ใต้เงารัก 1-69 จบ

“เจ้านีเล่นด้วยไมส่ นุกเอาเสียเลย ดแี ตร่ ้องไหอ้ ยู่ได้” เหลียงเฟง เกอถอนหายใจออกมาเฮือกหนึง พลกิ จชู งิ ชิงกลบั ขึนมาอยา่ ง ระมัดระวัง “ข้าติดค้างเจา้ มาตังแต่ชาตกิ ่อนแทๆ้ เจบ็ ตรงไหน บา้ ง”    จชู ิงชงิ ส่งเสียงรอ้ งไหส้ ะอกึ สะอนื ฉวยโอกาสตอนทีเขาไม่ทันได้ ระวงั ตวั คว้าหิมะบนพนื ขึนมายใี ส่หน้าของเหลยี งเฟงเกอ กด หน้าเขาไวไ้ มย่ อมปล่อยมือ ทงั ยงั หยกิ จมกู ข่วนหน้าเขาไมห่ ยดุ   สุดทา้ ยจึงพดู ดว้ ยเสียงหัวเราะภาคภมู ิใจว่า “ใครใหเ้ จา้ รงั แกข้า!  ตอนนีร้คู วามรา้ ยกาจของข้าแล้วหรอื ยัง”    เหลยี งเฟงเกอไมไ่ ดด้ นิ รนขัดขนื เขานอนมองนางอยบู่ นพืน หิมะไม่พดู ไมจ่ า จูชิงชิงถกู เขาจอ้ งจนหน้าแดงขนึ มาอยา่ งไม่ ทราบสาเหตุ บีบจมกู เขาไว้ไมใ่ หห้ ายใจ “ห้ามเจา้ มองขา้ แบบนี อีก”    เหลียงเฟงเกอรีบอมลมแก้มปอง ทําท่าเหมอื นกบตัวโตทหี ายใจ ไมอ่ อก    จูชิงชงิ ยิมออกมาทังนําตา “คนบา้ ขา้ เกลียดเจ้าทสี ุด!”    เหลียงเฟงเกอชะโงกไปทขี ้างหูนาง พดู ขนึ เสียงเบาวา่ “เจา้ เปน ฝายล่วงเกนิ ข้ากอ่ น คอยดเู ถอะว่าขา้ จะจัดการเจา้ อยา่ งไร”    จูชิงชิงทนไม่ไหว คว้าหิมะกองใหญ่ยัดเข้าไปในคอเสือเขาอย่าง ร้ายกาจ ทงั ยังกระตุกเสือเขาอยู่หลายที เมอื ได้ยินเสียงเขาร้อง ลันก็กระโดดขึนรีบเผน่ หนีในทันใด   

“ระวงั อย่าหกล้มเชยี วนะ เดิมทีกโ็ ง่มากพออยแู่ ลว้ เกดิ หกล้มขา พกิ ารขนึ มาจะยงิ แย”่ เหลียงเฟงเกอลกุ ขนึ ยนื สะบัดหิมะบนรา่ ง ออกดว้ ยท่าทเี กียจครา้ น ส่งสัญญาณใหค้ นทแี อบซ่อนอยใู่ น เงามืดตามไปดแู ลจูชิงชิง ส่วนเขาหันกลบั มาพูดเสียงเรียบวา่ “ คณุ ชายรองตระกูลโจวช่างเปนโจรดอื ด้านเสียจรงิ คนแกอ่ ยา่ ง เจา้ เหตุใดไมไ่ ปสู่ขอสตรชี ันสูงทีมฐี านะดแี ละอายุไล่เลยี กบั เจา้   ทียงั หน้าด้านตามรังควานชงิ ชงิ ของพวกเราไมเ่ ลิกราเช่นนี หมายความว่าอยา่ งไรกันแน่ หรอื เจ้าคดิ วา่ นางอายุน้อยใจออ่ น จึงหลอกง่ายงนั หรอื ”    โจวเจียเซยี นในชดุ สีขาวสะอาดเดินออกมาจากทีซ่อนตัวอยา่ ง เงียบๆ พดู ดว้ ยเสียงเยน็ ชาวา่ “แล้วเหตใุ ดเจา้ ไมแ่ ต่งงานสาน สัมพนั ธ์กับครอบครวั มีอาํ นาจในเมืองหลวง หรือคดิ จะหลอกชงิ ตําราอาหารมากอ่ น ทําใหค้ วามฝนของเพอื นสมัยเดก็ เปนจรงิ   จากนันจึงค่อยแตง่ ภรรยาฐานะเสมอเขา้ บ้านอกี คน แม่ทพั เสียว เหลยี งชา่ งวางแผนไดล้ าํ ลึกนัก”    เหลยี งเฟงเกอฉีกยิมยงิ ฟนใหเ้ ขา “เจา้ ชา่ งโสมมเสียจรงิ ความ คดิ นีคงเปนแผนการแตเ่ ดมิ ทขี องเจ้ากระมัง ขา้ ไมไ่ ดห้ น้าดา้ น เหมือนเจา้ หรอกนะ”    โจวเจียเซยี นพดู ขนึ อยา่ งอัดอนั ว่า “หากฝมือเทียบไม่ได้ ตอ่ ให้ โต้วาจาไปก็เปล่าประโยชน์ พูดมาเถอะ วา่ เจา้ ต้องการอะไรกนั แน่”    เหลยี งเฟงเกอพดู ว่า “ขา้ ไมไ่ ดต้ อ้ งการอะไร แค่อยากจะให้ มารดากับน้องสาวเจ้าอย่เู ปนแขกทีบ้านขา้ สักสามสีป ขา้ รบั รอง ว่าจะเลียงดูปูเสือดว้ ยอาหารชันเลิศ ได้ยนิ วา่ คณุ ชายรองเก่ง

เรอื งกวีโคลงกลอน บางทีอาจช่วยเปนอาจารยผ์ ชู้ ีแนะสังสอน ลูกของข้ากับชิงชิงได้”    โจวเจียเซยี นเม้มปากแน่น มองเขาโดยทไี มพ่ ดู ไมจ่ า    “ไม่ล้อเลน่ กับเจา้ แลว้ ” เหลียงเฟงเกอพดู หน้าดา้ นๆ ตอ่ ว่า “ขา้ ต้องการทีดนิ ในเจียงตงของพวกเจ้า จากนันจะไมถ่ ือสาเรืองราว ในอดตี อกี จะยอมแตง่ งานสานสัมพันธ์ และร่วมเปนพันธมติ ร กบั พวกเจา้ ”    ทีดนิ ผืนนีเปนหนึงในทดี ินทใี หผ้ ลผลิตแก่ตระกลู โจวไดม้ าก ทีสุด โจวเจยี เซียนโมโหเสียจนนําเสียงสันเทา “ขา้ ตดั สินใจไม่ ได”้     เหลียงเฟงเกอยมิ น้อยๆ “ข้ารู้ เพราะฉะนันขา้ ถึงได้เขียน จดหมายไปแจง้ เรอื งนีกบั บิดาและพีชายของเจา้ แล้ว บิดาของ เจา้ น่าจะยังอาลยั อาวรณภ์ รรยาและบุตรสาว แตพ่ ชี ายเจ้าไม่แน่ เสมอไป เจ้าต้องเข้าใจวา่ พชี ายทที งั เก่งกาจทังรักครอบครวั เชน่ ข้ามอี ยไู่ ม่มากนัก เพราะฉะนันคณุ ชายรองตระกลู โจว ข้าคดิ ว่า เจา้ ควรจะเลือกเจ้าสาวทดี กี ว่านี เพราะทุกอยา่ งจะดีตอ่ ทงั เจา้ และคนอนื ๆ คนอย่างชิงชงิ มีแตจ่ ะตายดว้ ยนํามอื ของเจา้ หาก เจา้ หวงั ดีต่อนางจริง กค็ วรอย่ใู หห้ ่างจากนางเสีย”    หวั ใจของโจวเจยี เซยี นเต้นรวั ดงั ตกี ลอง พดู โดยหลีกเลียง ประเดน็ สําคญั ว่า “เจ้าเองก็ยอมรบั แลว้ หรอื ว่าขา้ จรงิ ใจต่อนาง\"    เหลียงเฟงเกอยกคิว มองเขาด้วยสายตาดแู คลน “ความจรงิ ใจ ของเจา้ มีราคาคา่ งวดสักแคไ่ หนกันเชียว ชิงชิงของพวกเราไม่

ต้องการ นับแตน่ างร้จู ักเจา้ เปนต้นมา นางกต็ ้องเคราะห์ร้ายไม่มี ความสุขมาตลอด ในวันมงคลเช่นนีข้าไม่อยากทจี ะฆ่าคน รบี พา คนของเจ้าไปรอดืมสุรามงคลทีซิงหยางเสีย มิฉะนันอย่าหาวา่ ขา้ ไมเ่ กรงใจ”    โจวเจียเซียนยืนนิงอยา่ งมนั คง เหลยี งเฟงเกออดไม่ไดท้ จี ะ ประชดว่า “เจ้าคงไม่ได้คิดว่าชิงชิงจะยงั ยนื อย่ขู ้างเจ้ากระมัง  เมือครู่เจ้ายังไม่เขา้ ใจอกี หรอื ว่า นางแคจ่ งใจจะออดออ้ นข้าและ ยวั โมโหเจา้ เท่านัน ทาํ ไมเจา้ ถึงไมเ่ ขา้ ใจอกี ใหเ้ จา้ เลือกหนึงใน สอง คําถามงา่ ยๆ แคน่ ีเจา้ ยงั ตอ้ งคดิ นานขนาดนันเชียวหรือ  ถยุ !”    โจวเจยี เซียนเดินไปข้างหน้าเงยี บๆ เดนิ มาหยดุ อย่ใู นตาํ แหน่งที ห่างจากเหลียงเฟงเกอเพยี งสองฉือ*หนั กลบั มามองเขาและพดู เสียงเบาวา่ “เจา้ ถือดวี า่ ชงิ ชงิ ชอบเจา้ มากกว่า คาํ ถามนีไม่ ยุติธรรมมาแตแ่ รกอยู่แล้ว ตอ่ ให้ชนะไปกอ็ ยา่ ได้ลาํ พองใจนัก เลย สามสิบปตะวันออกรุ่งโรจน์ สามสิบปตะวันตกรุ่งเรอื ง ขอ เพยี งขา้ ไม่ตาย เจ้ายอ่ มได้เหน็ สักวนั ทีขา้ รงุ่ เรือง!”    “ความหมายของเจ้าก็คือ ทางทีดขี ้าควรฆา่ เจา้ เสียแตต่ อนนีสินะ ” สีหน้าโอหังของเหลียงเฟงเกอน่าถูกชกยิงนัก “แต่หากข้าฆ่า เจ้า กจ็ ะไมไ่ ดค้ รองทีดินทเี จียงตง หากข้าฆา่ เจา้ คณุ ชายใหญ่ โจวตอ้ งยนิ ดแี น่ เพราะเขาจะไดม้ ีเหตุผลยกทพั บุกตขี ้ามิใช่หรือ  ลาํ บากไม่น้อยกวา่ ขา้ จะมเี วลาว่างสําหรบั แต่งงาน ย่อมต้อง อยากอยอู่ ยา่ งมคี วามสุขไปสักระยะ ข้ารอให้คุณชายใหญโ่ จวชก เจ้าจนหน้าบวมจมกู ชาํ เสียกอ่ น ค่อยมาช่วยเกบ็ ศพใหเ้ จา้ เปน อย่างไร”   

โจวเจยี เซียนพยักหน้า “หากข้ามวี ันนันจริง จาํ คาํ พูดของเจ้าไว้ ให้ดี ข้าอยากได้ฮวงจยุ้ ทีด้านหลงั มีลมพดั ด้านหน้ามีตะวัน แลว้ เผาหนังสือให้ข้ามากๆ ดว้ ย ข้าชอบอา่ นหนังสือ”    เห็นเขาตอบรบั ไปตามนําเชน่ นี เหลยี งเฟงเกอกพ็ ลนั รู้สึกหมด สนุก “รบี ไปเสีย เหน็ เจา้ แลว้ ข้าหนาวสะทา้ น!”    “ดูแลนางใหด้ ี ข้าไมไ่ ด้แพ้ ทีข้าแพค้ ือใจคน” โจวเจยี เซียนพยัก หน้าน้อยๆ หมนุ ตวั แล้วเดนิ จาก ทีเขาแพก้ ็แคค่ วามเชือใจทีจชู งิ ชงิ มีต่อเขา ทีเขาแพก้ ็แค่ความระแวงของพชี ายตน หากนางเชอื ใจเขาเหมือนอยา่ งทเี ชือเหลยี งเฟงเกอ หากตระกลู โจวมไิ ด้ช่าง ระแวงเพียงนัน คงไมแ่ น่เสมอไปหรอกวา่ ใครจะแพ้ใครจะชนะ    “ย่งุ ไมเ่ ขา้ เรอื ง ขา้ ไม่เหมอื นเจ้าหรอกนะ” เหลียงเฟงเกอส่ง เสียงสบถดา่ สองประโยค กอ่ นทีจะเดินไปพบจชู ิงชิงด้วยสีหน้า ภาคภมู ิใจ    จชู ิงชงิ มองนายทา่ นสามจูดว้ ยสีหน้านิงแขง็ “ท่านยกโทษให้เขา งา่ ยๆ อยา่ งนีเลยหรือ”    นายท่านสามจูถอนหายใจออกมาอยา่ งจนปญญา “มิฉะนันจะ ใหท้ าํ อย่างไรเลา่ ทังพยานทงั หลกั ฐานปรากฏอยูต่ รงหน้า ชัดเจนเพียงนี หากพอ่ ยงั ไม่ยอมรับมเิ ท่ากับยอมตกหลมุ พราง เสียเองหรอื คนอืนมคิ ดิ ว่าพ่อถกู ชาวทเู จวยี ขงั จนโง่หรือ เจ้าคง ไมอ่ ยากมีพอ่ โงเ่ ขลากระมัง” แหงนน้ามองบุตรสาวแวบหนึง  แลว้ พดู ขึนอย่างกังวลวา่ “หรือไมอ่ ยา่ งนันเจ้าก็อยา่ แตง่ งานเลย  เจ้าหนูนันเจ้าเล่หร์ า้ ยกาจเกินไป เจา้ ไม่ใชค่ ูแ่ ข่งของเขาหรอก”   

