ใต้เงารัก 1-69 จบ

  เหลียงเฟงอวยี ืนรอรับพวกนางอยู่ทหี น้าประตบู ้านดว้ ยดวงตา บวมแดง จชู ิงชิงไม่กล้ามองสบสายตาเหลียงเฟงอวี นางหวาด กลวั ยิงนัก กลัววา่ จะเกิดเรืองใหญข่ ึนกบั เหลียงเฟงเกอ กลัวจะ เหน็ สีหน้าชงิ ชังจากใบหน้าของคนตระกลู เหลยี ง ถงึ อย่างไรทุก อยา่ งก็เกดิ ขนึ เพราะนาง    เหลียงเฟงอวีใหเ้ หลยี งเฟงซีกลับไปยังเรอื นของตนเองกอ่ น  ก้าวเขา้ มาข้างหน้ากมุ มอื ของจชู งิ ชงิ ไวอ้ ย่างเปนธรรมชาติ พา นางเขา้ ไปด้านในพลางปลอบประโลมเสียงออ่ นโยนวา่ “ท่านไม่ ต้องกงั วลเกนิ ไป พชี ายแค่ได้รบั บาดเจ็บเทา่ นัน ต้องพักรกั ษา ตวั สักระยะ เขาเปนห่วงท่านมาก จงึ ให้ทา่ นกลับมาก่อน ทา่ นพอ่ ท่านแมเ่ องกเ็ ห็นด้วย เรืองนีพวกเราไมไ่ ด้แจง้ ใหค้ นนอกรู้ ต่างก็ บอกวา่ เขาสบายดี ทา่ นคงเขา้ ใจ ยามกลยี ุคเช่นนี จะกอ่ ใหเ้ กิด เปนความว่นุ วายอนั ไมจ่ ําเปน......”    คาํ พูดของเหลียงเฟงอวฟี งดวู กวนอยู่บ้าง แตจ่ ูชงิ ชิงกเ็ ข้าใจ ความหมายของนาง อันทีจรงิ กค็ อื เหลยี งเฟงเกอบาดเจบ็ คอ่ น ข้างสาหัส แตเ่ รืองนีจะใหค้ นนอกรไู้ มไ่ ด้ มฉิ ะนันคนเหลา่ นันจะ ฉวยโอกาสบกุ ตถี นิ ฐานของตระกูลเหลยี ง ถงึ เวลานันจะกลาย เปนเรืองใหญ่ขึนมาจรงิ ๆ    ยงิ จชู ิงชงิ เดินลกึ เข้าไปเท่าไร สภาพจิตใจกย็ ิงหนักหน่วงเท่านัน  ตอนทเี ดินมาถึงเรอื นพํานักของเหลยี งเฟงเกอ นางแทบจะยก เทา้ ไม่ขนึ อาศัยกําลังเสียวสุดท้ายในการฝนบังคับร่างกาย  เพราะในนีเงยี บเกินไป เงยี บจนกระทงั ทาํ ใหน้ างรู้สึกไม่สบายใจ    “เจ้ามาแลว้ หรอื ” เหลียงไทไ่ ทอ่ ยู่บนระเบยี งอย่างไร้สุ้มเสียง 

พูดดว้ ยสีหน้านิงเฉยว่า “เฟงเกอเปนหว่ งเจา้ อยู่ตลอดเวลา”    “ทา่ นปา เขาสบายดหี รอื ไม่เจา้ คะ” จูชิงชงิ มองไปทางเหลยี งไท่ ไท่ดว้ ยความรอ้ นรน นางไม่อาจค้นพบอารมณ์เสียใจ สินหวงั   รวดรา้ ว หรือชงิ ชังจากใบหน้าของเหลียงไทไ่ ท่ได้ ใบหน้านัน เพยี งนิงเฉยไรอ้ ารมณ ์   เหลียงไท่ไท่มองนางชัวครู่หนึง ไมไ่ ดต้ อบคาํ ถามของนาง เพียง เบียงกายออกเล็กน้อย “เจา้ เขา้ ไปเถอะ เชอื วา่ เขาคงอยากให้ เจา้ อยู่เคยี งขา้ งมากกวา่ ”    จูชิงชงิ ไมไ่ ดค้ ดิ อะไรทังนัน ตอ่ ให้เหลยี งไทไ่ ท่และคนทังหมดใน จวนตระกลู เหลียงแคน้ เคอื งนางแล้วจะทําไม เหลียงเฟงเกอ ตอ้ งการนาง นางกจ็ ะอยเู่ คียงข้างเขา นางยับยังอาการสันเทา และความหวาดกลวั ไดด้ งั ปาฏิหารยิ ์ จึงรีบเดินเข้าไปทนั ท ี   กลินยาเข้มขน้ ปนกับกลนิ คาวเลอื ด เหลียงเฟงเกอนอนนิงอยู่ บนเตียง คิวเรียวยาวสองเส้นทีเคยองอาจมาตลอดนันขมวดเล็ก น้อย นัยน์ตาหงส์ทสี ่องประกายไม่ประสงคด์ ตี ลอดเวลาค่นู ันปด สนิท สีหน้าขาวซีด ริมฝปากแห้งแตก ผ้าพันแผลสีขาวนวลพนั จากหวั ไหล่ซา้ ยของเขามาจรดเอวด้านขวา กอ่ นทีจะพันรอบเอว เขาไวอ้ ยา่ งแน่นหนาอกี หลายชนั     จูชงิ ชงิ ออกแรงกดั นิวของตนเพือไมใ่ หร้ ้องไห้ออกมา นางใชม้ อื พยุงเตียงแล้วคกุ เข่าลงข้างเตียง ช่วยคลมุ ผา้ หม่ ให้เขาอยา่ ง ระมดั ระวัง กอ่ นทีจะกมุ มอื ของเขาไว้ พูดกบั เขาเสียงเบาโดยไม่ กะพรบิ ตาวา่ “เหลยี งเฟงเกอ ข้าคอื จชู ิงชิง ขา้ กลบั มาแลว้ ขา้ อยู่ ข้างกายเจ้าแล้ว” 

  แน่นอนว่าเหลียงเฟงเกอไม่ตอบนาง เขาไม่ขยบั แมก้ ระทงั นิวมอื สักนิว จชู ิงชงิ รสู้ ึกหวาดกลัว นางหันกลับไปมองเหลียงไท่ไท่ ด้วยหวั ใจต้มุ ๆ ตอ่ มๆ เหลียงไทไ่ ทข่ มวดควิ ไมไ่ ดส้ นใจนาง เหลี ยงเฟงอวีพูดเสียงเบาวา่ “ท่านไมต่ ้องหว่ ง พีชายแค่ดมื ยาสงบ จติ เขา้ ไปเทา่ นัน มิเช่นนันจะเจ็บจนนอนไม่หลบั ”    จชู ิงชิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ นางอยากจะยกมอื ของเหลียงเฟง เกอมาทาบลงบนแก้มของนางเหลือเกนิ นางรสู้ ึกวา่ หากนางทาํ เชน่ นี ต่อใหเ้ ขานอนหลบั อยกู่ ็จะสามารถรับรไู้ ด้ว่านางมาแล้ว  แต่แน่นอนว่านางไม่กล้าทําต่อหน้าเหลยี งไทไ่ ท่กบั เหลียงเฟงอ ว ี   เหลยี งไท่ไทพ่ ูดออกมาอยา่ งทันทวี ่า “เจา้ เดินทางคลกุ ฝุนมา มากคงลาํ บากน่าดู ไปอาบนําเปลียนเสือผา้ กินอะไรสักหน่อย แล้วค่อยมาใหมเ่ ถอะ”    จชู งิ ชิงส่ายหน้า “ขา้ ไมเ่ หนือยเจ้าคะ่ ”    เหลยี งไท่ไท่กล่าวขนึ เสียงเยน็ ชาว่า “ข้าไม่ตอ้ งการใหเ้ ขาตนื มา แล้วพบจูชิงชงิ ทอี อ่ นเพลยี ทุกขร์ ะทม เจ้าตอ้ งแตง่ ตัวใหส้ วยแลว้ แสดงสีหน้าสดชนื ออกมา เข้าใจหรอื ไม”่     สีหน้าของเหลียงเฟงอวีเปลียนไปเล็กน้อย รบี ก้าวเขา้ ไปขวาง อย่ตู รงกลางระหว่างเหลยี งไท่ไทก่ บั จูชงิ ชงิ รอ้ งตะโกนวา่ “ทา่ น แม่!”    เหลยี งไท่ไท่ยดื หลงั ตรง มองจูชิงชงิ ดว้ ยแววตาเย็นเยอื ก จชู ิง

ชงิ นิงคดิ อยคู่ รู่หนึง ก่อนทจี ะลกุ ขนึ คาํ นับนางอยา่ งเงียบสงบ “ ทา่ นพดู ถกู เจา้ คะ่ ”    จูชงิ ชิงแต่งเนือแต่งตัวอย่างวจิ ิตรบรรจง นางถึงกบั ทาชาดบน พวงแก้ม เชน่ นันจะช่วยใหส้ ีหน้าของนางดูสดใสขนึ ได้ ทงั ยงั จงใจแขวนกาํ ไลหยกวงนันทีลําบากไม่น้อยกวา่ จะรักษาไวไ้ ด้ไว้ที ขา้ งกระโปรง ตดั สินใจว่าจะมอบให้เขาทนั ทีทีเขาตืนขนึ เหลียง เฟงเกอจะตอ้ งเข้าใจความหมายของนางแน่ ขอเพียงสามารถ ทาํ ใหเ้ ขามีชีวติ อย่ตู อ่ ไป และแขง็ แรงขึน นางยอมทจี ะทาํ ทุกสิง ทกุ อยา่ ง    เหลียงไท่ไท่ยืนรอจูชิงชิงอยู่ทีหน้าประตู เมอื เหน็ นางเดนิ ออก มากใ็ ชส้ ายตาคมปลาบประเมินนางตงั แต่ศีรษะจรดปลายเทา้ จู ชงิ ชงิ ปลอ่ ยใหน้ างมองโดยไมเ่ คอะเขนิ ทงั ยงั ถามความเหน็ จาก ใจจริงวา่ “ทา่ นปาคดิ ว่าขา้ แต่งตัวแบบนีดหี รอื ไมด่ ีเจา้ คะ”    เหลยี งไท่ไทไ่ มต่ อบวา่ กระไร เพียงให้นางเดนิ ตามฝเทา้ ของตน  “ไดย้ ินว่าเจ้าจะแตง่ งานกบั เฟงเกอตอนอายสุ ิบแปดป”    จชู งิ ชิงพยักหน้าอย่างเงยี บๆ นีเปนเรอื งทพี ดู กันไว้เรยี บรอ้ ย ตงั แตต่ อนทีหมนั หมาย ดังนันเมอื เหลียงไท่ไท่พูดขนึ มาเช่นนี  ยอ่ มทจี ะตอ้ งมจี ดุ ประสงค์บางอยา่ งแน่    เปนดงั ทคี าด เหลียงไท่ไทพ่ ูดตอ่ วา่ “ข้าอยากใหเ้ จา้ แต่งงา นกบั เฟงเกอให้เร็วกว่านี”    เรอื งนีคล้ายจะอยู่เหนือความคาดหมายของจชู งิ ชิง แต่ก็เหมอื น จะอย่ใู นความคาดหมายของนาง จะวา่ อย่างไรดีเล่า เหลียงไท่

ไท่มิใช่ว่าไมช่ อบนาง มิได้รงั เกยี จสตรีทีชอื จชู ิงชิง แต่ไมช่ อบที จะใหจ้ ูชิงชงิ เปนสะใภต้ ระกลู เหลียง กอ่ นหน้านีสัญญาไว้วา่ แตง่ ในอีกสามปให้หลัง แน่นอนว่ามีนัยยะทีจะใหเ้ หลอื ช่องวา่ งแก่ กนั และกนั หลงั จากทเี ข้าใจวา่ ตนเองอาจจะชอบเหลยี งเฟงเก อมาตลอด จชู ิงชิงก็พยายามทุกด้าน เพราะคาดหวังวา่ เมอื วนั นันมาถงึ นางจะกลายเปนสตรีทีคคู่ วรจะยืนเคยี งบา่ เคียงไหล่ กับเหลยี งเฟงเกอ    แต่ดวงชะตาเลน่ ตลกกับนางอีกครงั เหลียงเฟงเกอบาดเจบ็ สาหัสกะทนั หนั ต่อให้ตระกูลเหลยี งกบั อหี ยางโหวจะเปนศัตรู กนั มากอ่ นทีจะเกียวพันกบั ตระกลู จู แตท่ นั ทที ีมนี างกับตระกลู จู เข้ามาข้องเกยี ว ก็ดเู หมอื นวา่ นางเปนผนู้ ําพาเคราะห์ร้ายมาสู่เห ลยี งเฟงเกอ จชู ิงชงิ อยากอธบิ ายนัก แตน่ างกลบั สะกดกลันเอา ไว้ เพราะเหลยี งไท่ไทไ่ มไ่ ด้ตอ้ งการคาํ อธิบายจากนาง เหลียงไท่ ไทเ่ พียงตอ้ งการให้นางตอบว่า “ได้” หรอื “ไม่ได้”    สายตาของเหลียงไทไ่ ท่ช่างเย็นชานัก “ก่อนหน้านีข้าไมร่ ีบร้อน  เพราะตอ่ ใหอ้ กี สามปใหห้ ลัง เฟงเกอกเ็ พิงจะอายยุ สี ิบตน้ ๆ  อนาคตอันยงิ ใหญย่ ังรอคอยเขาอยู่ เพราะฉะนันไมว่ า่ พวกเจา้ จะ แตง่ งานกนั เมอื ใด ขา้ กม็ ิได้ใส่ใจนัก แตค่ รงั นีข้ากลวั เหลอื เกิน  หากว่า...” นางยกมือทาํ สัญลกั ษณ์ด้วยอารมณ์ขุน่ เคอื ง ไม่ ต้องการจะพูดให้ชัดเจนเกินไป ประหนึงวา่ หากพูดออกมาตรงๆ  จะกลายเปนการสาปแช่งเหลยี งเฟงเกอ นางหนั มาถลงึ ตาจอ้ ง มองจูชิงชิงแทน พูดเสียงทมุ้ ตําวา่ “หากพวกเจา้ รบี แตง่ งานให้ เรว็ ขนึ มลี กู ชายหนึงหญิงหนึง ขา้ ก็จะได้เบาใจขนึ บ้าง เจา้ เขา้ ใจ ใช่ไหม” 

บทที 56 กระดาษ    จูชิงชิงคิดในใจ ต่อให้นางแตง่ งานกบั เหลยี งเฟงเกอตังแต่คนื นี  กเ็ กรงวา่ กค็ งไม่สามารถคลอดลกู ได้ทันทีกระมัง แตน่ างกย็ งั คง พยกั หน้าออกมาอย่ดู ี เพราะนางเขา้ ใจเหลียงไทไ่ ท่ เพราะทีเหลี ยงไท่ไท่รักใคร่เหลียงเฟงเกอ กไ็ มต่ ่างอะไรกบั ทมี ารดาของนาง รกั ใคร่นาง    “ถา้ เช่นนันพวกเจ้าก็แต่งงานกันเถอะ” เหลยี งไทไ่ ทจ่ บบท สนทนานีอย่างรวดเรว็ ไม่คิดจะให้นางมีโอกาสไดถ้ อยหนี “ข้า จะใหค้ นเตรยี มการเดยี วนี......”    จูชิงชงิ ตดั บทคาํ พดู ของนางด้วยความลงั เล “รบี ขนาดนีเลยหรือ เจ้าคะ” ตามหลกั แล้ว ต่อให้ไม่รกั ษาสัญญาสามป แต่จากสู่ขอ จนถึงแต่งงานอยา่ งน้อยก็คงต้องหลังตรษุ จีนกว่าทที ุกอย่างจะ แล้วเสรจ็ การแต่งงานด้วยความรีบรอ้ นเชน่ นี ต่อให้คนอืนๆ ไม่ วจิ ารณต์ อ่ หน้า แตล่ บั หลงั จะตอ้ งตฉิ ินนินทาแน่    เหลียงไทไ่ ทโ่ มโหขนึ มาในทนั ใด พูดดว้ ยนําเสียงแหลมสูงว่า “ เจ้าไม่ยอมหรือ! เพอื เจา้ แลว้ เขาทิงได้แมก้ ระทังชีวติ แต่เจา้ กลับ ไม่ยอมแตง่ งานกบั เขา หากพวกเจา้ ไม่ไดม้ สี ัญญาหมันหมาย ตอ่ กัน ขา้ กค็ งไมบ่ ังคับใหเ้ จา้ แต่งงาน แตก่ ารแต่งงานนีเจ้าเปน คนพยักหน้าตอบตกลงเอง ชงิ ชิง คนเราจะไรศ้ ีลธรรมถงึ พียงนี มิได้!......”    จูชงิ ชงิ รู้สึกเหมือนว่ามีอกี าหลายพันตัวบินวนเวยี นอยู่ขา้ งหู นาง สูดหายใจลกึ ตดั บทคําพดู ของเหลียงไทไ่ ท่อยา่ งใจเย็น “ไมใ่ ช่ วา่ ขา้ ไม่ยอมแต่งเจา้ ค่ะ เพียงแต่ไม่เข้าใจ ไม่วา่ อยา่ งไรเขากเ็ ปน

