ใต้เงารัก 1-69 จบ

ฤกษ์ยามดไี ด้เมือใดจะส่งจดหมายไปให้ผู้อาวุโสตระกูลท่าน ทันที เพือใหพ้ วกทา่ นหมันหมายกนั ไวก้ อ่ น”    งา่ ยขนาดนันเชียวหรอื ? จชู งิ ชงิ รสู้ ึกวา่ ไม่เปนเชน่ นัน นางยิง รสู้ ึกอยากจะพบเหลียงเฟงเกอมากขนึ กว่าเดิม แมก้ ่อนหน้านี นางจะเคยพูดกบั เขาว่าสามารถหมนั หมายกนั กอ่ นได้ รอเมอื นางอายุครบสิบแปดแลว้ ค่อยแต่งงาน แต่นางนึกไมถ่ งึ เลยวา่ จะ ราบรืนถงึ เพียงนี อีกทงั ครอบครัวเขายงั ยอมรอตามเงอื นไขเสีย ดว้ ย    “ดีใจจนตะลึงไปแลว้ หรืออยา่ งไร” เหลียงเฟงอวีพยายาม หยอกเอนิ จชู ิงชิงสุดชวี ติ ในเมือทะเลาะไม่ชนะจชู งิ ชิง นางก็ ต้องขอเอาคืนสักยกดว้ ยวิธีนี ส่วนเรอื งของพวกโจวเจยี เซยี น นัน ใครจะวา่ งไปสนใจพวกเขากันเลา่     ในยามพลบคํา นางเหลยี งรยี กจชู ิงชงิ ไปพบ และพดู ถงึ เรืองการ แต่งงานอย่างจรงิ จงั ว่า “นีเปนเรืองทีเคยพดู กบั บดิ ามารดาของ เจา้ ไวเ้ มือนานมาแล้ว แมจ้ ะแค่สัญญาปากเปลา่ แต่ทีปลอ่ ยให้ พวกเจ้าเลน่ ดว้ ยกันมาตลอดโดยไมห่ า้ มปราบ ก็เพราะมนี ัยยะ เชน่ นันอยแู่ ลว้ เดมิ ทพี วกเราควรจะหารอื กับผปู้ กครองของเจ้า เสียก่อน แต่ด้วยสถานการณ์ของครอบครัวเจ้าในตอนนี ดา้ น หนึงยงั ไม่มีข่าวคราวจากบิดาเจ้า ส่วนมารดากบั ทา่ นปูของเจ้าก็ เสียไปแลว้ ท่านลงุ ใหญก่ ับท่านปาใหญ่ก็เปนเสียอย่างนัน...... เพราะว่าไม่มีวิธีอืน ขา้ ถงึ ต้องมาถามความเห็นเจา้ เอง หากเจา้ ยินดี พวกเราก็จะส่งจดหมายถึงวงศ์สกุลจูของพวกเจ้า ใหผ้ ้นู ํา วงศ์สกุลจคู นปจจบุ ันออกหน้าจดั การเรืองนี เจ้าคดิ เหน็ วา่ อยา่ งไร? หากเจ้าไม่ยนิ ดีก็บอกข้าตรงๆ ถงึ อยา่ งไรตอนนันพวก เจา้ ก็ยังเดก็ มาก สองครอบครวั ไมไ่ ดแ้ ลกเปลียนของหมนั อะไร

กัน จะถอื เปนโมฆะก็ได้”    จชู งิ ชิงพยายามมองหาความไมพ่ อใจหรอื ไม่เหน็ ด้วยจาก ใบหน้าของนายหญิงเหลียง แตน่ างหาไมเ่ จอเลยสักนิด เชน่ นัน นางจงึ ยึดถอื ว่าอกี ฝายเหน็ ด้วย จึงกม้ หน้าลงกลา่ วอยา่ งขัดเขนิ ว่า “ให้ผอู้ าวุโสเปนคนจดั การเถอะเจ้าค่ะ”    เทา่ กบั เปนการตอบตกลง นางเหลียงลอบถอนหายใจออกมา เฮือกหนึง พดู ขนึ อย่างไม่แสดงพริ ุธว่า “ก่อนหน้านีทีข้าไม่ อยากให้เจ้ากบั เฟงอวีเปดร้าน กเ็ พราะรวู้ า่ เจ้าไมอ่ ยากหาเรอื งยงุ่ ยากให้ครอบครวั ของพวกเรา แตต่ อนนีไม่เหมอื นเดิมแลว้ เรา กาํ ลังจะเปนครอบครวั เดยี วกนั ถา้ อยา่ งไร พวกเจ้าอยา่ เปดร้าน เลยดีหรอื ไม่? หากมีเวลาวา่ งมีใจสงบก็ชว่ ยเฟงอวีปกเย็บเครือง แตง่ งานเถอะ”    จูชิงชิงมที ่าทีรอ้ นรนอยูเ่ ลก็ ๆ “ข้ารู้ว่าทา่ นปาเอ็นดขู า้ เจา้ คะ่ แต่ ข้ากับเฟงอวีตกลงกนั เรยี บร้อยแลว้ ทังยังโออ้ วดตอ่ หน้าท่านลงุ ไปแล้ว คงไมด่ ีแน่หากจะล้มเลิกกลางคนั ”    เหลียงไท่ไทพ่ ูดดว้ ยสภาพอารมณซ์ บั ซ้อนวา่ “ถา้ เชน่ นันก็ตาม ใจเจา้ เกิดปญหาอะไรขึนแคม่ าบอกข้ากพ็ อ ต่อให้ต้องปดบัง ท่านลุงของเจา้ ข้ากต็ ้องชว่ ยเหลอื พวกเจา้ แน่นอน”    “ขอบคุณท่านปาเจา้ ค่ะ” จชู ิงชิงกล่าวขอบคุณ แตใ่ นใจของนาง รดู้ วี ่า นอกเสียจากจําใจจรงิ ๆ แล้ว นางไมม่ ที างขอความช่วย เหลือจากนายหญิงเหลียงแน่ ส่วนสาเหตเุ พราะอะไรนัน นาง เองกอ็ ธิบายไม่ถูก นางรแู้ ตเ่ พียงว่าจะทําเช่นนันมไิ ด้ เหลียงเฟง เกอทําอะไรเพือนางไวม้ ากเกนิ ไปแลว้ นางเองก็อยากจะทําอะไร

เพอื เขาบ้าง หากนางทําไมไ่ ดก้ ระทงั หาเลียงตัวเอง แลว้ จะทํา อยา่ งอืนเพือเขาได้อย่างไร    ชว่ งเวลาหวั คําในฤดูรอ้ น สภาพอากาศยังคงอบอา้ ว แสงอาทิตย์ ยามอัสดงยอ้ มหลังคาและต้นไมใ้ บหญา้ ให้กลายเปนสีแดงชาด ดูแสนงดงาม ลมราตรพี ดั เอากลินหอมของดอกบานเย็นให้ อบอวลไปทัว จชู งิ ชิงเขียนแผนการเปดรา้ นเสร็จเรียบร้อยแล้ว  นางจึงลกุ ขึนยืนบิดขเี กยี จ เหลียงเฟงเกอทียืนอยูน่ อกหน้าต่าง ยืนมอื เข้ามาเขกศีรษะนางทหี นึง ดวงตาสีดาํ สวา่ งไสวมองนาง ดว้ ยความยินดีเปยมล้น “ได้ยินจากเฟงอววี ่าเจา้ มีเรอื งจะพูดกับ ข้าอย่างนันหรอื ”    จชู งิ ชิงหน้าแดงโดยไม่ทราบสาเหตุ สมองยงั ไม่ทันได้ประมวล ผล สายตากส็ ่งค้อนวงใหญใ่ หเ้ ขาเสียก่อน “ใครมีเรอื งจะพดู กับ เจ้า ข้ากับเจ้าไม่มีอะไรต้องพูดคยุ กันเสียหน่อย”    เหลยี งเฟงเกอยมิ ร้าย ดีดหน้าผากของนางอย่างไม่เกรงใจ “ นางหนูชัวร้ายไม่ยอมพูดความจรงิ เจา้ จะไมพ่ ูดจริงๆ หรือ หาก ไม่พูดขา้ จะไปแล้วนะ แมท่ พั เสียวเหลียงเปนคนทงี านยงุ่ มาก  อตุ ส่าหเ์ จยี ดเวลามาหาเจา้ โดยเฉพาะ เจา้ ไมเ่ พียงไมใ่ หล้ ูกกวาด ขา้ กนิ แต่ยังค้อนใส่ข้าอีก ชา่ งไมม่ เี หตุผลเอาเสียเลย”    จูชิงชิงถูกเขาดดี จนรสู้ ึกเจ็บ จงึ เผลอร้องออกมา กอ่ นทจี ะ กระโดดเขา้ ไปตแี ขนเขา เหลียงเฟงเกออาศัยทรี ูปร่างสูงกวา่ เบยี งหลบอยา่ งงา่ ยดาย ทาํ หน้ายีหยอกนางอยู่นอกหน้าต่าง จู ชงิ ชงิ ขบขนั เพราะท่าทีของเขา หวั เราะทังใบหน้าแดงกําอยู่นาน ถงึ ได้หนั ไปมองกระดาษและหมกึ ทอี ยบู่ นโต๊ะแลว้ พดู วา่ “อนั ที จริงก็ไมม่ อี ะไรหรอก แคก่ ่อนหน้านีทา่ นปาถามข้าเรอื งหมนั

หมาย ขา้ บอกวา่ ทกุ อย่างใหผ้ ูอ้ าวโุ สเปนคนจัดการ”    อันทจี รงิ นางรู้วา่ เขาต้องรเู้ รอื งนีมานานแลว้ แตน่ างก็ยงั อยากจะ บอกเขาด้วยตวั เองอยดู่ ี นางไมไ่ ด้ฝนใจ ทุกอย่างเปนความ ตอ้ งการจากใจจรงิ นางรวู้ ่าเหลียงเฟงเกอต้องเข้าใจความหมาย ของนางแน่    เหลยี งเฟงเกอไม่ได้ส่งเสียงอยู่เนินนาน จชู ิงชงิ รอไม่ไหวแลว้   ในใจพลอยทจี ะรู้สึกกังวล แหงนหน้าขนึ มองเหลยี งเฟงเกอด้วย ทา่ ทตี นื เต้น แต่กลับเห็นวา่ เหลยี งเฟงเกอกาํ ลังจดจ้องนางโดย ไมข่ ยับแมแ้ ตน่ ิดเดียว อารมณ์ในดวงตาเปนดังคลืนลมโหม กระหนํา แทบจะกลนื กินนางในพริบตา จชู ิงชิงร้สู ึกหวาดกลัว อย่หู น่อยๆ กลา่ วขนึ เสียงเบาวา่ “เจา้ ......”    เหลียงเฟงเกอไดท้ ําเรอื งทีนางคาดไม่ถงึ มอื ของเขาควา้ เขา้ ที กรอบหน้าต่าง กระโดดเข้ามาจากภายนอกอยา่ งคล่องแคล่ว  เรืองแบบนีเขาทาํ บ่อยมากในวัยเดก็ และตอนนีก็ยังคงทําได้ อยา่ งคล่องแคล่วเหมือนเดมิ ไมม่ ีเปลียน เปนเรอื งทชี วนใหน้ ึก ไมถ่ งึ เลยจรงิ ๆ ขณะทีจชู ิงชงิ ลอบทอดถอนอยู่ในใจ เหลยี งเฟง เกอก็ได้ประคองใบหน้าของนางขึนเสียแล้ว ออกคําสังให้นาง มองสบตาเขา พดู อย่างไม่พอใจวา่ “คดิ ไปถึงไหนแลว้ คราว หน้าเวลาอยูก่ ับขา้ ห้ามเหม่อลอย”    อาจเพราะเข้าใจแลว้ วา่ อนั ทจี ริงในใจของตนนันชอบเหลยี งเฟง เกออยู่ จชู ิงชงิ ถึงรู้สึกวา่ ทกุ อยา่ งไมเ่ หมอื นเดิมไปเสียหมด  กระทงั ถูกเหลียงเฟงเกอประคองใบหน้าเชน่ นี นางยังรู้สึกร้อน จนทนไม่ไหว ยงิ ไมต่ ้องพูดถึงว่าถูกเขาจดจ้อง หัวใจของนาง เตน้ แรงขึนทกุ ที แทบทีจะหายใจไม่ออกอย่รู อมรอ่ นางสูด

หายใจเฮอื กใหญ่ ทังอยากจะเขา้ ใกลเ้ ขาให้มากขนึ แตก่ ก็ ลัวจะ อยูใ่ กล้เขามากเกนิ ไป สับสนจนไมร่ ้วู ่าควรจะทาํ เช่นไร    บทที 50 เจ้าเองก็ปวย    เหลียงเฟงเกอเมือเหน็ นางมีอาการผดิ ปกติ จึงขมวดควิ แลว้ ถาม ว่า “เจา้ เปนอะไรไป ไม่สบายตรงไหนหรอื ”    จูชงิ ชิงโบกมือให้เขาอย่างลําบากยากเยน็ “ออกหา่ งจากข้า หน่อย”    เหลียงเฟงเกอพลันชะงัก รูมา่ นตาหดอย่างทนั ที เมม้ รมิ ฝปาก แน่น กมุ แขนของนางไว้มันแล้วถามเสียงเย็นเยือกว่า “ทาํ ไม”  หากวา่ ไมช่ อบเขา กระทังเขาสัมผสั นางยังทําให้นางลาํ บากใจ ขนาดนี แลว้ จะแสรง้ แสดงสีหน้าดอี กดีใจกับการหมันหมายของ พวกเขาไปทําไมกนั     จชู ิงชิงอ้าปากหอบหายใจ พดู ออกมาอยา่ งน่าสงสารวา่ “ข้าจะ หายใจไมอ่ อกแล้ว หัวใจเตน้ แรงเหลือเกนิ ......”    ต่อให้เปนเมอื ครังทีเขาจุมพิตนาง นางกย็ ังไม่มีอาการตอบ สนองรนุ แรงขนาดนีเลยแทๆ้     เขาคดิ มากเกินไปนีเอง นางช่างเปนหมูโง่ทไี มร่ ู้อะไรเลยโดยแท ้ หากเขาไม่เฝานางให้ดี นางต้องถูกคนอนื จับไปขายโดยไม่รู้ตัว แน่ หลงั จากทีถูกขายแลว้ ก็คงจะชว่ ยนับเงนิ ให้คนขายด้วย เหลี ยงเฟงเกออดทจี ะยมิ ออกมาไมไ่ ด้ เขากม้ หน้าลงใช้หน้าผาก แนบติดกับหน้าผากของนาง จงใจใหร้ มิ ฝปากกวาดผ่านริม

ฝปากของนางเบาๆ พดู เสียงตาํ วา่ “ร้อนจรงิ ๆ ดว้ ย เจา้ คงจะ ปวย อกี ทังยังปวยหนักเสียดว้ ย”    “เจ้า...” ด้านหนึงจชู งิ ชงิ กงั วลว่าหากใครมาเหน็ เข้าจะทาํ อย่างไร  ทวา่ อีกด้านหนึงกลับร้สู ึกวา่ ความรสู้ ึกเชน่ นีทาํ ใหน้ างทังรกั ทัง กลวั โดยแท้ นางเขา้ ใจในทนั ทวี า่ ตวั เองปวยเพราะเหตุใด จาก นันก็คดิ อย่างภาคภูมใิ จวา่ อันทีจรงิ นางกไ็ มไ่ ด้โง่เสียหน่อย แค่ มีประสบการณน์ ้อยเกินไปกเ็ ทา่ นัน นางเลยี นแบบเหลยี งเฟงเก อดว้ ยการแลบลินเลยี รมิ ฝปากเขาทหี นึงอยา่ งหา้ วหาญ กอ่ นที จะรบี หดลนิ กลับ แมใ้ บหน้าทจี บั จอ้ งเหลียงเฟงเกอจะแดงกาํ   แตก่ เ็ จือไปดว้ ยความเจา้ เล่ห์อยเู่ สียวเล็กๆ    เหลียงเฟงเกอสันสะทา้ นไปทงั กาย ดวงตาเบิกกว้างมองนาง ด้วยสายตาไมอ่ ยากจะเชือ นัยน์ตาหงสค์ ูง่ ามทอประกายแสง พรา่ งพราวดุจดวงดารา ทรวงอกกระเพือมขึนลง กระทังลม หายใจก็ยังร้อนผ่าว    จูชงิ ชงิ เหลือบสายตามองเขา พดู เสียงเบาแผ่วว่า “เจา้ เองก็ปวย ”    “ใช่ ขา้ เองก็ปวย ปวยมานานแลว้ ได้ปวยรว่ มกบั เจา้ ช่างเปน เรอื งดีเหลือเกนิ ” เหลยี งเฟงเกอขยบั เขา้ มาอีกหนึงก้าว ยืนแขน ออกไปควา้ ร่างของนางเข้ามาในออ้ มกอด ทะนุถนอมนางดว้ ย ความระมดั ระวังดงั สมบตั ลิ ําค่า นําเสียงแหบพรา่ พดู เสียงเบาว่า  “ในทสี ุดก็เขา้ ใจอารมณ์รกั ใคร่ขนึ มาเสียที”    บางทีอาจมบี า่ วรบั ใชเ้ ห็นพฤตกิ รรมอันมิควรของพวกเขาแล้วไป บอกแก่เหลียงไทไ่ ท่ อนั ทีจริงนางควรจะผลกั เหลยี งเฟงเกออ

