จงถามผู้รู้

รักยิ่งของพระองค คอื ทาน ศาสนทูตแหง อัลลอฮ( ศ็อลฯ) หาไมแลว ไฉนเลา ทที่ านอมั มารฺจะรูว า นางคอื ภรรยา ของทา นในปรโลก ? น่คี ือแผนการณอ กี อยา งหนง่ึ ทีบ่ รรดานักปลอมรายงานในสมัยตระกลู อุมยั ยะฮ เสรมิ แตง ใหแกน าง ในเมือ่ พวกเขาพบวา ฮะดษี ใดติดปากของคนทง้ั หลายอยู แลวพวกเขาไมสามารถ ปฏเิ สธ และไมสามารถบิดเบอื นวา เทจ็ ได ดงั นน้ั พวกเขากจ็ ะตอ เตมิ เสริมประกอบบางคาํ เขา ไป เลก็ ๆ นอยๆ หรอื เปลยี่ นถอ ยคาํ บางคาํ ในประโยค เพ่ือทาํ ใหล ดนอยลงไปจากความหมายเดิม หรือทําใหสญู เสยี ความหมายเดิม ทถี่ กู ระบุเอาไวในเร่อื งนนั้ ๆ เชนการท่พี วกเขากระทํากบั ฮะดษี บทหนง่ึ คือ ขา คอื นครแหง ความรู สว นอะลี คือประตขู องมนั ทพ่ี วกเขาเสรมิ เขา ไปก็คือ และอะบู บกั รคือรากฐานของมนั และอมุ ัรฺคอื กําแพงของมนั และ อุสมานคือหลงั คาของมนั แนนอนสงเหลา นี้ ไมมีอะไรเปนทีเ่ คลอื บแคลงสําหรับนกั วเิ คราะหท ม่ี ใี จ เปน ธรรม เพราะ พวกเขาจะลบลางถอ ยคําตอ เติมเสรมิ แตง เหลา นนั้ ซง่ึ สว นใหญ จะแสดงใหเหน็ ถงึ ความโงเ ขลา ของบรรดาผูป ลอมฮะดษี และความเหนิ หา งของ พวกเขาจากวิทยญาณและแสงสวางของฮะดีษ ตา งๆ ของทา นนบี ดังนน้ั พวกเขาจะ สงั เกตวา ถาอะบบู กั รเ ปน รากฐานของความรู ก็หมายความ วา ความรทู ัง้ หมดของ ทานศาสนทูตแหง อลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ) ตอ งมาจากความรูของอบบู ักรและนีค่ อื การปฏิเสธ ศาสนาอยางหน่งึ เชน เดยี วกบั ที่กลา ววา อมุ ัรฺ เปน กาํ แพง กจ็ ะหมายความวา อุมรั ฺ ขวางกั้นประชาชนมใิ หเขา เมอื ง อนั หมายถึง หา มพวกเขามิใหเ ขา ถงึ ความรู สว นคาํ ทกี่ ลา ววา อุ สมานเปน หลงั คา ก็ถอื วาเปนโมฆะโดยส้นิ เชงิ เพราะวา ไมม ี เมอื งใดมหี ลังคา นนั่ คือสิ่งทเ่ี ปน ไป ไมได ขณะเดียวกนั พวกเขากจ็ ะสงั เกตตรงน้ไี ด ทีว่ า ทา นอัมมารฺ สาบานตออัลลอฮ วา แทจ รงิ ทา น หญิงอาอชิ ะฮ เปนภรรยาของ ทา นนบ(ี ศ็อลฯ)ทงั้ ในโลกนี้และปรโลก นค่ี ือ การขวางปาไป ทา มกลางความเรน ลบั กลา วคือ มอี ยา งทไี่ หน ทีท่ า นอัมมารฺจะสาบานในสิ่งที่ตนไมล ว งรู ? หรือวา ไดมี บางโองการจากพระคัมภรี ของอลั ลอฮอ ยทู ตี่ น หรือวา ทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮ (ศอ็ ลฯ) เคยใหพนั ธสญั ญาประการใดของทานไวก ับตนบา ง ? ฮะดษี ซอเฮียะหท ยี่ งั คงเหลอื อยูก็คอื ทานหญงิ อาอชิ ะฮน าํ ทพั เดนิ ทางไปยัง บศั เราะฮ และ แทจริงนางเปน ภรรยานบีของพวกทา น แตอลั ลอฮท รงทดสอบ พวกทานกับนาง เพ่ือเปนทป่ี ระจกั ษ วา พวกทา นจะเคารพเช่ือฟง พระองค หรอื นาง กนั แน มวลการสรรเสริ ญเปนสิทธขิ องอลั ลอฮ พระผอู ภบิ าลแหง สากลโลก ในฐานะทีพ่ ระองคท รง ประทานสติปญ ญาใหแ กเรา เพ่ือเราไดใ ชม นั จาํ แนก แยกแยะสจั ธรรมออกจากความผดิ พลาด และทําใหเ ราเขาใจในหนทางอยางชดั เจน ตอจากนน้ั พระองคก็จะทรงทดสอบเราดวยส่งิ ตา งๆ มากมาย เพือ่ เปนขอ อางแก เราในวนั ตัดสนิ สรุปบทวเิ คราะห

ประเดน็ สําคญั จากการวเิ คราะหเรื่องราวที่ผานมาทงั้ หมด ถงึ แมจ ะเปนบท สรุปเพียงสนั้ ๆ แตกแ็ สดงใหเห็นวา ทา นหญงิ อาอชิ ะฮ บตุ รสาวของอบูบักรมารดา แหงศรทั ธาชนและภรรยาคน หนงึ่ ของทานศาสนทูตแหง อัลลอฮ(ศอ็ ลฯ) มไิ ดถูกจัด ใหอ ยูใ นบรรดาอะฮล ุลบัยต ซ่งึ อลั ลอฮท รง ขจัดมลทินออกไปจากพวกเขา และทรง ชําระขัดเกลาพวกเขาใหส ะอาดบรสิ ทุ ธิ์ ซงึ่ เปน ผทู ่ีอัลลอฮ ทรงปกปอ งพวกเขาใหพน จากความบาปทงั้ ปวง และทรงชาํ ระขัดเกลาพวกเขาใหป ราศจากมลทนิ ทัง้ ปวง ดังนั้น พวกเขาจึงเปน มะอซฺ ูมนี เพียงพอแลว สําหรบั ทา นหญงิ อาอชิ ะฮ ซึง่ ทา นไดใชช ีวิตในบน้ั ปลายของ ทานดว ยการ รอ งไห คร่ําครวญ สน้ิ หวังและเสยี ใจ นางไดส าํ นึกในพฤตกิ รรมตา งๆ ของนาง จนนา้ํ ตาไหลหลัง่ รนิ หวงั วา อลั ลอฮจ ะทรงอภยั โทษใหแ กน าง สาํ หรบั ความผิดพลาดของนาง เพราะพระองคแ ตเ พยี งผู เดยี ว ทที่ รงรซู ้ึงถงึ ความลับของ ปวงบาวของพระองค และพระองคท รงรใู นความจริงใจของพวก เขา และทรงรถู ึง ความฉอ ฉลของดวงตา และสง่ิ ทซี่ อนเรน อยูใ นทรวงอก จะไมมสี งิ่ ใดในแผน ดนิ และ ไมมสี ิ่งใดในชัน้ ฟาซอ นเรนตออัลลอฮได มิใชสิทธขิ องเราและของใครแมแ ตคน เดยี วในอนั ท่ี จะตัดสนิ ใหบรรดามนษุ ยของพระองคทท่ี รงสรางมา เขา สวรรค หรือตกนรก เพราะน่ีคือหนาที่และ ภาระสําหรับอลั ลอฮ พระองคผ ทู รงสูงสดุ ตรัส ไววา : “สรรพสิง่ ในชนั้ ฟา ทงั้ หลาย และสรรพสง่ิ ใน แผนดิน เปน สทิ ธขิ องอัลลอฮ และถึงแมพ วกเจา จะเผยออกมาซงึ่ สง่ิ ท่อี ยูในจิตใจของพวกเจา หรือ จะซอ นเรน มันไว ก็ตาม อลั ลอฮจ ะทรงคดิ คาํ ณวนพวกเจา กับสงิ่ นนั้ ไดเสมอ ดงั นนั้ พระองคท รง อภยั แกผูท ที่ รงประสงค และทรงลงโทษแกผ ทู ท่ี รงประสงค และอัลลอฮค อื ผทู รงอานภุ าพ เหนือทุก สิง่ ” (อลั -บะเกาะเราะฮ/ ๒๘๔) ดว ยเหตนุ ี้ เราไมอาจแสดงความพึงพอใจกบั นาง และมอิ าจสาปแชง นาง แตทวา หนา ที่ ของเรา คือ จะตองไมป ฏบิ ตั ิตามนาง และไมย กยอ งสรรเสรญิ พฤติ กรรมของนาง และเราพูดถงึ ทกุ สิง่ ทกุ อยางเหลา น้ี เพ่อื ทาํ ใหความจรงิ เปน ท่ี กระจางชดั ตอประชาชน หวังวา พวกเขาจะไดร บั การ ชีน้ าํ ไปสูว ถิ ีแหง สัจธรรม ทานอมิ ามอะมรี ลุ -มมุ ินนี (อ.) ไดกลา ววา : พวกทานจงอยา เปน คนชา งดา และสาปแชง ผอู ่นื แตจ งกลา ววา : ปรากฏวา พฤตกิ รรมของคนผนู นั้ เปน อยา งนน้ั อยา งนี้ เพอ่ื ทานจะไดม ขี อ พสิ จู นท ี่ลกึ ซง้ึ ทสี่ ดุ คาํ สอนของผรู (ู อะฮลซุ ซิกร) เกีย่ วกับอะฮล ลุ บยั ต อิมามอะมีรุล-มุมินนี (อ.) ในฐานะประมุขของเช้อื สายทา นนบไี ดกลา ว ไวว า : ขอสาบานตออลั ลอฮ แนน อน ฉนั รูเรื่องการเผยแพรคาํ สอนทง้ั ปวง อยา งครบถว น และ สมบรู ณทุกถอยความและสาํ หรบั เราอะฮล ลุ บยั ตค ือ ประตูแหง วิทยญาณและดวงประทปี แหง ภารกิจ(๘๙)

บรรดาผทู อ่ี างตนวา เปน ผูส นั ทดั ในวิชาความรู นอกเหนอื จากพวกเรานนั้ ลวนโกหก และ ละเมดิ ตอพวกเรา อลั ลอฮท รงยกยองพวกเราและลดฐานะ ของคนเหลาน้ันลงไป พระองคทรง ประทานใหแ กเ รา และทรงลดิ รอนแกคนเหลา นน้ั พระองคท รงนาํ พวกเราเขา ไป และทรงนาํ คน เหลา นัน้ ออกมา วถิ ีแหง ธรรม ไดรบั การเอื้ออาํ นวยและยงั ความสวางแกค นตาบอดไดก ็เพราะเรา แทจรงิ บรรดาอมิ ามนน้ั ตอ งมาจากตระกลู กเุ รช นนั่ คอื บรรดาผทู ่ีกาํ เนดิ มา ในครรภน ้ี ท่มี าจากฮา ชิมความเปนอมิ ามจะไมเ ปนทถี่ กู ตอ งชอบธรรมแกชนกลมุ อื่น นอกเหนอื จากพวกเขาและอาํ นาจ การปกครอง ก็ไมเ ปนท่ถี กู ตอ งชอบธรรม แกชนกลมุ อนื่ นอกเหนอื จากพวกเขาเทา นนั้ (๙๐) เราคอื แหลง ของบทบญั ญตั ิ และเปนบรวิ ารของทา นศาสนทตู เราคือคลัง แหง ความรแู ละ เปน ประตขู องมัน และไมม ที างใดจะเขาบานได นอกจากตอ งผา น ประตูของมนั ดงั นนั้ ผใู ดที่เขา บานโดยมิไดผ านประตู ยอมไดช่อื วา ขะโมย ตอ จากนนั้ ทา ไดก ลา วถงึ อะฮล ลุ บัยต วา “ในหมพู วก เขาคอื ผมู ีภูมิธรรมแหงอัล- กรุ ฺอาน พวกเขาเปนคลงั ของพระผทู รงกรณุ าปรานี ฉะนัน้ เมือ่ พวกเขา พดู พวกเขา จะซ่อื สตั ย และถงึ แมพ วกเขาจะนงิ่ เงยี บ พวกเขากจ็ ะไมถ กู ล้ําหนา ”(๙๑) พวกเขาเปน ผยู งั ชีวิตใหแกวชิ าคามรู และใหค วามตายแกค วามโงเขลา ความสขุ มุ ของ พวกเขาจะเผยความรูข องพวกเขาใหแกพ วกทา น ความเงยี บของพวก เขาคอสัญลษั ณข องคาํ พดู ของพวกเขา พวกเขาจะไมผ ิดพลาดจากสจั ธรรม และจะ ไมข ดั แยง ในสัจธรรม พวกเขาคือ หลกั ประกนั ของอิสลาม และเปนพลังอนั มน่ั คง ในการยดึ เหน่ยี ว สัจธรรมจะคืนกลบั เขาทขี่ องมนั ไดเพราะพวกเขา ความเท็จจะ อนั ตรธานไปจากจุดยนื ของมนั ไดเ พราะพวกเขา ล้ินของมนั จะถกู ตดั ไปจาก รากฐานของมนั ไดเพราะพวกเขา พวกเขาผกู พนั กับศาสนา ดวยความผกู พนั อนั ลกึ ซงึ้ และดแู ลรักษา มใิ ชผูกพนั ในฐานะผฟู งและรายงานบอกเลา เพราะแทจ ริง ผูร ายงานดานความรู น้นั มมี ากมาย แตผ ดู ูแลรกั ษาความรูน น้ั มนี อ ย(๙๒) เช้อื สายของทา นศาสดา คอื เชื้อสายที่ดเี ลิศ ครอบครัวของทา น เปน ครอบครวั ท่ดี เี ลิศ ตน ไมของทา น เปน ตน ไมทด่ี เี ลศิ อันงอกเงยอยใู นเขตหวงหา ม และเจรญิ เติบโตในเกยี รตยิ ศ มนั มี กิ่งกา นสาขายนื ยาว และมผี ลไมข าดสาย เราคือตน ไมข องสภาวะนบี เปนแหลง เรม่ิ ตนของคําสาสน เปนทไี่ ปมาหาสู ของมะลาอิ กะฮ เปน ธาตเุ ดมิ ของความรู เปน รากฐานของวิทยญาณ คนทช่ี ว ยเหลอื เราและรกั เรา เขาจะไดร ับ ความเมตตา ศัตรขู องเราและคนที่เกลียดชังเรา เขาจะ ไดร บั การลงทณั ฑ(๙๓) เราคอื บรรดาผูมีเกยี รติ ลกู หลานของเรา คือลูกหลานของบรรดานบี พรรคของเราคอื พรรคของอัลลอฮ ผทู รงเกริกเกียรติ สวนกลุมบคุ คลทลี่ ะเมดิ คอื พรรคของชยั ฏอน ดังนนั้ ใครทถ่ี อื ใหเ สมอกนั ไประหวา งเรากบั ศัตรขู องเรา นนั่ มิใชพ วกเรา พวกทา นจะไปทางไหน และจะกลา วรา ยไปถึงไหน ? ในเมอื่ เคร่ืองหมาย ยงั ยนื หยดั อยู สญั ญาณตางๆ ยงั ชดั แจง อยู ดวงประทีปเจิดจํารสั อยู แลวพวกทา น จะหนไี ปไหนพน ยง่ิ กวา นน้ั

พวกทานจะลมุ หลงไดอ ยา งไร ในเม่ือมีเชอื้ สายของนบี ของพวกทา นมีอยทู า มกลางพวกทา น พวก เขาคอื เสาหลกั ของสจั ธรรม เปนเครื่อง หมายของศาสนา เปน ล้นิ ทซี่ อ่ื สตั ย ดงั นน้ั จงมอบฐานะแก พวกเขาใหด ที ส่ี ุด เยย่ี งฐานะของอลั กรุ อานและจงเขา หาพวกเขาใหเหมอื นอฐู กระหายท่เี ขา หา แหลงนาํ้ ประชาชนทง้ั หลาย จงรบั เอามนั ไปจากคอตะมนั นะบียนี (ศอ็ ลฯ)เถิด นน่ั คอื คนในหมูพ วก เราทตี่ ายไปแลวนนั้ ถึงจะตาย แตกไ็ มเหมือนคนตาย คนในหมู พวกเราทสี่ ูญสลายไปแลวนนั้ ถึง จะสญู สลาย แตก ไ็ มเหมือนคนท่ีสญู สลาย ดงั นน้ั จงอยาพดู ในสงิ่ ทพี่ วกทา นไมร ู เพราะแทจ ริงยงั มี สจั ธรรมอกี มาก อยูใ นสงิ่ ที่ พวกทา นปฏิเสธ และพวกทา นยงั โตแ ยง กบั ผทู พ่ี วกทานไมม ีขออางใดๆ จะโตแ ยง กับเขา และนนั่ คอื ฉนั เอง ฉนั มิไดท ําหนา ทีต่ อ พวกทา นโดยยดึ ถือส่ิงสําคญั ขอ ใหญ (อลั - กุรฺอาน)ดอกหรอื และฉันมไิ ดละทงิ้ ไวในหมูพวกทา น ซง่ึ ส่งิ สาํ คญั ขอ รองลงมา (อะลลุ บัยตของทา น ศาสดา)ดอกหรอื และฉันมไิ ดว างพน้ื ฐานแหง ธงชัยของความ ศรัทธาไวใ นหมพู วกทา นอกี หรือ ? (๙๔) จงพจิ ารณายงั อะฮล ลุ บัยตข องนบีของพวกทา น ดงั นนั้ จงกระชบั มัน่ ใน เกียรตคิ ณุ ของพวก เขา จงปฏบิ ตั ิตามแนวทางของพวกเขา แลว พวกเขาจะไมท าํ ให พวกทานออกพนไปจากวถิ แี หง ธรรม และจะไมน าํ พวกทา นกลบั ไปสคู วามตกต่ํา ฉะนนั้ หากพวกเขาลดตวั ลง พวกทานกจ็ งลดตวั ลงตาม ถา พวกเขาลกุ ข้นึ พวกทา น ก็จงลกุ ขึ้นตาม และจงอยาลา้ํ หนา พวกเขา เพราะพวกทา นจะ หลงผดิ แตจ งอยา เชอื่ งชา จนหา งจากพวกเขา เพราะพวกทา นจะเสียหาย(๙๕) นค่ี ือคําสอนของทา นอิมามอะลี (อ.) เกย่ี กับเชื้อสายผบู ริสุทธิ์ ซงึ่ อัลลอฮ ทรงขจดั มลทนิ ออกไปจากพวกเขา และทรงชาํ ระขดั เกลาพวกเขาใหส ะอาดบริสทุ ธ์ิ ถา หากเราไดศกึ ษาคาํ สอนตางๆ ของบรรดาอมิ ามผมู าจากลกู หลาน ของทา นอะลี(อ.) และบรรดาผทู ่ีเทศนาสง่ั สอนประชาชน อยา งเชน อมิ ามฮาซนั อมิ ามฮเุ ซน, ซยั นลุ -อาบดิ ีน, ญะอฟฺ ร ฺ ศอดกิ , อมิ ามรฎิ อ ขอความสันตสิ ขุ พึงมแี ด ทา นท้งั มวล) แนน อน เราจะพบวา แตล ะทานจะกลา ว ถอยคําเดียวกนั และมี เจตนารมณใ นคาํ สอนแบบเดยี วกนั พวกทานจะแนะนาํ ประชาชนในทกุ ยุค ทกุ สถานท่ี ใหไ ปสพู ระคัมภีรแหงอัลลอฮ และเชอื้ สายของทานศาสนทูต(ศ็อลฯ) เพื่อชวย ปลดปลอยพวกเขาใหรอดพน จากความหลงผดิ และนาํ พวกเขาเขา สวู ถิ ีแหงธรรม ขา พเจา ขอเพมิ่ เตมิ ดวยวาประวัติศาสตร คอื พยานท่ีดีท่ีสุดในเรอ่ื งอศิ มะฮ ของอะฮ ลุลบยั ต เพราะไมมเี คยมอี ะไรในเรื่องราวของพวกเขาถกู บนั ทึกไว นอกจาก เกยี่ วกบั ความรู ความ ยําเกรงตอพระเจา ความนอบนอม สมถะ ใจอารีย เผอ่ื แผ และสุขุม ใหอภัย ซงึ่ ทกุ ประการ คืองาน ทีอ่ ลั ลอฮแ ละศาสนทูตของพระองค(ศอ็ ลฯ)รกั ทงั้ สิน้ ขณะเดยี วกนั ประวัตศิ าสตร คอื พยานยืนยนั อยา งดที ี่สดุ วา บรรดาผูท รง คณุ ธรรมและ สมถะจากประชาชาตนิ ้ี จากปวงบุรุษสายซูฟย กด็ ี ผูอาวโุ สในสาย ตอรีเกาะฮตา งๆกด็ ี และบรรดาอิ

มามมซั ฮบั ตางๆ และผมู ีคณุ ธรรมจากบรรดา นักปราชญทั้งสมยั เกา และสมัยใหมก ็ดี ทุกทานเหลา นนั้ ลว นเกย่ี วพนั กบั เกียรตคิ ุณ ของอะฮล ุลบยั ต และรบั เอาวิชาความรู และพฤตกิ รรม ของทานเหลานั้น และถอื วา พวกทา นเทา นนั้ ทม่ี คี วามใกลช ดิ มีฐานภาพตอ ทา นศาสนทูต แหง อัลลอฮ เมอื่ เปนอยา งน้ี จงึ ไมบงั ควรที่มุสลิมคนใด จะนาํ อะฮล ลุ บัยตผ ูซ่ึงอลั ลอฮ ทรงประสงค เพยี งขจดั มลทินออกไปจากพวกเขา และทรงชาํ ระขัดเกลา พวกเขาใหสะอาดบรสิ ุทธ์ิ และบรรดาผซู ึ่งทานศาสนทตู ไดนําพวกเขา เขา ไปอยูใ ตผ า คลุมรวมกับทา นไปปะปนกบั บรรดาภรรยาของทา นนบี(ศอ็ ลฯ) ทา นเหน็ แลวใชไ หมวา บรรดาอิมามนกั ฮะดีษอยา งเชน ทา นมสุ ลิม ทา น บคุ อรี ทา นตริ มฺ ิ ซีย อิมามอะหมัด ทา นนะซาอยี และอืน่ ๆ ไดร ายงานฮะดษี เกยี่ วกบั ความดงี าม(ฟะฎออลิ )ไวใ น ตาํ ราและหนังสือซอเฮยี ะหของพวกเขา โดยยกยอง เกียรติคณุ ของอะฮลุลบยั ตไวเ ปน กรณีพเิ ศษ นอกเหนือไปจากคนอน่ื ๆ ในบรรดา ภรรยาของทานนบ(ี ๙๖) ขณะเดียวกนั ไดม รี ายงานในซอเฮียะหม สุ ลมิ บาบวา ดว ย ความดงี าม (ฟะฎออลิ ) ของอะ ลี บิน อบี ฏอลบิ จากคาํ พดู ของซัยด บิน อรั กฺ ็อมรายงานวา ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ( ศ็อลฯ)ได กลาววา : แนน อน ฉันไดล ะทิ้งไวใ นหมูพวกทา น ซึ่งสง่ิ สาํ คญั ทห่ี นกั ย่งิ สองประการ ประการทห่ี นง่ึ คือ พระคัมภีรแหงอัลลอฮ ผทู รงเกรกิ เกยี รติ นน่ั คอื สายเชอื กของอัลลอฮ ผใู ดปฏบิ ัติตามสิง่ นี้ กจ็ ะ ไดอยกู ับ วถิ แี หงธรรม และผใู ดละทง้ิ สง่ิ นีก้ จ็ ะอยกู บั ความหลงผดิ หลงั จากนนั้ ทา นกลาววา และอะฮล ลุ บยั ตของฉนั ฉันของเตอื นพวกทานใหร ําลกึ ถงึ อัลลอฮ ในเรอ่ื ง อะฮลลุ บยั ตข องฉัน ฉัน ขอเตอื นใหพวกทา นราํ ลกึ ถงึ อัลลอฮใ นเร่อื งอะฮลุลบัยตข องฉัน ฉันขอเตือนใหพ วกทานราํ ลกึ ถงึ อัลลอฮ ในเร่ืองอะฮล ุลบยั ตข องฉนั ดงั นนั้ พวกเรา จงึ ถามวา บรรดาภรรยาของทา น เปน อะฮ ลลุ บยั ตของทา นดว ยหรือไม ? เขาตอบ วา ไม ขอสาบานตอ อัลลอฮ แทจริงภรรยาจะอยูกบั สามีใน ชวงเวลาหนง่ึ ของอายุขัย เทา นนั้ ตอมาถา เขาหยา นาง นางก็ตองกลบั ไปอยกู บั บดิ าและเครือญาติ ของนาง อะฮล ุลบัยตข องทา น ตองหมายถึง เชอ้ื สายของทา น และเลือดเนือ้ เชื้อไขของทาน ซง่ึ ถกู หามมิใหร ับกศุ ลทาน(ศอดะเกาะฮ) ภายหลังจากทา น(๙๗) ขณะเดยี วกนั ไดม ีคาํ ยนื ยนั ของทา นบคุ อรแี ละมุสลมิ รายงานไวใ นเรอ่ื ง ของ ทานหญิงอาอิ ชะฮว า นางคือ อาลิของอบบู กั รและมิใช อาลิของนบีในเหตุการณ เกี่ยวกบั การลง โองการตะยมั มุม(๙๘) แลว ทาํ ไมจงึ ยงั ยืนกรานอยา งนอี้ ยู จากบางกลมุ ทดี่ ือ้ ดงึ ซึ่งพยายามทมุ เท ทุกอยา งที่มคี า เพ่ือร้อื ฟนความเสียหายขนึ้ มา และเพ่ือพลิกผันความเปนจรงิ ทไ่ี มม ี ขอ สงสยั ใหก ลบั เปลยี่ นเปน อยา งอน่ื

ดงั นน้ั พวกเขาจงึ กน ดาพวกชอี ะฮว า มใิ ชเ พราะอน่ื ใด นอกจากเปน เพราะ วา พวกเขาไม ยอมรบั มารดาแหงศรทั ธาชนในเกยี รติยศอนั นี้ แลว ทาํ ไมพวกเขา จงึ ไมก น ดา ตําราซอเฮียะหข อง พวกเขา และนักปราชญข องพวกเขาเอง ท่ีไดค ดั ให บรรดาภรรยาของทา นนบที ง้ั หมด ออกจาก กลมุ อะฮลุลบยั ต “โอบ รรดาผศู รทั ธา จงยาํ เกรงอัลลอฮ และจงกลา วดว ยคาํ พดู ทชี่ ดั เจน เพื่อ พระองคจะ ทรงปรับปรงุ การงานของพวกเจา แกพ วกเจา และทรงอภยั โทษใน ความบาปของพวกเจา แกพวก เจา และผูใดปฏิบัติตามอลั ลอฮ และศาสนทูตของ พระองค ดงั นนั้ แนน อน เขาจะชนะดว ยชยั ชนะ อนั ยงิ่ ใหญ” (อัล-อะหฺซาบ: ๗๑) บทท่ี ๔ เก่ียวกับซอฮาบะฮโ ดยทว่ั ไป บทบญั ญตั ทิ างศาสนาและหลกั ความเชื่อในอิสลามทุกประการทงั้ ปวง นนั้ ลวนไดม มี าถงึ ยงั พวกเราจากถิ ีทางของซอฮาบะฮ จะไมม ใี ครแมส ักคนเดียว สามารถอางวา ตนเองเคารพภักดี อลั ลอฮ โดยคาํ สอนจากพระคมั ภรี ของอัลลอฮ และซุนนะฮไ ด เวน แต จะตองอาศัยซอฮาบะฮ เปน ส่ือกลาง ในการเขา ถงึ รากฐาน ทม่ี าสองสง่ิ น้ี สําหรบั มุสลมิ ทุกคน ทว่ั ทง้ั ทิศตะวนั ออกและ ตะวันตกของโลก ในกรณีทพี่ อหลังจากสมัยทา นศาสนทูต(ศอ็ ลฯ) บรรดาซอฮาบะฮไ ดข ดั แยง แตกแยก และ ดา ประณาม สาปแชงกนั และเขน ฆากนั จนกระทงั่ ตา งฝายตา ง สงั หารกัน จนไมสามารถและ เปนไปไมได ทเ่ี ราจะรับเอาบทบญั ญัติจากรายงาน ของพวกเขา โดยไมทําการตรวจสอบ ไม วพิ ากษ ไมสบื สวน และไมเปรยี บเทยี บ ขณะเดียวกัน เรากไ็ มอ าจตดั สินความถกู ผิดใหแ กใ คร ผูใดไดโดยไมมขี อมูลใดๆ เกย่ี วกบั สภาพความเปน ไปของพวกเขา และโดยไมอานประวัตขิ องพวก เขา และ สิ่งตางๆ ท่ีพวกเขาไดก ระทาํ ขน้ึ ในสมยั ทท่ี า นนบี(ศอ็ ลฯ) มีชีวิตอยู และภายหลงั จาก ท่ี ทา นวะฟาตแลว แลวเราจะไดแยกแยะคนทีม่ คี วามชอบธรรม ออกจากคนท่ผี ิด พลาด แยกแยะคน ทีศ่ รัทธาออกจากคนท่ลี ะเมดิ ฝา ฝน แยกแยะคนที่บริสทุ ธ์ิใจ ออกจากคนทกี่ ลบั กลอก แลวเราจะ จําแนกคนทต่ี ระบัดสตั ยอ อกจากคนทมี่ กี าร ขอบพระคณุ ใหเปน ที่รู อะหลิซซนุ นะฮ โดยท่ัวไปนนั้ นับวา เปน ทน่ี า เสียใจอยา งยงิ่ ท่ีไมย อมรับ ในขอนี้ พวกเขา จะหามอยา งแขง็ ขนั ในการวพิ ากษ และการพิสจู นค วามถกู ผดิ ของ ซอฮาบะฮ โดยพวกเขาจะมี ความพงึ พอใจกบั คนเหลานนั้ ทงั้ หมด ใชแ ตเ ทานัน้ พวกเขายงั ขอความจําเรญิ (ซอละวาต)ใหแกคน เหลานน้ั เชน เดียวกบั ขอความ จาํ เริญใหแกม ฮุ ัมมดั และวงศวานของมฮุ มั มัด โดยไมม ผี ูใดถูก ยกเวน แมส กั คนเดยี ว

คาํ ถามที่จะตอ งหยิบยกขนึ้ มาตง้ั เปน กระทู ตออะฮล ิซซนุ นะฮวัล-ญะมา อะฮ กค็ ือวา : การวพิ ากษและพสิ จู นค วามถูกผดิ ตอ ซอฮาบะฮ เปน การออกนอก ศาสนาอิสลาม หรอื ขดั กับพระ คมั ภรี แ ละซุนนะฮก ระนนั้ หรอื ? คําตอบสําหรบั คาํ ถามขอ นี้ จาํ เปน ทขี่ า พเจาจะตองเปด เผยถงึ ผลงาน และ คาํ พดู ของซอ ฮาบะฮบางทาน ในสมัยทท่ี านศาสนทูตแหง อัลลอฮ( ศอ็ ลฯ)มีชีวิตอยู และภายหลงั จากทที่ าน วะฟาตแลว รวมทง้ั เร่อื งราวท่บี รรดานักปราชญอะฮลิซ ซนุ นะฮ วลั -ญะมาอะฮ กลาวถึงไวใ นตาํ รา ซอเฮยี ะหแ ละหนงั สือมสุ นัดและตารคี ของพวกเขาโดยสงั เขป โดยจะไมก ลาวถงึ ตาํ ราเลม ใด ของฝายชีอะฮเ ลย เพราะวา จดุ ยืนของพวกเขา ทมี่ ตี อซอฮาบะฮน ้ัน เปนทร่ี ูก นั อยูแลว จึงไมจาํ เปน จะตองนาํ มา อธบิ ายเปน การเพิม่ เติม เพื่อทวี่ า ขา พเจา จะตัดประเดน็ ที่เคลือบแคลงออกไป จนมใิ หเหลอื ไวซ งึ่ ขออางใดๆ แกค ู สนทนา จนสามารถนาํ มาเปน ขอ อางตอ ขาพเจา ไดอกี จงึ ขอเรียน วา เมอื่ เราพดู ถงึ ซอฮาบะฮใ นบท นี้ นัน่ หมายความวา เปน เพยี งบางคนในหมู พวกเขาเทานน้ั มิใชซ อฮาบะฮท งั้ หมด สว นกรณีทวี่ า บางคนในทนี่ ี้ จะเปนสว นมาก หรือนอย อนั น้ี คอื สิ่งทเ่ี ราจะไดรกู ันจากการวเิ คราะห อนิ ชาอลั ลอฮ เพราะคนพาล สว นมาก มกั จะเขาใจผดิ ๆวา เราตอ ตา นซอฮาบะฮ และวา เราหมิน่ ประมาท ซอ ฮาบะฮ ดาประณามพวกเขา เพ่อื สรา งความแคน เคอื งใหแกผ ูฟง และพวกเขา จะอาศัยวธิ ีนี้ตดั หนทางสาํ หรบั ผูศ ึกษาวิเคราะห ในขณะเดยี วกบั ท่เี ราปลอดพน โดยส้นิ เชิงจากการดาประณามซอ ฮาบะฮแ ละหม่นิ ประมาทพวกเขา หากแตเ รามี ความพงึ พอใจกบั บรรดาซอฮาบะฮ ผูมคี วาม บริสุทธใ์ิ จ ตามทอ่ี ัล-กรุ ฺอานให สมญานามแกพ วกเขาวา อชั -ชากริ นี (ผขู อบพระคณุ ) แตเ ราก็ ปฏิเสธอยางสน้ิ เชงิ จากบรรดาผตู ระบัดสัตยแ ลวกลบั สสู ภาพเดมิ ซง่ึ พวกเขาไดหนั หลังกลับไป อยู ใน สภาพเดมิ ตามทเี่ คยเปนอยใู นอดตี หลังจากสมยั นบี และเปน ตน เหตขุ องความ หลงผดิ ของ บรรดามุสลิมสวนใหญ แมก ระท่ัง จะเปน คนเหลา น้ันก็ตาม เรากจ็ ะ ไมดาประณาม และไมห มนิ่ ประมาทพวกเขา เพียงแตห นา ทที่ ้งั หมดของเรา คือ เปด เผยพฤติกรรมของพวกเขา ตามทน่ี ัก ประวตั ิศาสตรแ ละนักฮะดษี ไดกลาวถงึ ไวเ พือ่ นาํ สัจธรรมมาสบู รรดานกั วิเคราะห และนค่ี อื ส่ิงทพี่ ี่นอ งของเรา อะฮลซิ ซนุ นะฮ ไมพ งึ พอใจดวยเลย และพวกเขาถอื วา นค่ี อื การดา ประณาม และการ หมน่ิ ประมาทอยนู น่ั แหละ ในเมือ่ พระคัมภีรอ ลั -กรุ อฺ านอันทรงเกยี รติ ในฐานะพระคาํ ของอลั ลอฮ ซง่ึ พระองคมทิ รง ละอายตอ สัจธรรม ทรงเปน ผูเ ปดประเดน็ นีใ้ หแ กเราเอง และทรง สอนใหเ รารวู า จากบรรดาซอ ฮาบะฮน ้ัน มคี นกลบั กลอก(มนุ าฟก) มีคนละเมิด ฝาฝน (ฟาซกิ ) มีคนอธรรม(ซอลมิ ) มคี นบิดเบอื น ความจรงิ มผี ตู ัง้ ภาคี มผี ูหันหลัง กลบั และมบี รรดาผูซ่ึงใหร ายตออัลลอฮและศาสนทตู ของ พระองค

