จงถามผู้รู้

อัล บคุ อรีไดรายงานในซอเฮียะหของทา น กิตาบ อลั ฮัจญ บาบวา ดว ย การเย่ยี มเยียน ในวัน เชอื ดสัตว รายงานจากทา นหญิงอาอชิ ะฮ เลา วา : พวกเรา ไดทําฮจั ญพ รอ มกับทา นนบ(ี ศ็อลฯ) ดงั นนั้ เม่อื เราผา นวนั เชอื ดสตั วแลว นางซอฟย ะฮ มปี ระจาํ เดอื น ครน้ั ทา นนบ(ี ศอ็ ลฯ) ตองการนางตามวสิ ัย ของ สามีทต่ี อ งการจาก ภรรยาของตน ดงั นั้นฉนั จงึ พูดวา : “โอ ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ แทจ รงิ นางมี ประจําเดอื น” แปลกจริงๆ ทีน่ บีคนนีช้ อบรว มประเวณกี บั ภรรยาของตนใหค นเหน็ และยังบอกภรรยาอีกคน หนง่ึ ของตวั เองใหร ูอกี ดว ย จนนางตอ งบอกใหเ ขาทราบวา นางคนนนั้ (ซอฟยะฮ) มปี ระจาํ เดือน ในขณะทนี่ างคนนนั้ เอง ยงั ไมร ูอะไรเลยสักส่ิงเดยี ว ทานนบไี มล ะอาย! เชนเดียวกนั ทานมุสลมิ ไดร ายงานในซอเฮยี ะหของทา น กิตาบวาดว ย เกยี รตยิ ศ บาบวา ดวย เกยี รตยิ ศของอสุ มาน บิน อฟั ฟาน วา : รายงานจากทา นหญิงอาอชิ ะฮ ภรรยาของทา นนบ(ี ศ็อลฯ) และทานอสุ มาน ทง้ั สองทานไดเลา วา อบูบกั รไดขออนุญาตตอทา น ศาสนทตู แหงอัลลอฮ( ศ็อลฯ) เพอ่ื เขา พบ ในขณะท่ที า นกําลงั นอนหม ผาของทา นหญิง อาอิชะฮอ ยบู นที่นอน ทา นจงึ ใหอ นญุ าตแกอบบู กั ร ทา นยงั อยใู นลกั ษณะเชน นนั้ ตอ ไป จนอบบู กั รเสร็จ กจิ ธุระในการพดู คยุ กับทา น แลว อําลาออกไป ตอมา ทา นอุมรั ได ขออนุญาต อกี ทา นกอ็ นญุ าตใหเ ขาเขา มา ในขณะทที่ า นยังอยูในสภาพ เชนนนั้ เมอ่ื ทานอุมรั เสรจ็ จากกจิ ธุระกบั ทา นกอ็ าํ ลาจากไป ทา นอุสมานเลา วา ตอ จากนัน้ ฉนั ไดข อ อนญุ าต เพ่ือเขาพบทา น ทา นจงึ ลกุ ขนึ้ นงั่ แลงกลากบั ทา นหญงิ อาอิชะฮวา : จงรวบผา ของเธอมารวมไวบนตวั เธอเถิด” (หมายถงึ ใหน างปกปด รา งกาย ดว ย เส้ือผาเสียใหเรียบรอ ย)แลว ฉนั กพ็ ดู คยุ กับทา นจนเสรจ็ ธรุ ะ จากนนั้ ก็ อาํ ลา จากไป ดังนน้ั ทา นหญงิ อาอชิ ะฮจ ึงกลาวกับทานวา : โอท า นศาสนทตู แหง อัลลอฮ ทาํ ไม ฉนั ไมเหน็ วา ทา นจะ ละอายตออบบู กั ร และทา นอมุ ัร(ขอใหอ ลั ลอฮ ทรงพอพระทัยตอทา นทง้ั สอง) ใหเหมือนกบั ทที่ า น ละอายตอ ทา นอุสมาน ทา นศาสนทูต แหง อลั ลอฮ( ศ็อลฯ)กลาวตอบวา : แทจ ริงอสุ มานเปนคนขอี้ าย ฉนั จงึ กลวั วา ถา หาก อนุญาตใหเ ขาเขา มาในลกั ษณะเชนนน้ั เขาจะพูดคุยในกิจธรุ ะของเขา ไมส ําเรจ็ ” อะไรกันน่ี! นบีไดใ หการตอนรับสาวกของทาน ในขณะทีย่ ังนอนคลมุ ผา หม กบั ภรรยา บนท่ี นอน และมีภรรยาอยขู างๆ ในชุดทีเ่ ปด เผย จนกระทงั่ อสุ มานเขา มา จึงไดน่ัง แลว ส่งั ภรรยาของตนวา ใหร วบผาวางบนตวั ของนาง ทา นนบเี ปด เผยอวัยวะพึงสงวน !