อกด้วยความเด็ดขาดถึงจะถูก แบบนันถงึ จะดตี ่อชอื เสียงของ นาง แต่จชู ิงชิงชอบความรสู้ ึกทีเหลียงเฟงเกอประคบประหง มนางไว้ด้วยสองมอื เชน่ นีเสียเหลอื เกิน นอกจากบดิ ามารดาแลว้   กม็ ีเพยี งเหลยี งเฟงเกอเทา่ นันทสี ามารถทําใหน้ างรู้สึกเช่นนีได ้ นางละโมบในความอบอนุ่ และความทะนุถนอมจากเขาเหลอื เกนิ   จชู ิงชิงรทู้ ังรู้ว่ามิควร แตใ่ นเวลาเดียวกนั กลบั หลงใหลในความ ตนื เตน้ และยินดที ีไดส้ ัมผัสในยามนี นางซบอยใู่ นออ้ มกอดของ เหลียงเฟงเกอดว้ ยความหวานลํา พดู เสียงเบาว่า “หากมีคนอืน มาเห็นแลว้ หาวา่ ข้าเปนหญิงร้ายทดี ีแต่ลอ่ ลวงเจา้ จะทําอย่างไร”    “เจา้ ล่อลวงข้าหรอื ” เขาต่างหากทีจะล่อลวงนาง เหลยี งเฟงเกอ หัวเราะออกมาเสียงลนั กอดจูชงิ ชงิ ไว้สุดชีวิต รัดแน่นเสียจน นางส่งเสียงร้องโอดครวญถงึ ยอมคลายมือ มองนางด้วยสายตา ทอประกายแวววาวแล้วยิมขนึ “เจ้าคดิ ว่าเจ้ารา้ ยหรอื ไม่”    จชู งิ ชิงพยกั หน้าอย่างมันใจ    “ขา้ เองกร็ สู้ ึกว่าเจ้าเปนแบบนีดกี วา่ เหมาะสมกาํ ลังดี หา้ มรา้ ย ไปมากกว่านี” เหลียงเฟงเกอพลกิ กายกระโดดออกนอก หน้าต่าง “แตเ่ พอื ชอื เสียงของเจา้ ข้าวา่ ขา้ รบี ไปก่อนจะดีกว่า”    ทแี ท้การชอบใครสักคนกเ็ ปนความรสู้ ึกเช่นนีเอง จชู งิ ชิงใชม้ อื ประคองแก้มมองส่งเหลยี งเฟงเกอดว้ ยสีหน้าเพ้อฝน ทาํ ใหย้ อ่ ม มองไม่เห็นว่าเหลยี งเฟงเกอหมุนตวั ออกไปแลว้ ส่งสาตาเยน็ ชา กลา่ วเตือนเหลา่ หญิงรบั ใชช้ ราทีปรนนิบัติรับใช้อยใู่ นเรอื นหลังนี ทันที และไมม่ ที างทีจะเหน็ ท่าทีสันสะทา้ นดว้ ยความหวาดกลวั ของเหล่าหญงิ รบั ใชด้ ้วย   

ครงึ เดือนใหห้ ลงั ผ้นู ําสกลุ จแู ห่งเมืองซนิ เฉิงส่งสารตอบตกลง เรอื งการหมนั หมายระหวา่ งจูชงิ ชงิ กับเหลียงเฟงเกอกลับมา  ร้านบะหมที จี ชู ิงชงิ กับเหลียงเฟงอวีรว่ มกันทํากเ็ ปดกิจการแล้ว  ร้านบะหมขี องพวกนางขายตงั แตบ่ ะหมีเปล่าทธี รรมดาทีสุด ไป จนบะหมีพเิ ศษชนิดตา่ งๆ อาทิเช่น บะหมไี กฉ่ ีกหมูรมควนั และ บะหมผี งกุง้ เปนตน้ คนจนทีมแี ค่สองเหรียญกษาปณ์ก็สามารถ กนิ อมิ คนรวยทอี ยากจะกินบะหมีชดุ ละหนึงถงึ สองตําลึงเงนิ ก็ รบั รองวา่ จะต้องพอใจ พ่อครวั ทชี ่วยนวดบะหมีเปนคนทเี หลยี ง เฟงเกอออกหน้าจา้ งมาดว้ ยเงนิ ก้อนใหญ่ นําแกงเครืองเคยี ง เปนของทีจูชิงชิงปรงุ เอง บะหมแี ปลกใหม่ชนิดตา่ งๆ ก็เกิดขึน จากความคิดของนางนันเอง    ช่วงแรกเริมนันกจิ การยงั ไมด่ ีเทา่ ไร แตน่ ีเปนเรืองทีรา้ นเปดใหม่ ต้องเผชญิ กันทกุ ร้าน จูชงิ ชงิ ไมร่ บี ร้อน เหลียงอีควนเคยบอกวา่ ห้ามพวกนางอาศัยอํานาจและสายสัมพนั ธ์ของตระกูลเหลยี งใน การทํามาคา้ ขาย แต่กไ็ มอ่ าจยับยังไมใ่ ห้พวกเขาเหล่านันมาลอง ชมิ ด้วยความอยากรูอ้ ยากเห็น กจิ การของพวกนางดขี ึนทกุ วนั   เวลาเพยี งครึงเดือนก็พฒั นาจนถงึ ขนั ทยี ังไมท่ นั จะถึงชว่ งบา่ ย  วัตถดุ ิบทีเตรียมไว้กข็ ายหมดเสียแลว้     น้อยคนนักทีจะสามารถบริหารรา้ นบะหมีเล็กๆ ให้มีชอื เสียงโด่ง ดังไดถ้ งึ เพยี งนี ทสี ําคญั เจา้ ของร้านยงั เปนเพยี งแม่นางน้อย สองคนทีไม่เคยทํามาคา้ ขายมาก่อน เหลยี งอีควนกับเหลยี งไท่ ไทร่ วมถึงเหลียงเฟงอวีล้วนคาดไม่ถงึ วา่ จะราบรืนขนาดนี เหลยี ง เฟงเกอกลับไม่รูส้ ึกประหลาดใจอะไร สีหน้าของเขาบ่งบอกอยู่ ตลอดเวลาวา่ เขารู้มาแต่แรกแลว้ วา่ “จูชงิ ชิงเปนคนทีมีความ สามารถ” หากจะอธิบายด้วยความคําพดู ของเขาแล้วละ่ ก็ นาง หนูคนนีชอบกนิ และชอบทาํ อาหาร อกี ทังจิตใจยงั ตังมันอยู่ใน

ศีลธรรม กิจการไมร่ ุง่ โรจนต์ ่างหากทีจะเปนเรอื งแปลก เอาเปน วา่ ในสายตาเขาแล้ว จูชงิ ชงิ ทาํ อะไรกด็ ีทงั นัน    เหลยี งอีควนเรียกวจูชิงชงิ ให้ไปพบ คาํ ถามทถี ามนางนัน งา่ ยดายนัก “ก่อนหน้านีขา้ คดิ มาตลอดว่าเจา้ คงจะเปดรา้ นขนม หรอื ร้านเสือผ้าเครอื งประดบั ทาํ นองนัน เหตใุ ดถงึ ได้เปดร้าน บะหมีเลา่ ”    จูชิงชิงตอบอยา่ งง่ายดายวา่ “เรืองปากทอ้ งสําคญั เทา่ ฟาสําหรบั ราษฎรท์ ัวหล้าเจ้าคะ่ ไม่วา่ จะเปนคนฐานะอะไรล้วนต้องกนิ ข้าว  แต่ขนมเปนของราคาแพง ในยามกลียุคเชน่ นี ชาวบา้ นทวั ไปทีมี เงนิ ทองเหลอื เฟอพอจะกนิ ขนมเดิมทกี ม็ ีอยูไ่ ม่มาก อย่างมากก็ แคซ่ อื สักเล็กน้อยในเวลาฉลองตรุษจนี หรอื ไปเยยี มบา้ นญาต ิ ส่วนครอบครัวฐานะราํ รวยทีชอบกนิ และมีเงินพอจะซอื นันมอี ยู่ ไมม่ าก แต่พวกเขามักจะมีคนครัวทมี ีฝมืออยู่ในบา้ นของตัวเอง อยแู่ ลว้ น้อยครงั นักทจี ะซือขนมจากรา้ นด้านนอก แลว้ เซินโจว ยงั มีรา้ นขนมทีกจิ การดีอยแู่ ลว้ หลายรา้ น พวกเขามลี ูกค้าประจาํ ทีแน่นอน มีชือเสียงไปทวั หากข้าคดิ จะสู้กับพวกเขา ก็ใชว่ า่ จะ เปนไปไม่ได้ แตข่ า้ ไมไ่ ดม้ ีเงินทองและกาํ ลังมากขนาดนัน ที สําคญั คอื ขา้ ไมอ่ ยากใหค้ นอนื พดู ในวันหน้าว่าตระกลู เหลยี ง แย่งชิงผลประโยชน์กับคนอืน มสิ ู้เปดร้านบะหมีเล็กๆ สักรา้ น  ตอ่ ให้เปนคนจนทมี แี คส่ องเหรียญกษาปณ์ก็สามารถอมิ ท้องได ้ สามารถกนิ ได้ทุกเวลา ทํากิจการดว้ ยความซือสัตยส์ ุจริตย่อม มนั คงทีสุด ต่อใหข้ าดทุนกใ็ ชว่ ่าจะขาดทุนสักกีมากน้อย หาก กิจการไปได้ดี วนั หน้ากอ็ าจขยายออกไปเปนหอสุราได้เจา้ ค่ะ”    เหลยี งอคี วนพึงพอใจกับคาํ ตอบนีมาก หลงั จากทสี ่งจูชิงชงิ ออกไปแล้วถึงได้ไปพบเหลยี งไทไ่ ท่ “นางอายยุ งั น้อย แตก่ ลับมี

ความคดิ ลึกซงึ ทงั ยงั มีความอดทน หากได้รับการชแี นะทดี ี เชอื วา่ ตอ้ งประสบความสําเร็จใหญห่ ลวงแน่ ไม่ใชว่ ่าจะจัดแจงให้ นางไดก้ ลบั ไปไหว้สุสานบรรพบรุ ุษทีเมืองซนิ เฉิงหรือ ระยะนี อากาศดี ทังไม่มีศึกสงครามอะไร เหมาะจะใหน้ างเดินทางไป พอด”ี คิดอยู่ครู่หนึงกพ็ ดู ต่อว่า “ให้เฟงอวกี บั เฟงเกอไปเปน เพือนนางเถอะ”    สภาพอารมณข์ องเหลยี งไทไ่ ทใ่ ช่วา่ จะดีนัก นางนึกไมถ่ งึ เลยวา่ จูชงิ ชิงจะทําเรืองนีสําเรจ็ ได้จรงิ ๆ ในสายตาของนาง การทนี าง หนูอายุน้อยผไู้ ม่ประสีประสาสามารถสรา้ งชือเสียงใหก้ บั กจิ การ ของตนเองได้นัน ทงั หมดเปนเพราะมีอาํ นาจของตระกูลเหลียง หนุนหลงั มีเหลยี งเฟงเกอคอยช่วยเหลืออยา่ งลับๆ ไม่แน่ว่า ลกู ค้ากวา่ ครึงทไี ปกนิ บะหมอี าจเปนคนทเี หลยี งเฟงเกอควักเงนิ ตวั เองใหไ้ ปเปนหน้าม้าในร้าน แตด่ ้วยความทีบตุ รชายของนาง ชมชอบ สามแี ละบตุ รสาวก็ชนื ชมไมห่ ยุดปาก นางจึงได้แตฝ่ น ยิมแลว้ พดู ว่า “เจา้ คะ่ ขา้ จะรีบจดั แจง” ความคดิ ในใจของนาง คอื รอใหเ้ ดก็ ทังสามออกเดินทางไปแล้ว นางจะได้ไปดทู ีร้าน บะหมีด้วยตาตัวเองให้เหน็ ความจรงิ ชดั แจง้     ระยะนีเหลียงเฟงอวจี ดจ่ออย่กู บั การทาํ บัญชีรา้ นบะหมี สิงทีนาง ทําในทกุ ๆ วันกค็ ือควบคุมรายจา่ ยทกุ อย่างใหอ้ ยูใ่ นกรอบที กําหนด จากนันนับเงินทีพวกนางหามาได้รอบแล้วรอบเลา่ เมือ ไดฟ้ งจากมารดาว่านางตอ้ งไปกราบไหวส้ ุสานบรรพบุรุษกับจูชิง ชิง นางก็ปฏิเสธทนั ทีโดยทีไมต่ อ้ งคิดวา่ “ขา้ ยงุ่ มาก ไมไ่ ปเจา้ ค่ะ  ให้เฟงซไี ปกบั นางเถอะ” หลังจากทเี หลียงไท่ไท่ทังขู่ทงั ปลอบ  สุดทา้ ยนางกป็ ฏิเสธด้วยขอ้ อ้างว่าปวยเสียเลย ด้วยเหตุนีเหลยี ง เฟงซจี งึ ได้รับเกยี รตริ ว่ มเดนิ ทางไปแทน   

แม้จชู งิ ชิงจะไม่อยากทงิ กิจการร้านบะหมี แตก่ ก็ ังวลใจเรอื ง สุสานของท่านปู ทา่ นแมแ่ ละครอบครัวท่านลงุ รอง นางจากไป ครังนันกผ็ า่ นมานานหลายปแลว้ แมท้ กุ ๆ ปท่านลุงใหญจ่ ะส่ง คนไปกวาดสุสานหรือไมก่ ็ส่งจดหมายไปถามคนวงศ์สกลุ จใู นซิ นเฉิงเกียวกับเรืองสุสาน แต่ละครงั นางจะได้ทราบเพยี งวา่ “ทุก อย่างสงบสุขดี มีการกราบไหว้กวาดสุสานตามเทศกาล” หลงั จากทมี าถงึ ทีนีแลว้ หากมิใชเ่ พราะต้องรอตระกูลเหลยี งจดั แจง เรอื งเดินทางกลบั ไปไหวส้ ุสานให้นาง นางคงไปเองเสียนานแลว้     ขา้ วของของนางมีไม่มาก และด้วยความทไี ม่อยากทําให้คนอนื ลาํ บาก ข้าวของทนี างจัดเตรียมจึงมเี พียงเสือผ้าทีชอบใส่ไมก่ ี ชุด และของใชส้ ่วนตัวเลก็ ๆ น้อยๆ นับดูแลว้ ใชเ้ วลาเกบ็ ของ เพยี งครึงชัวยามเทา่ นัน ชงิ เฉวียนซงึ เปนหญิงรบั ใชป้ ระจาํ กาย ของนางอดไม่ได้ทจี ะเตอื นนางให้พกขา้ วของไปมากสักหน่อย “ การเดินทางในครังนี แมจ้ ะมโี รงเตยี มริมทางให้พกั ผ่อน แตไ่ ม่ วา่ อย่างไรก็ไม่มที างสุขสบายเหมือนอยบู่ า้ น มีคาํ กล่าวไวว้ ่า อยู่ บ้านพันวันดีออกบ้านหนึงวนั ยาก พกขา้ วของไปใหม้ ากสัก หน่อยจะดกี ว่าเจา้ ค่ะ”    จชู ิงชิงเพียงปฏเิ สธอยา่ งออ่ นโยนว่า “พอแล้วล่ะ” ตอนทจี เู หลา่ อู่พานางเดินทางจากเฉินโจวไปเซินโจว กระทังกองหญา้ แหง้ ยัง เคยนอนมาแลว้ นางในตอนนียงั จะจู้จีเรอื งพวกนีไดอ้ ยา่ งไร ชงิ เฉวยี นจนปญญา จึงไดแ้ ต่ไปบอกกล่าวแกเ่ หลียงไท่ไท่ เพราะ นางคิดว่าเจา้ นายในบ้านใหค้ วามสําคญั กับจชู ิงชงิ หากนาง ปรนนิบตั ไิ ดไ้ ม่ดพี อเกรงว่าจะถกู ตาํ หนิ แตเ่ หลยี งไทไ่ ทก่ ลับ ตอบเสียงเรยี บวา่ “หากเปนเรืองเล็กๆ น้อยๆ กป็ ล่อยนางทําไป ตามใจชอบเถอะ” นางนึกไม่ถึงเลยวา่ เหลยี งไทไ่ ทจ่ ะไมย่ ินดี ยินรา้ ยถึงเพียงนี 

  ชงิ เฉวยี นมีเพียงความกังวลเต็มหวั ใจ กลับไปคิดแล้วคดิ อีก  สุดทา้ ยจงึ ตัดสินใจจัดเก็บข้าวของใหจ้ ูชงิ ชงิ มากขึนอีกเล็กน้อย  แม้กระนันวันรุ่งขนึ ตอนทขี นของขึนรถ เหลียงเฟงเกอทเี ห็นว่า แคข่ ้าวของของเหลียงเฟงซีกบ็ รรทกุ เต็มหนึงคันรถแลว้ ขา้ วของ ของจชู ิงชงิ กลบั น้อยนิดจนน่าสงสาร พลันขมวดคิวหางตาตงั ด้วยความไมพ่ อใจขึนมา ความหมายของเขาคือบา่ วรับใช้ไม่ เอาใจใส่ ดูแลจูชิงชงิ ได้ไมด่ ีพอ    นับแตน่ ันเปนตน้ มาชงิ เฉวียนกเ็ ขา้ ใจว่า เรอื งของคุณหนูสามจู ไมจ่ ําเปนตอ้ งไปถามไทไ่ ท่ แตต่ ้องถามนายน้อย ส่วนหน้าทขี อง หญิงรบั ใชเ้ ยียงนาง กค็ ือต้องทําใหค้ ุณหนูสามจูรสู้ ึกสบายมี ความสุข หา้ มให้คณุ หนูสามจรู ู้สึกน้อยเนือตําใจแมแ้ ต่นิดเดยี ว  เมอื เปนเชน่ นีเหลยี งเฟงเกอกจ็ ะพอใจ นางก็จะสุขสบายไปด้วย    จากอาํ เภอซิงหยางถงึ เมืองซินเฉิงใช้เวลาเดนิ ทางสองสามวัน เท่านัน ยามนียา่ งกรายสู่ฤดใู บไมร้ ่วงแล้ว อากาศกาํ ลงั เยน็ สบาย ตลอดทางจชู งิ ชิงไม่ไดล้ าํ บากอะไรเลยสักนิด เรอื งทกุ อยา่ งไมจ่ ําเปนตอ้ งให้นางกลัดกลุม้ เพียงชายตาขนึ ก็มคี นยืน นําชา ขนม ผา้ เชด็ หน้ามาให้ เพียงยกผ้าเชด็ หน้าไหมขึนโบก เบาๆ สักครา ก็มีคนพัดให้ทนั ที ทีกนิ คอื อาหารเลิศรส ทังยังไม่ ซาํ รปู แบบทกุ มือ ทีพักอาศัย แค่กๆ แม้จะไม่ใช่เตียงอ่อนนุ่มชนั สูง แตก่ ็ดีพอทจี ะทาํ ใหน้ างล้มตวั นอนแลว้ หลบั สนิททันท ี   จชู ิงชิงมีความรูส้ ึกวา่ ตัวเองไมไ่ ดก้ ําลงั เดนิ ทางไปกราบไหว้ สุสานบรรพบุรษุ แตก่ าํ ลังเดินทางท่องเทียวแสนสุขสันต์ นางถงึ กับกระดากใจขึนมา ฉวยโอกาสตอนทเี หลยี งเฟงเกอส่งองุน่ แช่ เยน็ มาใหน้ างกิน เสนอความเหน็ แก่เขาอย่างอ้อมคอ้ มว่า “แบบ