จูชงิ ชิงขมวดคิว “ทา่ นเพิงมาพูดเรอื งนีเอาเสียปานนีจะไม่สาย เกนิ ไปหรอื เมอื ครู่ตอนทีอยู่ตอ่ หน้าเขาและคนในสกลุ จู เหตุใด ท่านถึงไม่พูดวา่ ไม่อนุญาตใหแ้ ตง่ นอกจากนีเหตใุ ดทา่ นถึง ยกยอคนอืน ยาํ ยลี กู สาวของตัวเอง ทา่ นรไู้ ด้อย่างไรวา่ ขา้ สู้เขา ไม่ไหว”    นายทา่ นสามจพู ูดขึนอยา่ งขลาดกลัวว่า “เจ้าเปนลกู ของพอ่   ทาํ ไมพอ่ จะไมร่ ู้ น่าเสียดายทเี จ้าไมไ่ ดค้ วามฉลาดมาจากแมข่ อง เจ้า ได้มาเพยี งหน้าตางดงามของนาง” เมือคดิ ถึงจูไทไ่ ท่สาม  เขาก็อดรวดรา้ วมิได้ “พ่อผิดต่อพวกเจ้าสองแมล่ กู เหลือเกนิ พอ่ ไม่ควรออกไปเลย”    ต่อให้จูชงิ ชิงโมโหปานใดก็ตอ้ งใจอ่อน ได้แต่นังถอนหายใจวา่ “ จากนีไปขอแคท่ ่านอยูด่ ีมสี ุข ก็เท่ากบั เปนการชดใช้ให้ขา้ กบั ท่านแม่แลว้ ”    เหลยี งเฟงเกอเดินมาถึงทีหน้าประตู แตเ่ พราะได้ยนิ เสียงสะอืน ไห้จึงถอยกลับไปอยา่ งเงียบๆ พรุ่งนีกต็ ้องรับจชู ิงชิงกลับไป แตง่ งานทอี ําเภอซิงหยางแลว้ ยังมีเรืองตอ้ งเตรียมการอกี มาก  เพยี งไมน่ านเขาก็ย่งุ จนไม่มเี วลาวา่ ง กระทังกลางดึกถึงไดน้ ัง พักเสียที ทันใดนันเขาเหน็ จูชิงชิงถือกล่องใส่อาหารยืนอยไู่ ม่ หา่ ง นางพูดดว้ ยสีหน้าเย็นชาว่า “ไม่รูจ้ กั หวิ หรืออยา่ งไร”    “ก่อนหน้านีไม่หิว แตแ่ ค่เห็นเจา้ กห็ ิวขนึ มาทนั ที” เหลียงเฟง เกอใชม้ ือกุมท้องแสรง้ ตหี น้าน่าสงสาร “ขา้ หิวเหลือเกนิ ”    จชู ิงชงิ จัดเรยี งจานอาหารดว้ ยสีหน้าถมึงทงึ ยัดตะเกียบเขา้ ไป ในมอื เขา “รีบกินเสีย! กนิ เสร็จยังมงี านต้องทาํ อกี ” 

  เหลยี งเฟงเกอมองนางด้วยแววตาหวานฉําก่อนจะยิมให้ อดไม่ ไดท้ ีจะชะโงกเข้าไปหอมแก้มนาง “ชงิ ชงิ เหตุใดเจ้าถึงสวย ขนาดนี”    จชู งิ ชงิ เรมิ ทีจะหงุดหงดิ “จะกนิ หรือไมก่ นิ หากไม่กินขา้ จะเก็บ แลว้ !”    เหลยี งเฟงเกอไม่กลา้ ทีจะยัวโมโหนางอีก รบี กนิ ข้าวใหเ้ สร็จแลว้ ถามประจบวา่ “มีอะไรอีกหรอื ไม่”    จชู งิ ชิงพดู ขึนเสียงเรียบวา่ “ทใี ตต้ ้นหอมหมนื ลแี ก่ เดนิ ไปทาง ซา้ ยยีสิบกา้ ว ตรงไปข้างหน้าอกี สิบกา้ ว จากนันเดนิ ไปทางขวา ห้าก้าว”    เหลียงเฟงเกอยน่ ควิ พดู ด้วยสีหน้าจริงจงั ว่า “ของสิงนันหรอื ”    จูชงิ ชงิ แบมอื ยิมด้วยท่าทีราวกับได้ปลดภาระหนักอึงลงจากบ่า เสียที “ใช่ ขา้ หารอื กับทา่ นพ่อแล้ว สมบตั ิลาํ คา่ ย่อมนําพามาสู่ เภทภยั หากมันเปนแคต่ ําราอาหารธรรมดาเลม่ หนึง ย่อมไม่ คคู่ วรทีจะจ่ายค่าตอบแทนใหญห่ ลวงเพือใหไ้ ดม้ าครอบครอง  แต่หากมนั ซอ่ นความลับใหญห่ ลวงไวจ้ ริง พวกเราตระกลู จกู ็ไม่มี ความสามารถพอทีจะเจรญิ รุ่งโรจนเ์ พราะมัน มสิ ู้ยกใหค้ นที สามารถใช้มันได้ พวกเราเองกจ็ ะไดอ้ ยู่อยา่ งสงบสุขเสียที ข้ารวู้ า่ เจา้ มใี จทะเยอทะยานและต้องการมนั มาโดยตลอด ตอนนีข้ายก ใหเ้ จา้ แลว้ จากนีไปเจ้าก็ต้องแบกรบั ทุกอยา่ งทีมันจะนําพามาสู่ เจา้ รวมทังความโชคดีและความโชครา้ ย เจ้าเอามนั ไปแล้วค่อย ตดั สินใจเถอะว่าจะแตง่ งานกบั ขา้ หรือไม่ เอาล่ะ ในทีสุดข้ากไ็ ด้

โยนภาระหนักองึ นีทิงเสียท”ี     เหลียงเฟงเกอยนื มอื ไปทางนางด้วยสีหน้าหนักแน่น “มานี”    จชู งิ ชิงยมิ ทงั นําตา เดินเข้าไปโอบกอดเขาเบาๆ คราหนึง “อันที จรงิ โจวเจยี เซียนเกอื บจะชนะแล้ว เขาทาํ ใหข้ ้าเกดิ ความสงสัย ขนึ ในใจ ยงิ เจา้ ดีกบั ข้าเท่าไร ขา้ ก็ยิงอดไม่ได้ทจี ะคดิ ซาํ ๆ วา่   ตกลงแล้วเจา้ รกั ขา้ หรือทาํ ไปเพือตาํ ราอาหารกันแน่ ยงิ ความคิด เหล่านีสังสมไวม้ ากเท่าไร ขา้ ก็ยงิ ไม่มคี วามสุข นันไมใ่ ช่ชวี ิตทขี า้ ตอ้ งการ จชู งิ ชงิ ไม่ควรจะเปนคนแบบนัน ตอนนีทา่ นพ่อกลบั มา แล้ว จงึ ไม่ถือว่าผดิ ตอ่ คําสาบานเ**ย้ มโหดทีท่านปูบงั คบั ใหข้ า้ สาบานเมอื ครงั นัน ในทีสุดขา้ กโ็ ยนภาระไปใหเ้ จ้าได้เสียที ให้ เจ้าไปกลดั กลุ้มต่อเอาเอง คาํ พูดทีข้าเคยพดู ไวย้ งั มีผลอยู่ เจา้ สามารถยกเลกิ การแต่งงานเสียตอนนี จากนันหาเจา้ สาวทีดกี วา่   ขา้ จะไมโ่ กรธแคน้ เจ้าแน่นอน”    เหลยี งเฟงเกอออกแรงโอบกอดนางไว้ “อันทีจริงเจ้ารูม้ าตลอด วา่ หัวใจข้าเปนอย่างไร ไม่จําเปนตอ้ งพูดเรอื งแบบนีกับขา้ ”    จูชงิ ชงิ ปฏิเสธออ้ มกอดของเขา “หากเจา้ ยืนกรานคาํ เดมิ วัน หน้าก็หา้ มแตง่ ภรรยาฐานะเสมอหรืออนุภรรยาชันสูงอะไร ทาํ นองนัน......”    เหลยี งเฟงเกอชะโงกไปกระซบิ เสียงแผ่วเบาทขี า้ งหูนาง “ไม่ตอ้ ง พูดแลว้ เจ้าดูสิวา่ เจ้าโง่เพยี งใด กระทงั ประจบสอพลอยังทําไม่ เปน เพราะฉะนันข้าจะสอนให้เอง ในเวลาเช่นนี เจา้ ควรจะมอง ข้าด้วยแววตาน่าสงสาร มีนําตาเออ่ คลอ แล้วบอกข้าว่า เจา้ มอบ ทุกอยา่ งให้ขา้ ไปแล้ว ขา้ ต้องทะนุถนอมเจ้าให้มากถงึ จะถูก เช่น

นีแลว้ ตอ่ ใหค้ นใจแข็งเปนหนิ ก็จะต้องใจอ่อนแน่ เจา้ กลับมอง ข้าประหนึงศัตรูอาฆาตแค้น ไมก่ ลวั วา่ ขา้ จะไดผ้ ลประโยชนไ์ ป แล้วทอดทิงเจา้ ทันทหี รอื อยา่ งไร”    สองฉือ* ฉือคือหน่วยวัดความยาวของจนี สองฉือยาวประมาณ  60 เมตร    บทที 67 คน้ หาสมบัต ิ   จชู ิงชิงเบกิ ตาโต แหงนหน้าขึนมองเหลยี งเฟงเกออยา่ งเงยี บๆ  ภายใตแ้ สงเทยี น นัยนต์ าหงส์เรียวยาวของเหลียงเฟงเกอมี ประกายแสงดังหยาดนําวาดผ่าน จมกู ของเขาช่างไดร้ ปู นัก ไม่ โด่งเกินไป ไม่แบนเกินไป ริมฝปากคอ่ นขา้ งบาง แต่ชนะทสี ีแดง กําชุม่ ฉํา    คนริมฝปากบางไรห้ ัวใจ จชู งิ ชงิ จําไมไ่ ดว้ ่าเคยไดย้ ินคาํ พูดนีจาก ทีไหน เมอื คิดดดู ๆี แล้ว ก็น่าจะเปนในระหวา่ งทางทีจูเหลา่ อพู่ า นางไปเซนิ โจว ตอนทพี วกนางแวะพกั ดมื นําชาราคาถูกในแผง ขายนําชารมิ ทางดว้ ยความกระหาย หมอดูตาบอดทีทาํ นายดวง ชะตาด้วยวิธีคลํากระดกู เปนคนพูดประโยคนีออกมา หาก สามารถตดั สินนิสัยและความจรงิ ใจของคนเราจากรปู ลักษณ์ ภายนอกเพยี งอยา่ งเดียวจะดีสักแคไ่ หนกนั เชยี ว จชู งิ ชงิ หลับตา ลง ยกมือขนึ สัมผสั ใบหน้าของเหลียงเฟงเกอ    เหลยี งเฟงเกอรสู้ ึกประหลาดใจอยูเ่ ลก็ น้อย เขาเพียงยนื นิงไม่ ขยับ เมือเหน็ นางต้องเขย่งปลายเทา้ ดว้ ยความยากลาํ บาก เช่น นันกถ็ งึ กบั ก้มศีรษะลงเพอื อํานวยความสะดวกให้แกน่ าง นิวมอื ของนางประหนึงกาํ ลังสัมผสั แพรไหมลาํ คา่ ทนี างชมชอบมาก