ถงึ บตุ รคนโตของตระกลู เหลียง การแตง่ งานดว้ ยความรีบร้อน เช่นนี จะมากจะน้อยกต็ อ้ งทาํ ใหต้ ระกูลเหลยี งเสียหน้า ทา่ นพูด ความจรงิ กบั ขา้ เถอะเจ้าค่ะ”    เหลยี งไทไ่ ท่ถลงึ ตาจ้องนางด้วยความแค้นเคอื ง เมม้ ปากแน่น ไม่พดู ไม่จาแม้แต่คําเดยี ว จชู ิงชิงไม่ยอมอ่อนข้อ ประสาน สายตากับเหลยี งไทไ่ ทอ่ ยา่ งเงยี บงัน ตอ่ ให้ในความเปนจรงิ แล้ว เหลยี งเฟงเกอไม่มีทางฟนขนึ มาอีก หรอื เหลยี งเฟงเกอไม่ สามารถมีชีวติ อยู่อกี ตอ่ ไปแลว้ นางกต็ ้องร้คู วามจริงใหไ้ ด้ ตอ่ ให้ แต่งเขา้ มาแล้วจะต้องกลายเปนแมม่ ่ายไวท้ ุกข์ให้สามตี ลอดชวี ติ   แต่นันกค็ ือทางทีนางเลอื กเอง ไมใ่ ชถ่ ูกคนอนื ปดบงั ความจริง ครังแลว้ ครงั เล่า ทางทีตวั เองเลือกกบั ถกู บังคับใหย้ อมรับเปน คนละเรืองกันโดยสินเชงิ     เปนธรรมดาทฝี ายขอรอ้ งต้องยอมจาํ นนกอ่ น เหลียงไทไ่ ท่ทัง โมโหทังเจ็บใจแตก่ ็ยงั ยอมพูดออกมาวา่ “อาการของเขาไม่สู้ดี สักเทา่ ไหร่นัก แต่ข้าเชอื วา่ เขาต้องดขี ึนไดแ้ น่ ตลอดเวลาทีผ่าน มา ความปรารถนาเพียงหนึงเดยี วของเขาก็คือแต่งงานกับเจา้   กอ่ นหน้านีขา้ เหน็ วา่ เจ้ายังเด็ก ยังไม่รูค้ วาม ตอนนีกลบั คิดเพียง อยากใหเ้ ขาดีใจ ขอเพยี งแคเ่ ขาดใี จ ข้าเชือวา่ ต้องดขี ึนอย่าง รวดเร็วแน่ เจ้าเหน็ ด้วยกับข้าหรอื ไม่”    เหลียงไทไ่ ทม่ องจูชงิ ชงิ ดว้ ยความดงึ ดนั ตอ้ งการทจี ะเค้นเอาคาํ ว่าเห็นด้วยจากปากนางใหไ้ ด ้   พรบิ ตานันจูชงิ ชิงกลบั มคี วามรสู้ ึกว่าตนเองเปนผู้ทีไดก้ า้ วข้าม ขุนเขาสมทุ รนับพนั หมนื มาแลว้ นางถอนหายใจเบาๆ ออกมา เฮือกหนึง พูดเสียงเบาวา่ “ทา่ นพูดถกู เจา้ คะ่ เมอื สภาพจติ รา่ เรงิ  

บาดแผลย่อมหายได้ไว สามารถทาํ ใหผ้ ู้ทกี ําลังเจ็บปวยสาหสั กลบั ฟนขึนมาใหม่ ไม่ต้องพดู ถึงว่าเขายังหนุ่มแน่นมีกําลังวงั ชา ดี”    “ใช่ ข้าเองก็คดิ เชน่ นี เฟงเกอเปนเดก็ รู้ความ ติดตามพอ่ ของเขา ออกไปลาํ บากอยภู่ ายนอกมาตังแต่ยังเปนเดก็ เขาก้าวเทา้ ลง สนามรบตงั แต่อายุสิบสาม คืนนันข้านอนไมห่ ลับตลอดทงั คืน  พวกเจ้าไมม่ ที างเข้าใจหวั อกคนเปนแม.่ .....”    เหลยี งไท่ไทร่ อ้ งไหอ้ อกมาปานใจจะขาด เหล่าหญงิ รบั ใช้ตา่ งรีบ เข้าไปปลอบใจนาง จูชิงชิงไมไ่ ดร้ ุมลอ้ มเข้าไปอีกคน เพียงแต่ พูดเสียงเรยี บวา่ “ขา้ ตอบตกลงเจ้าคะ่ ข้าจะไปดูแลเขาเดยี วนี”    เหลียงไทไ่ ท่ชะงักงัน ก่อนทีจะร้องไห้ออกมาหนักกว่าเดิม    จูชิงชิงมีความร้สู ึกวา่ นางไม่เคยเงยี บสงบขนาดนีมาก่อนในชีวิต  ผีสางเทวดามีตา ตอนทีเพิงหนีออกจากเซนิ โจว นางเคยพดู กบั เหลยี งเฟงเกอว่า ชวี ติ ของนางเปนสิงทีสําคญั ทสี ุดสําหรบั นาง  หากเขาต้องเสียชีวิตเพราะนางเปนเหตุ เชน่ นันนางก็จะชดใช้เขา ดว้ ยชวี ิต ตอนนีไมจ่ าํ เปนตอ้ งให้นางชดใช้เขาดว้ ยชวี ิต แค่ตอ้ ง แต่งงานกับเขาเทา่ นัน จะเปนแม่ม่ายกด็ ี จะเปนอะไรกช็ า่ ง ขอ เพียงสามารถทําให้เขาดใี จ แค่นันกเ็ พียงพอ    เหลียงเฟงเกอยงั คงนอนนิงอย่างสงบเหมือนเช่นเคย ลม หายใจของเขาแผว่ เบาเสียจนแทบไม่ไดย้ นิ จชู ิงชงิ คกุ เข่าอยู่ ข้างกายเขา ยกมอื ของเขาขนึ มาแนบใบหน้านาง พดู เสียงเบาว่า  “เหลียงเฟงเกอ ข้าตอบตกลงวา่ จะแตง่ งานกับเจ้าแลว้ เพราะ เชน่ นันเจา้ ต้องรีบฟนขนึ มา หากเจ้าต้องการใหข้ ้าเฝาเรือนหอ

เพียงลําพัง เจ้าก็นอนต่อไปเถอะ หากเจ้าต้องการจะทําตาม สัญญา แต่งงานกบั ข้าอยา่ งยงิ ใหญ่ ถ้าอยา่ งนันกร็ ีบตนื ขนึ มา เสีย ขา้ รบั รองว่าจะไม่หยิกเจ้า”    ไม่รวู้ า่ คดิ ไปเองหรือไม่ จชู ิงชิงรู้สึกวา่ มือของเหลียงเฟงเกอกระ ตุกเบาๆ ทหี นึง แต่เมือนางมองอยา่ งชัดเจนแลว้ เขากลบั ยงั คง นอนหลบั สงบนิงอยู่เหมือนเดมิ จูชิงชงิ ถอนหายใจเฮอื กหนึง  ซบอยทู่ ขี ้างเตียงเหมอ่ มองใบหน้าของเขา    เหลียงเฟงอวีเดินถอื ถาดเข้ามา พดู เสียงเบาว่า “ข้าทําบะหมีมา ให้ท่าน รบี กนิ ตอนทยี งั รอ้ นเถอะ”    จูชงิ ชิงยมิ ใหน้ างดว้ ยความซาบซงึ วางมือของเหลียงเฟงเกอก ลับเข้าไปใตผ้ า้ ห่มอย่างระมดั ระวัง ลกุ ขนึ เดนิ ไปทานบะหมที โี ตะ๊   เหลียงเฟงอวลี งั เลอย่คู รใู่ หญ่กว่าทีจะพดู เสียงเบาออกมาว่า “ ท่านแมข่ ้ากาํ ลงั จดั เตรียมงานแตง่ งานของพวกท่าน ทา่ นแน่ใจ แลว้ จรงิ หรอื ”    จูชงิ ชงิ พยักหน้าโดยทไี มแ่ ม้แตจ่ ะกรอกตาขึนมอง    เหลยี งเฟงอวีกระตกุ เส้นผมของตนเองดว้ ยความรวดร้าว พูดขึน เสียงเบาวา่ “แต.่ ..แตว่ า่ ...อันทจี ริงพชี ายขา้ บาดเจบ็ คอ่ นขา้ ง สาหัส ก่อนหน้านีเพราะไม่ตอ้ งการใหค้ วามลับถูกแพร่ออกไป  นอกจากนี...เอาเปนวา่ ไมไ่ ด้บอกความจริงกับทา่ น ท่านจะคิดดู ใหม่หรอื ไม่ ทางท่านแมข่ ้า ท่านไม่ตอ้ งใส่ใจนักหรอก นางเปน คนแบบนีมาแตไ่ หนแตไ่ ร ขา้ ให้คนส่งจดหมายไปใหท้ ่านพ่อขา้ แล้ว เขาต้องไม่ยอมให้ท่านแม่ทําการส่งเดชแน่ วิธกี ารเชน่ นีมัน ไรเ้ หตผุ ลเกินไป” 

  จๆู่ จูชิงชงิ กร็ ้สู ึกว่าลําคอฝดแข็งไปหมด นางออกแรงกลืนบะหมี ในปากลงไป วางมอื ลงลงบนมอื ของเหลยี งเฟงอวีอย่างเบาแผ่ว  พดู เสียงเบาวา่ “เฟงอวี ขอบคุณเจ้ามากจรงิ ๆ เจา้ เปนสตรีทดี ี และมีเมตตา ขา้ จะจาํ บุญคุณของเจา้ ไว้ แต่เรอื งนีเปนความ เต็มใจของข้าเอง”    เหลียงเฟงอวีกะพริบตาปรบิ ๆ นําตาเมด็ โตหยดลงบนโตะ๊ นาง รบี ยกแขนเสือขนึ เชด็ พดู ทังเสียงสะอนื ไห้วา่ “ข้าเองกจ็ ะจดจํา บญุ คณุ ของทา่ น ข้าร้สู ึกยินดแี ทนพชี ายมาก แต่ แตว่ ่า...”    จชู งิ ชิงไม่ปล่อยให้นางพดู ตอ่ กลับพดู ด้วยรอยยมิ ว่า “เพราะจัด งานอยา่ งรบี รอ้ น ข้ากังวลวา่ ขา้ วของหลายอยา่ งจะเตรยี มการได้ ไมพ่ ร้อมสรรพ เดียวคนอนื จะดถู ูกขา้ จะหวั เราะเยาะข้าเอา เรอื ง นีข้าต้องไหว้วานเจา้ ด้วย”    ทนี างพดู เช่นนียอ่ มหมายความว่านางไมอ่ ยากพูดคยุ อกี ตอ่ ไป  เหลยี งเฟงอวีลุกขึนบอกลาอยา่ งรูห้ น้าที จชู งิ ชงิ เดินมานังลง ขา้ งหัวเตียง จดจ้องเหลยี งเฟงเกออยคู่ ร่หู นึง พูดเสียงเบาวา่ “ เหลยี งเฟงเกอ ข้าคิดดูโดยละเอียดแลว้ ข้าคงต้องกลืนนําลาย ตวั เองเสียแลว้ เดมิ ทขี า้ พดู วา่ หากเจ้ายกชีวติ ให้ขา้ ได้ ข้าก็จะ ชดเชยเจ้าด้วยชีวิต แต่เมอื ครู่ขา้ คิดดูแลว้ สถานการณ์แบบนีน่า จะเปนเวลาทีเจ้าประสบอนั ตรายแตข่ า้ ไมท่ งิ เจา้ ไปไหนถึงจะถูก  หากเจ้าไม่รเู้ รืองอะไรเลย แตข่ ้ายังเอามดี มาแทงคอตัวเอง หรอื หาเชอื กสักเส้นมาผกู คอตาย กด็ จู ะโง่เงา่ เกินไปเสียหน่อย มิสู้ ขา้ ช่วยดแู ลท่านพอ่ ท่านแม่เจ้ากับเฟงอวีแทนเจา้ ดกี ว่า”    แน่นอนว่าเหลยี งเฟงเกอไม่สามารถตอบนางได้ จชู ิงชิงเองกไ็ ม่

ได้ต้องการคาํ ตอบจากเขา นางเฝามองเขาด้วยความเบาใจ กระทงั กลางดกึ ทาํ ทุกอยา่ งทคี วรทาํ เรียบรอ้ ยแลว้ กล็ ้มตัวลง นอนอยบู่ นตังทีอยู่ขา้ งๆ    แมจ้ ะเหนือยมาก แต่นางกย็ งั นอนหลบั ไมส่ นิทอยดู่ ี ไดย้ นิ เสียง เหลยี งเฟงเกอตะโกนเรียกนางตลอดเวลา แตเ่ มือนางตอบรับ และตืนขนึ มาดู เหลียงเฟงเกอกลับยังคงนอนหลับสนิทอยทู่ ี เดมิ ทุกครังราํ ไป จูชงิ ชิงเรมิ กงั วล ประหนึงวา่ เขาจะไม่มีวันฟน ขึนมาอกี ราวกับวา่ เรือนทงั หลังนีเหลอื นางเพยี งคนเดียวเทา่ นัน  นางเดนิ เขา้ ไปดว้ ยความหวาดกลวั แนบหลู งทอี กซ้ายของเขา เบาๆ หัวใจของเขาทีอยู่ภายในนันยังคงเตน้ อยา่ งอ่อนโยน ครัง แล้วครังเลา่ ต่อเนืองไมม่ ีหยดุ นิง ดว้ ยเหตุนีนางจงึ คอ่ ยเบาใจ  ประทบั จมุ พิตเบาหววิ ดจุ ขนนกแก่เขา    เวลายามห้า หมอไดน้ ํายามาส่ง จชู งิ ชิงพยายามปอนอย่หู ลาย ครงั กป็ อนไม่เข้า จงึ ตัดสินใจให้คนอืนๆ ออกไป นางอมยาไว้ แล้วปอนใหเ้ ขาดว้ ยริมฝปาก ยาต้มขมเสียจนนางนําตาเล็ด หลงั จากทปี อนยาเสร็จ และช่วยเชด็ คราบยาให้เหลยี งเฟงเกอจน สะอาดแล้ว จูชงิ ชงิ อดไมไ่ ด้ทีจะพูดพึมพํากบั ตัวเอง “เหลยี งเฟง เกอ ตอนนันทหี นีออกจากเซินโจว เจ้าหลอกข้าว่ากองทัพของ เจ้าเปนกองทพั ของอหี ยางโหว ตอนนันขา้ โมโหมากจริงๆ ตอน นีข้ากลบั หวังว่าเจา้ กาํ ลงั หลอกข้าอย่เู ช่นกัน ข้ารับรองวา่ จะไม่ กดั เจา้ ขอแค่เจ้าสบายดกี ็พอ”    เหลยี งเฟงเกอยงั คงไมข่ ยับ จชู ิงชิงรสู้ ึกผิดหวงั นัก เหม่อมองเห ลียงเฟงเกอตลอดทังวนั กระทังตอนกลางคืนทเี หลยี งเฟงอวีมา ผลัดเปลยี นแทนนาง นางถงึ ไดฝ้ นนอนหลบั ไปครงึ คืน เช้าวนั ถัดมาฟายงั ไม่ทนั สาง นางกถ็ ูกคนกระชากขนึ มาลองชดุ เจา้ สาว 

เดิมทีชุดเจ้าสาวชดุ นีเปนของเหลยี งเฟงอวี ไมต่ ้องพดู ถงึ เรือง ความหรหู ราวิจิตรงดงาม เพยี งแต่รูปรา่ งของทังสองมคี วามแตก ต่างอยบู่ ้าง จึงตอ้ งทําการแกไ้ ข    เหลยี งไทไ่ ทเ่ ปนคนดอื ดึงทีพูดหนึงตอ้ งไมม่ ีสอง เมอื ตดั สินใจ จะทาํ ก็ลงมอื ทนั ที ขา้ วของทคี วรจดั เตรียมกร็ ีบจดั เตรียม คนใน จวนตระกูลเหลียงถูกนางใช้งานจนหวั หมุนกันไปหมด จชู ิงชิง จึงรบั หน้าทีดูแลเหลยี งเฟงเกอเพียงผูเ้ ดียว อนั ทีจริงนอกจาก ครังนันทไี ปเซนิ โจว ตงั แต่นางเดก็ จนโตนางไมเ่ คยลําบากลาํ บน มาก่อน งานปรนนิบัติคนอืนจงึ ทาํ ไดไ้ มด่ นี ัก ยงิ ไมต่ ้องพูดถึง การปรนนิบตั บิ ุรษุ หนุ่มอยา่ งชิดเชอื งานนีทําให้นางลาํ บากใจ แล้วจริงๆ ต่อใหบ้ ุรุษผนู้ ันจะเปนเหลยี งเฟงเกอก็ตามท ี   ในเวลานีเอง เหลยี งอีควนซงึ ไปคิดบญั ชกี ับศัตรกู ก็ ลบั มาถงึ เขา ไปดเู หลยี งเฟงเกอกับจชู งิ ชงิ ก่อนเปนอันดบั แรก จากนันก็ ด่าทอเหลียงไทไ่ ทอ่ ยา่ งไมเ่ กรงใจ กระทังจชู งิ ชิงออกมาพูดวา่ นางทาํ ทกุ อยา่ งไปดว้ ยความเต็มใจของตนเอง เหลยี งอคี วนถงึ ไดถ้ อนหายใจออกมาเฮอื กใหญ่ ประกาศตอ่ หน้าทกุ คนวา่ จชู งิ ชงิ เปนสตรดี ที ีหาไดย้ ากยงิ ใครกลา้ ลบหลนู่ างหรอื ไมเ่ คารพนาง  เขาจะลงทณั ฑอ์ ย่างสาหัส    จชู ิงชิงไมม่ ีความรู้สึกยินดีทีได้รบั ความเอาใจใส่ นางจําได้เพยี ง ว่าวนั นีอากาศร้อนมาก ตอ้ งเชด็ ตวั และเปลยี นผา้ พันแผลใหเ้ หลี ยงเฟงเกอ เหลียงอคี วนเหน็ นางใจไมอ่ ยู่กับเนือกบั ตัว จึงอดที จะถามสาเหตมุ ิได้ จชู ิงชิงตอบคาํ ถามไปตามตรง เหลยี งอคี วน ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึง ปล่อยนางไปทาํ ตามใจชอบ    หญิงรบั ใชท้ ยี ังอายนุ ้อยมากคนหนึงเดนิ มากระแทกเข้ากับจชู ิง

