สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ3501-4000

หญงิ สาวยงั ไมท่ นั จะพดู จบ ซสู อื เยวก่ เ็ ตะไปอกี ครัง้ เจยี งหลถี กู เตะ จนหนา้ หงาย แตว่ า่ เธอก็ยงั คงกดั ฟัน แลว้ ก็พดู ตอบดว้ ยใบหนา้ ทไี่ มย่ อมแพ ้ “เขานอนกบั ฉันไปดว้ ย เราก็บอกวา่ ฉันคอื คนทส่ี วยทส่ี ดุ ในโลก แถม ยังใหฉ้ ันเรยี กเขาวา่ สามอี กี เขา……” “พลกั่ ！” ซสู อื เยวเ่ ตะอกี ครงั้ เจยี งหลกี ระอกั เลอื ดออกมา สดุ ทา้ ยเธอเจ็บปวด เกนิ กวา่ ทจ่ี ะทนไดก้ เ็ ลยยอมแพ ้ “แกอยากใหฉ้ ันพดู อะไรกนั แน่！？” “พดู ความจรงิ ทเ่ี กดิ ขนึ้ วนั นัน้ ” ซสู อื เยวย่ ม้ิ แลว้ กเ็ ปิดปากกาอดั เสยี ง “สามขี องฉัน ฉันรจู ้ กั เขาดที ส่ี ดุ ” “แกบอกวา่ แกเคยนอนกบั เขา แตฉ่ ันกเ็ คยนอนกบั เขาเหมอื นกนั ฉัน กบั เขาเคยนอนดว้ ยกนั มากกวา่ แก”

“เขาเป็ นคนทชี่ อบพดู ระหวา่ งทท่ี ําเรอ่ื งอยา่ งวา่ หรอื ไม่ หรอื วา่ ชอบ บงั คบั ใหผ้ หู ้ ญงิ เรยี กเขาวา่ สามตี อนทที่ ําเรอื่ งอยา่ งวา่ หรอื ไม่ ฉัน ยอ่ มรดู ้ กี วา่ แกอยแู่ ลว้ ” ระหวา่ งทพ่ี ดู อยนู่ ัน้ เธอก็หลบุ ตามองใบหนา้ ของเจยี งหลที น่ี อนอยทู่ ่ี พน้ื “วนั นฉ้ี ันใหท้ างเลอื กแคส่ องขอ้ ” “ขอ้ แรก คอื เลา่ ความจรงิ เกยี่ วกบั เรอ่ื งวนั นัน้ ใหป้ ากกาอดั เสยี งของ ฉันฟังอยา่ งชดั เจน” “อกี ขอ้ หนง่ึ กค็ อื นอนอยทู่ น่ี ่ี แลว้ ก็ถกู ฉันซอ้ มจนตายวนั นแ้ี หละ ” พอพดู จบ เธอก็คลยี่ ม้ิ อกี ครัง้ “คณุ เจยี ง ฉันใหโ้ อกาสแกไดเ้ ลอื กแลว้ นะ เลอื กสิ” กลน่ิ อายของความเผด็จการราวกบั พระราชาทอี่ อกมาจากตวั ของ ผหู ้ ญงิ คนนัน้ ไมเ่ พยี งแตท่ ําใหเ้ จยี งหลที นี่ อนอยบู่ นพนื้ ตวั สนั้ เทา่ นัน้ แตก่ ย็ งั ทําใหล้ จู่ งิ่ เฉนิ ทย่ี นื อยตู่ รงหนา้ ประตตู วั สนั่ เหมอื นกนั ！ กอ่ นหนา้ นเี้ ขายังไมร่ จู ้ ักซสู อื เยวด่ ี แคเ่ คยไดย้ นิ มาจากหลงิ ซอื ยู่ กบั หลงิ หรานเทา่ นัน้

พวกเขาบอกวา่ ซสู อื เยวเ่ ป็ นคนทใี่ จดแี ละออ่ นโยน ทงั้ สวยและ น่ารัก…… แตว่ า่ ตอนนี้ เขามองไปทผ่ี หู ้ ญงิ ทด่ี ดู รุ า้ ยทอ่ี ยใู่ นหอ้ ง แมแ้ ตห่ ายใจ ดงั เขายังไมก่ ลา้ นคี่ อื ผหู ้ ญงิ ทอ่ี อ่ นโยน ใจดี สวย น่ารกั ในสายตาของคนตระกลู เจย่ี นยงั งนั้ เหรอ? พวกเขาเขา้ ใจผดิ อะไรเกย่ี วกบั คําพวกนห้ี รอื เปลา่ ? แตว่ า่ แมว้ า่ เจยี งหลจี ะถกู ซสู อื เยวท่ บุ ตจี นเป็ นสภาพนัน้ อยใู่ นหอ้ ง แตว่ า่ ลู่ จง่ิ เฉนิ กไ็ มไ่ ดม้ คี วามคดิ ทอี่ ยากจะเปิดประตเู ขา้ ไป ทจ่ี รงิ แลว้ เขาก็อยากจะรใู ้ หช้ ดั เจนเหมอื นกนั วา่ สรปุ แลว้ ฉนิ โมห่ าน ไดท้ ําเรอ่ื งอยา่ งวา่ กลบั เจยี งหลหี รอื เปลา่ ดงั นัน้ ลจู่ งิ่ เฉนิ ไมไ่ ดเ้ พยี งแคไ่ มเ่ ปิดประตเู ขา้ ไปปกป้องเจยี งหลี เขายังแมแ้ ตห่ า้ มเหมาะกบั รปภทพี่ ยาบาลเรยี กมาชว่ ยเหลอื เจยี งหลี อกี ดว้ ย ในหอ้ งนัน้

เจยี งหลรี ออยนู่ านก็ไมม่ คี นเปิดประตเู ขา้ มา เธอกดั รมิ ฝี ปาก มองไปทใ่ี บหนา้ ดรุ า้ ยของซสู อื เยวท่ อี่ ยตู่ รงหนา้ ของ เธอในตอนน้ี แลว้ กส็ ดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ “ฉันบอกวา่ ……” หญงิ สาวกดั รมิ ฝี ปาก แลว้ กค็ อ่ ยๆ ลกุ ขนึ้ มาจากพนื้ พรอ้ มกบั เงย หนา้ ขน้ึ มองซสู อื เยว่ “วนั นัน้ ……ยาของขงเนยี่ นโหรวเป็ นของปลอม ฉันมองออก” “หลังจากทฉ่ี นิ โมห่ านถกู ขงเนย่ี นโหรวจับขงั ไวก้ บั ฉัน ก็ไมไ่ ดม้ ี ความคดิ หรอื การกระทําอะไรกบั ฉันเลย ” “แลว้ ฉันอยตู่ รงนัน้ กไ็ มส่ ามารถตดิ ตอ่ ขงเนย่ี นโหรวได ้ ใหเ้ ธอเอายา มาใหฉ้ ันหน่อยกไ็ มไ่ ด ้ ดงั นัน้ ฉันกเ็ ลยเอายานอนหลับใหฉ้ นิ โมห่ าน กนิ ” คําพดู ของเจยี งหลี ทําใหซ้ สู อื เยวข่ มวดควิ้ เขา้ หากนั อยา่ งรนุ แรง ถา้ เกดิ วา่ เธอจําไมผ่ ดิ ตอนแรกทจ่ี วี้ า่ นเชงิ่ สลับยาทขี่ งเนยี่ นโหรวยัด ใหก้ บั ฉนิ โมห่ าน ก็เป็ นยานอนหลับเหมอื นกนั

แลว้ กห็ มายความวา่ ฉนิ โมห่ านในวนั นัน้ ไดร้ ับยานอนหลบั ไป ทงั้ หมดสองเม็ด…… เธอคอ่ ยๆ หรตี่ าลง มนิ ่าละ่ วนั นัน้ ตอนทเ่ี ธอไปถงึ ฉนิ โมห่ านถงึ ไดห้ ลบั สนทิ ไมต่ นื่ ขน้ึ มา เลย เจยี งหลยี งั พดู อกี วา่ เขาหลับเพราะวา่ เหนอ่ื ยจากกจิ กรรมกบั เธอ แตว่ า่ ทกุ ครงั้ หลงั จากทฉ่ี นิ โมห่ านเสร็จสนิ้ กจิ กรรมบนเตยี ง เขาจะ เหนอื่ ยจนหลับไป หรอื วา่ เต็มไปดว้ ยความตนื่ เตน้ คกึ คกั ขอ้ นมี้ เี พยี ง แคซ่ สู อื เยวเ่ ทา่ นัน้ ทร่ี ดู ้ ที สี่ ดุ คําพดู ของเจยี งหลใี นวนั นัน้ ทจ่ี รงิ แลว้ มชี อ่ งโหวม่ ากมาย เพยี งแค่ ตอนนัน้ ซสู อื เยวถ่ กู ภาพเหตกุ ารณ์ตรงหนา้ โจมตที ําใหเ้ สยี สตสิ มั ปชญั ญะไป ถงึ ไดถ้ กู คําโกหกเพยี งงา่ ยๆ ของเจยี งหลเี ลน่ งาน เขา้ เธอสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ “แลว้ หลังจากนัน้ ละ่ ？” “หลังจากนัน้ ……” เจยี งหลกี ดั รมิ ฝี ปาก แลว้ ก็มองออกไปหนา้ หอ้ งผปู ้ ่ วย

มเี งาของคนคนหนงึ่ ยนื อยหู่ นา้ หอ้ งผปู ้ ่ วย เจยี งหลไี มร่ วู ้ า่ เงานัน้ คอื ใคร แตว่ า่ เธอรดู ้ วี า่ คนคนนัน้ ยนื อยตู่ รงนัน้ นานมากแลว้ และเขาก็ไมไ่ ดม้ คี วามคดิ ทจ่ี ะเขา้ มาชว่ ยเธอ ในเวลาแบบน้ี เจยี งหลที ําไดเ้ พยี งแคช่ ว่ ยเหลอื ตวั เองเทา่ นัน้ เธอกดั รมิ ฝี ปาก ตอบคําถามของซสู อื เยวไ่ ปดว้ ย แลว้ กพ็ ยายามขยับ รา่ งกายของตวั เองไปทปี่ ระตอู ยา่ งระมัดระวงั ไปดว้ ย “หลังจากนัน้ กเ็ ป็ นอยา่ งทแี่ กเห็น” “ฉันถอดเสอื้ ผา้ ของฉนิ โมห่ าน แลว้ ก็ขว่ นหลงั ของเขาจนเป็ นรอย แลว้ ก็บอกแกวา่ มนั เกดิ ขน้ึ ตอนทฉี่ ันนอนกบั ฉนิ โมห่ าน ” “แลว้ ฉันก็ถอดเสอ้ื ผา้ ของตวั เองออก ฉกี เป็ นชนิ้ และโยนทงิ้ ไปทว่ั สรา้ งภาพลวงตาวา่ พวกเราบา้ คล่ังมาก” “สดุ ทา้ ย ฉันก็ใชโ้ ยเกริ ต์ บบี กระจายไปทกุ ท่ี เสแสรง้ ทําเป็ นวา่ พวก เราทํากนั หลายครงั้ ” พอพดู จบ เธอก็ลกุ ขนึ้ นั่ง แลว้ กม็ องหนา้ ซสู อื เยวอ่ ยา่ งยั่วยวน “เป็ นไง ฉันจดั แจงไดส้ มบรู ณแ์ บบมากเลยใชไ่ หม？”