ทีสุด ปลายนิวเยน็ เยียบออ่ นนุ่มของจูชงิ ชิงเรมิ วาดจากหน้าผาก ของเขา แล้วค่อยๆ ไล้ลงมายงั คิวทงั คู่ ผา่ นปลายจมูก สุดทา้ ย มาหยดุ อยทู่ ีริมฝปากของเขา เคลา้ คลอมิไดห้ ยุด    ริมฝปากเยน็ เยยี บถูกลูบจนรอ้ นระอุขนึ ลกู กระเดอื กของเหลยี ง เฟงเกอขยบั อยา่ งชา้ ๆ พูดเสียงเบาว่า “รังเกยี จทรี ิมฝปากข้า หยาบกรา้ นหรอื ”    จชู ิงชงิ หลบั ตาส่ายหน้า “อยา่ พูด” จากนันนางก็ลูบพวงแก้ม และติงหูของเขาตอ่ สุดท้ายมาหยดุ อยู่ทคี าง คางของเขาเปน ทรงเหลียมมพี ลงั ส่วนสัมผสั ให้ความรสู้ ึกทิมแทงเล็กน้อย นัน คือไรหนวดหลังจากการโกนหนวด ในใจของนางพลนั เจ็บแปลบ  นึกอยากใหเ้ วลาหยุดอยูต่ รงนีเหลอื เกนิ ไม่ตอ้ งเคลือนไปข้าง หน้าชัวนิรนั ดร ์   “บางครัง ตากับมืออาจหลอกคนได้ แตห่ ัวใจไม่มที างหลอก ชิง ชิง เจา้ รู้จักขา้ มานานหลายป เจา้ น่าจะเขา้ ใจหวั ใจของเจา้ ดยี ิง กวา่ ใคร มนั ซือสัตยต์ ่อเจา้ มากทีสุด มนั จะไม่หลอกเจา้ ตอ่ ใหข้ ้า พดู อะไร ทําอะไรไปมากเพยี งใด ก็ไม่อาจเทียบคาํ พดู เพียง ประโยคเดียวทีมันบอกกบั เจา้ ได้ เพราะฉะนันเจ้าจงฟงใหด้ ีวา่ มนั กําลงั บอกอะไรกบั เจา้ ” เหลยี งเฟงเกอหลบุ ตาลงมองจชู ิงชิง  เส้นผมสีดาํ ขลับของนางเปนมันเงางามยงิ กว่าเส้นไหมนิลทงี าม ทีสุดเท่าทีเขาเคยเหน็ มา ผิวกายเปนสีงาชา้ ง ไรต้ ําหนิราวเครอื ง เคลอื บชันดี ดวงตาทที งั กลมทังดาํ ทงั สว่างไสวดงั นัยน์ตาลกู แมวปดสนิท ขนตายาวงอนสันเบาๆ งดงามดงั เกสรของดอก โบตนั     ใบหน้านีเขาเหน็ มานานสิบกว่าปแล้ว ถกู สลักอยู่ในความทรงจํา

ของเขาประหนึงเปนชวี ติ ของเขาเอง ไม่อาจทีจะพรากจากอกี   เขาร้วู า่ จูชิงชิงชอบใหเ้ ขาจมุ พติ และร้วู า่ นางจะสับสนยามถูกเขา จุมพติ เพยี งจุมพิตเดยี วนางกจ็ ะลมื สินทกุ สิง สับสนงนุ งง ไม่วา่ เขาพูดอะไรกจ็ ะเห็นดว้ ย แตเ่ ขาไม่อยากจุมพติ นางในเวลานี เห ลียงเฟงเกอดึงมือของจชู ิงชิงลงมา ถามขนึ เสียงทุม้ ว่า “ปญหา ไม่ไดอ้ ยทู่ ขี า้ แตอ่ ยู่ทเี จ้า ข้าอยากจะแต่งงานกบั จชู งิ ชงิ ทเี ต็มใจ  และมสี ติสัมปชญั ญะครบครัน คาํ พดู น่าฟงข้าพดู มามากเกนิ พอแล้ว ไมอ่ ยากทจี ะพดู มนั อีก ตลอดมามแี ตข่ า้ ปลอบใจเจ้า  แต่เจ้าเคยคิดบ้างหรือไม่ว่าข้าเองกร็ ู้จักท้อแท้ถอดใจ”    จชู ิงชิงเบกิ ตาขนึ นิงมองเขาอย่คู รู่หนึง พูดเสียงตาํ ว่า “ยังไม่ทนั ไรเจ้ากค็ ิดจะท้าทายข้าแลว้ หรอื ”    เพลิงพิโรธพวยพุ่งออกจากดวงตาของเหลยี งเฟงเกอ เขาเมม้ รมิ ฝปากแน่น นิงมองนาง ไมพ่ ดู อะไรอยเู่ ปนเวลานาน    จูชิงชิงไมไ่ ดเ้ หน็ เขาโมโหขนาดนีมานานแลว้ อดไม่ได้ทีจะถอย หลงั ดว้ ยความขลาดกลัว พูดวา่ “เจา้ มองข้าทําไมกัน”    เหลียงเฟงเกอกระชากข้อมอื นางอยา่ งรนุ แรง ฉุดนางเดนิ ไปขา้ ง นอกอยา่ งรวดเรว็ ภายนอกมีหมิ ะตกหนัก ทางเดนิ ถูกปกคลมุ ดว้ ยหมิ ะหนากวา่ สามนิว ทุกย่างกา้ วทีเหยยี บยําลว้ นกลายเปน รอยเท้าลกึ ๆ แต่พืนผวิ ดา้ นลา่ งยงั ไมแ่ ข็งตัวเต็มที มันเปนเพียง แผ่นนําแขง็ ชันบางๆ จชู ิงชิงถูกเขากระชากจนซวนเซ หลายครงั ทีตอ้ งกอดแขนเขาไว้ใหแ้ น่นเพือปองกนั ไม่ใหต้ วั เองหกลม้   ตอนทอี อกมานางสวมเพยี งรองเท้าผา้ ฝายสําหรบั สวมใส่อยใู่ น บา้ นเท่านัน เพียงไมน่ านมนั กเ็ ปยกชุ่มเพราะนําหมิ ะละลาย เช่น นันถึงกับต้องส่งเสียงกรีดรอ้ งลัน พดู เง้างอนว่า “เหลียงเฟงเกอ

! เจา้ คนเสียสติ เจ้าเปลียนใจเรว็ เกนิ ไปแล้วนะ!”    เหล่าคนรับใช้ยนื มองอยหู่ ่างๆ ไมก่ ลา้ เข้ามาใกล้ และไม่กลา้ ทีจะ ขยบั ยิงไม่กล้าเดินจากไปไหน ได้แตย่ นื มองพวกเขาอย่กู ับที ด้วยท่าทตี ะลึงงนั จูชงิ ชิงขายหน้าจนทนไม่ไหว แทบจะร้องไห้ ออกมาแล้ว “ขา้ เกลียดเจา้ !”    เหลยี งเฟงเกอยิมเยน็ “ขา้ กเ็ กลียดเจา้ ”    จูชิงชงิ ชะงักงนั ในทนั ใด เขาพดู วา่ อะไรนะ เขาเกลยี ดนาง นาง ไม่ไดฟ้ งผิดไปใชห่ รือไม่ นางมองเหลยี งเฟงเกอดว้ ยแววตา ตะลึงงนั สีหน้าของเหลียงเฟงเกอเมืออยูใ่ ตแ้ สงไฟสลวั และแสง สะทอ้ นจากหิมะเย็นเยอื กดเู ยน็ ชาผิดปกติ ไม่ใช่ใบหน้ายมิ ระรืน หน้าดา้ นไรย้ างอายอย่างทีนางเคยเหน็ เปนประจาํ ใบหน้าครึง ซกี ของเขาถูกซอ่ นไว้ทา่ มกลางเงามดื ดูอมึ ครึมเหลอื แสน    เหลียงเฟงเกอกระชากนางให้เดนิ ไปข้างหน้าเรือยๆ กระทังเดนิ ออกมาถงึ ประตเู รอื น จชู งิ ชงิ ถงึ หลดุ จากภวังค์ นางสะบดั มอื เหลี ยงเฟงเกอออกดว้ ยรอยยิมเยน็ ชา “แบบนีก็ยิงดีสิ เจ้าเกลียดขา้   ขา้ เกลียดเจา้ พวกเราแยกทางกนั ตรงนีเลย ยังจะแต่งงานอะไร อีก ถา้ เจา้ ไมว่ างใจ ก็ฆา่ ขา้ เสียเลยสิ”    เหลียงเฟงเกอออกแรงผลักนางทีหนึง แต่กระชากนางกลบั มา กอ่ นทนี างจะลม้ ลงบนพืน พูดเสียงเ**ย้ มเกรียมวา่ “เจา้ หบุ ปาก เดยี วนี! มฉิ ะนันขา้ ......”    เขากลา้ ปฏิบตั ิต่อนางเยียงนีเชียวหรือ จชู งิ ชงิ เองก็โมโหขนึ มา บา้ งแล้ว พูดอย่างไมก่ ลัวตายว่า “ขา้ ไม่หุบปาก! ขา้ จะพูด! เหลี

ยงเฟงเกอ เจ้าคนเสียสติ! เสียสต!ิ ขา้ ไม่ชอบเจ้า! ขา้ เกลยี ดเจ้า ! ขา้ แคน้ เจ้า! ขา้ พดู แลว้ เจ้าจะทําไม เจา้ จะทําไมขา้ ”    เหลยี งเฟงเกอหรีตาทงั คูล่ ง ล้วงผา้ เชด็ หน้าผืนหนึงออกมา อย่างไมช่ า้ ไม่เรว็ บบี คางของนางไว้ ตงั ใจจะยดั เขา้ ไปในปาก นาง จูชงิ ชิงตกใจจนรู้สึกกลัว นําตาทะลกั ออกมาอย่างบ้าคลงั “ เจ้ากลา้ หรอื !”    “ข้าในสายตาเจ้ากค็ ือคนชวั ชา้ สามานยม์ ิใช่หรอื มอี ะไรบ้างทีขา้ ไมก่ ล้า สําหรับข้าแล้ว ฆา่ คนจะเปนเรอื งใหญอ่ ะไรกนั เชยี ว” มือ ของเหลียงเฟงเกอเย็นเยยี บ สันเทาหน่อยๆ นําเสียงพลอยสัน เครือไปด้วย ลมหายใจทีพน่ ออกมากย็ ังเย็นเยือก นําตาหยด หนึงของจชู งิ ชงิ หยดลงบนมอื ของเขา เขาหดมือกลับประหนึง ถกู นํารอ้ นลวก หันหน้ากลบั ไมย่ อมมองนาง เตะหิมะแรงๆ คราว หนึง สบถด่าคาํ หยาบออกมาประโยคหนึงเสียงตาํ     จชู ิงชงิ เงียหูฟง นางไดย้ ินอย่างชัดเจน จึงต้องคว้าแขนเขามา ถามว่า “เจา้ พูดอะไร เจ้าลองด่าอีกรอบสิเหลียงเฟงเกอ กระทงั แยกยา้ ยกนั ดว้ ยดเี จ้ายงั ทําไม่ไดเ้ ชยี วหรอื ขา้ ดแู คลนเจ้า”    เหลยี งเฟงเกอแบกนางขนึ บนบ่าโดยทีไมพ่ ูดไม่จา ก้าวยาวๆ ไป ข้างหน้า จูชงิ ชงิ ตกใจจนร้องลนั “ฆ่าคนตาย เหลยี งเฟงเกอจะ ฆ่าคนแล้ว!...”    ในทสี ุดคนสกุลจกู โ็ ผลห่ น้าออกมาไดเ้ สียที ในมือของนายทา่ น สามจูถือกระบองไวท้ อ่ นหนึง ยนื กลนื นําลายขวางอยู่ตรงหน้า เหลียงเฟงเกอ พูดอยา่ งเตรียมพรอ้ มสละชีวิตแล้วว่า “ปล่อย นางเสีย มิฉะนันขา้ จะสู้ตายกบั เจา้ !” 

  เหลยี งเฟงเกอมองเขาดว้ ยสายตาเรยี บเฉยแวบหนึง นายท่าน สามจหู ดคอเบาๆ กอ่ นทจี ะก้าวไปข้างหน้าอีกหนึงก้าวด้วยความ กลา้ หาญ พูดอย่างองอาจว่า “ข้ารู้ว่าข้าสู้เจ้าไมไ่ ด้ รวู้ ่าเจ้ามีกอง กาํ ลงั มากมายเพยี งใด และรู้ว่าดาบของเจา้ คมแคไ่ หน แตพ่ วก เราตระกลู จูไม่มคี นขขี ลาดตาขาว”    จูชงิ ชงิ คิดอยา่ งไม่เหมาะกบั สถานการณ์ว่า ท่านลงุ ใหญ่ก็คือคน คนขีขลาดตาขาวมใิ ชห่ รือ ไมว่ ่าจะเรอื งอะไรก็ร้จู กั แตห่ ลบซอ่ น เผน่ หนี แตน่ างรูส้ ึกวา่ ตนไม่ควรหักหน้าผเู้ ปนบดิ า จงึ พดู ทงั นําตาวา่ “ทา่ นพ่อ ช่วยขา้ ด้วย”    เหลียงเฟงเกอมองนางด้วยสายตาเย็นชาแวบหนึง จชู งิ ชิงเอยี ว ศีรษะกลบั มาอยา่ งยากลาํ บาก มองสบตากับเขาเขา้ พอดี เช่น นันนางก็ถงึ กบั ตัวสันสะทา้ นเพราะสายตาของเขา    เหลียงเฟงเกอพูดเสียงเย็นชาวา่ “จูชงิ ชงิ เปนคนตอ้ งรจู้ ัก ขอบเขต เจ้ายดึ ถอื ว่าข้าชอบเจา้ ไม่ใช่หรือ ยดึ ถือวา่ ข้าไมม่ ที าง ทําอะไรกับเจา้ มิใช่หรือ มฉิ ะนันเจา้ จะกลา้ ไดอ้ ยา่ งไร”    จชู งิ ชงิ เริมหวาดผวา ผ้นู ําสกลุ จกู ลบั ออกมาเกลยี กลอ่ มนาย ท่านสามจวู า่ “เด็กๆ แค่เง้างอนกันเทา่ นัน ก่อนทีเดก็ สาวจะ ออกเรือนกจ็ ะคดิ ไมต่ กกนั บ้างเปนธรรมดา เอะอะอาละวาดเปน เรืองปกติ รอใหใ้ จเยน็ ลงหน่อยกจ็ ะดีเอง ไมเ่ ปนอะไรหรอก  พวกเราอย่าเขา้ มาสอดแทรกให้ยงิ วนุ่ วายไปกวา่ เดมิ เลย”    นายทา่ นสามจสู นใจเสียทไี หน เขาพยายามบอกให้เหลียงเฟง เกอปลอ่ ยจชู ิงชงิ ลงมา “เจา้ ทําแบบนีนางจะรสู้ ึกไม่สบาย มีอะไร