ชิง หลังจากทลี ้มลง หญงิ รับใช้กล่าวขอโทษนางทังนําตาก่อนจะ เผ่นหนีไป แตใ่ นมือของจูชิงชงิ กลบั มกี ระดาษใบเล็กๆ เพิมขนึ มา จชู งิ ชงิ กลบั ไปถงึ ห้องแลว้ คลีออกดู นิงเงียบอยู่คร่หู นึงถงึ ได้ ขยีกระดาษจนเละแล้วโยนลงในนํา จากนันนางสังคนรับใช้ใหจ้ ดั เตรยี มขา้ วของ ตงั ใจจะเช็ดตัวและเปลียนผา้ พันแผลใหเ้ หลียง เฟงเกอ    ไมร่ ู้เพราะอะไร วันนีบา่ วรบั ใช้ชายซงึ มหี น้าทเี ชด็ ตวั ให้เหลียงเฟง เกอถงึ ซมุ่ ซ่ามนัก เรมิ จากทํากะละมังควําลงบนพนื จากนันยัง ทาํ ผ้าเชด็ ตวั ตกอกี จูชิงชงิ ยังไม่ทันพดู อะไร เขาก็คกุ เขา่ ลง วงิ วอนขออภัยโทษเสียแลว้ จชู ิงชงิ นิงมองเขาเงยี บๆ อยคู่ รู่หนึง  พดู วา่ “พวกเจ้าออกไปเถอะ ข้าทําเอง”    ทุกคนสะดงุ้ เสียยกใหญ่ ก่อนทีจะถอยออกจากห้องกันหมด ถงึ อยา่ งไรก็ใกล้จะแตง่ งานกนั แลว้ นอกจากนี หลายวนั มานีเหลยี ง เฟงเกอกน็ อนเปลอื ยทอ่ นบนอยู่บนเตียงมาตลอด จูชงิ ชิงปอน ยาปอนนําแกงดว้ ยตัวเอง ถงึ อย่างไรก็ไมต่ ่างอะไรกับสามีภรรยา แลว้     จูชิงชงิ หยบิ ผา้ ขึนมาบิดหมาด พูดกบั เหลยี งเฟงเกอว่า “วันนี บ่าวรับใชช้ ายซมุ่ ซา่ มนัก จะให้หญงิ รบั ใชแ้ ตะตอ้ งเจ้าข้าก็ทาํ ใจ ไมล่ ง มิสู้ขา้ ลงมอื ทําเอง เจ้าคดิ เห็นว่าอย่างไรบ้าง ถงึ อย่างไร พวกเราสองคนก็ถอื ไดว้ ่าเปนสามภี รรยาทยี าํ ขาขา้ งหนึงเข้าไป ในประตูเรือนหอแล้ว เจ้าคงไม่กระดากใจกระมงั ”    เหลยี งเฟงเกอยงั คงแน่นิงไมข่ ยบั อยบู่ นเตยี ง จูชิงชงิ ถอน หายใจออกมาเฮอื กหนึง เลกิ ผา้ หม่ ออกเบาๆ เริมเชด็ จากลาํ คอ เขาลงมาอยา่ งระมดั ระวงั กระทังเชด็ มาถงึ เอว นางถงึ ได้กดั ฟน

หยุดชะงัก ลังเลอยา่ งยิงวา่ จะเชด็ ต่อไปดีหรอื ไม ่   นางหยดุ คิดอยคู่ รหู่ นึง สุดทา้ ยจึงตัดสินใจเดด็ ขาด ปลดสายรัด กางเกงของเหลยี งเฟงเกอออก ดงึ กางเกงออกจากท่อนขาช้าๆ  จากนันทกุ สิงพลันผิดปกติ ทวั รา่ งของเหลยี งเฟงเกอรอ้ นผ่าว และแดงซา่ น ลมหายใจกับเสียงหวั ใจเต้นก็เริมไมเ่ ปนจงั หวะ มนั รัวเรว็ ขนึ ทุกที จชู งิ ชงิ ชะงักมือ ถลงึ จ้องเหลียงเฟงเกอไมว่ างตา  พดู เสียงเบาด้วยริมฝปากสันเทาว่า “ดูเหมือนวา่ เจา้ จะอาการไม่ ดเี ทา่ ไร เจา้ ไมต่ ้องกลวั ขา้ จะรีบเชิญทา่ นหมอมาเดยี วนี ไม่วา่ จะ เกิดอะไรขนึ ข้าก็จะอยู่ขา้ งเจา้ แน่นอน”    นางเพงิ จะหมนุ ตวั แตก่ ถ็ กู มอื ขา้ งหนึงทีเปยมด้วยกําลงั กระชาก เข้าไป นางเซลม้ ไปดา้ นหลงั เพราะไม่ทันไดร้ ะวังตัว เหลียงเฟงเก อพลกิ กายอย่างทุลกั ทุเล กดนางไวบ้ นเตยี งทังเนือตัวสันเทา  ประทับจมุ พิตดูดดมื เร่าร้อนแกน่ าง    จูชิงชิงหลบั ตาปล่อยให้นําตาไหล สะอนื จนพูดไม่ออกแม้แตค่ ํา เดียว    บทที 57 งานมงคล    เหลียงเฟงเกอกระซิบเรียกชือของจชู ิงชงิ อยู่ข้างหนู างครงั แล้ว ครงั เล่า “ชงิ ชงิ ชงิ ชิง ชงิ ชิงแสนดขี องข้า......” เขาออ่ นโยนมาก  ออ่ นโยนจนนางนึกไม่ถงึ เขาพยายามทีจะเอาอกเอาใจนางทกุ วิถีทาง ปฏิบตั ติ อ่ นางประหนึงสมบตั ลิ าํ ค่าแห่งโลกหลา้     จชู ิงชิงกลบั เพียงแค่หลับตา นําตาไหลไม่พูดไมจ่ า ในทสี ุดเหลี ยงเฟงเกอกร็ สู้ ึกผดิ ปกติ เขาลบู ใบหน้าของนางอยา่ งระมัดระวงั  

ชว่ ยเช็ดนําตาใหน้ าง “เจา้ เปนอะไรไป”    จชู ิงชิงหลบมอื ของเขา พลิกกายอยา่ งช้าๆ ซบหน้ากบั หมอน รอ้ งไหอ้ อกมาด้วยความน้อยเนือตําใจ นางไม่ไดส้ ่งเสียงรอ้ ง สนันหวันไหวโดยไมส่ นใจอะไรทงั สินเหมอื นเมือครงั อดตี แต่ สะอึกสะอนื โดยไรเ้ สียง หวั ไหล่ผอมบางสันสะเทอื นระลอกแลว้ ระลอกเล่า ประหนึงวา่ ความโศกเศรา้ และน้อยใจทังหลายลว้ นถกู นางกลํากลืนเอาไว ้   สายตาของเหลียงเฟงเกอนิงมองนางอย่างเงียบๆ ครูห่ นึง ถอน หายใจออกมาเฮอื กหนึง ขยบั ตวั นอนลงขา้ งนาง ใช้มือขา้ งทีไม่ ได้รบั บาดเจ็บลูบหลงั นางเบาๆ รอให้นางสงบอย่างเงียบๆ    ภายนอกเรมิ มีเสียงบ่าวไพร่กระซิบกระซาบ ในทสี ุดชิงเฉวยี นก็ ทนไมไ่ หวตอ้ งส่งเสียงถามออกมาวา่ “คณุ หนู ทา่ นเปนอะไร หรอื เจา้ คะ”    ในทสี ุดจชู ิงชงิ กร็ อ้ งไห้จนเหนือย แต่นางเพียงนอนนิงอยูบ่ น เตียงไม่อยากขยับ เหลยี งเฟงเกอพยุงกายลุกขึนอย่างเชอื งช้า  ใชม้ ือขา้ งทไี ม่ได้รบั บาดเจ็บสวมเสือตวั บนให้ตนอยา่ งลําบากลํา บนดว้ ยท่าทนี ่าขาํ พูดเสียงตําวา่ “นางสบายดี ขา้ ฟนแล้ว นาง แคด่ ใี จมากเกินไปเทา่ นัน”    ภายนอกเงียบไปครู่หนึง กอ่ นจะมเี สียงโหร่ ้องเบาแผว่ ออกมา ด้วยความยนิ ดี ชิงเฉวยี นพดู ดว้ ยความซาบซึงวา่ “ตอ้ งไป รายงานทา่ นแม่ทัพกับไทไ่ ท่หรอื ไม่เจ้าคะ”    “ต้องรายงานแน่นอนอยูแ่ ล้ว” เหลียงเฟงเกอกา้ วกะเผลกลง

จากเตยี ง มองดจู ูชิงชงิ ทียังคงซบอยบู่ นเตียงไม่ขยับด้วยสีหน้า ซบั ซอ้ น ใชม้ ือขา้ งหนึงหยบิ กางเกงขึนมา พดู เสียงตาํ วา่ “เจ้า ต้องชว่ ยสวมกางเกงใหข้ ้ากอ่ นสิ”    จชู งิ ชงิ เพยี งแตห่ ันหลงั ให้เขาโดยไมใ่ ส่ใจแมส้ ักนิด    เหลยี งเฟงเกอถอนหายใจออกมาเฮอื กหนึง ก้มศีรษะลงใชฟ้ น ผูกสายรัดกางเกงส่งๆ ก่อนทีจะนังลงข้างเตียงอกี ครัง พดู ดว้ ย เสียงออ่ นโยนวา่ “ข้ารูว้ ่าเจา้ ตกใจมาก และรูว้ า่ เจ้าน้อยใจเพยี ง ใด แตข่ ้าจะไมใ่ ห้เจ้าน้อยใจเปล่าๆ เจ้าเปนคนพดู เองว่า ขอ เพยี งขา้ ฟนขึนมา เจา้ ก็จะไมโ่ มโหข้าไม่งอนข้าอกี เจ้าคงไม่ได้ จะกลับคําทันทีหรอกนะ”    จชู ิงชงิ ไม่สนใจเขา เขาได้แต่พดู ต่อไปอยา่ งใจเยน็ วา่ “หรอื อนั ที จรงิ เจ้าไม่ได้อยากแตง่ งานกับขา้ หรอื อนั ทีจรงิ เจ้าไมป่ รารถนา ให้ขา้ ตนื ขึนมาตลอดไป?”    จูชงิ ชิงลกุ พรวดขนึ อย่างฉับพลัน ถลึงดวงตาทีบวมแดงจากการ ร้องไห้ด้วยสายตาดุดนั จบั จ้องเขา้ ไปในดวงตาของเขาโดยไม่ พูดไมจ่ า    ไมร่ ู้ว่าเพราะอะไร เหลียงเฟงเกอถงึ ได้รสู้ ึกกระดากใจและสินทา่   เขาเบอื นสายตาออก โอบกอดจูชิงชงิ ไว้ “ขา้ ผิดเอง ข้าไมค่ วร พูดเรืองนีกับเจา้ ”    “เจา้ ฟนตังแต่เมือไหร่ เมอื ครขู่ า้ ตกใจหมด ไม่รู้เพราะอะไร  จิตใจของข้าถึงไดอ้ อ่ นแอขนึ มาทันที นึกแต่อยากจะร้องไห้ และ ไม่อยากทีจะสนใจเจา้ ” จูชิงชิงหลุบตาลง พิงลงบนไหลเ่ ขา

เงียบๆ    เหลยี งเฟงเกอถอนหายใจออกมาอย่างโลง่ อก พดู ดว้ ยรอยยิม ว่า “หากข้าพูดวา่ ข้าได้ยินคาํ บ่นของเจา้ มาตลอด เพียงแต่ข้าไม่ สามารถขยับตัวหรอื ลมื ตาได้ เจ้าจะเชอื หรือไม่” รอยยิมบน ใบหน้าของเขากว้างขึนทกุ ที “ขา้ ได้ยินเจา้ พดู ว่า เจา้ คาดหวงั ว่า ข้าแค่หลอกเจ้า ขอแคข่ ้ากลับมาแขง็ แรงดีกพ็ อ ใช่แบบนีหรือไม่ ”    จูชงิ ชิงเหลือบมองเขาเงยี บๆ ครหู่ นึง สภาพของนางดูทรุดโทรม ไมส่ ดใส นางถอนหายใจเบาแผว่ จนแทบไม่ไดย้ ินคราหนึง พดู เสียงเบาวา่ “ใช่ ไม่มีอะไรจะสําคญั กวา่ การทรี า่ งกายของเจ้าจะ กลับมาแข็งแรงในเรว็ วนั หลอกขา้ แคแ่ คค่ รังสองครงั จะเปน อะไรไปเล่า”    เหลียงเฟงเกอทีความรูส้ ึกไวหนั ไปมองนางในทนั ที ยืนมอื เชย คางของนางขนึ ถามเสียงเบาว่า “เจ้าไมด่ ใี จหรอื ”    จูชงิ ชงิ ยมิ ให้เขา ออกแรงตบเขาสองที พดู ขนึ อยา่ งยนิ ดีว่า “จะ เปนไปได้อยา่ งไร! ข้าแคเ่ หนือยเกินไปเท่านัน!” นางตบผดิ ท ี ไปตบเข้าตรงไหล่ทีไดร้ ับบาดเจบ็ ของเหลียงเฟงเกอเขา้ พอดี เห ลียงเฟงเกอเจบ็ จนกัดฟน นางจึงรีบชว่ ยเปาลมใส่บาดแผลของ เขา ยอมรบั ความผิดเสียงออ่ น “ข้าไม่ดีเอง”    เมือเหลียงเฟงเกอค่อยยงั ชวั แล้ว เขาก็ออดอ้อนใหน้ างชว่ ยพยงุ เขานอนลงบนเตยี ง “วันแต่งงานของพวกเรากําหนดไวว้ นั ไหน หรอื ”   

จูชงิ ชิงหลุบตาพดู วา่ “ขา้ ไม่ไดถ้ าม แต่น่าจะวนั สองวันนี”    เหลียงเฟงเกอประเมินสีหน้าของนางโดยละเอยี ด “ข้าดใี จมากที เจา้ ยอมแต่งงานกับข้า แต่ทา่ นแม่ข้าทาํ ไม่ถูก ชิงชิง เจ้าตอ้ งรวู้ า่ หากข้าไม่รอดขึนมาจริงๆ ขา้ ยอ่ มไมป่ รารถนาทีจะให้เจ้าเฝาปาย วญิ ญาณไปตลอดชวี ติ ”    “อืม” จชู งิ ชงิ คลมุ ผ้าหม่ ให้เขาด้วยทา่ ทีเหม่อลอย เบา้ ตาเรมิ แดงกํา    “ถ้ามีครังหน้าอีก ไมว่ า่ ใครจะบงั คับเจ้า เจ้าก็อย่าตอบตกลง ข้า ไมโ่ ทษเจา้ หรอก” เหลยี งเฟงเกอกมุ มอื ของจูชงิ ชิงไว้ มอื ของ นางเยน็ เชียบผิดปกติ เขาทาบมอื ของนางลงตรงกลางอกอย่าง ทะนุถนอม พดู เสียงเบาวา่ “ข้าจะแตง่ เจ้า แต่ขา้ ไมต่ ้องการให้ เจ้าต้องน้อยเนือตาํ ใจ ขา้ จะแตง่ เจ้าเข้าประตบู า้ นอยา่ งสงา่ งาม สมเกียรติ ให้ทุกคนใต้หล้าไดร้ วู้ า่ จูชงิ ชงิ เปนสมบัตใิ นดวงใจของ เหลยี งเฟงเกอ เพราะฉะนันการแตง่ งานครังนียตุ เิ พยี งเท่านี”    จชู งิ ชิงเงยหน้าขึนมองเขาด้วยสายตาทีไมก่ ล้าทจี ะเชอื “แต.่ ..แต่ วา่ ...มคี นมากมายทีรูเ้ รืองแล้ว” ตอ่ ให้ส่งเทยี บเชญิ ไปให้เหลา่ ตระกูลใหญ่ไม่ทัน แต่ทกุ คนทีมหี น้ามีตาในอาํ เภอซิงหยางลว้ นรู้ กันหมดแลว้ จ่ๆู กม็ าบอกวา่ ไมแ่ ตง่ มิเทา่ กบั เปนการเลน่ ตลก ครงั ใหญ่หรอกหรือ”    เหลียงเฟงเกอหัวเราะเสียงเบา “ข้าไมไ่ ดห้ มายถงึ วา่ จะไม่ แตง่ งานแลว้ แค่เลอื นออกไปก่อน เจา้ ดสู ิ ตอนนีเปนเดอื นแปด  ถา้ อย่างนันพวกเราก็แต่งงานกันเดือนสิบสองเปนอย่างไร  ภรรยาของขา้ จะสวมชดุ เจ้าสาวของคนอนื ออกเรือนไดอ้ ย่างไร