อลั บุคอรไี ดรายงานในซอเฮยี ะหข องทา น กิตาบวา ดวยการนมาซ บาบวาดวย รังเกยี จการเปด อวยั วะพงึ สงวนในนมาซ และเชน กนั ทานมุสลิมไดร ายงานไวใน กิตาบวา ดว ยประจาํ เดอื น บาบวา ดว ย การเนน ใหร กั ษาอวยั วะพงึ สงวน รายงานจากญาบริ บนิ อบั ดลุ ลอฮ กลา ววา : ทา นศาสนทตู แหงอัลลอฮ(ศอ็ ลฯ) เคยยายหนิ ดาํ ท่อี ลั กะอบฺ ะฮร วมกบั พวกเขา และบนตัวทานมีผา นงุ ผนื หนึง่ ดงั นนั้ ทานอบั บาส ลุงของทา นไดกลาว กับทานวา : “โอห ลานเอย ถา เธอไดย กผา นงุ ของ เธอขน้ึ ไวบ นไหล มนั จะไดร องหนิ ไว” เขาเลา ตอ ไปวา : แลว ทา นก็จดั แจงยกมนั ขนึ้ ไปวางบนไหลสองขา งของทา น ซง่ึ ชายผา กย็ งั ยนื่ ลงมาปกคลุมทา นอยู แตแ ลว หลังจากน้ัน ปรากฏวา อวยั วะพึงสงวนของทา น(ศ็อลฯ) ปรากฏใหเหน็ ดูเถิดทา น การกลา วหาดวยเรื่องเหลวไหลตางๆ ประดงั ลงบนตวั ทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮ (ศ)ผซู ง่ึ กําหนดใหความละอาย เปน เสาหลกั ของความ ศรทั ธา และเปน ผูซ่งึ มีความละอายเกินกวา จะ มผี แู กตวั แทนคนใดจะระมัดระวัง ให ไมพ อเพยี งที่พวกเขาจะรายงานในเรอ่ื งต่ําสถลุ เร่อื งการเปด แขง ขา ตอ หนา ซอฮาบะฮ จนกระท่งั ตงั้ ขอกลา วหาวา ทา นเผยอวยั วะพึงสงวน ตามรายงานทถ่ี ูก กุขนึ้ มา เชน บทนี้ หรอื วา ในทัศนะของพวกเขา ทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮ(ศอ็ ลฯ) เปน คนเหลวไหลถงึ เพียงนี้ คือเชอื่ ฟง ลงุ ของทา น แลว เปดอวัยวะทอ่ี จุ าดตา ของตนตอ หนา คนอ่ืน ๆ อซั ตัฆฟรลุ ลอฮ อัลอะซีม(ขา ขออภยั โทษ ตออัลลอฮผทู รงยง่ิ ใหญ) ตอ คาํ กลา ว ของพวก ชัยฏอน มารรา ยทง้ั หลายทีเ่ สกสรรปน คาํ พูดแกอลั ลอฮ และ ศาสนทตู ของพระองค นี่คือ ศาสนทตู (ศ)ผู ซ่ึง ไมเ คยมใี ครไดเห็นอวยั วะพงึ สงวน ของทา นแมจ ะเปน ภรรยาทง้ั หลายของทา นเอง ซงึ่ เปน คนใกลช ิด ท่ีสดุ กับอวยั วะ พงึ สงวนของทา น ซ่งึ หลักศาสนาอนญุ าต ใหเ ผยอวัยวะพงึ สงวนของทา น ใหพ วก นาง เหน็ ได แตถงึ กระนั้น มารดาแหง ศรทั ธาชน อาอชิ ะฮเ คยกลาววา : “ฉนั ไมเคย มอง และไมเ คยเหน็ อัวย วะเพศ ของทา นศาสนทตู