ในเม่ือทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ) เอง ซ่งึ ทา นจะไมพูดจากอารมณ และไมแ ยแส การครหานนิ ทาใดๆ ในการทาํ งานเพอ่ื อัลลอฮ เปน ผูเ ปด ประเด็นน้ี ใหแกเราและสอนเราใหรวู า จากบรรดาซอฮาบะฮน ั้น มคี นตระบดั สัตยทางศาสนา (มัรฺตดั ) มคี นออกนอกศาสนา มีผบู อ น ทาํ ลาย และมีคนคัดคา น และวา สว นหนง่ึ จากพวกเขามผี ูต อ งเขานรก และฐานะการเปน ซอ ฮาบะฮจะไมเ ปนประโยชนใ ดๆ แกเขา ยงิ่ กวา นนั้ ฐานะดงั กลา วยงั จะไปเปน ขอ หาหนง่ึ ในการเพม่ิ โทษใหแ กเ ขา หนกั เขา ไปอกี ในวนั หนง่ึ ซง่ึ ทรพั ยสนิ ใดๆ และบุตรหลานก็มิอาจยงั ประโยชนแก ใคร ได แลวจะทาํ อยางไร ในเมื่อเรอื่ งเชนนี้ คมั ภีรแ หง อัลลอฮ อนั เปน วทิ ยญาณ และซนุ นะฮ ของศาสนทูตของพระองคอนั ยิ่งใหญ ยงั เปนพยานยนื ยันไว แตถงึ กระนน้ั อะหล ซิ ซุนนะฮ กย็ ัง ตองการทจี่ ะหา มชาวมสุ ลมิ มิใหพดู และตรวจสอบ ในเรอ่ื งราวของซอฮาบะฮ เพอื่ อยาใหส ัจธรรม ถกู เปด เผยออกมา จนชาวมุสลมิ จะไดร ูจกั กับบรรดาผูเปน ท่ีรกั (เอาลยิ าอ) ของอัลลอฮ แลวจะ ยอมรบั นบั ถือคน เหลา นน้ั เชน เดยี วกบั ถา พวกเขารูจ กั ศตั รขู องอัลลอฮและศาสนทตู ของพระองค แลวจะตอ ตานคนเหลาน้นั วนั หนง่ึ ในเมอื งหลวงของตนู เี ซยี ขา พเจาไดเ ขาไปในมสั ยิดทีใ่ หญท ส่ี ดุ ของ ทน่ี นั่ หลังจาก ทาํ นมาซฟรฺฎเสรจ็ แลว อมิ ามกน็ งั่ ลงทา มกลางบรรดาผูนมาซ แลว เรมิ่ สอนบทเรยี นของทานวา บรรดาผูที่ประณามบรรดาซอฮาบะฮข องทา นนบี (ศ็อลฯ) นนั้ มสี ภาพเปน ผตู ง้ั ภาคแี ละปฏิเสธ ศาสนา และไดรายคาํ ปราศรัยของทาน ตอนหนง่ึ วา : ขอใหพวกทา นระวงั ตอ บรรดาผูทีก่ ลา วพาดพงิ ถงึ เกยี รตยิ ศของซอฮาบะฮ โดยอา งวา เปนการวเิ คราะหในเชิงวชิ าการ และเพ่ือเขา ถึงขอ มลู ทแี่ ทจ รงิ เขาเหลา น้ันเองท่ีอลั ลอฮ และมะ ลาอกิ ะฮ และมนุษยท ง้ั หมดจะสาปแชงแกพ วกเขา แทจริงพวกเขาตอ งการจะทาํ ใหประชาชน สงสัยในศาสนาของตน แนน อน ทาน ศาสนทูตแหง อลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ)กลา ววา : เมอ่ื ฮะดษี ใดเกี่ยวกบั ซอฮาบะฮข องฉนั มาถงึ ยงั พวกทา น ก็จงยดึ ถือไว ขอสาบานตออัลลอฮ ถงึ แมพ วกทานจะบรจิ าค ทองคาํ เทา กบั ภูเขาอุฮดุ พวกทา นก็ยงั ไมบ รรลุถึงความดี หนง่ึ ในสิบของพวกเขาเหลานน้ั คนท่กี าํ ลงั มองเหน็ สัจธรรมคนหน่ึง ซึ่งติดตามขาพเจา ไดแยง ขึน้ วา : ฮะดษี น้ีไมซอเฮยี ะห และใสความเทจ็ แกท า นศาสนทตู แหง อัลลอฮ( ศอ็ ลฯ) ! ไฟโทสะของอิมามและผฟู งบางทา นปะทขุ ึ้นทนั ที พวกเขาหนั หนามายงั เรา อยา งรงั เกยี จเดียดฉนั ทสนิ้ ดี ขาพเจา จึงตดั สนิ ใจใชวิธีประนปี ระนอมกบั อมิ าม จงึ เรียนทานวา : เรยี นทา นซยั ยดิ ของขา พเจา ผูอาวุโสผูท รงเกยี รติ จะเปน ความบาป ประการใดแกคนมุสลิมบา ง ท่ี เขาไดอานโองการในอลั -กรุ ฺอานความวา : และ มุฮัมมดั มใิ ชใ คร นอกจากศาสนทูตคนหน่งึ เทานั้น แนนอนบรรดาศาสนทูต กอนหนา เขาไดล ง ลับไปแลว ดงั นน้ั ถา หากเขาตาย หรอื ถกู สงั หาร พวกเจา จะ หันสน เทาของพวกเจา กลบั หลังกันหรอื และผใู ดหันสนเทา ของ

เขา กลับ หลัง เขาก็มไิ ดท าํ อันตรายแกอ ลั ลอฮแตอ ยางใดเลย และพระองคจ ะ ตอบแทน แกบรรดาผูขอบพระคุณ (อาลอิ มิ รอน/ ๑๔๔) จะเปนความบาปประการใดแกค นมุสลิม ท่ไี ดอ า นในซอเฮยี ะหบ คุ อรี ซอเฮียะห มสุ ลมิ ซง่ึ มีคําพูดของทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ)ทท่ี า นพดู กบั ซอฮาบะฮข อง ทา นวา “ในวนั ฟน คนื ชพี พวกทา นจะถกู นาํ ไปประจาํ อยูทางดานซา ย ดังนน้ั ฉนั จะถามวา จะไปที่ไหน ? มผี ตู อบวา “ไปสู นรก” ขอสาบานตอ อลั ลอฮ ฉันจะ กลาววา โอพ ระผูอภบิ าลของฉนั เขาเหลานนั้ เปน ซอฮาบะฮข อง ฉนั ดังนัน้ ได มคี ําพูดวา “แทจ รงิ ทา นไมรูดอกวา หลงั จากทา นแลว พวกเขาไดกอ เหตุอันใดกัน บา ง แทจ ริงพวกเขาไมว ายเวน ทจี่ ะเปนผตู ระบดั สตั ย(มรุ ฺตัด) ตั้งแตเจาจาก พวกเขาไป ดงั น้ัน ฉนั จะ กลา ววา ความหายนะ ความหายนะ จะเปน ของผทู ี่ เปลี่ยนแปลงหลงั จากฉนั และฉันมองไมเ หน็ วา จะมใี ครในหมพู วกเขารอด ปลอดภัยเลย นอกจากพวกท่อี ยู เหมือนแกะนอกสายตา” (๙๙) ปรากฏวา คนทั้งหมดรับฟง ขาพเจา กันอยา งเงียบเชยี บ มบี างคนถามวา “ขาพเจา มีความ มั่นใจจริงหรอื วา มีฮะดีษน้ีในซอเฮยี ะหบคุ อรี ? ขาพเจาไดต อบ พวกเขาทนั ทวี า : ใช แนน อนวา เหมือนกับมน่ั ใจของขา พเจา ทวี่ า อลั ลอฮมีองคเดยี ว ไมมภี าคีใดๆ สําหรบั พระองค และมุฮมั มดั เปน บาวของพระองค และศาสนทูต ของพระองค” ครั้นเม่อื อมิ ามรวู า บรรดาผฟู ง ใหความเชอ่ื ถือ ในความจําของขา พเจา สําหรับฮะดษี ตา งๆ ทขี่ าพเจาไดน าํ มาถา ยทอด ทา นก็ไดก ลา วอยา งเยอื กเยน็ วา : เราไดอา นขอ เขยี นของบรรดา ผูอาวโุ ส (ขอใหอัลลอฮประทานความเมตตาแก ทา นเหลา นน้ั )วา ความปน ปว น(ฟต นะฮ) ไดนอน หลับไปแลว ดงั นนั้ อัลลอฮ จะสาปแชง แกผ ทู ป่ี ลกุ ใหม ันตื่นข้ึนมา ดงั นน้ั ขา พเจา จงึ กลา ววา : เรียนทา นซยั ยดิ ของขาพเจา อนั ความปน ปวน ช่ัวอายขุ องมนั น้ัน ไมเคยหลบั เลย แตท วา เราทง้ั หลายตา งหากทกี่ าํ ลงั นอนหลบั และผใู ดในหมพู วกเราทต่ี น่ื ข้นึ มาแลว ลมื ตาขึน้ มองเหน็ สจั ธรรม พวกทา นกจ็ ะตั้ง ขอ หาวา เขาทาํ ใหความปน ปวนตน่ื ตัวขึน้ มา อยา งไรก็ตาม แทจ รงิ แลว ชาวมสุ ลมิ มคี วามจาํ เปน จะตองปฏบิ ัติตามพระคัมภีรของอัลลอฮ และ ซุนนะฮข องศาสนทตู ของพระองค( ศ็อลฯ) โดยไมจําเปน ในสิ่งท่ีบรรดาทา นเชคของเรา ผมู ีความพงึ พอใจ ตอ มุอาวียะฮ และยะซีด และบตุ รของอาศไดก ลา วไว อิมามไดก ลาวสอดแทรกขน้ึ มาวา : ทานมิไดพ ึงพอใจตอ ซยั ดนิ ินา มอุ าวียะฮ ผซู งึ่ อลั ลอฮ ทรงพอพระทยั และพระองคท รงทาํ ใหเ ขาพอใจ ซง่ึ เขาเปน ผู เขยี นวะหยฺ ูกระนน้ั หรอื ? ขา พเจา ไดก ลา ววา : นคี่ ือเรอื่ งท่จี ะตองอธบิ ายกนั ยาว ถาทา นตอ งการจะ รบั รถู ึงทัศนะ ของขาพเจา ในขอน้ี ขาพเจา จะขอมอบหนงั สอื เลม นี้ของขา พเจา ใหแ กท า น(ในทีส่ ดุ ขาพเจา กไ็ ดรบั ทางนาํ ) เผ่อื วา บางที มนั จะชว ยทําใหท า นตื่นขึ้น มาจากการนอนหลับ และทาํ ใหท า นลืมตาขนึ้ มา พบความเปนจริงบางอยาง แลวอิมามกย็ อมรบั คาํ พูดและหนงั สอื ของขาพเจา ดว ยความสงสยั ใน บางสงิ่ แตทวา หลงั จากนน้ั ๑ เดอื น ทานไดเขยี นจดหมายถงึ ขา พเจา อยา งนม่ิ นวล อัล-ฮมั ดลุ ลิ

ลาฮ ในหนังสอื เลม นนั้ ไดนาํ ทา นไปสูหนทางของทา นอันเท่ยี งตรง และทา นได แสดงตนเปน ผู ยอมรับและผกู พันกบั อะฮลลุ บัยต( อ.)แลว ขาพเจา ขอตอทา นวา จะเผยแพรจ ดหมายของทา นใน การพมิ พคร้งั ท่ี ๓ เพราะในเร่ืองน้ี มันหมายถงึ ความรกั และจิตวญิ ญาณอนั ใสสะอาด ซ่งึ ไมว า เมอื่ ใด มนั ไดร จู ักความจรงิ มนั ก็ จะผูกพันทันที และน่ันคือ ความเปนจริงทม่ี อี ยเู ปน สวนมาก ของอะหล ซิ ซนุ นะฮ ซง่ึ พวกเขาจะโนม เขาหาสัจธรรมไดเสมอ เพยี งแคไ ดรอื้ มา นบงั ตาออกไป เทา น้ัน แตท า นไดข อรอ งขา พเจา วา ใหป กปดเรื่องจดหมายของทา นไวกอน อยาได นําไปเผยแพร ในตอนนี้ เพราะจาํ เปน จะตอ งใชเ วลาพอสมควร จนกวา หมคู ณะที่ นมาซตามหลังทา นอยจู ะ ยอมรบั ทา นมคี วามมนั่ ใจวา การประกาศเชญิ ชวนของ ทาน จะเปนไปดวยความราบร่ืน ปราศจาก ความยงุ เหยงิ และปน ปว นใดๆ เราจะกลบั มาพดู ถึงเร่อื งซอฮาบะฮ เพอื่ จะไดเ ขา ใจถงึ ความเปน จรงิ อนั ขมขืน่ ตามทอี่ ลั กุ รอานอนั มวี ทิ ยญาณ และซนุ นะฮน บอี นั ประเสริฐบันทกึ เอาไว เราจะเร่มิ ดวยพจนารถของอลั ลอฮ ซ่งึ ไมม ีความผิดพลาดมากลา้ํ กราย ไมว าจะโดย ทางตรงหรือโดยออ มกต็ าม มนั คอื หลกั เกณฑตดั สนิ ที่เที่ยงธรรม และ เปนพระคาํ อนั เฉยี บขาด พระองคผ ทู รงสงู สุด ไดต รัสถงึ ซอฮาบะฮบ างคนไวว า : “และบางสว นจากชาวมะดี นะฮน ้นั พวกเขาทรยศบนความกลบั กลอก ซ่ึง เจา ไมร เู รือ่ งของพวกเขา เรารูเรือ่ งของพวกเขา เรา จะลงโทษพวกเขาสองครัง้ หลังจากนนั้ พวกเขาจะถกู นาํ กลบั ไปสกู ารลงโทษอนั แสนทรมาณ” (อัต- เตาบะฮ /๑๐๑) “พวกเขาใหส ตั ยส าบานตอ อัลลอฮ วา จะไมก ลา ว(ในสง่ิ เลวราย) แต พวกเขาไดกลา ว ถอ ยคาํ แหง การปฏิเสธ และพวกเขาไดปฏเิ สธหลงั จากการเปน อสิ ลามของพวกเขา และพวกเขา ครุนคํานงึ ในสงิ่ ทพี่ วกเขามิไดร ับ”(อัต-เตาบะฮ/ ๗๔) “และสว นหนง่ึ จากพวกเขานน้ั มผี ทู ี่สญั ญาตอ อลั ลอฮว า แนน อน ถาหาก ความโปรด ปรานของพระองคมายงั เรา เราจะบริจาคอยา งแนแท และเราจะเปน ผูทรงคณุ ธรรมอยางแนแท ครัน้ เม่อื ความโปรดปรานของพระองคม ายงั พวกเขา พวกเขาตระหนก่ี บั สง่ิ นน้ั และผินหลงั ให และ พวกเขาผลักไส ดงั นนั้ พระองคจึง ใหบ นั้ ปลายของพวกเขา มีความกลบั กลอกในหัวใจของพวกเขา จนถงึ วนั ทพ่ี วกเขา พบพระองคก บั สง่ิ ทพี่ วกเขาไดขดั แยง กับอลั ลอฮ ตามที่พวกเขาสัญญาไวกบั พระองค และกับสิ่งทพี่ วกเขาบิดเบอื นวาเท็จ” (อัต-เตาบะฮ/๗๗) “ชาวอาหรับนนั้ รา ยแรงยง่ิ นกั ในการปฏิเสธและกลบั กลอก และทําทีเปน ไมร กู ฎเกณฑ ของอลั ลอฮ ที่อลั ลอฮท รงประทานมายังศาสนทตู ของพระองค และอัลลอฮ คอื ผทู รงรอบรูผ ูทรงมี วทิ ยญาณ” (อตั -เตาบะฮ/ ๙๗)

“และสว นหนง่ึ จากมนุษยม ีผกู ลาววา เราศรทั ธาตออัลลอฮและตอวัน ปรโลก และพวกเขา มิใชผ ศู รทั ธา พวกเขาหลอกลวงอลั ลอฮ และบรรดาผูซง่ึ ศรทั ธา และพวกเขามิไดหลอกลวงใคร นอกจากตัวของพวกเขาเอง แตพ วกเขาไมร ูสึก ในหวั ใจของพวกเขามโี รค ดงั นน้ั อลั ลอฮทรงเพิ่มโรค ใหแกพวกเขา และสําหรับ พวกเขา คือการลงโทษอนั แสนทรมาณ กบั สิ่งทพี่ วกเขาบิดเบือนวา เทจ็ (อลั -บะเกาะเราะฮ/ ๑๐) เมื่อพวกกลับกลอกมาหาเจา แลว กลา ววา เราขอยืนยนั วา แทจรงิ ทานคือ ศาสนทูต แหงอัลลอฮ และอัลลอฮท รงรูวา แทจ รงิ เจา เปน ศาสนทตู ของพระองคแ น และอลั ลอฮทรงยนื ยนั วา แทจ ริงพวกกลบั กลอกนน้ั จะเปน ผโู กหกแนนอน พวก เขาเอาความ ศรทั ธาของตนเองเปนโล แลว พวกเขาขัดขวางตอ หนทางของอลั ลอฮ แทจริงพวกเขาเลวรา ยยง่ิ นกั โดยส่ิงท่ีพวกเขาไดก ระทาํ น่นั เปน เพราะวา พวกเขา ศรัทธา จากน้ันก็ปฏิเสธ ดงั นนั้ บนหวั ใจของ พวกเขาจะถกู ประทับตราไว พวกเขา จงึ ไมท ําความเขาใจศาสนา” (อัล-มุนาฟกนู /๑-๓) เจา มไิ ดเ หน็ บรรดาผซู งึ่ อางตนวา พวกเขา ศรัทธาตอสิ่งทีถ่ กู ประทานมายัง เจา และส่งิ ที่ ถกู ประทานมากอ นหนาเจา ดอกหรือ พวกเขาตอ งการจะมอบการ ตดั สินใหแ กพ วกมารราย ทงั้ ท่ี ความจรงิ พวกเขาถกู บัญชาใหปฏเิ สธตอ มนั และชยั ฏอนตอ งการจะทําใหพวกเขาหลงผิด ดวย ความหลงผดิ อนั ไกลลิบ และเมอื่ มี การกลาวแกพ วกเขาวา จงมายงั ส่ิงทอ่ี ลั ลอฮป ระทานมา และ มายงั ศาสนทตู เถดิ เจาจะเห็นพวกกลับกลอกขัดขวางตอ เจา อยา งแขง็ ขัน แลว จะอยา งไร ในเมอื่ โทษ ทณั ฑไดม าประสบแกพ วกเขา ตามที่นา้ํ มอื ของพวกเขาประกอบไว ตอจากนนั้ พวก เขาไดม า หาเจา แลวสาบานตอ อลั ลอฮวา เราไมป ระสงคอ ื่นใด นอกจากความดี และความสมั ฤทธ์ิผล เทานน้ั (อนั -นิซาอ/ ๖๒) “แทจรงิ พวกกลบั กลอกหลอกลวงอลั ลอฮ ในขณะที่พระองคทรงหลอก พวกเขาอยู และ เมื่อพวกเขายนื ข้นึ เพือ่ นมาซ พวกเขาจะยนื อยา งเกยี จครา น พวกเขาแสดงตวั ใหผ คู นเหน็ แตมไิ ด ราํ ลึกถึงอัลลอฮเ ลย นอกจากเพียงเลก็ นอ ย เทา นั้น”(อนั -นิซาอ/ ๑๔๒) “และเมอ่ื เจา ไดเ ห็นพวกเขา เจา จะพงึ พอใจในรปู โฉมของพวกเขา และถา หากพวกเขาพูด เจาจะไดยนิ วา คําพดู ของพวกเขานน้ั เสมือนหนง่ึ วา พวกเขา คอื ทอ นไมทวี่ างเหยยี ดอยู พวกเขา คิดวา ทกุ ๆเสยี งรองประดงั ลงบนพวกเขา พวกเขา คือ ศัตรู ดงั นนั้ จงระวงั พวกเขาไว อลั ลอฮจะ ทาํ ลายพวกเขา ไมวา พวกเขาจะกุ ความเท็จแคไหน” (อัล-มนุ าฟก นู /๔) “แนน อนอลั ลอฮทรงรวู า ในหมพู วกเจานนั้ มพี วกทีร่ งั้ หลงั และพวกที่กลา ว แกพ นี่ อ งของ พวกตนวา มาหาเราเถิด แลว ภัยรา ยจะไมม าประสบนอกจากเพียง เลก็ นอย เปน ความปรารถนาท่ี มตี อ พวกเจา ดังนน้ั เมือ่ ส่งิ นา กลวั มาถงึ เจา จะเหน็ วา พวกเขามองดเู จา ดว ยสายตาของพวกเขาที่ วนอยรู อบๆ เหมอื นกับผทู ่ี ความตาย กาํ ลงั ครอบงําบนตวั เขาอยู ดงั นนั้ เมอื่ สิง่ นากลัวผา นไป พวก เขาจะมา พบพวกเจา ดว ยลนิ้ ที่คมกริบ เปน ความปรารถนาทม่ี ตี อความดี เขาเหลา นนั้ มไิ ดศ รัทธา

ดงั นนั้ อัลลอฮจ ะทรงลบลา งผลงานของพวกเขา และเรอ่ื งนส้ี าํ หรบั อัลลอฮ เปน สงิ่ ทง่ี ายยิ่งนัก” (อลั -อะหฺซาบ/๑๙) “และสวนหนงึ่ ในหมพู วกเขามผี ูท่รี บั ฟง เจา จนกระท่งั เมอ่ื พวกเขาไดจ าก เจา ไป พวกเขา จะกลา วกบั บรรดาผูซึ่งความรูไ ดถ กู ประทานมาใหว า เขาพูดเรื่อง อะไรกนั เขาเหลานน้ั เปน ผู ซึ่งอัลลอฮท รงประทบั บนหวั ใจของพวกเขา และพวกเขา ปฏิบัตติ ามอารมณต ่ําของตนเอง”(มุฮมั มดั /๑๖) “บรรดาผูซงึ่ มโี รคอยูในหวั ใจคิดกระนั้นหรอื วา อลั ลอฮจ ะไมทรงนาํ ความแคน ของพวกเขา ออกมา และถา เราประสงค เราจะทาํ ใหเจา แลเหน็ พวกเขา ดังนั้นเจา จะรูจกั พวกเขาอยาง แนนอน โดยเครื่องหมายของพวกเขา และเจา จะรจู กั พวกเขาอยา งแนน อน ในนา้ํ เสียงของคาํ พดู และอลั ลอฮท รงรูด ยี ่งิ ในการงานของ พวกเจา ”(มฮุ มั มัด/๓๐) “สว นหนงึ่ จากชาวอาหรับผูอยดู า นหลังจะพดู กับเจา วา ภารกจิ ของเรา คอื ทรพั ยส นิ ของ เราและบรวิ ารของเรา ดงั น้นั โปรดขออภยั โทษใหแ กเ ราดว ย พวกเขา พดู ดว ยล้ินของพวกเขาเทา นน้ั มใิ ชส ง ทีอ่ ยูในหวั ใจของพวกเขา...(อลั -ฟต ห/ ๑๑) โองการอนั ชัดแจงเหลา น้ี มาจากคมั ภรี อ ันประเสรฐิ ของอลั ลอฮ และสิง่ ท่ี ไดย นื ยนั อยา ง ชัดเจนกค็ อื เรื่องของความกลับกลอกของบางคนในหมพู วกเขาที่ แฝงเขา มาอยูในแถวของซอ ฮาบะฮผูบรสิ ทุ ธใ์ิ จ จนถงึ กบั วา ความเปน จรงิ ของพวก เขา เรน ลับจากทา นศาสดาเอง ถา หากไมมี วะหยฺ ูของอัลลอฮมาบอก แตส าํ หรบั เรา จะมกี ารปฏเิ สธในเรอื่ งนี้ จากอะฮลซิ ซนุ นะฮอ ยูเสมอ พวกเขาจะกลา ววา เราไมเ กีย่ วขอ งอนั ใด กับพวกกลบั กลอก(มนุ าฟก)ท่ีอลั ลอฮทรง สาปแชง พวกเขา และบรรดาซอ ฮาบะฮ กม็ ใิ ชส วนหนง่ึ จากคนเหลา น้นั หรือไม ก็จะกลาววา พวกกลับกลอกเหลานัน้ มใิ ชซ อ ฮาบะฮ และในเมือ่ ขาพเจาถาม พวกเขาวา แลวพวกกลับกลอกซึ่งทมี่ ีมากกวา ๑๕๐ โองการ ทงั้ ในซเู ราะฮอ ตั -เตาบะฮและอลั -มุนาฟกนู ไดถ ูกประทานมาในเรอื่ งของพวกเขานนั้ เปน ใคร บา ง ? พวกเขาจะตอบวา : อับดลุ ลอฮ บนิ อุบัย และอบั ดุลลอฮ บนิ อบี ซัลลลู นอกจากสองคนนีแ้ ลว พวกเขาไมมชี ่อื ของใครอีก! มหาบรสิ ทุ ธิ์แดอ ัลลอฮ ! ขนาดวา ทา นศาสนทตู แหงอลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ)เอง ยงั ไมร ู วา จาํ นวน คนเหลา นนั้ มมี ากมายเทาไหร แลว จะเปน ไปไดอ ยา งไรวา การ กลบั กลอกจะถกู จาํ กัดอยแู ค บุตร ของอบุ ยั และบตุ รของอะบซี ลั ลูล ผเู ปน ทร่ี กู นั อยูแ ลว สําหรับชาวมสุ ลมิ ? ในเม่อื ทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮ( ศอ็ ลฯ) ก็รูเพยี งบางคนและไดส อน ให ฮซุ ัยฟะฮ บิน ยะ มานรูจกั ชื่อของพวกเขา เหมือนอยา งทีท่ พ่ี วกทานไดกลา วไว และ ทานไดส ่ังใหเขาปกปดเรือ่ งราว ของพวกเขาไว จนกระทง่ั วา ทานอุมรั ฺ บนิ คอ็ ฏ ฏอบ เคยไดถามฮซุ ยั ฟะฮเกยี่ วกบั ตัวของทา น ใน

สมัยทที่ านเปน คอลฟี ะฮ วา ตวั ทานเปน คนหนึ่งในจาํ พวกผกู ลบั กลอกดวยไหม ? ทานนบไี ดบ อก ชอ่ื ของทา น ไหม? ตามทพี่ วกทานมรี ายงานเร่อื งเหลานี้ ไวในตาํ ราของพวกทานเอง(๑๐๐) ในเมอ่ื ทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮ( ศ็อลฯ)ไดใหหมายเหตสุ าํ หรบั พวกมนุ าฟก เพ่ือพวกเขา จะเปน ที่ถกู รูจกั เอาไว นน่ั คอื คนทโี่ กรธเกลยี ดทา นอะลี บิน อบี ฏอลิบ ตามท่ีพวกทา นรายงาน เร่อื งนีไ้ วใ นตาํ ราซอเฮียะหของพวกทา น(๑๐๑) ฉะนนั้ จะมากมายสกั ขนาด ไหน ในบรรดาซอฮาบะฮท ่พี วกทา นพงึ พอใจ กบั พวกเขา และวางพวกเขาไวใ นตําแหนงอนั ทรงคุณคา แตม คี วามโกรธเกลยี ดตอ ทา นอะลี ติดอยูก บั พวกเขา โดยท่ีพวกเขาไดสูรบกบั ทาน สังหารทาน สาปแชงทา น ทั้งในตอนมีชวี ิต และเมอื่ ตายไปแลว ทงั้ ตัวทานเอง ทงั้ ครอบครวั และ คนรกั ของทา น และคนเหลา นนั้ ทง้ั หมด ลว นเปน ซอฮาบะฮ ผูประเสรฐิ เลิศเลอในทัศนะ ของพวก ทา น วิทยญาณของทา นศาสนทตู แหงอัลลอฮ(ศอ็ ลฯ)ในการที่ ทา นไดส อนใหท า น ฮซุ ยั มะฮ รู รายช่ือของพวกเขากด็ ี และการทที่ านไดใหหมายเหตุของพวกเขาไวแก ชาวมสุ ลิมกด็ ี กเ็ ทา กบั ทา นไดม อบขอ พสิ ูจนแกประชาชนวา หลงั จากน้ีแลว จงอยา ไดพดู เลยวา แทจ รงิ เราเปนผเู ผอไผล จากเรอื่ งนีไ้ ปเอง ไมม คี วามหมายใดๆ กับการที่อะฮล ิซซนุ นะฮกลา วกนั อยูในทกุ วนั น้ี วา : พวกเรารัก ทา นอะลี ขอใหอลั ลอฮทรงพอพระทยั ตอ ทาน และอัลลอฮทรงให เกยี รตแิ กใบหนาของทา น คือ เรา ขอเรยี นตอ พวกเขาวา : ในหวั ใจของผศู รทั ธานนั้ มอิ าจรวมความรักตอ วะลยี ของอัลลอฮ เขา ดวยกนั กบั ความรกั ตอศัตรูของ อัลลอฮ ได และทา นอมิ ามอะลไี ดก ลา วไวเองวา : ผใู ดที่ใหค วาม เสมอเหมอื นกนั ระหวา ง เรากบั ศัตรขู องเรานนั้ ยอ มมใิ ชพ วกเรา”(๑๐๒) ตอจากนนั้ อัล-กุรฺอานอนั ทรงเกยี รติ เมื่อไดก ลาวถงึ ซอฮาบะฮ กม็ ักจะ กลาวถึงเขา เหลาน้นั โดยคณุ ลักษณะ และเครือ่ งหมายทชี่ ัดเจนหลายประการ และเมอ่ื เราไดยกเวน สวนหน่ึง จากพวกเขา อนั ไดแ ก ซอฮาบะฮ ผบู รสิ ุทธ์ิใจ ผมู ีการ ของพระคณุ แลว สว นที่เหลอื จากนน้ั สว น หนง่ึ คมั ภีร แหงคําตกั เตือนทมี่ วี ทิ ยญาณ ไดใหลกั ษณะของพวกเขาไวว า : พวกละเมดิ ฝา ฝน , พวกฉอ ฉล, พวกหลอกลวง, พวกละเมดิ สญั ญา, พวกหนั กลับ, พวกตงั้ ขอ สงสยั ในอลั ลอฮ และศา สนทตู ของ พระองค, พวกทหี่ นจี ากทพั , พวกดอื้ ดงึ ตอ สัจธรรม, พวกละเมดิ คาํ สงั่ ของอลั ลอฮ และศาสนทตู ของพระองค, พวกที่ขัดขวางมใิ หค นอน่ื ตอ สู, พวกท่ผี ละไปหาการ ละเลน และการคา แลวทิง้ การนมาซ, พวกทพี่ ดู แลวไมก ระทาํ ,เรียกรอ งประ โยชน จากทานศาสนทตู แหง อัลลอฮใน การเขา รับอิสลาม,พวกหวั ใจกระดางไมน อบนอ ม ตอ การราํ ลกึ ถงึ อลั ลอฮ และตอ สจั ธรรมทถ่ี กู ประทานมา, พวกที่ขึ้นเสยี งของตน เหนือเสียงทา นนบ,ี หรอื พวกทสี่ รา งความลาํ บากใจแกท า นศา สนทตู , หรอื พวกที่ รบั ฟง เพอ่ื พวกกลับกลอก