“สมบรู ณแ์ บบจนตอนนัน้ แกเชอ่ื อยา่ งหมดใจ แมแ้ ตเ่ ป็ นลมไปเลย” “หลังจากทแ่ี กเป็ นลมไป ฉนิ โมห่ านกต็ น่ื ขนึ้ มา” “เขายังตลกกวา่ แกอกี ตอนทเ่ี ขาเหน็ ทกุ อยา่ งในหอ้ งนัน้ แลว้ กเ็ ห็น แกทน่ี อนเป็ นลม แมแ้ ตไ่ มเ่ ชอื่ ใจตวั เองดว้ ยซา้ํ ” “เขานกึ วา่ เขาถกู วางยาจรงิ ๆ แลว้ กท็ ําเรอ่ื งอยา่ งวา่ กบั ฉันในขณะที่ ไมไ่ ดส้ ต”ิ “หลังจากนัน้ เขากก็ อดรา่ งของแกทหี่ มดสติ รอ้ งเรยี กแกอยนู่ าน เหมอื นหวั ใจแตกสลาย……” “เสยี งนัน้ ฉันยังคงจําไดอ้ ยา่ งดี” “หลังจากนัน้ เขากไ็ มอ่ ยากมชี วี ติ อกี ตอ่ ไปอกี แลว้ ก็เลยไปสกู ้ บั ขง เนย่ี นโหรวอยา่ งสดุ ชวี ติ ” “และหลังจากนัน้ เขาก็แยกจากฉันไมไ่ ด”้ พอพดู จบ เจยี งหลกี เ็ ลกิ คว้ิ และมองหนา้ ซสู อื เยว่ “ฉันเกรงวา่ ตอนนแี้ กกย็ ังไมเ่ ขา้ ใจ วา่ ทําไมแกถงึ เห็นวา่ ฉนิ โมห่ าน คบกบั ฉันในตอนนใี้ ชไ่ หม？” “เหน็ แกทแี่ กยังไมร่ อู ้ ะไรเลย ฉันจะบอกแลว้ กนั ”

“เพราะวา่ ……” “ยาพษิ ทอี่ ยใู่ นรา่ งกายของฉนิ โมห่ าน มแี คฉ่ ันทม่ี ยี าแก”้ พอเถอะพดู จบ กห็ วั เราะอยา่ งบา้ คล่งั “ฉันอยกู่ บั ขงเนยี่ นโหรวมาหลายปีขนาดนัน้ แกคดิ วา่ ฉันเป็ นแคห่ นุ่ เชดิ ของขงเนยี่ นโหรวจรงิ ๆ อยา่ งนัน้ เหรอ？” “ยาพษิ ของขงเนยี่ นโหรว ฉันแกไ้ ดห้ มดทงั้ นัน้ แหละ ” “ทกุ วนั นที้ ฉ่ี ันใหฉ้ นิ โมห่ าน กแ็ คย่ าวนั ละเม็ด ทสี่ ามารถทําใหเ้ ขา ดํารงชวี ติ ไดแ้ คไ่ มก่ ว่ี นั เทา่ นัน้ ” “ถา้ เกดิ วา่ ขาดยาไปเมอ่ื ไหร่ เขากจ็ ะตายทนั ที” “นั่นเป็ นเหตผุ ลทเ่ี ขาเชอ่ื ฟังฉัน” คําพดู ของหญงิ สาว ทําใหซ้ สู อื เยวก่ ดั รมิ ฝี ปากแน่น ดงั นัน้ …… การทล่ี จู่ งิ่ เฉนิ ปลอมตวั เป็ นฉนิ โมห่ านและอยขู่ า้ งๆ เจยี งหลี…… ก็เพราะวา่ อยากจะไดย้ าถอนพษิ จากเจยี งหลี ใชไ่ หม ?

ตอนท่ี 358 แลว้ ฉนิ โมห่ านจะทํายงั ไงละ่ หนา้ ประตู ลจู่ งิ่ เฉนิ ไดย้ นิ คําพดู เจยี งหลที อี่ ยดู่ า้ นใน กถ็ อนหายใจ ออกมาอยา่ งหนัก ตอนเรมิ่ แรกเขาไมอ่ ยากใหซ้ สู อื เยวร่ เู ้ รอ่ื งพวกน้ี แตว่ า่ ในตอนนซี้ สู อื เยวท่ ํารา้ ยเจยี งหลจี นเป็ นแบบนแ้ี ลว้ ไมว่ า่ จะชา้ กเ็ ร็วเจยี งหลกี ็ตอ้ งเอาเรอ่ื งยาถอนพษิ ของฉนิ โมห่ านมาขซู่ สู อื เยวอ่ ยา่ งแน่นอน ดงั นัน้ เขาก็เลยไมไ่ ปหา้ ม แตว่ า่ สงิ่ ทเ่ี ขานกึ ไมถ่ งึ กค็ อื …… หลังจากทเี่ จยี งหลพี ดู เรอ่ื งฉนิ โมห่ านถกู วางยา กย็ งั พดู ความลับ ออกมาอกี ขอ้ หนงึ่ “ใชส่ ิ ตอนทแี่ กฟื้นขน้ึ มา ไดเ้ จอกบั ฉนิ โมห่ านในตอนนแี้ ลว้ ใชไ่ หม ? ” “แกคดิ วา่ เขายังเป็ นสามขี องแกอยอู่ กี เหรอ？” “เขายงั รักแก อยหู่ รอื เปลา่ ？”

“ฉันจะบอกอะไรใหน้ ะ ทจี่ รงิ แลว้ เขาไมใ่ ช่——” “เจยี งหล！ี ” หญงิ สาวยงั ไมท่ นั พดู จบ ประตหู อ้ งกถ็ กู เปิดเขา้ มาทนั ที ลจู่ งิ่ เฉนิ ทใี่ บหนา้ ดตู น่ื เตน้ พงุ่ เขา้ มา “เจยี งหลหี บุ ปากเดย๋ี วนนี้ ะ！” “ทําไมฉันถงึ ตอ้ งหบุ ปาก？” เจยี งหลที น่ี อนอยทู่ พ่ี นื้ แสยะยม้ิ พรอ้ มกบั มองหนา้ ของลจู่ ง่ิ เฉนิ “คนทย่ี นื อยหู่ นา้ หอ้ งตลอดเวลา ก็คอื คณุ นัน้ เอง ” ตงั้ แตต่ อนแรกทลี่ จู่ ง่ิ เฉนิ ยนื อยหู่ นา้ ประตู เจยี งหลกี เ็ หน็ เขาแลว้ เธอนกึ วา่ ผชู ้ ายคนนจี้ ะเขา้ มาชว่ ยเธอ แตว่ า่ เขาไมไ่ ดท้ ําแบบนัน้ นั่นเป็ นเหตผุ ลทที่ ําใหเ้ จยี งหลโี กรธ เลยละเมดิ ขอ้ ตกลงระหวา่ งเธอ กบั ลจู่ งิ่ เฉนิ ตอนแรกกเ็ ลา่ เกย่ี วกบั เรอ่ื งทฉี่ นิ โมห่ านถกู วางยาให ้ ซสู อื เยวฟ่ ังกอ่ น หลงั จากนัน้ กพ็ ดู เรอ่ื งลจู่ งิ่ เฉนิ ปลอมตวั เป็ นฉนิ โม่ หาน

ตอนแรกเธอกน็ กึ วา่ ลจู่ ง่ิ เฉนิ เป็ นคนมคี วามอดทนมาก แตผ่ ลกค็ อื ตอนทเ่ี ธอจะเปิดโปงตวั ตนของเขา เขากลบั ทนไมไ่ หว ? พอคดิ ไดแ้ บบน้ี เจยี งหลกี ็คลยี่ มิ้ แลว้ กถ็ ลงึ ตาใสล่ จู่ งิ่ เฉนิ อยา่ งเย็น ชา แลว้ ก็เงยหนา้ มองซสู อื เยว่ “ผชู ้ ายคนน้ี แกคดิ วา่ เขาชอบแกเหรอ？” “แกรสู ้ กึ วา่ เขารักแกหรอื เปลา่ ？” “แกคดิ วา่ เขาคอื สามขี องแกฉนิ โมห่ านหรอื เปลา่ ？” “ฉันจะบอกอะไรใหน้ ะ ความจรงิ แลว้ ……” “หบุ ปาก！” ตอนทเ่ี จยี งหลกี ําลงั จะพดู เกย่ี วกบั ตวั ตนของลจู่ ง่ิ เฉนิ นัน้ ลจู่ ง่ิ เฉนิ ก็ ขมวดควิ้ อยา่ งรนุ แรง ยอ่ ตวั ลงแลว้ ก็เอามอื ปิดปากของเจยี งหลี เอาไว ้ “เธอควรจะรวู ้ า่ อะไรควรพดู อะไรไมค่ วรพดู ！” เจยี งหลขี มวดควิ้ เธอถกู ปิดปากเอาไว ้ แตว่ า่ ปากก็ยงั บน่ อบุ อบิ ไม่ หยดุ

ภาพเหตกุ ารณ์ทอ่ี ยตู่ รงหนา้ ทําใหซ้ สู อื เยวร่ สู ้ กึ วา่ มันน่าขํา เธอถอนหายใจ แลว้ กน็ ั่งลงบนขอบเตยี งอยา่ งเฉยเมย พรอ้ มกบั เหลอื บมองไปทลี่ จู่ งิ่ เฉนิ และเจยี งหลที ถี่ กู ฆา่ ปิดปากอยู่ “เรอ่ื งราวมาถงึ ขนาดนแี้ ลว้ คณุ ยังคดิ วา่ จะปิดบงั ฉันตอ่ ไปอกี เหรอ ？ ” คําพดู ของหญงิ สาว ทําใหล้ จู่ ง่ิ เฉนิ หนา้ ซดี ลงในทนั ที ทจ่ี รงิ เขาเองก็รดู ้ วี า่ …… เจยี งหลพี ดู จนมาถงึ ขนาดนแี้ ลว้ ตอ่ ใหเ้ จยี งหลไี มไ่ ดพ้ ดู ตอ่ ซสู อื เยวก่ น็ ่าจะพอรเู ้ บาะแสแลว้ ลจู่ ง่ิ เฉนิ ถอนหายใจ “ซสู อื เยว่ เรอื่ งนผ้ี มสามารถอธบิ ายได”้ “ไมจ่ ําเป็ นตอ้ งอธบิ ายแลว้ ” หญงิ สาวลกุ ขนึ้ ： “หรอื วา่ ฉันควรจะเหมอื นกบั ฉนิ โมห่ าน เรยี กคณุ วา่ ……พใี่ หญ？่ ” “คณุ ลู่ เรอ่ื งบางเรอื่ งไมใ่ ชว่ า่ พวกคณุ อยากปิดบงั ฉัน แลว้ ก็จะปิดบงั ไดน้ ะ”