กค็ อ่ ยๆ พดู ค่อยๆ จาเถอะ”    เหลยี งเฟงเกอพดู เสียงเยน็ วา่ “กเ็ พราะตอ้ งการให้นางรู้สึกไม่ สบายอย่างไรเล่า มฉิ ะนันนางก็จะไมจ่ ําเสียที บา่ ยวันนีนางเพงิ ก่อเรอื งไปรอบหนึง ตอนนันขา้ ใจอ่อนไม่ได้ถือสาเอาความกบั นาง ผลคือนางยิงไดค้ บื จะเอาศอก ท่านพอ่ ตา ทา่ นจะปกปอง เข้าข้างคนของตวั เองหรือ” คําพูดประโยคหลังๆ เจอื ด้วยเสียง คลา้ ยสะอนื ประหนึงวา่ เหลยี งเฟงเกอน้อยเนือตาํ ใจนักหนา    นายทา่ นสามจขู มวดคิว “แต่ก็ไมค่ วรทําอย่างนี นางเปนสตรี”  แมจ้ ะยังไมไ่ ด้ถอยหลงั แตท่ ่าทใี นการถือกระบองก็เปลียนไป แลว้ นําเสียงเองกอ็ ่อนโยนลงมาก เขาพยายามส่งสายตาใหจ้ ูชงิ ชิงเต็มที “มอี ะไรค่อยๆ พูดกนั กไ็ ด้ เอะอะโวยวายแบบนีน่าดู ทีไหนกัน”    จูชงิ ชิงรูส้ ึกสินหวงั หน่อยๆ แตไ่ มม่ ที างทนี างจะยอมรบั ผดิ เปน อันขาด นางพดู เสียงเย็นว่า “พวกท่านออกไปใหห้ มด ขา้ อยากรู้ นักวา่ เขาจะทําอะไรข้า”    นายทา่ นสามจยู งั อยากทจี ะเกลียกลอ่ มตอ่ เหลียงเฟงเกอกลับ แบกจูชิงชิงเดินข้ามผา่ นเขาไปแล้ว เขาไมว่ างใจ จึงเดนิ ตามหลัง เหลยี งเฟงเกออย่หู ่างๆ เหลียงเฟงเกอไมส่ นใจเขา ยาํ เท้าไปบน พนื หิมะเสียงดังแกรบๆ ด้วยสีหน้าบึงตึง เสียงนันประหนึงเสียง กระดูกเสียดสีกนั ทฟี งแล้วชวนให้รูส้ ึกเสียวฟนแปลบปลาบ จูชิง ชงิ เริมวงิ เวยี น พูดขนึ อย่างยากลําบากวา่ “เหลยี งเฟงเกอ ข้าจะ อาเจียนแลว้ ”    เหลียงเฟงเกอไมส่ นใจนาง นางทนแล้วทนอกี ลําบากไม่น้อย

กวา่ ทีจะสะกดกลนั อาการคลืนเ**ยนไวไ้ ด้ สายตากลับเหน็ วา่ เหลี ยงเฟงเกอกา้ วเขา้ ไปในประตใู หญ่ของบ้านบรรพบุรุษตระกูลจ ู ในใจนางเริมคาดเดาออกอยลู่ างๆ แตก่ ลบั ไมก่ ลา้ เชือว่าจะเปน ความจริง “เจา้ ปล่อยข้าลงเดยี วนี ข้าเดินเองได้”    เหลียงเฟงเกอไมส่ นใจนางเลยสักนิด เขาเดินไปข้างหน้าตอ่   กระทงั มาถงึ ใตต้ น้ หอมหมนื ลีแก่ นับก้าวแล้วหยดุ อยทู่ ตี าํ แหน่ง หนึง โยนจูชิงชิงลงดา้ นข้าง ไมแ่ มแ้ ต่จะมองนาง เพยี งพูดเสียง เรยี บว่า “ขุดตรงนี”    มีใครหลายคนพรวดพราดออกมาจากความมดื ใช้จอบเสียมขดุ กันให้วุ่นวาย ทนั ทที ีมีเสียงแกรกดงั ขนึ ทกุ อย่างก็พลนั หยุดนิง  มีคนคนหนึงถือโคมไฟมาเชญิ เหลียงเฟงเกอเข้าไปดู “มกี ล่อง อยูใ่ บหนึงขอรับ”    จชู งิ ชงิ ลืมเรอื งอืนไปจนสิน ไดแ้ ต่เหม่อมองกล่องเหล็กขนาด ประมาณสองฝามอื ทแี ทก้ ค็ อื ของชนิ นีเองหรอื มีคนคิดจะยืน มอื ไปเปดออกมาดู แต่กลบั ได้ยนิ เหลยี งเฟงเกอพูดเสียงเรยี บ วา่ “จุดกองไฟให้ข้า”    เขาจะทําอะไร! จูชงิ ชงิ มองเหลียงเฟงเกอด้วยสีหน้าหวาดระแวง  ก่อนจะมองไปยังนายทา่ นสามจูและชาวสกลุ จทู ตี ามมาตดิ ๆ  นายทา่ นสามจูกะพริบตาให้นาง แทนความหมายว่าเขาเองกไ็ มร่ ู้ เหมือนกันว่าเหลยี งเฟงเกอคดิ จะทาํ อะไร    กองเพลงิ ถกู จดุ อย่างรวดเรว็ แสงไฟส่องให้ใบหน้าของทกุ คน แลดูสวา่ งไสว สายตาทกุ คจู่ ับจองไปยังกลอ่ งใบนัน ตา่ งก็อยาก จะเอ่ยปากแต่มิกลา้ เหลยี งเฟงเกอกา้ วเข้าไป หยิบกลอ่ งใบนัน

ขึน แลว้ โยนเข้าไปในกองเพลงิ ลุกโชน    “ไม่ไดน้ ะ!” จชู ิงชิงโมโหจนกระทืบเทา้ วิงเขา้ ไปจะแยง่ กล่อง ออกมา “เจา้ จะทาํ อะไร! เจ้าบา้ ไปแล้วหรอื !”    เหลยี งเฟงเกอใช้จอบกดกล่องใบนันไวแ้ น่น ไม่ยอมให้นางได้ ฉวยมันออกมา พูดเสียงเยน็ ชาว่า “ของชินนีเปนเหมอื นก้าง ปลาตาํ คอเจ้า ทาํ ใหเ้ จา้ ไม่สบายมาตลอด ตอนนีขา้ เผามนั ทิง ตอ่ หน้าทกุ คนแล้ว จากนีไปมันจะไมเ่ ปนภาระของเจ้าอกี เจ้า พอใจแลว้ หรือยัง”    บทที 68 ไข่ตุน๋     ไฟทเี กิดจากกองฟนชบุ นํามันลุกโหมอย่างรุนแรง เปลวเพลิง เต้นเร่าสู่เบืองบน เพียงไมน่ านกม็ ีสะเก็ดไฟกระเดน็ ออกมา จชู ิง ชิงลองอยสู่ องรอบก็ไม่กล้าลองอีก ไดแ้ ต่ยืนมองกล่องเหลก็ ใบ นันถกู เปลวไฟเผาจนแดงฉานโดยทที าํ อะไรไมไ่ ด้เลยสักอย่าง    ถกู เผาขนาดนีแล้ว ของข้างในคงไม่เหลือแม้กระทังเศษซาก  ผ้คู นทีรุมล้อมมงุ ดลู ว้ นแต่แสดงสีหน้าแปลกประหลาดออกมา  ทังเสียดายและทอดถอนใจ    หวั ใจของจูชิงพลนั ชิงว่างเปลา่ นางไม่สามารถอธิบายความรสู้ ึก ในเวลานีได้ นางควรจะดใี จถึงจะถกู ในทสี ุดฝนร้ายที พนั ธนาการนางมานานปก็สลายเปนหมอกควัน จากนีไปตอ่ ให้ นางเดินไปบนถนนกไ็ ม่ต้องกังวลวา่ จะมีคนฝูงใหญ่กรกู นั ออก มาลกั พาตวั นาง หรอื ใชส้ ารพัดวิธใี นการบงั คบั ล่อลวงใหน้ าง บอกทซี อ่ นของตําราอาหารเลม่ นีออกมาอีก 

  แตว่ ่า...แตว่ ่านางตงั ใจจะใช้ตาํ ราอาหารเลม่ นีในการสนับสนุนเห ลียงเฟงเกอแทๆ้ หากตระกลู เหลยี งไมม่ เี งินเลยี งดูทหาร ตระกลู เหลยี งก็จะพา่ ยแพ้ เมอื พ่ายแพ้ เมืองซินเฉิงกต็ อ้ งตกอยใู่ นกํา มอื คนอนื เมือเมืองซินเฉิงตกอยใู่ นกาํ มือคนอืน คนสกลุ จูและ นางก็ต้องตกอยู่ในความยากลาํ บาก รวมถึงเหลยี งเฟงเกอและ เหลียงเฟงอวดี ว้ ย...จูชิงชงิ รอ้ งไหอ้ อกมา เพยี งครูเ่ ดยี วก็ร้องจน จมกู และนัยนต์ าแดงกาํ นางโงเ่ กินเยยี วยาจริงๆ ไมว่ ่าเรืองอะไร ก็ตา่ งพังทลายดว้ ยนํามือนาง    ไม่รู้วา่ ฝูงชนแยกย้ายกันไปตงั แตเ่ มือไร เหลยี งเฟงเกอยนื เอา มือไขวห้ ลงั อยู่ทหี น้ากองเพลงิ ทอดสายตามองฟากฟาสีราตรี และก้อนเมฆทปี กคลุมอยู่เหนือบ้านบรรพบรุ ษุ ตระกลู จู ไม่มี วแี วววา่ จะปลอบใจนาง จูชงิ ชิงรอ้ งไหจ้ นหอบ ยกหลังมือขึน ปาดเช็ดนําตาบนพวงแกม้ แลว้ เดนิ กลับไปทังเสียงสะอนื เพยี ง ลาํ พัง รองเท้าผ้าฝายเปยกชมุ่ เพราะหมิ ะ เทา้ ทีทังเปยกทังเย็น ทําให้นางรสู้ ึกไม่สบายเปนอยา่ งยงิ ทกุ ก้าวทีเดินไป ความ ปรารถนาทจี ะกดั เหลียงเฟงเกอก็ยิงลกุ โชน นางเดินไปไกลกวา่ สิบก้าวแล้ว แตเ่ หลียงเฟงเกอกย็ ังไม่ไดต้ ะโกนรังนาง หรือไล่ ตามมาฉุดรังนาง    จูชงิ ชิงชะงักฝเท้า แลว้ หันกลบั ไปมองเหลยี งเฟงเกอทังทยี งั สะอกึ สะอืนอยู่ เหลยี งเฟงเกอยงั ยนื อยูท่ ีเดมิ เขาหนั หลงั ใหน้ าง ไมข่ ยบั แมแ้ ต่นิดเดียว แสงไฟทําใหเ้ งาร่างสูงโปร่งของเขาดู อ้างวา้ ง หิมะทตี กลงบนบ่าละลายเปนนําอย่างรวดเร็วเพราะ ความรอ้ น ก่อนทจี ะซึมหายเขา้ ไปในเนือผา้ ทาํ ใหไ้ หล่ทังสอง ข้างของเขาเปยกชมุ่ เขาก็เหมอื นกับนาง เพราะไมไ่ ดต้ ังใจจะ ออกมาข้างนอก เสือผ้าทสี วมใส่จงึ เปนเสือผา้ สําหรบั ใส่อยบู่ า้ น 

กระทงั เสือนอกสักตวั ยงั ไม่ม ี   หวั ใจของจชู ิงชิงกระตกุ อยา่ งรุนแรงคราหนึง นางหมนุ ตวั กลับ  วงิ ไปทางเหลยี งเฟงเกอแล้วกอดเอวเขาไวแ้ น่น กัดลงบนไหล่ ของเขาอยา่ งสุดแรง พดู ขนึ ด้วยอารมณเ์ กรยี วกราดดดุ นั วา่ “ ใครใหเ้ จ้าทะเลาะกับขา้ คําพดู ทวี า่ ทะเลาะกันจะทําให้เสียทรพั ย ์ เจ้าไม่เขา้ ใจหรืออย่างไร!”    เหลียงเฟงเกอปลอ่ ยใหน้ างกดั ตามใจชอบ โดยทไี มข่ ยบั เลย แม้แตน่ ิดเดยี ว    จชู ิงชิงเรมิ รู้สึกหวาดกลัว นางคดิ วา่ ครังนีเขาคงโมโหเขา้ แลว้ จรงิ ๆ เชน่ นันจึงรบี คายปาก ชะโงกหน้าไปมองเขาอยา่ ง ระมัดระวัง กอ่ นทีจะกระตกุ แขนเสือเขาทีหนึง พูดเสียงเบาว่า “ ขา้ ไมไ่ ด้ตงั ใจ”    เหลียงเฟงเกอถามเสียงเบาว่า “เจ้าพอใจหรือยงั ”    จชู งิ ชิงไม่ตอบคําถามของเขา เพียงแตพ่ ูดเสียงเบาว่า “ขา้ ทําไป เพราะทนไม่ไหวแลว้ จริงๆ ข้ากลวั ข้ากลัวมาก กลัวว่าอันทีจรงิ เจา้ ไม่ไดช้ อบขา้ ไม่ได้อยากอย่กู ับขา้ จากใจจรงิ ขา้ กลวั ว่าวันใด วนั หนึงเจา้ อาจทอดทงิ ข้า...ข้าจงึ คิดวา่ มิสู้ข้ารบี บอกเจา้ ให้ ชัดเจนเสียตังแต่ตอนนี ตอนทขี ้ายังไม่ได้ชอบเจ้าหมดหวั ใจจะ ดกี ว่า วันหน้าจะได้ไม่ตอ้ งเสียใจจนตาย......”    เหลยี งเฟงเกอไม่ตอบนาง เพียงแต่หลบุ ตาลงมองนางเงียบๆ  สายตาของเขาสงบนิง ประหนึงวา่ ไม่หลงเหลือความรักอยูใ่ นนัน อกี ต่อไป 