เพยี งจาํ นวนเลก็ นอ ยแคน ก้ี พ็ อแลว เพราะยงั มีอกี หลายโองการท่เี รามิได กลาวถงึ เพราะ ตองการแคเพยี งสังเขปเทา นน้ั แตเพ่ือประโยชนท ่ีครอบคลุมอยาง ทวั่ ถงึ จาํ เปน ทจ่ี ะตอ งกลา วถงึ บางโองการทวี่ า ดว ยการตําหนซิ อฮาบะฮ ท่ไี ดแสดง พฤติกรรมไปตามคณุ ลักษณะนั้นๆ แตทวา โดยโอกาสทางการเมอื ง หลงั จากสนิ้ ทานศาสนทูตแหง อลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ)แลว และหลงั จากวะหฺยยู ุติ ลง พวกเขาทงั้ หมดได กลายมาเปน ผทู ม่ี คี วามเที่ยงธรรม ถกู ตองกนั ทัง้ หมด จนไมอ าจมมี ุสลมิ คน ใด พูดถงึ พวกเขาในเชงิ วพิ ากษและพสิ จู นค วามถกู ผิดไดเ ลย อัล-กรุ อฺ านอนั ทรงเกยี รตเิ ปดเผยความเปนจรงิ ของซอฮาบะฮบางทา น เพือ่ มิใหผทู ี่ดอ้ื ดึงเขาใจไขวเ ขวในโองการตา งๆ ที่วา ดว ยพวกมนุ าฟก และ พยายามจะ แยกพวกเขาเหลานัน้ ออกจากซอฮาบะฮ ดังที่อะฮลซิ ซนุ นะฮมักจะ กลา วกันเชน นน้ั เราจะอา งถงึ โองการตา งๆ ทมี่ งุ ความหมายตอบรรดาผศู รัทธา ในพระคมั ภรี แหง คําตกั เตือน แหงวทิ ยญาณ พระผทู รงสงู สดุ ตรสั วา : “โอบรรดาผศู รัทธา เปน อยา งไรแกพวกเจา หรือ เมอ่ื มีคาํ กลาวมายงั พวกเจา วา จงออกไป ในหนทางของอลั ลอฮ พวกเจา จงึ ทาํ ตัวหนกั อยกู บั แผน ดิน หรือวา พวกเจาพอใจในชีวติ ทางโลก มากกวา ปรโลก ดังนนั้ ประโยชนสขุ ในชวี ติ ทางโลกเมอื่ เทียบกบั ในปรโลกนนั้ ไมม ีอะไรนอกจาก เปน เรือ่ งเลก็ นอ ยเทา นนั้ หากพวกเจาไมออกไป พระองคจ ะลงโทษพวกเจา อยา งแสนทรมาน และ จะทรง เปลยี่ นกลมุ ชนอนื่ ท่ีมใิ ชพ วกเจา มาแทน และพวกเจา มอิ าจทาํ อนั ตราย พระองค ไดแ ต อยางใด และอลั ลอฮ คอื ผูท รงอานภุ าพเหนือทกุ สงิ่ ” (อตั -เตาบะฮ/๓๙) “โอบ รรดาผศู รัทธา ผูใดในพวกเจา หวลกลบั จากศาสนาของตน ดงั นน้ั อัลลอฮจะทรงนาํ กลมุ ชนอน่ื มาแทน ซง่ึ พระองคจะทรงรกั พวกเขา และพวกเขาจะ รกั พระองค ถอมตนตอผศู รัทธา หยงิ่ ทะนงตอ พวกปฏเิ สธ ตอ สเู สียสละในหนทาง ของอลั ลอฮ และไมเ กรงกลวั คําครหาใดๆ ของผู ครหา นน่ั คอื ความโปรดปรานของ อลั ลอฮ ทรงมอบแกผ ูท่ีพระองคทรงประสงค และอัลลอฮ คือผู ทรงแผไ พศาล ผทู รงรอบรู” (อลั -มาอดิ ะฮ/๕๔) “โอบ รรดาผศู รัทธา จงอยา ฉอ ฉลอลั ลอฮแ ละศาสนทตู เลย และพวกเจา ฉอฉลความ ไวว างใจของพวกเจา เอง ทั้งๆ ทพี่ วกเจารอู ยู และจงรูดว ยวา อันที่จรงิ ทรพั ยส ินของพวกเจา และ ลูกๆ ของพวกเจา นน้ั เปน ขอ ทดสอบ และแทจ รงิ อลั ลอฮ ทรงมีรางวลั อันยิง่ ใหญไ ว ณ พระองค” (อัล-อันฟาล/๒๘) “โอบรรดาผศู รทั ธา จงสนองตอบตอ อลั ลอฮและตอศาสนทตู เมื่อทั้งสอง เชญิ ชวนพวกเจา ไปยังสิ่งทีใ่ หชวี ติ แกพ วกเจา และจงรูเถิดวา แทจ ริงอัลลอฮ ทรง มีพลังอยูระหวางมนุษยกบั หวั ใจ ของเขา และแทจริงพวกเจาจะถกู นําไปรวมอยู ณ พระองค และจงกลวั เกรงความหายนะ(ฟตนะฮ)

เพราะมนั ไมเพยี งแตจะประสบ กับบรรดาผซู ึง่ อธรรมในหมพู วกเจาเทาน้ัน และจงรเู ถิด แท จรงิ อัลลอฮ ทรงมีบท ลงโทษอันรนุ แรงยงิ่ ” (อัล-อันฟาล/๒๕) “โอบ รรดาผศู รัทธา จงราํ ลกึ ถงึ ความโปรดปรานของอัลลอฮทมี่ ีแกพ วกเจา ขณะท่ีกลมุ ทหารมายังพวกเจา ดงั นน้ั เราไดส ง ลมและกลมุ ทหารไปยงั พวกเขา ซงึ่ พวกเจา มองไมเหน็ มนั และอัลลอฮทรงมองเหน็ ในสง่ิ ทพ่ี วกเจากระทํา ขณะที่ พวกเขาไดมาหาพวกเจา ทัง้ จากดานบนและ จากดานลางของพวกเจา และขณะที่ สายตาเหลือกลาน และหวั ใจขนึ้ มาถงึ คอหอย และพวกเจา สงสัยในอัลลอฮดว ย ความสงสัยลมุ ลกึ เม่ือนน้ั บรรดาผศู รัทธาจะถูกทดสอบ และพวกเขาจะ ส่ันสะเทือน หวนั่ ไหวอยางรุนแรง และเมอื่ พวกกลบั กลอกและบรรดาผมู ีโรค ในหวั ใจไดก ลา ววา อัลลอฮแ ละศาสนทูตของพระองคม ิไดสญั ญาอะไรกับเรา นอกจากการหลอกลวงเทานน้ั ” (อัล-อะหฺ ซาบ/๑๒) “โอบรรดาผศู รทั ธา ทาํ ไมพวกเจา จึงพดู สง่ิ ทพี่ วกเจาไมก ระทาํ บาปอัน ยงิ่ ใหญใ นทัศนะ ของอลั ลอฮอ ยางหนง่ึ คือ การทพี่ วกเจา พดู ในสิง่ ทพ่ี วกเจาไม กระทํา” (อศั -ศอ็ ฟ/๓) “หรอื วาเวลายงั ไมม าถงึ บรรดาผูศรทั ธา ทห่ี วั ใจของพวกเขาจะยอมจาํ นน ตอ การรําลึก ถึงอัลลอฮ และสัจธรรมท่ถี กู ประทานมา” (อัล-ฮะดดี /๑๖) “พวกเขาทวงบญุ คณุ ตอ เจา ในการที่พวกเขารบั อสิ ลาม จงกลา วเถิด จงอยา ทวงบญุ คุณ ตอ ฉันในการเปน อิสลามของพวกทานเลย หากแตอ ลั ลอฮจ ะโปรด ปราน ตอพวกทานเอง โดยจะ ทรงชนี้ าํ พวกเจา สคู วามศรัทธา ถา หากพวกเจาเปน ผสู ตั ยจ ริง” (อัล-ฮุ ุรอต/๑๗) “จงกลา วเถิด ถาหากบดิ าทงั้ หลายของพวกเจา และบตุ รท้ังหลายของ พวกเจา และพนี่ อ ง ท้ังหลายของพวกเจา และภรรยาท้ังหลายของพวกเจา และเครอื ญาติทง้ั หลายของพวกเจา และ ทรพั ยส นิ ทง้ั หลายของพวกเจา ทีพ่ วกเจา สัง่ สมมนั ไว และการคาของพวกเจา ทพี่ วกเจากลวั ความ ลม สลายของมนั และที่อยอู าศัยของ พวกเจา ทพ่ี วกเจา พึงพอใจ เปนท่ีรักของพวกเจา ย่งิ กวาอัลลอฮ และศาสนทตู ของ พระองค และการตอ สเู สยี สละ ในหนทางของพระองคแ ลว ไซร ดังนนั้ จงรอคอยเถิด จนกระท่ังอัลลอฮจ ะนําพระบญั ชาของพระองคม า และอัลลอฮจ ะไมทรงนาํ ทาง กลมุ ชนผฝู าฝน ”(อัต-เตาบะฮ/๒๔) “ชาวอาหรับกลาววา เราศรทั ธาแลว จงกลา วเถดิ พวกทานยงั ไมศรัทธา แตจงกลา ววา เรา ยอมรับอสิ ลามแลว เพราะวา ความศรัทธายงั มไิ ดเ ขา ในหัวใจ ของพวกเขาเลย” (อลั -ฮุุรอต/๑๔) “อนั ที่จรงิ บรรดาผซู ึ่งมิไดศ รทั ธาตออัลลอฮและวันปรโลกนน้ั ขออนญุ าต จากเจา และ หวั ใจของพกเขามีความสงสยั ดังนนั้ พวกเขาจะอยใู นความสงสยั ของ พวกเขา แลว พะวักพะวง” (อัต-เตาบะฮ/ ๔๕) “แมนวา พวกเขาไดร วมออกไปดวยกันในหมพู วกเจา พวกเขาก็มิไดเ พิม่ สิ่ง ใดแกพ วกเจา นอกจากความยุง ยากสับสน และแนน อน พวกเขาจะสรางภาระลง ในทา มกลางพวกเจา ซงึ่ พวก

เขาปรารถนายงั ความปน ปว นแกพ วกเจา และในหมู พวกเจานัน้ มีพวกท่คี อยฟง เพื่อพวกเขา และอลั ลอฮ ทรงรูด ีย่งิ ตอ บรรดาผูอธรรม” (อัต-เตาบะฮ/ ๔๗) “พวกทอี่ ยูขางหลังจะพงึ พอใจในการนัง่ เฉยของตน อันเปน การขัดแยงตอ ศาสนทตู แหง อัลลอฮ และรังเกียจทจี่ ะตอสเู สียสละดวยทรพั ยส นิ ของพวกเขา และชวี ิตของพวกเขา ใน หนทางของอลั ลอฮ และกลา ววา พวกทา นจงอยา ออกไปใน ความรอนเลย จงกลา วเถดิ ไฟ นรกญะฮนั นมั มีความรอ นรุนแรงกลา หากพวกเขา เขา ใจ” (อตั -เตาบะฮ/๘๑) “น่นั เปน เพราะพวกเขาปฏิบตั ติ ามในทางที่เกลยี ดชงั ของอัลลอฮ และ พวกเขารังเกยี จตอ ความพึงพอพระทัยของพระองค ดังนน้ั การงานของพวกเขา จะถูกลบลาง บรรดาผูซง่ึ มโี รคอยใู น หัวใจคดิ กระนน้ั หรอื วา อลั ลอฮจ ะไมท รงนาํ ความแคนของพวกเขาออกมา และถา เราประสงค เรา จะทําใหเ จา แลเหน็ พวกเขา ดังนนั้ เจาจะรจู ักพวกเขาอยา งแนน อน โดยเคร่ืองหมายของพวกเขา และเจาจะรูจกั พวกเขาอยา งแนน อน ในนาํ้ เสยี งของคาํ พดู และอลั ลอฮทรงรดู ยี ง่ิ ในการงานของ พวกเจา ”(มุฮมั มดั /๓๐) “และแทจ ริงกลมุ หนง่ึ จากบรรดาผูศรทั ธา ยอ มรงั เกยี จแน พวกเขาจะ เถยี งเจา ในเร่อื งสจั ธรรม หลงั จากมนั เปน ที่ชดั แจง แลว ประหนง่ึ พวกเขาถกู ลาก ไปหาความตายทพ่ี วกเขากําลงั มองเหน็ อยู” (อลั -อันฟาล/๖) “น่นั แหละ พวกเจา กเ็ หมอื นคนเหลา นน้ั พวกเจา เรยี กรองใหบรจิ าคใน หนทางของอลั ลอฮ แตใ นหมูพวกเจา เองมผี ูต ระหน่ี และผใู ดตระหนี่ ดงั นน้ั เทากบั เขาตระหน่ตี อ ตวั เขาเอง และอลั ลอฮ ทรงมง่ั คงั่ ขณะทพ่ี วกเจาคอื ผพู ่ึงพาอาศัย และถา หากพวกเจา ผนิ หลังกลับ พระองคจ ะเปล่ียนกลมุ ชนอื่นทีไ่ มใชพ วกเจา ตอ จากนนั้ พวกเขาจะไมเ ปน เหมือนอยา งพวกเจา ”(มุฮมั มดั /๓๘) “และสว นหนง่ึ ในหมพู วกเขามีผปู รามาสเจา ในเรื่องทานบรจิ าค ครนั้ ถา พวกเขาไดรับ พวกเขากจ็ ะพงึ พอใจ แตถา พวกเขาไมไ ดร บั จากมนั เมอื่ นน้ั พวกเขา จะประณาม”(อัต-เตาบะฮ ๕๘) “และสว นหนง่ึ ในหมพู วกเขามีผูทร่ี ับฟง เจา จนกระทั่งเมอ่ื พวกเขาไดจาก เจา ไป พวกเขา จะกลา วกับบรรดาผซู ่ึงความรไู ดถ กู ประทานมาใหวา เขาพูดเรื่อง อะไรกนั เขาเหลานนั้ เปน ผู ซ่ึงอัลลอฮทรงประทับบนหวั ใจของพวกเขา และพวกเขา ปฏิบตั ติ ามอารมณตํา่ ของตนเอง”(มฮุ มั มดั /๑๖) “และสว นหนงึ่ จากพวกเขามบี รรดาผซู ึง่ ใหร า ยตอนบีและพวกเขาจะวา เขา คอื หู จงกลาว เถดิ เปน หูนนั้ ดีสําหรบั พวกทาน เพราะเขาศรทั ธาตออลั ลอฮ และศรทั ธาตอบรรดาผศู รทั ธา และ เปนความเมตตาตอ บรรดาผูซ่งึ ศรทั ธาใน หมพู วกทา น และบรรดาผูใหรายแกศ าสนทตู แหงอลั ลอฮน นั้ สาํ หรบั พวกเขาคือ การลงโทษอนั แสนทรมาณ”(อัต-เตาบะฮ/๖๑)

โองการอนั ชัดแจงเพยี งเทา น้ี กถ็ อื วา เพยี งพอแลว สาํ หรับการยอมรบั ของ นกั วเิ คราะห ที่วา ซอฮาบะฮน้นั ถกู แบง ออกเปน สองสวนดว ยกนั ๑- สว นท่ีศรทั ธาตอ อัลลอฮและศาสนทตู ของพระองค( ศอ็ ลฯ) และยอมจาํ นน ตอ คาํ สั่ง ของทานเพื่อพระองคและทาน ดงั นนั้ เขาจงึ ปฏบิ ัติตามอลั ลอฮ และ ศาสนทตู ของพระองค( ศอ็ ลฯ) ยอมเสยี สละ ยอมทุม เทในหนทางของพระองคแ ละ ทา น และเขาคอื สว นหนง่ึ จากบรรดาผมู ีชยั ชนะ และเขาเหลาน้นั เปน ตวั อยา งของชน สว นนอ ย ซง่ึ อลั -กุรฺอานไดเ รียกขานพวกเขาวา อัช-ชากิ รีน(ผขู อบพระคณุ ) ๒- สว นท่ีศรทั ธาตออลั ลอฮและศาสนทตู ของพระองค( ศ็อลฯ) เพยี งภายนอก อนั ผิวเผนิ แตมีโรคอยูในหวั ใจของตน กลา วคอื ไมย อมจํานนตอ คาํ สง่ั ของทา น นอก จากในสิ่งท่ีอาํ นวย ประโยชนใหแกเ ขาเปน การสว นตวั และผลประโยชนในชีวิตทาง โลกเทา นน้ั ดงั นน้ั เขาจะขดั ขนื ทา นศาสนทตู (ศอ็ ลฯ)ในบทบญั ญัตแิ ละคําสั่งตางๆ ของทา น เขาจะเขา หาอัลลอฮแ ละทา นศาสน ทูตของพระองค( ศอ็ ลฯ)ในฐานะผขู าดทนุ คนเหลา นน้ั เปน แบบอยา งของคนสวนใหญ ดงั ทอ่ี ัล-กรุ ฺ อานไดยกมาเปนตวั อยา ง ดว ยถอยคาํ ที่ใหเ หตผุ ลเปน สงั เขปเมอื่ พระองคทรงตรสั วา : แนน อนย่งิ เราไดนํา สจั ธรรมมายงั พวกเจาแลว แตท วา สว นมากพวกเจาเปน ผูรงั เกียจตสัจธรรม” (อัล- ซคุ รฟุ /๗๘) ดังนนั้ ผทู ําการวเิ คราะหสามารถรบั รูไดเลยวา คนสว นใหญเ หลา น้ี มีอยู แลวในสมัยที่ ทานนบี(ศอ็ ลฯ)มีชวี ิตอยู พวกเขาใชชวี ติ อยกู บั ทา น นมาซตามหลงั ทา น และเปนเพือ่ นกบั ทา น ท้งั ในยามพาํ นกั อยกู ับทแ่ี ละในยามเดินทาง พวกเขาใกลช ิด สนิทแนบกบั ทานในทุกๆ ดา น จน เร่ืองราวของพวกเขา ไมเปน ท่ีรสู าํ หรบั บรรดา ผศู รทั ธาทบี่ ริสทุ ธใิ์ จ พวกเขาพยายามอยา งสุด ความสามารถที่จะแสดงภาพลักษณ ออกมาใหปรากฏจนบรรดาผูศ รัทธาตายใจกับพวกเขา ดวย การทข่ี ยนั หมน่ั เพยี ร ในการทาํ อิบาดะฮอ ยา งมากมายและมคี วามสํารวมใหเ ปน ที่ปรากฎ ใน สายตาของ คนทง้ั หลาย(๑๐๓) ครน้ั เม่ือสภาพของพวกเขาเปน อยูอ ยา งนี้ ในสมัยท่ที า นศาสนทูตแหง อัลลอฮ(ศอ็ ลฯ)มี ชวี ติ อยู แลวพอหลงั จากทานวะฟาตไปแลว พวกเขาจะเปนอยา งไร ? ไมต องสงสัยเลยวา พวกเขา ย่งิ มพี ลังและยิ่งเพ่ิมความซอ นเรน และการปลอมแปลง ของตนไดมากยงิ่ ขน้ึ เพราะถอื วา ยามนน้ั ไมม ีนบีใดๆ ที่รูจกั พวกเขาอีกแลว และไมม วี ะหยฺ ูใดๆ มาเปด โปงพวกเขาไดอ ีกแลว โดยเฉพาะ อยางยงิ่ ในทนั ทีทท่ี า น นบ(ี ศ็อลฯ)ไดวะฟาตลง ความแตกราวและแตกแยกไดป รากฏมาจาก ชาวเมือง มะดนี ะฮอยา งชัดเจน ซง่ึ พวกเขาไดแสดงการทรยศอยบู นความกลบั กลอก และ เชนเดยี วกบั ทช่ี าวอาหรบั ทอ่ี าศยั อยตู ามแถบคาบสมทุ ร ซง่ึ พวกเขาไดห นั หลัง กลบั โดยเปน ผู ปฏเิ สธและกลบั กลอกอยา งรา ยแรง และสว นหน่งึ ในหมูพวกเขานัน้ มผี อู างตนเองเปน นบี เชน มซุ ยั

ละมะฮ อลั -กซั ซาบ และฏลยั ฮะฮ ซุจญาฮ บนิ ต อัล-หัรษฺ  และบริวารของพวกเขา ทุกฝายเหลา นั้น ลวนเคยเปน ซอฮาบะฮม าแลว เมื่อเราละเวนจากการกลาวถงึ คนเหลา นี้ โดยหนั มาพูดถงึ เฉพาะแต คน ทเี่ ปน ซอฮาบะฮ ของทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮ(ศ็อลฯ) ในเมืองมะดนี ะฮ เราจะยิง่ มน่ั ใจ ไดว า คนเหลา น้ีอกี เชนกนั ทีแ่ สดงออกถงึ ความกลับกลอก แมกระทงั่ บรรดาผู ศรัทธา ในหมูพวกเขามีเปน สวนมากเลย ที่ ยอ นกลบั ไปสสู ภาพเดมิ ดว ยสาเหตุ เรอ่ื งคอลีฟะฮ จากบทวเิ คราะหท ่ีผา นมา เราไดท ราบแลว วา พวกเขาเคยมีแผนการราย ตอทา นศาสนทูต แหงอัลลอฮ( ศอ็ ลฯ)และตอทายาทของทา น และเคยฝาฝน ทา น ศาสนทตู แหงอัลลอฮ(ศ็อลฯ) ใน คําส่ังตา งๆของทา น ท่ีเคยสง่ั พวกเขา ในขณะทท่ี า น อยบู นทนี่ อนแหงความตาย ความเปน จริงเหลา น้ี ไมอ าจหลกี เลีย่ งจากนกั วเิ คราะหสจั ธรรมทง้ั หลายได เมอ่ื บงั เอิญพวกเขาไดอา นพบเรื่องของมนั ในหนงั สอื ประวตั ิศาสตร และเรอ่ื งราว เกย่ี วกบั ทา นนบี แนนอน พระคมั ภรี แหง อัลลอฮไดบนั ทึกเรอื่ งเหลา นไ้ี ว อยา ง เปนระบบ และโองการตางๆ เหลา นนั้ ไดใ หข อ สรุป โดยโองการของพระองควา : “และมุฮมั มดั มใิ ชใ ครอืน่ นอกจากเปน ศาสนทตู คนหนึง่ แนน อน บรรดา ศาสนทูตได ลวงลบั ไปกอ นหนาเขาแลว ดังนนั้ ถา หากเขาตายลง หรือถกู สงั หาร พวกเจา จะหนั กลบั ไปหาสน เทา ของพวกเจากนั หรือ และผใู ดหันกลบั ไปหาสน เทา ของตน ดงั นั้น เขาไมอาจทาํ อนั ตรายใดๆ แกอัลลอฮไ ดส ักสิ่งเดียว และอลั ลอฮจะ ทรงตอบแทนบรรดาผขู อบพระคณุ ” (อาลอิ ิมรอน/๑๔๔) บรรดาผูขอบพระคุณ คอื ซอฮาบะฮ เพียงสวนนอ ยนนั่ เองทีไ่ มยอมหนั หลับ พวกเขายืน หยัดบนพนั ธสญั ญา ทพ่ี วกเขาเคยมไี ว ตอ ทานศาสนทตู แหง อัลลอฮ( ศอ็ ลฯ) และพวกเขาไมเ คย เปลี่ยนแปลงดวยประการใดๆก็ตาม โดยโองการอนั ทรงเกียรตนิ ้ี และเหตผุ ลตามความหมายของโองการ สามารถตดั สนิ ให ขออางของอะหล ซิ ซนุ นะฮ เปน อันตกไป นั่นคอื ขอ อางท่ีวา ซอฮาบะฮ ไมมคี วามเกี่ยวพันใดๆ กบั พวกกลับกลอก และถา หากเรายอมรับตอ พวกเขาตามขอ โตแยงในเร่ืองนนั้ กแ็ ทจ รงิ โองการนี้ กลา วถึงซอฮาบะฮผ บู ริสทุ ธ์ใิ จ ซง่ึ พวกเขาไมเปน พวกกลบั กลอกในสมยั ทที่ า นนบี (ศ็อลฯ) มชี ีวติ อยู หากแตพ วกเขา หันกลับไปสสู ภาพเดิมของพวกเขา ภายหลงั จากทีท่ า นวะฟาตในทนั ทที นั ใด เรอ่ื งราวของคนเหลา นนั้ จะเปน ทก่ี ระจางชดั ยงิ่ ขนึ้ เมอ่ื เราไดว ิเคราะหถ งึ สภาพความ เปนไปของพวกเขา ในคร้ังทีท่ า นนบ(ี ศ็อลฯ)มีชวิตอยู กบั หลงั จาก ทท่ี า น ไดว ะฟาต และถอ ยคาํ ตางๆ ท่ีทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ( ศ็อลฯ)เคยพูดไวในเรอ่ื งของ พวกเขา และทตี่ าํ ราฮะดษี ตําราซี เราะฮแ ละประวตั ิศาสตรบันทกึ ไว

ซนุ นะฮข องทานนบี เปดเผยขอ เท็จจริงตา งๆ ของซอฮาบะฮบางทา น เพ่ือทว่ี า คนดอื้ ดึงจะไมเ ขา ใจไขวเขวในฮะดษี ตา งๆ ของทา นนบที ี่กลา วถงึ ซอฮาบะฮ และ พยายามตง้ั ขอ ตําหนหิ รอื กลาวหาวา เปน ฮะดีษฎออีฟ แนน อน เราจะอา งองิ เฉพาะแตฮะดีษของบุ คอรีเทานน้ั ซงึ่ ถอื เปน ตําราท่ีซอเฮยี ะหท สี่ ดุ ตาม ทัศนะของอะหล ิซซุนนะฮ และถึงแมว า ทา นบุคอรี จะปกปดฮะดษี ประเภทนไ้ี ว อยา งมากมายเพอื่ เปนการพทิ กั ษร ักษาเกียรติยศของซอฮาบะฮ ดงั ท่ี รูๆ กนั อยู กต็ าม และถงึ แมน กั ฮะดษี ทา นอืน่ ในตาํ ราซอเฮียะหท ง้ั หลายของอะฮลซิ ซนุ นะฮนนั้ จะ รายงานไวม ากกวา และมีสาํ นวนอา งองิ ชดั เจนมากกวา แตอยา งไรก็ตาม เรากถ็ ือวา เพียงพอแลว สําหรบั การสรปุ เรอื่ งน้ี โดยรายงานทีท่ า นบุคอรีไดบ นั ทึก ไว เพ่อื จะเปนหลกั ฐานขอ อางอนั ลกึ ซงึ้ ที่สดุ ของเรา รายงานจากทา นบคุ อรีในหนงั สอื ซอเฮยี ะหข องทา น เลม ๑ บาบวา ดว ย ความเกรงกลวั ของมุอม นิ ตอการทผ่ี ลงานของเขาจะถูกลบลางไป โดยเขาไมร ตู วั ในกติ าบวาดว ย ความศรัทธา ทา นอบิ รอฮมี อัต-ตยั มกี ลาววา : “ฉนั ไมเคยใหค ําพดู ของฉนั แสดงออกตอ ผลงานของ ฉันเลย เพราะฉันกลวั วา ฉนั จะเปนคนพูดเท็จ” และทานอิบนุ อบี มะลกี ะฮกลา ววา : “ฉนั ไดพบกับ ซอฮาบะฮ ๓๐ คนของทา นนบ(ี ศอ็ ลฯ) ทกุ คนกลัววา การกลับกลอกจะเกดิ ขนึ้ กับตวั เอง ในหมู พวกเขาไมม ีแมสกั คนเดยี ว ทีพ่ ดู วา ตน อยูกบั ความศรัทธาแบบญบิ รออลี และมกี าอลี ”...(ซอ เฮียะหบ คุ อรี เลม ๑ หนา ๑๗) ในเมื่อทา นอิบนุมะลีกะฮ ซงึ่ ไดพบกับซอฮาบะฮ ๓๐ คนของทา นนบ(ี ศ็อลฯ) และวา ทกุ คนลว นกลัววา การกลบั กลอกจะเกิดข้นึ กบั ตัวเอง และไมเคยอางถงึ ความ ศรัทธาทถ่ี กู ตองใหแ ก ตัวเอง แลวเปน อะไรไป ทอ่ี ะหลซิ ซนุ นะฮ จงึ ยกยอ งคนเหลา นน้ั ใหส งู สง ถึงตาํ แหนงบรรดานบี และ ไมย อมรับการวพิ ากษในเรอ่ื งของพวกเขา เลยสักคนเดยี ว ทานบคุ อรีไดรายงานไวในซอเฮยี ะหของทา น ภาคที่ ๔ บาบวา ดว ย การสอด แนม และ สอดสอง จากกติ าบ อลั -ญิฮาดและการออกศกึ แทจ ริงฮาฏิบ บนิ อบี บลั ตะอะฮ ซอฮาบะฮค นหนึ่งของทานนบ(ี ศ็อลฯ) ไดสงคนไปหาพวก มุชรกิ ชาวเมอื งมักกะฮ เพอื่ บอกพวกเขาใหรขู า วบางอยา งของ ทา นศาสนทตู แหงอลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ) แลวเขาไดมาหาทานนบี(ศอ็ ลฯ)พรอมดว ยจดหมายของ เขา ดังนน้ั ทานศาสนทูตแหงอัลลอฮ(ศอ็ ล ฯ)ไดถามเขาวา : โอฮ าฏิบ น่มี ันคือ อะไร ? ดังนน้ั เขาจงึ ขอโทษทา นนบี ดว ยวา เขา ตองการจะปอ งกนั เครือญาตขิ อง เขาเองทอี่ ยใู นเมืองมกั กะฮ และทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ( ศ็อล ฯ)ก็เชื่อเขา ดงั นนั้ อมุ รั (ร.ฎ)จงึ กลา ววา : โอท า นศาสนทตู แหง อัลลอฮ ปลอ ยใหฉ นั ตัดคอ คนกลับ กลอก ผนู เี้ สียเถิด ! ทานกลา ววา : แทจรงิ เขาคอื ชะฮดี ในบะดัรฺ เธอไมร ูอะไรหรอก บางทีอลั ลอฮ ทรงรูเก่ยี วกบั ชาวบะดรั ฺ ดงั นนั้ พระองค ทรงตรัสวา พวกเจา จงทาํ ตาม ทพ่ี วกเจา ตอ งการจะทาํ เถิด แนนอน ฉนั อภยั โทษใหแกพ วกเจาแลว” (ซอเฮยี ะห บคุ อรี เลม ๔ หนา ๑๙)