“ไมว่ า่ จะเป็ นฉัน หรอื วา่ เดก็ ๆ ก็มสี ทิ ธทิ์ จี่ ะรถู ้ งึ สถานการณ์ของฉนิ โม่ หาน เพราะวา่ พวกเราคอื ครอบครวั สนทิ สนมกบั เขามากกวา่ คณุ และจวี้ า่ นเชงิ่ ” คําพดู ของซสู อื เยว่ ทําใหล้ จู่ ง่ิ เฉนิ กบั เจยี งหลอี งึ้ ไป ทงั้ สองคนมองไปทซ่ี สู อื เยวด่ ว้ ยใบหนา้ ทม่ี นั งง ผา่ นไปครหู่ นง่ึ ลจู่ งิ่ เฉนิ ก็เลยี รมิ ฝี ปากทแี่ หง้ แตกของเขา “คณุ ……รหู ้ มดแลว้ เหรอ？” ซสู อื เยวค่ ลย่ี ม้ิ “ไมใ่ ชแ่ คร่ นู ้ ะ แตว่ า่ ฉันไปเยย่ี มเขามาแลว้ ” พอพดู จบ เธอก็หรต่ี าลง สายตาทมี่ องไปทลี่ จู่ ง่ิ เฉนิ นัน้ เย็นชาขนึ้ มาก “ไมว่ า่ จะยังไงคณุ กค็ อื พช่ี ายแทๆ้ ของฉนิ โมห่ าน ตอนนเ้ี ขาเป็ น แบบนี้ คณุ ยังกลา้ มาเลน่ ละครตอ่ หนา้ ฉัน” “ถา้ เกดิ วา่ เขาไมฟ่ ื้นขน้ึ มาจรงิ ๆ ฉันก็ไมไ่ ดแ้ มแ้ ตเ่ จอหนา้ เขาครัง้ สดุ ทา้ ย” “คณุ คดิ วา่ นมี่ ันยตุ ธิ รรมแลว้ เหรอ？”

“หรอื วา่ คณุ คดิ วา่ คณุ สามารถตดั สนิ ใจแทนเขา แทนฉัน คดิ วา่ คู่ สามภี รรยาของเรา ไมม่ คี วามจําเป็ นตอ้ งเจอหนา้ กนั กอ่ นตายอยา่ ง นัน้ เหรอ！？” คําถามของซสู อื เยวน่ ัน้ เย็นชาและเฉียบขาด เสยี งดงั และมพี ลัง ลจู่ ง่ิ เฉนิ องึ้ ไปในทนั ที สดุ ทา้ ยกท็ ําไดแ้ คถ่ อนหายใจออกมา ปลอ่ ย มอื จากเจยี งหลที น่ี อนอยทู่ พี่ นื้ แลว้ กห็ ลบั ตาลง “ผมไมไ่ ด ้ หมายความวา่ แบบนัน้ ……” “ฉันเป็ นพยานได ้ วา่ มนั ไมใ่ ชค่ วามตอ้ งการของเขา ” เจยี งหลที ถี่ กู ลจู่ งิ่ เฉนิ ปลอ่ ยมอื ออกกถ็ ยุ เลอื ดออกมา พรอ้ มกบั นอน ราบไปกบั พนื้ ดว้ ยทา่ ทที สี่ บาย แสยะยมิ้ แลว้ ก็มองมาทซี่ สู อื เยว่ หลังจากนัน้ ก็เงยหนา้ มองเพดาน “เพราะวา่ มนั เป็ นความตอ้ งการ ของฉัน” ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ อยา่ งรนุ แรง เจยี งหลยี ม้ิ แลว้ กพ็ ดู ดว้ ยนํ้าเสยี งทเ่ี ฉยเมย “ฉันไมอ่ ยากใหแ้ กกบั ฉนิ โมห่ านไดเ้ จอกนั มปี ัญหาอะไรหรอื เปลา่ ？ ” เธอยมิ้ พรอ้ มกบั มองไปทซี่ สู อื เยวด่ ว้ ยแววตาทน่ี งิ่ เฉย ：

“สงิ่ ทฉ่ี ันกบั คนของตระกลู จต้ี กลงกนั กค็ อื ：ตอ้ งทําใหแ้ กคดิ วา่ ฉนิ โมห่ านไมร่ กั แกแลว้ รอใหแ้ กลม้ เลกิ แลว้ ก็พาลกู ไปจากฉนิ โมห่ าน ออกไปจากเมอื งหรง ฉันก็จะเอายาถอนพษิ ทแ่ี ทจ้ รงิ ใหค้ นของ ตระกลู จ้ี ใหฉ้ นิ โมห่ านไดฟ้ ้ืนขนึ้ มาอกี ครงั้ ” เธอมองไปทซี่ สู อื เยว่ สายตาเตม็ ไปดว้ ยความอาฆาตแคน้ “แกมสี ทิ ธอิ์ ะไรไดร้ ับความรกั จากฉนิ โมห่ าน มสี ทิ ธอิ์ ะไรทท่ี ําใหเ้ ขา รกั จนจะเป็ นจะตาย？” “ทงั้ ๆ ทฉี่ ันทําใหเ้ ขาหมดสตไิ ป แตว่ า่ ตอ่ ใหอ้ ยใู่ นสถานะทไ่ี มม่ สี ติ คนทเี่ ขาคดิ ถงึ ก็ยังเป็ นแก！” “ฉันไมย่ อม ไมย่ อมเดด็ ขาด！” เจยี งหลหี รตี่ า จอ้ งมองไปทซ่ี สู อื เยวด่ ว้ ยสายตาทเ่ี กลยี ดชงั สดุ ขดี “ดงั นัน้ ฉันก็เลยจะแยกพวกแกออกจากกนั ทําใหพ้ วกเราไมไ่ ดอ้ ยู่ ดว้ ยกนั ตลอดชวี ติ ！” ซสู อื เยวอ่ ง้ึ ไป เธอพยายามนกึ ถงึ เหตผุ ลทล่ี จู่ งิ่ เฉนิ ปลอมตวั มาเป็ นฉนิ โมห่ านนับ ครงั้ ไมถ่ ว้ น แตไ่ มเ่ คยนกึ เลย……

วา่ ทล่ี จู่ ง่ิ เฉนิ ปลอมตวั มาเป็ นฉนิ โมห่ าน มันเป็ นความตอ้ งการของ เจยี งหลี เพราะวา่ เจยี งหลเี อาชวี ติ ของฉนิ โมห่ านมาขม่ ขู่ ทําใหล้ จู่ งิ่ เฉนิ ตอ้ ง ยอมปลอมตวั เป้าหมายก็คอื ทําใหเ้ ธอลม้ เลกิ กบั ฉนิ โมห่ าน เพอื่ ใหเ้ ธอพาลกู ออกไปจากฉนิ โมห่ าน และไมก่ ลบั มาอกี ตลอดชวี ติ ！ เธอกบั รมิ ฝี ปากแน่น ซสู อื เยวไ่ มเ่ ขา้ ใจวา่ ทําไมเจยี งหลถี งึ ไดห้ ลงใหลในตวั ของฉนิ โม่ หานมาขณะน้ี ทงั้ ๆ ทเี่ ธอยังเพงิ่ จะรจู ้ กั กบั ฉนิ โมห่ าน……ไดไ้ มน่ านเลย “แตว่ า่ คณุ แพแ้ ลว้ ” ลจู่ งิ่ เฉนิ ทนี่ ั่งเงยี บอยขู่ า้ งๆ มาโดยตลอด กต็ ดั บทของเจยี งหลอี ยา่ ง เฉยเมย “ตอนแรกผมก็เคยบอกคณุ แลว้ วา่ นอ้ งชายกบั นอ้ งสะใภข้ องผม ไม่ สามารถแยกกนั ไดห้ รอก” “งัน้ เหรอ？”

คําพดู ของชายหนุ่ม ทําใหเ้ จยี งหลหี วั เราะออกมาอยา่ งเย็นชา สายตาเต็มไปดว้ ยการยมิ้ เยาะเยย้ “ทําไมฉันจะแยกพวกเขาออกจากกนั ไมไ่ ด？้ ” “ในเมอื่ แยกออกจากกนั ทงั้ ทม่ี ชี วี ติ ไมไ่ ด ้ ฉันกจ็ ะใหค้ วามตายแยก พวกเขาออกจากการ！” พอพดู จบ เจยี งหลกี พ็ ยายามลกุ ขนึ้ จากพนื้ อยา่ งโซซดั โซเซ แลว้ ก็ ยมิ้ อยา่ งเยอื กเย็น “อาการของฉนิ โมห่ านในตอนนี้ ถา้ เกดิ เราไมม่ ยี าแกพ้ ษิ จากฉัน ไม่ เกนิ หนง่ึ อาทติ ยก์ ส็ ามารถจดั งานศพไดแ้ ลว้ ” “บนโลกใบน้ี นอกจากฉัน ก็ไมม่ ใี ครสามารถใหย้ าแกพ้ ษิ เขาไดอ้ กี ” พอพดู จบ หญงิ สาวก็หรตี่ า ราวกบั วา่ ไดต้ ดั สนิ ใจอะไรบางอยา่ ง แลว้ กเ็ งยหนา้ ขน้ึ มองซสู อื เยว่ “ดงั นัน้ ตอ่ ใหฉ้ ันตายไป ตอ่ ใหพ้ วกแกไปตามเทวดาฟ้าดนิ ก็ไม่ สามารถชว่ ยเหลอื ฉนิ โมห่ านไดห้ รอก！” หลงั จากสน้ิ เสยี งของเธอ เจยี งหลกี ็เหมอื นกบั ลกู ศรทแี่ หลมคม พงุ่ ไปทหี่ นา้ ตา่ งทอี่ ยดู่ า้ นหลังของซสู อื เยว่“ปัง——！”

เสยี งของกระจกบานใหญท่ แ่ี ตกออก แลว้ กม็ เี สยี งของของหนักทตี่ ก ลงไปทช่ี นั้ ลา่ ง หลังจากนัน้ กเ็ ป็ นเสยี งดงั และเสยี งกรดี รอ้ งของผหู ้ ญงิ ทอี่ ยดู่ า้ น นอก ภายในหอ้ งนัน้ พอซสู อื เยวก่ บั ลจู่ งิ่ เฉนิ ตงั้ สตกิ ลับมาอกี ครงั้ ถงึ ได ้ พง่ึ รตู ้ วั วา่ เกดิ อะไรขนึ้ ！ ซสู อื เยวร่ บี พงุ่ ไปทหี่ นา้ ตา่ งเหมอื นคนบา้ ลจู่ ง่ิ เฉนิ รบี ดงึ เธอกลบั มา： “ไมต่ อ้ งดแู ลว้ ” “นม่ี ันชนั้ 15” “เธอไมม่ ที างรอดหรอก” ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ วา่ ทกุ สว่ นในรา่ งกายของเธอมันสน่ั ไปหมด เธอเงยหนา้ มองลจู่ งิ่ เฉนิ ดว้ ยสายตาทแ่ี ดงกํา่ ： “แลว้ ฉนิ โมห่ านจะทํายังไงละ่ ？”

ตอนที่ 359 อยากจะฆา่ ลจู่ อื่ เหยา คําถามของซสู อื เยว่ ทําใหล้ จู่ ง่ิ เฉนิ ถอนหายใจออกมาอยา่ งหนัก ฉนิ โมห่ านจะทํายงั ไง？ เขากไ็ มร่ เู ้ หมอื นกนั วา่ ตอนนี้ เขาควรจะตอบซสู อื เยวย่ งั ไง ถา้ เกดิ …… ถา้ เกดิ วา่ ฉนิ โมห่ านไดย้ าแกพ้ ษิ อนั อน่ื เขาก็คงไมต่ อ้ งลําบากขนาด น้ี ทง้ิ คหู่ มัน้ ของเขาไว ้ แลว้ กม็ าแสดงละครกบั เจยี งหลี “ยังไงมนั กต็ อ้ งมโี อกาส” ลจู่ งิ่ เฉนิ ถอนหายใจ แลว้ กจ็ ับแขนของซสู อื เยวแ่ น่น “ยาทเ่ี จยี งหลที งิ้ ไว ้ มนั เพยี งพอใหโ้ มห่ านกนิ ไดอ้ กี แคอ่ าทติ ยเ์ ดยี ว เทา่ นัน้ ” “ในระหวา่ งหนงึ่ อาทติ ยน์ ้ี พวกเราตอ้ งหาทางใหไ้ ด ”้ ซสู อื เยวพ่ ยกั หนา้ ทซี่ ดี เผอื ด ตอนนกี้ ็ทําไดแ้ คน่ แ้ี หละ

