไรก็ปดไม่มดิ หรอก! เหลียงเฟงอ วถี ูมอื ถูไม้ด้วยท่าทที เี ปยมความมันใจ นางจะต้องเค้นเอาคาํ ตอบทสี ามารถทําให้พชี ายพอใจออกมาไดแ้ น่!    “เรามาตกลงกันกอ่ น ขา้ ถามคาํ ถาม ท่านห้ามหลบเลียง หา้ ม พดู โกหก และห้ามทําเปนไมไ่ ด้ยนิ มิฉะนันจะถือว่าทา่ นไรค้ วาม

จริงใจ ไม่ไดม้ องวา่ ขา้ เปนเพอื น” เหลยี งเฟงอวนี ังลงตรงฝงตรง ข้ามจชู ิงชงิ ดวงตาของนางจับจ้องไปทจี ชู ิงชงิ ไม่กะพริบ ยินดี ยงิ กว่าเวลาฉลองตรษุ จนี เสียอีก    แบบนีจะดจี ริงๆ น่ะหรือ สตรีทียังไม่ได้ออกเรอื นสองคนมาสนท นาเรอื งแบบนีกัน ทสี ําคัญคนทีเปนหัวข้อสนทนายังเปนพีชาย แทๆ้ ของเหลยี งเฟงอวี จชู ิงชิงร้สู ึกลังเลนัก ยิงกลวั วา่ หาก ยนื ยันได้ว่าอันทจี ริงแล้วนางชอบเหลียงเฟงเกอ แตต่ ระกูลเหลี ยงไมอ่ นุญาตให้นางกบั เขาอยู่ด้วยกัน แบบนันมิเท่ากบั หาเหตุ ให้ตนเองตอ้ งอบั อายเสียเองหรอกหรอื อยา่ เลยดกี ว่า เรืองของ การรักชอบใครสักคนนัน ต่อให้ตอนนียงั คดิ ไมต่ ก กต็ อ้ งมสี ัก วนั ทีคิดออก จูชงิ ชิงลกุ ขึนเตรียมทีจะเดินหนี “คือวา่ จู่ๆ ขา้ กน็ ึก ขนึ มาไดว้ า่ มีธุระสําคัญต้องทาํ อีก พวกเราค่อยคุยต่อคราวหน้า เถอะ”    “ท่านกล้าหนีหรือ!” เหลยี งเฟงอวคี ว้าแขนของนางไวด้ ว้ ยท่าที ดดุ นั “เมือครูเ่ พิงบอกทา่ นอยู่แท้ๆ ว่าหา้ มหลกี เลยี ง ท่านกจ็ ะ หนีเสียแลว้ ขา้ เล่าเรืองของขา้ ออกมาแล้ว ท่านกล้าทจี ะไม่แลก เปลียนความลบั กับขา้ เชยี วหรอื ”    จูชิงชิงพดู อยา่ งเจ้าเลห่ ์วา่ “ขา้ กแ็ ลกเปลยี นความลับกับเจา้ ไป แลว้ นีอยา่ งไร เจ้าถามขา้ วา่ จะกลับไปกบั โจวเจียเซยี นหรอื ไม่ ขา้ ตอบเจา้ ออกมาทนั ทโี ดยทีไม่ลงั เล หรือเจ้าคดิ วา่ ขา้ พูดโกหกกัน เล่า”    “โถ ใจกลา้ ดนี ี ใครๆ กบ็ อกวา่ ทา่ นใสซอื ทีแทก้ ็เจ้าเล่ห์เปน เหมือนกนั ” เหลียงเฟงอวีแสดงสีหน้าดึงดันทจี ชู งิ ชงิ มกั จะได้ เหน็ จากใบหน้าของเหลียงเฟงเกอออกมา กระโจนเข้าไปกดจูชงิ