  จชู ิงชงิ สะอืนขนึ มาอกี ครา “เมอื ตอนทีโจวเจียเซยี นพูดว่าไมม่ ี ตําราอาหารก็แต่งงานไมไ่ ด้ ตอนทคี นตระกลู โจวทรยศข้า ข้ายงั ไม่เคยเสียใจเท่านีมากอ่ น แตเ่ พียงแค่คิดวา่ เจา้ เองก็อาจเปน เช่นนัน ในใจขา้ กท็ รมานจนทนไมไ่ หวแลว้ แคค่ ดิ กแ็ ค้นจน อยากจะฆา่ เจ้าใหต้ ายๆ ไปเสีย แตใ่ นอกี ด้านหนึงกค็ ดิ ว่าเจา้ ไมใ่ ช่คนแบบนัน จะเอาเจา้ กับโจวเจียเซยี นมาเทยี บกนั ไม่ได ้ อันทจี รงิ กอ่ นหน้านีทขี า้ บอกให้เจ้าเลือกหนึงในสอง ในใจขา้ มี ความลําเอยี ง ขา้ คดิ วา่ หากโจวเจยี เซียนเลอื กตาํ ราอาหาร ส่วน เจา้ เลอื กขา้ ขา้ ก็จะเขยี นตาํ ราอาหารปลอมใหโ้ จวเจียเซยี น ให้ ทุกคนเขา้ ใจผิดว่าตระกลู โจวได้ตําราอาหารไป จากนันคอ่ ยมอบ ตําราอาหารของจริงใหก้ ับเจา้ ......”    เหลยี งเฟงเกอยงั คงไมพ่ ูดจา อณุ หภูมิในร่างกายของจชู งิ ชิง คอ่ ยๆ เลอื นหายไปทลี ะนิด นางชกั มือกลบั ชา้ ๆ แล้วหัวเราะ ประชดตวั เอง “ข้าแก้นิสัยขบี น่ ของตวั เองไมห่ ายเสียที ไม่เคย สนใจวา่ คนอืนจะอยากฟงหรอื ไม่ เจา้ อยู่ทนี ีตอ่ เถอะ ขา้ จะไป แลว้ ”    นางหมุนตวั เตรยี มจะเดนิ จากไป แตก่ ลบั ถกู อกี ฝายคว้าแขนเอา ไว้ เหลียงเฟงเกอยังคงไม่ได้หนั กลับมามองนาง สายตาของเขา จดจอ้ งอย่ทู ีกองไฟซงึ เริมมอดลงมาบา้ งแล้ว พดู เสียงเรียบว่า “ พดู ต่อสิ”    พดู ต่อบ้าอะไรเล่า จะให้นางเอาแก้มรอ้ นๆ ไปแนบกบั ก้นเยน็ ๆ  ของเขาไมเ่ ลิกราหรือ ให้นางบอกเล่าความรักทีมตี อ่ เขา ความ สงสัย ความน้อยเนือตาํ ใจทอี ยใู่ นใจออกมาจนหมด เพือทวี ัน หน้าเขาจะไดห้ ัวเราะเยาะนางหรืออยา่ งไร จชู งิ ชิงตีหน้าบึง “ขา้

ไม่อยากพดู แลว้ ”    เหลียงเฟงเกอหนั กลับมามองนาง “ขา้ เคยพูดคําหวานตัง มากมายใหเ้ จา้ ฟงโดยทีไมเ่ คยร้สู ึกเหนือยหน่ายเลยสักครัง เจา้ ไม่เชือ ขา้ ก็พดู ให้เจ้าฟงครงั แลว้ ครังเลา่ สาบานเ**ย้ มโหด ออด ออ้ นวงิ วอน แสร้งปวยแกลง้ โง่ ขา้ ทาํ ไปหมดทุกอย่างโดยทีไม่ เคยรูส้ ึกเหนือยหน่าย มเี พยี งความร้สู ึกปรีดอี ยใู่ นใจ เพราะขา้ คิดเสมอว่าสักวันหนึงเจา้ ตอ้ งเข้าใจวา่ ขา้ ดีตอ่ เจ้าเพยี งใด แต่ สุดทา้ ยกลบั แลกมาได้เพยี งการตอบสนองเช่นนี ตอนนีเจา้ แค่ พดู ใหข้ า้ ฟงไม่กีประโยคกร็ สู้ ึกขายหน้าแลว้ หรอื จชู ิงชิง เจา้ จะ รกั ศักดศิ รีรกั หน้าตาไปถงึ ไหน แค่พูดหวานๆ ให้ข้าฟงสักสอง สามประโยค ใหห้ วั ใจขา้ ได้อบอุ่นบ้าง เจ้าจะตายหรอื อย่างไร คํา พดู แค่นีกท็ ําให้เจา้ รูส้ ึกขายหน้าลาํ บากใจ ถ้าอย่างนันคําพูดที ข้าพดู กับเจา้ อยทู่ กุ เมือเชือวนั ไมเ่ ท่ากบั วา่ ขายหน้าจนควรจะ เอาหน้ามดุ ลงดินแลว้ หรอื ”    นึกสภาพทเี หลียงเฟงเกอเอาศีรษะมุดลงไปในดินแล้วเชิดก้นขึน บอกคํารักต่อนาง จชู งิ ชิงก็อดหัวเราะออกมามิได้ นางเงยหน้า ขนึ มองสีหน้าโมโหของเหลียงเฟงเกอ กอ่ นทจี ะขยับเข้าไปด้วย ท่าทอี อดออ้ น กอดแขนของเขาไว้แล้วพูดเสียงเบาวา่ “ข้าผิดไป แล้ว ขา้ เขา้ ใจเจ้าผิด ขา้ คิดมากเกนิ ไปเอง เจา้ ยกโทษให้ข้าได้ ไหม”    เหลียงเฟงเกอย่นคิวมองนางอยู่ครหู่ นึงถงึ พดู ดว้ ยทา่ ทฝี นใจว่า  “ครังนีเจ้าไม่เพียงทําร้ายจติ ใจขา้ ยงั ทําใหข้ า้ ตอ้ งสูญเสีย ทรพั ย์สินกอ้ นใหญ่ จะให้จบเรอื งงา่ ยๆ แบบนีไมไ่ ด้”    จูชิงชงิ ถลงึ ตาจอ้ งเขา “นันมนั ของของเจ้าเสียทไี หนกัน หากจะ

กลา่ วกันตามจรงิ แล้ว ตอ้ งโทษทเี จา้ หลอกข้ามากเกินไปตา่ ง หาก ขา้ ถูกหลอกจนกลัวถงึ ไดค้ ดิ มากขนาดนี”    เหลียงเฟงเกอถอนหายใจออกมาเฮือกหนึง พูดขึนว่า “ได้ เปน ของของเจ้า ถ้าอย่างนันทีเจา้ ทํารา้ ยจิตใจข้าจะว่าอยา่ งไร”    จชู งิ ชงิ เอยี งคอคิดอยู่คร่หู นึง แล้วพูดเสียงเบาว่า “ถ้าอย่างนัน เจ้าอยากให้ขา้ ทําเชน่ ไร”    เหลียงเฟงเกอชีไปยังรมิ ฝปากของเขา พดู ขึนอย่างแฝงเลศนัย วา่ “ตอนนีรอบดา้ นปราศจากผคู้ น”    จูชิงชิงลังเลแลว้ ลงั เลอีก เหลียวมองรอบด้านแวบหนึง แล้วเขยง่ ปลายเทา้ จุมพติ ริมฝปากเขาอยา่ งรวดเรว็ เพียงชัวพรบิ ตา จาก นันจงึ หมุนตวั เผน่ หนีไปทันที ระหว่างทีวงิ เหยาะๆ นัน กแ็ สร้ง พูดเกินจริงว่า “หนาวเหลือเกนิ หนาวสุดๆ หมิ ะทาํ ใหร้ องเทา้ ขา้ เปยกแฉะไปหมดแล้ว ขา้ จะตอ้ งโดนหมิ ะกัดแน่”    เหลียงเฟงเกอกา้ วเทา้ ยาวๆ ไปขา้ งหน้า คุกเขา่ ลงตรงหน้าของ นาง “ขึนมา!”    จูชงิ ชงิ เม้มปากยิมดว้ ยความพอใจ ทาบกายลงบนแผน่ หลงั กว้างใหญ่ของเขา กอดคอเขาไว้แน่น แล้วแนบใบหน้าไว้ทขี า้ ง ลําคอของเขา นางไม่อยากขยับอกี แมแ้ ตน่ ิดเดยี ว อยากใหต้ อน นีเปนเวลาเข้าเรอื นหอเหลอื เกนิ นางกับเขาจะไดไ้ ม่แยกจากกัน อกี สามารถอยูด่ ว้ ยกันโดยไม่ต้องหวนั เกรงสายตาใคร    เพยี งไม่นานจชู งิ ชงิ ก็กลับมาระรืนอีกครา นางคลอเคลียใบหู

ของเหลียงเฟงเกออยา่ งสนุกสนาน เดยี วดงึ ผมเขาเบาๆ เดียว เปาลมหายใจเข้าทีขา้ งใบหูเขา เดยี วชะโงกไปกระซิบเสียงเบาที ข้างหูว่า “เหลียงเฟงเกอ ขา้ ชอบเจา้ เหลียงเฟงเกอ จชู งิ ชิงชอบ เจ้า”    “เลิกเลน่ ได้แลว้ ! ขนื เลน่ อกี ข้าจะโยนเจ้าลงไป” เหลียงเฟงเกอ ตีหน้าขึงขัง แตม่ มุ ปากกลบั ยกขึนอยา่ งไม่อาจห้าม เขาเดินออก ไปอยา่ งเชอื งช้าและมันคง ประหนึงวา่ ทุกฝก้าวทีเดนิ ไปล้วนเกดิ จากการคาํ นวณ รอยเทา้ ทีปรากฏบนพืนหมิ ะเรียงตวั อย่างเปน ระเบยี บ ราวกบั วา่ นีคอื ลวดลายทปี กลงบนชายผา้ แพรสีขาวนวล ผนื ใหญ ่   จูชิงชงิ ยิงได้คืบจะเอาศอก ดึงหเู ขาไวแ้ ลว้ บ่นพมึ พํา บ่นไมจ่ บ ไม่สินประหนึงสวดมนต์วา่ “เจ้าไม่มที างโยนหรอก เพราะเจา้ ทําใจโยนข้าไม่ลง”    “พดู จาเหลวไหล ข้าจะโยนเจา้ ไมล่ งไดอ้ ย่างไร เมือครู่เจ้าพูดเอง ไม่ใชห่ รอื วา่ ขา้ จะฆ่าเจ้าแลว้ ” เหลยี งเฟงเกอเริมตดั พ้อ “จชู ิงชงิ   เจ้าเปนหมสู ินะ ถงึ ได้กนิ จนอ้วนขนาดนี”    “ห้ามวา่ ข้าเปนหม!ู ได้ยนิ หรือไม!่ ” จูชงิ ชิงบิดตงิ หูเขา “แบกไม่ ไหวกบ็ อกมาตรงๆ สิ ข้าไม่ได้จะเกาะติดอยู่บนหลังเจา้ ไมย่ อม ลงเสียหน่อย เปนบุรษุ ยังหนุ่มยงั แน่นแทๆ้ กระทังแมน่ างน้อย รูปร่างผอมบางอยา่ งขา้ ยงั แบกไม่ไหว แล้วยงั มีหน้าจะหาข้ออ้าง อีก ขา้ เรมิ จะกังวลแทนเจ้าขึนมาแลว้ สิ”    เหลยี งเฟงเกอตดั สินใจปดปากเงียบ   