“มันเป็ นความผดิ ของฉันเอง” เรอื่ งนต้ี อ้ งโทษเธอคนเดยี ว ตอนทเี่ ธอไมร่ เู ้ รอื่ งขอ้ ตกลงของลจู่ งิ่ เฉนิ กบั เจยี งหลี ก็แคต่ อ้ งการ ระบายอารมณโ์ กรธกบั เจยี งหลี แตว่ า่ กไ็ ดท้ ําลายหมากทกุ ตวั ของลู่ จงิ่ เฉนิ ทไี่ ดว้ างเอาไวเ้ พอื่ ชว่ ยเหลอื ฉนิ โมห่ าน เพยี งแค…่ … เธอไมส่ ามารถควบคมุ ตวั เองไดจ้ รงิ ๆ เมอ่ื ครง่ึ ชวั่ โมงกอ่ นหนา้ นี้ เธอเพงิ่ กลบั มาจากโรงพยาบาลของฉนิ โมห่ าน เธอไดเ้ หน็ ผชู ้ ายคนนัน้ ทเ่ี ธอรักมากทส่ี ดุ คนทเี่ ธอเชอื่ ใจในตวั เขา เพยี งแคค่ นเดยี ว นอนอยบู่ นเตยี งน่าน นอกจากลมหายใจทย่ี งั หลงเหลอื อยู่ เขากไ็ มแ่ ตกตา่ งอะไรจากคน ตายเลย และคนทท่ี ําใหเ้ กดิ เหตกุ ารณ์ทงั้ หมดนขี้ น้ึ กค็ อื เจยี งหลี！ พอเธอกลบั มาทหี่ อ้ ง คนแรกทเี่ ธอไดเ้ จอ ก็คอื เจยี งหลี

ความโกรธ ความเสยี ใจ ความไมพ่ อใจทงั้ หมดก็พงุ่ เขา้ มาในหวั ใจ ของเธอ เธอถงึ ไดท้ ํารา้ ยเจยี งหลจี นหมดทา่ โดยทไ่ี มส่ นใจอะไรทงั้ นัน้ ซสู อื เยวย่ อมรบั วา่ ตวั เองใจรอ้ นเกนิ ไป และผลลัพธข์ องการใจรอ้ นของเธอนัน้ …… มนั ทําใหย้ ากทจ่ี ะยอมรับ เธอเกอื บจะทําลายโอกาสในการมชี วี ติ รอดของฉนิ โมห่ าน ตอนนี้ เธอมเี วลา 1 อาทติ ย์ ในการตามหาวธิ ที จ่ี ะชว่ ยชวี ติ ของฉนิ โมห่ าน ซสู อื เยวห่ ลับตาลง เสยี งแหบแหง้ “ถา้ เกดิ วา่ เขาไมฟ่ ื้นขน้ึ มาละก็……” “ฉันจะไปอยเู่ ป็ นเพอื่ นเขาเอง” คําพดู ของหญงิ สาว ทําใหค้ วิ้ ของลจู่ งิ่ เฉนิ ขมวดเขา้ หากนั แน่น “จะ ไปอยเู่ ป็ นเพอ่ื นเขา？” “อยเู่ ป็ นเพอื่ นอะไรกนั ？”

“หมายความวา่ จะตายไปพรอ้ มกบั เขาอยา่ งนัน้ เหรอ ？” “แลว้ ลกู ของพวกเธอละ่ ？” ชายหนุ่มถลงึ ตาใสซ่ สู อื เยวอ่ ยากเย็นชา “ซงิ หยนุ ซงิ เฉนิ ซงิ กวงละ่ ? เขาไมส่ นใจ คณุ กจ็ ะไมส่ นใจ เหมอื นกนั เหรอ？” “นค่ี อื สํานกึ และความรสู ้ กึ รับผดิ ชอบของคนเป็ นพอ่ เป็ นแมอ่ ยา่ งนัน้ เหรอ？” พอพดู ถงึ ลกู หวั ใจของซสู อื เยวข่ นึ้ มาทนั ที เธอไมอ่ ยากแยก ไมอ่ ยากปลอ่ ยวาง แตว่ า่ …… ถา้ เกดิ วา่ ชวี ติ หลงั จากนข้ี องเธอ ตอ้ งใชช้ วี ติ ภายใตช้ อ่ื ของคนทฆ่ี า่ คนรกั ของตวั เอง…… เธอทําไมไ่ ด ้ เธอทําไมไ่ ดจ้ รงิ ๆ ！ “ซสู อื เยว่ ตอนนค้ี ณุ อยา่ เพง่ิ คดิ อะไรใหม้ ากมายเลย”

“ยังมเี วลาอกี อาทติ ยห์ นงึ่ ผมไมส่ นใจวา่ คณุ จะไปเฝ้ าฉนิ โมห่ านแลว้ เอาแตร่ อ้ งเรยี กเขา หรอื วา่ จะใชว้ ธิ อี น่ื ” “กอ่ นทยี่ าจะหมด ผมไมอ่ นุญาตใหค้ ณุ พดู อะไรก็ตามทเี่ กยี่ วกบั การ ยอมแพ ้ จําไวด้ ว้ ย！” พอพดู จบ ชายหนุ่มกเ็ ดนิ ออกไปทนั ที ซสู อื เยวย่ นื อยทู่ เ่ี ดมิ รา่ งของเธอทรดุ ตวั ลงอยา่ งออ่ นแรงและลม้ ลง ทพ่ี นื้ ปากกาบนั ทกึ เสยี งทอี่ ยใู่ นกระเป๋ าของเธอหลน่ ลงมา เธอเกบ็ ปากกาขน้ึ มา อาจจะเป็ นเพราะวา่ เสยี ใจเกนิ ไป ซสู อื เยวท่ เ่ี ป็ นคนรา่ งกายแข็งแรง ขนาดน้ี ตอนทเ่ี กบ็ ปากกานัน้ มอื ทงั้ สองขา้ งของเธอกส็ น่ั ยังไมม่ ี เหตผุ ล นวิ้ ของเธอไปแตะป่ มุ โดยทไี่ มไ่ ดต้ งั้ ใจ เสยี งของเจยี งหลที พ่ี ดู กอ่ นหนา้ นี้ ดงั ขน้ึ ในหอ้ งไมห่ ยดุ “ฉันถอดเสอ้ื ผา้ ของฉนิ โมห่ าน แลว้ ก็ขว่ นหลงั ของเขาจนเป็ นรอย แลว้ ก็บอกแกวา่ มันเกดิ ขนึ้ ตอนทฉี่ ันนอนกบั ฉนิ โมห่ าน ”

“แลว้ ฉันก็ถอดเสอื้ ผา้ ของตวั เองออก ฉีกเป็ นชน้ิ และโยนทง้ิ ไปทวั่ สรา้ งภาพลวงตาวา่ พวกเราบา้ คล่ังมาก” “สดุ ทา้ ย ฉันก็ใชโ้ ยเกริ ต์ บบี กระจายไปทกุ ท่ี เสแสรง้ ทําเป็ นวา่ พวก เราทํากนั หลายครงั้ ” ………… “เขายังตลกกวา่ แกอกี ตอนทเ่ี ขาเหน็ ทกุ อยา่ งในหอ้ งนัน้ แลว้ ก็เห็น แกทนี่ อนเป็ นลม แมแ้ ตไ่ มเ่ ชอ่ื ใจตวั เองดว้ ยซาํ้ ” “เขานกึ วา่ เขาถกู วางยาจรงิ ๆ แลว้ กท็ ําเรอ่ื งอยา่ งวา่ กบั ฉันในขณะที่ ไมไ่ ดส้ ต”ิ “หลังจากนัน้ เขากก็ อดรา่ งของแกทหี่ มดสติ รอ้ งเรยี กแกอยนู่ าน เหมอื นหวั ใจแตกสลาย……” เสยี งอดั มาจนถงึ ตรงนี้ แลว้ ก็หยดุ ลงอยา่ งกะทนั หนั ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ วา่ ตอนนใี้ นหวั ของเธอตกี นั ไปหมด เธอสดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ แลว้ ก็เปิดเสยี งทอี่ ดั ไวอ้ กี ครัง้ ฟังอกี ครงั้ และอกี ครัง้ เธอฟังเสยี งของเจยี งหลี และน้ําตาก็ไหลลงมา

ถา้ เกดิ วา่ ตอนนัน้ เธอเชอ่ื ใจฉนิ โมห่ านมากกวา่ น้ี ไมถ่ กู กระตนุ ้ ดว้ ยวธิ ี ของเจยี งหล…ี … เธอกค็ งจะไมเ่ ป็ นลมไป แลว้ กร็ อจนฉนิ โมห่ านตนื่ ขน้ึ มา ฉนิ โมห่ านก็คงไมไ่ ดไ้ ปตอ่ สกู ้ บั ขงเนย่ี นโหรวอยา่ งสดุ ชวี ติ เพราะ เขา้ ใจผดิ เรอ่ื งความสมั พนั ธข์ องเขากบั เจยี งหลี…… ในเรอื่ งน้ี ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ วา่ ตวั เองไมไ่ ดม้ คี วามผดิ อะไร แตว่ า่ ในบางที เธอกร็ สู ้ กึ วา่ เธอมคี วามผดิ ความไมเ่ ชอ่ื ใจของเธอ กเ็ ป็ นหนงึ่ ในเหตผุ ลทที่ ําใหฉ้ นิ โมห่ านตอ้ ง กลายมาเป็ นแบบน้ี…… ตอนทปี่ ากกาอดั เสยี งในมอื ของซสู อื เยวเ่ ลน่ สมัครครัง้ ทห่ี า้ ฟ๋ เู ชยี น เชยี น ก็เพง่ิ เขา้ มาในหอ้ ง “สอื เยว！่ ” เธอไดย้ นิ วา่ มคี นกระโดดตกึ ทโ่ี รงพยาบาล กลวั วา่ จะเป็ นซสู อื เยว่ ก็ เลยรบี ตามมาในทนั ที จนตอนทฟ่ี ๋ เู ชยี นเชยี นมาเถอะฉันรักของโรงพยาบาลนัน้ ศพของ ผหู ้ ญงิ คนนัน้ ก็ถกู ตํารวจเกบ็ ไปแลว้