เมือ่ ฮาฏิบ ซง่ึ เปนซอฮาบะฮร ุนแรกสุด ในบรรดาผูซ่งึ เปนชะฮีด ทบ่ี ะดรั ฺ ยงั ไดส ง ความลับ ของทา นนบ(ี ศ็อลฯ)ไปใหแ กฝายศัตรขู องทา น ที่เปนมุชรกิ ในเมือง มกั กะฮ เขากระทาํ การฉอ ฉล ตออัลลอฮและศาสนทูตของพระองค (ศอ็ ลฯ)โดยจําใจ ตอ งปกปอ งเครือญาตขิ องตวั เอง และอมุ รั ฺ บนิ ค็อฏฏอบกไ็ ดย นื ยนั ดว ยตวั ของทา นเอง ถงึ การกลบั กลอกของเขาผนู ้ัน แลว จะเปน อยา งไร สาํ หรับซอฮาบะฮท ่ี เพง่ิ เขารบั อิสลาม หลงั จากพชิ ิตเมืองมกั กะฮ หรือหลงั จากคอ็ ยบัรฺ หรอื หลงั จาก ฮไุ นน และจะเปนอยางไร สาํ หรบั พวกไดร ับการปลอ ยตัวเปน อสิ ระ(ฏอลกี )ซงึ่ พวกเขา ยอมเขารบั อิสลาม ทง้ั ๆท่ีมิไดเปน ผูยอมจาํ นน สวนวรรคสุดทายทพี่ ว งตอ เขา ไปโดยอา งวา เปน คาํ พูดของทา นนบี(ศ็อลฯ) ทีว่ า อัลลอฮได กลา วกบั ชาวบะดัรฺวา จงทาํ ตามท่ีพวกเจา ตอ งการจะทาํ เถิด แนน อน ฉนั อภัยโทษใหแ กพวกเจา แลว เราขอทงิ้ ใหเ ปนการบา นสาํ หรับทา นผูอานใช ไหวพรบิ เอาเอง รายงานโดยทา นบุคอรี ในซอเฮยี ะหข องทา น ภาคท่ี ๖ บาบวา ดว ยโองการ ของพระองค ความวา : เสมอเหมอื นกนั แกเขาเหลา นน้ั เจา จะขออภัยโทษให พวกเขา หรือจะไมขออภัยโทษฝห พวกเขา อัลลอฮก ็จะไมอ ภัยแกพวกเขา แทจรงิ อัลลอฮไ มทรงนําทางกลุมชนผฝู า ฝน จากกิตาบวา ดว ย ความประเสรฐิ ของอลั กุรอานซเู ราะฮ อลั -มนุ าฟก นู มชี ายคนหนงึ่ จากพวกมฮุ าญริ นี ชกตอยชายคนหนงึ่ จากชาวอนั ศอรฺ คนอันศอรจฺ งึ กลาววา “ชว ยดวย โอช าวอนั ศอร” คนมฮุ าญิรนี กก็ ลาววา “ชวยดว ย โอช าวมุฮาญริ ีน” เมอ่ื ทา นศาสนทตู แหงอัลลอฮ( ศอ็ ลฯ)ไดย นิ ดงั นัน้ จงึ กลา ววา : ทาํ ไม จึงตองเรียกขานกนั แบบพวกญาฮิลยี ะฮด ว ย ? พวกเขากลา ววา : โอทา นศาสนทูต แหง อลั ลอฮ ชายคนหนง่ึ จากพวกมฮุ าญิรีน ชกตอยชายคนหน่ึง จากพวกอนั ศอรฺ แลวทานกก็ ลา ววา : ปลอ ยใหเ ร่อื งมนั แลว ไปเถดิ มนั เปน เรอ่ื งทนี่ า เกลียด เม่อื อับดุลลอฮ บนิ อบุ ัย ไดย นิ ดงั นนั้ กก็ ลา ววา : พวกเขาไดก ระทาํ มันแลว ขอสาบาน ตอ อัลลอฮ ถา หากเราไดกลับไปเมอื ง มะดีนะฮ แนน อน ผูมีอาํ นาจ จะตองขบั คน ตา่ํ ตอยใหออกไปจากเมืองแน เมอ่ื ทานนบ(ี ศ็อลฯ) ไดร บั ขา วนี้ อุมรั ฺไดย ืนขน้ึ แลว กลาววา : โอท า นศาสนทตู แหงอัลลอฮ ปลอยใหฉ นั ตดั คอคนกลบั กลอกผูนเี้ สยี เถิด ! ทา นนบ(ี ศอ็ ลฯ)จงึ กลา ววา : ปลอ ยเขาเถอะ อยา ใหค นเขาพูดกนั ไดวา มฮุ มั มดั ฆา สาวกของตวั เอง (ซอเฮียะหอลั -บคุ อรี ภาคที่ ๖ หนา ๖๕) ฮะดีษบทนีอ้ ธบิ ายชัดวา พวกกลับกลอกนน้ั มาจากซอฮาบะฮน ั่นเอง แนน อน ทา นศาสน ทตู แหง อลั ลอฮไ ดยอมรบั ในคาํ พดุ ของทา นอมุ รั ฺ ทวี่ า เขาคนนนั้ เปนผูก ลับกลอก แตทานหา มมใิ ห ฆา เพือ่ อยา ใหถ ูกครหาวา มฮุ ัมมดั ฆาซอฮาบะฮ ของตัวเอง อาจเปน ไปไดว า ทา นศาสนทูตรดู วี า ซอฮาบะฮข องทา นยงั มอี ีกหลาย คน ที่เปน ผูก ลับกลอก ถาในเมอ่ื ฆาคนกลับกลอกทกุ คนเสยี แลว คนจํานวนมาก จากซอฮาบะฮข องทา นจะไมเหลอื อยเู ลย แลว อะหล ิซซนุ นะฮ จะอยตู รงไหนกับ ความจริงอนั นา เจบ็ ปวดเหลา นี้ ทพ่ี วกเขาพยายามกลบเกลื่อนเอาไว

รายงานจากอลั -บคุ อรี ในซอเฮยี ะหของทา น ภาคท่ี ๓ บาบวา ดวย ฮะดีษอลั -อฟิ ก จากกิ ตาบ อัช-ชะฮาดาต ดังน้ี : แทจริงทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮ( ศ็อลฯ)กลา ววา : มใี ครชวยเหลอื ฉนั บา ง ถา ฉนั รูวา มีคน หนงึ่ กลนั่ แกลง คนในครอบครัวของฉนั ทา นซะอัด บนิ มอุ าซ ลุก ขึน้ ยนื แลว กลา ววา : โอท านศาสน ทูตแหง อัลลอฮ ฉนั เอง ขอสาบานตออัลลอฮ ฉนั จะชว ยเหลอื ทาน เพ่อื สูกบั เขา ถา หากเขาเปน คน เผาเอาซ เราจะตดั คอเขาเสีย แตถา เขาเปน พน่ี อ งของเราในเผา คอ็ ซรอ็ จญ ก็ใหท านสั่งมา แลว เรา จะทํา ตามทที่ า นสง่ั ฝา ยซะอัด บนิ อบุ าดะฮห ัวหนา เผา คอ็ ซร็อญ เม่อื กอนนี้ เขาเคยเปน คนดีคน หนงึ่ แตค วามโมโหรา ย ไดทาํ ใหเขามีขอกลา วหา เขาไดล กุ ขึ้นแลว กลา ววา : ทา นพูดโกหก ขอ สาบานตออัลลอฮ ทานมิอาจฆา เขาได และไมม คี วามสามารถ ที่จะทาํ เชน นนั้ ดงั นน้ั อุเซด บิน อลั - ฮะฎรี จงึ กลา ววา : ขอสาบานตอ อัลลอฮ ทา นนั่นแหละโกหก ขอสาบานตออัลลอฮ เราจะฆา เขา อยา งแนนอน แทจรงิ แลว ทา นเปน คนกลับกลอก จงึ เถียงแทนคนกลบั กลอก ทนั ใดนน้ั พวกเอาซ กบั พวก คอ็ ซรอ็ จญ กเ็ กิดการวิวาทกัน จนกระทั่ง พวกเขาหมายมน่ั ทจี่ ะฆา กนั ทีเดยี ว ในขณะ ที่ ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ)อยูบนแทน เทศนา(มิมบัร)ฺ ดังนน้ั ทา นจงึ ไดแตปลอบโยนพวกเขา จนกระทั่งพวกเขาหยุดทะเลาะกนั แลว ทา นจึงไดห ยุด (ซอเฮียะหอลั -บคุ อรี ภาคที่ ๓ หนา ๑๕๖ และเชน กนั ภาคที่ ๖ หนา ๘) ในเมื่อซะอัด บิน อบุ าดะฮ หัวหนา ชาวอนั ศอรฺ ถกู กลา วหาวา เปนคน กลับกลอก หลังจาก ที่เคยเปน คนดมี ากอน ตามทรี่ ายงานบทนยี้ นื ยนั และเขาถกู เรยี กวา คนกลบั กลอก ตอ หนา พระ คุณทา นนบ(ี ศอ็ ลฯ) ซึ่งทา นก็มไิ ดป กปอ งเขา และ ปรากฏวา ชาวอันศอรฺ ซงึ่ อลั ลอฮท รงยกยองพวก เขาไวในพระคัมภีรของพระองค ยงั มีความรสู กึ นยิ มในเผา พันธอ ยดู วยกนั ทงั้ หมด ทง้ั เผา เอาซ และค็อซรอ็ จญของ พวกเขา และพวกเขายงั หมายมน่ั ถงึ การเขน ฆา กนั ดว ยเรือ่ งของมนุ าฟก คน หนง่ึ ทที่ าํ รายทา นนบี ในเรอ่ื งครอบครัวของทา น แลว พวกเขาจะทาํ การปกปอ งทาน และข้นึ เสียง ดงั ตอคุณานุคณุ ทา นนบ(ี ศอ็ ลฯ) แลวจะแปลกอะไรกับความกลับกลอกของคนอน่ื ๆ ท่ีดาํ รงชีวิตของตนอยู ดวยการตอตาน ทานนบี (ศ็อลฯ) และงานประกาศศาสนาของทาน หรอื กับบรรดาผู ซง่ึ หมายมนั่ ท่จี ะเผาบา น บตุ รสาวของทา น หลงั จากทท่ี านวะฟาตไปแลว ดว ยเรื่อง คอลีฟะฮ เปน ตนเหตุ ทานบคุ อรีไดร ายงานไวในซอเฮียะหข องทา น ภาคท่ี ๘ กิตาบวา ดวย อตั -เตาฮีด บาบวา ดวยโองการของอัลลอฮ ผทู รงสงู สุด ความวา : มะลาอกิ ะฮ และรหู  เสด็จยังพระองค แทจ รงิ ทา นอะลี บนิ อบี ฏอลิบ ขณะทีย่ งั อยูใ นเมืองยะมันไดส ง ทองคํา สวนหน่ึงใหแก ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ (ศอ็ ลฯ) แลว ทา นกไ็ ดแบง ใหแ กค นบางคน ดังนนั้ พวกกเุ รชและพวกอนั ศอรฺโกรธ พวกเขากลา ววา : เขาใหแตก บั พวกมีชอื่ เสียง แหง นะญัด แตล ะเลยกบั พวกเรา ? ทา นน บี (ศ็อลฯ)กลาววา : อนั ที่จริง ฉนั ตอ งการ ตะลอ มจิตใจพวกเขาเทา นน้ั มชี ายคนหนงึ่ เขามา

ประจัญหนา แลว กลาววา : โอ มุฮัมมดั จงยําเกรงอลั ลอฮเ ถิด ดังนนั้ ทา นนบี(ศอ็ ลฯ) จงึ กลา ววา : จะมใี ครเคารพ เช่อื ฟง อลั ลอฮอกี เลา ถาหากฉนั ฝา ฝนพระองคเสียแลว ? คนในหนา แผน ดนิ จะ เชอ่ื ใจฉนั ไดห รอื ถา หากพวกทา นไมเ ชอื่ ใจฉนั เสยี แลว ? ดังนน้ั คอลดิ บิน วะลดี ไดข ออนญุ าตฆา เขา แตทา นนบี(ศ็อลฯ)ไดห า มมิให ทาํ เชนนน้ั เม่อื เขากลับพน ไปแลว ทานนบ(ี ศอ็ ลฯ)จงึ ไดกลา ววา : จากลูกหลานของ คนผนู ี้ จะเปน คนกลมุ หนง่ึ ทอี่ า นอลั กรุ อานแตไมอ อกเสยี งผา นถงึ ลําคอของ พวกเขา พวกเขาจะทมิ่ แทงศาสนาอิสลาม เหมือนการท่ิมแทงของดอกธนู พวกเขา จะฆาชาวอิสลาม และเชญิ ชวนใหเขากบั พวกบชู าเจวด็ แนนอนถาหากฉันไดอ ยูจน ทนั พบกับพวกเขา ฉนั จะฆา พวกเขา เหมือนฆา พวกอาด (ซอเฮียะห อลั -บุคอรี ภาคที่ ๘ หนา ๑๗๘) นค่ี ือมุนาฟก อกี คนหนง่ึ จากซอฮาบะฮ ทกี่ ลาวหาทานศาสนทตู แหง อลั ลอฮ (ศอ็ ลฯ)วา ไม เทยี่ งธรรมในการแบง ปน เขาเขา เผชิญหนากับทา นนบ(ี ศอ็ ลฯ) อยา งไร มารยาททสี่ ุด โดยกลา ววา ; โอม ฮุ มั มัด จงยําเกรงอัลลอฮเถิด แตถ ึงแมวา ทานนบ(ี ศ็อลฯ)จะรดู ีถึงการกลบั กลอกของเขา และ รดู วยวา ลกู หลานของคนผนู ี้ จะเปน กลมุ ชนท่ีทม่ิ แทงอสิ ลาม เหมอื นแรงทมิ่ แทงของดอกธนทู ่ีมา จากคันศร แลว พวกเขาจะเขน ฆา ชาวอสิ ลาม และเรยี กรองใหเ ปน พวกบชู าเจวด็ ถงึ แมจ ะดว ย ประการทง้ั ปวงเหลา น้แี ลว ทานนบกี ็ยงั หา มมใิ หคอลดิ ฆาเขา ในเรอื่ งน้ี คอื คาํ ตอบสาํ หรบั อะฮลซิ ซนุ นะฮท่สี วนมากพวกเขาจะแยง ขาพเจา วา : ถา หาก ทานศาสนทตู แหง อัลลอฮ( ศอ็ ลฯ)รูวา ในซอฮาบะฮข องทา น เปน พวกกลับกลอก(มนุ าฟก) ซ่ึงพก เขาจะเปน ตนเหตุในความหลงผดิ ของชาวมุสลมิ แนน อน ยอ มเปนหนา ทท่ี ีท่ า นจะตอ งฆา คน เหลาน้นั เสยี เพือ่ ปกปอ งประชาชาติ ของทา น และปกปอ งศาสนาของทา น ทานบุคอรีไดร ายงานไวใ นซอเฮียะหข องทา น ภาคที่ ๓ บาบวา ดวย เม่ืออิมาม แนะนาํ ให ประนีระนอม จากกิตาบวา ดวยการประนปี ระนอม ดงั นี้ : ซบุ ยั ไดเ ลาถงึ กรณีทีเ่ ขายน่ื ฟอ งชายคนหน่งึ จากชาวอนั ศอรฺ ซงึ่ เคยรว มรบ ในสงคราม บะดัรฺ ยังทานศาสนทูตแหง อลั ลอฮ (ศอ็ ลฯ) ในปญ หาเก่ียวกบั ลาํ ธารสงนาํ้ ซงึ่ เขาสองคนตา งกท็ ด นาํ้ จากทนี่ น่ั แลว ทานศาสนทูตแหง อลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ)กก็ ลา วกับ ซบุ ัยรว า : เธอจงทดนํา้ ไปเถดิ โอ ซุบยั ร หลงั จากนน้ั ก็จงสงนา้ํ ไปยังเพอื่ นบา นของ เจา ดงั นน้ั ชาวอนั ศอรฺจงึ โกรธ แลว กลาววา : โอ ทา นศาสนทูตแหงอลั ลอฮ คง เปน เพราะเขาคือ บุตรชายของทา นปา ของทานกระมงั ? ปรากฏวา ใบหนา ของ ทา น ศาสนทตู แหงอัลลอฮ(ศอ็ ลฯ)เปล่ยี นสที นั ทีดวยความโกรธ ตอ จากนน้ั ทา นก็ กลา ววา : จงทดนาํ้ นนั้ แลวจงปด กนั้ มนั ไวเ สีย จนมนั ลน ถึงฝาผนงั ...(ซอเฮยี ะห บุคอรี ภาค ๓ หนา ๑๗๑)

นี่คอื อีกลีลาหน่งึ ของซอฮาบะฮท ่เี ปน ผูกลบั กลอก ท่เี ชอ่ื ถือวา ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ (ศ็อลฯ) ถือหลักการตามใจชอบ จงึ ลาํ เอยี งเขา หาบตุ รชายของทา นปา และเขาไดพ ดู ดว ยความ อวดดี จนกระทง่ั สหี นา ของทา นศาสนทูตแหงอลั ลอฮ เปลีย่ นไปดว ยความโกรธอยา งแรง ทานบคุ อรไี ดรายงานไวใ นศอฮีฮขิ องทา น ภาคท่ี ๔ บาบวาดวยทา น ศาสนทูต(ศอ็ ลฯ)ได ใหอะไรแกบรรดาผูที่หวั ใจโนมเขา มา จากกติ าบวาดวย การตอสู เสยี ลสะและการออกทัพ รายงาน จากทา นอบั ดลุ ลอฮ (รฎ) ดังน้ี : ทา นกลา ววา : เมอ่ื วนั ทาํ สงครามฮไุ นน ทา นนบ(ี ศอ็ ลฯ)ไดเ อาใจคนทง้ั หลาย ดว ยการแบง ทรัพยสนิ ให กลา วคอื ทา นไดใหอฐู แก อลั -อักเราะอฺ บนิ ฮาบซิ และ อัยยินะฮ คนละ ๑๐๐ ตวั เหมือนๆ กนั และทา นยงั ไดใ หท รัพยสนิ เพอื่ เอาใจ คนทง้ั หลาย ในหมบู รรดาหวั หนา เผา อาหรบั ใน วันนน้ั ดว ย แลว ไดม ีชายคนหนงึ่ กลา ววา : ขอสาบานตอ อัลลอฮ แทจรงิ การแบงเชนนี้ ไมย ตุ ิธรรม และมิไดเปน ไป ตามเจตนารมณของอัลลอฮ ดังนนั้ ฉนั จงึ พูดวา ขอสาบานตออัลลอฮ ฉนั จะฟองตอ ทานนบี(ศอ็ ลฯ) แลวฉนั กไ็ ปบอกใหท านทราบ ทา นจงึ กลา ววา : แลว จะมีใครยตุ ิธรรม อีก ถา หากอลั ลอฮแ ละศาสนทตู ของพระองคไ มยตุ ิธรรม? อลั ลอฮท รงเมตตา ตอ มซู า ก็เพราะเขาไดถ ูกทาํ รายจติ ใจมากกวาน้ี แตเ ขาอดทน (ซอเฮยี ะหบุคอรี ภาค ๔ หนา ๖๑) นคี่ ือ มนุ าฟก อกี คนหน่ึง จากบรรดาซอฮาบะฮของทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮ (ศอ็ ลฯ) บาง ทอี าจเปน บุคคลสาํ คญั ในตระกลู กุเรชกไ็ ด ดว ยเหตนุ ้ี นักรายงาน จงึ ไมกลา วถงึ ชอื่ ของเขา ดว ย เกรงกลวั อํานาจการปกครองในสมยั นนั้ ทานจะเห็น ไดว า มนุ าฟก คนนีเ้ ช่อื ม่นั อยางแนวแน และ สาบานในเรื่องนี้ วา มฮุ มั มดั ไมมี ความยตุ ิธรรม และการแบงทรัพยส นิ ทท่ี า นกระทาํ ไป มิไดต รง ตามเจตนารมณ ของอลั ลอฮ แตอัลลอฮท รงเมตตาแกม ฮุ ัมมัด แนนอน ทา นถกู รังแกทางดา นจิตใจ มากกวาน้ี แตท านอดทนเสมอ ทา นบคุ อรไี ดรายงานไวในซอเฮยี ะหในภาคที่ ๔ ในบาบวา ดว ย เคร่ืองหมาย ตา งๆของนบุ ู วะฮ ในอสิ ลาม จากกติ าบ ปฐมบทแหง การสรา ง แทจ รงิ อะบซู ะอดี อัล-คุดรีย (ร.ฎ)กลา ววา : ครง้ั หนงึ่ เมอ่ื เรานงั่ อยูกับ ทา นศาสนทูต แหง อลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ) ในขณะท่ที า นกําลงั แบงทรัพยส นิ ขณะนั้น ซลุ -คุวยั ซอเราะฮ ชายคนหนง่ึ จาก ตระกูลตะมีม ไดม าหาแลว กลา ววา : โอท า นศาสนทูต แหง อัลลอฮ จงยตุ ธิ รรมเถดิ ! ดังนนั้ ทา นจงึ กลาววา : วบิ ัตแิ ลว ทา น จะมใี คร ยตุ ธิ รรมอกี หรือ ถาหากฉนั ไมย ุติธรรม แนน อน ทา นจะตอ ง สูญเสยี และขาดทนุ ไปแลว ถา หากฉนั ไมเ ปน คนยตุ ิธรรม ทา นอุมรั ฺ ไดก ลาววา : โอทานศาสนทตู แหง อัลลอฮ อนุญาตใหฉนั ตัดคอเขาเสียเถิด ทานไดก ลาววา : ปลอยเขาเถอะ เพราะ แทจ ริงเขา ยงั มพี รรคพวกอยกู ลมุ หนงึ่ คนหนง่ึ ๆ ในหมพู วกทา น ถา เทียบเคียงการ นมาซของตนแลวจะเหน็ วา ยงั เสียเปรียบตอการนมาซ และการถอื ศีลอดของ พวกเขา พวกเขาอานอัล-กุรอาน ไมอ อกเสียง

มาถงึ ลําคอ พวกเขาจะพงุ ออกจาก ศาสนา ดุงดงั ดอกธนูทพ่ี ุงออกจากคันศร..(ซอเฮียะหอลั -บุคอรี ภาคท่ี ๔ หนา ๑๗๙) นค่ี อื อีกบทบาทหนึ่งของบรรดาซอฮาบะฮ มนุ าฟก นน่ั คอื บรรดาผูที่แสดง ตนตอ หนา คน ทงั้ หลายวา มคี วามยาํ เกรงตอ อัลลอฮแ ละนอบนอมมากเปน พเิ ศษ จนกระทง่ั ทานน บี(ศ็อลฯ)ไดพ ูดกับทานอมุ ัรวฺ า แทจ รงิ การนมาซ และการถอื ศีลอด ของคนหนงึ่ ๆ ใน หมพู วกทาน ยังบกพรองกวา การนมาซ และการถือศลี อดของ พวกเขา และไมตอ งสงสยั เลยวา พวกเขาสามารถ ทองจาํ อลั -กรุ อฺ านไดท งั้ หมด แตท วา จะอานไมเตม็ เสยี ง และคาํ พูดของทา นศาสนทูต(ศอ็ ลฯ)ทว่ี า “ปลอยเขาไปเถิด เพราะแทจ รงิ เขายงั มพี รรคพวก” ยอ มเปน หลกั ฐานทีแ่ สดงวา ยงั มีพวกมนุ าฟก เปน จํานวนมากอยูในกลมุ ซอฮาบะฮ บคุ อรไี ดรายงานไวใ นซอเฮยี ะหของทา น ภาคท่ี ๔ บาบวาดว ย ผทู ่ไี มเผชญิ หนา กับคน ทั้งหลาย ดว ยการตําหนิ จากกิตาบอลั -อะดบั ทา นหญงิ อาอชิ ะฮไ ดก ลาววา : ทา นศาสนทูตแหงอัลลฮ( ศอ็ ลฯ)ไดก ระทาํ บาง สงิ่ บางอยาง ตอมาทา นก็ผอ นปรนในเร่ืองนน้ั เสยี ดงั นน้ั จึงทาํ ใหช นกลมุ หนง่ึ แหนงหนา ยจากทา น เม่อื ทา นนบี (ศ็อลฯ)ทราบเรอ่ื งน้ีเขา ทา นก็กลา วเทศนา โดยสรรเสริญอัลลอฮ เสร็จแลว ทา นไดกลาววา : กลมุ ชนทง้ั หลาย เปนอะไรไปหรอื ทพ่ี วกเขาไดพ ากนั ผละจากสง่ิ ใดสงิ่ หนง่ึ ทฉี่ ันไดก ระทาํ ลงไป ขอ สาบานตออลั ลอฮ ฉนั จะสอนพวกเขาใหร ูเกีย่ วกบั อลั ลอฮ และใหพวกเขามีความเกรงกลวั อยา ง ที่สุด ตอ พระองค (ซอเฮียะหบ ุคอรี ภาคที่ ๗ หนา ๙๖) นค่ี อื ซอฮาบะฮ อีกประเภทหนงึ่ ท่ีปฏเิ สธซนุ นะฮของทา นนบี(ศ็อลฯ) ไมต อ งสงสัยเลยวา เขาเหลา นน้ั จะตองลบหลดู ูแคลนการกระทาํ ของทา นแนนอน ดว ยเหตุนี้ ทา นนบี(ศ็อลฯ)จึงกลาว เทศนาสอนพวกเขาและสาบานตอ อลั ลอฮ วา ฉัน จะสอนพวกเขาใหร เู ก่ยี วกบั อัลลอฮ และใหพ วก เขามคี วามเกรงกลวั อยางท่สี ดุ ตอ พระองค รายงานโดยอลั -บุคอรี ในซอเฮียะหข องทา น ภาคท่ี ๓ บาบวา ดว ย การรว ม หนุ ในเร่ืองการ พลี และสัตวเชือดพลี จากกติ าบ อัล-มุซอลมิ รายงานจากอบิ นุอบั บาส ไดก ลา ววา ทา นนบ(ี ศอ็ ลฯ)ไดเ ขามาในตอนเชา ของ วนั ท่ี ๔ เดือนซลุ -ฮจิ ญะฮ เพ่อื ประกาศพิธกี ารฮัจญ วา ไมมีสิง่ อ่ืนใด ปะปนกบั พวกเขา ครนั้ เม่อื พวกเรา ไดมาถงึ ทา นกส็ ั่งใหพ วกเราทาํ อุมเราะฮ และใหเ ราเขา หา ภรรยาของเราได จนมคี นพดู ตาํ หนิใน ขอ นีก้ ันมาก อะฏออไดก ลา ววา ญาบริ ฺ กลาววา อาจมพี วกเราคนหนงึ่ เดนิ ทางไปทมี่ นิ า โดยยงั มี น้าํ กามติดอยู ทป่ี ลาย อวยั วะเพศของเขา แลวเรอื่ งนี้กท็ ราบไปถึงทา นนบี(ศ็อลฯ) ทา นจงึ ยนื ขึ้น แลว กลา ว เทศนาวา ฉนั ทราบมาวา มคี นหลายกลุมพูดอยา งนนั้ บา ง อยา งนบ้ี า ง ขอสาบาน ตออัลลอฮ วา ฉนั มีคุณธรรมมากกวา พวกเขา และมีความยําเกรงตอ อัลลอฮ มากกวาพวกเขา..(ซอ เฮียะหบ ุคอรี ภาคที่ ๓ หนา ๑๑๔)

นค่ี อื อีกบทบาทหนึ่งจากซอฮาบะฮท ล่ี ะเมดิ ฝา ฝน คําสง่ั ตา งๆ ของทา น ศาสนทตู แหงอัลลอฮ(ศอ็ ลฯ)ในแงข องบทบัญญัติศาสนา และคําพูดของทา น ศาสนทตู (ศอ็ ลฯ) ท่วี า ฉนั ทราบมาวา มคี นหลายกลมุ พุดอยา งนนั้ บา ง อยา งนีบ้ าง ยอ มแสดง ใหเหน็ วา สวนมากแลว พวก เขาปฏิเสธท่จี ะหลับนอนกบั ภรรยา โดยขอ อางทว่ี า พวกเขาปฏิเสธก็คอื วา เม่อื พวกเขาเดนิ ทางไป ยังมนิ านนั้ อวัยวะเพศของพวกเขา ยงั ตดิ คราบนา้ํ กามอยกู ็ได ซึ่งคนเหลา นนั้ ทาํ เปน ไมรเู รือ่ งใน หลักการทวี่ า อัลลอฮท รงกําหนดใหพ วกเขาอาบนํา้ ฆซุ ลุ และทําความสะอาดกนั มาแลว หลังจาก ผานพฤิตกรรมทางเพศ ทกุ รปู แบบ จะเปน ไปไดอยา งไรวา พวกเขาจะเดนิ ทางไป ยงั มินา ในขณะที่ นํา้ กามยงั ติดอยตู ามอวยั วะเพศ ? หรอื วา พวกเขารูใน บทบัญญตั ิ ศาสนาของอัลลอฮม ากกวา ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮเองเสยี อีก ? หรอื วา พวกเขา มคี ุณธรรม และมีความยําเกรงอัลลอฮ มากกวาทาน ? ไมต อ งสงสยั เลยวา การแตงงานมุตอะฮ หรอื การทาํ มตุ อะฮเ พื่อแสวงหา ความสขุ กบั สตรี ก็จะตองมกี ารหามมาจากทางดา นของอุมรั ฺ หลงั จากสมัยทา น ศาสนทูต(ศอ็ ลฯ) ในลกั ษณะ เดยี วกนั นี้ เปน แน เพราะเม่ือสมัยทที่ า นนบี(ศอ็ ลฯ) ยงั มชี วี ติ อยูแทๆ พวกเขายังปฏเิ สธคาํ ส่ังของ ทาน ในการใหพ วกเขารว มหลบั นอน กับภรรยาของพวกเขาเองได ในชวงเทศกาลฮจั ญ จงึ มใิ ชเ รอ่ื ง แปลกถา จะวาพวกเขา หา มการทาํ มตุ อะฮห ลงั จากสมยั ทท่ี า นะฟาตแลว เพือ่ เปน การขจัดตวั เอง ใหพน จาก สิง่ ทท่ี านนบี(ศ็อลฯ)ไดส ั่งไว โดยพวกเขาถอื วา การนกิ าหมฺ ตุ อะฮ เปนการทาํ ซินา ประเภทหน่ึง อยางทพ่ี วกอะฮลซิ ซุนนะฮพ ดู ประโยคนอี้ ยเู สมอในปจ จบุ นั ทานบุคอรีไดรายงานไวในซอเฮยี ะหของทา น ภาคที่ ๔ บาบวา ดว ยทา นนบี ไดใหแ กผ ทู ี่ หัวใจของพวกเขาโนม เขามารับอสิ ลาม จากกิตาบวาดวยการตอ สู เสยี สละและการออกทพั รายงานจากทา นอะนสั บนิ มาลิกไดกลา ววา : เม่ือครงั้ ทอ่ี ัลลอฮทรง ประทานความโปรด ปรานแกท า นศาสนทตู แหง อัลลอฮ (ศอ็ ลฯ)ดวยทรพั ยสนิ ของ ฮะวาซนิ ทา นไดจดั การยกทรพั ยส นิ เหลาน้นั ใหแกบ รรดาชายฉกรรจช าวตระกลู กุเรช ดงั นน้ั ฝา ยพวกอันศอรจฺ งึ กลาววา : ขออัลลอฮ ทรงยกโทษใหท านศาสนทูต แหง อัลลอฮด วยเถดิ ทท่ี า นยกทรพั ยส นิ เหลา นน้ั ใหแ กพวกกุเรข แต ละเลยพวกเรา ทง้ั ๆ ดาบของพวกเราตา งหากทห่ี ล่ังเลือดของคนเหลา น้ัน ! แลวทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮ(ศอ็ ลฯ)กไ็ ดจ ัดประชุมคนเหลา นัน้ ท่กี บุ า และไมเชญิ คนกลมุ อนื่ เลย แม สกั คนเดยี ว นอกจากพวกเขาลวนๆ และทานไดก ลาวกบั พวกเขาวา : พวกทานมี การวา กลาวอะไรถงึ ฉนั บาง ? แลว พวกเขากท็ บทวนคาํ พดู ของพวกเขาใหทา นฟง ทา นจงึ กลาววา : แทจ รงิ ฉนั ไดใหทรัพยส ิน เหลา น้นั แกบรรดาผคู นทใ่ี ชค ําพูดของ พวกตนในลกั ษณะเปน การปฏเิ สธ พวกทา นไมพ อใจหรอื ตอ การที่คนเหลา นนั้ จากไปเสียได ดว ยของมคี าเหลา นั้น แลวพวกทานกส็ ามารถเดนิ ทางกลับ ภมู ลิ าํ เนา พวกพวกทา นพรอ มกบั ศาสนทตู แหง อลั ลอฮ ขอสาบานตอ อัลลอฮว า พวกทา นได เดินทางกลบั พรอมกับส่ิงทดี่ กี วา ของท่ีคนเหลา นน้ั นาํ กลับ พวกเขากลา ววา ใชแ ลว โอท า นศาสน

ทตู แหง อัลลอฮ เราพงึ พอใจแลว ทา นจงึ กลา วกบั คนเหลา นน้ั วา : แทจ ริง หลงั จากยคุ ของฉนั ผา น ไปแลว พวกทา นจะไดพ บกบั การเหน็ แกป ระโยชน สวนตนอยางรา ยแรง ดังนั้นจงอดทนจนกระทง่ั พวกทานจะไดพ บอลั ลอฮ และ ศาสนทตู ของพระองค ณ อัล-เฮาฎ ทา นอะนสั กลา ววา : แตพ วกเรา ไมอดทน (ซอเฮียะหบ คุ อรี ภาคท่ี ๔ หนา ๖๐) เราขอถามวา : ในหมูชาวอนั ศอรทฺ ั้งหมดนน้ั มีใครสักคนไหมท่ี เทีย่ งธรรม ยอมรับในสิ่งที่ ทา นศาสนทตู แหงอัลลอฮ(ศอ็ ลฯ)ไดกระทาํ และเชอื่ มนั่ วา ทา นจะไม เอนเอยี งไปตามอารมณฝา ย ต่าํ และเขาในโองการของ พระองคทวี่ า “แลว เหตุไฉน ตอ พระผอู ภิบาลของเจา ท่พี วกเขา มไิ ด ศรัทธา จนกระทั่ง ไดมอบอาํ นาจการตัดสิน ใหแ กเจา ในกรณีขดั แยงกันระหวา งพวกเขา หลงั จาก นัน้ พวกเขาจะไมพบเลยวา ในจิตใจ ของพวกเขาจะมอี ปุ สรรคใดๆ จากสิ่งทเี่ จา ไดต ัดสนิ ไปแลว พวกเขาจะได จาํ นนโดยสนั ต”ิ (อัน-นซิ าอ/ ๖๕) ในหมพู วกเขามไี หมคนทป่ี กปองทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮ( ศอ็ ลฯ) เมอื่ พวกเขา กลา ววา : ขออัลลอฮยกโทษใหแ กศาสนทตู ของพระองคด วยเถดิ ? หาไมม ีเลยสักคนเดียวในหมพู วกเขาทมี่ ีความศรัทธาถงึ ระดบั ท่โี องการ อันทรงเกียรตติ รัสไว สวนคําพูดของพวกเขาทก่ี ลาวในภายหลงั วา : ใชแ ลว โอท า นศาสน ทูต แหง อลั ลอฮ เราพึงพอใจแลว ก็หาไดเกดิ จากความจริงใจไม ทงั้ นกี้ เ็ พราะมีคาํ ยนื ยันของอะนัซบิน มาลิกเองซ่ึงทา นกเ็ ปน คนหนง่ึ ในจํานวน คนเหลา นนั้ ดวยท่ีไดกลา ววา “ทา นไดสั่งเสยี พวกเราวา จงอดทน แตท วา พวกเรา ไมอ ดทน” รายงานโดยทา นบคุ อรใี นหนงั สือซอเฮยี ะหข องทา น ภาคท่ี ๕ บาบวา ดวย สงครามฮดุ ัยบิ ยะฮ จากกิตาบวาดวย อลั -มะฆอซยี  จากทานอะหม ดั บนิ อิชกาบเลาวา มุฮัมมัด บนิ ฟะฎลี ไดร ับรายงานจาก อัล-อิลลาอ บิน อลั -มซุ ยั ยบิ จากบิดาของทานไดก ลาววา : ฉันไดพบกบั ทานอัล-บะรออ บนิ ซบิ (ร.ฎ) แลวฉนั ได กลาววา : ขอความผาสกุ มีแดทาน ในฐานะท่เี ปน ซอฮาบะฮข องทา นนบี(ศอ็ ลฯ) และทา นไดใ ห สตั ยาบันกับทา นทช่ี ะญะเราะฮ ! ทานตอบวา : โอบ ุตรของนอ งชาย แทจ รงิ เธอไมรอู ะไรหรอก วา เราไดท ํา อะไรใหเ กิดข้ึน บางภายหลงั จากทา นแลว (ซอเฮยี ะหบคุ อรี ภาคท่ี ๕ หนา ๖๖) แนนอน ทานบะรออ บิน อาซบิ ไดพดู ความจริงแลว ทกุ อยา ง เพราะวา คนสวนใหญใคร เลา จะรูว า อะไรบา งไดเกดิ ข้ึนกับซอฮาบะฮ หลงั จากนบี(ศอ็ ลฯ)ของ พวกเขา วะฟาตไปแลว ใคร บางทอี่ ธรรมตอทายาทของทาน และบตุ รของลงุ ของ ทา น ตลอดจนทาํ ใหท า นตองพลาดจาก ตําแหนง คอลฟี ะฮ ใครบางที่อธรรมกับ ฟาฏมิ ะฮ ซะฮรออ บุตรสาวของทา นละขมขจู ะเผาทา นทั้ง เปน อีกทัง้ ยงั ยดึ ทรพั ยสนิ ท้ังท่ีเปน ของสว นตัว เปนมรดกและเปนเงนิ คมุ สข องนางอกี ดว ย ใครบางที่ขัดแยง คําสง่ั เสยี ของทา นนบ(ี ศอ็ ลฯ)แลว เปล่ยี นบทบญั ญัตศิ าสนา และเผาทาํ ลายซนุ