จูชิงชงิ กอดคอเขาไวด้ ้วยความพอใจ เรียกชือเขาทลี ะคํา “เหลยี ง ! เฟง! เกอ!”    เขาไมต่ อบ นางก็ตะโกนต่อ กระทงั เขาทนไมไ่ หวจงึ ต้องตอบรับ ดว้ ยความจาํ ใจว่า “เจ้าจะทําไม”    จชู งิ ชิงยิม “บอกมา เจา้ เริมสนใจขา้ ตังแตเ่ มือไหร่”    เหลียงเฟงเกอพดู ออกมาอยา่ งเอ้อระเหยว่า “ตังแตค่ รงั แรกทไี ด้ พบเจา้ ”    จูชิงชิงอดไมไ่ ดท้ จี ะเกิดความสนใจขึนมา “ตอนนันทงั ข้ากับเจา้ ยังเดก็ มาก เจ้าน่าจะอายุสามขวบ ส่วนขา้ คงเพิงเกิด เจา้ คดิ เรืองแบบนีตงั แต่อายยุ งั น้อยขนาดนันเชียวหรอื ข้าไมเ่ ชอื หรอก ”    เหลียงเฟงเกอพูดต่อดว้ ยเสียงเออ้ ระเหยว่า “ผดิ แลว้ เจ้าหนึง ขวบ ขา้ สีขวบ เมอื ปทีเจ้าเกิดขา้ กับท่านแมข่ ้าไปเยียมท่านยาย พอดี จึงยังไม่ได้พบเจา้ ”    จชู ิงชงิ รบี เคน้ ถาม “เล่าให้ขา้ ฟงเรว็ เขา้ เจา้ อายุน้อยขนาดนัน  จะเข้าใจเรอื งแบบนีไดอ้ ย่างไรกนั ส่วนข้าก็ยังอายุแคน่ ัน เจ้าทาํ ลงไปได้อย่างไร”    เสียงของเหลยี งเฟงเกอทมุ้ ตาํ และไพเราะ “วันนันทา่ นแมข่ ้าพา ขา้ ไปบ้านเจา้ เพอื นําของฝากจากบา้ นทา่ นยายไปส่งให้ และถือ โอกาสไปดเู จ้าด้วย บังเอญิ วา่ ทา่ นแม่ของเจา้ กาํ ลงั ปอนไข่ต๋นุ ที ทําจากนมแพะใหเ้ จา้ อยู่ ไขต่ ุน๋ ถ้วยนันทังหอมทงั นวลทังเนียน 

น่ากนิ ยงิ นัก ขา้ อยากกินมาก แตท่ ่านแม่ไมย่ อมให้ข้าเอ่ยปาก  เจ้าก็รู้ วา่ นิสัยนางกเ็ ปนเสียอย่างนัน กลวั เสียมารยาทกลวั ขาย หน้า เพราะฉะนันต่อใหท้ ่านแมเ่ จ้าเปนฝายถามข้าเองวา่ ขา้ จะ กนิ ไหม นางก็ไม่ยอมให้ขา้ กนิ แตเ่ พราะขา้ อยากกนิ มากจรงิ ๆ  แม่นมเสินจงึ ปลอบขา้ ว่า นีเปนของของเจ้า จะให้คนอนื กิน ส่งเดชไม่ได้ ขา้ จึงถามนางว่า ตอ้ งเปนคนแบบไหนถงึ จะกินดว้ ย กันกบั เจ้าได้ นางเลยบอกข้าว่า ขอเพยี งแตง่ เจา้ เปนภรรยา กจ็ ะ สามารถแบง่ อาหารของเจ้าได้ตามใจชอบ ง่ายๆ เทา่ นีแหละ”    จูชิงชงิ ไมไ่ ดพ้ ดู จาอยเู่ ปนเวลานาน ทีแท้กเ็ ริมตน้ จากไข่ตนุ๋ ถ้วย เดียวหรือ จะใหน้ างพูดวา่ กระไรดีเลา่ ไม่วา่ จะพดู อะไรก็รสู้ ึก หงดุ หงิด จงึ กลา่ วอยา่ งไมย่ อมแพ้ว่า “ความจาํ ของเจ้าช่างดี เหลือเกิน กระทงั เรอื งในวัยสีขวบยงั จาํ ได้ อย่าหลอกข้าเลย รบี สารภาพความจริงมาเสีย แลว้ ข้าจะไมด่ า่ เจ้าว่าไม่รู้จกั รกั ดีตงั แต่ อายุยังน้อย”    เหลยี งเฟงเกอหัวเราะออกมา เสียงหวั เราะทาํ ให้ทรวงอกสัน สะเทอื น กลายเปนเสียงทีฟงแลว้ ใหค้ วามรูส้ ึกอธบิ ายไมถ่ ูก “ ทาํ ไมถงึ ไม่เชอื ขา้ เลา่ เอาเปนว่านับจากนันเปนต้นมา ข้ากจ็ ดจาํ มาตลอดว่าเจ้าคอื เจ้าสาวของข้า เพราะฉะนันในตอนหลงั ข้าถงึ ได้แบง่ ของอรอ่ ยใหเ้ จา้ และแบง่ ของกินจากเจ้ามากนิ น่า เสียดายทีเจ้าไมเ่ ข้าใจเสียที ทงั ยังถูกบุรษุ ไม่ได้ความอย่างโจว เจยี เซยี นล่อลวงจิตใจไป...บญั ชีนีขา้ ยงั ไม่ไดส้ ะสางกบั เจา้ เลย”    จชู ิงชงิ เอือมมือไปปดปากเขา “ห้ามรือฟนบัญชเี กา่ ! ตอนนันขา้ ยังเดก็ ยังไมร่ ู้ความ ใครบ้างทไี มเ่ คยทําผิด”    เหลยี งเฟงเกอดินรนพูดออกมาวา่ “ข้าว่าเจา้ ผิดตลอดเวลาตา่ ง

หาก นานๆ ครังถึงจะกระจา่ งแจ้งไดส้ ักที”    บทที 69 ฤดูใบไมผ้ ลิ / บทส่งท้าย    ทอ้ งฟาทังลกึ ทงั ไกล บนนันพรา่ งพราวดว้ ยดวงดาราสวา่ งไสว จํานวนนับไม่ถ้วน หิมะทกี องสุมอยบู่ นตน้ ไม้และกาํ แพงทังขาว ทังหนา ราวดังปุยฝายทีดนู ุ่มนวล โคมไฟสีแดงดวงใหญ่ทแี ขวน อยู่บนระเบียงประทบั ตวั อกั ษรมงคลสีทองอรา่ ม ถดั ไปอกี ไมก่ ี ก้าว ก็จะไดเ้ หน็ คาํ วา่ มงคลค่ตู ดั จากกระดาษสีแดงทบี รรจงติด เอาไว ้   จชู งิ ชิงนึกไม่ถงึ ว่าหิมะจะหยุดตกในวันแตง่ งานของนางกบั เหลี ยงเฟงเกอ ตลอดทางทเี ขารับนางจากเมืองซินเฉิงกลับมายัง อาํ เภอซงิ หยางมหี มิ ะพัดโหม ถนนทงั เปยกทงั ลืน นางเกือบจะ คดิ วา่ คงกลับไปไม่ทนั แล้วเปนแน่ นึกไมถ่ ึงเลยว่าสุดทา้ ยเขาจะ พานางกลับมาถงึ อาํ เภอซิงหยางได้อย่างราบรืน    นางไม่ไดล้ ืมความยินดแี ละตกใจของคนสกลุ เหลียง เหลียงฮู หยนิ ทอดถอนใจว่า “นึกว่าต้องเลือนออกไปสักวันสองวนั แล้ว เสียอกี ”    ภรรยาผนู้ ําสกลุ จทู ีมาส่งตวั เจ้าสาวพูดขึนดว้ ยรอยยมิ วา่ “เด็ก ทังสองมวี าสนาตอ่ กนั แมจ้ ะประสบอปุ สรรคมากมาย เดนิ อ้อม กนั มายาวไกล สุดทา้ ยก็ไดม้ ีความสุขร่วมกันจนได้”    เหลียงฮหู ยนิ ไม่พดู อะไรออกมาอีก จูชิงชงิ ทีสวมผ้าคลุมหน้า เจ้าสาวอยกู่ ลับคิดอะไรมากมาย นางกับเหลยี งเฟงเกอเปน อยา่ งทวี า่ มาจริงๆ เพราะหายนะทเี กิดขึนโดยไม่คาดฝนครังนัน 

นางต้องพรากจากกับเขาและไปอาศัยอย่ทู บี ้านตระกูลโจว หลงั จากทีประสบเหตกุ ารณต์ า่ งๆ มากมาย สุดทา้ ยถึงไดเ้ ดนิ มา บรรจบกนั กระทังก่อนทจี ะแต่งงานกบั เขา หวั ใจของนางกย็ ังไม่ อาจสงบลงได้ กระทงั ตอนทเี ขาเผาตําราอาหารเล่มนัน    จูชงิ ชงิ ไมไ่ ด้คร่นุ คดิ ถึงปญหาทจี ะเกดิ ขึนหลงั จากทีตาํ ราอาหาร ถูกเผา นางเพยี งแค่รู้สึกว่า หนิ ทขี วางอยตู่ รงกลางระหว่างนาง กับเขาถูกยกออกไปเสียที นางไมจ่ าํ เปนตอ้ งสงสัยในความ จรงิ ใจของเขาอีกตอ่ ไป ไมต่ อ้ งสงสัยอีกว่าเขาแต่งงานกับนาง เพือตาํ ราอาหารเล่มนันหรอื ไม่ เหน็ ไดช้ ดั ว่านางชา่ งไม่ไดค้ วาม เอาเสียเลย มิอาจบงการใตห้ ล้า ดแี ตก่ ลัดกลมุ้ กบั ผลประโยชน์ และความรักความใคร ่   แตเ่ รืองอยา่ งการบงการใต้หลา้ มันเกียวอะไรกบั นางดว้ ยเล่า  นางแค่ตอ้ งทําเรอื งทพี งึ ทําใหด้ กี ็พอ นางจะหาเลียงตวั เอง ดูแล บิดาใหด้ ี ชว่ ยเหลือเหลียงฮหู ยินดแู ลจัดการเรอื งในบ้าน ช่วย ปลอบโยนผใู้ ต้บัญชาและเหล่าญาตมิ ิตรของเหลยี งเฟงเกอ ให้ ทกุ อย่างคอ่ ยเปนคอ่ ยไปทลี ะกา้ ว นางจะเดินไปทีละก้าว แค่ทาํ เรอื งทีนางสามารถทําไดใ้ หด้ ีกพ็ อ จากนันกค็ ลอดลูกๆ ทีทัง ฉลาดและน่ารกั ใหก้ บั เขา......เมือคดิ ถงึ ตรงนีใบหน้าของจชู ิงชิง กย็ งิ รอ้ นกวา่ เดิมเสียแลว้ บา้ นหลงั นีเปนดงั ทเี หลียงเฟงเกอเคย บอกกบั นาง มีการสรา้ งกําแพงไฟเอาไว้ ทําใหอ้ บอนุ่ ไปทังบา้ น  อนุ่ จนทาํ ให้นางทีสวมชดุ เจ้าสาวหนาหนักรู้สึกร้อน นาง ใคร่ครวญอยู่ครู่หนึง แลว้ ยกมือขนึ ปลดกระดุมเม็ดแรกออก เมือ ยงั ร้สู ึกร้อนอยู่ นางจึงปลดกระดมุ เมด็ ทีสองตอ่     กระดมุ ทาํ จากอัญมณีสีแดง เจียระไนเปนทรงฝกบัวเคลือบด้วย ทองคํา ดูแล้วหรหู รางดงามเปนอย่างยิง จชู งิ ชงิ มองกระดมุ ของ

ชดุ เจา้ สาวแล้วยกยิมขึนอีกครงั คนคนนีจะให้นางว่าอย่างไรดี หนอ บอกแลว้ แทๆ้ ว่าเลียงดทู หารต้องใช้เงนิ มาก ตระกลู เหลยี ง มไิ ด้รํารวยล้นฟา ไมจ่ าํ เปนต้องสินเปลอื งเชน่ นีเลย ทวา่ เขากลับ ไมย่ อมฟง กระทงั บา้ นหลงั นีเองก็ดีเลิศอย่างไรท้ ตี ิ ไม่ตอ้ งพดู ถึงว่าเหลา่ ญาติร่วมสกุลจูทมี าส่งตวั เจา้ สาวจะกลา่ วชมไมห่ ยดุ   กระทังคนของตระกูลเหลยี งเองก็ยงั รู้สึกอจิ ฉา ตา่ งพดู เปนเสียง เดียววา่ นางมีบญุ วาสนา    เสียงฝเท้าจากภายนอกดังขนึ เรือยๆ สีโผว*เดินเข้ามาพร้อม ความยนิ ดี พดู ด้วยรอยยิมวา่ “เจา้ บ่าวมาแล้วเจ้าคะ่ ”    ไมร่ เู้ พราะอะไรจูชิงชงิ ถึงไดร้ ู้สึกตนื เตน้ ขึนมา นางเงยหน้ามอง ไปทางประตู เห็นเพียงเหลยี งเฟงเกอในชดุ เจา้ บ่าวสีแดงสดเดิน มาทางนางอย่างช้าๆ ด้วยรอยยมิ มือของนางทีวางอยูบ่ นตกั นัน สันเทาเลก็ น้อย นางไม่อยากแสดงออกถงึ ความขลาดกลวั จงึ ได้ แตก่ าํ กระโปรงไว้แน่น พยายามคิดอยา่ งจดจอ่ ว่ากระโปรงตวั นี ฝงอัญมณีอะไรไว้บ้าง หวังวา่ การเบนความสนใจเช่นนีจะชว่ ยให้ นางสงบใจได้ แตเ่ ปล่าประโยชน์ นางกลบั ตนื เตน้ ขึนทกุ ขณะ  ทังในดวงตาและในสมองลว้ นมีเพยี งภาพของเหลยี งเฟงเกอที ขยายใหญข่ ึนเรือยๆ    เหลยี งเฟงเกอดืมสุรามา ใบหน้าเปยมความยนิ ดขี องเขาเปนดัง ดอกทอ้ เดอื นสาม นัยน์ตาหงสเ์ รียวยาวเปนสีดาํ สนิท ประหนึง นําวนลึกมองไมเ่ ห็นก้น เขายิมใหน้ าง เผยใหเ้ ห็นฟนขาวสะอาด เรียงเปนแถว พริบตานันจูชงิ ชงิ ลืมสินทุกสรรพสิง นางเบิก ดวงตาจนกลมโต เหมอ่ มองเหลียงเฟงเกอ ได้ยินว่ามีเสียงตกึ ตกั ๆ ดงั มาจากขา้ งในทรวงไม่หยุดหยอ่ น   