เธอไมก่ ลา้ ไปดศู พนัน้ เพราะกลัววา่ คนคนนัน้ จะเป็ นซสู อื เยว่ …… ดงั นัน้ เธอก็เลยตดั สนิ ใจรบี มาทหี่ อ้ งผปู ้ ่ วยของ แตว่ า่ ระหวา่ งทางทมี่ าทห่ี อ้ งนนี้ ัน้ เธอกไ็ ดย้ นิ พวกพยาบาลคยุ กนั บอกวา่ คนทกี่ ระโดดตกึ นัน้ กระโดดมาจากหอ้ ง 1503 หวั ใจของฟ๋ เู ชยี นเชยี นก็เป็ นกงั วลมาตลอดทางทาง เพราะวา่ หอ้ งผปู ้ ่ วยของซสู อื เยว่ กค็ อื หอ้ ง 1503 เธอกลัววา่ ซสู อื เยวเ่ หน็ สภาพทเ่ี กดิ เป็ นกง่ึ ตายของฉนิ โมห่ านแลว้ จะ รบั ไมไ่ ด ้ ก็เลยเลอื กทจี่ ะกระโดดตกึ สดุ ทา้ ย ตอนทเ่ี ธอพงุ่ เขา้ มาทห่ี อ้ ง1503นัน้ เธอกเ็ ห็นซสู อื เยวน่ ั่งอยู่ บนพรม กร็ สู ้ กึ สบายใจขน้ึ ！ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นพงุ่ เขา้ มาแลว้ ก็กอดซสู อื เยวไ่ วแ้ น่น “พวกเขาบอกวา่ คนจากหอ้ ง1503กระโดดตกึ แกทําใหฉ้ ันตกใจจะ ตายอยแู่ ลว้ ！” ซสู อื เยวม่ องหนา้ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นยงั เหมอ่ ลอย เมม้ ปาก “มคี นกระโดด ตกึ จรงิ ๆ นั่นแหละ……” เธอเมม้ ปาก เสยี งแหบแหง้

“คนทก่ี ระโดดตกึ กค็ อื เจยี งหลี” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเบกิ ตาโพลงในทนั ที “เจยี งหล？ี ” ซสู อื เยวพ่ ยกั หนา้ หลังจากนัน้ ก็กอดฟ๋ เู ชยี นเชยี นแน่น แลว้ กเ็ ลา่ เกย่ี วกบั ขอ้ ตกลงระหวา่ งลจู่ งิ่ เฉนิ และเจยี งหลี แลว้ กเ็ รอื่ งยาแกพ้ ษิ ของฉนิ โมห่ านใหฟ้ ๋ เู ชยี นเชยี นฟัง สดุ ทา้ ยเธอก็หลับตาลง แลว้ น้ําตาของเธอกไ็ หลซมึ ไปทไี่ ลข่ องฟ๋ ู เชยี นเชยี น “ฉันผดิ เอง” “ถา้ เกดิ วา่ ฉันไมท่ ํารา้ ยเจยี งหลี แลว้ ก็ปลอ่ ยใหเ้ จยี งหลบี รรลุ เป้าหมายของเธอ เรอื่ งทกุ อยา่ งคงไมแ่ ยข่ นาดนใี้ ชไ่ หม ？” “ฉนิ โมห่ านเหลอื เพยี งแคย่ าสําหรบั อาทติ ยเ์ ดยี วเทา่ นัน้ ……” “เชยี นเชยี น ถา้ เกดิ วา่ เขาอยตู่ อ่ ไมไ่ ดจ้ รงิ ๆ ……” “มันเทา่ กบั วา่ ฉันฆา่ เขาดว้ ยมอื ของฉันเองหรอื เปลา่ ？”

เมอื่ ตอ้ งเผชญิ หนา้ กบั คําถามของซสู อื เยว่ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นกไ็ มร่ วู ้ า่ ควร จะปลอบใจหรอื อธบิ ายอยา่ งไร ผา่ นไปครหู่ นงึ่ เธอกส็ ดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ “เรอ่ื งทกุ อยา่ งมันตอ้ งมที างแก”้ “สอื เยว่ ยังมเี วลาอกี 1 อาทติ ยไ์ มใ่ ชเ่ หรอ？” “เวลา 1 อาทติ ยน์ ้ี แกก็ไปอยเู่ ป็ นเพอ่ื นฉนิ โมห่ าน ไปพดู คยุ กบั เขา ไปบอกเขาวา่ เขาตอ้ งกลับมาใชห้ นที้ ตี่ ดิ คา้ งกบั แกอยใู่ หห้ มด ” “ฉันไมเ่ ชอ่ื หรอกวา่ ถา้ เกดิ วา่ เขามสี ตแิ ลว้ ไดย้ นิ เสยี งของแก ไดย้ นิ วา่ แกตอ้ งการใหเ้ ขามาชดใช ้ แลว้ เขาจะไมพ่ ยายามฟ้ืนขน้ึ มา ” “ในละครมนั ก็เป็ นแบบนัน้ ไมใ่ ชเ่ หรอ？” ซสู อื เยวห่ ลบั ตาลง “คงมแี คว่ ธิ นี ่ันแหละ” ถา้ เกดิ วา่ บนโลกใบนม้ี ยี าแกพ้ ษิ อนั อน่ื อกี ดจู ากความสามารถของลู่ จงิ่ เฉนิ และจว้ี า่ นเชงิ่ บวกกบั ฐานะทางการเงนิ ของตระกลู ฉนิ ไมม่ ี ทางทจี่ ะหาไมเ่ จ……อ ตอนทฟ่ี ๋ เู ชยี นเชยี นกําลังปลอบซสู อื เยว่ และกําลงั จะพาซสู อื เยวไ่ ป หาฉนิ โมห่ านนัน้ โทรศพั ทข์ องซสู อื เยวก่ ็ดงั ขน้ึ

ฉนิ หนานเซงิ โทรมา “สอื เยว่ ชว่ ยอะไรหน่อยไดไ้ หม？” “ลัว่ เยยี นกบั ลจู่ อ่ื เหยาเจอกนั แลว้ ” “ตอนนี้……ลั่วเยยี นถอื มดี อยากจะฆา่ ลจู่ อ่ื เหยา” ตอนที่ 360 แสงจนั ทรข์ าวทแี่ ทจ้ รงิ ของเขากลบั มาแลว้ ซสู อื เยวอ่ งึ้ ไป ล่ัวเยยี นเนย่ี นะถอื มดี จะฆา่ คนอน่ื ？ เธอขมวดคว้ิ เราก็ถามตําแหน่งทอ่ี ยขู่ องพวกฉนิ หนานเซงิ แลว้ ก็พา ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเรยี กรถไป เดมิ ที ซสู อื เยว่ นกึ วา่ พวกเขาทงั้ สามคนจะอยใู่ นทล่ี ับ เพราะวา่ ยังไงเมอ่ื กอ่ นล่วั เยยี นก็คอื ดาราใหญ่ ปกตไิ มว่ า่ จะทําอะไร ก็จะเคยชนิ กบั การหลบสายตาผคู ้ น แตว่ า่ สง่ิ ทซี่ สู อื เยวน่ กึ ไมถ่ งึ ก็คอื ……

พวกเขาอยชู่ นั้ บนสดุ ของรา้ นอาหารรา้ นหนง่ึ รา้ นอาหารนัน้ มแี คส่ ามชนั้ ชนั้ ลา่ งถกู ลอ้ มไปดว้ ยน้ํา ชนั้ บนสดุ นัน้ ในมอื ถอื ลัว่ เยยี นถอื มดี แลว้ ก็จอ้ งมองหญงิ สาวทขี่ ด ตวั อยใู่ นมมุ ดว้ ยสายตาทโ่ี มโห ดา้ นหลังของเธอมคี นกลมุ่ ใหญร่ ายลอ้ มอยู่ และคนทอี่ ยตู่ รงหนา้ คนกลมุ่ ใหญน่ ัน้ ก็คอื ฉนิ หนานเซงิ ทน่ี ั่งอยบู่ น วลี แชร์ ดา้ นหลงั ของฉนิ หนานเซงิ มตี ํารวจ มรี ปภ และกองทหาร ทกุ ทเ่ี ต็มไปดว้ ยนักขา่ ว กําลงั ถา่ ยทอดสดอยู่ เห็นไดช้ ดั วา่ นมี่ นั ไมใ่ ชเ่ รอ่ื งขดั แยง้ สว่ นตวั อกี ตอ่ ไปแลว้ นค่ี อื การฆาตกรรมทเี่ กดิ ขนึ้ ตอ่ หนา้ ชาวเมอื งทงั้ เมอื ง ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ เธอเพงิ่ จะดงึ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นฝ่ าฝงู ชนเขา้ ไปใน รา้ นอาหาร แลว้ กม็ รี ถมาเซราตสิ ดี ําคนั หนง่ึ จอดลงทหี่ นา้ ประตู รา้ นอาหาร ซสู อื เยวจ่ ําไดว้ า่ นค่ี อื รถของฉนิ โมห่ าน！

และรถของฉนิ โมห่ าน ตอนนล้ี จู่ ง่ิ เฉนิ เป็ นคนใช…้ … เธอขมวดคว้ิ แลว้ กห็ นั หนา้ ไปมองรถคนั นัน้ แลว้ ก็เป็ นอยา่ งทคี่ ดิ ขอบประตรู ถถกู เปิดออก ผชู ้ ายทเี่ ดนิ ออกมาจากรถนัน้ ก็คอื ลจู่ ง่ิ เฉนิ ทเ่ี พง่ิ จะอยทู่ โี่ รงพยาบาลกลบั ซสู อื เยวเ่ มอ่ื กนี้ ี้ ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ แลว้ เดนิ เขา้ ไป “คณุ มาทําอะไรทนี่ ่ี？” ถงึ แมว้ า่ ตอนนเี้ ธอจะรดู ้ วี า่ ผชู ้ ายคนนคี้ อื ลจู่ งิ่ เฉนิ พช่ี ายฝาแฝดของ ฉนิ โมห่ าน แต่…… ตอนนใี้ นสายตาของคนภายนอก ตวั ตนของลจู่ งิ่ เฉนิ ก็คอื ฉนิ โมห่ าน แลว้ อกี อยา่ ง เมอ่ื กหี้ ลังจากเกดิ เรอ่ื งของเจยี งหลี เขาไปจัดการเรอื่ ง ของเจยี งหลอี ยไู่ มใ่ ชเ่ หรอ? ทําไมถงึ ยงั มเี รย่ี วแรงมาทนี่ ี่ มายงุ่ กบั เรอื่ งฉนิ หนานเซงิ ? พอเหน็ วา่ ซสู อื เยวก่ ็อยทู่ น่ี เี่ หมอื นกนั ลจู่ งิ่ เฉนิ ก็ชะงกั ไป สดุ ทา้ ยก็ ทําปากมยุ่ เราก็เงยหนา้ ขน้ึ ไปมองอยา่ งทศิ ทางของหลงั คา รา้ นอาหาร “คอื วา่ คนทถี่ กู มดี จอ่ อยนู่ ัน้ คอื คหู่ มัน้ ของผม ”

“ผมบอกเธอใหไ้ มต่ อ้ งมาทเ่ี มอื งหรง ไมต่ อ้ งมาเมอื งหรง ตวั ตนของ ผมตอนนไ้ี มเ่ หมาะสมกบั การทใ่ี หเ้ ธอมาทน่ี ่ี！” “แตว่ า่ เธอกจ็ ะมาใหไ้ ด ้ บอกวา่ อยากจะมาหาเพอื่ นเกา่ แลว้ ตอนนกี้ ็ เกดิ เรอื่ งขนึ้ จนได！้ ” พอพดู จบ ลจู่ ง่ิ เฉนิ กเ็ งยหนา้ ขนึ้ มองหลงั คาอกี ครัง้ หนงึ่ ดเู หมอื นกบั วา่ ลั่วเยยี นจะทะเลาะกบั ลจู่ อ่ื เหยาดว้ ยอารมณท์ ่ี ออ่ นไหว เขาไมท่ นั จะมเี วลาไปสนใจซสู อื เยว่ แลว้ กเ็ ดนิ เขา้ ไปในรา้ นอาหาร ทนั ที ไหลข่ องผชู ้ ายคนนัน้ กระแทกกบั ไหลค่ นซสู อื เยวอ่ ยา่ งแรง รสู ้ กึ เจ็บ เล็กนอ้ ย แตว่ า่ ความเจ็บนี้ เธอกลับไมร่ สู ้ กึ ถงึ มันเลยสกั นดิ เพราะวา่ ตอนนเี้ ธอเต็มไปดว้ ยความตกใจ ดงั นัน้ หมายความวา่ …… คหู่ มนั้ ของลจู่ ง่ิ เฉนิ กค็ อื ลจู่ อ่ื เหยาอยา่ งนัน้ เหรอ！？