กัน แลว้ ยงั มเี ครืองแตง่ งานของเจา้ บ้านใหม่ของพวกเรา แขกที จะเชญิ ทุกอย่างเริมต้นกนั ใหม่หมด ขา้ จะไม่ใหเ้ จา้ ต้องน้อยเนือ ตําใจแม้สักเศษเสียว เจ้าเขา้ ใจหรอื ไม”่     เดอื นสิบสองหรอื เช่นนันก็ดี เมอื เกดิ เหตกุ ารณห์ กั เหครังนี  สัญญาสามปคงเปนไปไมไ่ ดแ้ ล้ว แตอ่ ย่างน้อยเขากย็ งั ยอม อดทนรออีกสามสีเดือน จูชงิ ชิงยมิ น้อยๆ “ไดส้ ิ”    เหลยี งเฟงเกอสัมผสั พวงแก้มของนางอย่างระมดั ระวงั นางผอม ลงไปมาก คางสองชนั หายไปแล้ว รา่ งกายของนางประหนึงปน ขึนจากนํา ยามอว้ นก็อ้วนเรว็ ยามผอมก็ผอมเรว็ แตไ่ ม่เปนไร  เขาจะคอ่ ยๆ เลียงนางใหอ้ ้วนขนึ มาเอง มุมปากของเหลยี งเฟง เกอยกขึนเปนรอยยมิ รา้ ย “ทสี ําคญั คอื ขา้ ต้องรกั ษาบาดแผล  จะใหเ้ จา้ เขา้ เรอื นหอทงั อย่างนีไดอ้ ยา่ งไร”    จชู งิ ชงิ ส่งค้อนวงใหญใ่ ห้เขา “เจ้าคนหน้าไมอ่ าย”    “เอ๋ เจา้ ทังลบู ทังดรู ่างกายขา้ หรือเจา้ คดิ จะไม่รับผดิ ชอบข้า” เห ลียงเฟงเกอถอนหายใจออกมายาวเหยยี ด ในทสี ุดกด็ ูเปนปกติ ขึนมาบา้ งแลว้ มฉิ ะนันจชู ิงชงิ เมอื ครนู่ ี ทาํ ใหเ้ ขารสู้ ึกไมส่ บายใจ เหลอื เกิน    “แม่ทพั กับไทไ่ ทม่ าแล้วเจา้ ค่ะ” ชิงเฉวยี นร้องบอกอยู่ดา้ นนอก  จชู งิ ชงิ รีบชกั มือออกจากมอื ของเหลยี งเฟงเกอ ลูบเส้นผมจัด เสือผา้ ขยบั ไปยนื อยู่ดา้ นขา้ งอยา่ งเงียบๆ    ในทีสุดเหลยี งเฟงเกอกฟ็ นเสียที งานมงคลรบี ร้อนก็ยุตเิ พยี ง เทา่ นี ดอกแดงและโคมแดงทีแขวนไปทวั จวนตระกลู เหลยี งถูก

ปลดออก เทียบเชญิ กลับถูกส่งออกจากอาํ เภอซงิ หยางไปยัง ตระกูลใหญท่ ุกสารทิศใบแลว้ ใบเล่า เพือประกาศข่าวตระกลู เหลี ยงจะแต่งสะใภ้อย่างยิงใหญใ่ นเดือนสิบสองนี    การซ่มุ โจมตีเมอื ครงั กอ่ นกถ็ กู เปดโปงออกมาในทีสุด เหลียง เฟงเกอทีรา่ งกายเพงิ ฟนฟูร่วมมอื กบั ตระกูลซนุ ทมี ฐี านอยู่ทาง ตะวันออก นําพากองกาํ ลงั ไปบกุ ตีบตุ รชายคนทีสีของอีหยาง โหว ทังยงั ยดึ เมอื งสามเมอื งอันรวมถึงจือโจวซึงอยใู่ ตก้ าร ปกครองของอีหยางโหวไดใ้ นคราวเดียว หลงั จบศึกตระกูลเหลี ยงกบั ตระกลู ซุนแบ่งผลประโยชน์กนั ตามอัตราส่วนกองกําลงั ที ส่งเขา้ รว่ มรบ ตระกูลซุนไดร้ บั แบ่งเมืองไปเมอื งหนึง จือโจวที แสนสําคญั ตกเปนของตระกูลเหลียงสมดังปรารถนา ส่วนน้อง ชายสองคนของเหลียงเฟงเกอก็สร้างผลงานใหญ่หลวงแมอ้ ายุ ยงั เยาว์ ทงั ผู้นําและบุตรแหง่ ตระกูลเหลยี งจึงยิงมชี ือเสียงเกรยี ง ไกรกวา่ เดมิ     จูชิงชิงเฝาอยหู่ น้าเตาด้วยหัวใจสงบดงั นํานิง นางคอ่ ยๆ ใส่ส่วน ผสมแตล่ ะอยา่ งลงในหมอ้ นําแกงตามลาํ ดับ ปรุงเครืองบะหมที ี ร้านบะหมตี อ้ งใชอ้ ย่างพถิ พี ิถนั กจิ การของร้านบะหมดี ีขนึ ทุกท ี ทําใหเ้ หลียงเฟงอวีอดไมไ่ ดท้ จี ะเริมคิดเรอื งเปดหอสุรานางถงึ กบั วิงวอนจูชิงชงิ อย่หู ลายครงั แต่ไม่วา่ อยา่ งไรจชู งิ ชงิ ก็ไมย่ อม ตกลง    ด้วยเหตุนีเหลียงไท่ไทจ่ ึงไดเ้ รียกเหลียงเฟงอวไี ปดวุ ่ายกใหญ ่ แต่ใจความหลักทนี างพูดก็มีเพยี งเหลียงเฟงอวีไมร่ คู้ วาม รทู้ งั รู้ วา่ ปลายปจะมีงานมงคลในบ้าน ไมช่ ว่ ยจชู งิ ชงิ เตรียมเครือง แต่งงานก็ช่างเถอะ กลบั จะหาเรอื งยงุ่ ยากมาใหจ้ ูชิงชิงอีก เหลี ยงเฟงอวียอมสงบในทีสุด ส่วนจูชิงชิงยังคงนิงสงบดงั เชน่ เคย 

  นางแบง่ เวลาในแต่ละวนั ออกเปนหลายส่วน หนึงคอื กจิ การรา้ น บะหมี สองคือธรุ กจิ ครอบครวั ทเี มอื งซินเฉิง สามคือเรยี นร้วู ิธี การดแู ลครัวเรอื นจากเหลยี งไท่ไท่ สีจึงปกเยบ็ ชดุ เจ้าสาวและ เครอื งแตง่ งานอยา่ งเชืองช้า ฝมือการปกเยบ็ ของนางแค่พอจะ เรียกไดว้ ่าผา่ นเกณฑ์ แตน่ างปกไดช้ ้ามาก ทกุ คนต่างก็รอ้ นรน แทนนาง สุดทา้ ยเหลียงไทไ่ ทก่ ไ็ ด้แต่จัดสรรช่างปกสิบกว่าคนที มฝี มอื สูงส่งมาช่วยทํางานปกเยบ็ แทนนาง นางเองกไ็ มร่ ูส้ ึก ละอาย ยงั คงสงบนิงไมร่ ู้สึกรู้สา    เดิมทเี รอื งนีกโ็ ทษอะไรนางไม่ได้อย่แู ล้ว คราแรกสัญญากันไวว้ ่า แตง่ ในอกี สามปให้หลัง จๆู่ กเ็ ปลยี นแผนกะทันหนั ตอ่ ให้เทวดา กเ็ ตรยี มการไม่ทนั แน่ แทนทีจะเสียเวลากับเรืองเหลา่ นี มสิ ู้เรยี น รู้วธิ ปี กครองบ้านเรอื นให้ดี จชู ิงชิงมคี วามรูส้ ึกนิงสงบลงอยา่ ง ฉับพลัน นางไม่รีบร้อน และไม่ขีขลาดอกี ตอ่ ไป นางทาํ ทุกอยา่ ง ไปตามความคิดของตนด้วยความมนั ใจ หากทําได้ดี ยามได้ รับคาํ ชมนางเพยี งยมิ รบั จางๆ หากทาํ ไดแ้ ย่ กเ็ ริมตน้ ทําใหม ่ และไมท่ าํ ผิดซําสองอกี     นางยา่ งเทา้ ไปขา้ งหน้าทลี ะกา้ ว ไมเ่ ยอ่ หยงิ ไมต่ ําตอ้ ย เพยี งแค่ ทําเรืองทนี างคิดวา่ ควรทาํ ให้ดีทสี ุด ปฏบิ ัตติ อ่ คนและเหตุการณ์ รอบกายดว้ ยความจรงิ ใจ เพยี งไม่นาน อากัปกิริยาทีคนรอบ ดา้ นแสดงตอ่ นางก็เปลยี นไป เหลยี งเฟงอวียังคงสนิทสนมกับ นางเหมือนเช่นเคย แต่ใหค้ วามเคารพกบั ความคิดเห็นของนาง มากขนึ เหลียงไท่ไทน่ ่าจะยังไม่ค่อยชมชอบนางเหมอื นเชน่ เคย  แตเ่ หมือนจะทาํ ใจยอมรับได้แล้ว เพราะการตัดสินใจของนาง เมอื ครงั เหลียงเฟงเกอบาดเจบ็ สาหสั คนในสกลุ เหลยี งและผูใ้ ต้ บัญชาล้วนชมเชยนางไมข่ าดปาก โดยเฉพาะเหลียงอีควนทยี ิง

ใจกว้างและออ่ นโยนต่อนางมากกว่าเดมิ ดังนันแลว้ เหลียงไทไ่ ท่ ยังจะจู้จีจุกจิกไดอ้ ย่างไร หนึงคอื ไม่มีสิทธจิ จู้ ี สองคอื หากยงั จจี ู้ กับจชู งิ ชิงต่อไปมิเท่ากับว่าไม่รู้คณุ คน ไร้ศีลธรรม และจิตใจคบั แคบหรอื     ทสี ําคญั จูชิงชิงก็ไมเ่ หมอื นเดิมแล้ว ภายในระยะเวลาสันๆ เพียง ไมก่ ีเดอื น นางเหมือนกลายเปนคนใหม่ สามารถพสิ ูจนใ์ ห้คน รอบขา้ งประจักษว์ า่ นางมคี วามสามารถและความกล้าหาญมาก พอทจี ะรบั ตําแหน่งสะใภค้ นโตของตระกูลเหลียง จูชงิ ชิงไม่ใช่ เดก็ สาวทรี จู้ ักแต่กินกบั เลน่ ซนคนนันอกี ตอ่ ไป นางมคี วามมันใจ ในตนเอง มีสิทธิมเี สียงในสกุลจู ยามอยใู่ นร้านบะหมีนางพดู หนึงไมม่ สี อง ในจวนตระกลู เหลียงไมม่ ีใครทจี ะกลา้ ลบหลลู่ ่วง เกนิ นาง ต่อใหเ้ ปนเหลา่ อนุภรรยาของเหลยี งอีควน ยามเมือพบ นางยังตอ้ งเปนฝายทกั ทายนางด้วยความนอบน้อมว่าคณุ หนูจ ู   เหลยี งไท่ไท่ถอนหายใจคดิ ว่า คงต้องเปนเชน่ นีเท่านัน นีคงเปน ชะตากรรมกระมัง บตุ รชายชอบเสียจนทิงได้กระทังชีวติ แล้วจะ ทาํ อย่างไรได้เล่า    เพียงพรบิ ตา ก็ย่างเขา้ สู่ฤดูหนาวแลว้     บทที 58 แต่งงานสานสัมพันธ ์   สําหรบั จชู งิ ชงิ แลว้ ปนีนับเปนปทมี เี รอื งราวเกดิ ขึนมากมาย  ขณะทตี ระกูลเหลียงเองกเ็ กิดเรอื งขึนมากมายเช่นกัน ในตอนที หมิ ะแรกของปนีตกลงมา ฝาบาทแห่งเมืองหลวงทมี เี พยี งฐานะ สูงศักดแิ ต่ไร้อํานาจพระองคน์ ัน ทรงแตง่ ตังตาํ แหน่งอู่ติงโหว* แก่เหลยี งอีควน เหลียงไทไ่ ท่ไดร้ ับแตง่ ตงั เปนฮหู ยิน**อยา่ งเปน

ทางการ ส่วนเหลียงเฟงเกอนันไดร้ ับแต่งตงั เปนแม่ทพั ผ้ทู มี ี ความเดด็ ขาด    ผู้ทอี ญั เชญิ ราชโองการมาส่งมอบคอื คณุ ชายเฉินหรือเฉินซา่ ว เสียนนันเอง เขาไม่เพียงแตเ่ ปนทายาทผสู้ ืบทอดตระกลู ใหญ่ใน เมืองหลวง แต่ยงั เปนขนุ นางคนสนิทข้างกายฝาบาท และเปน วา่ ทลี กู เขยของตระกลู เหลยี ง แน่นอนวา่ ตระกูลเหลียงยอ่ มตอ้ ง จดั เตรยี มงานเลยี งยงิ ใหญเ่ พอื ตอ้ นรับเขา หลงั จากทีกนิ หมูเหด็ เปดไกจ่ นเบือแล้ว กม็ คี นนึกถึงอาหารฝมือจูชิงชงิ ขนึ มา จูชงิ ชิง จงึ ลงมือทําอาหารบ้านๆ ให้พวกเขาได้ทาน รสชาติอาหารฝมือ นางอรอ่ ยจนเฉินซา่ วเสียนอดทจี ะออกปากชมไม่ได้ เมอื ได้ ทราบวา่ นางกบั เหลียงเฟงอวรี ่วมกันเปดร้านบะหมอี ยู่ เชน่ นันจงึ พาผ้ตู ดิ ตามทงั หมดไปลองชิม ทังฝากมว้ นคําชมไวว้ ่า “บะหมี อันดบั หนึงในใต้หล้า”    เหลียงเฟงอวไี ด้เห็นความองอาจของคู่หมนั ดว้ ยตาของตัวเอง เสียที นางจงึ รสู้ ึกพงึ พอใจนักหนา แต่ปากกลับพูดเหยียดหยาม ว่า “เขาใหญม่ าจากไหนกนั เชยี ว เขาบอกวา่ หนึงในใต้หล้ากค็ ือ หนึงในใตห้ ลา้ งันหรือ ทําแบบนีคดิ จะยัวใหร้ ้านบะหมอี ืนๆ โกรธ แคน้ ร้านเราหรอื อยา่ งไร”    จูชงิ ชิงยิมน้อยๆ ยนื มว้ นคาํ ชมให้นาง “ถา้ อย่างนันเจ้าไปขอให้ เขาแก้เปนอนั ดับสองในใตห้ ล้าสิ”    เหลยี งเฟงอวีจงใจร้องขนึ เสียงดัง “เหตุใดขา้ ต้องไปด้วยล่ะ ข้า เปนแค่หุ้นส่วนแทๆ้ ทา่ นตา่ งหากทเี ปนเจา้ ของร้าน”    จชู งิ ชิงถามนางว่า “หนุ้ ส่วนไม่จาํ เปนต้องทํางานหรืออย่างไร 

หากร้านบะหมีของพวกเราโชคร้ายตอ้ งปดกิจการขึนมา ข้ากไ็ ม่ สูญเสียอะไร แต่เจา้ ต่างหากทตี ้องเสียทังแรงเสียทังเงิน เอาละ่   เรอื งนีเปนหน้าทีของเจา้ อย่าพดู อะไรอกี เลย”    เหลียงเฟงอวีส่งเสียงร้องทดั ท้านขึนดังลนั แต่จูชงิ ชิงกลับเดนิ จากไปไกลโดยไม่เหลยี วแล    หมิ ะยงั ไม่หยุดตก เฉินซ่าวเสียนเดนิ มากับเด็กรับใช้คนหนึง เขา สวมเสือคลมุ กันหนาว ในมอื ถอื แจกันใบหนึงไว้ ดอกเหมยสี เหลืองกงิ หนึงถกู ปกอยใู่ นแจกนั เมือเหน็ จูชิงชงิ เดนิ เขา้ มาเขา จึงหยุดทักทายนาง “คุณหนูสามจู”    จูชงิ ชงิ ค้อมกายลงเลก็ น้อย กล่าวทกั ทายวา่ “คณุ ชายเฉิน”    เฉินซา่ วเสียนสังเด็กรับใช้ใหย้ ืนแจกนั ดอกเหมยออกมา “ รบกวนทา่ นนําสิงนีไปส่งมอบให้เฟงอวีดว้ ย”    จชู งิ ชิงใหช้ งิ เฉวียนรบั แจกนั เตรียมทจี ะบอกลา แต่เฉินซา่ วเสีย นกลบั รังนางไว้ “ไม่พบกนั ครงึ ป ไฉนคุณหนูสามจจู งึ เหมอื น เปลยี นไปเปนคนละคน”    จชู งิ ชงิ ไมเ่ ขา้ ใจ เบิกตาโตถามเขาว่า “เปลยี นไปหรือเจ้าคะ”    ดวงตาของนางทังกลมทงั โตดงั นัยน์ตาแมว ลกู ตาทแี บ่งเปนสี ขาวดาํ ชัดเจนส่องประกายของหิมะ ผิวเนียนละเอียดดงั เครอื ง เคลือบเปนสีชมพเู ปลง่ ปลังดูสุขภาพดี เพยี งแตค่ างสองชัน อวบๆ ไม่มีอยอู่ กี ตอ่ ไป เฉินซ่าวเสียนลอบชมอยใู่ นใจ เขากรอก ตาคราหนึงแล้วพูดวา่ “ท่านไม่มีความสุข แต่ครงึ ปก่อนทา่ นมี