เหลยี งเฟงเกอยิม “เจา้ เปนอะไรไป”    จชู งิ ชิงหลดุ จากภวังค์ เหลอื บมองหญิงรบั ใชท้ ีอย่ใู นหอ้ งด้วย ความลาํ บากใจ สายตาของเหลยี งเฟงเกอหยุดอยู่ตรงกระดุม สองเมด็ ของชุดเจ้าสาวทีถกู ปลดออก เช่นนันสายตาของเขาก็ ยิงดาํ มืดกวา่ เดมิ เขานังลงขา้ งกายนางอย่างมนั คง เหลอื บมอง สีโผวแวบหนึง    สีโผวรบี ชแี นะใหท้ งั สองดําเนินพิธีการขนั สุดทา้ ยของการ แต่งงาน ก่อนทีจะออกจากหอ้ งหอไปพรอ้ มกบั เงินกาํ นัลด้วย ความยนิ ดี เหล่าหญิงรบั ใช้กา้ วเข้ามาอยา่ งเงียบงัน ชว่ ยกันถอด ชดุ บ่าวสาวหรูหราแก่ทังสอง ปรนนิบตั ิในระหวา่ งอาบนํา และ สุดท้ายกอ็ อกจากห้องมาอยา่ งเงยี บเชยี บ    ภายในหอ้ งทเี ปยมด้วยบรรยากาศของความมงคลนี ประกาย เพลิงเหนือเทียนมงั กรคหู่ งสโ์ ยกไหวเบาๆ สะทอ้ นให้เงาของทัง สองปรากฏบนกาํ แพงสีขาวนวล ดูไปแลว้ คลา้ ยกับว่าคนทังคู่ กาํ ลังซบองิ กันและกนั ดชู ่างงดงามเหลือแสน    เหลยี งเฟงเกอเหลอื บมองเงาบนกําแพงแวบหนึง กอ่ นทีจะหัน มายิมใหจ้ ชู งิ ชิง “เหตใุ ดคนื นีเจ้าถึงไดเ้ งียบนักเลา่ ”    จูชงิ ชงิ กม้ หน้าลงบดิ สายรัดกระโปรงไปมาอย่างไม่พดู จา  ใบหน้าแดงกํายงิ กว่าดอกโบตัน    เหลยี งเฟงเกอถอนหายใจออกมาเฮือกหนึง ยืนมือไปรงั รา่ งของ นางมาไว้ในออ้ มกอด แลว้ พูดเสียงตําวา่ “คาํ คนื ชา่ งยาวนานนัก  เจ้าไม่อยากทําอะไรแก้เบือบา้ งหรือ” 

  จชู งิ ชงิ มองเขาดว้ ยความสงสัย “ทําอะไร”    “ทาํ เรอื งทสี นุกมาก” เหลยี งเฟงเกอปลดสายผกู เส้นแรกบน เสือผา้ ของนางออก จชู งิ ชงิ กดั ริมฝปากมองเขาด้วยความหวาด กลวั ไม่กล้าแม้แตจ่ ะขยับตัว ประหนึงกระต่ายทตี ืนตกใจ เหลียง เฟงเกอหวั เราะออกมาพร้อมกับหยุดการเคลอื นไหว หลังจาก นันจงึ เอนกายล้มลงด้านหลงั ใชแ้ ขนทงั สองข้างรองใต้ศีรษะไว ้ มองจชู ิงชงิ แลว้ พดู วา่ “หากมใิ ช่เพราะขา้ เฝาเจา้ ไวท้ ังวนั ทงั คนื รู้ วา่ เจ้าคือจชู ิงชิงตัวจริง มิฉะนันขา้ คงคดิ วา่ เจ้าถกู คนอนื สลบั ตัว ไปแล้ว ไมน่ ่าเชือว่าเจ้าจะออ่ นโยนนิงสงบไดถ้ ึงขนาดนี”    จูชิงชงิ ไม่ยอมแพ้ “เจา้ หมายความว่าอยา่ งไร รงั เกียจทปี กตขิ ้า หยาบคายพูดมากเกนิ ไปหรือไง”    “แล้วไมใ่ ช่หรือ” เหลยี งเฟงเกอพลกิ กาย นอนตะแคงขา้ ง เหลอื บตาขึนมองนาง ชดุ คลมุ ชันในทีเดมิ ทสี วมเพียงหลวมๆ  อยู่บนร่างของเขาเลกิ ออกทันที เผยให้เหน็ แผน่ อกกํายํา กลา่ ว ไดเ้ พยี งว่าเปยมลน้ ด้วยเสน่หเ์ หลอื ร้าย จชู ิงชงิ เพียงเหลือบมอง เขาแวบเดียวกไ็ ม่กล้ามองอีก นางรบี เบอื นสายตาออก แต่กลบั อดคดิ ไม่ไดว้ า่ เขาชา่ งน่าดจู รงิ ๆ เช่นนันจึงกงึ ก้มหน้าลงลอบ แอบมอง    เหลียงเฟงเกอเห็นทกุ การเคลอื นไหวของนางในสายตา มุมปาก จงึ ยกขนึ อย่างภาคภูมิ “เจ้ามานี ข้ามีเรืองสําคัญจะบอกเจ้า”    จชู ิงชงิ บิดกายขยบั ไปทางเขาอย่างเชอื งชา้ ทังทชี อบเขานักหนา แต่กลบั แสรง้ แสดงทา่ ทีไมเ่ ตม็ ใจออกมา “มีอะไร” 

  เหลยี งเฟงเกอพยุงกายลุกขนึ ชะโงกหน้าไปทขี ้างหขู องนาง  เปาลมเบาๆ เข้าใส่ ลมหายใจของเขาเจอื ไปด้วยกลนิ เหลา้ และ กลินหญา้ หอม จชู ิงชิงรู้สึกเหมือนวา่ มีเพลิงกองหนึงกาํ ลังแผด เผาทีใบหูของนาง รา่ งกายของนางพลนั ผิดปกตไิ ปเสียหมด  นางรสู้ ึกหวาดกลวั รสู้ ึกกระหายนํา จาํ เปนตอ้ งดมื ชาเย็นๆ สัก ถว้ ย ตอนทเี พงิ จะลกุ ขึนนัน ก็ถูกเหลียงเฟงเกอโอบกอดไวแ้ น่น  เขากระซิบเสียงเบาอยู่ข้างหูนางว่า “อันทจี รงิ ขา้ มีเรอื งเรืองหนึง ทปี ดบงั เจ้ามาตลอด บดั นีพวกเรากราบไหว้ฟาดนิ เปนสามี ภรรยากันแล้ว หากปดบังตอ่ ไปคงไม่ดีแน่”    จูชิงชงิ ลืมความหวาดกลวั และความกระหายของตนไปในพรบิ ตา  มองเหลยี งเฟงเกอดว้ ยความสงสัย ไดย้ นิ เหลียงเฟงเกอพูดขนึ เสียงเบาวา่ “อนั ทีจรงิ หลังจากทีเจา้ ไปเฉินโจวได้ไม่นาน ตํารา อาหารเลม่ นันกถ็ ูกข้าขดุ ออกมาเรียบรอ้ ยแลว้ ”    จูชิงชงิ ไมส่ ามารถบรรยายความรสู้ ึกในยามนีได้ ในหูของนางมี เพียงเสียงหงึ ๆ ดงั ลนั แตก่ ลบั ยงั สามารถได้ยินคําพดู ของเหลี ยงเฟงเกออยา่ งชดั ถ้อยชดั คาํ “ตําราอาหารทเี ผาไปเปนของ ปลอม เพราะฉะนันเจ้าไมจ่ าํ เปนตอ้ งเสียดาย”    จชู ิงชิงโมโหยิงนัก กระโจนเข้าหาเขาทอี ยู่บนเตยี งในทนั ท ี คร่อมขีแลว้ ฉีกปากกระชากหเู ขาเตม็ แรง “เหลยี งเฟงเกอ เจา้ คน หลอกลวง!”    เหลียงเฟงเกอไม่ตอบโต้ และไม่หลบหลีก ดวงตาส่องประกาย ทงั สองข้างมองนางด้วยรอยยิม “เพราะฉะนันชิงชิง ข้าไม่ไดเ้ ผา ตําราอาหารเพอื ประชดเจ้า ขา้ แค่อยากใหเ้ จา้ สบายใจ และ

ต้องการใหเ้ หล่าผูท้ หี มายปองตาํ ราอาหารสบายใจ ต่อใหเ้ จ้าไม่ กอ่ เรืองเชน่ นี แต่ข้าก็ตอ้ งหาโอกาสเผามันทิงต่อหน้าทกุ คน  หรอื อาจจะให้โจวเจยี เซียนเอามนั ไป ทบี อกเรืองนีกับเจา้ ในวันนี  กเ็ พราะตอ้ งการใหเ้ จา้ สบายใจ เจา้ ต้องรู้ว่าข้าไมไ่ ด้แต่งกับเจา้ เพอื ตําราอาหาร ไม่ใช่มาตงั แตแ่ รกแลว้ มฉิ ะนันขา้ คงไม่รีบไปหา เจา้ ทบี า้ นตระกูลโจวทนั ทที ขี า้ มีกําลงั มากพอจะตอ่ กรกับตระกูล โจว ขา้ ชอบเจ้าจากใจจรงิ อยากจะใชช้ วี ติ ทีเหลือร่วมกับเจา้ ที สําคัญข้ามีความสามารถพอทจี ะให้เจ้าอยอู่ ย่างสงบสุขไปชัว ชีวติ เจา้ สามารถกินแลว้ นอน นอนแลว้ กนิ เปนจชู ิงชิงทใี ช้ชีวิต เหมอื นหมูได้ เขา้ ใจหรือยงั ”    เขาเอาตาํ ราอาหารไปโดยไม่บอกกล่าว ขโมยของของนางโดยที นางไม่ไดอ้ นุญาต จากนันยังแสร้งทําเปนไม่รูอ้ ะไรทงั สิน ยืนดู นางลําบากใจ ยนื ดูนางรวดร้าว สุดท้ายกย็ งั หลอกใหน้ างกราบ ไหว้ฟาดินจนเสร็จเรียบร้อยแลว้ ถงึ บอกเรืองนีกับนาง จะบงั อาจ เกินไปแลว้ จูชิงชงิ กดั ฟนบดิ เอวเขาสุดแรงเกดิ พดู เขน่ เขียว เคียวฟนว่า “เหลยี งเฟงเกอ...เจ้าจะรังแกกันเกนิ ไปแลว้ !”    นําตาเมด็ โตสองหยดไหลลงมาตามพวงแก้มขาวเนียนของนาง  แล้วหยุดอยทู่ ปี ลายคาง จะรว่ งลงเบืองล่างก็ไมร่ ว่ ง ทงั จกั จที ัง ทรมาน จูชิงชิงกําลังจะยกมือขึนเช็ด ทว่าเหลยี งเฟงเกอกลับลกุ ขนึ นัง ชว่ ยเลียนําตาเหล่านันแทนนาง    ลมหายใจรอ้ นผ่าวของเขาเปารดเสียจนจูชิงชงิ ขนลุกชนั นาง ผลกั เขาออกทังทีสายตาพร่ามัว “หลกี ไป! ข้าไม่อยากสนใจเจา้ แลว้ เจา้ นักเลงชัวช้าอาํ มหิต”    “ข้าชัวชา้ หรือ ทําไมข้าไมร่ ู้สึกเลา่ เรืองสําคัญขนาดนีขา้ ยงั ยอม