คนทเี่ คยป่ วยหนัก แลว้ กแ็ ยง่ ตวั ตนของล่ัวเยยี น ไปคบกบั ฉนิ หนาน เซงิ แลว้ หลังจากทตี่ ายไปกไ็ มอ่ นุญาตใหฉ้ นิ หนานเซงิ คบกบั ลัว่ เยยี น……ลจู่ อื่ เหยา？ หวั ของซสู อื เยวย่ งุ่ วนุ่ วายไปหมด และกห็ มายความวา่ คหู่ มนั้ ของพชี่ ายแทๆ้ ของฉนิ โมห่ าน ก็คอื อดตี แฟนสาวของหลานชายของเขาฉนิ หนานเซงิ แสงจันทรข์ าว ！？ “สอื เยว่ แกเหมอ่ อะไรน่ะ” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นขมวดคว้ิ “เขาไปสิ ถา้ เกดิ วา่ แกไมเ่ ขา้ ไป แลว้ ลวั่ เยยี น ทํารา้ ยเธอเขา้ มาจรงิ ๆ วนั นค้ี นลอ้ มรอบเยอะมาก เธอไมม่ ที างหลดุ จากความผดิ อยา่ งแน่นอน！” ซสู อื เยวถ่ งึ ไดด้ งึ สตกิ ลับมา แลว้ กด็ งึ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเขา้ ไปใน รา้ นอาหาร คนในรา้ นอาหารเยอะกวา่ ขา้ งนอกอกี พวกเธอทงั้ สองคนตอ้ งใชค้ วามพยายามอยา่ งมาก ทจี่ ะเบยี ดตวั เอง ขน้ึ ไปบนชนั้ ดาดฟ้า ในตอนน้ี ล่วั เยยี นกําลงั ถอื มดี พรอ้ มกบั ใสแ่ สยะยม้ิ แลว้ มองไปที่ ลจู่ อ่ื เหยา

“แลว้ อะไรอกี ？” “นอกจากทแี่ กหลอกพวกเราวา่ ป่ วยระยะสดุ ทา้ ย ยังหลอกเรอ่ื งอะไร อกี ？” ลจู่ อ่ื เหยาตวั เล็กมาก ยง่ิ หดอยตู่ รงมมุ ยงิ่ ดตู วั เล็กเขา้ ไปใหญ่ เธอกดั รมิ ฝี ปาก แลว้ ก็พดู อยา่ งนัน้ สงสาร “ไมม่ แี ลว้ ” “ไมม่ แี ลว้ เยยี นเยยี น ตอ่ ใหแ้ กถามฉันเยอะกวา่ นี้ ฉันก็นกึ ไมอ่ อก แลว้ ……” พอพดู จบ เธอกส็ ดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ แลว้ ก็พดู ทงั้ น้ําตา “แลว้ กเ็ รอ่ื งอาการป่ วยทร่ี า้ ยแรง ฉันก็ไมไ่ ดต้ งั้ ใจจะหลอกพวกเธอ นะ……” “ตอนนัน้ หลงั จากทแี่ กหลงทางและตอ้ งไปอยใู่ นสถานเลยี้ งเด็ก กําพรา้ พวกเราทงั้ สองคนก็เป็ นเพอ่ื นสนทิ กนั มาตงั้ นาน หลังจากนัน้ พอ่ แมข่ องแกมารบั แกกลับบา้ น กเ็ ลยพาฉันกลับมาเลย้ี งดว้ ยจนโต” “ตอนนัน้ โรงพยาบาลวนิ จิ ฉัยโรคผดิ จรงิ ๆ ฉันกน็ กึ วา่ ฉันป่ วยเป็ นโรค รา้ ยแรง”

“เพอื่ ทจ่ี ะไมใ่ หท้ บ่ี า้ นเอาเงนิ มาชว่ ยฉันมากกวา่ นี้ ฉันกเ็ ลย ……ฉันก็ เลยแกลง้ ตายแลว้ ก็ไปจากพวกเธอ ไปมชี วี ติ อยขู่ า้ งนอกและดแู ล ตวั เอง” “สดุ ทา้ ยฉันกพ็ บวา่ ฉันไมไ่ ดป้ ่ วย แลว้ ฉันก็ไมก่ ลา้ กลับเมอื งหรงมา หาพวกเธอแลว้ จนถงึ ตอนน้ี……” “ฉันไดย้ นิ วา่ แกกลบั หนานเซงิ คบกนั และฉันกร็ วู ้ า่ แกชอบหนานเซงิ มาโดยตลอด ฉันกเ็ ลยรสู ้ กึ วา่ ในทสี่ ดุ แกก็เจอความสขุ ของตวั เอง แลว้ อยากจะมาแสดงความยนิ ดี กเ็ ลยกลับมาทเี่ มอื งหรง ไมค่ ดิ เลย วา่ ……” ยง่ิ เธอพดู นํ้าตาก็ยงิ่ ไหล “ไมค่ ดิ เลยวา่ แกกลับใชโ้ อกาสน้ี โกหกวา่ สง่ิ ทฉ่ี ันทําไปกอ่ นหนา้ นี้ แกเป็ นคนทํา……” “ถงึ แมว้ า่ ฉันจะซาบซง้ึ ในบญุ คณุ ทค่ี รอบครัวแกมตี อ่ ฉัน แตว่ า่ สง่ิ ที่ ฉันทําไปก็คอื ทํา สงิ่ ทไี่ มไ่ ดท้ ําก็คอื ไมไ่ ดท้ ํา เธอจะใชเ้ หตผุ ลวา่ ตอนนเ้ี ธอคบกบั ฉนิ หนานเซงิ แลว้ มาบงั คบั ใหฉ้ ันยอมรบั คนทเ่ี ขยี น จดหมายรักกบั ฉนิ หนานเซงิ คอื เธอไมไ่ ดน้ ะ? ” “ถงึ แมว้ า่ มันจะผา่ นไปหลายปีแลว้ ฉันไมไ่ ดแ้ ครเ์ รอ่ื งนัน้ แลว้ ” “แตว่ า่ จดหมายพวกนัน้ ฉันเป็ นคนเขยี นเองจรงิ ๆ ！”

คําพดู ของหญงิ สาว ทําใหค้ วามเกลยี ดชงั ในดวงตาของล่ัวเยยี นมา เพม่ิ ขน้ึ ไปอกี “ไรส้ าระ！” ล่วั เยยี นหรตี่ าลง “ลจู่ อ่ื เหยา แกจะโกหกไปถงึ เมอ่ื ไหรก่ นั ？” ลจู่ อ่ื เหยาตอนนัน้ อาศยั วา่ เธอป่ วยหนัก กเ็ ลยใหล้ วั่ เยยี นเหน็ แก่ ศกั ดศ์ิ รสี ดุ ทา้ ยกอ่ นตายของเธอ ใหล้ วั่ เยยี นยอมรับ วา่ คนทเ่ี ขยี น จดหมายรกั กบั ฉนิ หนานเซงิ นัน้ ก็คอื ลจู่ อ่ื เหยา ตอนนัน้ ล่วั เยยี นนกึ วา่ เธอใกลต้ ายแลว้ ก็เลยไมไ่ ดไ้ ปแฉเธอ แลว้ ตอนนลี้ ะ่ ？ ตอนนผ้ี า่ นไปนานหลายปีขนาดนแี้ ลว้ ฉนิ หนานเซงิ ยงั ไมย่ อมเชอื่ วา่ คนทเ่ี ขยี นจดหมายรกั กบั เขานัน้ คอื ลวั่ เยยี น ไมใ่ ชแ่ คน่ ัน้ ลจู่ อื่ เหยากลบั ไมไ่ ดต้ าย และสงิ่ แรกทเี่ ธอทําหลังจากทก่ี ลับมาทเี่ มอื งหรง ก็คอื มาพดู คยุ เรอ่ื ง เกา่ กลับฉนิ หนานเซงิ คยุ เกย่ี วกบั อดตี ทเ่ี คยคบกบั เขาผา่ นทาง จดหมายรกั

ถา้ เกดิ วา่ ล่วั เยยี นไมไ่ ดเ้ ป็ นหว่ งเรอ่ื งทฉี่ นิ หนานเซงิ ขาไมด่ กี ็เลยสง่ คนมาตดิ ตาม เธอกจ็ ะไมร่ เู ้ ลยวา่ ฉนิ หนานเซงิ ตดิ ตอ่ กบั ลจู่ อ่ื เหยา ตงั้ แตแ่ รกแลว้ แลว้ กร็ คู ้ วามจรงิ วา่ ลจู่ อื่ เหยาไมไ่ ดต้ าย ！ แตว่ า่ เรอ่ื งพวกนี้ เขาไมเ่ คยบอกเธอเลย！ ไมแ่ ปลกใจเลยทฉ่ี นิ หนานเซงิ อยากจะหยา่ กบั เธอมาโดยตลอด แลว้ กเ็ อาแตบ่ อกวา่ อยากใหอ้ สิ ระแกเ่ ธอ บอกวา่ อยากจะใหเ้ ธอ กลบั ไปเป็ นลวั่ เยยี นทเี่ ปลง่ ประกายเหมอื นเดมิ ตอนเรม่ิ แรก ลว่ั เยยี นก็นกึ วา่ ฉนิ หนานเซงิ นอ้ ยเนอ้ื ตํา่ ใจ เพราะคดิ วา่ เขาไมด่ ี ก็เลยไมอ่ ยากใหเ้ ธอตอ้ งมาลําบากไปดว้ ย เธอยงั คงปวดใจ หาเหตผุ ลไมไ่ ปหยา่ กบั เขา เอาแตย่ นื การจะไม่ ปลอ่ ยการแตง่ งานในครัง้ นไ้ี ป แตว่ า่ ตอนนี้ พอเห็นลจู่ อ่ื เหยา เธอก็ตระหนักไดใ้ นทนั ที ทแ่ี ท…้ … ทแี่ ทก้ เ็ พราะวา่ แสงจันทรข์ าวทแี่ ทจ้ รงิ ของเขากลบั มาแลว้ ！ ทแี่ ทฉ้ นิ หนานเซงิ ก็ไมเ่ คยลมื ลจู่ อ่ื เหยาเลย！ “ลว่ั เยยี น”