ความสุข”    จูชงิ ชงิ ยิม “ทา่ นดูผดิ แลว้ เจ้าค่ะ ข้าไมไ่ ดไ้ ม่มีความสุข” ใน สายตาของทกุ คน เปนเรืองเหลือเชือทีสตรีกําพรา้ เยยี งนางจะ ได้รับความรักมนั จากแมท่ พั เสียวเหลยี งผู้หนุ่มแน่นหล่อเหลามี ฝมือแกร่งกล้า ทังถกู ทะนุถนอมดงั สมบัติลาํ คา่ เขาพยายาม สรรหาทุกสิงทีดีทสี ุดมาใหน้ าง เพือนางแล้วกระทังชวี ิตของตัว เองยงั ทิงได้ แลว้ ยังจะมีอะไรทไี มน่ ่าพอใจอีก การแต่งงานกาํ ลัง จะมาถึง ทุกอยา่ งดําเนินไปอย่างราบรนื นางตอ้ งมีความสุขถึง จะถกู     เฉินซา่ วเสียนยิมน้อยๆ ไมไ่ ด้โต้แย้งนางแต่อยา่ งใด เพียงแค่ชี ไปยงั กลางอกของตนและกล่าววา่ “มนุษย์เท่านันทีจะสรรหา เรอื งราวมาก่อกวนจิตใจตน เกียวกับเรอื งของทา่ นแล้ว ขา้ น้อย เคยไดย้ นิ มามาก ท่านต้องเขา้ ใจวา่ ทกุ คนใต้หล้านีลว้ นเห็นคน อืนดีกว่าตนมไิ ด้ ต้องกระโดดออกมาก่อกวนให้วุ่นวายถงึ จะ พอใจ ทา่ นดแู ลตัวเองดว้ ย” พูดจบ เขาเดนิ จากไปทังรอยยมิ     เดิมทีใตห้ ลา้ หาไดม้ คี วามวุ่นวาย มนุษย์เท่านันทีจะสรรหาเรอื ง ราวมาก่อกวนจิตใจตน นางเองกค็ าดหวงั วา่ นางเพียงแค่คดิ มาก ไปเอง แต่นางก็เปนเพียงคนตวั เลก็ ๆ คนหนึง จชู งิ ชงิ ยมิ ระทม  สังให้ชิงเฉวยี นนําแจกันและกงิ ดอกเหมยไปใหเ้ หลยี งเฟงอว ี ส่วนนางกางร่มกระดาษนํามัน กา้ วเท้าไปตามทางเส้นเลก็ ๆ มงุ่ หน้าไปยังห้องครวั     แมน้ างจะยังมไิ ดแ้ ต่งเขา้ บ้าน แต่งานครัวตระกูลเหลียงก็ตกอยู่ ในความรับผดิ ชอบของนางแลว้ ไมม่ ใี ครกล้าขดั ขืนนาง ตอ่ ให้ เปนพ่อครัวหลักทที ํางานอย่ทู นี ีมานานหลายป ยามเผชญิ กบั

นางยงั วา่ งา่ ยเชอื ฟงดังกระตา่ ยน้อย คณุ หนูซา้ ยทคี ุณหนูขวาท ี คาดหวงั เพยี งนางจะสามารถเจยี ดเวลาว่างมาชีแนะเขา จชู งิ ชิง จัดเตรียมอาหารเยน็ เรียบรอ้ ยแลว้ ปฏเิ สธคาํ พดู ของหญงิ รบั ใช้ ชราทีจะไปส่ง นางเดินกางร่มเพยี งลาํ พงั เดินกลบั ไปท่ามกลาง สายลมและหิมะ เมือคิดถงึ วา่ เหลียงเฟงอวีอาจไปพบเฉินซา่ ว เสียน นางก็จงใจเดินใหช้ ้าลง แตต่ อนทเี ดินมาจนสุดทางเดิน นัน กลบั ไดพ้ บเหลยี งเฟงเกอ    เหลียงเฟงเกอรอนางอยู่ทีนีได้พกั ใหญแ่ ล้ว หมิ ะเนียนละเอียด ปกคลุมเปนชันบางๆ อยบู่ นไหลแ่ ละหมวกของเขา เขากลบั ไม่รู้ สึกหนาว เพยี งแต่ยืนอยทู่ นี ันและยิมใหจ้ ชู ิงชงิ นัยน์ตาหงส์ เรียวยาวเชิดปลายส่องประกายพราวระยบั ด้วยความยินด ี ประหนึงวา่ การได้เหน็ นางเปนเรอื งอศั จรรย์ใจเหลือแสน    จชู ิงชงิ เพียงมองเขาแวบหนึงก็เบอื นสายตาออก เบยี งรม่ ไปบัง อยู่เหนือศีรษะเขา ชะโงกปลายเทา้ ขึนปดเศษหมิ ะทอี ยูบ่ นหมวก และไหล่ของเขาออกด้วยความบรรจง พลางตําหนิว่า “เจ้าโงห่ รอื อย่างไร ถงึ ไดไ้ ม่รจู้ กั หาทีหลบลมหลบหมิ ะเสียบ้าง”    “มฉิ ะนันเจ้าจะเห็นความจริงใจของข้าไดอ้ ยา่ งไรละ่ ” เหลียงเฟง เกอรบั ร่มมาถอื อยา่ งเปนธรรมชาติ ก่อนทีจะจงู มอื นางเดินไป ขา้ งหน้าดว้ ยกนั ร่มคนั ไม่ใหญม่ าก ไมอ่ าจกําบังทังสองคนได้ มดิ ชิด ดว้ ยเหตนุ ีหมิ ะจึงยงั คงตกลงบนร่างกายของเขาดังเดิม  ส่วนจูชิงชิงถูกเขาโอบไว้อย่างแน่นหนา    หิมะระลอกหนึงทคี ล้ายดังเมลด็ ตน้ หลิวถกู สายลมพัดพามา มัน ติดอยบู่ นขนตาของเหลียงเฟงเกอพอดี ทําใหเ้ ขาดนู ่าขาํ และดู คลา้ ยเด็กซุกซนคนหนึง จชู ิงชงิ เหม่อลอยเลก็ น้อย กอ่ นทจี ะยืน

มือออกไปชว่ ยเช็ดหมิ ะให้เขา ปลายนิวเย็นๆ หยุดอยบู่ นใบหน้า ของเขา เขาจึงถามเสียงเบาวา่ “มเี รืองอะไรหรอื ” เหลยี งเฟงเก อกุมนิวของนางไว้ด้วยความอาลยั อาวรณ์ แนบใบหน้าเข้ากับมือ ของนางแลว้ พดู เสียงเบาวา่ “ขา้ คิดถงึ เจา้ ”    จูชงิ ชงิ พน่ ลมหายใจทเี ปนไอสีขาวออกมาเฮอื กหนึง “อีกไม่ นานกจ็ ะแต่งงานแลว้ ไม่ใช่หรือ”    เหลียงเฟงเกอมองนางตาไมก่ ะพริบ “เมอื ครู่ข้าไปทบี ้านใหม่มา ”    “อ้อ เปนอยา่ งไรบา้ ง” จชู ิงชิงถามไปตามคําพดู เขา    เหลียงเฟงเกอยมิ อยา่ งฝนใจเตม็ ทน “แน่นอนว่าตอ้ งดีมากอยู่ แลว้ เจ้าก็รู้ ครอบครัวเราเพงิ ได้จดั งานมงคลเปนครังแรก นิสัย ทา่ นแมข่ ้ายังเปนเสียแบบนัน จะยอมให้มีขอ้ ผิดพลาดแมส้ ัก น้อยนิดได้อยา่ งไร”    “เจ้าพดู ถกู ทา่ นปาเปนคนทาํ งานละเอียดลออมาแตไ่ หนแต่ ไหน” จูชงิ ชิงชกั มอื ออกจากนิวของเขา ขยับกา้ นร่มให้ตงั ตรง  ไม่ตอ้ งการใหร้ ่มเอนมาทางนางมากเกนิ ไป    เหลียงเฟงเกอเอยี งร่มไปทางนางอกี คราดว้ ยความดือดึง ย่นควิ เลก็ น้อย “เจ้าผอมไปมาก นับแตค่ รังทขี า้ ไดร้ ับบาดเจบ็ เจ้าก็ ผอมลงเรือยมาแล้วไม่อ้วนขึนอีกเลย อาหารไม่ถูกปากหรอื หรอื เจ้ามีเรอื งกลดั กลุม้ อยู่ในใจ”    จชู ิงชงิ ลบู แก้มของตัวเองเบาๆ พดู ด้วยรอยยิมวา่ “ไมใ่ ช่ทงั นัน 

ขา้ เพียงแค่โตขึนและสูงขนึ ”    เหลียงเฟงเกอรสู้ ึกทําอะไรไมถ่ กู ขนึ มา หลบุ ตาลงพดู ออดอ้อน ว่า “เจ้าไมเ่ คยไปทีบ้านใหม่เลยสักครัง และไม่เคยเปนฝายมาหา ข้าเอง มแี ตข่ ้าทีมาหาเจ้าทกุ ครงั ”    จูชิงชิงยมิ ออกมาโดยไมร่ ู้ตัว “ตอ่ ให้ข้าหน้าด้านเพียงใด กไ็ ม่ กล้าพอทจี ะไปถามไถ่เรืองการตกแต่งบ้านใหมห่ รอกนะ”    “ส่วนทีไมไ่ ดไ้ ปหาเจ้า เปนการใส่ความขา้ ชัดๆ เจ้าต่างหากทไี ม่ ให้โอกาสขา้ ไมใ่ ช่ข้าไม่อยากไปพบเจ้า เจ้าดูสิ เดิมทขี ้าตังใจว่า คนื นีจะยกนําแกงไปส่งใหเ้ จ้า แตต่ อนนีเจ้ามารอขา้ อยทู่ นี ีแลว้   คืนนีข้ายงั จะกล้าไปพบเจา้ ไดอ้ ย่างไรกนั ”    นางพดู ได้มีหลักการมเี หตผุ ล แตเ่ ขาก็รสู้ ึกไดถ้ ึงความผดิ ปกติ อยู่ดี เหลยี งเฟงเกอยิมไมอ่ อกอีกต่อไป “ถา้ เจ้าไมพ่ อใจขา้ ตรง ไหน เจา้ บอกข้าตรงๆ ก็ได้ แต่อยา่ ทาํ แบบนี...” ราวกับว่ามเี ยือ โปรง่ ใสเบาบางชนั หนึงคันกลางระหว่างพวกเขา ทงั สองต่างมอง เห็นกนั และกนั สามารถโอบกอด แตก่ ลบั ไมอ่ าจทะลผุ ่านเยือชัน นัน    จชู งิ ชิงพดู ออ่ นโยนวา่ “ขา้ ไม่ได้รู้สึกไม่พอใจตรงไหน เจ้าคดิ วา่ มตี รงไหนไมด่ ีเลา่ ”    เหลียงเฟงเกอพูดไม่ออก นานทีเดียวกว่าทีจะพูดเสียงตําว่า “ หลายวันมานีข้ากังวลมาตลอดวา่ เจ้าจะไมช่ อบข้าขึนมากะทันหนั   ไมอ่ ยากแตง่ งานกับข้าแล้ว”   

จชู ิงชงิ ส่ายหน้าหนักแน่น “ไมม่ ีเรอื งแบบนัน เจา้ คิดมากเกินไป แลว้ ”    เหลยี งเฟงเกอตอ้ งการให้นางรับประกัน “เจา้ รบั รองไดห้ รือ”    จชู ิงชิงหัวเราะคราหนึง ประคองใบหน้าของเขาทเี ยน็ เยียบเพราะ สภาพอากาศขึน พูดอยา่ งจริงจงั วา่ “ข้ารบั รอง ขา้ ชอบเหลียง เฟงเกอ ชอบจากใจจริง”    เหลียงเฟงเกอยมิ อยา่ งพอใจดังเด็กน้อย “ขา้ มขี องจะให้เจ้า เจา้ มาดูเร็วเข้า”    จชู งิ ชิงรวู้ า่ คงเปนสมบัตหิ ายากทเี ขาสรรหามาจากทกุ สารทศิ เหมอื นเชน่ เคย แต่นางไมม่ ีความสนใจต่อสิงของเหลา่ นีจรงิ ๆ  เช่นนันจงึ พูดวา่ “หากทา่ นพอ่ ขา้ ไดเ้ หน็ พิธแี ต่งงานของพวกเรา  จะดีแคไ่ หนกัน”    แสงสะท้อนจากหิมะอาบย้อมให้ดวงตาของเหลียงเฟงเกอดนู ิง แข็ง “ขา้ ตามหาเขามาตลอด ทแี จกเทียบเชญิ ไปทวั กเ็ พือ เปนการส่งข่าวให้เขารใู้ นอกี ทางหนึง ใหเ้ ขาทราบขา่ วแล้วรีบ กลบั มาเสียท”ี     “ออ้ ” จชู ิงชงิ เชยชมอญั มณี**บนันไปตามทีควรจะเปน “สวย เหลือเกนิ ”    เหลยี งเฟงเกอพลกิ มว้ นภาพออกมา “ข้าตดั สินใจว่าปหน้าจะ ขยบั ขยายจวนของพวกเรา เจ้าดูหน่อยสิวา่ มีตรงไหนทคี วร ปรบั ปรงุ อีก” 

  จชู งิ ชงิ ชอี อกมาสองจดุ ทีควรแก้ไข เขาถึงได้ปล่อยนางกลับไป ดว้ ยความพอใจ    จูชงิ ชิงเดนิ วนอยใู่ นสวนเพยี งลาํ พังสองรอบ กระทังฟาเริมมดื   ใกล้ถงึ เวลาอาหารเย็นแลว้ นางถงึ ได้เดนิ กลบั ไปชา้ ๆ เหลยี งเฟ งอวีกาํ ลังเหม่อมองกงิ เหมยและแจกนั ด้วยอารมณล์ มุ่ หลง ม้วน คําชมทกี างไวบ้ นโตะ๊ ก็ถกู แกเ้ ปน “บะหมีอันดับสองในใต้หล้า”  เรยี บรอ้ ยแล้ว จชู ิงชิงเกบ็ มว้ นคําชมด้วยรอยยมิ สังชงิ เฉวียนว่า  “พรุ่งนีเอาไปใหช้ ่างฝมือดเี คลือบให้เรียบร้อย”    ในตอนนีเหลียงเฟงอวีถงึ ได้หลดุ จากภวังค์ “ทา่ นกลบั มาแล้ว หรอื ”    จูชิงชงิ ยมิ “เจ้าทําภารกิจไดด้ ีมาก”    เหลยี งเฟงอวเี ขินจนหน้าแกงกาํ อยากจะโต้กลับสักสองสาม ประโยค แตก่ ลับหาคาํ พดู อันเหมาะสมมิได้ จึงไดเ้ ปลยี นหัวข้อ สนทนาแทน “จรงิ สิ ครอบครัวของเราอาจจะแต่งงานสาน สัมพนั ธก์ ับตระกลู โจว ก็คอื ตระกลู โจวทเี ฉินโจว บ้านมารดาของ ทา่ นปาใหญ่ของทา่ น”    จชู งิ ชงิ ยกควิ “อย่างนันหรือ”    เหลยี งเฟงอวขี ยบั เข้าไปใกล้ กระซบิ เสียงเบาขา้ งหนู างดว้ ย อารมณส์ อดรูส้ อดเห็น “เปนเรืองทีขา้ แอบไดย้ นิ มา ทา่ นจาํ พี ชายใหญ่ลูกพลี กู น้องทที ังสูงทังดาํ ของขา้ คนนันได้ไหม คนที ชกตกี ับคนอนื เกง่ มากคนนันอย่างไรละ่ ” 

  จูชงิ ชงิ จาํ ได้ “เหลียงเฟงฉู่” คอื บตุ รชายคนโตผู้เกิดแตภ่ รรยา เอกของพชี ายรว่ มสายเลือดของเหลยี งอคี วน ไม่กลา้ กลา่ วว่า บรุ ุษผู้นีเกง่ กาจนักหนา แต่ยามออกศึกเขาหา้ วหาญยิงนัก  ครอบครวั มฐี านะดี ทีสําคญั คือเหลียงอคี วนใจกวา้ งกับพีน้อง ของตนมาแต่ไหนแตไ่ ร เมอื สรปุ รวมกนั แล้วนับได้วา่ เปนบุรษุ ที เงอื นไขไม่เลวเลยทีเดยี ว ไม่รู้ว่าตระกูลโจวจะส่งใครมาแตง่ งาน สานสัมพนั ธ์ ในความทรงจาํ ของนาง สตรตี ระกลู โจวทอี ยู่ในวยั อันเหมาะแกก่ ารออกเรือนมีอยูไ่ ม่มาก นอกจากโจวเจียเหริน แลว้ มีสตรีอกี แค่สองสามคนเท่านัน แตฐ่ านะของพวกนางไม่ดี สักเทา่ ไร    เหลยี งเฟงอวียมิ “กอ่ นหน้านีไมน่ านตระกูลโจวเพิงประสบภยั ครังใหญ่ ตอ้ งสูญเสียเมืองสําคัญหลายเมอื งทีอยูท่ างเหนือไป  ทงั ยงั สูญเสียกําลังทหารไปมาก ครงั นีถอื ไดว้ ่าพวกเขามาก้มหวั ขอแต่งงานสานสัมพนั ธก์ ับพวกเรา ดังนันในตอนทตี ระกลู โจว มารว่ มอวยพรในงานแตง่ งานของพวกทา่ น พวกเขาจะใหโ้ จว เจียเหรินกับสตรีอกี สองคนทอี ยใู่ นวัยอันเหมาะแก่การออกเรือน มาทีนี พีเฟงฉู่ตอ้ งตาใครก็แต่งกบั คนนัน”    ห.ึ ..จูชงิ ชงิ นึกถงึ คํากลา่ วประโยคหนึงขนึ มาได้ สรรพสิงใตห้ ล้า ลว้ นไม่จีรงั ยงั ยืน ชา่ งเปนเรืองทนี ึกไม่ถงึ เลยจรงิ ๆ อยากรูน้ ักวา่ โจวเจยี เหรินผ้มู สี ายตาสูงเสียดฟาจะคดิ เหน็ กบั เรอื งนีอย่างไร    เหลียงเฟงอวดี ูแคลนโจวเจยี เหรินนัก “นางจะมาทําไมกัน พีเฟง ฉู่ไมม่ ีทางถูกใจผู้หญงิ ทีเปนเหมอื นอสรพษิ อยา่ งนางหรอก มิ ฉะนันบา้ นทงั หลงั ต้องเละเทะเพราะนางแน่”   