นีคงไม่ดีกระมงั เดยี วคนอนื จะนินทาลบั หลงั เอาได”้     เหลียงเฟงเกอยดั องุ่นสีดาํ อวบอิมเมด็ หนึงเขา้ ไปในปากของ นาง แลว้ แคน่ หัวเราะเสียงเย็น “ทขี ้าเสียงเปนเสียงตายขยาย กิจการของครอบครวั ให้ใหญ่โต กเ็ พือให้ภรรยาสุดรกั ของตัวเอง ได้ใช้ชวี ิตหรูหราฟุมเฟอย ใครมคี วามคดิ เหน็ ก็มาบอกข้าตรงๆ  ข้าจะฟาดปากเขาให้เอง”    เพยี งองนุ่ เข้าปาก รสชาติเยน็ ฉําหอมหวานแผซ่ ่านไปทงั ใจ จชู ิง ชงิ ทานอย่างอรอ่ ยจนยิมตาหยี เอาเปนว่าคนอืนจะดา่ จะวา่ อย่างไรก็ช่างเถอะ ขอแคอ่ ย่าด่าต่อหน้านางกพ็ อ 

บทที 51 พบกันอกี ครงั     แมบ้ า้ นตระกูลจูจะเคราะห์ร้ายครงั ใหญ่ ทังยงั ตอ้ งเผน่ หนีไป ตา่ งเมือง แตใ่ นเมอื งซนิ เฉิงยงั มคี นแซจ่ ูอยู่อกี มาก หลงั จากที เกิดเหตไุ ม่คาดฝนขึนกับนายท่านผูเ้ ฒ่าจู พวกเขากไ็ ด้เลอื ก ผู้นําวงศ์สกลุ จขู นึ ใหม่ เพราะคนเหล่านีล้วนใชช้ วี ิตอยู่ภายใตก้ าร คุ้มครองของตระกูลเหลียงมาตลอด จึงให้ความสําคญั กบั เรอื งนี มาก เมอื ทราบวา่ จชู ิงชิงจะกลับมากราบไหว้สุสานบรรพบุรษุ   คนในวงศ์สกุลก็ได้ส่งบ่าวไพรไ่ ปทาํ ความสะอาดสุสานของพวก นายทา่ นผู้เฒ่าจู ทงั จดั เตรียมเครอื งเซน่ ชนิดตา่ งๆ ทนั ทีทีรถม้า ของพวกจชู งิ ชงิ ปรากฏขึนทปี ากทาง ก็มที งั เจ้าเมอื งซนิ เฉิงและ ผนู้ ําวงศส์ กลุ จูซงึ เปนคนใหญค่ นโตมารอตอ้ นรบั     จูชงิ ชิงเปนสตรี มิต้องออกหน้าทกั ทายคนเหลา่ นี ทงั หมดนีเปน เรอื งทีเหลยี งเฟงเกอต้องทาํ มชี าวบา้ นมามุงดอู ยู่เปนจาํ นวน มาก ต่อให้มมี า่ นหน้าต่างคนั จูชิงชิงกย็ ังได้ยนิ เสียงกระซิบ กระซาบของพวกเขาอยา่ งชัดเจน    “นางคือบุตรสาวคนเล็กสุดของตระกูลจูสินะ ไมใ่ ชว่ ่าไปบา้ นตระ กลู โจวแลว้ หรือ เหตใุ ดถึงกลับมาอกี เล่า”    “เจา้ ไม่รู้เรืองเอาเสียเลย คณุ หนูสามจจู ะแต่งกับแมท่ พั เสียวเห ลียงของพวกเราตา่ งหาก นีเปนเรอื งทีผใู้ หญท่ งั สองฝายตกลง กันไวเ้ มอื หลายปก่อน หากมิใชเ่ พราะเกดิ เคราะห์รา้ ยขึนกับ ตระกูลจู ทาํ ใหน้ างต้องไวท้ กุ ข์ ทังคคู่ งแตง่ งานกันไปนานแลว้ ”    “เหตกุ ารณท์ เี กดิ ขนึ กบั ตระกลู จูเมือครงั นันชา่ งน่าเวทนา......”   

จชู ิงชงิ เพยี งหลับตาลง ภาพเหตุการณ์เมือครังนันกจ็ ะปรากฏ ขนึ ตรงหน้านางอยา่ งชดั เจน ตอนนันนางไมร่ ู้วา่ อนาคตจะเปน เช่นนี รเู้ พียงวา่ นางรสู้ ึกผดิ ตอ่ เหลียงเฟงเกอทหี ลอกเขาไปวา่ จะ กลบั มา แต่ความจริงไมไ่ ดจ้ ะกลบั มาอีก    เหลียงเฟงซีซบอยทู่ กี รอบหน้าตา่ งอีกด้านหนึง เลิกผา้ มา่ นขนึ เล็กน้อยเพอื แอบดูสภาพภายนอก นางเอย่ ถามกับจูชิงชงิ ว่า “ บ้านบรรพบุรษุ ของพวกเราอยู่ไกลจากทนี ีอีกมากไหมเจ้าคะ”    “หา่ งจากทีนีไปอกี สองถนน เลียวตรงหวั มุมข้างหน้านีแลว้ เดนิ ทางต่ออีกสักระยะกจ็ ะเห็นหลังคาบ้านแล้วล่ะ” จชู งิ ชงิ ขยบั เขา้ ไปชีใหเ้ หลียงเฟงซีดู เมือได้เหน็ ถนนและรา้ นรวงทีคุ้นเคย  นางก็อดไม่ได้ทีจะนําตาคลอเบ้า ขนมบวั ลอยแหง้ ของร้าน อาหารทอี ยตู่ รงหัวมุมถนนเคยเปนขนมทนี างชืนชอบมากทีสุด  เพือเอาอกเอาใจนาง เหลยี งเฟงเกอมกั จะใชเ้ งินค่าขนมของ ตนเองซอื ให้นางกินอยเู่ สมอ ทงั ทีเขาเองก็อยากกนิ ทวา่ กลบั เอาแต่ยนื มองนางกินตาปริบๆ ลอบกลนื นําลายและดา่ นางวา่ เปนนางหนูสมควรตายไรศ้ ีลธรรม แตไ่ มเ่ คยเอ่ยปากบอกให้ นางเหลอื ใหเ้ ขาเลยสักครัง ส่วนนางนันก็ชา่ งรา้ ยกาจ รูท้ งั รู้ว่า เขาอยากกิน แตจ่ งใจไมย่ อมเหลอื ใหท้ กุ ครงั ทังยังกนิ ไปพลาง ยัวโมโหเขาไปพลาง    เขาดีต่อนางมากขนาดนีมาตังแต่ในวัยเดก็ หากมใิ ช่เพราะนาง ต้องประสบกับเหตกุ ารณเ์ หล่านัน นางคงไมร่ ้วู า่ ความดีของเขา นันมีค่ามากเพยี งใด จชู งิ ชงิ ยิม ตดั สินใจว่าครงั นีจะใช้เงินทนี าง หามาเองจากการเปดร้านบะหมีในการซอื ขนมบวั ลอยแห้งใหเ้ ห ลียงเฟงเกอกนิ ให้เขาได้กนิ อิมในคราวเดยี ว นางกวักมอื เรียก ชงิ เฉวียนเขา้ มา “เจา้ ไปทรี า้ นนันแล้วซือขนมบัวลอยแห้งมาให้

ขา้ ที มนั มว่ ง งาดาํ ถวั แดง ถวั ลิสง ดอกหอมหมืนลี ไส้ละสอง ชนิ ”    ชิงเฉวยี นไปซอื ขนมตามคาํ สัง เหลยี งเฟงซฟี งจนนําลายสอ “พี ชิงชิงเจา้ คะ อรอ่ ยขนาดนันเชยี วหรอื ”    “อร่อยมาก” จูชิงชิงเองกเ็ ริมนําลายสอแลว้ นางกลอกตามอง ออกไปโดยไม่ไดต้ ังใจ สายตาพลันมองเหน็ เงารา่ งของใครคน หนึงอยู่ทรี ิมถนน อาภรณ์สีเขยี วทดี อู ้างวา้ ง กึงซอ่ นกงึ เร้นอยู่ ท่ามกลางแสงตะวันและเงามดื ในดวงตาสีดําสนิทนันมีหมอก มัวเวยี นวน    เปนเขา โจวเจียเซยี น จชู ิงชิงนึกว่าในชวี ติ นีนางจะไมไ่ ดพ้ บโจว เจียเซียนอีกเปนครังทีสองเสียแลว้ นึกไมถ่ งึ ว่าจะไดพ้ บเขาเร็ว ขนาดนี อีกทงั สถานทที พี บยังเปนเมืองซนิ เฉิง เขามาทาํ อะไร จู ชงิ ชิงมองไปขา้ งหน้าตามสัญชาตญาณ เหลยี งเฟงเกอกาํ ลังถกู คนกลมุ่ ใหญร่ มุ ลอ้ ม สนทนากันดว้ ยเสียงหัวร่ออย่างออกรส ชาติ ไม่ไดร้ ู้ตัวเลยสักนิดว่ามีคนของตระกลู โจวลอบปะปนเขา้ มา    โจวเจยี เซียนมาเพือนางอย่างนันหรอื หัวใจของจูชิงชงิ รูส้ ึก สับสนยงิ นัก เมือทอดสายตามองไปอีกครา ภายใต้แสงตะวัน สาดส่องนันกไ็ ม่เหลือเงารา่ งของโจวเจียเซียนอกี ตอ่ ไป ราวกบั ว่าทเี ห็นเมอื สักครู่นี เปนเพียงภาพลวงทีนางตาฝาดไปเอง    เพียงครู่เดียวชงิ เฉวยี นกก็ ลบั มา นางถือมาบวั ลอยแหง้ กลับมา เพียงไมก่ ชี นิ กลา่ วดว้ ยรอยยมิ ตาหยวี า่ “บา่ วเหน็ ว่าในระหว่าง ทางคงทานไมส่ ะดวกนัก หากวางทิงไวน้ านจะเสียรสชาติ จงึ ตดั สินใจโดยพลการ บอกทางรา้ นใหน้ ําขนมไปส่งทีจวนในภาย

หลังเจา้ ค่ะ”    หญงิ รบั ใชค้ นนีเปนทถี กู ใจของนางมากขนึ ทกุ ที แน่นอนว่านาง กบั เหลียงเฟงซสี ามารถกินตอนนีได้ ทไี ม่สะดวกจะกนิ ก็คอื เหลี ยงเฟงเกอ อีกเดยี วค่อยส่งขนมไปทจี วน คนทจี ะไดก้ ินใหห้ ายอ ยากยอ่ มตอ้ งเปนเหลยี งเฟงเกอ จูชงิ ชงิ รู้สึกพึงพอใจนัก ตัดสิน ใจเก็บเรอื งของโจวเจียเซียนไวใ้ นส่วนลกึ ของหวั ใจไปก่อน    จชู ิงชิงไม่ได้ไปพกั อาศัยทบี า้ นบรรพบุรษุ ตระกูลเหลยี งอย่าง สองพีน้องตระกลู เหลยี ง แต่ถกู ผู้นําตระกลู จูเชิญไปพักทีบ้าน  ส่วนสาเหตุน่ะหรอื งา่ ยดายนัก กอ่ นหน้านีเพราะความจําใจ  ตอนนีกลับมาถึงบา้ นเกิดแล้ว คณุ หนูตระกูลจยู อ่ มไม่มเี หตุผลที จะไปพกั อยูบ่ ้านตระกูลเหลยี ง อยากจะพบหน้ากนั ทกุ คนื วนั หรอื ถ้าอย่างนันก็รบี กําหนดวนั แต่งงานเถอะ แคห่ มันหมายนัน ไม่เพยี งพอหรอก หลังจากทีแต่งงานกัน จูเหลียงสองตระกลู จงึ จะถือไดว้ ่ามีความสัมพันธ์แน่นแฟนอย่างแทจ้ ริง    จชู งิ ชิงไม่มคี วามเห็นคัดค้าน นางเพยี งอยากไปดูบ้านบรรพบุรุษ ตระกูลจเู สียหน่อยในตอนทตี ะวันยงั ไม่ตกดิน    เหลา่ คนในตระกลู จูไมม่ ใี ครอยากไปกบั นาง และไม่อยากให้นาง ไปดว้ ย แม้จะพดู จาอ้อมค้อมมมี ารยาท แตจ่ ูชิงชงิ ก็เขา้ ใจดวี า่ เพราะเหตใุ ด ถึงอย่างไรกม็ ีคนเสียชวี ิตไปมากขนาดนัน ไมเ่ พียง ปล่อยรา้ งมานานแรมป แต่ยังมีข่าวลอื วา่ มีสมบตั ลิ ําคา่ ซอ่ นเรน้ อยู่ภายใน จะมีขา่ วลอื เรืองผีหรือมีคนแอบเข้ามาขดุ หาสมบัตกิ ็ เปนเรอื งธรรมดา    แต่ทีนันคอื บา้ นของนาง ตอ่ ให้มีผี แตก่ ็คือญาติพนี ้องและผู้

อาวโุ สในบา้ นของนาง รวมถึงแม่นมกับหญงิ รับใช้ทงั หลายที เลยี งดนู างมาแต่เด็ก นางไมม่ ีทางทจี ะหวาดกลัวพวกเขา จชู งิ ชงิ ไม่ต้องการใหใ้ ครไปเปนเพือน นางเพยี งแคอ่ ยากจะเข้าไปเดินดู สักหน่อย เดินจนเหนือยหรอื อยากจะอยู่ตรงไหนให้นานสักนิด ก็นังพักเสีย    เมืองซนิ เฉิงเปนพนื ทบี ุกเบิกของตระกลู เหลยี ง เหลียงเฟงเกอก ลับมาครังนีมธี ุระมากมายให้ตอ้ งจัดการ เพยี งแต่บอกเงือนไข ตอ่ เหล่าคนสกุลจสู องขอ้ ก็รบี รอ้ นจากไปทันที หนึงคือใหค้ นใน สกุลจคู ดิ คาํ นวณทรพั ย์สินมรดกทีนายท่านผูเ้ ฒา่ จูเหลือทิงไว้ ใหเ้ รียบร้อย แล้วมอบใหจ้ ูชงิ ชิงเสีย สองคอื พยายามทาํ ให้จชู ิง ชิงสมปรารถนาเทา่ ทีจะทําได ้   ผู้นําตระกูลจอู ธบิ ายแก่จชู งิ ชงิ ว่า “บรรดาลกู ๆ ของนายท่านผู้ เฒ่าจู รวมครอบครัวของเจ้าดว้ ยแลว้ มีกนั ทังหมดสามครอบครวั   ครอบครัวทา่ นลุงรองของเจา้ ไมม่ ีใครเหลอื รอดสักคน ดงั นัน มรดกจึงควรแบง่ กันระหวา่ งครอบครวั ของเจา้ กับครอบครวั ท่าน ลุงใหญ่ของเจา้ แมท้ า่ นลุงใหญ่ของเจ้าจะเปนบุตรชายคนโต  ตามหลักแลว้ ควรเปนผูส้ ืบทอดกจิ การในครัวเรอื น แตต่ อนนัน เขาได้เอาทรัพยส์ ินมีคา่ ทังหมดในบา้ นไปดว้ ย ดงั นันทีนาและ บ้านเรือนรา้ นรวงทเี หลืออยจู่ งึ ควรเปนของบดิ าเจา้ ทงั หมด แต่ ตอนนีบดิ าของเจา้ ไมอ่ ยู่ เพราะฉะนันจึงจาํ ตอ้ งใหเ้ จา้ เปนผูด้ ูแล แทนไปกอ่ น พวกเราคาํ นวณบัญชีไว้เรียบรอ้ ยแลว้ รอแค่ใหเ้ จ้า กลับมาดู หลานสาวอยากจะดูตอนนีหรอื ค่อยดูเวลาอนื ”    ทีพวกเขาทําเช่นนีก็แค่ตอ้ งการจะประจบเอาใจตระกลู เหลยี ง เทา่ นัน มิฉะนันด้วยสถานการณ์ของนางทีเปนเพียงเดก็ กําพร้า มารดาเสียชีวติ บดิ าหายสาบสูญ ก็อยา่ หวงั เลยว่าจะได้รบั ผล