ทนั ใดนัน้ ดา้ นหลงั ของเธอก็มเี สยี งซสู อื เยวด่ งั ขน้ึ มา ล่วั เยยี นอง้ึ ไป แลว้ กห็ นั หนา้ ไปซสู อื เยว่ “สอื เยว…่ …” ความปวดใจของเธอ ซสู อื เยวน่ ่าจะรดู ้ ที ส่ี ดุ ทผ่ี า่ นมา ลั่วเยยี นเอาแตเ่ สแสรง้ ทําเป็ นเขม้ แขง็ แตว่ นิ าทที เ่ี ธอเห็น ซสู อื เยวน่ ัน้ น้ําตาของเธอกห็ ลน่ ลงมาทนั ที “สอื เยว่ ฉัน……” ตอนทลี่ ัว่ เยยี นมองไปทซ่ี สู อื เยวด่ ว้ ยความตนื่ เตน้ นัน้ ลจู่ อื่ เหยาท่ี หลบอยใู่ นมมุ มาโดยตลอดก็หรตี่ า—— เธอพงุ่ เขา้ ไป แยง่ มดี ในมอื ของล่ัวเยยี น ตอนท่ี 361 ยงั มอี ะไรใหอ้ าลยั อาวรณอ์ กี เหรอ ตอนทลี่ ่ัวเยยี นดงึ สตกิ ลบั มาไดน้ ัน้ มดี ทเ่ี ธอถอื ไวใ้ นมอื กอ่ นหนา้ นี้ นัน้ กไ็ ดต้ กไปอยใู่ นมอื ของลจู่ อ่ื เหยาแลว้ ในตอนนเ้ี อง ลจู่ อื่ เหยากําลังใชม้ ดี จอ่ มาทคี่ อของลั่วเยยี น สายตา ของเธอสอ่ งประกายความพงึ พอใจ แตว่ า่ เสยี งทพ่ี ดู ออกมานัน้ กลบั สน่ั

“ลั่วเยยี น เมอ่ื กเ้ี ธอกท็ ํากบั ฉันแบบนแ้ี หละ” “เธอลองดเู อาแลว้ กนั วา่ มันน่ากลวั แคไ่ หน！” ลั่วเยยี นองึ้ ไป ผา่ นไปอยนู่ านถงึ ไดต้ ระหนักไดว้ า่ มนั เกดิ อะไรขน้ึ ทเ่ี ธอ อาศยั โอกาสตอนทเี่ ธอกําลังรสู ้ กึ ตนื่ เตน้ ลจู่ อ่ื เหยาทภี่ ายนอก ดอู อ่ นแอ กลบั หยบิ มดี ขน้ึ มา จอ่ มาทค่ี อของเธอ! ภาพเหตกุ ารณท์ อ่ี ยตู่ รงหนา้ ทําใหค้ วิ้ ของซสู อื เยวข่ มวดเขา้ หากนั อยา่ งรนุ แรง ฉนิ หนานเซงิ ทอ่ี ยขู่ า้ งๆ เธอนัน้ กบั ตนื่ เตน้ มากกวา่ ซสู อื เยวซ่ ะอกี “ ลจู่ อื่ เหยา！” ฉนิ หนานเซงิ ขมวดคว้ิ เขา้ หากนั สายตาจอ้ งเขม็งไปทม่ี ดี ในมอื ของ ลจู่ อ่ื เหยา “เธอทําแบบนอ้ี าจทําใหล้ ่วั เยยี นบาดเจ็บไดน้ ะ！” “วางลงเดย๋ี วน้ี！” ดวงตาของลจู่ อื่ เหยาหรล่ี งในทนั ที นฉ่ี นิ หนานเซงิ ชว่ ยพดู ใหล้ ัว่ เยยี นอยอู่ ยา่ งนัน้ เหรอ!

เมอ่ื กต้ี อนทม่ี ดี ของลั่วเยยี นจอ่ อยทู่ ค่ี อของเธอนัน้ ฉนิ หนานเซงิ ก็ ชว่ ยพดู ใหเ้ หมอื นกนั แตว่ า่ มนั ไมใ่ ชแ่ บบน!้ี กอ่ นหนา้ น้ี ไมว่ า่ จะพดู อะไรหรอื ทําอะไร ฉนิ หนานเซงิ จะอดทนและ เป็ นหว่ งเธออยา่ งไมม่ ขี อ้ แม!้ แตว่ า่ ตอนนี้ เขากลับเรมิ่ เป็ นหว่ งล่วั เยยี นแลว้ ! ทงั้ ๆ ทล่ี ั่วเยยี นอยากจะฆา่ เธอ แลว้ ตอนนเี้ ธอโจมตกี ลบั แตว่ า่ ตอนนฉี้ นิ หนานเซงิ กลับกลัววา่ เธอจะทํารา้ ยล่ัวเยยี นอยา่ งนัน้ เหรอ! ? งนั้ ก็ด！ี วนั นเี้ ธอจะตอ้ งทําใหล้ วั่ เยยี นเจ็บตวั ใหไ้ ด!้ พอคดิ ไดแ้ บบน้ี หญงิ สาวก็หรตี่ าลง แลว้ ก็ปาดมดี เขา้ ไปทค่ี อ ของลั่วเยยี นเล็กนอ้ ย ใบมดี ทบ่ี างเฉยี บปาดลงไปทคี่ อของล่วั เยยี น เลอื ดของเธอไหลตาม รอยมดี ออกมา ความเจ็บปวดทห่ี นักหน่วงทําใหล้ ่ัวเยยี นดนิ้ รนตอ่ สโู ้ ดย สญั ชาตญาณ

อาศยั โอกาสตอนทลี่ ั่วเยยี นตอ่ สนู ้ ัน้ ซสู อื เยวก่ ห็ รต่ี าลง แลว้ ก็เตะ ตรงไปทมี่ ดี ในมอื ของลจู่ อื่ เหยา “กกึ ——” เสยี งมดี หลน่ ลงทพ่ี นื้ แตว่ า่ หนงึ่ วนิ าทกี อ่ นทม่ี ดี จะตกลงทพี่ น้ื นัน้ ลจู่ อื่ เหยาไดต้ ระหนักได ้ ถงึ การกระทําของซสู อื เยว่ เธอนําซสู อื เยวไ่ ปกอ่ นหนง่ึ กา้ ว ใชม้ ดี ปาดไปทไี่ หลข่ องลว่ั เยยี น ทําใหเ้ ป็ นแผลรอยยาว “ ล่วั เยยี น！” “ลจู่ อื่ เหยา！” หลังจากทซี่ สู อื เยวเ่ ตะมดี บนิ ออกไปแลว้ ลัว่ เยยี นกบั ลจู่ อื่ เหยาก็ ตอ้ งลม้ ลงเพราะวา่ ยนื ไมเ่ สถยี ร ตอนทล่ี ม้ ลงนัน้ ลจู่ อื่ เหยาเห็นความตงั้ ใจของฉนิ หนานเซงิ ทจ่ี ะพงุ่ เขา้ มาหาลวั่ เยยี น เธอก็เลยกลงิ้ ตวั สองรอบ เพอ่ื สลับตําแหน่งกบั ล่วั เยยี น ตอนทฉี่ นิ หนานเซงิ ทน่ี ่ังอยบู่ นวลี แชรพ์ งุ่ ลงมานัน้ กพ็ งุ่ เขา้ ไปหา ลจู่ อื่ เหยาโดยตรง

และลจู่ งิ่ เฉนิ ทเี่ ตรยี มจะไปรับลจู่ อ่ื เหยาไวน้ ัน้ กก็ อดลว่ั เยยี นเอาไว ้ แทน บรรยากาศเตม็ ไปดว้ ยความกระอกั กระอว่ น สดุ ทา้ ย ฟ๋ เู ชยี นเชยี นกด็ แู ลใหท้ กุ คนลกุ ขนึ้ มา ประคองล่ัวเยยี นที่ บาดเจ็บออกไป ตํารวจก็เรมิ่ ปกป้องทเี่ กดิ เหตุ ซสู อื เยวก่ บั ฟ๋ เู ชยี นเชยี นพยงุ ลวั่ เยยี นซา้ ยขวาเดนิ ออกจากดาดฟ้า วนิ าทที จ่ี ะเดนิ ออกไปนัน้ ล่ัวเหนยี นกห็ นั หนา้ กลับไปมองฉนิ หนาน เซงิ เมอ่ื กเ้ี ขารบี รอ้ นเกนิ ไป พงุ่ ลงมาจากวลี แชร์ น่าจะเพราะวา่ พงุ่ ลงมา แรงเกนิ ไป เหมอื นจะไดร้ บั บาดเจ็บตรงไหนสกั แหง่ ตอนนี้ พนักงานสองคนกําลังพยงุ เขากลับขน้ึ ไปนั่งบนวลี แชร์ และบนพนื้ ทอ่ี ยหู่ า่ งจากฉนิ หนานเซงิ ลจู่ งิ่ เฉนิ กําลังกอดลจู่ อื่ เหยา อยู่ สํารวจบาดแผลของเธอไปดว้ ย พรอ้ มกบั ปลอบใจเธอไปดว้ ย ล่วั เยยี นหลับตาและหวั เราะออกมาอยา่ งขมขนื่ ฉนิ หนานเซงิ นายตํา่ ตอ้ ยรเึ ปลา่ ?

ลจู่ อื่ เหยาไมไ่ ดเ้ พยี งแคม่ คี หู่ มัน้ แลว้ แตพ่ อไดร้ ับบาดเจ็บก็ยงั มกี ลมุ่ คนเป็ นหว่ ง ดแู ล จําเป็ นตอ้ งใหค้ นทเี่ ลกิ รากนั ไปหลายปีอยา่ งเขามาเป็ นหว่ งเป็ นใย อยา่ งนัน้ เหรอ? ทงั้ ๆ ทเี่ ธอตา่ งหากทเ่ี ป็ นคนทอี่ ยบู่ นทะเบยี นสมรสของเขา หวั ใจของเขาเล็กขนาดนัน้ ใหเ้ ธอลวั่ เยยี นเขา้ ไปอยใู่ นนัน้ ไมไ่ ดเ้ ลยใชไ่ หม? ตอ่ ใหเ้ ธอไมใ่ ชค่ นทเี่ ขยี นจดหมายไปมากบั เขาในเมอื่ ปีนัน้ ก็ตาม แต่ วา่ สง่ิ ทเ่ี ธอทมุ่ เทใหก้ บั เขาหลายปีทผ่ี า่ นมา เขาตาบอดอยา่ งนัน้ เหรอ? ไมเ่ ห็นเลยยังงนั้ เหรอ？ ยงิ่ คดิ เธอยง่ิ ทกุ ขใ์ จ แลว้ นํ้าตากไ็ หลลงมาอยา่ งหยดุ ไมไ่ ด ้ น้ําตาทเ่ี คม็ และขมขน่ื ไหลลงบนบาดแผลทคี่ อและหวั ไหลข่ องเธอ เจ็บปวดสดุ หวั ใจ แตว่ า่ ความเจ็บปวดพวกน้ี กลบั เจ็บไมเ่ ทา่ หวั ใจของลัว่ เยยี น ในตอนนเี้ ลย