จูชงิ ชิงพูดว่า “ก็ไม่แน่เสมอไป เพราะโจวเจียเหรินเปนสตรงี าม ลาํ ”     ​   อู่ติงโหว* โหวคอื ตาํ แหน่งขนุ นาง อูต่ ิงหมายถึงผู้ชาํ นาญยุทธ ์ รวมกนั จงึ หมายถงึ ท่านโหวผชู้ ํานาญยทุ ธ ์   ฮูหยนิ ** หมายถึง ภรรยา เปนบรรดาศักดทิ ีฮอ่ งเต้จะแตง่ ตังให้ แกภ่ รรยาของขุนนางใหญ ่   บทที 59 สมปรารถนา    วนั ทีตระกลู โจวเดนิ ทางมาถงึ เปนวันทอี ากาศแจ่มใสมาก เพราะ เขา้ สู่ชว่ งปลายปแลว้ อากาศจงึ หนาวมาก จูชิงชิงไม่อยากพบ คนตระกลู โจว บังเอิญวา่ ตระกูลเหลียงเองกไ็ ม่ต้องการให้นาง พบคนตระกลู โจวเช่นกัน ดว้ ยเหตนุ ีจงึ ใหน้ างหลบเลยี งโดย ปรยิ าย    คนงานร้านบะหมจี ะขอลากลับบ้านไปฉลองตรุษจนี จูชงิ ชงิ จงึ ต้องคดิ เบียเลยี งรายเดือนใหก้ ับพวกเขา ทงั ยงั ตอ้ งตบรางวัล ตามผลงาน นอกจากนีกิจการในเมืองซนิ เฉิงก็ได้เวลาคดิ บญั ชี สินปแล้ว จชู ิงชิงขอยมื ห้องโถงห้องหนึงจากเหลียงฮหู ยนิ เพือ ใช้รบั รองเหลา่ ผูด้ แู ลทมี ารายงานบญั ชี กว่าทนี างจะจดั การงาน ทกุ อยา่ งเสรจ็ ฟาก็มืดเสียแล้ว    ชงิ เฉวียนพาหญงิ รบั ใชส้ องคนมาส่งอาหาร “เหลียงฮหู ยินกับ พวกคุณหนูกําลงั ทานอาหารร่วมกับเหล่าสตรตี ระกูลโจว ทีนีอยู่

ใกล้ห้องครัว อาหารจึงยังร้อนอยู่ คณุ หนูทานทีนีเถอะเจ้าค่ะ จะ ไดไ้ ม่ตอ้ งกลับไปอนุ่ อกี รอบ”    พอ่ ครวั รู้รสนิยมของจชู งิ ชงิ เปนอยา่ งดี กบั ขา้ วแตล่ ะอยา่ งจงึ ลว้ นมีรสชาตสิ ดชืน แตงกวาดองเผ็ดหวานค่กู บั นําจิมสูตรพิเศษ  นําแกงไกใ่ ส่โตว้ เหมยี วสีเขยี วมรกต หมูสันในผัดเปรยี วหวาน  ปลาตะลมุ พุกนึง แคด่ ูก็ชวนใหน้ ําลายสอแลว้ จูชิงชิงทานข้าว อยา่ งเงยี บๆ หลังจากทานเสร็จก็ยกกับขา้ วทเี หลอื ให้เหล่าบ่าว ไพร่ เอ่ยถามว่า “ตอนนีแม่ทัพยุ่งอะไรอยหู่ รอื ”    บัดนีเหลยี งอคี วนไดร้ ับแต่งตงั เปนท่านโหวแล้ว ผู้ทีจะถูกขนาน ว่าแม่ทพั จึงมีเหลียงเฟงเกอเพียงคนเดียวเท่านัน หญงิ รบั ใช้รีบ รายงานอย่างทันทวี ่า “ทา่ นแมท่ ัพกบั ท่านโหวหารือธุระอยู่ด้าน นอกเจ้าค่ะ ไดย้ นิ มาว่าตอ้ งรบี จัดการงานในมอื ให้แลว้ เสรจ็ โดย ไว จะไดแ้ ตง่ งานอย่างเบาใจ”    คําพูดนีเจืออารมณ์หยอกเอินอยู่ในที จชู งิ ชงิ ยิมขึนน้อยๆ “ขา้ เองก็เชน่ กนั ” แม้ตอนนีนางจะพักอยบู่ า้ นตระกูลเหลียง แตก่ ็ ตอ้ งกลบั ไปรอออกเรอื นทเี มืองซินเฉิง ทนี างตอ้ งรบี ร้อนจัดการ งานทงั หมดให้เสรจ็ สินกด็ ว้ ยเหตุนีนีเอง    หลังจากทีพวกชงิ เฉวียนทานอาหารเสร็จ ก็จุดโคมไฟอย่าง ระมดั ระวงั สวมเสือคลุมกนั หนาวใหก้ บั จูชงิ ชิง ส่งโถอุน่ มอื ให้ นางประคองไว้ หญิงรับใช้สีหา้ คนร่วมกันส่งนางกลับไปพักที หอ้ ง ตอนทกี ําลงั จะเลยี วเขา้ ไปยงั สวนดา้ นหลงั นัน พลนั ไดย้ นิ นําเสียงเยาะหยันแว่วมาจากดา้ นข้าง “เอ๋ บงั เอญิ จริงหนอ นี ไม่ใช่น้องสามตระกูลจูหรืออย่างไร”   

โจวเจยี เหรินนันเอง นางสวมชดุ ผา้ แพรสีแดงชาด คลุมทบั ด้วย ผา้ คลุมไหลข่ นจิงจอกขาวดงั หมิ ะ เหนือศีรษะนันประดบั ดว้ ยปน หยกอัญมณีราคาไม่ธรรมดาอกี สองสามด้าม ดูแล้วงดงาม หรูหรา องอาจแสนสง่า ทําใหญ้ าตผิ ู้น้องร่วมวงศ์สกลุ อีกสอง คนทีเหลือดตู ําต้อยราวกบั หญิงรบั ใช ้   ในทสี ุดกต็ ้องพบกนั โดยบงั เอิญจนได้ จชู งิ ชิงเคยจินตนาการว่า ยามเมือพบกบั โจวเจยี เหรนิ อีกครังจะร้สู ึกเช่นไร นางคดิ วา่ นาง คงจะโมโหมาก คงจะเคน้ ถามสาเหตุจากโจวเจยี เหรนิ หรอื อาจ จะเย็นชาไมส่ นใจโจวเจยี เหริน เชดิ หน้าขนึ เดินผา่ น มองขา้ มโจ วเจยี เหรนิ ดงั ดินโคลน แตเ่ มอื เหตุการณ์นีเกิดขนึ จริง จชู ิงชงิ กลับยิมให้โจวเจยี เหรินอย่างเปนธรรมชาติ “ทีแท้ก็พีเจยี เหรนิ นีเอง ไดย้ ินมานานแล้วว่าเจ้าจะมาเปนแขก ขา้ นึกว่าแค่ข่าวลือ  นึกไม่ถึงวา่ จะเปนความจรงิ ”    โจวเจยี เหรินมาเยือนในครงั นีดว้ ยเหตุอันใด ทุกคนลว้ นรูด้ อี ยู่ แกใ่ จ หากมิไดพ้ ดู ออกมาตรงๆ กค็ อื มาเพืออวยพรการแต่งงาน ระหวา่ งจูชงิ ชงิ กบั เหลยี งเฟงเกอ แต่หากพูดตรงๆ แลว้ กค็ ือ ตระกลู โจวอ่อนกาํ ลังลงถึงขันต้องส่งบุตรสาวมาใหต้ ระกูลเหลี ยงดตู วั ทสี ําคญั คือมิใชส่ ่งมาให้บุตรชายของเหลยี งอีควนเลอื ก  แตข่ อได้แตง่ งานสานสัมพนั ธก์ บั ใครสักคนในตระกูลเหลียง กพ็ อ    ดว้ ยลักษณะนิสัยเยอ่ หยงิ ของโจวเจยี เหรนิ นัน เมอื ถกู คนพน่ นําลายใส่หน้าตรงๆ เชน่ นี นางถึงกับกล่าวด้วยรอยยมิ เพยี ง ภายนอกวา่ “จะไม่ใชไ่ ดอ้ ย่างไรเล่า มีเรอื งมากมายทพี วกเราต่าง กค็ าดไม่ถึง ยกตัวอย่างเช่น ขา้ เคยคดิ มาตลอดว่าเจ้าจะแซโ่ จว  นึกไมถ่ ึงเลยวา่ เพียงหมนุ ตวั วบู เดยี วกจ็ ะแซเ่ หลียงเสียแลว้ ” 

  จชู งิ ชงิ กลา่ วด้วยรอยยมิ ปราศจากความละอายใจวา่ “ขา้ เองก็นึก ไมถ่ งึ เช่นกนั โชคดที ีไม่ตอ้ งแซโ่ จว มิฉะนันหากต้องฝนบงั คบั ให้ตวั เองกนิ ข้าวสามมือทุกๆ วัน ครนั จะอาเจยี นกต็ อ้ งอดกลนั ไว ้ คงเปนการทรมานตัวเองอยา่ งร้ายแรง เพราฉะนันต้องขอบคณุ พเี จยี เหรนิ ทชี ่วยข้าให้ออกจากกองเพลิง มฉิ ะนันหากข้ายงั ต้อง กินแล้วอาเจียน อาเจยี นแล้วกนิ ดว้ ยความทรมานต่อไป ไมร่ ้วู า่ จะตอ้ งทกุ ข์ทนปานใด”    มคี นเผลอหวั เราะออกมาอยา่ งไมร่ ูจ้ กั ดูสถานการณ์ เสียงหวั เราะ นีทาํ ให้โจวเจยี เหรนิ ทังโกรธทังอาย แลว้ พูดเสียงเกรยี วกราดวา่   “จชู ิงชิง มคี าํ พูดทกี ล่าวไว้วา่ อะไรนะ คนตําทรามไดอ้ ํานาจ!”    “คนตําทรามได้อํานาจย่อมอวดดี พเี จียเหรินคงอยากพูด ประโยคนีกระมัง” จชู ิงชิงยิมแล้วหมุนโถอุน่ มอื ทองแดงประดับ ทองคําและอัญมณีในมือเบาๆ เอียงใบหน้าถามโจวเจยี เหรนิ เสียงหวานว่า “พีเจยี เหรินคิดวา่ ข้าเปนคนตําทราม ทังยังอวดดี ดว้ ยหรอื ”    คณุ หนูอกี สองคนของตระกูลโจวชว่ ยกันฉุดแขนโจวเจยี เหรินไว้ คนละข้าง กล่าวเตือนเสียงเบาไม่หยุด โจวเจียเหรนิ ถลงึ ตาจอ้ ง มองด้วยความโกรธเคือง “ช่างเถอะ ขา้ ไมถ่ อื สาเจ้า ความหวังดี กับข้าวสุกทเี สียไปเมอื หลายปกอ่ นหน้านี ถือเสียวา่ เลียงหมาก็ แล้วกนั !”    จูชิงชงิ ปดปากหัวเราะ “แมท่ ัพของพวกเรามักจะพูดอยู่เสมอว่า  ทาํ ไมข้าต้องดีกบั หมู กเ็ พราะข้าอยากกินเนือของมัน กอ่ นหน้า นีข้าไม่เข้าใจความหมายของคาํ พูดนี กระทังปนีถงึ ไดเ้ ขา้ ใจ

ความหมายทแี ท้จริง ทีแท้หลายปนันพวกเจา้ ก็คดิ จะเลียงข้าให้ เปนหมูอว้ น จากนันคอ่ ยเชือดกนิ ...เวลาทคี นอืนเลยี งหมู จะ มากจะน้อยกต็ ้องมอี าหารให้ ซึงก็หมายความวา่ จวนตระกลู โจว เห็นว่าทรัพยส์ ินของตระกลู จทู ีท่านลุงใหญ่กบั ท่านปาใหญ่ของ ข้านําไปดว้ ยเมือครังนัน เพียงพอแคส่ ําหรบั เปนคา่ พงึ พงิ ตระกูล โจว เสือผา้ อาหารลว้ นตอ้ งยืนมือขอจากตระกลโจว แมว้ ่าตอนที ขา้ จากไปจะทงิ เงนิ ทองไวไ้ ม่น้อย แต่ของเหล่านันคงพอแค่ สําหรบั จา่ ยเปนคา่ เช่าบ้านของพวกเจ้าแลว้ ค่าเช่าบ้านในเฉินโจ วช่างแพงเหลอื เกิน”    แม่นางน้อยทีเคยออ่ นนุ่มประหนึงซาลาเปาคนนันพลนั กลาย เปนคนปากรา้ ย ใจแคบไมย่ อมคน ชา่ งเปนเรอื งทีเห็นแลว้ ไม่ อาจทนไหว สีหน้าของโจวเจยี เหรินบิดเบยี วในทันใด นางแคน่ หัวเราะเสียงเยน็ แล้วพูดวา่ “จชู ิงชงิ นางคนเนรคุณ...”    จชู งิ ชงิ รีบยอ้ นประชดว่า “คนในจวนตระกลู โจวมีศีลธรรมลน้ ฟา  ขา้ เทยี บพวกทา่ นไมไ่ ด้จริงๆ ต้องขอยอมแพจ้ ากใจจรงิ ”    “ชา่ งเถอะ ช่างเถอะ” คณุ หนูวงศส์ กุลโจวรังโจวเจยี เหรินไว ้ กระซบิ เตอื นเสียงเบาหลายประโยค ในทสี ุดโจวเจยี เหรนิ กส็ ะกด กลันความโกรธเอาไว้ได้ เชดิ ทรวงอกกลมกลงึ ขึน ถลงึ ตาจอ้ งจู ชิงชิง “ช่างเถอะ ข้าจะไม่ถอื สาหนอนน่าสงสารเยียงเจ้า มานี ขา้ มเี รืองจะพดู กบั เจา้ ”    จูชงิ ชิงเชดิ คางขึน คลียิมจางด้วยทา่ ทยี โส “ขา้ ไม่อยากขยับ  รบกวนพีเจยี เหรนิ เดนิ เขา้ มาพดู เอง”    โจวเจียเหรนิ โมโหเกนิ จะทน ลงั เลอยู่นานก็ยงั ทําใจกม้ ศีรษะให้

นางไมไ่ ด้ จชู ิงชงิ หมุนตัวเดินจากไปโดยไมใ่ ส่ใจ กอ่ นหน้านีที นางยินดจี ะกม้ ศีรษะแกโ่ จวเจยี เหริน เปนเพราะนางคดิ วา่ ตระกลู โจวมีบญุ คณุ ทรี บั เลยี งดูนาง คิดว่าโจวเจียเซยี นจรงิ ใจต่อนาง  ถึงได้ยอมใจกวา้ งน้อมรบั และอดทน บดั นีนางไม่ใชค่ นเดิมแลว้   หากยังก้มศีรษะให้โจวเจยี เหรนิ ไม่ตอ้ งพูดถึงว่านางทาํ ใจ ยอมรับไม่ได้ กระทังคนตระกูลเหลยี งก็ต้องยอมรับไม่ได้เชน่ กนั     ชุดเจา้ สาวทเี ย็บเสร็จเรยี บร้อยดสู วา่ งไสวแล้วอยใู่ ตแ้ สงไฟ  อญั มณีและมกุ เมด็ เล็กทีฝงไวใ้ นบรเิ วณชายกระโปรงส่อง ประกายวาววบั เปนดงั ความฝนแสนงามทดี ูพรา่ มวั จชู ิงชงิ ประคองคางจ้องมองชดุ เจ้าสาวอย่นู าน กระทังเหลียงเฟงอวี เดนิ เขา้ มาด้วยรอยยิมกวา้ ง “ทําไดด้ ีมาก! นางผหู้ ญงิ ตาํ ช้าอย่าง โจวเจยี เหรนิ สมควรแลว้ ทจี ะถกู ตบหน้าสักฉาด แค่เห็นทา่ ทีเส แสรง้ ของนางตอนกนิ ขา้ วข้ากอ็ ยากจะสาดนําแกงใส่หน้านาง สักถ้วย พยายามแทบแยก่ วา่ จะสะกดกลันเอาไว้ได้ นึกไมถ่ งึ เลย วา่ นางจะรนหาทตี าย ปะทะเข้าหาคมหอกของท่านดว้ ยตวั เอง”    จชู งิ ชิงเบือนสายตากลับ กลา่ วดว้ ยรอยยิมว่า “แคน่ ีจะสักเทา่ ไร เชยี ว อนั ทจี ริงข้าอยากจะชกนางสักยก แตน่ ่าเสียดายทนี างไม่ หลงกล”    จชู ิงชงิ ในยามทชี กคนอืนจะห้าวหาญปานใด เหลยี งเฟงอวแี ค่ คิดก็ขําขึนมาเสียแลว้ เชน่ นันจงึ พดู ดว้ ยนําเสียงยินดีว่า “ชา่ ง เถอะ ไม่พดู เรอื งชวนอารมณข์ ึนเชน่ นีแล้ว อยา่ งไรเสียทา่ นปา ใหญ่กไ็ มช่ อบใจนาง นอนเถอะๆ ท่านตอ้ งนอนพักผ่อนใหเ้ พียง พอ อย่าให้มรี อยคลาํ ใต้ตาในวันอันน่ายนิ ดีนี มฉิ ะนันพชี ายขา้ ตอ้ งไมย่ กโทษใหข้ า้ แน่” พดู จบก็เรยี กคนเขา้ มาปรนนิบัตจิ ชู ิงชงิ อาบนําพกั ผอ่ น เมอื ทุกอย่างเรียบรอ้ ยจูชงิ ชิงกเ็ อนกายลงนอน