นะฮน บี และจํากัดบริเวณไวม ใิ หถ ูกนําไปเผยแพรท่ไี หน ใครบา งทท่ี าํ รา ยทา นนบี(ศอ็ ลฯ) ดวยการ สาปแชง และสงั หารอะฮล ลุ บยั ต ขับไลไสสงพวกเขาจนตอ งไปอยหู า งไกล แลวมอบอาํ นาจรฐั ใหอยใู นอํานาจของพวกกลบั กลอก พวกละเมิดศาสนา จากบรรดาศัตรู ของอลั ลอฮแ ละศาสนทูตของพระองค ใชแลว ทกุ อยาง ทกุ ประการ เหลานี้ และอืน่ ๆ อกี มาก ทเี ดียว ซงึ่ พวกเขาไดกอการใหเ กดิ ขน้ึ หลงั จากทา นนบี ไดวะฟาตไปแลว แตยังไมเปน ทร่ี บั รูของ ประชาชนทว่ั ไป ซง่ึ พวกเขาไมม วี ันจะรู ซ้งึ ถงึ ความเปน จรงไดเ ลย นอกจากเรือ่ งราวตามที่สาํ นกั ทางวชิ าการ ของบรรดา คอลีฟะฮไดม อบใหเทา นนั้ ซง่ึ ไดมีการใชศิลปะในการเปลีย่ นแปลง บทบัญญัติของ อลั ลอฮ และศาสนทตู ของพระองคด ว ยการอจิ ญต ิฮาดตามความเหน็ สวนตวั แลว ขนานนามใหก ับส่งิ เหลา นนั้ วา เปนบิดอะฮฮะซะนะฮ ในดอกาสนี้ เราขอเรียนตอ อะฮลซิ ซุนนะฮวา : พวกทา นอยา หลงไหล ไดป ลม้ื กับการเปน ซอฮาบะฮ และกับบรรดาซอฮาบะฮ กันเลย เพราะนนั่ ปะไร ทา นบะรออ บนิ อาซิบ ซงึ่ เปน คนรนุ แรกคนหนง่ึ จากบรรดาผทู ใ่ี หสตั ยาบนั ตอ ทานนบี(ศ็อลฯ) ที่ “ชะญะเราะฮ” เขาบอกกบั บตุ ร ของนอ งชายของเขา ตามภาษา ในปจจบุ ันคือ เธอจงอยา หลงไหลไดปล้ืมกบั การเปนซอฮาบะฮ ของฉัน และกบั การใหส ตั ยาบนั ของฉนั ท่ี “ชะญะเราะฮ” เลย เพราะเธอไมร ูหรอกวา ฉันไดทําอะไร ใหเกิดข้นึ บา ง ภายหลงั จากทานวะฟาตแลว แนน อน พระองคผูทรงสงู สุดได ตรสั วา : แทจริง บรรดาผซู ง่ึ ใหส ัตยาบันตอเจานน้ั เขาเพยี งแตใหส ตั ยาบนั กบั อลั ลอฮ เทา นน้ั พระหัตถของอัลลอฮ ทรงอยูเหนือมอื ของพวกเขา ดงั นนั้ ใครทผี่ ดิ สัญญา กเ็ ทากับเขาทําผิดสญั ญาตอ ตวั เขาเอง...(อัล- ฟตห- ๑๐) ปรากฏวา ไดมซี อฮาบะฮจ าํ นวนมากทบ่ี ิดพลิ้วสัญญา จนกระทง่ั ทา นนบี (ศอ็ ลฯ)ได สัญญาไวกับทานอะลี บุตรของลงุ ของทานวา ใหตอสกู บั พวกเขา ดงั รายงาน เรอ่ื งนปี้ รากฏในตาํ รา ประวตั ิศาสตรห ลายเลม ทา นบคุ อรีไดร ายงานไวในซอเฮยี ะหข องทา น ภาคที่ ๑ และ ๓ บาบวา ดว ยเม่อื ประชาชน หลบหนีจากอมิ ามในนมาซวนั ศกุ ร จากกติ าบวา ดว ยวนั ศุกร รายงานจากทา นญาบิรฺ (ร.ฎ) บนิ อบั ดุลลอฮ กลา ววา : เม่อื กองคารา วานสนิ คา บรรทุก อาหารจากเมอื งชามมาถงึ ซงึ่ พวกเรากําลงั นมาซอยกู บั ทานนบี (ศ็อลฯ) แตแลว ประชาชนตา งได มุง ออกไปกนั หมด ยงั มีเหลอื เพียง ๑๒ คนเทา นน้ั ดงั นน้ั โองการนจี้ งึ ถกู ประทานลงมา ความวา : และเมือ่ พวกเขาเหน็ การคาขาย และการละเลน พวกเขาไดมุงออกไปหามนั และทิง้ เจา ใหย นื อยู (ซอเฮยี ะหบ คุ อรี ภาคท่ี ๑ หนา ๒๒๕ และภาคท่ี ๓ หนา ๖ ,๗) นคี่ อื ลีลาหนง่ึ ของซอฮาบะฮผ ูกลบั กลอกซง่ึ พวกเขาไมม คี วามสาํ รวม และไมนอบนอ มเลย แตย งั ไดผ ละหนีจากนมาซวนั ศกุ ร เพ่อื จะไปหากองคาราวาน และสินคา โดยทอดทง้ิ ทา นศาสนทตู

แหง อลั ลอฮใ หย ืนอยตู ามลําพัง ตอเบ้ือง พระพักตรของเอกองคอื ลั ลอฮ เพื่อทาํ ตามกฏขอ บังคบั ของทา นทามกลาง ความนอบนอ มและเกรงกลวั ตอ พระเจา บรรดาคนเหลา นน้ั เปน มุสลมิ ท่ีมีความศรทั ธาทีส่ มบูรณแลวหรอื ? หรอื วา พวกเขาเปน พวกกลับกลอก ทเ่ี ยยหยนั ตอ การนมาซ และเม่ือไดย นื ขึน้ เพื่อ นมาซ ก็จะยนื อยางเกยี จครา น ? และไมม ีบคุ คลใดในหมพู วกเขาไดร บั การ ยกเวน เลย นอกจากบรรดาผูท่ยี งั ม่นั คง ยนื หยดั กับ ทา นนบี(ศ็อลฯ) จนทาํ นมาซวัน ศกุ รเสร็จสมบรู ณ ซง่ึ จาํ นวนของพวกเขามีแค ๑๒ คนเทา นน้ั ใครก็ตามถาหากศึกษาถวึ เรอื่ งราว และความเปน ไปของคนเหลา นน้ั อยา งละเอียด ก็จะ รสู ึกตกใจในพฤติกรรมของพวกเขา และจะไมสงสยั เลยวา การทพ่ี วกเขาผละหนจี ากการนมาซวนั ศกุ ร ของพวกเขานน้ั ไดเกดิ ข้นึ ซํ้าแลว ซาํ้ เลา หลายคร้ัง ดวยเหตนุ ีพ้ ระคมั ภรี ข องอลั ลอฮจ ึงบนั ทึก โดยพระดาํ รสั ของพระองค วา : จงกลา วเถิด(โอมฮุ มั มัด) สง่ิ ท่ีมีอยู ณ อลั ลอฮ ยอมดงี าม กวา การละเลน และ การคานัน้ เรยี นทา นผอู าน เพื่อใหทา นไดรบั ทราบถึงระดับของการใหเ กียรติทพ่ี วกเขา มีตอ การนมาซ นี้ ซ่ึงบรรดาคนมสุ ลิมในยคุ ปจ จุบนั จะใหเ กียรติกนั มากกวา พวกเขา กข็ อใหทา นผูอานพบกบั รายงานบทตอไปนี้ รายงานโดยทา นบคุ อรี ในหนงั สือซอเฮียะหข องทาน ภาคที่ ๓ บาบวาดว ย เรอื่ งราว เกย่ี วกบั การปลูกตนไม ในกติ าบวา ดว ย การตั้งตัวแทน จากทา นซะฮลั บนิ ซะอีด (ร.ฎ) ไดก ลาววา : แทจ รงิ พวกเราเคยพอใจ กบั วนั ศุกร เนื่อง ดว ยมหี ญิงชราคนหนงึ่ ไดนํารากผกั ซิลลกิ (ช่อื ผกั ชนดิ หนึง่ )มาให พวกเรา ซงึ่ เปนผกั ทเ่ี ราไดน าํ มา ปลกู ไวบนฝง น้ํา นางจะปรงุ ผกั นนั้ ในหมอ ของนาง แลว ไดใสเ มลด็ ขา วบารเลย ล งไปดวย ซงึ่ เราไมรู ในจํานวนของมัน นอกจากวา มนั ไมท าํ ใหอวนและไมมีไขมัน ครั้นพอเรานมาซวนั ศุกรเสรจ็ แลว เราจะไปเยย่ี มนาง แลว นางกน็ าํ มนั มามอบใหกับเรา ดงั นนั้ เราจงึ พอใจกับวนั ศกุ รดวยเหตฉุ ะนี้ ซงึ่ พวกเราจะไมย อมรับประทานอาหารเท่ยี งเลย นอกจากจะผานนมาซวันศกุ ร กนั แลว (ซอเฮียะหบุ คอรี ภาคที่ ๓ หนา ๗๓) ชางอ่ิมเอมเปรมปรีด์กิ นั เหลอื เกนิ สาํ หรับบรรดาซอฮาบะฮเหลา นน้ั ซงึ่ มิไดพ อใจกบั วนั ศกุ รด ว ยเหตทุ ไี่ ดพบกับทา นศาสนทูตแหงอัลลอฮ(ศอ็ ลฯ) และดวยการ ไดฟ งคุฏบะฮ คําส่ังสอน และการทาํ นมาซโดยมที า นเปนอมิ าม และมิใชเพราะดว ย แตละคนจะไดพ บปะซง่ึ กนั และกนั เลย และมิใชเพราะวาวันนนั้ มีความจาํ เรญิ และ ความเมตตาตางๆ เลย แตทวา พวกเขาพงึ พอใจกับวนั ศกุ รเ พราะเรือ่ งอาหารพเิ ศษ ทหี่ ญิงชราคนหน่ึงจัดเตรียมไวใหพวกเขา หากวา วนั น้ี มีมสุ ลมิ คนใด กลา ววา ตนพอใจกบั วันศกุ รเ พราะเรอ่ื งอาหารแลวละก็ แนนอน จะตอ งถูกประณาม วา เปน คนที่ ประมาทและชะลาใจอยา งแนแ ท

ถาหากเรามุงจะหารายละเอียดเพม่ิ เติมจากการวิเคราะห และการ ตรวจสอบ เราจะพบวา บรรดาผูขอบพระคณุ ตามทอ่ี ัล กุรอานอนั ทรงเกียรติ ยกยองชมเชยนนั้ มเี พยี งสวนนอ ยไมเ กิน จาํ นวน ๑๒ คนจรงิ ๆ และบุคคลเหลาน้ี เองคอื บรรดาผมู คี วามบรสิ ทุ ธ์ใิ จ ไมเคยมงุ ตรงไปหา การละเลน และการคาขาย โดยทง้ิ การทํานมาซ คนเหลาน้ีเอง ทย่ี ืนหยดั อยางมัน่ คงกบั ทา นนบี (ศ็อลฯ) ในการ ตอ สูใ นหลายๆ สมรภูมิ ซง่ึ ซอฮาบะฮส ว นที่เหลอื จากน้ัน ลว นหลบหนีและหนั กลบั ไปอยทู างดานหลัง แนนอน ทา นบุคอรไี ดรายงานไวใ นซอเฮยี ะหของทา นภาคที่ ๔ บาบวา ดว ย ความนา รงั เกียจ ตอ ความขัดแยง และแตกแยกในการรบ จากกิตาบวาดว ย อัล-ญิฮาด วัซ-ซีร รายงานจากทา นบะรออ บนิ อาซิบไดกลา ววา : ทา นนบี(ศ็อลฯ)ไดแ ตง ต้งั ชายฉกรรจไ ว จํานวน ๕๐ คน ในสงครามอุฮดุ โดยมอบหมายหนาทีใ่ หแก ทา นอบั ดลุ ลอฮ บนิ ุไบร แลว ทานได สงั่ วา : ถึงแมว า พวกทานจะเหน็ วา มฝี ูงนก มาโฉบเฉ่ียวพวกเรา พวกทา นก็จงอยาออกจากที่ตัง้ ของ พวกทา นแหง นี้ จนกระทงั่ ฉนั ไดออกคาํ สงั่ แกพ วกทา น มฉิ ะนนั้ แลว แลว พวกเขากร็ ุกไลคนเหลา นนั้ เขาเลาวา : ขอสาบานตออลั ลอฮวา ฉนั ไดเห็นบรรดาสตรีถลกขอ เทาเพื่ออวดกาํ ไล และแขง ของ พวกนางโดยยกชายผา ขน้ึ สงู พรรคพวกของอับดุลลอฮ บนิ ุไบร กลา ว วา : นน่ั มันทรัพยส นิ จาก สงคราม โอท า นทง้ั หลาย น่ัน มนั ทรัพยส นิ จากสงคราม พรรคพวกของทานเปน ตอ อยูแลว พวก ทานจะรออะไรอยูอีก ? ดังน้ันอับดลุ ลอฮ บนิ ไุ บรจ ึงวา : พวกทา นลืมกันแลวหรอื วา ทา นศาสน ทตู แหงอลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ)ไดส ัง่ อะไรไวกบั พวกทา น ? พวกเขากลาววา : ขอสาบานตออัลลอฮ เราจะไปหา คนเหลา นนั้ แลวเราจะรบิ ทรพั ยสนิ สงครามเหลา นน้ั ครน้ั เมื่อพวกเขาไปหา คน เหลานน้ั ผลปรากฏวา พวกเขาตอ งแพพ า ยแตกกระเจงิ กลบั มา ณ บัดนน้ั เอง เมอ่ื ทานศาสนทตู เรยี กพวกเขาจากทางดา นหลงั จงึ ไมม ีใครเหลอื อยกู บั ทานนบี(ศ็อลฯ)เลย นอกจากเพยี งสิบสอง คนเทา นนั้ โดยพวกเราตอ งสูญเสยี ไป ทง้ั หมด ๗๐ คน...(ซอเฮยี ะหอลั -บุคอรี ภาคท่ี ๔ หนา ๒๖) ในเม่ือเราไดท ราบจากการบนั ทกึ ของนกั ประวตั ศิ าสตรวา ในการทาํ ศกึ คร้ังน้ี ทานศาสน ทูตแหงอลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ) ไดนาํ ซอฮาบะฮข องทา นทั้งหมดออกไปรบ ถึง ๑,๐๐๐ คน พวกเขามีความ ปรารถนาจะออกรบในหนทางของอลั ลอฮ ในฐานะ ขนุ ศกึ ผูมีชัยชนะในสมรภมู ริ บท่บี ะดัรฺ แตทวา พวกเขาฝา ฝน คําสั่งของทานนบี(ศอ็ ลฯ) และเปนตน เหตุใหเ กดิ ความพายแพอ ยา งยับเยนิ จนถกู สังหารไปถึง ๗๐ คน ในจาํ นวนคนเหลานั้น มีทา นฮมั ซะฮ ลุงของทา นนบี(ศ็อลฯ)รวมอยูดวย สว นท่ี เหลือ ตางพากันหลบหนีทง้ั หมด จนไมมใี ครเหลอื เพอ่ื จะอยกู ับทานนบี (ศอ็ ลฯ)ในสมรภมู ิ คราวนน้ั เลย นอกจากสิบสองคนเทา นั้น ตามทที่ านบคุ อรไี ดร ะบุไว สว นที่ นักประวัตศิ าสตรท านอืน่ ระบุ ยงั เหลอื กวา น้ีอกี คือเหลอื เพียง ๔ คนเทานั้น ไดแ ก ทานอะลี บิน อบี ฏอลิบ ซง่ึ ตอ สกู ับพวกมชุ ริกเพอ่ื ปกปอ งทางดา นหนา ของ ทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮ(ศ็อลฯ) โดยมที านอะบดู ญิ านะฮ , ฏอ็ ลหะฮ , ซุบยั ร และกลา วกนั วา มีซะฮลั บนิ ฮะนฟี ดว ยทีอ่ ยปู กปอ งทางดานหลังทานนบ(ี ศ็อลฯ)

จากความเปน ไปเชน น้ี ทําใหเ ราเขา ใจในคําพดู ของทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮ( ศอ็ ลฯ)ท่ไี ด กลา วไวว า “และฉันมองไมเ หน็ เลยวา จะมีใครในหมพู วกเขารอด ปลอดภัยบาง นอกจากพวกท่อี ยู เหมือนแกะนอกสายตา” (บทวเิ คราะหฮ ะดษี น้ี จะนาํ มาเสนอตอไป) ในเม่อื อลั ลอฮ มหาบริสทุ ธแิ์ ดพ ระองค ผทู รงสูงสุด ไดส ัญญากับพวกเขา ไวด ว ยไฟนรก ถา หากพวกเขาผละหนีจากสงคราม ดังโองการความวา : โอบรรดา ผูศรทั ธา เมอื่ พวกเจา พบกบั บรรดาผปู ฏเิ สธแบบเปนกองทัพ กจ็ งอยา ไดหันกลับ ไปขา งหลงั และผใู ดหันหนพี วกเขาไปขางหลัง ของตนในวันน้นั หากมิใช เพ่ือหนั กลับมาสรู บ หรอื เปน ผูส มทบเขากับอีกกลุมหนง่ึ ดงั นน้ั แนน อน เขาจะกลับคนื ไป สคู วามพโิ รธของอัลลอฮ และสถานทพี่ ํานกั ของพวกเขาคอื ญะฮนั นมั และเปนท่ึ พํานักอปั ยศยง่ิ (อลั -อันฟาล/๑๖) จะมคี ุณคาอันใดของบรรดาซอฮาบะฮเหลา นน้ั ผซู งึ่ ผละหนจี ากนมาซ เพยี งเพือ่ การละเลน และการคาขาย หลบหนจี ากการตอ สเู พราะกลวั ความตาย โดยทอดทง้ิ ทานศาสนทตู แหงอัลลอฮ(ศอ็ ลฯ)ไวคนเดยี วทา มกลางเหลา ศตั รู ทงั้ สอง สภาพการณนี้ ทพี่ วกเขารบี มงุ ไปหากอง คาราวานกด็ ี และทีห่ นั หลงั กลับในยามรบ ก็ดพี วกเขากระทําดว ยกนั ท้งั หมด ไมมใี ครเหลืออยกู ับ ทานศาสนทตู แหง อัลลอฮ (ศอ็ ลฯ)เลย นอกจากอยางสงู แลว ไมเ กนิ ๑๒ คน แลวซอฮาบะฮท ี่วา นั้น อยูท ี่ไหน โอ บรรดาผมู สี ติปญญา ? บางทนี กั วเิ คราะหบางทา น เมือ่ ไดอา นเรอ่ื งราวและบทรายงานเหลา นแี้ ลว จะถอื เปน เร่ือง เล็กนอย และคิดวา นค่ี งเปน เหตุสดุ วสิ ยั ท่อี ัลลอฮจะตอ งอภัยให และ บรรดาซอฮาบะฮเหลานนั้ จะไมหวลกลบั ไปทาํ แบบนน้ั อีกในภายหลัง ก็เปน ได เปลาเลย แทจ รงิ อลั -กรุ อฺ านอนั ทรงเกยี รตไิ ดยืนยนั กบั เรา เกยี่ วกบั ความ เปน จริงทนี่ า กลวั ไว โดยอลั ลอฮท รงบนั ทกึ เรอ่ื งการหนที ัพของพวกเขาใน สงคราม อุฮดุ (๑๐๔) ไววา : และเปนท่แี นน อนวา อลั ลอฮทรงทาํ ใหส ญั ญาของ พระองคเ ปน จรงิ แก พวกเจา ขณะทพ่ี วกเจา บาํ ราบพวกเขา ไดโ ดยอนมุ ตั ิของพระองค จนกระทัง่ เม่ือ พวกเจาพา ยแพ และ ขดั แยงกันในภารกจิ และพวกเจา ฝา ฝน หลงั จากทีข่ า ให พวกเจา เหน็ ส่ิงทีพ่ วกเจา ชอบในหมูพวก เจามผี ูตอ งการทางโลก และในหมูพ วกเจา มีผตู อ งการทางปรโลก จากนนั้ ทรงใหพ วกเจา ถอยจาก พวกเขา เพอื่ ทดสอบ พวกเจา และแนน อนย่งิ พระองคท รงผอนผนั แกพ วกเจา และอลั ลอฮค อื ผทู รง ไวซ งึ่ เกยี รติยศแดบ รรดาผูศรัทธา จงราํ ลึก เม่ือคร้งั พวกเจาตอ งวง่ิ หนี โดยไมเหลียวแล คนใด ขณะท่ีศาสนทตู เรียกพวกเจา ในฝง ดา นหลงั ของพวกเจา ดงั นนั้ พระองค จึงสนองพวกเจาดวยความ ขมข่ืนทวีคณู เพือ่ พวกเจา จะไดไ มเสยี ใจ กับสิง่ ทส่ี ูญเสยี ไปจากพวกเจา และไมก บั สิ่งทปี่ ระสบแก พวกเจาดว ย และอลั ลอฮค ือผูท รงหยง่ั รูใน สงิ่ ทพี่ วกเจา กระทาํ (อาลอิ ิมรอน ๑๕๒-๑๕๓) โองการเหลา น้ี ไดถกู ประทานลงมาหลงั จากสงครามอุฮุด ซงึ่ เปน ครั้งทบ่ี รรดา มสุ ลิมประสบ ความพายแพ ดว ยสาเหตทุ ่ีพวกเขาปรารถนาผลประโยชนท างโลก ในขระท่ีมองเหน็ บรรดาสตรี

ถลกชายผาขน้ึ แลว เผยใหเ ห็นแขง เหน็ ขา และกาํ ไล ของพวกนาง ตามทท่ี า นบุคอรีแถลงเลาไว กลาวคอื พวกเขาฝา ฝนอัลลอฮ และศาสนทตู ของพระองค(ศ)ดังทอี่ ัล-กุรอฺ านไดแถลงเลาไว ใน สภาพการณเ ชน นน้ั จะถอื ไดไหมวา ซอฮาบะฮจ ะกลบั ตัวตออลั ลอฮ จะขออภยั ตอพระองค และ หลังจากนนั้ แลว เขาจะไมห วลกลบั ไปกระทําเยีย่ งนนั้ อกี ? ก็เปลา เลย แทจริงพวกเขามไิ ดสาํ นึกผิดเลย แตก ลบั สรา งเรือ่ งท่ีใหญกวานนั้ อกี ในสงครามฮุ ไนน ซ่ึงเกดิ ขน้ึ ชว งปลายชวี ติ ของทา นนบี(ศอ็ ลฯ)และจํานวนของพวก เขาในการทาํ ศึกคราวนนั้ มากถงึ ๑๒,๐๐๐ คน ตามทบี่ รรดานกั ประวัติศาสตร ไดระบไุ ว แตถงึ แมว า จาํ นวนของพวกเขาจะมี มากถงึ ขนาดนัน้ พวกเขากย็ ังหลบหนี และหนั หลังกลับอยา งเชน เคย ดวยการทอดทง้ิ ทา นศาสน ทตู แหงอัลลอฮ(ศ็อลฯ)ใหอยู ทามกลางเหลาขาศกึ ทเ่ี ปน พวกมชุ รกิ ตามลาํ พังกบั คนอกี ๙-๑๐ คน จากบะนี ฮาชมิ นาํ โดยทานอะลี บิน อะบี ฏอลิบ ดงั เชนอัล-ยะอกฺ บู ียไดระบุไวใ นหนงั สอื ตารีคของ ทาน และทา นอื่นอกี ดว ย(๑๐๕) ถาจะถือวาการหลบหนีในสงครามอฮุ ดุ เปน ความอปั ยศ กต็ อ งถอื วา ใน สงครามฮไุ นน เปน ความอัปยศทสี่ ดุ และนา เกลียดทีส่ ดุ เพราะบรรดาผอู ดทนท่ี ยนื หยัดรวมกบั ทานนบใี นสงครามอุ ฮดุ นั้นมจี าํ นวน ๔ คนจากจาํ นวนซอฮาบะฮ ๑,๐๐๐ คน เทา กบั ๒๕๐ คน ตอหนง่ึ คน แตในสงครามฮุไนน ปรากฏวามีบรรดาผอู ดทนท่ยี นื หยดั อยูเพียง ๑๐ คน จากจํานวนซอ ฮาบะฮท ง้ั สนิ้ ๑๒,๐๐๐ คน นั่นหมายความวา เทา กับ ๑,๒๐๐ คน ตอ หนง่ึ คนทเี ดยี ว ถาจะวาไปแลว ตอนทาํ สงคครามอุฮุด ยังอยใู นชวงตน ๆ ของการอพยพ ประชาชนยังมี จํานวนนอย และเพ่งิ จะผานพน สมยั ญาฮิลยี ะฮมาใหม ๆ อยู แลวจะมีขอ อา ง อนั ใดในสงครามฮุ ไนน ทีเ่ กดิ ข้ึนในชวงปลายปท ีแ่ ปด ของการ ฮิจญเราะฮข องนบี และทานนบียงั มชี ีวติ อยกู ับพวก เขา ตอ ไปอีกไมม ากกวาสองป และถงึ แมว าจาํ นวน ของพวกเขาจะมมี าก แตเทา ของพวกเขาเรว็ ปานกระแสลม และวง่ิ หนโี ดยไมเ หลยี ว มองทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ( ศ)เลย ดังนนั้ อัล-กรุ อฺ านนั ทรงเกยี รติ จงึ ไดอธบิ ายอยา งชัดแจง ถงึ ทา ทอี นั หลอกลวง และการวง่ิ หนี จากกองทพั ของพวกเขา ในการทาํ ศกึ คราวนน้ั โดยคาํ ดาํ รัสวา : “และวนั สงครามฮไุ นนน นั้ เมือ่ พวกเจา ดีใจกับจาํ นวนมากของพวกเจา ซง่ึ ไม เปนทเี่ พยี งพอ แกพวกเจาแตอ ยางใด และแผนดนิ ไดคบั แคบแกพวกเจา ทง้ั ทม่ี ันเคย กวา งขวาง ตอ มาพวกเจา ก็ หนกี ลบั หลงั ตอ มาอลั ลอฮทรงสง ความสงบมน่ั ของ พระองคใ หแกศ าสนทูตของพระองคแ ละแก บรรดาผูศ รัทธา และทรงประทาน ทหารลงมา โดยทพ่ี วกเจา ไมเหน็ เขา และพระองคทรงลงโทษ บรรดาผปู ฏเิ สธ และนคี่ ือการตอบแทนของพวกปฏเิ สธ” (อัต-เตาบะฮ/ ๒๕-๒๖) พระองค ผทู รงบริสุทธ์ิยงิ่ ทรงอธิบายอยา งชัดเจนวา พระองคทรงสนบั สนนุ ศาสนทูตของ พระองค( ศ)และบรรดาผอู ดทนทอ่ี ยกู บั ทา น ในการสรู บ ไดโดยทรง ประทานความสงบมนั่ ใหแ ก พวกเขา ตอมาทรงสนับสนนุ พวกเขาดว ย มะลาอกิ ะฮ เพ่อื รวมรบกับพวกเขา และใหพวกเขามชี ยั

ชนะเหนอื บรรดาพวกปฏเิ สธ จงึ ไมม ี ขออา งอีกแลว สําหรับบรรดาผตู ระบดั สตั ยท ห่ี ลบหนีจากศัตรู เพราะกลัวความตาย และดว ยเหตุนี้ จึงเทา กบั พวกเขาฝา ฝน อัลลอฮแ ละนบีของพระองค และทกุ ครง้ั ที่ อลั ลอฮทรงประทานความโปรดปรานแกพวกเขา กจ็ ะพบวา คนเหลานเี้ ปน ฝา ย พาย แพเสมอ เพอ่ื เปนการอธิบายเพมิ่ เตมิ จาํ เปนท่ีเราจะตอ งเสนอรายงานตามทท่ี าน บคุ อรี ไดบ ันทึกไว ในสว นทเ่ี กยี่ วกับการหนที พั ของซอฮาบะฮใ นสงครามฮุไนน ทานบคุ อรไี ดบนั ทกึ ไวในศอฮฮี ของทา น ภาคที่ ๕ บาบวาดวยคาํ ดาํ รสั ของ อลั ลอฮ ผูทรง สูงสดุ ทวี่ า : “และวันสงครามฮไุ นนน นั้ เมอ่ื พวกเจา ดใี จกับจาํ นวน มากมายของพวกเจา ซง่ึ ไมเ ปน ท่ีเพยี งพอแกพ วกเจา แตอ ยา งใด” จากกติ าบ อัล-มะฆอซีย ทา นวา อะบกู อตาดะฮ ไดกลา ววา : เมอ่ื ครั้งท่ีทาํ สงครามฮุไนนน นั้ ขาพเจา ไดม องไปยงั ชายคนหนึ่งจากชาวมสุ ลมิ ทกี่ าํ ลงั ตอ สูกบั ชายคนหนง่ึ จากพวกมุชรกิ และมชี าวมุชรกิ อกี คนหนงึ่ กาํ ลงั หลบอยขู า งหลงั เพื่อจะสงั หารเขา ฉนั จงึ รบี วิ่ง ไปหาชายคนทกี่ ําลงั หลบอยนู ัน้ แลวเขากเ็ งือ้ ดาบในมือหมายจะฆา ฉนั แตฉันได ฟน เขา ทีม่ อื ของเขา จนขาด จากนนั้ เขาก็เขา มารัดตัวฉันอยาง แรง จนกระทั่งฉนั ตวาดใหเขากลวั จากนนั้ เขาก็ปลอ ย และฉนั ก็ถลาเขาหาเขาแลว ฆา เขาเสีย แต แลว บรรดามสุ ลมิ ไดถอยหนี และฉนั กถ็ อยหนพี รอ มกบั พวกเขาดวย ขณะนน้ั ขาพเจา ไดเห็นอมุ ัรฺ บนิ คอ็ ฏฏอ บ กอ็ ยใู นหมคู นเหลา นน้ั ดว ย ขาพเจา ไดก ลาว กบั เขาวา : สภาพของผูคนจะเปน อยางไร ? เขาตอบวา : เปน กจิ การของอัลลอฮ (ศอฮีฮบคุ อรี ภาค ๕ หนา ๑๐๑) แปลกจรงิ ๆ ขอสาบานตอ อัลลอฮ กรณขี องอุมัรฺ บนิ คอ็ ฏฏอบ ผซู งึ่ อะฮ ลิซซุนนะฮจดั ใหเ ปน คนกลา หาญทส่ี ุดในบรรดาซอฮาบะฮ แตม าคราวน้ี เขามไิ ด เปน คนกลาในหมพู วกเขาเลยสกั นดิ ท้ังนี้ เพราะพวกเขาเหน็ อยแู ลว วา อัลลอฮ ทรงใหเกยี รตทิ ่ีสุดแกอิสลาม และบรรดามสุ ลมิ จะมิอาจ เปดเผยการประกาศ ศาสนาได เวน แต หลังจากทีอ่ สิ ลามของพระองคไดยนื หยดั มั่นคง แนนอน เราทํา ความเขาใจประวัตศิ าสตรท่ถี กู ตอง และตามความเปนจรงิ เปน ไปไดอ ยางไร ท่ี เขาจะหนี ทัพ และวงิ่ หนจี ากสมรภมู อิ ฮุ ุด และเชน กนั กบั ทเี่ ขาหนที พั และหนั กลบั หลงั ในสงครามค็อยบัรฺ ดว ยความกลวั เมอื่ ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ( ศ็อลฯ)สง เขา ไปยังเมอื งคอ็ ยบรั ฺ เพอ่ื พิชิตใหไ ด พรอมกับมที หารรว มกับเขาไปดวยจาํ นวนหนงึ่ แตแ ลว ทง้ั เขาและพรรคพวก ไดหนีกลบั มาอยา ง พายแพ ขลาดกลวั ทงั้ เขาเอง และพรรคพวกเขาดว ย (๑๐๖) และเชน กนั เมอ่ื เขาหนที พั กลับหลงั ดว ยความกลวั ในสงครามฮุไนน พรอมกบั บรรดาผทู ห่ี ลบหนี หรือบางทีเขาเองอาจเปนคนแรก ที่ ถอยหนี แลว คนทง้ั หลายกต็ องหนีตาม ในเมือ่ เขาคือคนทก่ี ลา หาญทีส่ ดุ ของกลมุ ดวยเหตุนี้ เราจะ เห็นไดว า อะบกู อตาดะฮ ซง่ึ อยูทามกลางผูค นในกองรบทีถ่ อยหนี ไดเ หลอื บเหน็ อมุ รั ฺ บนิ ค็อฏฏอบ จึงถามเขา ดวยทาทที ีป่ ระหลาดใจวา :แลวสภาพของผคู นจะเปน อยางไร ? อมุ ัรฺ บนิ คอ็ ฏฏอบ ยงั ไมเพียงพอ แคห ลบหนี การญิฮาดของตน และทอดทงิ้ ทา นศาสนทูตแหงอัลลอฮ(ศ)ใหอ ยู