ประโยชนด์ ๆี เช่นนีได้ จชู ิงชงิ มคี วามรู้สึกเหมอื นตนเปนจิงจอก ทหี ม่ หนังเสือ นางกลา่ วขอบคุณด้วยความเกรงใจอยู่หลาย ประโยค ทําให้ได้รับคําชมเชยวา่ เปนเดก็ หนักแน่นรู้ความ จาก นันนางยังพูดตอ่ อีกว่าตอนนีอยากจะไปดบู ้านบรรพบรุ ุษก่อน  บัญชีอะไรนันนางไม่รบี ร้อน    คนสกุลจูได้แต่ใหช้ ายฉกรรจ์สองคนทวี ่ากันว่าใจกลา้ นักหนา เปนผ้นู ําพาบา่ วไพรม่ อื ไมค้ ลอ่ งแคลว่ อกี หลายคนไปบา้ น บรรพบุรษุ พรอ้ มกบั จูชิงชิง บ้านบรรพบรุ ุษตระกูลจูทรดุ โทรมดัง ทีคาด กงิ ไม้งอกยาวเขา้ ไปในหน้าตา่ ง ต้นหญา้ รกชัฏสูงเท่าเอว คน ปกคลุมทางเดนิ ไปจนสิน ส่วนเดยี วทียังเรียกไดว้ า่ สมบูรณ์ คงเปนเรอื นทีครอบครวั ของทา่ นลุงใหญ่เคยอาศัยอยูเ่ มอื ครัง นัน จชู งิ ชงิ เดินวนอยใู่ นสวนรอบหนึงดว้ ยสภาพจิตหนักหน่วง  มองเหน็ ตน้ หอมหมนื ลีแก่ทมี ดี อกตมู ราวเมล็ดข้าวสารอย่เู ต็ม ต้นจากทีไกลๆ แตไ่ มก่ ล้าเดนิ เขา้ ไป    เวลาหลายปมไิ ด้นําพาความเปลยี นแปลงใหญห่ ลวงมาสู่ต้น หอมหมืนลแี ก่ มนั แคส่ ูงใหญก่ วา่ เมือกอ่ นเลก็ น้อย และมดี อก ไม้ผลิบานมากกว่าเดมิ เทา่ นัน จชู ิงชงิ สูดดมกลินหอมจรงุ ของ มนั สิงทคี ดิ กลับมเี พยี งเหตุการณ์เมอื คืนนันทนี างน้อยใจทา่ น แมจ่ นแอบซอ่ นตัวอยบู่ นตน้ ไมไ้ มย่ อมลงมา หากร้วู ่าจะเปนเช่น นันแตแ่ รก นางก็ควรจะเปนเด็กดีอยเู่ คยี งขา้ งมารดาถงึ จะถูก  ตอ่ ใหไ้ ดอ้ ยูก่ ับมารดานานขนึ อกี สักนิดกย็ งั ด ี   พวกคนในสกลุ จเู ห็นจชู ิงชงิ เหลียวมองต้นหอมหมนื ลีแก่ต้นนัน ด้วยสีหน้าระทม กลัวว่าเกดิ นางรอ้ งไห้ขนึ มาจะอธิบายกับเหลยี ง เฟงเกอได้ยาก เชน่ นันจึงรีบพูดว่า “ต้นหอมหมนื ลีแกต่ ้นนีคงมี จิตวญิ ญาณ ปถดั มานับแตเ่ กิดเหตกุ ารณค์ รงั นัน มันก็ไม่เคย

ผลดิ อกอีกเลย กระทังปนีถึงได้เริมมีดอกตูมผลอิ อกอกี ครงั   บางทมี ันคงร้วู ่าเจา้ จะกลบั มาในปนี”    นําตาของจชู งิ ชิงหลงั ออกมาอยา่ งหา้ มไมอ่ ยู่ นางโบกมอื ให้คน อนื ๆ “ขอบคณุ มากทพี วกเจ้ามาเปนเพอื นขา้ ขา้ อยากจะอยู่ เงียบๆ คนเดยี ว ตอ้ งขอโทษดว้ ยทีทาํ ใหพ้ วกเจา้ ตอ้ งเห็นกิรยิ าที ไมน่ ่าดูของข้าเสียแล้ว”    พวกคนในสกุลจูจนปญญา ไดแ้ ตเ่ ดนิ ถอยออกไป เมือเห็นวา่ จู ชิงชงิ เพยี งนังนิงอยทู่ ีเดมิ ไมไ่ ด้จะขยับไปไหนจึงค่อยเบาใจ ทัง ฉวยโอกาสนีถามไถ่รสนิยมความชอบของนางจากชงิ เฉวยี น    จูชงิ ชงิ นังเงียบอยูค่ รู่หนึง เมือมคี วามรูส้ ึกวา่ ไมไ่ ด้อยากรอ้ งไห้ มากเท่าเดมิ แล้ว ถึงไดเ้ ดนิ ไปยังเรอื นทีนางเคยอาศัยอยู่กบั ทา่ น พ่อทา่ นแมเ่ มือครงั อดตี เพยี งลําพัง เรือนทีถกู ทาํ ลายด้วยเพลิง ไหม้และสายลมสายฝนไมเ่ หลือเคา้ เดิมอกี ต่อไป จชู ิงชิงเกบ็ ต่าง หขู า้ งหนึงไดจ้ ากกองเศษซากปรกั หกั พัง ต่างหูทรงดอกบวั ทีทาํ จากเงนิ ขา้ งนีดาํ เกรียมจนไมเ่ หลอื เค้าเดิม ไมร่ วู้ ่ามกุ ทีฝงอยบู่ น นันหลุดหายไปไหน แตต่ ่างหูขา้ งนีเปนของรกั ของหวงของยาย หยางหญงิ รับใชข้ ้างกายทา่ นแม่ของนาง จชู งิ ชงิ ลว้ งผา้ เชด็ หน้า ออกมาเช็ดตา่ งหอู ยา่ งระมัดระวงั พยายามทีจะเชด็ ให้มันเปลง่ ประกายสักนิดก็ยังด ี   “ต่างหูนีเปนของเจ้าหรอื ” จๆู่ โจวเจยี เซียนก็ปรากฏตัวขึนจาก เงามืดหลังเสา นําเสียงออ่ นโยนเหมอื นเมือครงั อดตี ไม่มีผิด  ประหนึงวา่ เขากบั นางไมเ่ คยพรากจาก ระหวา่ งทังสองไมเ่ คยมี เรืองเหล่านันเกิดขนึ    

จูชงิ ชงิ ไม่คดิ ทจี ะตอบคาํ ถามเขา เพยี งแต่กรอกตาขนึ ถามเขาวา่   “ทา่ นมธี ุระหรือ”    “หากไม่ใชข่ องของเจา้ หรือมารดาเจา้ ทางทีดอี ย่าหยบิ ตดิ มือไป ด้วยจะดีกวา่ ” โจวเจยี เซียนยังคงพูดเรืองเดมิ ตอ่ ในดวงตาสีดํา สนิทมไี อหมอกพร่ามัว “เจ้ากําลังแค้นข้าหรอื ”    “ไม่ ข้าเพยี งแค่ประหลาดใจว่าเหตุใดท่านถงึ มาอยูท่ ีนีได้” จชู งิ ชิงใช้ผา้ เชด็ หน้าหอ่ ตา่ งหไู ว้ ในใจของนางสงบเหลือแสน ตังแต่ ตอนเห็นเขาทขี า้ งถนน นางก็รอให้เขามาหานาง ส่วนเขาก็ ปรากฏตวั ตามคาด    “เหลียงเฟงเกอไม่ไดบ้ อกเจ้าหรอกหรือวา่ ขา้ ตามหาเจา้ มา ตลอด” โจวเจียเซยี นเดินไปทางจชู ิงชงิ หลายกา้ ว รสู้ ึกทอดถอน ใจนัก “ทกุ อย่างดาํ เนินมาถงึ วนั นี ข้าไมม่ ีอะไรจะพดู ข้าแค่ อยากจะขอโอกาสอธบิ ายสักครงั ”    “เชญิ ท่านอธิบาย” จชู งิ ชงิ ถอยหลงั ออกไปหลายก้าวอยา่ ง ระมดั ระวัง นางไมอ่ ยากกลบั ไปทบี า้ นตระกูลโจวอกี แล้ว    การเคลอื นไหวเล็กๆ น้อยๆ ของนางย่อมไมม่ ที างทจี ะเลด็ ลอด สายตาโจวเจยี เซยี นไปได้ เขาชะงกั ฝเท้าทนั ที พดู กบั นางดว้ ย ความโศกเศร้าวา่ “ชงิ ชงิ นึกไม่ถงึ เลยวา่ พวกเราจะก้าวมาถึงจดุ นี ไมน่ ึกเลยวา่ เจา้ จะเรมิ ระแวงขา้ ”    หากคนคนหนึงเคยถกู คนคนุ้ เคยทรยศสักครัง คราวหน้ายามที พบเจอคนหรอื เหตุการณ์ประเภทเดยี วกัน จะมากหรือน้อยก็ ตอ้ งระแวงบ้างถึงจะถูก แม้นางจะชอบกิน แตก่ ็ไม่ไดต้ ะกละ ยงิ

ไมใ่ ช่คนตะกละทีเจ็บแลว้ ไมร่ จู้ กั จาํ จูชงิ ชงิ พูดขึนอย่างจรงิ จังวา่   “มคี าํ พูดประโยคหนึงทีเหลียงเฟงเกอพูดผดิ ไป ขา้ ไม่ใชค่ น ตะกละทีเจบ็ แล้วไม่ร้จู กั จํา”    บทที 52 เจบ็ ใจ    เหลยี งเฟงเกอพดู อยา่ งนันหรือ...โจวเจียเซียนยมิ ระทม พลัน ร้สู ึกมีความโศกเศรา้ หนักหน่วงอนั ยากจะอธบิ ายกดทบั อยู่ใน ทรวง บีบเค้นจนเขาทังโมโหทงั ร้าวระทม เขาเบกิ ดวงตาทงั ค่จู บั จ้องไปทางจูชิงชงิ สตรสี าวในชุดสีเรียบมเี ส้นผมสีดาํ ขลบั ผวิ กายขาวเนียนเปลง่ ปลังด้วยรัศมดี ังไขม่ กุ ดวงตากลมโตทที ังดํา สนิททงั สวา่ งไสวมองเขาดว้ ยทา่ ทีหวาดระแวงเหมือนลกู แมวตัว หนึง ราวกับว่าทันทที ีเขาขยับเคลอื นไหว นางก็จะกระโดดเขา้ ไป ในพ่มุ ดอกไมอ้ ย่างคลอ่ งแคล่ว เลอื นหายไมเ่ หลอื แม้เพยี งเงา    เหตใุ ดพวกเขาจงึ เดินมาถงึ จุดนีได้ แน่นอนว่าทุกอย่างเริมตน้ จากการทเี หลยี งเฟงเกอปรากฏตัวขึนในจวนตระกูลโจว หาก มิใชเ่ พราะเหลยี งเฟงเกอจงใจยยุ งจนเจยี เหรินเกดิ ความริษยา  หากมใิ ช่เพราะเหลยี งเฟงเกอจงใจร่วมมอื กับสองแม่ลูกจเู ยวยี เย วียในการชว่ ยพาชงิ ชิงหลบหนี เช่นนันแล้ว ทุกอย่างก็จะไมเ่ กิด ขนึ เด็กสาวน่ารกั เชอื ฟงแสนมีเมตตาคนนีจะยังคงอาศัยอยู่ใน สวนหลังบา้ นของเขาอยา่ งเงยี บสงบ รอใหเ้ ขาเปดโปงความจรงิ เรืองทพี วกทา่ นอาหญงิ โกหกไดเ้ มอื ไร กจ็ ะหมนั หมายกับนาง อยา่ งราบรนื หากโชคดี พวกเขาอาจได้แต่งงานกันในฤดหู นาวป นี เขารอให้นางเตบิ โตมาโดยตลอด รอวันทีจะไดเ้ ลิกผา้ คลุม หน้าเจ้าสาวสีแดงของนาง แต่นึกไมถ่ ึงเลยว่าด้วยความพลาด พลงั เพยี งกา้ วเดียว จะทาํ ให้เขาสูญเสียนางไป   

จชู ิงชิงเตรียมพร้อมทจี ะเผน่ หนีและส่งเสียงกรดี รอ้ งแลว้ “ท่าน ไปเถอะ เห็นแกค่ วามหลังครังกอ่ นเกา่ ข้าไมอ่ ยากใหท้ ่านตาย อยูท่ ีนี”    พวกเขาไม่มหี นทางหวนกลับไปแล้วจรงิ ๆ โจวเจียเซยี นก้มหน้า ลง หัวเราะเสียงตาํ เขารอคอยอย่างทกุ ข์ระทมมาตลอดหนึง เดือน ทแี ท้ก็แค่รอเก้อ จันทรายังคงอยู่ ใจนางกลบั เลือนหาย    “ในใจของเจ้า พวกเรายงั มคี วามรกั ต่อกันอยู่หรือไม่” ดวงตา ของโจวเจียเซยี นอดทจี ะแดงกําขึนมิได้ เขาเจ็บใจ ใตห้ ล้านีจะมี สตรที ีเปลยี นใจรวดเร็วเช่นนางไดอ้ ย่างไร    หายากทีจชู ิงชิงจะฉลาดสักครัง แคเ่ หน็ ทา่ ทีเช่นนีนางกเ็ ขา้ ใจ ความหมายของเขาแล้ว นางลบู ใบหูดว้ ยความกระดากใจเล็ก น้อย พดู เสียงเบาวา่ “หากทา่ นคิดว่าไมม่ ี ก็คือไม่มี แมท้ า่ นอาจ จะไม่ไดด้ ีกับขา้ จากใจจรงิ แตข่ า้ จดจําอยูเ่ สมอว่าในเวลาทีขา้ หวาดกลัวทีสุด เสียใจทสี ุด ทา่ นเปนคนเดียวทอี ยเู่ คียงขา้ งและ ปลอบใจขา้ เวลาทีไมม่ ีใครจาํ ไดว้ ่าขา้ ยงั ไมไ่ ด้กินขา้ ว มีเพยี งแต่ ทา่ นทีจําได้ แมต้ อนนันขา้ จะไม่หิวเลยสักนิดกต็ ามที ทา่ นอาจ จะลมื เรอื งนีไปแล้ว แต่ขา้ นันจดจาํ มาตลอด”    โจวเจียเซยี นไม่กล้าทจี ะมองนางอกี เขาหลบุ ตาลงจดจอ้ ง รองเทา้ ของตน หลงั จากทีผ่านการเดนิ ทางมาเนินนาน รองเท้า หมุ้ ขอ้ ของเขากก็ ลายเปนเก่าโทรม อนั ทีจรงิ เขาไมช่ อบสวม รองเท้าหุ้มขอ้ เขาชอบรองเทา้ ผา้ แบบทีสวมใส่อยบู่ ้าน ทังสบาย ทังดตี อ่ เทา้ แต่หากสวมรองเท้าหมุ้ ขอ้ จะช่วยให้ทาํ งานสะดวก... อนั ทจี ริงเขาเพยี งปรารถนาทีจะได้นังมองหม่เู มฆรว่ มกับสตรผี ู้ เปนทรี ักของตน แต่ทกุ คนจะดแู คลนโจวเจียเซยี นทเี ปนเชน่ นัน.

.....เขากบั จูชิงชงิ คงไมม่ ีทางหวนกลับไปไดอ้ ีกแล้ว แต่เขายังไม่ อยากยอมแพ้ ตอ่ ให้มคี วามหวังแคส่ ักเศษเสียวกอ็ ยากจะลองดู สักครงั โจวเจยี เซยี นหลุบตาลง พดู เสียงเบาว่า “ขา้ อยากจะ บอกเจา้ วา่ หนึง ขา้ ชอบเจา้ จากใจจริง หาใชเ่ สแสรง้ เมอื คราวที ขา้ มาบา้ นของพวกเจ้าครังแรก ขา้ มาเพือตําราอาหารเล่มนัน จริงๆ ข้าถงึ ขันเกลียกลอ่ มทา่ นปูของเจา้ จนใจอ่อน เขาพูดว่า  ขอเพียงขา้ ยอมรับหลานสาวคนใดคนหนึงของเขาเปนภรรยา  เขากจ็ ะใชต้ าํ ราอาหารเลม่ นันเปนเครอื งแต่งงาน วันนัน ข้าเหน็ เจา้ กับพวกพีสาวของเจ้าแอบมองขา้ จากอีกฝงของกาํ แพง  ไดย้ ินวา่ พวกนางรว่ มมอื กันใส่ความเจา้ จากนันก็ได้เหน็ วา่ แม้ เจ้าจะน้อยอกน้อยใจแต่ก็ยงั ยอมปกปองพวกพีสาว ตอนนันขา้ พลนั เกิดความคดิ ว่า หากขา้ ต้องเลอื กเด็กสาวคนใดคนหนึงจาก ทังสามคนนี ข้าจะเลอื กจูชงิ ชงิ ทีน่ารกั และมีเมตตามากทสี ุด  สอง ทขี ้ามิไดป้ ฏเิ สธการแตง่ งานทีครอบครวั จดั แจงให้ ยอม ตกลงแตง่ งานกับพสี าวใหญข่ องเจา้ กเ็ พราะขา้ คิดว่าข้าสามารถ เปดโปงเรอื งโกหกของพวกนางได้ และเจ้า เจ้าต้องยอมรอข้าแน่ ......”    น่าเสียดายทนี างไมไ่ ดร้ อเขา นางบอกเขาว่าใต้หลา้ นีไมม่ ใี ครที จะได้ครอบครองทกุ อยา่ งตามใจปรารถนา นางบอกใหเ้ ขาแบก รบั ผลของการกระทาํ โจวเจยี เซยี นพดู ต่อไม่ออก เขาชะงกั ไปครู่ หนึงถงึ ไดพ้ ดู ต่อวา่ “ข้ายอมรับวา่ ข้าอยากจะสร้างผลงานใหญ่ สักชนิ ไม่อยากเปนแค่บุตรคนรองทตี อ้ งเปนเงาของคนอนื หรอื ต้องเสียสละอยู่ราํ ไป เพราะเชน่ นันขา้ จงึ คาดหวงั ว่าจะใช้โอกาส นีบีบเจ้าใหพ้ ดู ความจริง ชว่ ยข้าสักครัง แตห่ ากเจ้าไม่รู้หรือไม่มี ตาํ ราอาหารเล่มนันจรงิ ๆ ขา้ ก็ยงั จะแตง่ เจา้ เปนภรรยาและรักเจา้   สาม เรอื งในวันนันข้าไม่รอู้ ะไรเลยจรงิ ๆ ทงั หมดเปนเรืองทีเจีย เหรินกับพีสาวใหญ่ของเจ้าร่วมมือกันทํา ส่วนผู้บงการอยเู่ บือง

หลงั กค็ ือเหลยี งเฟงเกอ หลังจากทเี กดิ เรอื งขึนใช่วา่ ขา้ จะไม่เคย ไปตามหาเจา้ แตข่ า้ ถกู แผนการของเหลียงเฟงเกอยับยังไว้”    เปนครังแรกในชีวติ ทีโจวเจยี เซยี นชงิ ชังใครสักคนมากขนาดนี  เขาอยากจะใช้คาํ พดู เ**ย้ มโหดทีสุดโจมตีเหลยี งเฟงเกอ ขอ เพยี งสามารถเปดโปงโฉมหน้าทแี ทจ้ รงิ ของเหลยี งเฟงเกอ และ ทาํ ใหจ้ ูชงิ ชิงหันกลับมาหาได้ เขากไ็ ม่รงั เกียจทจี ะฉีกทงึ ความ สุภาพอ่อนโยนไปเปนคนตาํ ช้า แต่เขากลวั ว่าสีหน้าของเขาจะเ**้ ยมโหดเกินไปจนทําใหจ้ ูชิงชิงตกใจเผน่ หนี และไม่เชอื คาํ พดู เขา อกี แม้แต่คาํ เดยี ว เขาไม่ต้องการให้แววตาของนางทมี องเขามี เพียงความดแู คลนและรงั เกียจ เขาเงยหน้าขนึ มองจูชงิ ชงิ ถาม หยังเชงิ ว่า “ทีข้าพูดมาทงั หมดนี เจ้าเชอื หรือไม่”    จชู งิ ชงิ เพยี งแตย่ นื ฟงเขาเงยี บๆ มาโดยตลอด ในตอนนีถึงได้ ตอบเสียงเบาว่า “ข้าคดิ วา่ ขา้ อาจจะเชอื ” นางเชอื วา่ เด็กหนุ่มชือ โจวเจยี เซียนคนนันทีอยากจะปลอบใจนาง เขาไมไ่ ดห้ ากุง้ น้อย เหลา่ นันมาใหน้ างเพราะมีแผนการอยูเ่ บืองหลัง และเชอื วา่ หาก เทียบกบั จูเยวยี เยวยี แล้ว โจวเจียเซียนตอ้ งอยากจะแต่งนางเปน ภรรยามากกว่า เพราะนางเขา้ ใจอย่างกระจา่ งแจง้ วา่ โจวเจยี เซยี นไมช่ อบจเู ยวยี เยวีย ไมช่ อบเลยสักนิด แตเ่ ขาก็ยังยนิ ดีทจี ะ แตง่ งานกบั จูเยวียเยวยี ตอนนีทเี ขายงั สามารถยนื อยู่ตรงหน้า นาง เพยี งเพราะวา่ สองแมล่ ูกจูเยวียเยวียเปนคนโกหก ส่วนเรือง ทีเหลียงเฟงเกอเปนผ้บู งการให้นางหลบหนีอย่เู บอื งหลงั จะว่า อย่างไรดเี ลา่ เหลียงเฟงเกอมีเหตผุ ลและวิธกี ารของเขา โจวเจีย เซียนเองก็มีเหตุผลและวธิ กี ารของเขาเชน่ กัน นางไมเ่ ชือพวก เขา นางเชือสัญชาตญาณของตวั เอง และทเี ชือยงิ กว่านันกค็ ือ เหลียงเฟงเกอทชี ว่ ยนางออกจากจวนอหี ยางโหวอย่างงา่ ยดาย คนนัน 

  นางอาจจะเชอื อยา่ งนันหรือ แลว้ อย่างไรต่อเลา่ โจวเจยี เซยี น ยืนรอให้จชู ิงชิงพูดต่ออยา่ งเงียบๆ แตจ่ ูชงิ ชงิ เพียงพดู ออกมาวา่   “ใกล้คําแลว้ ทา่ นควรไปได้แล้ว ข้าเองกค็ วรไปแลว้ เชน่ กัน”    โจวเจยี เซียนยมิ ระทม “แคน่ ีหรือ”    จูชิงชิงพูดวา่ “มีแคน่ ี”    สุดทา้ ยโจวเจียเซยี นก็ยังเจ็บใจอยดู่ ี “เจา้ กับเขา....”    จชู ิงชงิ ตดั บทคําพดู เขาว่า ”ข้ากับเขาหมนั หมายกนั อยา่ งเปน ทางการแล้ว เชือวา่ อีกไมน่ านพวกทา่ นคงได้รับขา่ วดี เพราะ ฉะนันจึงไมเ่ หมาะสมทพี วกเราจะพบกันตามลําพังอกี ”    พระพุทธองค์ชา่ งเทยี งธรรม โจวเจียเซยี นไม่รู้ควรหัวเราะหรอื ร้องไหด้ ี เขาอดไม่ไดท้ ีจะประชดว่า “ข้าไมน่ ึกเลยวา่ เจ้าจะ เปลยี นเรว็ ขนาดนี”    จชู งิ ชิงกระอกั กระอ่วนใจเล็กน้อย “ข้าเองก็รสู้ ึกวา่ เรว็ เกนิ ไป ไม่ ค่อยดีเทา่ ไหรน่ ัก แตใ่ นตอนหลงั เมอื คิดดูดๆี แล้ว ข้าคดิ วา่ คง เปนเพราะเมอื ก่อนขา้ ยงั ไมร่ คู้ วาม สิงทีข้าคิดว่าเปนเช่นนัน  ความจริงหาได้เปนเชน่ นันไม่ แต่ก็โชคดีทเี ปนแบบนี มิฉะนันจะ ใหข้ า้ ทําอยา่ งไรเล่า”    นางมไิ ด้ชอบเขามากอยา่ งทนี างเคยเขา้ ใจ ในตอนนีนางถงึ ได้รู้ วา่ แท้จรงิ แลว้ คนทีนางชอบจากใจจริงก็คือเหลยี งเฟงเกอ คํา พูดบางอย่างไมฟ่ งยงั จะดเี สียกวา่ โจวเจียเซียนเข้าใจความ

หมายของจูชงิ ชงิ ทนั ใดนันพลันรู้สึกอดั อันออ่ นแรงเหมือนจะ กระอกั เลือด เขาถงึ กบั ไมอ่ ยากมองจชู ิงชงิ อีกสักนิด เขากลวั ว่า หากเขามองนางต่อไปจะทนไมไ่ หวตอ้ งกระโจนเขา้ ไปควา้ ตวั นางมาถามวา่ เพราะอะไร เขากลวั วา่ หากเขามองนางอีกสักนิด ก็จะทนไมไ่ หวตอ้ งบังคับพานางกลบั ไปดว้ ย แต่เขาทาํ ไมไ่ ด ้ สุดทา้ ยความเรา่ ร้อนบ้าคลงั ในกระแสเลือดก็ถกู ความใจเยน็ และ สตขิ องเขาควบคมุ เขาได้แต่อดทน อดทนตลอดเวลา เพราะเขา รู้ดีว่าเหลียงเฟงเกอจบั ตามองจูชงิ ชงิ ดว้ ยสายตาทีแน่นหนาปาน ใด เขาไมม่ ีทางพานางไปจากทนี ีได้ เพราะฉะนันเขาจะลองไม่ได ้ เขาไมอ่ ยากตายอยทู่ ีนี    จูชงิ ชงิ นิงอยูค่ รหู่ นึง ก่อนจะหมุนตวั อย่างไร้สุ้มเสียง เบียงกาย ไปตามซากกําแพง เผ่นหนีอย่างรวดเร็วราวกบั หนูตวั เล็กๆ    โจวเจียเซียนมองเหน็ กิรยิ าน่าขาํ ของนางจากทางหางตา อดไม่ ไดท้ ีจะลอบประชดอยู่ในใจ นีมนั อะไรกนั สตรเี ช่นนีเหมาะจะได้ รบั การเลียงดูอยู่ทา่ มกลางยุคสมยั อนั สงบสุขเฟองฟูเทา่ นัน  นางไม่เหมาะกบั ยุคสมัยนี ยิงไม่ใช่สตรที ีคนเยยี งเขาควรแต่ง ด้วย นางหาใช่ยอดหญงิ ผ้ฉู ลาดลาํ เลิศ นางไมม่ คี วาม ทะเยอทะยานยิงใหญ่ นางรักทจี ะดืมกนิ และบีบนําตาออดอ้อน เท่านัน นางไม่มกี ระทังบา้ นมารดาและสหายทจี ะคอยหนุนหลัง  นางไมส่ ามารถมอบผลประโยชน์อะไรใหก้ บั เขา และไม่อาจ สนับสนุนใหเ้ ขาทําการใหญ่ไดส้ ําเร็จ นางจากไปแล้วกป็ ล่อย นางไปเถอะ เขามีแต่จะตอ้ งเดด็ ขาดแน่วแน่เท่านัน ถึงจะมี เหตุผลในการสรรหาสตรีทเี หมาะสมกวา่ นางได ้   แตม่ เี สียงเสียงหนึงในใจบอกเขาอย่างเบาแผ่วและซาํ ไปซาํ มาวา่   นางต่างหากคอื สตรที ีเขายินดรี อคอยมานานหลายป นางคือ

สตรีทีเขายินดีจะมอบหัวใจให้ แมน้ างจะปราศจากความ ทะเยอทะยาน แต่นางมีหวั ใจอันพสิ ุทธิ มดี วงตาปราศจากเมฆ หมอกทีแสนจะกระจ่างใส ไม่มใี ครทีจะใสซอื บริสุทธิไดเ้ ท่านาง อีก แม้นางจะชอบดืมกนิ ชอบออดอ้อน แต่อนั ทีจริงความคิด ของนางยิงใหญก่ วา่ ใคร นางไมเ่ คยยอ่ ท้อต่อความลาํ บาก มี ฝมือทําอาหารลาํ เลิศ...โจวเจียเซียนหมนุ ตวั กลับ ยันหน้าผาก เขา้ กบั ซากกําแพงเยน็ เยยี บ ไม่ขยบั อย่เู นินนาน ตะวันตกดินอยู่ ดา้ นหลงั สาดแสงสุดท้ายลงบนรา่ งของเขา ทาํ ใหเ้ ขายงิ ดู อา้ งว้างโศกเศร้า    จชู งิ ชิงกึงย่ออยทู่ ่ามกลางพุ่มไม้ เหลียวซ้ายแลขวาด้วยความ ระแวง หลังจากทมี ันใจวา่ โจวเจยี เซยี นไม่ได้วางกับดกั จบั นาง  แล้วถงึ ได้รบี วิงออกไปพลางร้องตะโกนเรียกชอื ของชงิ เฉวยี น  พวกคนในสกลุ จูกับชงิ เฉวียนเผลอเพยี งชวั วูบก็ไมเ่ หน็ ตวั นาง เสียแล้ว กาํ ลังรอ้ นรนทําอะไรไม่ถกู อยู่เลย ทันทที ีไดย้ นิ เสียง รอ้ งตะโกนของนาง ตา่ งก็ยินดีถึงขดี สุด กลบั มาพรอ้ มหน้า พร้อมตากันอย่างราบรนื     “คณุ หนูไปไหนมาเจา้ คะ” ในระหว่างทีหวผี มใหจ้ ูชิงชิง ชงิ เฉวียนพดู คุยกบั นางอยา่ งไม่จรงิ จงั จชู ิงชิงในกระจกเบิกตาจน กลมโต นําเสียงฟงดเู กนิ จรงิ และทุกขร์ ะทม “ข้าไปดูเรอื นทีเมือ กอ่ นพวกข้าเคยพกั อาศัย ทา่ นแมข่ า้ เสียทีนัน......”    ชิงเฉวียนจดจ้องคุณหนูสามจูทอี ยใู่ นกระจกหลายครา จูชงิ ชิง อดไม่ได้ทจี ะกะพริบตาปรบิ ๆ วิงวอนออดออ้ นว่า “อยา่ บอกเหลี ยงเฟงเกอเลยนะ มิเชน่ นันเขาตอ้ งบ่นแน่ๆ เดยี วเจา้ จะพลอยถูก ดไุ ปดว้ ย”   

“เจ้าคะ่ ” ชิงเฉวียนรสู้ ึกว่าตนเองไม่ควรคิดมาก แต่ท่าทขี องคุณ หนูสามจนู ันผดิ ปกตจิ รงิ ๆ เรอื งนีไม่บอกนายน้อยไม่ได ้   อาจเปนเพราะไดก้ ลบั มายังบา้ นเกดิ ทงั ยงั ไดพ้ บโจวเจยี เซยี น อีกครา คาํ คืนนีจูชิงชงิ จงึ นอนหลบั ไม่สนิทนัก เช้าวันร่งุ ขึนหลัง จากทีนางตืนขึนมาจึงมีรอยสีดําเขม้ สองเส้นปรากฏอย่ใู ต้ ดวงตา ชงิ เฉวียนจะใชแ้ ปงปกปดให้นาง แต่นางไมย่ อม วันนี นางตอ้ งไปกราบไหวบ้ รรพบุรษุ และญาติมิตร จะทาแปงได้ อย่างไร    ผนู้ ําสกลุ จูนําพาคนสกลุ จูกล่มุ ใหญม่ ารอทีหน้าบา้ นตงั แต่เชา้   เหน็ จชู ิงชิงออกมากร็ บี เตอื นนางวา่ “แม่ทพั เสียวเหลียงมเี รอื ง ดว่ นจะหารือกับหลาน ตอนนีเขารออยู่บนรถแลว้ หลานรีบขนึ ไป เถอะ”    บา่ วรบั ใช้เลกิ ผ้ามา่ นรถม้าขึน เหลยี งเฟงเกอเงยหน้าขึนจาก ม้วนตําราในมือ นัยนต์ าหงส์เรียวยาวคนู่ ันมีสีสันอมึ ครมึ เล็ก น้อย เขากระตุกมมุ ปากขนึ “สีหน้าเจ้าดไู มค่ ่อยดีเอาเสียเลย ไม่ สบายหรือ ถา้ อยา่ งไรวันนีพวกเราอยา่ เพิงไปจะดกี วา่ ไหม”    บทที 53 เคียงบา่ เคยี งไหล ่   จชู ิงชงิ ปฏิเสธทนั ที “ขา้ ไมส่ บายตรงไหน แคเ่ มอื คืนนีนอนไม่ หลบั เท่านันเอง”    “ออ้ ...เมือคนื นอนไม่หลบั หรอื ” เหลยี งเฟงเกอยกยิมแฝง เลศนัย ทนั ทีทมี ่านคลุมรถม้าถกู ปลอ่ ยลงมา แสงสว่างภายใน รถมา้ พลันมดื สลัวลง เขาฉวยโอกาสนีชะโงกไปทีขา้ งหขู องนาง 

กระซิบเสียงแผว่ ด้วยคําพูดคลมุ เครอื วา่ “เพราะคิดถึงข้าใชไ่ หม”    “ใครคิดถงึ เจา้ ขา้ แค่ตดิ เตียงเทา่ นัน” จูชิงชงิ มองค้อนเขาด้วย อารมณห์ ยอกเย้า “เจ้าออกไปได้แลว้ ทาํ แบบนีตอ่ หน้าคนใน สกุลขา้ จะดไู มง่ าม”    เขาไมเ่ คยรู้มากอ่ นเลยวา่ นางติดเตยี ง กระทงั กองฟางนางยัง สามารถหลับสนิทเหมือนหมู เปนหมนู ้อยทเี ลยี งงา่ ยยิงกว่าใคร แทๆ้ เหลียงเฟงเกอแลบลนิ เลียตงิ หนู างเบาๆ ทหี นึง พูดเสียง แหบพรา่ วา่ “ถ้าอย่างไรเรารีบแตง่ งานกันดหี รอื ไม่ แบบนันก็จะ ไมม่ ใี ครกล้าวา่ อะไรอีก”    จชู งิ ชงิ สูดหายใจเฮอื กใหญ่ หวั ใจเต้นรวั ดังตกี ลอง นางมองเหลี ยงเฟงเกอดว้ ยแววตาตกตะลึง นําเสียงถึงกับสันเทา “เจ้า...เจ้า.. .ทําอะไร”    เหลยี งเฟงเกอจรดปลายนิวลงบนริมฝปากของนาง ออกแรงกด ลงไปดว้ ยความหยาบคายหน่อยๆ พูดด้วยนําเสียงแหบพร่าว่า “ ข้าทาํ ไม? เจา้ ไม่เขา้ ใจหรอื ตรงนียังจบู ไปแลว้ แท้ๆ นับประสา อะไรกับติงห”ู     จชู ิงชิงอดทีจะอธบิ ายไม่ไดว้ า่ “มนั ไมเ่ หมอื นกนั ”    “อ้อ...ทแี ทก้ ็ไมเ่ หมือนกัน ไมเ่ หมือนกันตรงไหนละ่ ” เหลยี งเฟง เกอยงิ ขยบั เขา้ ไปใกล้ ลมหายใจทีเขาพน่ ออกมากย็ งิ ทาํ ใหจ้ ูชงิ ชงิ ขนลุกชันไปทงั กาย นางอดถอยหลงั มิได้ เขากลบั ยงิ ขยับเข้า มาใกล้ ทําให้ลมหายใจทีนางสูดเข้าปอดเปยมดว้ ยกลินหญ้า หอมจากร่างกายเขา 