ดว้ ยรอยยิม    เชา้ ตรูว่ นั ร่งุ ขนึ นางยังคงลอยลอ่ งอยู่ทา่ มกลางความฝน ชิง เฉวียนกลับมาปลกุ นางอยา่ งไมเ่ ตม็ ใจเสียแล้ว “คณุ หนูตืนเถอะ เจ้าค่ะ โจวไท่ไทพ่ าคุณหนูใหญ่โจวมายกนําชาขอขมาคณุ หนู เจา้ คะ่ ”    ให้ตายเถอะ จูชิงชิงลบู หน้าตัวเอง นางนึกว่าครึงปนีนางฝกฝน มาจนหนังหน้าหนามากพอแล้ว นึกไม่ถงึ วา่ จะเทียบตระกูลโจว ไมต่ ดิ แม้แต่นิดเดียว จะต้องมีความกล้ามากเพยี งใดกนั ถึงจะ หน้าด้านได้ถึงเพียงนี    ไม่พอใจส่วนไม่พอใจ ไม่วา่ อย่างไรนางกต็ อ้ งไปพบหน้าอกี ฝาย  นอกเสียจากว่าไมอ่ ยากร่วมเปนพนั ธมติ รกับตระกลู โจวแล้ว  หลังจากทีจชู ิงชงิ ล้างหน้าหวีผมเสร็จเรียบรอ้ ย นางกส็ วมชุด กระโปรงกงึ เกา่ แบบทีสวมอยู่บ้านเปนประจาํ ไปพบแขก โจวไท่ ไท่ยังคงดูอ่อนโยนสํารวมเหมือนเชน่ เคย ส่วนโจวเจียเหรินไม่ เหลอื ท่าทีโอหังอย่างเมอื คืนนีอีก นางก้มหน้าก้มตายนื อยกู่ บั ท ี เมอื เหน็ จชู ิงชงิ ยงั เปนฝายชงิ คาํ นับนางก่อน นางกย็ กนําชาถว้ ย หนึงขึนมาแลว้ พูดเสียงนอบน้อมว่า “น้องสาม เมอื คืนนีขา้ ผิด เอง ทกุ อย่างทีเคยเกดิ ขึนลว้ นเปนความผดิ ของขา้ ทงั สิน เจ้า เปนคนใจกว้าง อยา่ ได้ถอื สาขา้ เลย”    จชู งิ ชงิ มิได้ตอบรบั เพียงเงยหน้ามองไปยงั เหลยี งฮูหยนิ ทีนัง อยตู่ รงกลางสุด “เพียงแค่ทะเลาะกนั ไมก่ ีประโยคเทา่ นัน นึกไม่ ถงึ เลยว่าจะรบกวนถึงเหลยี งฮหู ยนิ เปนความผิดของขา้ เอง เจ้าคะ่ ”   

เหลียงฮูหยนิ จิบชาอยา่ งสงบคําหนึง พูดกับโจวไทไ่ ทด่ ว้ ยรอย ยมิ ว่า “ชิงชงิ ของพวกเราเปนเด็กดมี าแต่ไหนแตไ่ ร มีแคเ่ วลาที ถกู ยัวโมโหจริงๆ ถงึ จะอาละวาดขนึ มาบ้าง และเวลาทีอาละวาดก็ จะรนุ แรงจนหา้ มปรามไมอ่ ยู่ อย่างไรเสียนางก็เปนเพยี งเดก็ สาว  บางครงั สภาพอารมณก์ ไ็ มส่ ู้จะเสถยี รเทา่ ไร”    สีหน้าของโจวไท่ไทจ่ ากแย้มยมิ กลายเปนกระดากใจในทีสุด “ นันสิเจา้ คะ เดก็ ๆ ยังอยู่ในวยั ใจรอ้ น ไม่วา่ เรอื งอะไรกต็ ้องโต้ เถียงกันใหร้ ผู้ ดิ รถู้ ูก รู้ขาวรู้ดํา แต่ในยคุ สมัยเยยี งนี จะแยกแยะ ผิดถูกขาวดาํ ไดเ้ สียทไี หนเล่า ท่านว่าใชห่ รอื ไม่เจา้ คะ ท่านพ”ี     อนั ทีจริงโจวไท่ไท่อายมุ ากกวา่ เหลยี งฮหู ยนิ หลายป แต่นางช่าง กล่าวคาํ วา่ “ท่านพ”ี ออกมาไดอ้ ยา่ งสนิทสนมชดิ เชอื จูชิงชงิ ใครค่ รวญอย่างจริงจงั อยู่ครู่หนึง คดิ ว่าสิงทีนางต้องเรียนรู้ยังมี อยู่อีกมาก นอกจากนี ไมร่ วู้ า่ นางคิดมากไปเองหรอื ไม่ คาํ พดู เกียวกบั เรืองผดิ ถกู ขาวดาํ ของโจวไทไ่ ทน่ ี คล้ายจะมีความนัยอนื แอบแฝงอย ู่   เหลียงฮูหยนิ กับโจวไทไ่ ทค่ นหนึงนอบน้อมอกี คนสุขสันต์ หลัง จากทีสนทนากนั อยพู่ ักหนึง เหลยี งฮหู ยนิ ได้เสนอตอ่ จชู ิงชิง ดว้ ยความอ่อนโยนวา่ “เจ้าเปนคนใจกว้างมาแต่ไหนแต่ไร ทงั ยัง เปนเจา้ บ้าน อยา่ ถือสาเจียเหรนิ อกี เลย พวกเจ้ากุมมือคนื ดกี นั เสีย อย่าทําลายความสมานฉันท์ระหว่างสองตระกูล”    จชู ิงชิงมีความรู้สึกวา่ เหลียงฮูหยนิ ช่างรา้ ยกาจนัก ทุกคาํ พูดฟง ดคู ล้ายกําลังเตอื นนาง แตอ่ ันทีจริงทุกคาํ ของนางลว้ นเน้นยาํ ว่า โจวเจยี เหรินเปนฝายผิด ดว้ ยเหตุนีนางจึงรับนําชาจากมอื ของ โจวเจยี เหรนิ อย่างวา่ งา่ ย เพียงยกขนึ แตะริมฝปากเบาๆ ทหี นึงก็

ยืนส่งใหช้ ิงเฉวยี น กล่าววา่ “พเี จียเหรนิ ลกุ ขนึ เถอะ ขา้ ไม่ถือสา ทา่ นแลว้ ”    โจวไทไ่ ทด่ งึ มือของจูชิงชงิ กับโจวเจยี เหรนิ เข้าหากนั ดว้ ยรอยยมิ แจม่ ใส ให้ทังสองจบั มอื กนั ไว้ “เอาละ่ ๆ แบบนีถึงจะดี ไม่วา่ อย่างไรกม็ สี ายใยกนั มานานหลายป จะหา่ งเหนิ กนั เพียงเพราะ ความเข้าใจผดิ เล็กๆ น้อยๆ ได้อย่างไร ชิงชิง ถือเสียว่าเหน็ แก่ หน้าข้า อยา่ ถือสาพีเจียเหรินของเจ้าเลย ขา้ ลงโทษนางอยา่ ง สาสมไปแล้ว ตอนนีบนหลังของนางยังมรี อยเฆยี นของขา้ เหลอื อย่เู ลย มาๆๆ พวกเจา้ สองพนี ้องนังคยุ กันกอ่ น พวกเราจะออก ไปด้านหน้าแลว้ ”    เหลยี งฮหู ยนิ ยิมให้จูชงิ ชิงอย่างแฝงเลศนัย “ต้อนรบั พีเจียเหริน ของเจา้ ให้ดี”    บทที 60 ยุแยง    จูชิงชงิ ชอบหอ้ งสว่างๆ ทเี ปดหน้าตา่ งออกกว้าง ห้อง แบบนีจะทําใหร้ สู้ ึกเยน็ สบายในฤดรู ้อน แตฤ่ ดหู นาวก็ต้องทน หนาวบา้ งสักนิด นางมีนิสัยซกุ ซนมาแต่เด็ก จึงไม่รสู้ ึกว่าไม่ดี ตรงไหน แตโ่ จวเจียเหรินแตกต่างออกไป นางชอบนังไมช่ อบ ขยับ ด้วยเหตนุ ีหลังจากทีนังเกา้ อีเยน็ เพียงชวั ครู่ก็ทนไม่ไหว เสียแล้ว ลองทีจะเปดหัวขอ้ สนทนากบั จชู งิ ชงิ “เมอื คืนนีขา้ ผดิ เอง ขา้ ดมื เหล้าไปนิดหน่อย แล้วยังโมโหเพราะสองคนนัน”    จชู งิ ชิงไมส่ นใจนาง ใช้พู่กันขีดเขียนอยูบ่ นสมดุ บญั ชี อย่างเชืองชา้ บอกชิงเฉวียนวา่ “เจ้าไปถามดหู น่อยวา่ เงินก้อนนี มที มี าจากไหน” 

  โจวเจยี เหรินมไิ ดโ้ กรธเคอื ง นางอดทนรอให้สองนาย บ่าวพูดกนั จนจบ ถึงได้ลองเปดประเดน็ สนทนาอกี ครงั “ท่านลงุ ใหญ่กบั ท่านปาใหญข่ องเจา้ แลว้ ยังมจี ูเยวียเยวยี ฝากข้ามา ถามไถ่วา่ เจา้ สบายดีหรือไม่ เดมิ ทพี วกเขาอยากจะมาอวยพรเจ้า เชน่ กัน น่าเสียดายตระกลู เหลยี งไมไ่ ด้ส่งเทียบเชิญใหพ้ วกเขา  เพราะฉะนันจึงเกรงใจเกินกว่าจะมา”    คราวนีจูชิงชงิ ยอมตอบรับคําพดู ของนางจนได้ “พวก เขาสบายดหี รอื ไม”่ คาํ โกหกของทา่ นลงุ ใหญถ่ ูกเปดโปง การ แตง่ งานระหว่างจเู ยวียเยวียกบั โจวเจยี เซยี นต้องยกเลกิ เชอื วา่ ชวี ติ คงจะไมล่ ําบากนัก แต่ก็คงไมร่ าบรืนดงั ใจหวังสักเท่าไหร ่   โจวเจยี เหรินแย้มยมิ “เจา้ จะถามทงั ทีรไู้ ปทําไม เมอื ครังนัน หากมใิ ช่เพราะพวกเขาโลภมากเกินไป หลอกพวกเรา เหมอื นคนโง่ กค็ งไมต่ อ้ งตกอยใู่ นสภาพอย่างวันนี” ทันทที ีเปด หัวข้อสนทนาได้ เรืองต่อจากนันกค็ ยุ กันได้ไม่ยาก “ข้ารูว้ ่าเจา้ โกรธข้าโทษข้ามาตลอด คิดวา่ ข้าเปนคนทําร้ายเจา้ กระทังพรี อง ของข้าก็ไมย่ อมยกโทษให้ขา้ มฉิ ะนันคงไมบ่ บี ให้ขา้ มาขาย หน้าทบี า้ นตระกลู เหลียงเชน่ นี แต่อนั ทจี ริงใครเล่าจะรูว้ ่าขา้ ทกุ ข์ ระทมเพียงใด”    ดวงตาปกคลมุ ด้วยหมอกมวั ทีดูคลา้ ยโจวเจยี เซียนคู่ นันมหี ยาดนําตาคลอเบา้ ขึนมา “ข้าถกู ใส่ความแท้ๆ ทังหมดเปน ความผดิ ของครอบครวั ท่านลงุ ใหญ่ของเจา้ พวกเขาตังใจจะเข้า แทนทเี จ้า คดิ จะใหจ้ เู ยวยี เยวยี ได้แตง่ งานกับพีรองของข้า ส่วน ข้าชา่ งโง่เขลา คดิ มาตลอดวา่ ตัวเองเก่งนักเก่งหนา เอาเข้าจริง กลับต้องเปนแพะรับบาปแบกความผดิ แทนคนอนื เริมจาก

ตกหลมุ พรางของเหลยี งเฟงเกอ ตามดว้ ยถกู ทา่ นอาหญิงกบั พี สาวของตวั เองหลอก ทําให้ขา้ ต้องกลืนไม่เขา้ คายไมอ่ อก  สุดท้ายจนถกู ตราหน้าเปนคนชัวทงั ทีไมไ่ ดท้ าํ อะไรเลย”    จชู งิ ชิงนังฟงเงยี บๆ ไม่ไดแ้ สดงความคดิ เหน็ อะไร  กระทงั สีหน้ายงั คร้านทจี ะแสดง นางคดิ ถึงกระดาษประหลาดใบ นัน ตอนนีถึงเวลาทเี รืองราวซึงเขยี นไว้บนกระดาษจะกระจ่าง แจง้ เสียท ี   โจวเจียเหรินลกุ ขนึ เดนิ มาตรงหน้านางอยา่ งกะทนั หนั   พูดเสียงเบาวา่ “มีคนฝากคําพดู มาถึงเจ้า เปนเรอื งทีเกยี วกบั บดิ าของเจ้า เจ้าสะดวกจะฟงหรอื ไม”่     จชู ิงชิงคดิ อยู่ครู่หนึง กอ่ นจะใหช้ งิ เฉวียนและคนอืนๆ  ออกไปจนหมด    ชงิ เฉวยี นไม่เตม็ ใจทีจะจากไป แต่ก็ไมก่ ล้าขัดขืน ไดแ้ ต่ เดนิ ออกไปยนื เฝาอยนู่ อกประตู ขณะเดียวกนั ก็คอยเงียหูฟง เสียงการเคลอื นไหวภายในนัน ทันทที ีผดิ ปกติ นางกจ็ ะกระโจน เขา้ ไปควบคมุ ตวั โจวเจียเหรนิ ทันท ี   โจวเจียเหรินร้สู ึกดขี ึนมาบา้ ง โจวเจียเซียนเคยบอกนาง ไวแ้ ตแ่ รกแล้ว ขอเพียงนางเอย่ ถึงบิดาของจูชิงชิง จูชิงชิงจะตอ้ ง ยอมพูดคุยกบั นางเพียงลําพังอยา่ งแน่นอน ผลคอื เปนจรงิ ดงั คาด    จูชิงชิงกลับดา้ นนา ิกาทรายทาํ จากแกว้ ทแี สนจะวจิ ิตร บนโตะ๊ กวาดมองโจวเจยี เหรนิ ด้วยสายตาเรยี บเฉยคราหนึง “

หากทรายในนา กิ าทรายนีไหลหมดแต่เจา้ ยงั พูดไมจ่ บ ก็เชิญ เจา้ ออกไปได”้     ทา่ ทขี องนางมิไดเ้ ปนมติ รสักเท่าไหร่ จงึ ทําให้โจวเจยี เหรินโมโหนัก นําเสียงทพี ดู จาย่อมไมด่ ีตามไปดว้ ย “หนึง กอ่ น หน้านีทีเหลียงเฟงเกอได้รับบาดเจบ็ อนั ทีจรงิ ไมไ่ ด้บาดเจบ็ สาหสั เลย เขาไมไ่ ดใ้ กล้ตาย ไมใ่ ช่ว่าจะไมม่ ีวนั ฟนขึนมา ถงึ จาํ เปนต้องให้เจา้ แตง่ งานกบั เขา เขาเพยี งตอ้ งการใชโ้ อกาสนัน รว่ มมอื กับคนในครอบครวั บงั คบั ให้เจ้าแต่งงานกับเขาเร็วขนึ เท่านัน ส่วนสาเหตุน่ะหรือ เจ้ายอ่ มต้องรแู้ น่นอนอย่แู ลว้ เพือ ตาํ ราอาหารเล่มนัน เรอื งนีเชือว่าหลงั จากทไี ด้รบั กระดาษใบนัน  เจ้าก็คงไดพ้ ิสูจนค์ วามจริงดว้ ยตวั เองแล้ว”    “สอง เหลียงเฟงเกอรรู้ ่องรอยของบิดาเจ้ามาตังแต่ เดือนแปดแลว้ แต่ทีไมย่ อมบอกเจ้าเพราะเขากลัวว่าบิดาของเจา้ จะพาตวั เจ้าไป ทสี ําคญั คอื อาจจะเอาความลบั เกียวกับตํารา อาหารเล่มนันจากไปดว้ ย”    “สาม เจ้าคงไมร่ ้กู ระมัง ตาํ ราอาหารเลม่ นันไมไ่ ด้ ธรรมดาอยา่ งทีคิด เบอื งหลังของมันซ่อนแผนทีสมบัติลับเอาไว ้ ในยคุ สมยั เชน่ นี เงนิ ทองหมายถงึ อะไร โดยเฉพาะกบั คนตระกูล เหลียงทเี ปยมดว้ ยความทะเยอทะยานแล้ว เชอื วา่ เจา้ คงเข้าใจยิง กว่าขา้ ”    “สี พีรองข้าหาบดิ าเจ้าพบแล้ว ครังนีจึงพาเขามาดว้ ย  อยทู่ วี า่ เจา้ จะยอมพบเขาหรอื ไม”่     “ห้า ยนิ ดีด้วยจชู ิงชงิ เจา้ คดิ ว่าครอบครวั ขา้ และทา่ นพี