ทา มกลาง หมศู ตั รู ทีเ่ ปน พวกมชุ ริกเทาน้ัน แตเ ขายังไปไกลจนกระทง่ั เผยวาจากับ อะบี กอตาดะฮ วา “มนั เปน กจิ การของอลั ลอฮ !” กจิ การของอัลลอฮ ตามความเหน็ ของอมุ รั ฺ บนิ คอ็ ฏฏอบ คงจะหมายถงึ การหนที พั เปน แน เชียว กระมงั ? หรอื วา กิจการของอลั ลอฮ คอื การยนื หยดั อดทนในสมรภูมิ และไมห ลบหนี ? ดงั ทพี่ ระองค ทงมีดาํ รัสแกท า นและพรรคพวกของทา น : โอบ รรดาผศู รทั ธา เมอ่ื พวกเจา เผชญิ หนา กบั บรรดาผู ปฏิเสธเปน กองทพั ดงั นนั้ จงอยาหนั หลังหนี พวกเขา (อลั -อัมฟาล-๑) ขณะเดยี วกนั อัลลอฮทรงวางพนั ธสญั ญาไวก ับทา น และพรรคพวกของทาน ในเร่ืองนี้ ดงั มี ปรากฏในพระคมั ภีรแ หง คาํ ตักเตือน อนั ทรงวิทยญาณวา : โดยแน นอนยงิ่ พวกเขามีพนั ธสัญญา กับอัลลอฮม ากอ นแลว วา พวกเขาจะไมห นั หลงั กลับ และพันธสญั ญาของอลั ลอฮ ยอมถูกทวงถาม เสมอ (อลั -อะหซฺ าบ/ ๑๕) แลวทําไมบิดาของฮฟั ศ( นามแฝงของอมุ รั ฺ) จึงหนที ัพ แลวอา งวา เรอื่ งน้ี เปนกจิ การ ของอลั ลอฮ ? เขายนื อยตู รงไหนของโองการอันชัดแจงน้ี หรอื วา อยบู นหวั ใจทถ่ี ูกปด ผนกึ เสยี แลว ? ในทนี่ ้ี เรายังมไิ ดวเิ คราะหถ งึ ลกั ษณะสวนตัวของอมุ รั ฺ บนิ ค็อฏฏอบ ซ่งึ เราจะมากลาวถงึ ลกั ษณะเฉพาะตวั ของเขากนั ตอไป แตทวา ฮะดษี ของ อลั -บคุ อรี มีอิทธพิ ลมากพอ ทีไ่ มป ลอ ยใหเราละเลยจากการตัง้ ขอสงั เกตอยา งทนั ทที นั ใดใน เร่ืองน้ไี ปได และ หลักฐานสาํ คัญท่ีสดุ ของเรา ณ บดั นก้ี ็คอื คาํ ยนื ยนั ของบคุ อรี ท่ีวา ซอฮาบะฮ เปน จาํ นวนมากได ผละหนจี ากการรบในสงครามฮุไนน และทาน ท่ไี ดอ านตําราประวัติศาสตรเกย่ี วกับการทาํ สงคราม และการทาํ ศกึ ในหลายๆ ครง้ั นั้น จะไดพ บกับเร่ืองราวทแ่ี ปลกประหลาดเปนอยา งยง่ิ ในเม่อื ปรากฏวา คาํ สง่ั ของอัลลอฮ มิไดเ ปนท่ีเคารพเชอื่ ฟงจากซอฮาบะฮ จาํ นวนมากดงั ท่ีเรา ไดป ระจกั ษมาในการวิเคราะหท ผ่ี า นมา ดงั นนั้ จงึ มิใชเ รือ่ ง แปลกสาํ หรับพวกเขาเลย ที่จะขดั ขนื คาํ สง่ั ทงั้ หลายของทานศาสนทูต(ศ็อลฯ)ในขณะ ท่ที า นยงั มชี วี ิตอยกู บั พวกเขา สว นคําสัง่ ทง้ั หลาย ของทา นภายหลงั จากที่ทา น วะฟาตแลว นนั้ (ขอใหบดิ าและมารดาของขาพเจา ถกู อทุ ิศแดทา น ดว ยเถิด) ทา นก็ไดพบจากพวกเขาแลววา ไดถูกเพกิ เฉย และถกู เปล่ียนแปลง กลาวคอื มนั ได เกิดข้ึนแลว และไมมอี ุปสรรคใดๆ อีกเลย ซอฮาบะฮตอ ตานคาํ สั่งของทานศาสนทูต(ศ) ในขณะท่ที านมีชีวิตอยู เราจะเริม่ ดวยคาํ ส่งั ตา งๆ ท่ีทา นนบี(ศ)ไดสั่งไวใ นสมยั ทที่ า นมชี ีวิตอยู แตแ ลว ไดร บั การ ตอบสนองดว ยการตระบัดสตั ย และการทรยศจากบรรดาซอฮาบะฮ เหลาน้ัน

เราจะไมพดู ถงึ หลักฐานจากทอ่ี นื่ เวน แตต ามที่บคุ อรีไดบ ันทกึ ไวใ น ศอฮีฮข อง ทา น พอเปน สังเขป และเราจะงดหนา กระดาษสําหรับ ตําราศอฮีฮเลม อน่ื ๆ ของอะหลิซซนุ นะฮ ถึงแมวา ใน หนงั สือเหลา นน้ั จะมรี ายละเอยี ดเพิ่มเปน ทวีคณู มากมายหลายเทา และมีบทรายงานท่ีชดั เจน เฉียบขาดอยา งมากมาย บคุ อรไี ดรายงานไวใ นศอฮฮี ข องทา น ภาคท่ี ๓ บาบวาดว ยเง่ือนไขในการ ญิฮาดและการ ประนปี ระนอม กบั คสู งครามจากกิตาบวา ดว ยอัช-ชรุ ฏู (เงอ่ื นไข) หลงั จากทา นบคุ อรไี ดก ลา วถงึ การทาํ สนธสิ ญั ญาฮดุ ยั บยิ ะฮ และกรณที ่ี อุมัรฺ บนิ คอ็ ฏฏอ บ คดั คาน เม่อื ทานนบี(ศ)ตกลงทาํ ตามน้ัน เขาแสดงอาการสงสัย ในเรื่องนี้ จนกระท่ังไดก ลา วตอ ทา นนบอี ยางฉาดฉานวา “ทานมิใชน บีของอลั ลอฮ ทแี่ ทจริงดอกหรอื ?” ตอไปจนถงึ ตอนสดุ ทา ย ของเร่อื ง บคุ อรไี ดกลา ววา : หลงั จาก เสร็จสนิ้ จากการทําหนงั สือสญั ญากนั แลว ทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮ( ศ)ไดก ลาว กบั ซอฮาบะฮข องทานวา “จงลกุ ขึ้นเถิด แลวจงเชือสัตวพ ลี เสร็จแลวกจ็ ง โกนผม” เขาเลาวา ขอสาบานตออลั ลอฮ ไมมีใครในหมพู วกเขาลกุ ขนึ้ เลยสักคน จนกระท่งั ทา น ไดก ลาวอยา งนถี้ ึง ๓ คร้งั กย็ ังไมมีใครลกุ ข้ึนสกั คนเดียว ดงั นน้ั ทา นจงึ เขา ไป หาทา นหญงิ อมุ มซุ ะ ละมะฮ แลวเลา ใหน างฟง ถึงเหตุการณท ี่ทา นไดประสบมา จากประชาชนเหลา นนั้ ” (ศอฮฮี บ ุคอรี ภาคที่ ๓ หนา ๑๘๒) แนน อน ทานผูอา นจะรูสกึ แปลกใจบางไหมตอ การตระบัดสัตยแ ละการฝาฝน ทบี่ รรดาซอ ฮาบะฮมตี อ คาํ สงั่ ของทานนบี(ศ็อลฯ)ถึงแมทา นจะออกคําสง่ั ถงึ สามคร้งั ติดตอกันกต็ าม แตก็ไมม ี ใครตอบสนองตอ ทานเลยสักคนเดียว ? ในทนี่ จี้ าํ เปน จะตอ งกลา วถงึ บทสนทนาระหวา งขา พเจา กบั นกั ปราชญ บางทา น ในประเทศ ตนู เิ ซยี หลังจากหนงั สือ “ในทีส่ ดุ ขาพเจา กไ็ ดรบั ทางนํา” ไดอ อกเผยแพร เพราะวา พวกเขาไดอา น ถึงหมายเหตุของขา พเจา เกยี่ วกบั สนธิ สญั ญาฮดุ ัยบียะฮ ดังนั้นพวกเขาจึงต้ังขอสงั เกตในประเด็น นี้วา ; เมอื่ ซอฮาบะฮได ละเมดิ ฝาฝน คําสัง่ ของทา นนบ(ี ศอ็ ลฯ)ทสี่ ัง่ ใหเ ชอื ดสัตวพ ลี และโกนผม โดยไมมีใคร สกั คนเดยี ว ทาํ ตามคําสัง่ ของทา น ฉะนนั้ ทา นอะลี บนิ อะบี ฏอลบิ ก็เปน คนหนงึ่ ใน หมูพวกเขา และเปนอกี คนหนึง่ ดว ยท่ไี มท ําตามคําสัง่ ของทานศาสนทูต(ศ็อลฯ)ขาพเจา จงึ ตอบ พวกเขาไปดงั น้ี : ประการแรก : ทานอะลี บิน อะบี ฏอลิบ มิไดถ ูกจัดอยใู นกลุม ซอฮาบะฮ กลา วคือ ทา นเปน พ่ี นอ ง เปนบตุ รของทานลุง เปน สามีของบตุ รสาว และเปนบดิ า ของผอู ยูใ นฐานะบตุ รของทา นศาสน ทตู (ศอ็ ลฯ)แนน อน ทา นอะลกี บั ทา นศาสนทูต แหง อลั ลอฮ(ศ็อลฯ)นัน้ อยใู นฟากหนง่ึ และประชาชน คนอ่ืนๆ นอกเหนือจากนนั้ ก็อยู อีกฟากหน่งึ ดังน้นั เม่อื นกั รายงานไดเลา ไวใ นศอฮฮี บคุ อรีวา ทานนบี(ศอ็ ลฯ)ไดอ อก คาํ สงั่ แกซ อฮาบะฮของทา นใหเชอื ดสตั วพลีและใหโ กนศีรษะ ก็จะ หมายความวา บดิ าของทา นฮะซนั (อ.) มไิ ดถ ูกจดั ใหอยใู นกลุม ของบคุ คลเหลา นนั้ เพราะทา นอยู

ในฐานะของฮารนู ทม่ี ตี อมซู า ทา นผอู า นจะเหน็ ไดวา การกลา วขอพร(ซอลาวาต) ตอทา นศาสดา มฮุ ัมมดั จะยงั ไมถือวา สมบรู ณ เวน แตจะตองเพ่ิมการกลาว ซอละวาตใหแ กว งศว านของทา นดว ย ทา นอะลี คือประมขุ ของบรรดาวงศว านของ มุฮัมมัด โดยไมม ใี ครขัดแยง ดงั นนั้ ทา นอะบูบกั รกด็ ี ทา นอุมรั กด็ ี ทา นอสุ มานกด็ ี ตลอดจนซอฮาบะฮท ุกคนจะไมม ีใครกลาวคาํ ซอละวาตของตนได อยางถูกตอ งเลย นอกจากวา จะตอ งกลา วถงึ ทานอะลี บิน อะบี ฏอลบิ พรอมกบั มฮุ มั มดั บนิ อบั ดลุ ลอฮ ประการทส่ี อง แทจ รงิ ทา นศาสนทตู แหงอัลลอฮ(ศ)เคยรว มในการเชอื ด สัตวพ ลกี บั ทา นอะลี ผูเปน พนี่ อ งของทา นเองเสมอ อยา งเชน ท่ปี รากฏวา เปน อยา ง นน้ั ในพิธฮี ญั ค ร้งั สดุ ทา ย เมือ่ ทา นอะ ลี เดนิ ทางมาถึงจากยะมัน แลว ทา น ศาสนทตู แหง อลั ลอฮ( ศ)ไดถามวา : โออะลี เธอจะใชส ตั ว อะไรเปนพลี ? ทานตอบวา “ก็ จะใชสตั วข องทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮนั่นแหละ แลว ทา นนบกี บั ทานอะลี กไ็ ดรวม กนั เชอื ดสัตวเ ปนพลี ประวตั ิตอนนีบ้ รรดานกั ฮะดีษ นกั ประวัติศาสตรตางก็ กลาว ถงึ ดวยกันทง้ั หมด ดังนน้ั จาํ เปน อยางย่ิงทวี่ า ทา นอะลกี จ็ ะเปน ผูรวมหนุ กับทา น นบีดว ย เชน กนั ในวนั ทาํ สนธิสญั ญาฮดุ ยั บียะฮ ประการท่ีสาม แทจริงทา นอะลี บนิ อะบี ฏอลิบ เปนคนทเ่ี ขียนหนงั สอื สนธิสญั ญา ในวนั ฮุดยั บยี ะฮ ตามคําบอกของทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ( ศ)เอง ทา นไมเ คยแสดงอาการคดั คา นทา นนบี เลยไมวาจะเปน เรอ่ื งใด ตลอดชีวติ ของ ทาน ไมว า จะเปน ทฮ่ี ดุ ยั บียะฮห รอื ทอ่ี น่ื ประวัตศิ าสตรไ ม เคยบันทกึ เลยวา ทา นอะลี จะเคยชกั ชา แชเชอื นตอ คาํ สง่ั ใดๆของทานศาสนทตู (ศ็อลฯ)หรือละเมดิ ฝา ฝนทา น สกั ครง้ั เดียว เปน ไปมิไดเลย และทา นไมเคยหนที พั แลวทง้ิ พ่ีนอ งของทาน บตุ รของ อา ของทา น ใหอยทู ามกลางพวกศัตรูสกั ครงั้ เดยี ว หากแตท านจะอทุ ิศตวั เองอยู เสมอ สรปุ วา ทานอะ ลี บิน อะบี ฏอลบิ เปน เสมอื นตัวของทา นนบ(ี ศ)เอง ดวยเหตุนท้ี า นนบ(ี ศ)จงึ กลา วไวว า “ไมเปน ที่ อนมุ ัตแิ กใ ครเลยสกั คนเดยี ว ทจ่ี ะคงสภาพุนุบในมสั ยดิ ได ยกเวน แตฉ ันกับอะล”ี (๑๐๗) ผรู วมสนทนาสวนใหญใ หการยอมรับตามทข่ี าพเจาไดช แ้ี จง และยอมรบั วา ทา นอะลี บิน อะ บี ฏอลิบ ไมเ คยขดั แยง คาํ สัง่ ของทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ศ็อลฯ)เลยตลอดชีวติ ของทา น บุคอรีไดร ายงานไวใ นศอฮฮี ข องทา นภาคที่ ๘ บาบวา ดว ยความนา รงั เกยี จ ของความขัดแยง จากกติ าบการใหยดึ มนั่ ตอคมั ภรี และซนุ นะฮ ทา นอบั ดลุ ลอฮ บนิ อับบาสกลา ววา : เมือ่ ทา นนบ(ี ศ็อลฯ)ใกลจะถงึ วาระสดุ ทาย และในบาน ขณะน้นั มีบรรดาผชู ายอยูหลายคน โดยมอี ุมัรฺ บิน คอ็ ฏฏอ บอยูใน กลุมนนั้ ดว ย ทา นนบี(ศ)ได กลา ววา : จงเขามาทีน่ ก่ี ันเถดิ แลวฉนั จะเขยี นขอความ ใหแกพ วกทาน แลวพวกทา นจะไมห ลงผดิ หลังจากนั้น ดงั นน้ั อุมัรฺจึงกลา ววา : แทจ รงิ ทา นนบี(ศอ็ ลฯ)พิษไขไ ดครอบงําทานแลว ทพ่ี วกทา นก็ มีอลั -กุรอฺ านอยูแลว ดงั นนั้ เราเพยี งพอแลว กับพระคมั ภีรข องอลั ลอฮ แตส มาชกิ ในครอบครวั ได ขัดแยง และไดโ ตแ ยง ขึน้ จนมคี นสว นหนงึ่ กลาววา พวกทานจงเขา มาใกลเ ถดิ เพ่อื ทาน ศาสนทตู

แหงอัลลอฮ(ศ)จะไดบ ันทกึ ขอ ความใหแ กพ วกทาน แลว พวกทานจะไม หลงผิดหลงั จากน้ัน และคน สว นหนง่ึ พูดตามทีอ่ มุ ัรฺพูด ครัน้ เม่ือพวกเขา สง เสยี ง ออื้ อึงและขดั แยง ขา งๆ ทานนบ(ี ศ)กนั มากข้นึ ทา นจงึ กลาววา พวกทา นจง ลุกออกไปจากฉนั เสยี เถดิ ดงั นนั้ อบิ นอุ ับบาสจึงกลา ววา : แทจ รงิ ความอปั โชค เหนอื ความอปั โชคทกุ ประการ ก็คอื เหตกุ ารณท เ่ี กิดข้ึนระหวา งการทที่ า นศาสนทตู แหง อัลลอฮ(ศอ็ ลฯ)จะบนั ทึกขอ ความใหแ กพ วกเขา แตแลว กม็ กี ารขัดแยงและ และเสียงเอ็ดตะโร ของพวกเขา(ศอฮฮี บ ุคอรี ภาคท่ี ๘ หนา ๑๖๑ และภาคท่ี ๑ หนา ๓๗ ภาคที่ ๕ หนา ๑๓๘) นี่คือ อกี คาํ สง่ั หนง่ึ ของทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ (ศ็อลฯ)ท่ีซอฮาบะฮไ ดตอบรับ ดวยการ ปฏิเสธ และละเมดิ ฝาฝน อกี ท้ังลดเกยี รตขิ องทานนบ(ี ศ) พรอ มกบั มขี อสงั เกตวา ในขณะเมอื่ ทา นนบ(ี ศ็อลฯ)ขอรองใหพวกเขานํากระดาษ และปากกา มาเพ่ือทานจะบนั ทกึ ขอ ความใหแ กพวกเขา ทีจ่ ะชว ยปองกันมใิ ห พวกเขาหลงผดิ อมุ ัรฺ บิน คอ็ ฏฏ อบกลา วขน้ึ วา แทจริงทา นศาสนทตู เพอ ไปแลว น่ันคือ กลาวหาวา ทา นพูดดวยความเพอเจอ (อะ อซู บุ ิลลาฮ) แตทวา บคุ อรมี ีการใชส าํ นวนอยางชาญฉลาด โดยเปลยี่ นถอยคาํ เปน “พษิ ไขไ ดครอบงาํ ทา น แลว”เพราะวา คนพดู คําน้ี คือ อมุ ัรฺ บนิ ค็อฏฏอ บ ทานจะเห็นไดว า บุคอรไี ดล ะเวน ช่ือของอมุ รั ใฺ น บทรายงาน โดยกลาววา “แลว พวกเขาไดก ลาววา ทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮเ พอ ไปแลว และนคี่ อื เครดติ ในตัวของ บุคอรี เมือ่ ทานอางองิ ฮะดษี ซึง่ เราจะนาํ เอาสว นน้ไี ปวิเคราะหใ นตอนตอไป อยา งไรกต็ าม นกั ฮะดีษจาํ นวนมาก อีกท้งั นักประวตั ิศาสตร ไดกลาววา อมุ ัรฺ บนิ ค็อฏฏอ บ ไดก ลา ววา : แทจ ริงทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮเพอ ไปแลว และ ซอฮาบะฮจ ํานวนมากไดป ฏิบัตติ าม เขา โดยพวกเขาพดู ตามทเ่ี ขาพูด ตอหนา ทานนบ(ี ศ็อลฯ)ขอใหเรานกึ วาดภาพในเหตุการณอ ันนา ต่นื เตน เหลานน้ั และเสียงที่ ตะโกนลนั่ กนั อยา งมากมายเหลา นนั้ และภาพความขัดแยงทเี่ กิดขนึ้ ตอหนาทา น นบ(ี ศ็อลฯ)ถงึ แมวา จะมรี ายงานบอกเลา เรือ่ งราวเอาไว จนสามารถมองเห็นภาพ ชัดเจน แตอ ยา งไรก็ตาม ยังถือวานอยกวา ภาพทปี่ รากฏในความเปน จรงิ ดังที่เรา ได อานหนงั สอื ประวตั ศิ าสตร ที่เลา ถงึ ชีวประวัติของทา นมูซา(อ.) ถงึ แมจ ะ เปน หนงั สอื ทเี่ ขียนเปน เรอ่ื งเปน ราว ก็ ยังไมเทากับ ทีป่ รากฏออกมาเปน ภาพยนตร ท่เี ราเคยเห็นกันมาแลว ทา นบุคอรีไดรายงานไวใ นศอฮีฮของทา น ภาคท่ี ๗ บาบวา ดวยกรณีทอี่ นญุ าต ใหโ กรธและใช ความรนุ แรงเพอ่ื คําสั่งของอัลลอฮ จากกิตาบ อัล-อะดบั ทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮ(ศ)ไดก ัน้ หอ งเลก็ ๆ กับใบอินทผลัม หรือกบั เส่ือกก แลวทา นศาสน ทตู แหง อัลลอฮ(ศ)ก็ไดออกมาทาํ นมาซทน่ี ั่น ไดม ีผูชายหลายคน ทําตามทา น และพวกเขากพ็ ากัน มานมาซตามนมาซของทา น ในคืนตอ มา พวกเขากม็ ากันอกี แตทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ) ลาชา ไมออกมาหาพวกเขา ดงั นน้ั พวกเขาจึงตะโกนและเคาะประตูหอ ง ดังน้นั ทา นจงึ ออกมาหา พวกเขา ดวย ความโกรธ แลวกลา วกบั พวกเขาวา : ถาการกระทาํ ของพวกทา น ยังเปน เชน น้ี อยู

ตอไป ฉนั เชือ่ วา จะตอ งถกู วางเปน บทบญั ญัติแกพวกทานแน ดงั นนั้ หนาท่ีของ พวกทา นคอื ทาํ นมาซในบา นของพวกทา นเอง เพราะแทจ รงิ นมาซท่ดี ที ส่ี ดุ สําหรบั คนหน่ึงๆ ก็คือ การนมาซท่ีบา น เขาเอง ยกเวน นมาซตามทถ่ี กู บัญญัตเิ ทานั้น (ศอฮฮี บ ุคอรี ภาคที่ ๗ หนา ๙๙ ภาคที่ ๒ หนา ๒๕๒ ภาคที่ ๔ หนา ๑๖๘) นับวา เปน ทนี่ า เสยี ใจอยา งยิ่ง ทที่ า นอมุ ัรฺ บนิ ค็อฏฏอ บขดั แยงคําส่งั ของทา น นบี(ศอ็ ลฯ)และ ไดจ ดั ประชุมประชาชนในสมัยทที่ า นเปน คอลฟี ะฮ เพ่อื นมาซนาฟล ะฮ แลวกลา วในเรื่องนนั้ วา น่ีคือบดิ อะฮ แตเปน บดิ อะฮท ีด่ ีเลิศ(๑๐๘)โดยมี บรรดา ซอฮาบะฮเปน จาํ นวนมากทท่ี าํ ตาม บิดอะฮของทา น ท่ีพวกเขาเห็นคลอยตาม ความคิดเห็นของทา น และสนบั สนนุ ทา นใหก ระทาํ ทกุ สง่ิ ทกุ อยา ง ตามทท่ี าน กระทาํ และพดู แตท า นอะลี บนิ อะบฏี อลบิ และอะฮล ุลบยั ต ไดข ัดแยง กับ อมุ ัรฺ เพราะพวกทา นจะไมก ระทําในสง่ิ อน่ื ใด นอกจากทําตามคาํ สง่ั ประมุขของพวกทา น นน่ั คอื ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ)และพวกเขาไมปรารถนาจะหาทาง เปลยี่ นแปลงคําส่งั นน้ั ๆ ใน เมื่อทุกๆ กิจการทีเ่ ปน บิดอะฮ ลว นหลงผิด ทุกๆ กจิ การ ทีห่ ลงผดิ ลวนอยูในนรก ทา นจะมี ความรูส กึ อยา งไร กับสิ่งที่ถกู กําหนดขนึ้ มาเพ่ือ ขดั แยงกับบทบัญญัติของทานนบ(ี ศ็อลฯ) อัล-บุคอรไี ดรายงานไวใ นศอฮีฮข องทา น เลมที่ ๕ บาบวาดว ยการทาํ สงคราม ของซยั ด บิน ฮาริษะฮ จากกิตาบวา ดว ย การทาํ ศกึ (อลั -มะฆอซีย) รายงานจากอบิ นอุ ุมรั ฺ (ร.ฎ)ไดก ลาววา : ทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ( ศ)ไดสั่ง ใหทา นอุซามะฮ บัญชาการรบคนกลมุ หนง่ึ แตแ ลวพวกเขากลบั ขดั ขืนการบงั คับ บญั ชาของทา น ดงั นั้นทานได กลา ววา : ทพ่ี วกทา นขดั ขืนการบงั คบั บญั ชาของเขา ก็เน่ืองเพราะ พวกทา นเคยขดั ขนื การบงั คบั บญั ชาของบิดาของเขา มากอ นแลว นัน่ เอง ขอสาบานตอ อลั ลอฮ แนน อน เขาเปน คนทีถ่ กู สรา งมา เพ่ือการบงั คบั บญั ชา และเปนคนทฉ่ี ันรกั มากท่ีสดุ และแทจรงิ เขาคนน(้ี อุซามะฮ) กเ็ ปน อกี คน หนงึ่ ทฉ่ี นั รกั มากทส่ี ุดหลังจากเขา (ศอฮฮี บ คุ อรี ภาคท่ี ๕ หนา ๘๔) นี่คอื เร่อื งราวทีน่ กั ประวตั ิศาสตรไ ดใหร ายละเอียดไวมากท่ีสดุ เรื่องหนง่ึ วา เปน อยา งไร ทพ่ี วก เขาทาํ ใหท า นศาสนทตู แหง อัลลอฮ( ศ)โกรธ จนกระทง่ั สาปแชง บรรดาคนรงั้ หลงั ทไ่ี มยอมเขา รว ม กองทพั ของอซุ ามะฮ ในฐานะแมท ัพรนุ เยาว ทมี่ อี ายุยังไมเกิน ๑๗ ป และแนน อนทานนบ(ี ศ)ต้ังให เขาเปน ผบู ัญชาการกองทพั ทม่ี ีอะบบู กั ร, อุมัรฺ ,ฏ็อบหะฮ, ซุบัยร, อบั ดรุ เราะหมฺ าน บิน เอาฟ ประจาํ การอยดู ว ย รวมทัง้ บรรดาแกนนาํ คนสําคัญๆ ในตระกูลกุเรช แตทา นอะลี บนิ อะบี ฏอลิบ และบรรดามิตรสหายท่ีปฏบิ ตั ติ ามแนวทางของทา น มไิ ดถ กู แตงตั้งใหอ ยใู น กองทพั คราวน้ันดว ย แตอยา งใด แตทวา ทานบคุ อรมี กั จะตดั ตอนเหตุการณต า งๆ ใหสน้ั ลงเสมอ และทาํ ให ฮะดีษขาดชว ง ทงั้ นเ้ี พื่อเปนการรกั ษาเกียรตยิ ศของซอฮาบะฮ รนุ อาวโุ ส ผมู ีคณุ ธรรมในอดตี แตถ งึ กระนนั้ เทา ท่ี ทานไดบ นั ทกึ ไว กค็ อื วา เพยี งพอแลว สาํ หรับคนท่ีตองการจะเขา ถึงสจั ธรรม

รายงานโดยบคุ อรี ในศอฮฮี ข องทาน ภาคท่ี ๒ บาบวา ดวย ขอตาํ หนิ สาํ หรบั คนท่ีถือศลี อด ตดิ ตอ กันตลอดเวลา จากกติ าบวาดว ย การถือศีลอด รายงานจากอะบูฮุร็อยเราะฮ ไดก ลาววา : ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ศ็อลฯ)ไดสัง่ หา ม การถือ ศลี อดติดตอกันตลอดเวลา จงึ มชี าวมสุ ลมิ คนหน่ึงกลา วขน้ึ วา : โอท า นศาสนทตู แหง อัลลอฮ แทจ ริงทา นนง่ั เอง ทถ่ี อื ศลี อดอยูตลอดเวลา ! ทาน กลา ววา : พวกทา นจะเหมือนกบั ฉันไดท ่ีไหน ? แทจริงฉันเอง เมอื่ ฉันนอนหลบั พระผอู ภิบาลของฉันจะใหอ าหารและน้าํ ดื่มแกฉ ัน แตแ ลว พวกเขา กย็ งั ปฏเิ สธ ท่ี จะหยุดจากการถือศีลอดตลอดเวลาอยา งตอเน่ือง วนั แลววนั อกี หลังจากนนั้ พวก เขา ไดเหน็ เดอื นเสี้ยว (สญั ญาณปรากฏวา เขาเดือนใหมแ ลว) ทา นจงึ พดู วา : ถาหากพวกทา นยัง ลา ชาตอไปอีก แนน อนฉนั จะถอื (ศีลอด)ตอ ไปเรอ่ื ยๆกบั พวกทา น แลวจะเปน ขอตําหนแิ กพวกเขา เนื่องจากพวกเขาถอื โดยไมย อมหยุดยง้ั (ศอฮีฮบุคอรี ภาคท่ี ๒ หนา ๒๔๓) วิเศษจริงๆ สาํ หรับซอฮาบะฮ เหลา นน้ั ซ่งึ เมื่อทานศาสนทูตแหงอัลลอฮ(ศ)ได ส่งั หา มพวกเขา จากสง่ิ หนึง่ สง่ิ ใดแลว พวกเขากไ็ มห ยดุ ยัง้ และทา นยงั ไดย ํ้าคําสง่ั หา มแกพ วกเขาอกี พวกเขาก็ไม ยอมรบั ฟง พวกเขาไมเ คยอานโองการของอัลลอฮ ผูทรงสูงสุดเลยหรอื ทว่ี า : และอะไรกต็ ามทีศ่ า สนทูตไดน าํ มายังพวกเจา ดังนนั้ พวกเจาจงไดยดึ ถือไว และอะไรก็ตามทเี่ ขาไดห า มพวก เจา ดงั น้ัน พวกเจา จงยบั ย้ังเสยี และจงยาํ เกรงอัลลอฮเ ถดิ แทจ ริงอลั ลอฮ ทรงมกี าร ลงโทษอนั รนุ แรง (อัล-ฮะชรั ฺ/๗) ไมว าอลั ลอฮจะทรงคาดโทษไวส ําหรบั ผทู ่ีฝา ฝน ศาสนทตู ของพระองค( ศ)ไว ดวยบทลงโทษท่ี รนุ แรงสักเพยี งใด แตซอฮาบะฮบ างสวนกม็ ไิ ดร กั ษาความสาํ คญั เพอ่ื เปนมาตรฐานไว สาํ หรับการ คาดโทษและขอ สญั ญานนั้ ๆ ของพระองคเ ลย ในเมื่อสภาพการณของพวกเขาเปน เชน น้ี จงึ ไมต อ งสงสยั อกี เลย ในความ กลบั กลอกของ พวกเขา ถงึ แมว าพวกเขาจะแสดงตนวา ทาํ นมาซและถือศลี อด อยา งมากมาย และจริงจังในดา น ศาสนา จนถงึ ข้นั ที่ไมย อมหลับนอนกบั ภรรยา เพอื่ จะไดไ มมคี วามสุข และเพ่ือมใิ หอวัยวะเพศของ พวกเขาหลง่ั อสจุ ิ และทาํ ตัวให หลดุ พน จากสิ่งทที่ า นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ)ไดก ระทาํ ตามที่ เราไดวเิ คราะห ผา นไปแลวไปในตอนตน รายงานโดยทา นบุคอรใี นศอฮีฮของทา นภาคที่ ๕ บาบวาดวย ทา นนบี(ศ)ได สง คอลดิ บิน วะลีดไปหาพวกบะนีไุ ซมะฮ จากกติ าบวา ดว ย การทําศกึ รายงานจากอซั -ซฮุ ร ีย ซงึ่ ไดรบั การบอกเลา มาจาก ทา นซาลมิ อันมรี ายงาน จากบดิ าของเขา วา : ทา นนบี(ศ)ไดสง คอลิด บนิ วะลีดไปยงั พวกบะนี ไุ ซมะฮ แลวประกาศเชญิ ชวนพวกเขาเขา รับอสิ ลาม แตพ วกเขายงั ไมแ สดงทาทวี า จะกลา ว โดยดวี า เรายอมจาํ นนแลว พวกเขากลาววา เรา เลกิ บูชาเจว็ดแลว เราเลิกบชู า เจว็ดแลว ดังนนั้ คอลดิ จงึ สงั หารพวกเขาและจับตวั เปน เชลย และเขา ไดม อบเชลย มาใหแตล ะคนในหมพู วกเรา จนกระทงั่ ถงึ วนั หนึ่ง คอลิดไดสัง่ ใหแตล ะคนใน หมู