  จูชิงชงิ หวาดกลัวสุดชวี ติ แทบจะร้องไห้ออกมา “มันไม่เหมือน กนั ขา้ รู้สึกทรมานมาก”    เหลยี งเฟงเกอหยุดชะงกั ประสานสายตากับนาง นิงมองนาง โดยไม่ขยบั แม้สักเสียว จชู ิงชงิ เข้าสู่สภาพหวาดระแวงขนึ มาใน ทันที “เจา้ จะทาํ อะไร ใครยัวโมโหเจา้ หรอื ไง”    ถามเขาวา่ ใครยวั โมโหงนั หรือ เหลียงเฟงเกอหัวเราะออกมา พูด เสียงตาํ วา่ “เจ้ามอี ะไรจะสารภาพกับขา้ หรือไม่ โอกาสมีแค่ครัง เดียว มฉิ ะนันเจ้าจะอนาถมาก”    จชู งิ ชิงใจเสียเลก็ น้อย ขณะเดียวกันกร็ สู้ ึกวา่ ตนเองไม่ผิด นาง ไม่ไดท้ ําอะไรทใี ห้คนอนื รไู้ ม่ไดเ้ สียหน่อย จึงถลงึ ดวงตากลมโต ขนึ ยอ้ นถามว่า “เจ้ามอี ะไรจะสารภาพกบั ข้าหรอื ไม่ โอกาสมแี ค่ ครงั เดยี ว มฉิ ะนันเจ้าจะอนาถมาก”    เหลียงเฟงเกอนิงมองนางอยู่ครหู่ นึง ลกุ ขนึ เดนิ ออกไปโดยไม่ ส่งเสียงใดๆ    จะจากไปทงั อยา่ งนีหรือ? ยังไม่ทนั ทจี ชู ิงชิงจะเขา้ ใจ รถม้าก็ เคลอื นออกไปเสียแลว้ ภายนอกเงยี บสงัด นอกจากเสียงเกอื ก ม้ากับเสียงล้อรถแลว้ ไมม่ ีเสียงการเคลือนไหวใดๆ ทังสิน จๆู่ จู ชิงชงิ กร็ ู้สึกกังวลขนึ มา คงไม่ใชว่ ่าเหลยี งเฟงเกอไม่ได้เดนิ ทาง ไปดว้ ยกนั กับพวกนางหรอกนะ ตกลงกนั ไวแ้ ลว้ แทๆ้ วา่ จะไป กราบไหว้สุสานด้วยกัน จะบอกเรอื งหมันหมายของพวกเขาตอ่ หน้าท่านปูกับท่านแมด่ ้วยกนั เจ้าคนใจแคบนัน บางทอี าจจะ น้อยใจจนจากไปแล้วจรงิ ๆ จชู งิ ชิงรบี คลานเขา้ ไปเลกิ ม่าน

หน้าตา่ งขนึ เปนร่องเล็กๆ แอบชาํ เลืองมองไปด้านนอก มองทาง ซ้ายไมเ่ ห็นเหลยี งเฟงเกอ มองไปทางขวากย็ งั ไม่เห็นเหลียงเฟง เกอ ถา้ อย่างนันเขาอยู่ด้านหลงั หรอื น่าเสียดายทีรถม้าไมม่ ี หน้าต่างดา้ นหลัง    จชู งิ ชงิ ร้อนรนจนทนไม่ไหว เมอื คร่เู หลียงเฟงเกอใชข้ อ้ อา้ งว่ามี เรอื งจะพดู กบั นาง จงึ ไม่ไดใ้ ห้ชงิ เฉวียนขึนมาอยู่เปนเพือนนาง บนรถม้า ดตู อนนีสิ หากนางอยากทราบเรอื งภายนอกกม็ แี ตจ่ ะ ต้องถามคนบงั คับรถมา้ เทา่ นัน แตป่ ญหาก็คือ นางไม่สนิทกับ คนบงั คับรถม้า    นานทเี ดียวกวา่ รถม้าจะหยดุ ลง ในทสี ุดชิงเฉวยี นกป็ รากฏตัว เสียที “คณุ หนูจะลงจากรถมาสูดหายใจ เดินเล่น หรือปลดทกุ ข์ สักหน่อยหรอื ไม่เจ้าคะ”    “ไปๆ” จูชงิ ชิงรบี ลงจากรถม้า เรืองแรกทีนางทําก็คอื ตามหาเหลี ยงเฟงเกอไปเสียทัว เมอื เห็นว่าเหลยี งเฟงเกอยืนอยู่ไม่ไกล กาํ ลงั พดู คุยกบั คนอนื เสียงเบา นางก็ยิมออกมาดว้ ยความอมิ เอม ไม่ได้ไปเดินเลน่ หรอื ปลดทกุ ข์ เพียงแตร่ อเขาอยู่ในรศั มีที เขาสามารถมองเหน็     แตห่ ลียงเฟงเกอกลับไมย่ อมหนั กลับมามองนางสักนิด หลัง จากทีคุยกับคนอืนจบก็เดนิ ไปทางอนื จูชิงชงิ ลําบากไมน่ ้อยกวา่ จะมโี อกาสเดินหน้าดา้ นเขา้ ไปหาเขาแล้วแยม้ ยิมประจบเอาใจ  เหลยี งเฟงเกอเพยี งพูดเหมือนมองไม่เหน็ ว่า “หลีกไป เจา้ ขวาง ทางขา้ ”    จูชงิ ชงิ เองกโ็ มโหขนึ มาแลว้ นางยืนมอื ออกไปด้วยรอยยิมทยี ิม

เพียงเปลือกนอก วางมือลงบนแขนของเหลียงเฟงเกอ ออกแรง บบี ก่อนทจี ะหมนุ หนึงรอบอย่างชา้ ๆ รอบด้านมีเสียงสูดหายใจ ดังเฮือก ทวา่ นางกลับยงั คงยมิ หวาน “เหลยี งเฟงเกอ ขา้ จะ โมโหจรงิ ๆ แล้วนะ”    เหลียงเฟงเกอมองนางด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ จูชงิ ชิงเบิกตาโต แหงนหน้าขึนมองสบตาเขา มองอยู่พักหนึงเหลียงเฟงเกอก็อด ยิมออกมาไมไ่ ด้ “ไสหัวไปซะ ใครจะสนใจเจ้ากนั !”    จูชงิ ชิงแยม้ ยิมสดใสในทันใด “เหตุใดเจ้าถึงต้องโมโหดว้ ยเลา่ ”    เหลียงเฟงเกอกวาดมองนางอยา่ งเย็นชาครหู่ นึง “เจา้ คดิ วา่ อยา่ งไร”    “ข้าไม่ร้”ู จชู ิงชงิ จงใจต่อตา้ น ทังยงั แกต้ า่ งอย่างเจา้ เล่หว์ า่ “ข้า ไม่ได้ทาํ เรอื งละอายใจเสียหน่อย” ตอ่ ให้นางไมไ่ ดพ้ ดู เรอื งทไี ด้ พบโจวเจยี เซยี นออกมา แต่นางก็ไมไ่ ดท้ าํ อะไรผดิ รกั ษาระยะ หา่ งกบั โจวเจียเซียนตลอดเวลา เขาไม่ควรจะโมโหนาง แตค่ วร จะชมเชยนางตา่ งหาก    “เจ้ากลา้ หรอื ” เหลยี งเฟงเกอเหล่มองนางแวบหนึง ใหค้ วาม รสู้ ึกโอหงั เหมอื นกาํ ลังเยย้ หยนั ใต้หล้า “เหน็ แกท่ เี จ้าทําผดิ เปน ครังแรก ข้าจะละเว้นโทษตายให้ คราวหน้าหากพบเขาอกี ต้อง บอกขา้ มิฉะนันข้าลงโทษเจ้าแน่”    จูชิงชิงพูดอยา่ งจรงิ ใจว่า “ข้าคิดเพอื เจ้าต่างหาก กลัวว่าเจ้ารู้ แล้วจะโมโห เจา้ ทังงานยงุ่ ทงั เหนือยมากพอแลว้ เรอื งเล็กน้อย แคน่ ีไม่ควรค่าทจี ะใหเ้ จ้ากลุ้มใจ” 

  เพลงิ พโิ รธของเหลยี งเฟงเกอคกุ รุ่นขนึ อีกครา “เจ้าแน่ใจหรือวา่ นีเปนเรืองเล็ก” มีคนลอบหมายปองภรรยาของเขา ทังยงั คดิ ที จะลอ่ ลวงสุดทีรกั ของเขาใหห้ นีไปด้วยกันใต้จมูกเขา เรอื งแบ บนีน่ะหรอื ทเี ปนเรอื งเล็ก    จูชงิ ชงิ เองกโ็ มโหแลว้ “เจา้ ไมเ่ ชือใจข้าหรอื ”    เหลียงเฟงเกอสูดหายใจลกึ ยิมด้วยความโมโห “จูชิงชิง ร้หู รอื ไมว่ ่าหมตู ายอย่างไร”    เรืองนันกับเรืองนีเกยี วอะไรกนั เล่า จูชงิ ชงิ พูดอย่างดแู คลนวา่ “ คาํ ถามงีเง่าเช่นนียังกล้ามาถามข้าอกี หากไม่ร้จู รงิ ๆ ก็ไปถามคน ฆ่าหมเู สียสิ”    เหลียงเฟงเกอขยีผมดว้ ยความบา้ คลงั เขาอยากจะจับจูชงิ ชิงมา ตบตสี ักยกใหห้ ายโมโห จชู ิงชงิ ถลงึ ตาจ้องเขาดว้ ยท่าทรี ะแวง  ขม่ ขู่เสียงเบาว่า “เจา้ กลา้ ลงมอื หรือ”    เหลียงเฟงเกอสูดหายใจลึก เดนิ วนอยู่ทีเดิมสองรอบ ถลงึ ตา จ้องมองจนเหลา่ ผคู้ นทมี งุ ดเู หตุการณ์อยูต่ กใจเผน่ หนี ถงึ ได้ กดเสียงตําแลว้ พูดวา่ “ขา้ พดู ว่าเจ้าเปนหมเู จา้ ก็เปนหมจู รงิ ๆ  เรอื งนีเกยี วอะไรกับทีขา้ เชือใจเจ้าหรอื ไม่ ยายตะกละทเี จบ็ แล้ว ไมร่ ูจ้ ักจํา! ถ้าหากเขาลกั พาตัวเจ้าจะทาํ อย่างไร เจ้าไม่รหู้ รือวา่ เจ้าโชคดแี คไ่ หนถึงยงั มายนื อยู่ตรงหน้าขา้ และทะเลาะกบั ข้าได้”    จูชิงชงิ รู้สํานึกแลว้ แม้นางคิดว่าโจวเจียเซียนจะไม่ทําเช่นนัน แต่ ในเมือเหลียงเฟงเกอโมโหขนาดนี นางย่อมไมม่ ที างทจี ะพูด

ความคดิ ในใจออกมา นางพดู กับเหลยี งเฟงเกอดว้ ยสีหน้าไร้ เดียงสาและคาดหวงั วา่ “แตเ่ จ้าอยู่ในบรเิ วณทีไมไ่ กลจากข้า เจ้า ไมม่ ที างปล่อยใหเ้ ขาพาตัวของขา้ ไปหรอก ไมใ่ ช่หรอื ”    แสงตะวันยามเช้าสาดส่องเสียจนเส้นผมของนางเปนเงางาม สลวย ใต้ขนคิวเรยี วยาวคอื ดวงตาใสซอื บริสุทธิดงั ดวงแกว้ บน ใบหน้าขาวนวลกลมมนเปยมดว้ ยความเชอื มนั และอารมณ์ ประจบประแจง เหลียงเฟงเกอถอนหายใจออกมาเฮือกหนึง  พลันใจอ่อนจนโมโหไมล่ ง กไ็ ด้ ตกลงตามนี เขาทังจนปญญา ทังโมโห เขน่ เขยี วเคียวฟนก่อนทจี ะพยกั หน้าพดู ว่า “ขา้ ไม่มีทาง ปลอ่ ยใหใ้ ครลกั พาตวั เจา้ ไปได้แน่นอนอยแู่ ล้ว แต.่ .....”    จูชงิ ชิงรีบคว้าชายแขนเสือของเขาไว้ พูดเสียงเบาวา่ “แตข่ ้าจะ เรียนรวู้ ิธปี กปองตัวเอง พยายามไมเ่ ปนตัวถว่ งของเจ้า ขา้ จะไม่ ทาํ แบบนีอกี ตอ่ ไป คราวหน้า ไม่ ไมม่ ีครงั ต่อไปแล้ว นอกจากนี  ข้าระวงั ตวั มากจริงๆ ระแวงเขาอยู่ตลอดเวลา และยังรกั ษาระยะ ห่างจากเขาด้วย”    เหลยี งเฟงเกอถอนหายใจออกมาอกี ครงั ยืนมอื ไปลบู ผมของจู ชิงชงิ เบาๆ    จชู ิงชงิ ไมอ่ ยากจะไปพบท่านปูและทา่ นแมท่ ังทเี ส้นผมยงุ่ เหยงิ   จงึ ยิมประจบแลว้ ถอยหลงั หนึงก้าว    ได้รบั การใหอ้ ภยั ก็แสรง้ ทาํ เปนตวั เด็กดีทนั ที เหลยี งเฟงเกอเหล่ มองสีหน้าพยายามกลันหวั เราะของคนรอบดา้ นทแี อบมองมา ทางนีแวบหนึง แล้วหันกลับมาถลึงตาจ้องนางด้วยสีหน้าบึงตงึ   “ยงั ไมร่ ีบขนึ รถอีก เจา้ จะปลอ่ ยใหค้ นอนื รออีกนานแค่ไหน” 

  อนั ทีจริงทกุ คนกาํ ลงั รอให้เขาหายโมโหตา่ งหาก คดิ วา่ นางไม่รู้ หรืออยา่ งไร หากนางไมอ่ อกมาจากรถมา้ คนคนนีมแี ตจ่ ะยิง โมโหหนักขนึ กวา่ เดิม จชู ิงชงิ แบะปากออก เหลยี งเฟงเกอรัก หน้าตารักศักดิศรมี าแตไ่ หนแต่ไร ส่วนนางเปนคนใจกว้างมี เมตตา ครงั นีจะใจดีไม่หกั หน้าเขากแ็ ล้วกนั     ขบวนรถม้าออกเดินทางอกี ครัง เมือชงิ เฉวยี นเห็นวา่ สีหน้าของ แมท่ พั เสียวเหลยี งเปลียนจากเยน็ ชาทะมนึ มาเปนออ่ นโยนมี เมตตา ประหนึงกลายเปนคนละคน นางจึงอดไมไ่ ดท้ จี ะ ปากมากถามจูชิงชงิ ว่า “เมือครังวัยเยาว์ ตอนทีคณุ หนูกับนาย น้อยทะเลาะเบาะแวง้ กัน คุณหนูเปนฝายกลอ่ มให้นายน้อยหาย โมโหทุกครังเลยหรือเจา้ คะ”    ไม่ใช่อย่างนันเสียหน่อย อันทจี ริงแล้วส่วนใหญ่เหลยี งเฟงเกอ จะเปนฝายกลอ่ มนางมากกว่า เมอื กอ่ นเวลานางอารมณไ์ มด่  ี นางก็จะทุบตเี ขาเพือระบายความโกรธ มาบดั นี จะวา่ อย่างไรดี เลา่ บางครงั การเปลยี นมาเปนฝายกลอ่ มคนอืนใหห้ ายโกรธบ้าง กไ็ มเ่ ลวเหมือนกนั ทีสําคญั ครงั นีนางเปนฝายปดบงั ความจริง กอ่ น นอกจากนีนางยังสู้เหลียงเฟงเกอไมไ่ หว ทุกครังทีทะเลาะ กันนางมักเปนฝายพา่ ยแพย้ บั เยนิ จึงได้แต่เรยี นรู้วธิ ลี า่ ถอยเพือ รุกคืบ จูชงิ ชิงเลยี นแบบวธิ กี ารกลบั ขาวเปนดาํ ของไทไ่ ทต่ ระกูล โจว พูดด้วยรอยยิมออ่ นโยนว่า “เขาเปนคนใจกวา้ ง น้อยครังที เขาจะโมโหขา้ ต่อใหบ้ างครงั ทีเขาโมโหขา้ กเ็ ปนเพราะข้าผิดเอง  เปนข้าตา่ งหากทใี จแคบกวา่ มาก”    ชงิ เฉวียนมองนางครู่หนึงอยา่ งไมเ่ ปนธรรมชาติ ลังเลอยู่ครู่หนึง ก่อนจะพูดเสียงเบาวา่ “คณุ หนูโปรดอย่าไดโ้ ทษบ่าว บา่ วเพยี ง

เปนห่วงความปลอดภัยของทา่ น”    “ข้าไม่โทษเจ้าหรอก” จชู ิงชงิ ไม่ได้เกบ็ มาใส่ใจ เดิมชงิ เฉวียนก็ เปนคนของตระกูลโจวอยแู่ ลว้ ไมม่ ีทางทจี ะหักหลงั เจ้านายและ หันมาเชอื ฟงนางทังทเี พงิ ตดิ ตามนางไดแ้ คห่ นึงเดือนเศษ    ชิงเฉวียนยิงร้อนรนมากกว่าเดิม คกุ เขา่ ลงพูดว่า “บา่ วเปนคน ของคณุ หนูแลว้ จากนีไปจะคํานึงถึงผลได้ผลเสียของคณุ หนู เปนสําคญั ทสี ุด มฉิ ะนันขอใหส้ วรรค์ผ่าเบญจอสนี ไมไ่ ด้ตายดี”    จชู งิ ชิงสะดุ้งเฮอื กใหญ่ ทาํ ไมต้องสาบานร้ายแรงขนาดนีดว้ ย    ชงิ เฉวียนเห็นนางไมต่ อบ กย็ ิงร้อนรนจนหน้าแดงกาํ “คุณหนู ไมเ่ ชือบา่ วหรือเจ้าคะ ถา้ เช่นนันขอให้คุณหนูคอยดพู ฤตกิ รรม จากนีไปของบา่ วด้วยตาตัวเองเถิดเจา้ ค่ะ”    นีเปนผลพลอยไดท้ ีคาดไมถ่ ึง ไมว่ ่าชงิ เฉวียนจะจริงใจหรือเส แสร้ง จชู ิงชิงกอ็ ยากลองสักตงั ไม่มใี ครทีจะยืนรอใครสักคนอยู่ ทีเดิมตลอดไป เหลียงเฟงเกอรอนางมานานมากแลว้ นางไม่ ต้องการใหเ้ ขายนื รอนางอยู่ทเี ดมิ นางอยากจะเดินเคยี งบา่ เคยี ง ไหลไ่ ปกบั เขา นางเติบโตแล้ว นางควรจะแข็งแกรง่ ขึน ในเวลาที เขาไมม่ เี หตุผลและปฏิเสธทจี ะใช้เหตุผล นางถงึ จะมีกาํ ลงั พอจะ ทะเลาะกบั เขา ชกเขาจนตาสวา่ งก็ดี ชกจนยอมรับทงั กายใจก็ ชา่ ง เอาเปนว่านางจะไม่ปลอ่ ยให้เขาโอหงั จนเกินไป    จชู งิ ชิงพูดขึนด้วยรอยยมิ “เจา้ ลกุ ขึนเถอะ ข้าจะคอยดู”    จูชิงชิงจาํ ได้ เมอื ครงั นันเพอื จะหนีเอาชวี ิตรอด คนในครอบครัว