เธอรสู ้ กึ วา่ หวั ใจของเธอ มันเจ็บปวดเหมอื นกบั โดนมดี กรดี มดี ทถี่ กู ซสู อื เยวเ่ ตะทง้ิ ไปเมอื่ กนี้ ี้ ไมไ่ ดห้ ลน่ ลงทพ่ี นื้ แลว้ กไ็ มถ่ กู ตํารวจเกบ็ ไปเป็ นหลักฐาน แตว่ า่ มดี เลม่ นัน้ มันอยใู่ นหวั ใจของเธอ แทงลกึ เขา้ ไปในหวั ใจของ เธอซา้ํ แลว้ ซา้ํ อกี “ล่วั เยยี น” ทนั ใดนัน้ เสยี งของซสู อื เยวก่ ด็ งึ ลวั่ เยยี นกลับมาจากหว้ งความคดิ ของเธอ ตอนทดี่ งึ สตกิ ลบั มาไดน้ ัน้ เธอกน็ ั่งอยรู่ ถโรงพยาบาลแลว้ ดา้ นนอกรถเตม็ ไปดว้ ยผคู ้ นมากมาย จากหนา้ ตา่ งรถ เธอสามารถแยกแยะไดอ้ ยา่ งชดั เจน ถงึ แมว้ า่ จะมี ชาวไทยมงุ เยอะ แตว่ า่ สว่ นใหญก่ เ็ ป็ นนักขา่ ว ลวั่ เยยี นหลับตาลงอยา่ งหมดหนทาง สมนํ้าหนา้ เธอแลว้ กอ่ นหนา้ นฉี้ นิ หนานเซงิ บอกวา่ จะหยา่ กบั เธอ บอกวา่ จะใหเ้ ธอกลับ เขา้ สวู่ งการบนั เทงิ อกี ครัง้

เธอคดิ วา่ เขาไมอ่ ยากจะทําใหเ้ ธอลําบาก เธอกเ็ ลยปฏเิ สธอยา่ งสดุ ชวี ติ แตว่ า่ เป็ นแบบนก้ี ็ด…ี … ไมไ่ ดแ้ คเ่ สยี ฉนิ หนานเซงิ ไป…… แตห่ ลงั จากเกดิ เรอื่ งวนั นขี้ น้ึ แลว้ เกรงวา่ คนทเ่ี มอื งหรงคงจะรู ้ เกย่ี วกบั เรอ่ื งทเี่ ธอทําลงไปวนั นใ้ี ชไ่ หม? วงการบนั เทงิ เกรงวา่ เธอน่าจะกลับไปไมไ่ ดแ้ ลว้ พอคดิ ไดแ้ บบนี้ หญงิ สาวกค็ ลยี่ ม้ิ ออกมา แลว้ กห็ นั ไปมองซสู อื เยวท่ ่ี นั่งอยขู่ า้ งๆ “ไปเป็ นสแตนดอ์ นิ มขี อ้ กําหนดอะไรบา้ งเหรอ ？” “ไมง่ ัน้ ตอ่ ไปฉันไปเป็ นสแตนดฺอนิ กบั เธอดไี หม ? ” ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ ในขณะทชี่ ว่ ยพยาบาลดแู ลบาดแผลใหเ้ ธอ ก็พดู ดว้ ยน้ําเสยี งทเ่ี ย็นชาวา่ “เธอเลกิ ลม้ ความตงั้ ใจไปไดเ้ ลย ตอ่ ไปฉันจะไมเ่ ป็ นสแตนดอ์ นิ อกี แลว้ ”

“ฉันรับปากหานหยนุ เอาไว ้ วา่ ถา้ เกดิ วา่ เขาชว่ ยฉันเสร็จแลว้ ฉันตอ้ ง ไดร้ ับตําแหน่งนักแสดงหญงิ ดเี ดน่ ใหไ้ ด”้ ล่ัวเยยี นชะงัดไป แลว้ กห็ นั ไปมองฟ๋ เู ชยี นเชยี น ฟ๋ เู ชยี นเชยี นรบี โบกมอื ในทนั ที “อยา่ อยา่ มามองฉัน” “ถงึ แมว้ า่ เมอื่ กอ่ นฉันจะเคยเป็ นสแตนดอ์ นิ เหมอื นกบั สอื เยว่ แตว่ า่ ฉันไมไ่ ดท้ ําตงั้ นานแลว้ ตอนนฉ้ี ันเป็ นผจู ้ ดั การนักแสดงฝึกหดั แลว้ ” “ฉันไมส่ ามารถพาเธอไปเป็ นสแตนดอ์ นิ ไดห้ รอก ……” ถกู ฟ๋ เู ชยี นเชยี นปฏเิ สธอกี แลว้ ลัว่ เยยี นถอนหายใจอยา่ งกลัดกลมุ ้ “ถา้ ยังงนั้ หลงั จากนฉี้ ันกค็ งตอ้ งเป็ นสแตนดอ์ นิ ดว้ ยตวั เองแลว้ ละ่ ” ความสามารถทเี่ ธอมี ถา้ ไปเป็ นสแตนดอ์ นิ กค็ งยงั มคี นตอ้ งการอยู่ ละ่ มงั้ ? ฟ๋ เู ชยี นเชยี นขมวดควิ้ แลว้ กม็ องหนา้ เธออยา่ งไมเ่ ขา้ ใจ

“ลัว่ เยยี น ฉันรวู ้ า่ ทําไมเธอถงึ อยากเป็ นสแตนดอ์ นิ เธอคดิ วา่ ถา้ เกดิ วา่ ขา่ ววนั นถ้ี กู เผยแพรอ่ อกไปแลว้ เธอจะเขา้ ไปในวงการบนั เทงิ ไมไ่ ดอ้ กี ใชไ่ หม? ” “แตว่ า่ ……” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นกดั รมิ ฝี ปาก “ถงึ แมว้ า่ ตอนนเี้ ธอจะไมม่ บี รษิ ัทนายหนา้ อกี ตอ่ ไปแลว้ แตฉ่ ันคดิ วา่ เธอกค็ อื คนของตระกลู ฉนิ สามขี องเธอกบั คนของตระกลู ฉนิ ไมม่ ี ทางไมส่ นใจเธอหรอก” “ขา่ วและวดิ โี อในวนั นี้ ไมน่ ่าจะสง่ ผลกระทบตอ่ เธอมากนักหรอก ” “ตอ่ ใหม้ นั จะสง่ ผลกระทบมาก……เธอก็ไมไ่ ดจ้ ําเป็ นตอ้ งไปเป็ นส แตนดอ์ นิ นะ” “เธอก็เหมอื นกบั สอื เยว่ ตา่ งก็เป็ นคณุ นายของตระกลู ฉนิ คงไมข่ าด เงนิ หรอกนะ？” คําพดู ของฟ๋ เู ชยี นเชยี น ทําใหล้ ว่ั เยยี นอดไมไ่ ดท้ จ่ี ะยม้ิ “คําพดู พวกนข้ี องเธอ ถา้ สําหรับลั่วเยยี นในอดตี นัน้ มันมปี ระโยชน์ จรงิ ๆ ”

“แตว่ า่ ……” เธอถอนหายใจออกมา “สําหรับลวั่ เยยี นในตอนนน้ี ัน้ มนั ไมม่ ี ประโยชนอ์ ะไร” พอพดู จบเธอก็หนั ไปมองซสู อื เยว่ “สอื เยว่ ฉันตดั สนิ ใจแลว้ ” “ฉันจะหยา่ กบั ฉนิ หนานเซงิ ” เมอ่ื กตี้ อนทเี่ ธอกลับลจู่ อื่ เหยาลม้ ลงทพ่ี น้ื พรอ้ มกนั นัน้ เขารบี พงุ่ ลง มาจากวลี แชร์ แตว่ า่ ทศิ ทางทเ่ี ขาพงุ่ เขา้ ไปนัน้ กลบั เป็ นลจู่ อ่ื เหยา เธอ ยงั มอี ะไรใหต้ อ้ งอาลัยอาวรณอ์ กี เหรอ? ตอนท่ี 362 บางทอี าจจะมโี อกาสทาํ ใหเ้ รอื่ งมนั ดขี น้ึ ก็ได้ “หยา่ ？” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเบกิ ตาโพลง “เธอแน่ใจเหรอ? ” เมอื่ กตี้ อนชว่ งเวลาทคี่ บั ขนั ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเห็นไดอ้ ยา่ งชดั เจนวา่ สายตาของฉนิ หนานเซงิ ตา่ งกม็ องมาทล่ี ั่วเยยี น

ทงั้ ๆ ทที่ งั้ สองคนตา่ งก็มกี นั และกนั อยใู่ นหวั ใจแบบนัน้ แลว้ ทําไมถงึ ตอ้ งหยา่ กนั ดว้ ยละ่ ? “ฉันแน่ใจ” ลวั่ เยยี นหลบั ตาลง น้ําเสยี งแหบแหง้ “วนั นฉี้ ันหาโอกาส หยา่ กบั ฉนิ หนานเซงิ ” หลังจากหยา่ กนั แลว้ เธอก็จะไมม่ เี ขาคอยถอื หาง แลว้ กจ็ ะกลบั วงการบนั เทงิ ไมไ่ ดอ้ กี ถา้ ยงั งนั้ จะไปเป็ นสแตนดอ์ นิ หรอื วา่ ไปเป็ นอะไรก็ไดท้ งั้ นัน้ บางทชี วี ติ ทวี่ นุ่ วายทอี่ ยชู่ นั้ ลา่ งสดุ อาจจะทําใหเ้ ธอรสู ้ กึ ดขี นึ้ มา หน่อยกไ็ ด ้ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นมองไปทซ่ี สู อื เยว่ ซสู อื เยวถ่ อนหายใจออกมา ไมไ่ ดพ้ ดู อะไรตอ่ ทําเพยี งแคก่ อดลัว่ เยยี นเอาไวแ้ น่น “ใชส่ ”ิ ล่วั เยยี นถกู ซสู อื เยวก่ อดเอาไว ้ แลว้ ทนั ใดนัน้ ก็คดิ อะไรขน้ึ มาได ้

เธอขมวดควิ้ เขา้ หากนั “สอื เยว่ เมอ่ื กฉี้ ันเหน็ ……ฉนิ โมห่ านกอด ลจู่ อื่ เหยางัน้ เหรอ? ” “น่ันไมใ่ ชฉ่ นิ โมห่ าน” พอล่ัวเยยี นพดู จบ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นทอี่ ยดู่ า้ นขา้ งก็ขมวดคว้ิ เขา้ หากนั “นั่นคอื พชี่ ายฝาแฝดของฉนิ โมห่ าน” “พช่ี ายฝาแฝด？” ลว่ั เยยี นเงยหนา้ ขน้ึ ดว้ ยความตกใจ ซสู อื เยวแ่ คเ่ งยหนา้ ขน้ึ มา แลว้ ก็เลา่ เรอื่ งของลจู่ งิ่ เฉนิ ใหล้ ่ัวเยยี นฟัง สดุ ทา้ ย เธอกถ็ อนหายใจออกมา “ลจู่ อื่ เหยา คอื คหู่ มัน้ ของลจู่ ง่ิ เฉนิ ” ลั่วเยยี นอง้ึ ไปอยนู่ าน แลว้ ทนั ใดนัน้ ก็หวั เราะออกมาเพราะรสู ้ กึ วา่ น่า ขํา “ดงั นัน้ ลจู่ งิ่ เฉนิ กค็ อื ศตั รหู วั ใจของฉนิ หนานเซงิ งนั้ เหรอ ? ” “ฉนิ หนานเซงิ เคารพฉนิ โมห่ านมาตงั้ นานหลายปีขนาดนัน้ แตว่ า่ ตอนนกี้ ลับมาแยง่ ผหู ้ ญงิ กบั คนทหี่ นา้ ตาเหมอื นกบั ฉนิ โมห่ านเป๊ ะๆ อยา่ งนัน้ เหรอ！” “ฉันคดิ วา่ ฉนิ หนานเซงิ แยง่ ไมไ่ ดอ้ ยา่ งแน่นอน”