พวกเราฆาเชลยของตนเอง ดงั นนั้ ฉนั จึงกลาววา ขอสาบานตอ อัลลอฮ ฉนั จะ ไมฆ า เชลยของฉนั และคนในฝา ยมติ รสหายของฉัน ก็ไมฆ า เชลยของเขาดว ย จนกระท่ังเมือ่ เรากลบั มาหาทา นนบี (ศอ็ ลฯ)เราจงึ เลา เรื่องราวใหท านฟง ดงั นั้น ทา นนบ(ี ศ)จงึ ยกมอื ของทา นขนึ้ แลว กลาววา : โออ ลั ลอฮ แทจ รงิ ฉนั ขอ ประกาศ ถงึ ความบรสิ ุทธิ์ หลดุ พนจากการกระทาํ ใดๆทคี่ อลดิ ไดกระทาํ ลง ไป (ทา นกลา ว สองครง้ั ) (บคุ อรี ภาคท่ี ๕ หนา ๑๐๗ ภาค ๘ หนา ๑๑๘) บรรดานกั ประวัติศาสตรไ ดกลาวถงึ เรอื่ งน้ีไวอ ยางละเอียด วา คอลิด บิน วะลดี ไดพ ฤตใิ นสง่ิ ที่ละเมดิ ฝา ฝน อยา งอปั ยศ ครง้ั นี้อยางไรบาง นั่นคอื เขาเอง และซอฮาบะฮอีกบางคน ท่เี คารพเชอื่ ฟง คําสงั่ ของเขา พวกเขามไิ ดท าํ ตามคาํ สง่ั ตา งๆ ของทา นนบี(ศ็อลฯ)ที่มใิ หฆา บคุ คลเขา รบั อิสลาม เพราะนน่ั คือ การละเมดิ ฝาฝน อนั ใหญห ลวง ดว ยเหตวุ า ทาํ ใหม ีการหลงั่ เลอื ดเกดิ ขนึ้ และ เพราะวา ทา น นบี(ศ็อลฯ)สั่งเขาใหไปประกาศเชญิ ชวนคนเหลา นน้ั เขา รับอสิ ลาม มใิ ชส ั่งใหเขาไป ฆา คนเหลา นนั้ แตท วาคอลดิ บิน วะลดี น้ันเปน คนท่ียงั ถกู ครอบงาํ อยูกับอารยธรรมแบบ ญาฮิลยี ะฮ และ อารมณแหง ชยั ฏอนยังยดึ ครองจติ ใจเขาอยเู พราะวา บะนีไุ ซมะฮ นน้ั เคยสงั หารลงุ ของเขา (อลั - ฟากฮิ  บนิ อลั -มุฆเี ราะฮ) มากอน ในสมัย ญาฮลิ ยี ะฮ ดงั นนั้ เขาจึงหลอกลวงคนเหลา นน้ั แลว กลา วกบั พวกเขาวา พวกทาน จงวางอาวธุ เถิด เพราะคนทัง้ หลายยอมรบั อสิ ลามแลว ตอ มา เขาได ออกคําสง่ั ใหม ดั มือ แลว ไดฆ า คนเหลา นนั้ เปน จาํ นวนมาก เมือ่ ซอฮาบะฮ บางคนทเ่ี ปน ผูมคี วามบรสิ ทุ ธ์ิใจรูใ นเจตนาของคอลดิ พวกเขาตางพากนั หนี จากกองทพั แลว มาพบกับทา นนบ(ี ศอ็ ลฯ)เพอื่ นาํ เรอ่ื งราวมา บอกแกท าน ดงั นนั้ ทา นศาสนทตู แหงอลั ลอฮ(ศ)จงึ ประกาศตดั ขาดจากการกระทาํ ของเขาอยา งสิน้ เชงิ และสง ทา นอะลี บนิ อะ บฏี อลิบไปเพื่อชดเชยการสญู เสีย เลือดเนอื้ และทรัพยส นิ ของคนเหลา นน้ั เพอ่ื จะไดท ราบถึงความเปน ไปในเรอ่ื งน้โี ดยละเอียด คงจะไมเ ปน ไร กับการ อานเรื่องทีท่ า น อบั บาส มะหมฺ ดู อลั -อกุ อด ไดเขียนไวในหนงั สอื “ความเปน อัฉริยะของคอลิด” โดยอลั -อกุ อดได กลาวไวใ นหนา ๕๗,๕๘ ดงั ตอ ไปน้ี : “ครนั้ พอเสร็จจากการพชิ ติ เมืองมกั กะฮไดแ ลว ความประสงคของทา นนบ(ี อ.) กค็ ือ การชําระ สะสางพวกเบดอู นิ ท่ียงั อยตู ามบริเวณพรมแดนใหพ น จากการ เคารพบูชาเจว็ด ดังนนั้ ทา นจงึ สง กองทหารไปยงั ชนเผา ตางๆ เพ่อื ประกาศเชิญ ชวนและสบื ดูใหรถู ึงเจตนาของพวกเขา จากนน้ั กองทพั ของคอลดิ กเ็ ดินทางไปยัง พวกบะนี ุไซมะฮ ประกอบดว ยบรรดาชาวอนั ศอรฺ และมฮุ าญิ รนี อีกทั้ง บะนซี ะลีม ทงั้ หมดราว ๓๕๐ คนคือทา นไดสง กองทพั นี้ไปเพื่อประกาศเชิญชวนเทา นนั้ และมไิ ดส่งั พวกเขาวา ใหท ําการรบ พวกบะนีุไซมะฮน ้ัน นบั วา เปน อสรพษิ ท่ีราย กาจ ใน สมัยญาฮลิ ยี ะฮ และไดรับสมญานามวา “ชอ นทตี่ กั เลอื ด”

คนสําคัญทพี่ วกเขา ไดฆ า มาแลว ก็คอื อลั -ฟากฮิ  บนิ อลั -มุฆีเราะฮ และ นอ งชายของเขา บคุ คลท้งั สอง คอื ลุงของคอลิดบนิ วะลีด และเปน บดิ าของ อบั ดรุ เฺ ราะหฺมาน บิน เอาฟ และมาลกิ บนิ อชั -ชะรดี และพน่ี องของเขาอกี สามคน จากบะนีซะลมี ในภมู ิลําเนาเดยี วกนั และ นอกเหนือจากบคุ คลเหลา นแี้ ลว ยงั มีเผา ตา งๆ อกี ดว ย เมอ่ื คอลดิ ไดเ ดินทางมาถงึ คนเหลา นน้ั กร็ วู า ชาวบะนซี ะลีมนาํ อาวุธมาและ ควบขม่ี า มาเพื่อ ทาํ สงคราม คอลิดจงึ ถามพวกเขาวา : พวกทา นจะเปน มสุ ลิมไหม? มีรายงานบอกวา บางคนก็ กลาวตอบวา ใชแ ลว สวนบางคนกต็ อบวา : ซอบะนา ซอบะนา หมายความวา เราละทงิ้ การบชู า เจวด็ แลว หลงั จากนน้ั เขายงั ถามคน เหลานน้ั วา : ทาํ ไมพวกทา นจงึ พกพาอาวธุ ดว ย ? พวกเขา ตอบวา : แทจ รงิ ระหวา ง พวกเรากบั กลมุ ชนชาวอาหรบั บางกลุมเปน ศตั รูกันอยู ดงั นน้ั เราจงึ กลวั วา พวกทา นจะเปนคนกลมุ นั้น พวกเราจงึ ตองนาํ อาวธุ มาดว ย ! ดังนัน้ เขาจึง ประกาศประกาศแก คนเหลา นนั้ วา : จงวางอาวธุ เสยี เถิด เพราะวา คนท้ังหลาย ยอมรบั อิสลามกนั แลว ดงั นน้ั ไดมีชาย คนหน่ึงในหมพู วกเขา ซงึ่ มีชอื่ วา ฮุ ด ัม ไดตะโกนข้นึ วา : ความวบิ ัติจะเกดิ ขึ้นกับพวกทา น โอบะนีไุ ซมะฮ ขอสาบาน ตออัลลอฮ วา หลังจากพวกทา นวางอาวธุ แลว คอลดิ จะไมท ําอยางอนื่ นอกจากจะ จบั พวกทา นเปน เชลย และหลงั จากเปนเชลยแลว พวกทา นกจ็ ะไมเปน อยา งอื่น นอกจากถกู ตัดคอ ขอสาบานตออลั ลอฮ ฉนั จะไมว างอาวธุ ของฉนั อยา งเดด็ ขาด เขายงั คงพูดอยู อยางนนั้ จนกระทั่งอาวธุ ของเขาถกู ถอดออกไปเหมอื นคนอน่ื และ คนอีกกลมุ หนงึ่ กแ็ ยกออกไป ดงั นน้ั คอลิดจึงส่งั พวกเขาใหมัดมอื คนเหลานนั้ แลวใชอ าวุธกบั พวกเขา ดังนน้ั บะนู ุไซมะฮ และคนอาหรบั ท่ีอยูกับเขาจงึ เชอ่ื ฟง เขา ในการเขน ฆา คนเหลา นนั้ ชาวอนั ศอรแฺ ละชาวมุฮาญิรนี รงั เกียจมากในการทจ่ี ะฆา คนใดก็ตาม ท่มี ไิ ดเปน คาํ สง่ั จากทา นนบ(ี ศอ็ ลฯ)ตอ จากน้ันขา วนกี้ ไ ด มาถงึ ทา นนบี ทา นไดยกมอื ขน้ึ สฟู ากฟา แลวกลา วสามคร้งั วา “โออัลลอฮ แทจ รงิ ฉันขอตอ พระองค ใหพ น จากการกระทาํ ของคอลิด บนิ วะลดี ” แลวทานกส็ ง ทานอะลี บนิ อะบี ฏอลบิ ไป ยงั พวกบะนีุไซมะฮ เพอ่ื ชดใชความเสยี หายอนั เกดิ จากการสญู เสีย เลอื ดเน้อื และทรัพยส นิ ใหแก พวกเขา... ความชงิ ชงั ตอ เหตกุ ารณน ค้ี รอบคลุมไปทัว่ ในหมบู รรดาซอฮาบะฮระดบั สูง ทงั้ ผูเ ขารวมใน กองทพั และทม่ี ิไดเขารวม อับดรุ ฺเราะมาน บนิ เอาฟย ืนยนั อยา งหนกั แนน จนกระทัง่ กลาวหาวา คอลดิ สงั หารคนกลุม นนั้ โดยเจตนา เพื่อ ตองการแกแ คนใหกับลงุ ของเขา (จบถอยคําของอลั -อุ กอด) น่คี ือเรอื่ งราวทอ่ี ลั -อกุ อดไดกลาวถึงในหนงั สอื ความเปน อัจฉรยะของคอลิด และอุกอดกเ็ ปน เหมอื นกบั นักคิดคนอน่ื ๆ ของอะหล ซิ ซนุ นะฮ คอื หลงั จากทกี่ ลา ว ถงึ เรือ่ งราวจนจบบรบิ รู ณแลว ก็ ไดอ อกตัวใหกบั คอลดิ บิน วะลีดในทันที โดยไม อยกู บั หลกั ฐานใดๆ และไมเปนทยี่ อมรบั ทาง สตปิ ญญาเลย และอุกอด ไมเคยกลาว ออกตัวในเรือ่ งใดเลย นอกจากท่ีเขาเขยี นเรอื่ ง “ความเปน

อจั ฉริยะของคอลดิ ” ดังนนั้ ท้ังหมดทเ่ี ขากลาวออกตัวแทนคอลดิ จงึ เปรยี บไดเสมอื นใยแมงมุม และผูท่ี ไดอ านหนังสือเลม น้นั แลว จะรูสกึ ดแู คลน ในความโงเขลา และการปกปอ งอนั บอบบาง ของเขาทนั ที เขาไดย นื ยนั ดว ยถอยคาํ ของตวั เขาเองวา ทา นนบ(ี ศ)ไดสง คนเหลานนั้ ไปเพือ่ ประกาศเชิญ ชวน มไิ ดสง่ั พวกเขาใหทาํ การสูรบ และเขายอมรบั วา บะนีุไซมะฮ นน้ั ไดถ อดอาวธุ ทีน่ าํ ติดตวั มา ทนั ทีท่ีคอลิดไดห ลอกลวงพวกเขา โดยกลา วกบั พรรคพวกของเขาวา : จงวางอาวธุ เสียเถดิ แทจรงิ คนเหลา นี้ไดร ับอสิ ลามแลว และยอมรบั อีกวา ุฮด มั คนท่คี ัดคานการถอดอาวุธ และเตือนพรรค พวก ของตนวา คอลดิ จะหลอกลวงพวกเขา โดยเขาไดกลา ววา ความวบิ ัติจะเกดิ ข้นึ กบั พวกทาน โอบ ะนีไุ ซมะฮ ขอสาบานตอ อลั ลอฮว า หลังจากพวกทา นวาง อาวธุ แลว คอลดิ จะไมทําอยา งอนื่ นอกจากจะจบั พวกทา นเปน เชลย และ หลงั จาก เปน เชลยแลว พวกทา นก็จะไมเ ปน อยา งอนื่ นอกจากถกู ตัดคอ ขอสาบานตอ อัลลอฮ ฉนั จะไมว างอาวธุ ของฉนั อยางเด็ดขาด แลว อกุ อดได กลา ววา บะนี ไุ ซมะฮ กไ็ มว ายทจี่ ะถอดอาวุธของเขาเสยี และน่ีคือหลกั ฐานทแ่ี สดงวา ชนกลมุ นน้ั ยอมรบั อิสลามและมเี จตนาดี ดังนนั้ เมอื่ ทานศาสนทูตแหง อัลลอฮ( ศ)สง พวกเขาไปเพอื่ ประกาศเชญิ ชวน และมิไดสง่ั ใหพ วก เขาสูรบ ตามที่ทา นยนื ยัน โอท า นอกุ อด แลวอะไรคอื ขอแกตวั ของคอลิด ทกี่ ระทาํ การขดั แยง ตอ คําส่งั ของทานนบี(ศอ็ ลฯ)? และน่ีคอื เงอ่ื นปญ หาที่ ทานไมสามารถคลี่คลายได โอ ทา นอกุ อด ในเม่อื คนกลุมนั้นไดถอดอาวธุ แลว และไดป ระกาศตนรบั อิสลามแลว และยังเอาชนะพรรค พวกของตนทสี่ าบานวา จะไมวางอาวุธ จนกระทง่ั ทาํ ใหเ ขา ยอมจาํ นนดวย ตามทท่ี า นยอมรับไว โอ ทา นอกุ อด อะไรคือขอ แกต ัวของคอลดิ ทจ่ี ะถอื เปนขออาง กบั พวกเขา และเขนฆา พวกเขาอยา ง ทารุณ ทงั้ ๆ ทพ่ี วกเขาปราศ จากอาวธุ ใดๆ ในมือ ? ทา นพูดเองวา คอลิดไดสั่งพวกเขาใหม ดั มือแลวใชอาวธุ กับพวกเขา และน่ีคอื ปมปญ หาอกี ขอ หน่งึ ทขี่ าพเจาไมเ ชอ่ื เลยวา ทา นสามารถจะแกไ ด โออ ุกอด อสิ ลามสงั่ คนมสุ ลิมใหฆา คนทม่ี ไิ ด ตอ สพู วกเขากระน้ันหรือ ? ถา สมมติวา พวกเขา ยงั มิไดประกาศตวั เปน อสิ ลามเลยกต็ าม เปลา เลย ดังนน้ั นค่ี ือขอ อางของพวก วตั ถุนยิ ม ทเี่ ปน ศัตรขู องอิสลาม และเปนเรอ่ื งท่ีพวกเขามกั จะพดู ถงึ กนั อยใู นปจ จุบนั นี้ ตอ จากนน้ั ทา นยังยอมรับอกี ครังหนึ่งวา ทานนบ(ี ศ)มไิ ดส ง่ั ใหเขาไปสูรบกบั คนเหลานนั้ ขณะ เดียวกับทที่ า นกลาววา บรรดาชาวมฮุ าญิรีนและอันศอรฺ มีความรังเกยี จตอคอลดิ ทีฆ่ า คนใดคน หนงึ่ นอกเหนอื คาํ ส่งั ของทา นนบ(ี ศอ็ ลฯ)ดงั นนั้ โอทา นอกุ อด อะไรคือขอ อา งของทา นอกี ในการท่ี จะพยายามแกต ัวใหก บั คอลิด ? เราขอยุติการตอบโตกบั ทา นอกุ อดเพยี งแคนี้ แทจ รงิ แลว ขอ แกตวั ของเขา เปน โมฆะและขาด ความสมบรู ณโ ดยตวั ของเขาเอง น่ันคอื เมอื่ เขายอมรับวา :ความชิงชงั ตอเหตุการณน ีค้ รอบคลมุ ไป

ทวั่ ในหมบู รรดาซอฮาบะฮระดับสูง ทงั้ ผเู ขา รวมในกองทพั และทม่ี ไิ ดเ ขา รวม อับดุรฺเราะหมฺ าน บนิ เอาฟยนื ยนั อยา งหนกั แนน จนกระทง่ั กลาวหาวา คอลดิ สงั หารคนกลมุ น้นั โดยเจตนา เพอื่ ตอ งการ แกแ คนใหก บั ลงุ ของเขา เชน กนั กบั ท่ที า นอุกอดเองก็ยนื ยันเชน นี้ ในเมื่อทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ)ไดยกมอื ขึน้ สฟู ากฟา แลวกลา วสามคร้ัง วา : โออัลลอฮแ ทจ ริงฉนั ขอตอ พระองคใ หพ น จากการกระทาํ ของคอลดิ บนิ วะลดี ในเมอื่ ทา นนบไี ดส งทา นอะลพี รอ มดวยทรพั ยสนิ จํานวนหนง่ึ ไปมอบใหแ ก พวกบะนีุไซ มะฮ เพือ่ ชดใชค วามสญู เสยี เลอื ดเน้อื และทรัพยส ินของพวกเขา เพ่อื ใหพ วกเขาพึงพอใจ ดงั ทท่ี า น อุกอดยืนยนั ไว นค่ี ือหลกั ฐานทแี่ สดงวา กลุมชน เหลา นนั้ เขารับอสิ ลามแลว แตทวา คอลดิ อธรรม ตอพวกเขา และกลัน่ แกลง พวกเขา จะมผี ูใ ดตัง้ คําถามทา นอุกอดบางไหม ในฐานะท่ที า นพยายาม ใหค วามสามารถ เพื่อปกปอ งคอลดิ วา เขามีความรมู ากกวา ทานศาสนทูตแหง อลั ลอฮ( ศ็อลฯ) กระนนั้ หรือ ซึง่ ทา นเองกย็ งั ขอตออลั ลอฮ เพ่อื ใหห ลดุ พนจากผกู ระทําเชน น้ัน ถงึ สามครงั้ หรือ เขามีความรูมากกวา บรรดาซอฮาบะฮรนุ อาวโุ สเหลานนั้ ทแี่ สดงความ รงั เกยี จตอคอลดิ ? หรือวา เขาจะมคี วามรูม ากกวาซอฮาบะฮท ่อี ยูใ นเหตกุ ารณ แลว หนจี ากกองทัพ เพราะทนดกู ารกระทําท่ี นา รงั เกยี จของคอลิดไมไ ด ? หรือวา มีความรมู ากกวาอบั ดุรเฺ ราะมาน บนิ เอาฟ ซง่ึ เปนคนทีอ่ ยูใน กองทพั และไมต อ งสงสยั เลยวา เขาผนู จี้ ะตองรูจกั คอลิดดีกวาทานอุกอด และเขาเอง เปน คนท่ี กลาวหาคอลดิ วา ที่ไดส งั หารชนกลมุ นนั้ กเ็ พราะตองการแกแ คน ใหแ ก ลุงของตน ? ขอใหอ ลั ลอฮท รงลงโทษผทู ถี่ ือฝกฝายอยา งหลบั หหู ลับตา และแฝงดว ยอารมณ แบบญาฮลิ ี ยะฮ ทก่ี ลับเปลย่ี นขอเทจ็ จรงิ ตา งๆ ดว ยเถิด และถงึ แมวาทานบุคอรจี ะ สรปุ เรอื่ งราวท้งั หมดให เหลอื เพยี ง ๔ บรรทัดแตใ นสว นทที่ า นไดรายงาน ไวน น่ั แหละ ถอื วา เพยี งพอแลว ในการเปด เผยถงึ พฤติกรรมของคอลิดและซอฮาบะฮ จาํ นวนหนงึ่ ทเ่ี ชอ่ื ฟง เขา ดวยการสงั หารชาวมสุ ลิมผบู ริสุทธิ์ และเขาเหลา นน้ั คือ พวกทท่ี า นอุกอดกลา วไวว า : “ดงั นัน้ พวกบะนซู ะลีม และคนอาหรบั ที่อยกู บั เขา กเ็ ชอื่ ฟงเขา ดวยการสงั หารคนเหลานัน้ ” แตท วาบคุ อรมี ิไดย กเวนผใู ด ในหมู ซอฮาบะฮ ท่ี เคารพเช่อื ฟง คอลดิ เลย นอกจากเพยี งสองหรอื สามคนเทา นนั้ ทวี่ งิ่ หนีออกจากกองทหาร และ กลับไปหาทานนบี เพ่อื ฟอ งคอลิด อุกอดเอย ทา นไมส ามารถทาํ ใหเ ราเกดิ ความยอมรับไดเ ลยวา ชาวมฮุ าญิรีน และชาว อนั ศอรฺ ซึง่ มจี าํ นวน๓๕๐คนตามท่ีทา นแถลงไวอยางชดั เจนน้นั มไิ ดเ คารพ เชื่อฟงคอลดิ ในการสงั หารชนกลมุ นนั้ และทว่ี า พวกเขาทกุ คนวง่ิ หนี จากกองทพั ขอ นร้ี ับรองได เลยวา จะไมม นี ักวเิ คราะหค นใดเชอ่ื ถอื อยา งแนน อน แตทวา มันเปน ความพยายามจากทา นเอง เพือ่ ปกปอ งเกียรตยิ ศของบรรพชน ผมู ีคุณธรรม จากบรรดาซอฮาบะฮ และปกปดความจรงิ ไวดว ยมลู คา อยางใด อยา งหนง่ึ และถงึ เวลาแลว ทจี่ ะ กระชากมา นบังตาออกไป แลว มาทําความเขา ใจใน สัจธรรม

ต้งั กค่ี รง้ั กห่ี นมาแลว ทคี่ อลดิ บิน วะลดี ไดกอกรรมทาํ เข็ญอยางอัปยศ ตามที่ประวตั ิศาสตร ไดบอกเลาใหเ ราทราบ โดยเฉพาะอยางยง่ิ ในวันบฏั ฏอห เม่อื อะบบู ักรไ ดแ ตง ต้งั ใหเ ขาเปน ผนู าํ กองทพั ใหญ อันประกอบดว ยซอฮาบะฮร นุ แรก คราวน้ีอกี เชน กนั ทเี่ ขาหลอกลวงมาลิก บิน นวุ ยั เราะฮ และพรรคพวกของเขา ครนั้ เมอื่ คนเหลาน้นั วางอาวุธแลว เขาก็สง่ั ใหม ดั มอื คนเหลา น้นั แลว ตัดคอพวกเขา อยา งทารณุ และเขายังปลกุ ปลํา้ ขม ขนื ภรรยาของมาลกิ นน่ั คือ ลยั ลา อมุ มตุ ะมมี ในคนื เดยี วกบั ทเ่ี ขาไดฆ าสามขี องนางนนั่ เอง คร้นั เมื่ออมุ ัรฺ บนิ คอ็ ฏฏอ บ ทราบเรอื่ ง ก็ตองการจะ ชําระโทษเขา แลว กลา วกบั เขาวา : “ทา นไดฆ า คนมสุ ลมิ ผหู นงึ่ แลว เขา หาภรรยาของเขา ขอ สาบานตออลั ลอฮ วา ฉนั จะตองขวางทา น ดวย กอ นหนิ จนตาย โอศตั รขู องอัลลอฮ !” อบูบักรได ออกมายนื กรานเขา ขา งคอลดิ ทนั ที แลว กลา วกับอมุ ัรวฺ า : “จงกลบั คําพูดของทา นกบั คอลดิ เสยี ใหม เพราะแทจริง เขาตีความตามหลกั การแลว แตเ ขาพล้งั ผิดไป” นีก่ เ็ ปนอีกกรณีหนงึ่ ท่ีตอ งใช เวลานานในการอธบิ าย และเปน เรือ่ งทนี่ า เกลยี ด ในการเปดเผยออกมา มผี ูไดรับ ความอธรรมตั้ง เทา ไหรม าแลว ทตี่ องถกู ลดิ รอนสิทธิ เนอ่ื งจากผทู อี่ ธรรมตอ เขา มีอาํ นาจและมพี ลงั เหนอื กวา มผี ู อธรรมตัง้ เทา ไหร ท่ีความอธรรม และ ความผดิ พลาดของเขาไดรบั ความชว ยเหลอื เพราะเขาเปน คนรํา่ รวย เปน คนใกลช ิดกบั นักปกครอง ดว ยเหตนุ เ้ี อง ทบี่ คุ อรีเปด เผยประวตั ใิ นเรอ่ื งราว ของบะนูุไซมะฮเ พยี งสน้ั ๆ และเขาไดต ดั ตอนเร่ืองนีใ้ หข าดชว งไป โดยกลาววา : ทา นนบี(ศ)ไดส ง คอลิด บนิ วะลีดไปยงั พวกบะนี ุไซมะฮ แลว ประกาศเชญิ ชวน พวกเขาเขารบั อสิ ลาม แตพ วกเขา ยังไมแ สดงทา ทวี า จะกลา วโดยดีวา เรายอม จํานนแลว พวกเขากลา ววา เราเลิกบูชาเจว็ดแลว เรา เลิกบูชาเจว็ดแลว .. หรอื วา พวกบะนูุไซมะฮเ ปน ชาวเปอรเซีย หรอื เปน ชาวเตอรก หรือชาว อนิ เดยี หรือวา เปน ชาวเยอรมนั กันแน จงึ ไมแสดงทา ทวี าจะกลา วแตโ ดยดวี า เรายอมจาํ นนแลว โอท า นบุคอรี ? หรอื วา พวกเขาเปน ชนเผา อาหรบั ที่อัล-กุรอฺ านถกู ประทานลงมาในภาษาของพวกเขาเอง? แตการถอื ฝกฝา ยอยา งหลบั หหู ลบั ตาและแผนรายอันยง่ิ ใหญท ถี่ กู วางไวเพอ่ื ปกปอ งเกยี รติยศของซอฮาบะฮ นน่ั เอง ทท่ี าํ ใหทา นบคุ อรพี ดู คําๆ นอ้ี อกมาเหมือนกบั เปน การเขา ขาง การกระทาํ ของคอลดิ บนิ วะ ลีด และนกี่ เ็ ชน กนั ทอี่ กุ อดกลา ววา : ดงั นน้ั คอลิดจึงถามพวกเขา วา พวกทานจะเปน มสุ ลิมกันไหม ? หลงั จากนนั้ ทา นอกุ อดไดก ลา วตอไปวา ไดมรี ายงานบอกวา มีบางคนตอบรับวา ใชแ ลว แตบาง คนตอบวา พวกเราเลิก เคารพบูชาเจวด็ แลว พวกเราเลกิ เคารพบชู าเจว็ดแลว..คําท่วี า “ไดม ี รายงานบอก วา ” คือหลกั ฐานอนั ชดั เจนท่ีแสดงวา ชนกลมุ นั้นยึดถอื อะไรอยู ทที่ ําใหประชาชน เขาใจไขวเ ขว เพอ่ื ใหอภยั แกค อลิด บนิ วะลดี เพราะคอลดิ บิน วะลดี คอื ดาบ อันคมกรบิ ของ ผูปกครอง และเขาคอื คนทปี่ กปอ งตาํ แหนงคอลีฟะฮท ไ่ี ดม าดวย การฉอฉล ทง้ั ตวั เขาเอง และ สมคั รพรรคพวกของเขา ไดใ ชกําลังเขา ฟาดฟนทุกๆ คน ทเ่ี ขาเขา ใจเอาเองวา เปน คนนอกศาสนา

และคนทรยศตอขอตกลงของผูม ี ชัยชนะแหง ซะกีฟะฮ ดงั นน้ั ไมมพี ลังและไมมีอํานาจใดๆ นอกจากโดยอลั ลอฮ ผูทรงสงู สุด ผทู รงยง่ิ ใหญ พฤติกรรมของซอฮาบะฮทม่ี ตี อคาํ ส่ังของทา นศาสนทูต(ศ็อลฯ) หลงั จากวะฟาต การทาํ ลายซนุ นะฮข องทา นนบี(ศ) รายงานโดยบคุ อรี ภาคที่ ๑ บาบวา ดวย การทาํ ใหก ารนมาซเสีย จากฆยั ลาน รายงานวา ทานอะนสั บนิ มาลกิ ไดก ลาววา : ฉนั ไมรใู นส่ิงหนง่ึ เสียแลว ท้ังทเ่ี คย มกี ารปฏบิ ัติกนั ในสมยั ทา นน บ(ี ศอ็ ลฯ)! มคี นกลาววา การนมาซ เขา (ทา นอะนัส) กลาววา พวกทา นไดท าํ ใหสญู เสียสิ่งหนง่ึ ท่ี อยใู นนน้ั ไปแลว มใิ ชห รือ เขาไดกลา ววา ฉนั ไดยิน ทานซฮุ ร ยี ก ลา ววา ฉนั ไดเ ขาพบทา นอะนัส บิน มาลกิ ทด่ี ะมสั กดั ขณะท่ีเขากาํ ลังรอ งไหอ ยู ฉันกลาวกับเขาวา : ทา นรองไหท าํ ไม ? ทา นตอบวา : ฉนั ไมร ใู นสิง่ หนึง่ เสยี แลว ทัง้ ๆเปน สง่ิ ท่ฉี นั เคยพบเห็น นอกจากการ นมาซน้ี และการนมาซนก้ี ย็ งั ถกู ทาํ ใหส ูญเสยี (ศอฮีฮบุคอรี ภาคที่ ๑ หนา ๑๓๔) ขณะเดยี วกนั ทานบุคอรีไดรายงานไวใ นภาคที่ ๑ บาบวา ดว ย ความดงี ามของ การนมาซยาม รงุ อรุณ เปน หมูคณะ วา ทานอะอฺมัชไดเ ลา เราวา : ฉนั ไดย ินทา น ซาลมิ กลา ววา : ฉนั ไดยิน อมุ มดุ รั ฺ ดาอ กลาววา :อะบดู รั ดาอ ไดเขา มาเยย่ี มฉัน ดว ยอาการโกรธ แลว ฉนั พูดขึน้ วา : อะไรทาํ ใหท าน โกรธ ? เขาตอบวา ขอสาบาน ตอ อัลลอฮ ฉนั ไมร ูจ กั สิ่งใดจากประชาชาตขิ องมฮุ ัมมดั เลย นอกจาก วา พวกเขา ทาํ นมาซดวยกนั ทงั้ หมด (ศอฮีฮบ ุคอรี ภาคท่ี ๑ หนา ๑๕๙) ทา นบุคอรไี ดร ายงานไวในภาคท่ี ๒ บาบวา ดว ยการออกไปยงั สถานทน่ี มาซ ทไ่ี มม มี มิ บรั ฺ จาก ทา นอะบี ซะอดี อัล-คดุ รยี  กลาววา : ทา นศาสนทูตแหงอลั ลอฮ (ศ)ไดอ อกไปยงั สถานทท่ี ํานมาซใน วันอดี ิล-ฟฏร และอฎั ฮา ส่งิ แรกทที่ านทําคือ การนมาซ เสรจ็ จากนนั้ แลว ทานจงึ อบรมสงั่ สอน ประชาชน คนทงั้ หลายยงั คง กระทํากนั อยา งน้ีเรือ่ ยมา จนกระทง่ั ฉนั ไดอ อกมาทาํ นมาซในวนั อฎั ฮา หรอื วนั ฟฏ ร รวมกับมรั วฺ าน ในสมัยทเ่ี ขาเปนเจา เมอื งมะดนี ะฮ เขาตอ งการจะขน้ึ กลา ว เทศนาบน มมิ บรั ฺ กอ นทาํ นมาซ ดงั นน้ั ฉันจึงดงึ ชายผา ของเขาไว แตเขาผลักฉนั แลวก็ขึ้นไปกลาวเทศนากอ น ทาํ นมาซ ดงั นน้ั ฉันจงึ กลา วกบั เขาวา : ทา นไดทาํ การ เปลย่ี นแปลง(แบบอยางของทา นนบ)ี แลว ขอสาบานตอ อลั ลอฮ เขาตอบา “อะบสู ะอีดเอย สิง่ ทท่ี า นรอู ยนู น้ั มนั หมดสน้ิ ไปแลว ! ฉันจงึ กลา ว วา : ขอสาบาน ตอ อัลลอฮ สิ่งท่ีฉนั รู ยอ มดีกวา สง่ิ ท่ีฉนั ไมรแู นน อน เขาจึงตอบวา : แทจ รงิ ประชาชน เขาจะไมนง่ั อยูก ับเราอกี ภายหลงั จากนมาซ ดงั นั้นฉนั จึงทาํ สง่ิ น้ันกอ นนมาซ (ศอฮฮี บุคอรี ภาคที่ ๒ หนา ๔)