ถกู ฝงอยา่ งเรียบง่าย กระทังปายหลมุ ศพทีดเู ขา้ ท่าก็ยังไม่มี แต่ ทีนางได้เหน็ ในตอนนีกลบั เปนสุสานทถี ูกสร้างขึนอยา่ งวิจติ บรรจง ผนู้ ําสกลุ จไู ด้บอกเล่าเหตุการณ์ครงั อดีตแก่จูชิงชิงวา่ “ ตอนนันพวกเราทุกคนตา่ งก็คิดว่าหายนะครงั นันต้องมีส่วน เกียวข้องกับตระกูลเหลยี งแน่ กระทงั แมท่ ัพเสียวเหลียงสังหาร หวงหมงิ แลว้ หิวศีรษะเขามาขอขมาพวกนายท่านผ้เู ฒ่าจู ทังยัง พิสูจนค์ วามจริงตอ่ หน้าพวกเราวา่ เรืองนีไมเ่ กียวอะไรกับตระกูล เหลยี ง ทุกคนถึงค่อยโล่งใจ จากนันแมท่ พั เสียวเหลียงยังเสนอ ว่าควรสร้างสุสานขึนใหม่ เงินทองค่าใชจ้ า่ ยทงั หมดเขาจะเปน ผูร้ บั ผิดชอบเอง ด้วยเหตุนีถึงได้มสี ภาพอยา่ งในตอนนี เรืองนี หลานคงร้อู ยแู่ ล้วกระมัง”    จูชิงชิงลาํ บากใจเกนิ กวา่ ทจี ะพดู ออกมาวา่ ตระกลู โจวกับพวก ทา่ นปาใหญป่ กปดเรืองนีตอ่ นางอย่างมดิ ชดิ จึงไมท่ ราบความ จรงิ เลยสักนิด ได้แตพ่ ยักหน้ารับ ส่วนทางด้านเหลียงเฟงเกอก็ ตะโกนเรยี กนางเสียแล้ว “มาโขกศีรษะคํานับพวกผูอ้ าวโุ สเร็วเขา้   บอกเรืองของพวกเราให้พวกท่านทราบเสีย พวกท่านจะได้ สบายใจ”    บทที 54 เจ้าดมี าก    จูชงิ ชงิ รอ้ งไห้อย่ทู หี น้าหลมุ ศพของจูไทไ่ ท่สามจนหายใจไม่ ออก กระทงั ไดย้ ินเสียงเหลียงเฟงเกอทยี นื อยขู่ า้ งๆ พดู ขนึ อยา่ ง ห้าวหาญว่า “ข้ากับชิงชิงจะแต่งงานกันในปหน้า ขอให้ท่าน โปรดวางใจ......” นางพลันหยุดร้องไห้ สูดหายใจลกึ แลว้ แหงน หน้าขึนมองเขา ทงั ทีนางเคยพูดแล้วว่ารอให้นางอายุครบสิบ แปดปก่อน เหตุใดเขาถึงได้กลบั คาํ เล่า   

เหลียงเฟงเกอไมแ่ มแ้ ต่จะมองนาง เขาหักลูกธนูดอกหนึงออก เปนสองท่อนต่อหน้าหลมุ ศพของจูไทไ่ ทส่ าม “ขา้ จะต้องดแู ลชิง ชงิ ในฐานะสมบตั ิลาํ คา่ จะไมท่ ําใหน้ างตอ้ งลําบากหรือเสียใจ  หากข้าผิดต่อคําสาบาน ขอให้ข้าเปนดงั ศรดอกนี ศีรษะรา่ งกาย แยกเปนสองส่วน ไมไ่ ดต้ ายดี”    จูชงิ ชิงสะดงุ้ เฮอื กใหญ่ รีบโผเข้าไปปดปากของเขาไว้ คําสาบาน เช่นนีพดู ออกมาส่งเดชได้อยา่ งไรกัน ผีสางเทวดามีตา มิอาจ หลอกลวง    เหลยี งเฟงเกอดงึ มือของนางออก เหลม่ องนางดว้ ยสีหน้าน่าถูก ชกสักหมัด กอ่ นทจี ะพูดต่อวา่ “ชงิ ชงิ ไม่ยอมใหข้ ้าสาบาน อันที จรงิ นางคงกลวั วา่ ข้าทาํ ไม่ไดต้ ามทีพดู แน่นอนว่ามีนัยยะทเี ปน หว่ งข้าแฝงอยู่ด้วย แตข่ ้าคดิ ว่า ทา่ นแม่ยายทอี ยู่บนฟาต้องคอย ดูพวกเราอยอู่ ยา่ งแน่นอน เมอื ท่านเห็นวา่ ขา้ ดีตอ่ ชิงชิง ยอ่ ม ตอ้ งค้มุ ครองขา้ ยามทีขา้ ประสบร้ายจะกลายเปนดี พบเจอแต่ เรืองมงคล”    หน้าไมอ่ าย กระทงั คนทีลาจากโลกนีไปแล้วเขายังจะประจบไม่ เลิกไมร่ าอีก จูชิงชิงมองเหลยี งเฟงเกอด้วยสีหน้าดแู คลน ความ โศกเศรา้ ทมี อี ยเู่ ต็มสิบพลนั เลือนหายไปกว่าห้าส่วนในชวั พรบิ ตา    เหลยี งเฟงเกอมองเหน็ แตแ่ สร้งทาํ มองไม่เหน็ ควา้ ตัวนางเข้ามา โขกศีรษะคาํ นับจไู ทไ่ ทส่ ามเสียงดงั สามที พดู ขนึ เสียงเบาวา่ “ ทา่ นวางใจเถอะ ข้าจะพยายามตามหาท่านพ่อตาและพาเขากลับ มาให้ได้ เพือใหใ้ ตห้ ลา้ นีมีคนทรี ักชิงชิงจากใจจริงเพมิ อีกหนึง คน” 

  นําตาของจชู งิ ชงิ คลอเบา้ ทันใด ถลึงตาจ้องเหลยี งเฟงเกอแลว้ พดู ว่า “มแี คป่ ระโยคนีของเจ้าทเี ข้าหขู ้าทสี ุด”    เหลียงเฟงเกอมองนางอยา่ งอ่อนโยน “จริงหรอื ขา้ นึกว่าเจ้า ชอบฟงข้าพูดอยา่ งอนื มากกว่าเสียอกี ”    จชู งิ ชิงแสร้งทําเปนโมโห “เจ้าน่ารําคาญเปนบา้ อยู่ต่อหน้าทา่ น แมข่ องขา้ ยังกล้าแสดงกิรยิ าแบบนีอกี ”    เหลยี งเฟงเกอพูดด้วยรอยยมิ ว่า “ผู้ใหญ่อย่างท่านแมย่ ายไม่ ถอื สาข้าหรอก ขา้ จาํ ไดว้ ่าเมือกอ่ นทา่ นเคยบอกทา่ นแม่ของขา้ ว่า ทา่ นชอบความซกุ ซนของข้ามากทสี ุด”    เวลาไม่เช้าแล้ว จะอยู่ทีนีนานเกินไปมไิ ด้ จชู ิงชิงลูบปายหลุมศพ ของจไู ท่ไทส่ ามพลางพดู เสียงเบาวา่ “ทา่ นแม่ ทา่ นตอ้ งคมุ้ ครอง ใหข้ า้ กบั ทา่ นพ่ออย่ดู มี ีสุขนะเจา้ คะ” ก่อนทจี ะลอบมองเงาร่าง ของเหลยี งเฟงเกออกี ครา พดู ขนึ เสียงเบาวา่ “ตอ้ งคมุ้ ครองเหลี ยงเฟงเกอดว้ ยนะเจา้ คะ ใหเ้ ขาปลอดภัยมสี ุข”    เหลียงเฟงเกอทยี นื อย่ดู ้านหน้าเหมือนจะได้ยนิ เสียงของนาง  เขาชะงกั ฝเท้าแล้วหันกลบั มายิมให้นางอย่างอ่อนโยน ทงั ยงั ยนื มือมาทางนาง จชู งิ ชงิ เหลยี วมองพวกคนในสกลุ จแู ละผ้ตู ิดตาม ทงั หลายคร่หู นึง เห็นทุกคนลว้ นหนั ไปทางอนื แสร้งทาํ เปนมอง ไมเ่ หน็     นางเม้มปากกา้ วยาวๆ ไปขา้ งหน้า วางมอื ลงบนมือของเหลยี ง เฟงเกอดว้ ยทา่ ทีลบั ๆ ล่อๆ แล้วยงั ดงึ แขนเสือลงมาเพอื

พยายามปกปดมือของทงั สอง ราวกบั ว่านีเปนเรืองทจี ะใหใ้ คร เห็นไม่ได้ทังนัน    เหลยี งเฟงเกอแยม้ ยมิ ออกมา กาํ มือทอี ยใู่ ต้แขนเสือให้แน่นขึน กวา่ เดมิ เล็กน้อยดว้ ยความอิมเอมใจ    เมือกลับถงึ เมอื งซินเฉิง จูชงิ ชงิ เรมิ นังดูบัญชีของนาง ก่อนหน้า นีครอบครัวของนางเรียกไมไ่ ดว้ า่ ราํ รวยมหาศาลนัก แตก่ ม็ ีชวี ิต สมบูรณ์พร้อมพนู นายทา่ นผู้เฒ่าจเู ชียวชาญการบริหาร เหลอื ทังร้านรวงและทีนาไวใ้ หไ้ มน่ ้อย หลงั จากทผี ่านมานานหลายป  การจะแจกแจงรายละเอยี ดให้เรยี บร้อยนันเปนเรืองทตี อ้ งใช้ เวลาสักระยะ    เหลียงเฟงเกอย่งุ จนแทบไมม่ ีเวลาหายใจ ทกุ วนั เขาต้องออกไป ตงั แต่ฟายังไมส่ าง ดกึ ดืนค่อนคนื กว่าทจี ะไดก้ ลบั มา จชู ิงชิงไม่ ได้พบเขามานานต่อเนืองสามวัน คดิ ถึงเขาเปนอย่างยิง จึงให้ ชงิ เฉวยี นไปแจง้ ว่า พรงุ่ นีนางจะนําอาหารเชา้ ไปส่งใหเ้ ขา ใหเ้ ขา รอนางอยา่ เพิงไปไหน    เชา้ วนั รงุ่ ขนึ นางตืนมาเข้าครัวตงั แต่ยามสี ยังไมถ่ ึงยามห้ากถ็ อื โคมไฟหวิ กลอ่ งอาหารไปส่ง บา้ นบรรพบุรษุ ตระกลู เหลียงทีแสน จะใหญ่โตถูกปกคลมุ อยทู่ ่ามกลางความมดื มีเพยี งบริเวณทีพัก อาศัยของเหลยี งเฟงเกอเท่านันทมี แี สงไฟอบอุน่ สาดส่อง เพยี ง นึกถงึ วา่ เขารอนางอยู่ ในใจของจชู ิงชงิ พลนั เปยมด้วยความ ชืนมนื นางผลกั ประตเู ขา้ ไป แต่ยังไม่ทันเอ่ยปากพูดจาก็คลยี มิ เสียก่อน “ขนมไส้ไขก่ ับแตงกวาแล้วก็โจก๊ กงุ้ สดสูตรลบั ......”    เหลียงเฟงเกอกําลงั ให้บ่าวรับใช้ชายช่วยแตง่ ตวั ให้ เมอื เห็นนาง

เขา้ มาเขาก็สังให้บา่ วรบั ใชอ้ อกไปก่อน กวกั มอื เรียกนาง “เขา้ มา ”    จูชิงชงิ กรอกตามองไปมา “เจ้าจะไปแล้วหรอื ”    เหลียงเฟงเกอพดู ดว้ ยรอยยิมว่า “มีธุระดว่ น ขา้ ตอ้ งรีบกลบั ไป ทันที เจ้ากับเฟงซคี อ่ ยตามมาทีหลงั ”    จูชงิ ชงิ อดแบะปากออกมาไม่ได้ นางไม่ไดพ้ ูดอะไรมาก แต่ก็ไม่ ยอมวางมอื ลงบนมือของเหลียงเฟงเกอทยี นื ออกมา เพียงกม้ หน้ากม้ ตาจัดถว้ ยชาม เห็นนางอาลัยอาวรณต์ นขนาดนี เหลียง เฟงเกอทังภาคภูมทิ งั อาลยั อาวรณ์ เดนิ เขา้ ไปโอบกอดนางไว้ใน อ้อมแขน แลว้ พดู เสียงเบาว่า “เจา้ เปนหมูทีรู้ความ”    ถยุ ! จูชงิ ชงิ รูส้ ึกโมโหขนึ มาในทนั ที มีคนแบบนีไดอ้ ย่างไร  หุบปากอ้าปากกด็ ่าวา่ นางเปนหมูตลอด นางโตก้ ลับไปอย่าง ทันทีว่า “เจ้าตา่ งหากทีเปนหมู! ไม่เหน็ หรือว่าขา้ ทําอาหารมาก ขนาดนีมาใหห้ มูอยา่ งเจ้ากิน” กลับเห็นว่าเหลียงเฟงเกอเพยี ง มองนางด้วยรอยยมิ นัยนต์ าสีนิลลําลึกดงั หบุ เหวค่นู ัน ประหนึง จะดดู นางเขา้ ไปภายใน หัวใจกระตกุ โดยไม่รตู้ วั ไดแ้ ต่ยกมือกมุ คอเสือของเขาไวแ้ น่น พูดขึนเสียงตําวา่ “เจา้ อยา่ มองขา้ แบบนี”    “หมื ” เหลียงเฟงเกอยืนนิวออกมา จดั ผมเผา้ ทยี ุ่งเหยิงใหก้ ับ นาง ปลายนิวเยน็ ๆ สัมผัสกับแก้มของจูชงิ ชงิ เพียงแผ่วเบา จชู ิง ชงิ ถงึ กับสันขึนมาอย่างห้ามไมอ่ ยู่ มีความรู้สึกว่ารูจมูกสองข้าง ไมเ่ พยี งพอสําหรบั สูดหายใจ นางจําเปนทจี ะตอ้ งอ้าปากถึงจะ สูดหายใจไดเ้ ตม็ ที ดวงตาเรยี วสวยพรา่ มัว รมิ ปากแดงกาํ กึง เผยอแลดชู ุ่มฉํานวลเนียน เมอื มองจากสายตาของเหลียงเฟงเก

อชา่ งเปรียบดังการเชิญชวนโดยไร้เสียงยิงนัก    แววตาของเหลยี งเฟงเกอยิงดูลาํ ลกึ มากขนึ กมุ ท้ายทอยของ นางไว้โดยไม่ลงั เล ก้มหน้าลงจมุ พติ เคล้าคลอรมิ ฝปากของจชู งิ ชงิ ไปมาอยหู่ ลายรอบ ลมหายใจของทงั สองคลอเคลยี กนั และ กัน ตา่ งก็รสู้ ึกวิงเวียน จูชิงชงิ ขาออ่ นจนยนื ไมอ่ ยู่ ได้แตย่ ืนซบ อยใู่ นออ้ มอกของเขาในสภาพวิงเวยี น นางเปนเหมอื นคนจมนํา  จําอะไรไมไ่ ด้เลยสักนิด รูแ้ ต่เพยี งวา่ ตอ้ งกุมคอเสือเขาไว้ใหม้ ัน  ยดึ เขาไวเ้ ปนทีพงึ พงิ     บนรมิ ฝปากของเหลียงเฟงเกอเจือไปด้วยกลนิ หญา้ หอม จชู งิ ชิงคิดด้วยสมองอนั สับสน เพราะอะไรเขาถึงได้มกี ลินแบบนี ตลอดเวลา มเี กลือถฟู นกลินเช่นนีด้วยหรือ ทนั ใดนัน ริมฝปาก ร้อนระอุกพ็ ลนั เปลียนเปนลนิ เยน็ ฉํา เหลียงเฟงเกอหยงั เชิง อย่างระมัดระวัง คลา้ ยวา่ อยากจะสอดแทรกสู่ภายใน    จชู ิงชงิ ตกใจจนหน้าถอดสี ไม่อยากจะเชอื วา่ เขาจะทําเรืองเชน่ นี ได้!    “เจ้า...” จูชิงชิงทันพดู ออกมาแคค่ รึงคํา แล้วกถ็ ูกปกคลมุ ดว้ ย กลินหญา้ หอมไปทังกาย เหลยี งเฟงเกอกมุ ทา้ ยทอยของนางไว้ มัน ดดู ดมื รมิ ฝปากและลินของนางดว้ ยความละโมบ จูชิงชิงมี ความร้สู ึกว่าวิญญาณของนางจะถกู เขาดูดกลนื เปนความรสู้ ึกที น่ากลวั เปนอย่างมาก เบาหวิว วิงเวียน หัวใจเต้นแรงดังกลองรัว  หายใจลําบาก แต่กลบั รู้สึกตนื เต้นและชมชอบ จูชิงชงิ คดิ อยา่ ง สับสนวา่ ทตี ํานานเลา่ ขานวา่ ภตู พรายจะดูดเอาพลงั ชีวิตและ วญิ ญาณไปจากมนุษย์ บางทคี งเปนความรู้สึกเชน่ นีกระมงั มิ ฉะนันจะยอมใหภ้ ตู พรายดดู กลนื พลังชีวติ และวิญญาณไปได้