รองของข้าโกหกหลอกลวงเจ้า คดิ แต่จะวิงหนี สุดท้ากลบั ตกอยู่ ในหลุมพรางทตี ระกลู เหลยี งสรา้ งขนึ มาเพือเจ้าโดยเฉพาะ ทงั ยังภาคภมู ใิ จมคี วามสุขนักหนา เพราะฉะนันเจ้ามนั ก็แคห่ มตู ัว หนึง หมไู ร้สมองทคี ดิ ไปเองวา่ ตวั เองมีสมอง!”    จูชิงชงิ บีบมอื เบาๆ ลุกขึนยืนดว้ ยสีหน้าเรียบเฉย “มี เรอื งอนื อีกหรอื ไม”่     โจวเจยี เหรินรู้สึกตกใจกบั ความนิงเฉยของจชู งิ ชงิ   เผยอปากเลก็ น้อยแล้วกลา่ วว่า “ไมม่ ีแลว้ ! ไมส่ ิ ยงั มอี กี เรอื ง พี รองขา้ บอกว่า หากเจา้ ยินดีจะหันหลงั กลบั เขากย็ ังยนิ ดีทีจะ ยอมรับเจา้ ไมใ่ ส่ใจทเี จ้าเปนดอกไมส้ ําส่อนทีถูกบุรษุ อืนยาํ ยีมา แล้ว” แน่นอนวา่ นีเปนคาํ พดู ทีนางแต่งขึนเอง คําพดู ดังเดมิ ของ โจวเจียเซียนหาใชแ่ บบนีไม่ เขาพูดอย่างจริงจงั และอ่อนโยน  แตเ่ พราะทา่ ทขี องจชู ิงชิงดยู โสโอหังมากเกนิ ไป ด้วยเหตุนีนาง จึงไมต่ อ้ งการเหน็ จชู งิ ชงิ มคี วามสุข และทีสําคัญกวา่ คอื นาง ริษยาจนแทบจะคลังอยูร่ อมร่อ    จูชิงชงิ ควงหมัดออกไปดว้ ยสีหน้าไรอ้ ารมณ์ ชกตรงเขา้ ทีสันจมูกโด่งเชดิ ของโจวเจยี เหรนิ พอดิบพอดี นางเคน้ กาํ ลงั ทังหมดออกมาเพือชกหมัดนีโดยเฉพาะ โจวเจียเหรนิ ส่งเสียง กรดี รอ้ ง หงายหลังลม้ ไปดา้ นหลัง ท้ายทอยกระแทกเขา้ กบั พรม ไหมเซวียนโจวผนื หนาหนักทปี ูอยบู่ นพนื เกดิ เสียงกระทบทุ้มๆ  คราหนึง    เลือดสีแดงสดไหลออกจากจมูกของโจวเจยี เหรนิ อาบ ย้อมชุดผ้าแพรของนาง ทงั ยังทาํ ใหพ้ รมไหมเซวียนโจวทีเหลยี ง เฟงเกอทุ่มเงนิ กอ้ นใหญซ่ ือมาเพือให้จูชิงชิงไดเ้ ปดหูเปดตาก

ลายเปนสีแดงฉาน โจวเจียเหรินมองเลอื ดบนมอื ของตนด้วย ความตกใจ พยายามทจี ะคลานถอยไปด้านนอก นางคลานไป พลางตะโกนไปพลางว่า “ใครก็ได้ ฆ่าคนตาย จชู ิงชงิ บ้าไปแล้ว  นางจะฆ่าคน!”    จูชงิ ชิงเดินเขา้ ไปด้วยสีหน้าไรอ้ ารมณ์ กระชากเส้นผม ของโจวเจยี เหรนิ ขึนมาแล้วกระแทกนางลงบนพนื อกี ครังอย่าง รนุ แรง นางปดชายกระโปรงออกแลว้ ขนึ ครอ่ มร่างของโจวเจยี เห รนิ ชกเบา้ ตาทังซา้ ยและขวาของนางไปข้างละหมัด ทันทที ีพวก ชงิ เฉวียนไดย้ ินเสียงเอะอะ ก็ได้วงิ เข้ามาแยกทงั สองคนออก จากกนั แต่จชู งิ ชิงยงั มวิ ายฉวยโอกาสถีบโจวเจียเหรนิ ไปอกี ท ี โจวเจยี เหรินทเี พิงจะคลานขึนจากพนื มาได้ถูกถีบจนล้มลงบน พนื อีกครงั ส่งเสียงรอ้ งไห้จ้าระงม    เหตกุ ารณ์ทังหมดเกดิ ขนึ ในเวลาชัวเสียว ตงั แตต่ ้น จนจบ โจวเจียเหรนิ ไม่มโี อกาสไดโ้ ตก้ ลับเลยสักครา นอกจาก จะพยายามปองกันตวั เองและร้องขอความช่วยเหลอื แล้ว นาง ทาํ ไดเ้ พยี งร้องไห้เท่านัน    จชู ิงชิงชกคนเสียจนรสู้ ึกเจ็บมอื ไปหมด นางอดทนทจี ะ ไม่ลบู มือของตน แต่พดู ด้วยสีหน้าเย็นชาวา่ “โจวเจยี เหรนิ ข้า อยากชกเจ้ามานานแลว้ ในทสี ุดกไ็ ด้ชกเจา้ เสียท”ี     โจวเจียเหรินทีเบ้าตาเขียวชาํ ยกมอื ขนึ กมุ จมกู ส่งเสียง ร้องไห้ออกมาด้วยความสินหวัง นานทีเดียวกว่าทจี ะเค้นเสียง สะอนื ออกมาได้ประโยคหนึงวา่ “จชู ิงชงิ นางบ้าไมม่ เี หตผุ ล! เจา้ กล้าดีอย่างไร กล้าชกข้าไดอ้ ย่างไร”   

จชู ิงชิงหวั เราะเสียงเย็น “ตอนนีเจา้ กร็ ูแ้ ล้วนีว่าข้ากล้า”    โจวเจียเหรนิ ยงิ ร้องไหห้ นักกว่าเดมิ นําตาและเลอื ด เปรอะเปอนไปทังหน้า นางรู้ความรา้ ยกาจของจชู ิงชงิ แลว้ เชน่ นันจึงไม่กลา้ แมแ้ ตจ่ ะโตก้ ลบั     “เจา้ เสแสร้งอะไร” จชู ิงชิงพูดดูแคลนวา่ “อยา่ คดิ ว่าขา้ ไม่รู้ เมือคนื นีเจ้าจงใจทะเลาะกับข้า เพอื ทีเช้านีจะได้มาพดู เรือง น่าขยะพวกนีกับข้าได้สะดวก เจ้าคิดวา่ เจา้ พดู แบบนีแล้วข้าจะ เชือเจา้ งันหรอื เจา้ ทําเรอื งแบบนันกบั ขา้ ไว้ แล้วยงั กล้ามา ปรากฏตวั ต่อหน้าข้าอกี คนทไี ม่มีสมองกค็ ือเจา้ ตา่ งหาก!”    ร่างของโจวเจยี เหรินสันสะท้าน ร้องไหแ้ ทบเปนแทบ ตาย “ขา้ จะหาทา่ นแม่ จูชิงชงิ จะฆ่าคนปดปาก นางกลัวว่าขา้ จะ พดู เรอื งในอดีตออกมา......”    ชงิ เฉวยี นโมโหมาก เลิกแขนเสือขนึ ตงั ใจจะเขา้ ไปอดุ ปากโจวเจยี เหริน จูชงิ ชิงยมิ ยะเยือก “ไมตอ้ งไปสนใจ ปล่อยให้ นางพดู เถอะ ขา้ ก็อยากรู้นักวา่ ปากของนางจะพดู อะไรออกมาได ้ นางยุแยงไม่สําเรจ็ จึงคิดจะทาํ ลายชือเสียงของข้า เพอื ทจี ะ ใหก้ ารแตง่ งานครงั นีต้องลม้ เหลวสินะ ขา้ จะบอกให้ โจวเจียเห ริน ตอ่ ใหข้ า้ กบั เหลยี งเฟงเกอไมไ่ ด้แตง่ งานกัน แต่เจา้ กอ็ ยา่ หวังวา่ จะได้แต่งเข้าตระกลู เหลียง พวกเจ้าคนตระกลู โจวอยา่ คิด ว่าจะได้เดนิ ออกจากอําเภอซิงหยางเลย นอกจากนีอกี ไม่นานเห ลียงเฟงเกอทีเสียสตติ อ้ งยกทัพไปตเี ฉินโจวจนราบเปนหน้า กลองแน่!”    คําพดู ประโยคหลงั จชู งิ ชงิ เคน้ ออกมาจากไรฟน โจว

เจยี เหรนิ เขา้ ใจความหมายของนาง นางเบิกตาโต ถามอยา่ ง ควบคุมตัวเองไมอ่ ยวู่ ่า “เจ้ากล้าหรอื ”    จชู งิ ชงิ ยกมือขนึ ฟาดลงบนแกม้ ของนางเสียงดงั กระจา่ งใส “เจ้าคิดวา่ อยา่ งไรเล่า”    โจวเจยี เหรนิ ถูกจูชงิ ชงิ บีบเคน้ จนบา้ คลัง นางโผเขา้ ไป จะตบตีจูชิงชงิ เพอื ระบายความแคน้ เคืองโดยไม่สนอะไรทงั สิน  แต่กลับถกู เหล่าสาวใช้บงั คบั ฉุดกระชากออกไป แม้จะจากไป ไกลแล้วก็ยังไดย้ ินเสียงร้องไหน้ ่าเวทนาของนางอยดู่  ี   จชู ิงชิงจดั กระโปรงและเส้นผมทหี ลดุ ร่วงอยู่ข้างหูอยา่ ง เงยี บๆ กอ่ นทจี ะหนั กลับมามองเหลียงเฟงอวีทรี ดุ หน้ามาเพราะ ไดย้ ินเสียงเอะอะแตก่ ลบั ต้องตะลึงจนนิงคา้ ง “หาอะไรมาให้ขา้ นวดมือที เจบ็ จะแย่อยู่แล้ว”    “ออ้ ” เหลยี งเฟงอวีตอบรบั อย่างอึงๆ คราหนึง หันกลับ ไปสังหญิงรบั ใช้ว่า “ไปเอานํามนั ดอกคาํ ฝอยมาที”    เมอื หญิงรับใช้นํานํามนั ดอกคําฝอยมาส่งให้ นางถึงได้ หลดุ จากภวังค์ รอ้ งเสียงลนั ทนั ทีว่า “จูชิงชิง! ยอดเยยี มทสี ุด!”    จชู งิ ชงิ ยิมใหน้ าง แล้วร้องออกมาอยา่ งเกนิ จริงว่า “เจบ็ จะตายแล้ว เจ้าเบามือหน่อยไดไ้ หม” จากนันนําตากอ็ าบแกม้     “ทา่ นโง่หรอื อย่างไร ตอ่ ใหค้ วา้ แจกันสักใบมาทุบนาง จนหัวรา้ งข้างแตกก็ยังดกี วา่ ทํารา้ ยมือตัวเองเหน็ ๆ” เหลียงเฟงอ วีร้สู ึกว่าจูชิงชิงน่าจะเจ็บจรงิ ๆ เพราะขอ้ นิวของนางถงึ กบั บวม

แดง ตอ้ งใชก้ ําลังในการชกมากขนาดไหนกนั แต่นางกลบั คิดวา่ จชู ิงชิงน่าจะเสียใจเพราะเรืองอืนมากกวา่ ทงั ยงั เสียใจมากจาก ใจจริง ทําให้นางพลอยร้สู ึกกระอักกระอ่วนไปดว้ ย    “เอาแจกนั มาฟาดนางจนหัวร้างข้างแตกจะหายแค้นได้ มากเท่าลงมือชกเองไดอ้ ยา่ งไรกนั ” จูชงิ ชิงสะอนื ไห้ พูดเสียง เบาวา่ “เฟงอวี เจ้าเคยโกหกขา้ หรอื ไม่”    เหลยี งเฟงอวพี ูดอย่างไม่พอใจว่า “ต้องไมเ่ คยแน่นอน อยูแ่ ลว้ ท่านไมร่ ้หู รอื อย่างไร”    จูชิงชงิ พยกั หน้า “ขา้ รู้ เพราะฉะนันขา้ ถงึ ชอบเจา้ ทีสุด”    เหลยี งเฟงอวรี สู้ ึกผดิ ปกติ ท่าทขี องนางจึงเคร่งขรมึ ขนึ มา “โจวเจียเหรินพูดอะไรกับทา่ นกนั แน่ ท่านบอกข้ามาเถอะ  อยา่ ไปเชือคาํ พดู ไร้สาระของนางเชยี วนะ เห็นได้ชัดวา่ นางจงใจ ทีจะกอ่ เรอื ง”    “ขา้ ตอ้ งไมเ่ ชือนางแน่นอนอยู่แลว้ เจา้ ไมเ่ หน็ หรือวา่ ข้า ชกนางเสียจนมารดาของนางยงั จําไม่ได”้ จูชงิ ชิงหวั เราะอย่าง ไมร่ ู้สึกรสู้ า “เจ้ารีบไปชว่ ยขา้ สืบหน่อยวา่ เรืองนีจะจบลงอย่างไร  หากโจวไท่ไท่ทนความแค้นนีไมไ่ หว ไมย่ อมแต่งงานสาน สัมพนั ธก์ ับตระกูลของเจ้าจะทาํ เชน่ ไร”    เหลยี งเฟงอวไี ม่ยอมไป “นางพดู อะไรกับท่าน”    จชู ิงชงิ ไมย่ อมบอกนาง “งาชา้ งไมม่ ีทางออกออกจากปาก สุนัข*หรอก รบี ไปเสีย รบี ไป มิฉะนันขา้ จะกงั วลเรอื งนีไมส่ ร่างซา

”    “กไ็ ด้ แตท่ ่านจะห่วงไปทาํ ไม ครอบครวั ของพวกเรา ไม่มีอะไรดี มีดีอยา่ งเดียวคือปกปองคนกนั เอง นางรนหาทีมา ให้ชกเอง จะไปโทษใครได้ หากไม่ชกใหห้ นักต่างหากถึงจะผดิ ตอ่ นาง” ปากของเหลยี งเฟงอวพี ดู คําพูดปลอบประโลม ก่อนที จะรบี รดุ ไปสืบข่าวทดี า้ นหน้า จะปล่อยใหน้ างอสรพิษแซโ่ จวคน นันพูดจาส่งเดชไดอ้ ย่างไร นางจะตอ้ งไปเปดโปงโฉมหน้าทแี ท้ จริงของโจวเจียเหรนิ ให้ได!้     งาชา้ งไมม่ ีทางออกออกจากปากสุนัข* : คาํ พดู ดีๆ ไม่มีทางทจี ะ ออกมาจากปากของคนชัว 

บทที 66 ปลดเปลอื งภาระ    จูชงิ ชิงถกู เหลียงเฟงเกอแบกเสียจนคลืนไส้ “ปล่อยข้าลงเดยี ว นี เหลยี งเฟงเกอไอค้ นสารเลว!” เพิงพดู จบกเ็ กดิ เสียงดัง กระจ่างขนึ ความเจ็บปวดแล่นแปลบไปทวั ทงั สะโพก ตะลงึ งัน อยู่ครหู่ นึง นางถึงกับกรีดร้องออกมา “เหลียงเฟงเกอ...เจ้า บังอาจ...”    เหลียงเฟงเกอยมิ เย็น ออกแรงฟาดลงไปอกี ครา “ใครให้เจ้าทํา แบบนี! เจา้ รวู้ ่าควรชกโจวเจยี เหรินสักยก นึกเรอื งวิชาดดั เสียง ออกมาได้แทๆ้ ยังจะมาเลน่ ตวั เลือกหนึงในสองบ้าอะไรอกี เจา้ ใช้หัวแมโ่ ปงคิดหรืออย่างไรหรอื ในสมองของเจา้ มีแตบ่ ะหมีที เจา้ ขาย”    จูชิงชิงร้องไหเ้ สียงลนั “ข้าไมย่ อมแตง่ งานกบั เจ้าแน่ เจา้ ลกั พา ตวั สตร”ี     เหลยี งเฟงเกอหัวเราะเยาะ “นับประสาอะไรกบั ลกั พาตวั ขา้ ชิงตวั เจ้ามาไดแ้ ลว้ ยังจะชงิ ใจเจ้าด้วย” พดู จบเขารู้สึกวา่ คาํ พดู ของตน ชา่ งตําทรามนัก ถึงกบั หัวเราะลนั ด้วยความชอบใจ    จูชงิ ชิงชักปนปกผมบนศีรษะออก ทิมลงบนกน้ โดง่ เชดิ ของใคร บางคนอย่างไม่เกรงใจ เหลียงเฟงเกอส่งเสียงรอ้ งลัน “โอ๊ย ข้า เจบ็ เดินไมไ่ หวแล้ว” เขาทอี ้มุ จูชงิ ชงิ อย่ถู ึงกบั เซลม้ ไปข้างหน้า  ทบั อยบู่ นร่างของนางอยา่ งไม่เกรงใจ จชู ิงชิงเจบ็ ไปหมดทงั กาย  อกี ทงั ยังถูกทับจนหายใจแทบไม่ออก เช่นนันจงึ ยิงร้องไหห้ นัก กว่าเดมิ