บอกเจา้ เพราะข้าเชอื ใจเจ้าทีสุด กระทงั ทา่ นแม่ของขา้ ยงั ไมร่ ู้ เสียดว้ ยซาํ ” เหลยี งเฟงเกอยิมออกมาอย่างอารมณ์ดี “เอาละ่ ๆ  ขา้ ชวั ชา้ กไ็ ด้ แต่เจ้าโงข่ นาดนี หากข้าไม่ชวั ช้าอาํ มหิตให้มากสัก หน่อย พวกเราสองสามภี รรยามติ อ้ งถูกคนอืนเคยี วกินจนไม่ เหลือแมแ้ ตเ่ ศษกระดกู หรือ เจ้าคิดดเู อาเองเถอะ หากทําทุก อยา่ งตามนิสัยของเจ้า เทา่ กบั ว่าพวกเราตอ้ งสูญเสียครงั ใหญ่ เชยี วนะ ขา้ รู้ล่วงหน้าโดยไม่ต้องทํานาย ปกปองของของพวกเรา ไว้ เจา้ กลับรังเกียจทขี ้าฉลาดเกนิ ไป นีมันสมเหตสุ มผลเสียที ทีไหน หรอื เจ้าจะให้ขา้ ไม่ทําอะไรเลย พาเจ้าไปเร่ร่อนตากลม หนาวถงึ จะเรียกว่าดี ตอ่ ให้เจ้าไม่ตอ้ งกนิ ขา้ ว แต่ลกู ๆ ของเรายัง ตอ้ งกินนะ”    จชู ิงชิงเถียงสู้เขาไมไ่ ด้ จึงไดแ้ ต่อา้ ปากกดั เขา เหลยี งเฟงเกอไม่ ใหน้ างกดั แต่นางจะกัดให้ได้ พลกิ ไปพลกิ มา ไมร่ ู้ตงั แต่เมือไรที เสือผ้าของเขาถกู นางกระชากลงมา จนกลายเปนเหลยี งเฟงเกอ ในสภาพเปลือยเปลา่ เสียได้ จูชงิ ชงิ ส่งเสียงร้อง “ว้าย” ออกมาที หนึง ก่อนทีจะยกมอื ปดตา แอบดเู หลียงเฟงเกอผ่านรอ่ งนิว  ทแี ท้เขากร็ ูปร่างหน้าตาแบบนีเองหรอื นี    เหลียงเฟงเกอมองนางดว้ ยแววตาแฝงเลศนัย “เลิกเสแสรง้ ได้ แลว้ จชู ิงชิง เสือผ้าของขา้ ถูกเจา้ ถอดหมดแลว้ เจ้ายงั จะเสแสรง้ อะไรอีก ข้าไม่เคยรู้มากอ่ นเลยว่าเจ้าจะเร่ารอ้ นเสียขนาดนี”    ความโมโหของจูชงิ ชิงพลันพวยพุ่ง “เหตุใดเจ้าถงึ หน้าไมอ่ ายได้ ขนาดนี เจ้าไมย่ อมสวมเสือผ้าให้เรยี บร้อย ตงั ใจจะรอใหข้ ้ามาก ระชากเองตา่ งหาก แล้วโยนความผดิ มาให้ขา้ ได้อยา่ งไร!”    “จริงหรือ” เหลยี งเฟงเกอพดู ด้วยความสงสัย “ขา้ ไม่ได้สวม

เสือผา้ ใหเ้ รียบร้อยจริงหรือ เจา้ แน่ใจหรอื ”    “แน่ใจทีสุด!” จชู งิ ชิงกดั ฟน อยากจะกระชากเนือหกั กระดูกเขา แล้วกลืนลงทอ้ งใหห้ ายโมโห    “ไม่ เหน็ ได้ชัดว่าตอนนันเจา้ ทําแบบนี...” เหลียงเฟงเกอที ตหี น้าเคร่งขรึมยกตวั อยา่ งดว้ ยการดึงเสือผ้าของนาง “เจ้าทํา แบบนี แบบนี จากนันเสือผา้ ของข้าถงึ ได้รว่ งหลุดออกมาจน หมด”    เพียงพริบตาเสือคลุมชนั ในของนางก็หลดุ รว่ งลง เหลอื เพียงผา้ คลุมปดหน้าอกสีแดงทีปกลายดอกบวั บานเอาไว้ นางมองเหลี ยงเฟงเกอดว้ ยแววตาตกตะลงึ ไม่รจู้ ะทาํ อยา่ งไร เหลียงเฟงเกอ โอบนางไวโ้ ดยไมพ่ ูดไมจ่ า จมุ พิตเบาๆ บนหน้าผากของนาง  กอ่ นทีจะจบู ลงบนดวงตาและจมกู ตามดว้ ยรมิ ฝปาก จากนันยงั จูบเมม้ ซอกคอของนาง ค่อยๆ เลือนลง หยุดอยเู่ หนือดอกบัวคู่ งามวนเวียนไม่ยอมผละจาก จูชิงชงิ ส่งเสียงสะอนื ออกมา โอบ คอของเขาร้องไหว้ ิงวอน “เหลยี งเฟงเกอ เหลียงเฟงเกอ อย่า กัดอีกเลย ข้าจะไม่กดั เจ้าแลว้ ”    เหลยี งเฟงเกอไม่ตอบ แต่กําลังทีใชด้ ูดเม้มกลับยิงรนุ แรงขนึ     เสียงสะอนื ไหเ้ บาแผ่วของจชู ิงชงิ กังวานไปทวั ประหนึงลูกแมวที กําลังออดออ้ น ทาํ ให้หัวใจของเขาค่อยๆ ออ่ นยวบ สุดท้าย ละลายเปนสายนํา เขาคดิ วา่ คาํ กลา่ วทีวา่ ‘ใต้หล้านีหนึงสิงสยบ หนึงสิง’ เปนคาํ กล่าวทถี ูกต้อง ใกล้จะถงึ ฤดใู บไม้ผลแิ ลว้ เขาจะ ต้องเลียงจูชงิ ชงิ ให้อว้ นกวา่ นีหน่อย ใหเ้ ปนเหมอื นดังแตก่ อ่ นที อว้ นทว้ นยมิ ตาหยีถงึ จะด ี

  สีโผว* คือสตรที ีฝายหญิงจัดหามา มีหน้าทดี ูแลเจ้าสาว พาเจา้ สาวไปส่งในเรอื นหอ    ---------------------​ ----------​ ----------​ --------- ​   บทส่งท้าย    ​    ในฤดูใบไมผ้ ลขิ องปถัดมา จชู ิงชงิ ไดใ้ ห้กําเนิดบุตรชายนําหนัก หกจิน*ออกมา เดก็ คนนีว่าง่ายมาก ไมไ่ ดท้ าํ ให้นางวุ่นวายนัก  กอปรกับเกดิ ได้จังหวะเหมาะสมเหลือเกิน เปนเวลาทีบดิ าของ เขาเอาชนะอหี ยางโหวได้พอดี ดว้ ยเหตนุ ีจงึ มชี อื เล่นวา่ ฝูเซิง**    ช่วงแรกเริมนันเหลยี งเฟงเกอกม็ คี วามรสู้ ึกวา่ บตุ รชายคนโตที ดวงตากลมโตดาํ สนิทเหมอื นจูชิงชงิ เปนสมบัตลิ ําค่าทแี สน อศั จรรย์ แตเ่ พยี งไมน่ านเขากเ็ กิดความริษยาต่อทารกน้อยเนือ ตัวนุ่มนิมคนนีเสียแล้ว เดก็ คนนีมหี น้าตาคลา้ ยมารดา แต่กลบั สืบทอดความเจา้ เล่ห์น่ารังเกียจจากเขาไปจนหมด ทกุ ครังที ตงั ใจจะเล่นสนุกในแบบผูใ้ หญ่กับจชู งิ ชงิ ทารกน้อยเปนตอ้ งส่ง เสียงร้องไห้จ้าละหวัน รอ้ งเสียจนขุนเขาสันคลอนปฐพถี ลม่ ทลาย เสียงรอ้ งไห้นีแม้จะอยไู่ กลเพียงใดก็ยงั ได้ยนิ ชดั เจน ด้วย เหตนุ ีความสนใจทังหมดของจูชงิ ชิงจึงถกู ช่วงชงิ ไป ทิงให้เขา อัดอันอยู่เพียงลําพงั จนแทบจะกระอักเลือด    เขามคี วามรสู้ ึกวา่ เดก็ คนนีเกดิ มาเพือเปนปรปกษ์กับเขาโดย เฉพาะ มฉิ ะนันจะรอ้ งไหไ้ ดจ้ ังหวะขนาดนีอยู่ทกุ ครังรําไปได้

อย่างไร คอยปลกุ จูชิงชงิ ทีถูกเขาจมุ พติ จนมึนงงวิงเวียนใหต้ ืน จากภวงั ค์ คราวหน้าทจี ะลงมือกย็ งิ ตอ้ งทมุ่ เทมากกว่าเดิมทุก ครัง บุตรหลานคือหนีทีตอ้ งชดใช้ คาํ พดู นีเขาเข้าใจอย่างลกึ ซงึ แล้วจริงๆ เพราะเหตุนีต้องรอจนกระทงั ปทีสาม จูชงิ ชงิ ถึงได้ คลอดลกู คนทสี องแกเ่ ขา เขาเฝาฝนเตม็ ทวี า่ จะเปนบตุ รสาวน่า รกั เชือฟง แต่ผลก็คอื เปนบุตรชาย บตุ รชายคนนีนันโอหังเสียยงิ กวา่ อายยุ งั น้อยกร็ ู้จักปกปองอาหารของตวั เองเสียแลว้ ไม่ยอม ใหเ้ ขาแตะตอ้ งจชู ิงชิง ทงั จชู งิ ชิงยงั ชมบตุ รคนรองอีกวา่ เปนเดก็ ดีร้จู กั กตัญ  ู   เชอะ ช่างน่าอจิ ฉาโดยแท้ เหลยี งเฟงเกอรูส้ ึกวา่ เขาตอ้ งลงมือทาํ อะไรสักอย่างแลว้ แต่ยงั ไม่ทันจะคิดหาวธิ พี รากบตุ รชายจอม บังอาจสองคนนีออกจากขา้ งกายจูชงิ ชงิ ได้ จูชงิ ชงิ กค็ ลอดบตุ ร ชายคนทีสามให้เขาเสียก่อน ไมจ่ บไมส่ ินจริงๆ ใครๆ กพ็ ดู กนั ว่า บุตรสาวดีกับบิดา เขาจึงมีความร้สู ึกว่าจําเปนตอ้ งให้จูชิงชงิ คลอดบุตรสาวให้เขาสักคน บุตรสาวทจี ะเหน็ ใจบดิ า และไม่แย่ง มารดาจากบดิ า    แต่บตุ รสาวคนนีช่างยโส กระทงั บตุ รชายคนทีสียงิ ธนูเปนแล้ว  นางถึงได้เดินทางมาอย่างเชืองชา้ ในเวลานันตระกูลเหลยี งของ เขา ตระกลู เฉิน และตระกูลซุนไดแ้ บง่ ใต้หล้าเปนสามส่วน และ ได้รบั แต่งตังบรรดาศักดิเปนออ๋ งแล้ว แมจ้ ะงานยุ่งมาก แตก่ ม็ ี ความสุขมากจรงิ ๆ มีคนจํานวนมากมาอวยพรใหเ้ ขา รวมถงึ ตระ กลู โจว    บัดนีตระกูลโจวมิได้ยิงใหญ่ดงั แตก่ ่อน แม้เมอื ครงั นันพวกเขาจะ ทงิ หญงิ สาวสกุลโจวนิสัยอ่อนโยนคนหนึงไวใ้ หแ้ ต่งเปนภรรยา เหลยี งเฟงฉู่ ยอมแบ่งดินแดนให้เพอื รว่ มเปนพนั ธมติ รกับ

ตระกูลเหลยี ง หลงั จากนันยังยกโจวเจยี เหรินใหต้ ระกูลซนุ ไป เปนอนุภรรยา แตก่ ็ไม่อาจตา้ นทานความขัดแยง้ ระหวา่ ง สองพนี ้องได้ ความขดั แยง้ ภายในนันรุนแรงขนึ ทกุ ขณะ ถึงกับ ทําให้นายทา่ นผู้เฒา่ โจวโมโหจนอกแตกตาย    โจวเจียเซยี นกับคณุ ชายใหญ่โจวตา่ งนําพากองทัพไปตงั ตน เปนใหญบ่ นขุนเขา จนปานนีก็ยงั ไมม่ ีวีแวววา่ จะคนื ดี กระทังการ ส่งของขวญั แสดงความยินดีในวนั นีก็ยังต่างฝายต่างส่ง ของ ขวญั ทโี จวเจยี เซียนส่งมาลําเลิศมาก ล้วนเปนสิงทีคัดสรรมาเปน อยา่ งดี เหลยี งเฟงเกอเหน็ แลว้ กลับรู้สึกหงดุ หงิด จนปานนีคน คนนีกย็ ังไม่ยอมแต่งงานเสียที หรอื บางทเี ขาอาจจะยงั ไม่ยอม แพ้? เขาตัดสินใจวา่ ครงั นีจะต้องสรรหาเจ้าสาวดๆี ให้โจวเจยี เซียนสักคน ถือเสียว่าเปนการตอบแทนของขวัญเลอค่าเหลา่ นี    หลังจากทเี ขาบอกเลา่ ความคดิ นีแกจ่ ชู ิงชิง จชู ิงชงิ ทบี ัดนีเปน มารดาของลูกๆ หลายคน และมีชีวติ อยูอ่ ย่างสมบูรณพ์ ูนสุข ได้ ฟงดงั นีก็พลนั พูดว่า “ถา้ อยา่ งนันข้าจะเปนแมส่ ือใหเ้ อง จะช่วย เลือกแม่นางดีๆ ให้เขาสักคน”    “ใช่ ข้าก็คิดแบบนีเหมอื นกนั คนคนนีแม้จะช่างลังเลไม่เด็ดขาด  แต่กไ็ มใ่ ช่คนชวั ถงึ ขีดสุด” เหลยี งเฟงเกอกอดบตุ รสาวขาวเนียน น่ารักของตนไว้ คดิ ในใจวา่ บุตรสาวสุดรักของเขาดูอยา่ งไรก็ งามลาํ สําคัญคอื หน้าตาคล้ายเขา นิสัยคล้ายมารดา ไมเ่ หมอื น บุตรชายจอมซนทังสีคน ทลี ว้ นแตม่ ีหน้าตาซือสัตยค์ ลา้ ยมารดา  แต่สืบทอดเลห่ เ์ หลียมจากเขาไปจนสิน ชา่ งแย่เหลือเกิน    จนิ * หน่วยวัดนําหนักของจนี หกจินเท่ากบั 3 กิโลกรัม 

  ฝูเซงิ ** หมายถึง กอ่ เกดิ ความสุข