อยา่ งไร นางเขยง่ ปลายเทา้ โดยไมร่ ู้ตวั โอบคอของเหลียงเฟง เกอไว้แนบแน่น ตอบสนองเขาอย่างเคอะเขิน    เหลยี งเฟงเกอผลักนางออกอย่างกะทนั หนั สูดหายใจรนุ แรง  กระทังใบหูกย็ ังแดงซ่าน    จชู งิ ชิงรูส้ ึกอาลัยอาวรณ์อยบู่ ้าง “ทําไม”    “......” เหลียงเฟงเกอมองนางดว้ ยสีหน้าซับซ้อนคร่หู นึง เห็น นางมีสีหน้าไม่เขา้ ใจและอาลยั อาวรณ์ ทงั น่าขําทังน่าโมโห ทงั ยังมคี วามรสู้ ึกจกั จีทีเกนิ จะทนไหวยากจะอธิบายเจืออย่ใู นนัน  ลาํ บากไม่น้อยกวา่ ทจี ะสะกดกลันความหนุ หนั พลนั แล่นนันไวไ้ ด ้ เขาขยีผมหน้าของจชู งิ ชงิ จนยุ่งเหยิง พูดด้วยนําเสียงแหบพร่า  “อยา่ ถามว่าทําไม”    “ทาํ ไมเลา่ ” จชู ิงชิงมคี วามสนใจใคร่รมู้ าก    “ห้ามเจา้ ถามคําถามอีก!” เหลยี งเฟงเกอถลึงดวงตาจ้องนาง ดว้ ยความดดุ ันครูห่ นึง บางครงั เขาก็รู้สึกวา่ จชู ิงชิงนันโง่มาก  บางครงั กลบั รูส้ ึกวา่ อันทจี รงิ นางรทู้ กุ อยา่ ง แต่แสรง้ ทาํ เปนโง่ เขลา เหมอื นอย่างเช่นตอนนี    เห็นไดช้ ัดวา่ นางอยากเห็นท่าทอี เนจอนาถของเขา    “อ้อ” จูชิงชิงตอบรบั อยา่ งว่าง่าย เดนิ เข้าไปกอดแขนของเหลียง เฟงเกอแล้วคลอเคลยี สองที “ขา้ กลับไปกบั เจ้าดหี รือไม่”    เหลยี งเฟงเกอกาํ ลงั อย่ใู นชว่ งเวลาทปี ระสาทสัมผสั ทังร่างกาย

อ่อนไหวถึงขดี สุด เพียงนางขยับเขา้ มาใกล้อกี สักก้าวกส็ ามารถ ทาํ ให้เขาคดิ เรอื งทีไมค่ วรคดิ ได้แล้ว ยิงไมต่ อ้ งพูดถงึ วา่ นางกอด แขนเขาและคลอเคลียเช่นนี เปลวเพลิงทีเพิงจะสงบลงพลนั ลุก โหมขึนอกี ครา ได้แต่พยายามดนั จชู งิ ชิงออก พรอ้ มทังตหี น้า ขึงขงั พดู ว่า “ไมไ่ ด!้ ”    “เจ้าปวยสินะ” จูชงิ ชงิ มองคอ้ นเขาคราหนึง หยกิ เนือนุ่มๆ บน แขนของเขาแลว้ บดิ หมนุ อยา่ งชา้ ๆ เบิกดวงตาจนกลมโตพลาง ข่มขวู่ า่ “คราวหน้าหา้ มเจา้ ทาํ แบบนีก่อนได้รับอนุญาตจากข้า  เข้าใจหรือยงั เจ้าคนบา้ กาม”    เหลียงเฟงเกอทงั เจ็บทงั สุขสันต์ พลันรูส้ ึกเหมือนตนเองมี รสนิยมชอบถกู ทํารา้ ย เขามองจชู งิ ชงิ ด้วยความสงสัย “ชงิ ชิง  อนั ทจี ริงเจ้ารทู้ กุ อยา่ งสินะ” เรียนรูท้ จี ะขม่ ขูเ่ ขาไดเ้ ร็วขนาดนี  กอ่ นหน้านีจะต้องแกลง้ โง่อย่างแน่นอน    จชู ิงชิงหยิบถว้ ยขนึ มาตักโจก๊ ให้เขาดว้ ยความชนื มืน พดู ขึน อยา่ งมนั ใจว่า “ขา้ ตอ้ งรู้ทุกอย่างอยแู่ ลว้ อย่าคิดวา่ มีแต่เจา้ ที ฉลาดทีสุด จากนีไปหากคิดจะหลอกขา้ อกี ก็ใคร่ครวญให้ดีเสีย ก่อนเถอะ”    เหลยี งเฟงเกอหัวเราะอย่างควบคมุ ไมอ่ ยู่ เรอื งพวกนีชา่ งมนั ปะไร ไม่ว่าอย่างไรคนทีเขาชอบกค็ อื จูชงิ ชิง ในระหวา่ งทาน อาหารเชา้ แสนอรอ่ ย เขาก็อดไมไ่ ดท้ จี ะเน้นยําจชู ิงชิงว่า “กิจการ ของครอบครัวเจา้ ให้คนอืนชว่ ยดูแลมานานหลายป จะมากหรือ น้อยกต็ ้องมีจดุ ทีแจกแจงได้ไม่ชดั เจน เจา้ อย่าจริงจงั เกินไปละ่ ”    จูชิงชงิ ตอบกลับว่า “ขา้ รู้ ผลผลติ ในแตล่ ะปยอ่ มแตกตา่ งไปตาม

สภาพอากาศ ปทอี ุดมสมบูรณไ์ ม่ตอ้ งพดู ถึง แต่ในปทแี ร้นแคน้ คงทําให้พวกเขาตอ้ งลําบากไมน่ ้อย พวกเขาทํางานเพือขา้ ไมว่ ่า อยา่ งไรก็ต้องให้ผลประโยชนแ์ ก่พวกเขาเสียบ้าง มิเชน่ นันคราว หน้าใครจะยอมทาํ งานใหข้ า้ เล่า”    เหลยี งเฟงเกอเงียบงนั จๆู่ ก็รู้สึกเจบ็ ใจอยู่เลก็ ๆ ทแี ท้ในสมอง ของลูกหมทู ีร้จู กั แตก่ นิ กับนอนคนนัน ไมไ่ ด้มีแตเ่ รอื งกินกับ นอนอีกต่อไป เขานึกวา่ หลายปนีทอี ยใู่ นตระกลู โจวนางคงไม่ เคยไดเ้ รยี นรู้อะไรนัก ทใี ห้สกุลจมู อบกิจการครอบครวั ทีเหลือ อยู่ในนางดูแล ก็เพราะตอ้ งการให้นางได้เรียนรู้วิชา ทีแทเ้ ขาก็ ดถู ูกนางมากเกินไป    จูชงิ ชิงเมอื เหน็ เขาไมพ่ ูดจา ในใจก็รู้สึกหวาดหวันขนึ มาเลก็ น้อย  “ขา้ พดู อะไรผดิ หรอื เจ้าสอนขา้ ต่อเถอะ ข้าจะไมพ่ ูดมากอีกแลว้ ”    เหลียงเฟงเกอยมิ อยา่ งสดใสให้กบั นาง กม้ หน้าลงจมุ พิตนิว ของนาง พดู เสียงเบาวา่ “ไม่ เจา้ ทาํ ไดด้ มี าก ดกี วา่ ทีขา้ คดิ ไว้เสีย อกี ”    จชู ิงชงิ กดั ริมฝปากยิม นางจะทําใหด้ กี ว่านีอกี นางจะเดินเคยี ง บ่าเคยี งไหลก่ ับเขา นางจะให้ความช่วยเหลือเขาในเวลาทเี ขา ตอ้ งการ หากมีคนอืนแย่งชิงเขาไปจริงๆ นางจะต้องอาศัยกําลัง ของตนในการปกปองตัวเองใหไ้ ด้ รสชาติทตี ้องถกู คนอนื ควบคมุ อบั จนหนทาง เจ็บใจกบั ความพลาดพลังตา่ งๆ นานา มี หรอื จะเทยี บไดก้ บั ชวี ติ ทีสามารถกมุ อํานาจตดั สินใจไวใ้ นกาํ มอื ของตน ได้เย่อหยงิ อย่เู หนือผู้อืน หากจะมใี ครสักคนรักและ ทะนุถนอมนาง กค็ วรจะเปนเพราะว่านางคือจูชงิ ชิง ไมใ่ ช่เพราะ ตาํ ราอาหารบา้ บอเลม่ นันหรอื ความลับทีไมร่ ู้วา่ มอี ยู่จรงิ หรือไม ่

  ทนั ทีทเี หลียงเฟงเกอจากไป เหลียงเฟงซกี ับจชู งิ ชงิ ก็เปนอิสระ  จูชิงชงิ ยา้ ยมาอยูด่ ว้ ยกันกับเหลยี งเฟงซี ในยามราตรพี วกนาง ทงั แอบกินแอบเล่นด้วยกัน รอจนเหลยี งเฟงซหี ลับสนิทไปดว้ ย ความเหนือยล้าแล้ว จชู ิงชิงถงึ ไดเ้ ดนิ มายงั ขา้ งกาํ แพง ยนื มอง กงิ ไม้ทียืนเข้ามาจากบา้ นรา้ งตระกลู จูทอี ย่ขู า้ งๆ    ทีนีอย่หู า่ งจากต้นหอมหมืนลไี มไ่ กลนัก นางจําได้ว่ามรี ูสุนัข ลอดทสี ามารถมดุ ข้ามไปได้ จะฉวยโอกาสนีไปสํารวจดหี รือไม ่   หากพลาดครงั นีไป คงยากทีจะมโี อกาสเชน่ นีอีก    บทที 55 ซมุ่ โจมต ี   จชู งิ ชงิ เดินตามเศษซากกาํ แพงไปตามความทรงจํา หารสู ุนัข ลอดทถี ูกบดบังดว้ ยพุ่มดอกไม้จนพบ จะวา่ ไปแลว้ การเปน เพอื นบ้านทีมเี พยี งกาํ แพงผนื หนึงคันกลางกม็ ีขอ้ ดีเชน่ นีเอง  อาศัยรูเลก็ ๆ เพียงรูเดยี วกส็ ามารถไปมาหาสู่กนั ได้ตามใจชอบ  แตส่ ิงทชี วนให้รสู้ ึกกลดั กลมุ้ ในตอนนีมีเพียงหนึงเดยี วคือ นาง โตขึนแล้ว รูนันเล็กเกินกว่าทจี ะลอดผ่านไปได้ มีแต่ต้องขุดให้ ใหญ่ขนึ     คนื นีคงขา้ มไปไม่ได้แลว้ จูชงิ ชงิ เตรยี มจะกลบั ไปก่อน พรงุ่ นี ลองหาขอ้ อา้ งยมื จอบเสียมอะไรมาสักด้าม แล้วคืนพร่งุ นีคอ่ ย มาลองใหม ่   บรเิ วณไม่ไกลจากพมุ่ ดอกไมม้ ีคนสองคนกําลังพูดคุยกนั อยู่ เสียงเบา หนึงในนันคอื พอ่ บ้านเจียนของบ้านบรรพบุรุษตระกูล

เหลียง เขาพูดด้วยนําเสียงตกใจเหลือแสนวา่ “เปนไปได้ อยา่ งไร เจ้ากําลงั ลอ้ เล่นสินะ”    อีกคนหนึงยนื หันหลังให้จชู ิงชิงอยู่ นางมองเห็นไมช่ ัดเท่าไรนัก  แต่ไดย้ ินเสียงเขาพดู ขนึ อยา่ งชดั เจนว่า “ทาํ ไมจะเปนไปไม่ได ้ เจา้ ตอ้ งเข้าใจว่า ครงั นีเพอื ชว่ ยคณุ หนูจูออกมา ถือได้ว่า เปนการล่วงเกินอีหยางโหวไปแล้ว โจรเฒา่ นันเจ้าคดิ เจา้ แค้น เปนทสี ุด ทไี มล่ งมือเสียทีก็เพอื จะรอโอกาสอันเหมาะแกก่ าร โจมตี ไม่รวู้ ่าเขาเตรียมการมานานแค่ไหนแลว้ ทเี ขารออยกู่ ค็ ือ โอกาสเช่นนี......”    จชู งิ ชงิ ขนลุกชนั ไปทังกาย อดไมไ่ ด้ทจี ะก้าวเขา้ ไปถามวา่ “เกดิ อะไรขนึ ”    บรุ ุษผู้นันหนั กลบั มา กุมหมดั คํานับจชู งิ ชงิ “ข้าน้อยหานกวง  รบั คาํ สังจากนายน้อยให้มารับคุณหนูทงั สองขอรบั ”    จชู ิงชงิ พยายามทีจะสงบใจ ฝนยิมแล้วถามว่า “เกดิ อะไรขึนกบั นายน้อยของพวกเจา้ ” อาศัยแสงสวา่ งจากระเบียง นางก็ สามารถมองเห็นใบหน้าของบรุ ุษผนู้ ีไดช้ ัดเจนในทีสุด นึกออก ทันทีว่าอีกฝายคือองครักษ์ข้างกายเหลียงเฟงเกอทีเกง่ กาจและ ไดร้ ับความไว้วางใจมากทีสุด    หานกวงพดู ขึนเสียงตําว่า “นายน้อยรบี เรง่ กลบั ไป ไมไ่ ดห้ ยุด พกั แมใ้ นเวลากลางคืน จึงถูกทหารดกั ซมุ่ ของอหี ยางโหวทําร้าย ขอรับ......”    จชู ิงชิงกะพริบตาแรงๆ พูดด้วยรอยยิมวา่ “เปนไปไม่ไดห้ รอก 

ทัวทงั แถบนีเปนถนิ ของตระกลู เหลียง...” แตอ่ ันทจี รงิ ในใจของ นางเข้าใจแจ่มแจ้งนัก คราวนันเหลียงเฟงเกอสามารถใช้สาย สัมพนั ธต์ า่ งๆ บุกเข้าไปในจวนอีหยางโหวเพอื พานางออกมา อย่างองอาจผา่ เผย สามารถสังใหท้ หารของเขาปลอมตวั เปนก องทัพของอหี ยางโหวในการไปรบั พวกเขา ตอนนีอีหยางโหว ยอ่ มสามารถทาํ แบบนีได้เชน่ กัน นางรีบถามด้วยความร้อนรนวา่   “เขายังสบายดีอยหู่ รอื ไม”่     หานกวงพยกั หน้าด้วยท่าทีลงั เลเล็กน้อย “นายน้อยเชียวชาญ วชิ ายทุ ธ์แขนงต่างๆ ยอ่ มสบายดีขอรับ เพยี งเปนห่วงว่าคุณหนู ทงั สองอย่ทู นี ีต่อไปจะไม่ปลอดภัย จงึ ให้ขา้ น้อยมารบั คุณหนู ทังสองโดยเฉพาะ”    จูชิงชงิ ไม่คอ่ ยเชือนัก เหลอื บมองพ่อบา้ นเจยี นแวบหนึง ถาม หยังเชงิ ขนึ ว่า “ไปคนื นีเลยหรอื ”    หานกวงส่ายหน้า “แน่นอนว่าไม่ใช่ขอรบั เดนิ ทางยามราตรีนัน ไมส่ ะดวกหลายอย่าง คืนนีคณุ หนูทงั สองรีบเกบ็ ขา้ วของก่อน เถอะ พรุง่ นีเชา้ พวกเราจะออกเดนิ ทางทนั ที ขา้ น้อยยงั ตอ้ งจดั เตรยี มกองกําลงั พาคนทีมฝี มือไปใหม้ ากหน่อยจะดกี วา่ ” จาก นันกย็ งั เน้นยาํ อีกวา่ “คณุ หนูอย่าเพิงบอกคนสกุลจูนะขอรบั   พร่งุ นีพอ่ บา้ นเจยี นจะไปชแี จงกับพวกเขาเอง”    พอ่ บา้ นเจยี นพยกั หน้า “บ่าวจะใหค้ นไปเก็บขา้ วของของคุณหนู ทังสองเดยี วนีขอรับ”    จชู งิ ชิงยังคงไม่วางใจ “นายน้อยของพวกเจ้าฝากขอ้ ความมาถึง ขา้ บ้างไหม” 

  หานกวงรีบพูดว่า “นายน้อยบอกวา่ เขายงั อยากกินขนมไส้ไข่ กับแตงกวาอกี ”    จูชงิ ชิงรู้ทันทวี ่าทงั หมดเปนความจริง มฉิ ะนันหานกวงทีรอรบั ใช้ อยดู่ า้ นนอกมาตลอดจะร้ไู ดอ้ ย่างไรวา่ เมอื เช้านีเหลียงเฟงเกอ ไดก้ ินขนมไส้ไขก่ ับแตงกวาทนี างทําเองกบั มอื ทนั ทีทมี ันใจวา่ เหลยี งเฟงเกอต้องการนาง จูชงิ ชิงกอ็ ยากจะโผบนิ ไปอยู่ขา้ ง กายของเขา นางคดิ วา่ เขาคงตอ้ งไดร้ บั บาดเจ็บแน่ แต่ทนั ทีที ความคดิ นีผดุ นีมา นางก็ลอบตบปากตวั เองทหี นึง เขาจะตอ้ งไม่ เปนอะไร เพียงแค่ยงุ่ จนไม่สามารถมารับพวกนางด้วยตัวเองก็ เทา่ นัน    เหลยี งเฟงซอี ายุยังน้อย ไมม่ ใี ครกลา้ ทีจะปลกุ นาง ชิงเฉวียน ออกคาํ สังให้พวกหญิงรบั ใชเ้ ก็บขา้ วของ และเตอื นจชู ิงชงิ วา่ “ คณุ หนูควรใช้โอกาสนีนอนพกั ผอ่ นเถอะเจา้ ค่ะ มเิ ช่นนันจะไม่ สบายในระหว่างการเดนิ ทางได”้     เหลยี งเฟงเกอต้องการนาง นางจะต้องพักผอ่ นใหเ้ พียงพอถึง จะมีกําลัง จูชงิ ชงิ ฝนบังคบั ให้ตัวเองนอนหลับไปงีบหนึง หลงั จากทตี ืนตรงเวลาก็กลอ่ มใหเ้ หลยี งเฟงซีทีสับสนงุนงงออกเดิน ทาง นางหวาดระแวงตลอดทาง กลัววา่ จะถกู หานกวงหลอก ทงั ยังกลวั วา่ อาจมคี นรา้ ยกระโจนออกจากปาทึบรอบดา้ นอย่าง กะทนั หนั ลกั พาตัวพวกนางไปทังค ู่   แตน่ อกจากร่องรอยคราบเลอื ดจากการต่อสู้รนุ แรงบนถนนช่วง หนึงแลว้ ก็ไมม่ อี ะไรเกิดขึนทังสิน ในช่วงเยน็ ของวันทีสอง พวก นางเดนิ ทางมาถึงอําเภอซงิ หยางอย่างราบรนื