ชิงไว้บนพืน จักจีนางสุดชวี ิต “ท่านจะพดู หรอื ไมพ่ ดู ? จะพูด ออกมาหรอื ไม่?”    สิงทีจูชงิ ชิงถนัดทสี ุดก็คือกอ่ กวนเลน่ ซน มหี รือทนี างจะยอม เสียเปรียบแตโ่ ดยดี เพียงพรบิ ตานางกพ็ ลกิ กลับมาเปนฝายชนะ  กดเหลียงเฟงอวลี งไปอยู่ข้างล่างแทน นางจกั จีจนเหลยี งเฟงอวี ร้องหาบดิ าเรียกหามารดา ไดแ้ ตส่ ่งเสียงวงิ วอนขอร้อง ทําใหจ้ ู ชิงชงิ ได้ใจนักหนา “คราวหน้ายงั จะกล้าอีกไหม”    เหลียงเฟงอวีหัวเราะเสียจนนําเสียงแหบพรา่ ส่ายหน้าอยา่ งสุด ชีวิต “ไมก่ ล้า ข้าไม่กลา้ แล้ว”    จ่ๆู จูชิงชิงกน็ ิงงนั ไป นางจําไดว้ ่าเมอื ครังนัน ตอนทพี วกเขาไป เทียวภเู ขากัน เหลยี งเฟงเกอจงใจยัวโมโหนาง ทาํ ใหน้ างล้มลง ไปในอ้อมกอดของเขา ไดก้ ดั เขาชกเขา จากนันรา่ งกายเขาก็ รอ้ นจนน่าตกใจ ใบหน้าใบหแู ดงกาํ ไปเสียหมด ส่วนนางเล่า  ตอนนันนางเปนเช่นไร กอ่ นหน้านีนางไมเ่ คยเขา้ ใจ จงึ ไดถ้ าม เขาวา่ ไมส่ บายใช่หรือไม่ แต่เขากลบั โมโหขนึ มาฉับพลนั ทว่า ตอนนีนางเขา้ ใจแล้ว......สตรีและบุรษุ มีความแตกตา่ งกัน ความ รสู้ ึกระหวา่ งนางกับเขาต่างจากยามทีนางหยอกล้อกับเหลียงเฟ งอวี ยิงไม่ใช่ความรูส้ ึกเคยชนิ ทีนางชกต่อยเขาจนกลายเปน เรอื งปกติในชีวิตประจาํ วัน...จูชิงชงิ ลุกพรวดขึน จู่ๆ กเ็ ดนิ ออก ไปข้างนอกดว้ ยความรีบรอ้ น    เหลยี งเฟงอวถี ึงกบั ตกใจตะลึงงนั รบี คลานเขา้ ไปควา้ ร่างของ นางไว้ “พีสาว เหตุใดเดยี วเดียวท่านกต็ กใจเดียวเดียวกต็ นื เตน้ เสียเลา่ แลว้ ทา่ นจะไปไหน”   

จชู ิงชงิ หันกลับมามองเหลียงเฟงอวี พดู ด้วยสีหน้าเคร่งขรึมวา่ “ ขา้ มีคาํ พดู ทีต้องบอกพีชายเจ้า”    เหลยี งเฟงอวตี กใจเสียยกใหญเ่ พราะสีหน้าของนาง นึกว่า ตนเองนันรบี รอ้ นเกนิ ไป บบี คนั เสียจนนางกลับกลายเปน รงั เกียจ กลัววา่ นางจะไปพบเหลยี งเฟงเกอเพือพูดจาตัดเยอื ใย  ด้วยเหตุนีนางจะกล้าปล่อยจชู งิ ชงิ ไปไดอ้ ย่างไรกัน เช่นนันจึง รีบควา้ แขนเสือของนางไวม้ ัน วงิ วอนขึนเสียงเบาว่า “ข้าไม่ดีเอง  ไม่ควรบีบคนั เอาคําตอบจากทา่ น ขา้ ไมไ่ ดม้ เี จตนารา้ ย แตเ่ พราะ พชี ายถงึ กบั คกุ เข่าออ้ นวอนทา่ นพ่อทา่ นแม่ เขาบอกวา่ จะต้อง แต่งงานกบั ท่านให้ได้ เชน่ นันข้าถึงได้อยากจะช่วยถามทา่ น แทนเขาสักคํา แค่หวงั ว่าท่านจะชอบเขาเหมอื นกันเท่านัน หาก ทา่ นไมช่ อบเขาหรือไมร่ จู้ ริงๆ กไ็ มเ่ ปนไร ท่านจะย่อมต้องเขา้ ใจ ในสักวัน”    จชู งิ ชิงเอียงคอคดิ อยู่ครูห่ นึง ก่อนทจี ะแย้มยมิ สดใสออกมา “ ใช่ เขาดกี ับขา้ ขนาดนี ขา้ จะไม่กล้าพูดความจริงเพยี งเพราะกลวั ขายหน้าหรือกลวั ถูกคนอนื หวั เราะเยาะได้อย่างไร ขา้ คิดวา่ ข้า ชอบเขา” ชอบหรอื ไมช่ อบกต็ อ้ งพดู ออกมาแล้ว นางไม่ใช่คน ออ่ นแอ ในเมือปฏิเสธโจวเจียเซียนได้ นางยอ่ มสามารถชอบเห ลียงเฟงเกอไดเ้ ชน่ กัน    “......” เหลยี งเฟงอวีพดู ไมอ่ อก เมอื ครนู่ างนึกว่าตนเองจะทํา เสียเรืองแล้วเสียอกี นึกไมถ่ ึงว่ากลับจะกลายเปนผลลพั ธ์เยยี งนี แทนได้ แต่อย่างไรกถ็ ือวา่ ได้ผลสมตามปรารถนา จงึ พดู ขนึ อย่างยินดีว่า “แบบนียงิ ดีน่ะสิ ถา้ อย่างนันขา้ จะบอกความจริง กบั ทา่ น เมือครูข่ ้าเพิงได้ขา่ วมาว่าทา่ นพ่อทา่ นแม่ตอบตกลง เรืองของพวกท่านแล้ว ทา่ นแม่ให้คนไปเลือกวันแลว้ เมอื เลอื ก