เมื่อปรากฏวา ซอฮาบะฮสมยั ทานอะนสั บนิ มาลกิ สมัยทา นอะบี ดรั ดฺ าอ และสมยั ทมี่ ัรวฺ าน บนิ ฮุกมมชี วี ติ อยู ซึ่งนับวา เปน สมัยที่ใกลชดิ เหลือเกนิ กบั ทาน ศาสนทูตแหง อลั ลอฮ(ศ็อลฯ)พวก เขายังเปลยี่ นแปลงซนุ นะฮข องทานนบ(ี ศ)และ ทาํ ลายทกุ ส่งิ ทุกอยาง แมก ระทั่งการนมาซ ดงั ที่ ทานไดยินไดฟ ง มาแลว พวกเขา พลกิ แพลงแบบฉบบั ของศาสดาผูไ ดร บั การคดั เลือกจากพระเจา (ศ็อลฯ)เพอ่ื ผล ประโยชนอนั ต่ําทรามของพวกเขา นัน่ คอื พวกบะนีอมุ ัยยะฮ ไดตั้งแบบอยา งการ ดา ประณามและสาปแชง ทานอะลี และอะฮลลุ บยั ตบนมมิ บัรฺหลงั จากทกุ คฏุ บะฮ ขึ้นมา จึงทาํ ให ประชาชนสว นมากในวนั อีดิลฟฏ ร และอฎั ฮา พากนั แยกยา ยกลบั ไป ทนั ทหี ลังจากเสร็จนมาซแลว เพราะพวกเขาไมอ ยากฟงอมิ ามสาปแชง ทานอะลี บิน อะบีฏอลบิ และอะฮลุลบยั ต ดวยเหตนุ ้ี พวกบะนอี มุ ัยยะฮ จงึ เจตนาจะเปล่ยี นแปลง ซนุ นะฮข องทา นนบ(ี ศ็อลฯ)โดยกลาวคฏุ บะฮกอนทาํ นมาซในวนั อดี ทัง้ สอง เพอื่ วางแนวทางใหแ กคนเหลา น้ัน ในการดาประณามแบะสาปแชง ทา นอะ ลีตอ หนา ชาวมุสลมิ ท้งั หลาย และสนับสนนุ การกระทาํ เชน นนั้ ทป่ี ระเดมิ เร่มิ ตน ขน้ึ มา โดย ผนู าํ ของพวกเขา นัน่ คอื มอุ าวยี ะฮ บนิ อะบี ซุฟยานเพราะเขาคอื คนทสี่ รา งแบบ อยา งน้ีไว จนได กลายเปน ซนุ นะฮท ี่สาํ คญั อนั ใหญห ลวงของพวกเขา ทพ่ี วกเขาถือ วา เปน การเสรมิ ความใกลชดิ กบั อลั ลอฮ จนกระทง่ั นักประวัติศาสตรบางทา นไดเลาวา อมิ ามของพวกเขาคนหน่งึ จบ คุฏบะฮใ นวนั ศุกร ลงโดยลมื การสาปแชงอมิ ามอะลี เมื่อทาํ ทา จะลงจากมมิ บัรฺ เพ่อื นาํ นมาซ ทนั ใดน้ันเอง ไดม ี ประชาชนตะโกนกนั ลนั่ จากทกุ มมุ มสั ยิดวา : ทา นไดละทิง้ ซนุ นะฮไ ปอยางหนง่ึ แลว ทา นไดล ะทง้ิ ซุนนะฮไปอยางหนึ่งแลว อยา งไหนกนั แนค อื ซุนนะฮ ใชแ ลว นา เสียใจอยา งยิ่ง เพราะนคี่ ือ เรอื่ ง บิดอะฮ ที่ มุอาวียะฮ บนิ อะบซี ฟุ ยานไดอตุ ริขนึ้ มา แลวยงั คงเปน ทถ่ี ือปฏิบัติกนั อยบู นมมิ บรั ฺ ทง้ั หลายนานถึง ๘๐ ป และรองรอยของมนั กย็ งั คงหลงเหลืออยตู ราบเทา ทกุ วันนี้ พรอ ม กนั น้ัน อะฮลิซซุนนะฮวลั -ญะมาอะฮ กย็ ังพงึ พอใจกบั มอุ าวียะฮ และบรวิ ารของเขา และพวกเขาจงึ มอิ าจรบั ไดกับการวพิ ากษ และการพิสูจน ความถกู ผดิ ในขอน้ี เพราะกระแสคาํ โฆษณาชวนเชอ่ื ทวี่ า เพ่ือเปน การ ใหเ กยี รติ ซอฮาบะฮนนั่ เอง มวลการสรรเสริญเปน สิทธขิ องอลั ลอฮ นกั วเิ คราะหผูมีความบริสุทธิ์ใจจาก ประชาชาติ อสิ ลาม เรมิ่ จะรจู ักแยกแยะสัจธรรมออกจากความผดิ พลาด สว นใหญ แลว พวกเขาเร่มิ จะ ปลดปลอ ยออกจากเงือ่ นปมปญหาซอฮาบะฮ ทมี่ ิใชใ ครทําให เปน ขึ้นมา นอกจากมอุ าวียะฮ และ พรรคพวกบริวาร ตลอดจนผตู ดิ สอยหอ ยตาม ของเขานน่ั เอง และอะฮล ิซซนุ นะฮวลั -ญะมาอะฮเ อง ก็เริ่มต่ืตวั ขึน้ มารบั รูถ ึงความ ขดั แยง อนั นา ขยะแขยงเหลา น้ี ในเวลาเดยี วกบั ท่ไี ดป กปองซอฮาบะฮ ทั้งหมดใหพ น จากเรื่องน้ี จนกระทง่ั ถึงกบั สาปแชง ผทู ตี่ ําหนิคนหนงึ่ คนใดในหมพู วกเขา และ ใน เมื่อเราไดกลา วกับพวกเขาวา : แทจริงแลว การสาปแชงของพวกทานในลกั ษณะ เชนนี้ จะ ครอบคลมุ ไปถงึ มุอาวยี ะฮ บิน อะบีซฟุ ยานดว ย เพราะเหตวุ า เขาดา ประณาม และสาปแชง ซอ

ฮาบะฮท ป่ี ระเสริฐท่ีสดุ และนัน่ คือ เขาตอ งการจะดา ประณามทานศาสนทตู แหง อัลลอฮโดย ปรยิ าย ซงึ่ ทา นไดกลา วไวว า “คนใดที่ดา อะลี กเ็ ทา กับไดด าฉนั (๑๐๙) และคนใดที่ดา ฉนั กเ็ ทา กบั ไดด า อลั ลอฮ” เมือ่ เปน เชน นี้ พวกเขากร็ ูสึกกระอักกระอวน และติดขัดในการตอบ แลว จะ พดู เรอื่ งตางๆ ซ่ึง หากจะเปน หลกั ฐานอยบู า ง ก็เปน แตเพยี งหลักฐานทีแ่ สดงถึง ความโงเ ขลาเบาปญ ญา และการถอื ฝาย(ตะอศั ศุบ)อยางหลับหหู ลับตา อยา งเชน บางคนจะกลา ววา : นค่ี ือการกุเร่ืองเท็จของพวก ชอี ะฮ และบางคนก็จะกลา ววา : พวกเขาเปนซอฮาบะฮข องทานศาสนทูตแหง อลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ)เปน สทิ ธขิ องพวกเขา ทีจ่ ะวาจะกลาวซง่ึ กนั และกัน ตามทีพ่ วกเขาตอ งการ สวนพวกเรามไิ ดอยูในระดับ เดียวกบั พวกเขา ไหนเลยจะไปวิพากษวจิ ารณพวกเขาได ! มหาบริสทุ ธ์แิ ดอ ัลลอฮ ขอสรรเสริญตอพระองค แนน อน ขา พระองคเ ขาใจใน พจนารถของ พระองคใ นอลั -กุรอฺ านอนั ทรงเกียรตติ ามความเปน จริงแลว ทั้งๆ ท่ี เคยเปน เรื่องท่ียากเยน็ ที่สดุ สาํ หรับขาพระองคที่จะเขา ใจ และเชือ่ มน่ั ในทุกครงั้ ที่ ขา พระองคไดอ า นความวา : “และแนนอนย่ิง เราไดส รา งไวเ พอ่ื นรกญะฮนั นมั ซง่ึ สว นมากจะมาจากญนิ และมนษุ ย สําหรบั พวกเขามหี วั ใจแต พวกเขาไมเ ขาใจ กบั มนั และสําหรับพวกเขามตี า แตพ วกเขามองไมเ ห็นกับมนั และสําหรบั พวก เขา มีหู แตพวกเขามไิ ดฟง กบั มัน เขาเหลา นั้นเปรยี บเสมอื นปศุสตั ว ยงิ่ กวา นนั้ พวกเขา ยังหลงผดิ กวา เขาเหลา น้ัน คือบรรดาผูหลงลมื ” (อลั -อะอฺรอฟ/๑๗๙) ขา พเจา รสู กึ แปลกใจตวั เอง แลว กลา ววา มันเปน เชน นไ้ี ดอ ยา งไร ? เปน ไปได หรอื ทวี่ า สตั ว เดรจั ฉานที่พูดไมไ ด แตไ ดร ับการช้นี าํ ไดดกี วา มนษุ ยเ หลา นี้ ? เปน ไปไดหรอื ทมี่ นษุ ยจ ะหลอมกอ น หินขน้ึ มา เสรจ็ แลวกเ็ คารพบูชา และวงิ วอนขอ รซิ กยี  ขอความชว ยเหลอื จากมนั ? แตทวา อลั -ฮัม ดลุ ิลลาฮ ความแปลกใจของ ขา พเจาสลายไปทนั ที ทไ่ี ดสัมผสั กับประชาชน และเดินทางไปยัง ประเทศอินเดยี ขาพเจาไดพบเหน็ สิง่ ทแ่ี ปลกประลาดทีส่ ุด ขา พเจา ไดเหน็ พวกดอกเตอรท ี่สาํ เรจ็ วชิ า ศัลยกรรม รอบรูในดานสรรี ะทง้ั หลายของมนษุ ยเ ปนอยา งดี แตไมวายทพ่ี วกเขา ยงั เคารพ บชู าววั หากจะโยนความบาปขอน้ี วาเปนเพราะคนโงเ ขลาจากชาวฮนิ ดู แนนอน ขอ อา งของพวก เขา จะเปนทย่ี อมรับได แตท วา ถา ทา นเหน็ ปญญาชนในหมู พวกเขาเคารพบชู าววั กอนหิน ทะเล ดวงอาทติ ย ดวงจนั ทร ทา นจะมีขอ แกตัว อยา งไรอกี นอกจากจะตองยอมรับ และเขา ใจหลกั ฐาน ของอลั กุรอานอันทรง เกยี รติ ทีก่ ลา วถึงเรอ่ื งของมนษุ ยท ี่หลงผดิ ยิง่ กวาสตั วเ ดรจั ฉาน คํายืนยันของอะบูซรั ฺ อลั -ฆ็อฟฟารยี ใ นเรื่องของซอฮาบะฮบ างคน

ทา นบุคอรีไดร ายงานไวในภาคท่ี ๒ บาบวาดว ยสงิ่ ทซี่ ะกาตของเขา ไดถกู นาํ ไป ใชจ าย อนั มใิ ชสว นของกองคลงั รายงานจากอัล-อะหน ฟั บนิ เกซ กลา ววา : ฉนั ไดนัง่ รว มกับบรรดาหัวหนา ชาวกเุ รช ขณะนนั้ มชี ายคนหนงึ่ ผมเผา รงั รงั เสื้อผา และรา งกายซอมซอ เดนิ เขา มา จนกระทงั่ เมอ่ื ยืนอยตู รงหนา เขาเหลา นัน้ แลว กใ็ ห สลาม ตอจากนน้ั เขากก็ ลาววา : “จงแจง ขา วดแี กบ รรดานัก สะสมคลงั ทรัพยสิน ดว ยกอ นหนิ ท่ีรอ นแรงแกเขา ในไฟนรกญะฮนั นมั ตอจากนนั้ มันจะถูกวางลง บน เตา นมของคนหนง่ึ ในหมพู วกเขา จนกระท่งั กระดกู ไดหลุดออกมาจากไหลข องเขา และมนั ได ถูกวางลงบนกระดูกที่หลุดออกจากไหล จนกระท่ังกระดกู ไดออกมาจาก เตา นมของเขา แลวเขาจะ ส่ันสะเทือน” ตอ จากนนั้ เขาก็หนั กลับไป และไดน่งั ลง ใกลๆ กับเสาหนิ สวนฉนั จงึ เดนิ ตามเขาไป และนง่ั ลงขางๆ เขา โดยทย่ี งั ไมรูเลย วา เขาเปน ใคร ดังน้ันฉนั จงึ พูดกบั เขาวา “ฉันไมค ดิ วา คนกลมุ นน้ั จะเปน อยางอน่ื ไปได นอกจากจะรงั เกยี จส่ิงท่ีทา นพดู อยา งแนน อน ! เขากลา ววา “แทจรงิ พวก เขา ไมใชส ตปิ ญ ญาแตอ ยางใดเลย สหายของฉนั ไดกลาวกับฉนั วา ..ฉนั ถามวา สหาย ของทา น เปน ใครกัน ? เขาตอบวา นบ(ี ศอ็ ลฯ)ทา นเคยกลา วกบั ฉนั วา โออ ะบซู รั ฺ เธอ เหน็ ภเู ขาอุฮุดนนั่ ไหม ? ฉันมองไปที่ดวงอาทิตย แลวเหน็ วา เวลาของกลางวนั ยังมเี หลืออยู ฉนั คดิ วา ทา นศาสนทูต แหงอัลลอฮ( ศ)คงจะใชฉ นั ไปทาํ ธุระ ใหท า น สกั อยา งแน จึงตอบวา ขอรับ ทา นกลาววา : “ฉันไม ชอบทีจ่ ะไดท องคําเทา กบั ภูเขาอฮุ ุด แลว ฉันไดใชจา ยมันไปทงั้ หมด นอกจากสามดนี ารเทานน้ั ” แทจ รงิ คน เหลานนั้ ไมใชส ตปิ ญญา พวกเขามีแตจ ะสะสมในโลกดุนยาเทา นนั้ มิได ขอสาบาน ตอ อัลลอฮ ฉนั มไิ ดข ออะไรจากพวกเขาในเรื่องของดนุ ยา และจะไมใ หความเหน็ อะไรแกพวกเขา ในเรื่องศาสนา จนกระทง่ั ฉนั ไดพ บกบั อลั ลอฮ ผทู รงเกรกิ เกยี รติ ผูท รงสงู สุด (ศอฮฮี บุคอรี ภาค ๒ หนา ๑๑๒) รายงานโดยบคุ อรี ในภาคที่ ๗ บาบวาดว ยอลั -เฮาฎ โดยโองการของอัลลอฮ ผทู รงสงู สดุ ความวา : แทจ รงิ เราไดป ระทานอัล-เกาซัรใฺ หแ กเจา แลว รายงานจาก ทา นอะฏออ บนิ ยะซารฺ จากอะบีฮรุ อ็ ยเราะฮ กลา ววา ทา นนบี(ศ)ไดก ลา ววา : ในระหวางท่ฉี นั กําลงั ยนื อยูนนั้ ไดม คี นกลมุ หนง่ึ มาถงึ จนกระทัง่ เมื่อฉันรจู กั พวก เขาแลว ชายคนหนง่ึ กอ็ อกมายนื อยรู ะหวา งฉันกบั พวกเขา แลวกลา ววา : โปรดมาดว ยกนั เถิด ฉนั ไดถ ามวา : ไปไหนหรือ? เขาตอบวา : ไปนรก ขอสาบาน ตอ อัลลอฮ ฉนั ไดก ลาววา : พวกเขามเี รอ่ื งอะไร ? เขาตอบวา : แทจ ริง คนเหลา นี้ ตระบดั สัตย ภายหลงั จากทา น ดว ยการกลบั ไปสสู ภาพเดมิ ของพวกเขา ตอ มาไดมี คนอกี กลมุ หนง่ึ ไดมาถงึ เมอื่ ฉนั ไดร จู ักพวกเขาแลว ชายคนหนงึ่ ไดอ อกมายนื ระหวา งฉนั กับพวกเขา แลวกลา ววา : โปรดมา ดวยกนั เถิด ฉนั ไดถ ามวา ไปไหน หรือ ?เขาตอบวา : ไปนรก ขอสาบานตออัลลอฮ ฉันไดก ลาววา : พวกเขามเี รอ่ื ง อะไร ? เขาตอบวา : แทจ รงิ พวกเขาตระบดั สัตย ภายหลงั จากทา น ดว ยการกลบั ไปสู สภาพเดมิ ของเขา ดงั นัน้ ฉนั จงึ มองไมเ หน็ วา จะมใี ครในหมูพวกเขาทีร่ อดพน ได เวน แต เพยี ง คนทอ่ี ยูเ หมอื นแกะนอกสายตา

และรายงานจากอะบีสะอีด อลั -คุดรยี เลาวา : แลว ไดม เี สยี งกลา วขน้ึ วา แทจรงิ ทานไมร ดู อก วา อะไรบา งไดเกิดข้ึน ภายหลงั จากทาน ดังนน้ั ฉันจงึ พดู วา ความวิบตั ิ ความวิบัติ ยอมไดแกค นท่ี เปลี่ยนแปลงภายหลงั จากฉัน(ศอฮีฮบ ุคอรี ภาคที่ ๗ หนา ๒๐๙) เชนกนั ทท่ี า นบคุ อรีไดร ายงานไวใ นภาคท่ี ๕ บาบวาดว ยการทาํ สงคราม ฮดุ ยั บยี ะฮ โดย โองการของอลั ลอฮ ผูทรงสูงสดุ ความวา : แนน อนย่งิ อัลลอฮท รงพอ พระทัยตอ บรรดาผูศรทั ธา ขณะท่พี วกเขาใหส ตั ยาบนตั อ เจา ท่ีใตตน ไม รายงานจากทา นอัล-อัลลาอ บิน มซุ ยั ยิบ ไดร ับมาจากบดิ าของทา นกลา ววา : ฉนั ไดพบกับ ทา นบัรรออ บนิ อาซบิ (ร.ฎ)แลว ฉันไดกลา ววา : ขอความผาสุก จงมีแดท า น ในฐานะทท่ี า นเปน ซอ ฮาบะฮข องทา นนบี(ศ)และทา นไดใ หส ตั ยาบัน ตอทา นนบี ทีใ่ ตต นไม แลว ทา นไดก ลา ววา ; โอบตุ ร ของนองชายเอย แทจ รงิ เธอ ไมรดู อกวา ภายหลังจากทานวะฟาตแลว อะไรไดเ กิดขน้ึ กับพวกเรา บา ง (ศอฮีฮบคุ อรี ภาคที่ ๕ หนา ๖๖) นี่คอื พยานหลกั ฐานอนั ยงิ่ ใหญจ ากซอฮาบะฮช ัน้ ผใู หญค นหน่ึง อยา งนอย ทส่ี ุด ก็ถอื ไดวา เปนการยืนยันกับตวั เองและกับคนทงั้ หลายอยา งชดั เจน การเปน พยานของทา น เทากบั ยนื ยนั ใน สงิ่ ทอ่ี ลั ลอฮ ทรงตรสั ไวใ นเรื่องของพวกเขาวา : “ดงั นน้ั ถา หากวา เขาตาย หรือถกู ฆา พวกเจา จะหวลกลับไปหาสนเทา (สภาพเดิม)ของ พวกเจา กันหรอื ? เปน การยืนยนั ในสิง่ ท่ที า นนบ(ี ศ)ไดก ลา วไววา : ไดมีเสยี งพูดกบั ฉนั วา : “แทจ ริง พวกเขาได หนั กลบั ไปสูสภาพเดมิ ของพวกเขา ภายหลังจากทา น” ทา นบรั รออ บิน อาซบิ เปนซอฮาบะฮระดบั สงู จากบรรดาผอู าวุโส และเปน คนรุนแรกสุดคน หนง่ึ ที่เคยใหส ตั ยาบนั กับทา นนบ(ี ศอ็ ลฯ)ใตตน ไม ไดยนื ยนั ถงึ ตนเองและคนอน่ื ๆท่เี ปนซอฮาบะฮ วาพวกเขาไดกอเหตุขน้ึ มาหลังจากทานนบี (ศ)ไดวะฟาตแลว ทง้ั นเ้ี พื่ออยา งใหป ระชาชนหลงไหล ไดป ลมื้ กับพวกเขา และทานไดอ ธบิ ายชดั วา ซอฮาบะฮข องทา นนบี(ศอ็ ลฯ)และผูใ หสัตยาบนั ตอ ทา น ใตต นไม วงึ่ ไดช ือ่ วา เปน สัตยาบันแหง ความพอพระทยั นนั้ มไิ ดเ ปนอปุ สรรค ขดั ขวางความ หลงผดิ และการตระบดั สัตยของซอฮาบะฮ ภายหลังจากส้นิ ทา นนบี (ศอ็ ลฯ)แลวแตอยา งใด ทา นบคุ อรีไดรายงานไวใ นภาคท่ี ๘ บาบวาดวยวจนะของทา นนบ(ี ศ)ทวี่ า แนน อน พวกทา น จะตอ งปฏบิ ัตติ ามประเพณที ง้ั หลาย ของคนในยุคกอ นพวกทา น จากทานอะฏออ บิน ยะซารฺ จาก ทา นอะบสี ะอดี อลั -คุดรยี  กลา ววา ทา นนบี(ศ็อลฯ)ไดกลา ววา : แนนอนพวกทา นจะปฏบิ ัตติ าม ประเพณขี องคนในยุคกอ นพวกทาน ทลี ะคบื ทีละคืบ ทลี ะศอก ทลี ะศอก จนกระทัง่ ถา หากพวก เขาเขา ไปโพรงแย พวกทา นกจ็ ะตามพวกเขาไปดวย เราไดถามวา : โอท านศาสนทูตแหงอลั ลอฮ พวก ยะฮูดและนะซอรอใชห รอื ไม ทานตอบวา : จะเปน ใครอีกเลา ? (ศอฮีฮบุคอรี ภาคท่ี ๘ หนา ๑๕๑)

พยานทางประวตั ศิ าสตรในเรื่องซอฮาบะฮ นอกเหนือจากอัล-กรุ อฺ านและซนุ นะฮแ ลว เรายงั มีพยานหลกั ฐานอกี ดา น หนง่ึ ท่ีใหความ กระจางชัด เพราะมันคือ ของจริงอยา งหนงึ่ ทีค่ นทงั้ หลาย ไดย อมรบั ไดย ืนยนั และสัมผสั กับมนั อยู ดังนนั้ มนั จึงเปน ประวตั ศิ าสตร ทถี่ กู บันทกึ ไว และเหตกุ ารณท ถี่ กู จดจําและถูกเขียนไว เมอ่ื เราไดอา นหนงั สอื ประวตั ิศาสตรของอะฮลิซซนุ นะฮว ลั -ญะมาอะฮ อยา งเชน ทา นฏ็อบรีย, ทานอบิ นุอัล-อะซีรฺ, ทา นอบิ นซุ ะอัด, อะบีฟดาอ, ทา นอบิ นุกตุ ยั บะฮ และทา นอนื่ ๆ เราจะเหน็ ส่งิ ที่ แปลกประหลาดอยา งย่งิ แนนอน เราจะรทู นั ทีวา สง่ิ ทอ่ี ะฮลซิ ซุนนะฮว ัล-ญะมาอะฮไ ดพดู ถงึ ความ เทยี่ งธรรมของ ซอฮาบะฮ และหา มการตเิ ตยี น ไมว า จะเปนคนหน่งึ คนใดก็ตามนน้ั เปน คาํ พดู ท่ี มไิ ดต้ังอยกู บั หลกั ฐานใดๆ และไมสอดคลอ งและไมเ ขา กบั สตปิ ญญาอันสมบรู ณ นอกจากพวกท่ี ถือฝกฝา ยท่ปี ด กัน้ แสงสวาง เพ่ือมิใหความมืดออกไปจากพวกตน และเขาเหลา นนั้ ไมเคยแบง แยก ระหวา งศาสดามฮุ ัมมัด ผเู ปนนบ(ี ศอ็ ลฯ)มะอฺซมู ซึ่งไมพดู และไมก ระทําส่งิ ใดจากอารมณ นอกจากเปน สจั ธรรมเพอื่ ใหเหน็ ความ แตกตา งกบั ซอฮาบะฮข องทานซึง่ อัล-กุรอฺ านไดย นื ยันถึง ความกลบั กลอก และการละเมดิ ของพวกเขา ตลอดทง้ั ความตักวาอนั นอยนิดของพวกเขา ดงั นนั้ เราจะเหน็ วา พวกเขาจะปกปองซอฮาบะฮมากกวา จะปกปอ งทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮ(ศอ็ ลฯ) ขา พเจา จะยกตัวอยางดังตอ ไปนี้ เมือ่ ทา นจะพดู กบั คนใดกต็ าม ในหมพู วกเขาวา ซูเราะฮอ ะบะซะ วะตะวลั ลา (เขาทาํ หนา บงึ้ และเบอื นหนา หน)ี มไิ ดห มายความถงึ ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ (ศอ็ ลฯ)หากแตม ีความหมายมงุ ไปยังซอฮาบะฮชัน้ ผใู หญคนหนง่ึ ท่ีอลั ลอฮทรงตาํ หนิ ในความหยิง่ ยะโสและความจองหองลําพอง ตนของเขา ในยามที่เขาเหน็ คนตาบอดผยู ากไร แลว ทา นจะเห็นไดว า การอธิบายเชน น้ีจะไมเ ปนที่ ถกู ยอมรับ และเขาจะกลา ววา มฮุ มั มดั ก็มใิ ชใคร นอกจากเปน มนษุ ย ท่ีเคยกระทํา ความผดิ พลาดหลายคร้งั และพระผเู ปน เจา ก็ไดตําหนทิ า นไวใ นหลายเหตกุ ารณด วยกัน ทานมิใชม ะอซฺ มู ในเร่ืองอื่นใด นอกจากในเรอ่ื งเผยแพรอัล-กุรฺอานเทา นนั้ น่ีคอื ทศั นะของเขาทมี่ ีตอ ทานศาสนทตู แหงอลั ลอฮ ! แตถ า หากในยามทที่ านจะพดู ถงึ อมุ ัรฺ บนิ คอ็ ฏฏอ บวา กระทาํ ความผิด ในการ อตุ ริเรอ่ื ง นมาซตะรอวฮี ข ้นึ มา ทง้ั ๆ ทที่ านศาสนทตู แหงอัลลอฮ( ศ)ไดห า มไวแ ลว และทา นยงั สัง่ ประชาชนวา ใหทาํ นมาซนที้ บี่ านของตวั เอง เปน การสวนตัว เพราะ เปนนมาซนาฟล ะฮ (มิใชน มาซภาคบังคับ) ทา นจะเห็นวาเขาปกปองอมุ รั ฺ บนิ ค็อฏฏอบอยา งแข็งขนั โดยไมย อมรบั การวิจารณเลย และ เขาจะกลา ววา : อันน้ถี ือเปน บดิ อะฮท ดี่ ี และเขาจะใช ความพยายามทกุ อยา งเทา ท่ีมี เพอ่ื แกตัวให ถึงแมว า จะมคี ําปกาศติ จากทา น นบี(ศ) บอกวา หามแลวกต็ าม และถา หากทา นพูดถงึ เร่อื งที่

อุมรั สฺ งั่ ระงับสทิ ธใิ น สดั สว นของมุอลั ลฟั ตามท่อี ัลลอฮลงบัญญตั ไิ ว ในพระคัมภีรแหง อานภุ าพของ พระองค ทา นจะเหน็ ไดเ ลยโดยเขาจะกลา ววา : แทจรงิ ซยั ยิดนิ าอมุ ัรฺ รดู วี า อสิ ลาม มพี ลงั เขม แขง็ แลว ทา นจงึ กลาวกบั พวกเขาวา : สาํ หรับเราไมม คี วามจาํ เปนใดๆ ในหมูพวกทา นแลว และทา นคือ คนทร่ี คู วามหมายอัล-กุรฺอานมากกวาทกุ คน! ทา นรูส กึ แปลกใจในคําพูดเชน นบ้ี า งไหม ? ถึงขน้ั ทว่ี า ขาพเจาเคยพดู กบั พวกเขาคนหนง่ึ วา : เอาละ เราไมต องพูดถึง เรื่องบดิ อะฮฮ ะซะ นะฮ และเร่อื งมอุ ัลลัฟกนั แตเราจะพดู วา ทา นยงั มอี ะไรจะ ปกปอ งทา นอมุ รั ฺได ในกรณีทเ่ี ขาขจู ะ เผาบา นของทา นหญิงฟาฏมิ ะฮ ทง้ั ที่มีคน อยใู นนน้ั เวน แตว า พวกเขาจะตอ งออกไปใหบ ัยอะฮ ? เขาตอบขา พเจาอยา งชัดถอยชดั คําวา : ทานมสี ทิ ธโิ ดยชอบธรรม เพราะถา ทา นไมกระทํา เชน นน้ั แนน อนจะมซี อฮาบะฮอ ีกมากมายอยูกบั ทานอะลี บิน อะบี ฏอลบิ เม่ือนน้ั ความเสยี หายก็ จะเกดิ ข้ึน ดังนนั้ คําพดู ของเรากบั คนระดับน้ี จงึ ไมเปน ผลดแี ละไมเ ปนประโยชนแต ประการใด และเปน ทีน่ า เสยี ใจอยา งยง่ิ กต็ รงทวี่ า สว นใหญใ นหมชู าวอะฮล ิซ ซนุ นะฮ วลั -ญะมาอะฮ จะใชความคิด โดยแนวคิดแบบน้ี เพราะพวกเขาจะไมย อม รบั สทิ ธอิ ันชอบธรรม นอกจากสวนทเี่ ปน การกระทาํ และพฤตกิ รรมของอุมัรฺ บนิ ค็อฏฏอบเทาน้นั ดงั นน้ั พวกเขาจงึ มีความคิดเห็นตรงขา มกับหลักการ และจะรูจัก สิทธคิ วามชอบธรรมตรงที่ตัวบุคคล ความจริงแลว จะตอ งรูจกั บุคคลตรงทส่ี ิทธิ ความชอบธรรม (ดังที่อิมามอะลกี ลา วไววา จงรูจักสทิ ธอิ ันชอบธรรม แลวทา นจะรู จกั บุคคลผูเ ปน เจาของสง่ิ นนั้ ) ตอ มาความเชอื่ เหลานีก้ ไ็ ดดาํ เนนิ อยูในหมพู วกเขา โดยพัฒนาจากอุมรั ฺ บิน คอ็ ฏฏอ บ ไปถงึ ซอฮาบะฮท กุ คน กลาวคือคนเหลา นนั้ ทัง้ หมด ลว นเปน ผู เทย่ี งธรรม และแตล ะคน ไมมสี ิทธทิ ่ีจะขดุ คยุ หรือวิพากษวิจารณค นเหลา นั้นไดเลย ดวยเหตนุ ี้ พวกเขาจึงสรา งกาํ แพงขวางกนั้ อยา งแนน หนา เพื่อขัดขวางนกั วิเคราะห ทกุ คนทีต่ องการจะรูซ ้ึงถงึ ความจรงิ ดงั ทา นจะเห็นไดว า เขามิอาจ หลุดพน จาก กระแสคลนื่ ลกู ใดได จนกวา กระแสคลน่ื อนั เชี่ยวกรากจะขดั ขวางเขา และเขามิ อาจ หลุดพน จากอันตรายใดๆได จนกวา บรรดาภยั อันตรายจะมาขัดขวาง ทางเดนิ ของเขา และคนขดั สนจะมอิ าจบรรลถุ งึ ชายฝง แหง ความสนั ตสิ ขุ ได นอกจากวา เขาจะเปนคนเขมแขง็ ทรหดอดทน และกลาหาญที่สุดเทา นน้ั เมื่อเรายอ นกลบั ไปสูเ ร่ืองราวในประวัตศิ าสตร กจ็ ะพบวา บรรดาซอฮาบะฮ ไดถกู เปด เผย ความนา ละอายของพวกเขา และความเปน ทยี่ อมรับของพวกเขา ตอง มอี นั ตกไป พวกเขาไดแสดง ใหป รากฏออกมาซ่งึ ความเปน จรงิ ของพวกเขา ที่ พวกเขาใชค วามพยายามเทาทม่ี ีอยเู พื่อปกปด สง่ิ น้ันๆ มิใหประชาชนรบั รู หรือที่ พวกสมนุ บรวิ ารลว่ิ ลอของพวกเขา ตลอดจนนกั ปกครองทช่ี ว่ั รา ย และนกั ปลอม แปลงไดพ ยายามจะทําเพ่อื คนเหลา นนั้