แหงอัลลอฮ (ศ)แตอ ยา งใดเลย” (๑๙๑) ในเมอ่ื พฤตกิ รรมของทาน เปนอยาง นี้ กับบรรดาภรรยาของทานเอง ซงึ่ พวกนางเคยอาบนา้ํ รว มกบั ทาน ในภาชนะเดียวกนั แตท านกย็ งั ปกปด อวัยวะ พงึ สงวนของทา น ตอ พวกนาง จนพวกนางไมมโี อกาสไดเหน็ ทาน ในทาเปลือย เลย ถาม วา ทา นจะทาํ อยา งไรกบั ซอฮาบะฮ ของทา น และผคู นทวั่ ๆไป ใชแลว ทงั้ หมดน้ี ลว นมาจากการอปุ โลกนของนักเลา นทิ าน ในหมูพ วก ตระกูลอมุ ยั ยะฮ ซงึ่ ไม เคยมีความสาํ รวมในเรอื่ งใดเลย ในเมื่อ คนเปน คอลฟี ะฮ ในหมพู วกเขา และเปน อมรี ลุ มุอมนิ นี ถึง ขนาดเคยตีกลองใหเ ขาจงั หวะการขบั ขาน ของนกั กวี ทบ่ี รรเลงเปน เพลงรกั ๆใครๆ แลวลุกข้นึ ยนื เปด อวยั วะเพศของตน เพอ่ื ใหเ ขาจมุ พติ องคชาติ จึงมิใชเ รอ่ื งแปลก ในภายหลงั จากนนั้ ตอ การทพ่ี วกเขา เปดเผยอวัยวะพงึ สงวนของทานนบี และโรคทางจติ ชนดิ น้ีกไ็ ดแพรเ ช้อื ไปจาก พวกเขา จนปจ จุบนั น้ี ได กลายเปน ของธรรมดา สาํ หรบั คนบางกลมุ ทไี่ มมธี รรมะ ซ่งึ ไมยึดหลกั จริยธรรม และความละอาย ซึ่ง

จะมีลานและศูนยสําหรบั เปลอื ยกาย อยตู ามท่ีตา งๆ ทกุ แหง รวมกนั ไปทง้ั หญงิ และชาย ภายใตค ํา ขวญั ทวี่ า “โอพ ระเจา บดั นเี้ รากาํ ลงั อยใู น สภาพทพี่ ระองคสรางเรามา” ทา นนบีทาํ ผิดพลาดในการนมาซ อลั บคุ อรไี ดรายงานในซอเฮยี ะหของทา น กติ าบอัลอะดาบ บาบวาดว ย สงิ่ ท่ี อนญุ าตใหคน ทั้งหลายเตือนได ทานมุสลมิ ไดรายงานในซอเฮียะหของทา น กิตาบ วาดว ย มัสยิดท้งั หลาย และ สถานทที่ ํานมาซ ในบาบวาดว ย ความผดิ พลาด ในการ นมาซ และสุ ูด รายงานจาก อบี ฮุร็อยเราะฮก ลา ววา : ทา นนบ(ี ศ็อลฯ) ไดนมาซซุฮร กับพวกเราสองรอกะอตั แลว ใหส ลาม ตอจากนน้ั ทา นก็ลกุ ออกไปยังขอนไม ดา นหนา มัสยดิ แลววางมอื ของทา นลงไปบนนนั้ คนในกลมุ วนั น้นั มอี บบู กั รและอุมัรดวย ทั้งสองถลาออกไปเพื่อจะพดู กับทาน และคนทงั้ หลายกว็ งิ่ กรู ออกไป พวกเขากลาววา : “การนมาซไดถ กู ยอ ลงแลว ” และมคี นหนงึ่ ในกลมุ ที่ทา นนบ(ี ศ็อลฯ) เรียก เขาวา “ซลุ ยะดยั น” เขากลาววา : “โอทา นนบีของอลั ลอฮทานลืม หรอื วา ทา นยอ นมาซ” ทานตอบวา : “ฉนั ไมไดลืม และไมไดยอ นมาซ” พวกเขากลาววา : “ทา นลมื แนแ ลว โอท า นศาสนทูตแหง อัลลอฮ” ทา นตอบวา : “ทานซลุ ยะดยั น พูดถกู แลว ” ดงั นน้ั ทา นจงึ นมาซอกี สองรอกะอัตแลว ใหส ลาม ตอ จากนน้ั ทา นก็กลา ว ตักบรี ฺ แลวสุ ดู นานพอๆ กบั สุูดท่ีทา นเคยทาํ หรือนานกวา นนั้ ตอ จากนน้ั ทานกย็ กศีรษะข้นึ แลว กลา วตักบรี ฺ แลว กม ลงอีกนานพอๆ กบั สุดู ทที่ านเคยทาํ หรอื นานกวา นนั้ ตอ จากนนั้ ทา นก็ยกศรี ษะข้นึ แลว กลา วตกั บีรฺ (๑๙๒) เปนไปไมไ ด ทที่ า นศาสนทตู แหง อลั ลอฮจะหลงลมื ในนมาซ จนไมร ูวา นมาซไปเทาไหรแ ลว ซ้ํา เมือ่ มคี นพดู กบั ทานวา ทา นยอ นมาซหรือ ทานยงั พดู อกี (วา ฉันไมไ ดลืม และไมไ ดย อ ) มันเปน ความ เทจ็ ทที่ าํ ขึน้ เพอ่ื แกต วั ใหก บั บรรดาคอลีฟะฮใ นหมพู วกเขา ทโ่ี ดยมากจะมาทาํ นมาซในขณะเมามาย จนไมรูวา ทาํ นมาซ ไปเทา ไหรแลว ชวี ประวัตทิ า นเจาเมืองของพวกเขา ทน่ี ําพวกเขานมาซ ศุบฮ ๔ รอ กะอตั แลว หนั ไปหาพวกเขา พลางกลาววา “จะใหฉนั ทาํ เพิม่ แกพ วก ทา นอีก หรือวา เพียงพอแกพ วก ทานแลว” อนั เปน เรื่องทีเ่ ลือ่ งลอื อยใู นตาํ รา ประวัติศาสตร เชนเดียวกบั ทที่ า นบุคอรีไดร ายงานไวใ นซอเฮยี ะหของทา น กติ าบุลอะซาน บาบวา ดว ย เม่ือ ผชู ายยนื ดา นซา ยของอมิ าม ทา นเลา วา มรี ายงานจากอบิ นุอบั บาส (ร.ฎ)กลาววา : ฉนั ไดน อนที่ บา นทา นหญิงมยั มูนะฮใ น คนื ทที่ า นนบี(ศ็อลฯ) อยูก ับนาง แลว ทา นไดท ําวฎุ อ ตอจาก นนั้ ทา นไดยืนขึน้ นมาซ สวนฉันยนื อยดู า น ซา ยมือของทา น แตท านไดจ บั ตัวฉัน ใหม าอยทู างดา นขวา แลวทา นกน็ มาซ ๑๑ รอกะอัตตอจากนน้ั

ทา นกน็ อนตอ ไป จนกระทง่ั ทานกรน ซงึ่ ในยามนอน ทา นจะกรน ตอ จากนน้ั มุอซั ซนิ ไดม า แลว ทา นก็ ออกไปนมาซ ท้ังๆ ท่มี ไิ ดท าํ วุฎอ อัมรก ลาววา แลว ฉันไดเ ลาเรื่องนี้แก บุกยั ร ดังนั้นเขาไดกลา ววา : ทานกุรบี ไดเ ลาเรอ่ื งนใ้ี หฉนั ฟงแลว ตวั อยา งรายงานตา งๆ อนั เปน การใสค วามเทจ็ แกท านศาสนทตู แหง อลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ) เหลา น้ี ทําใหบรรดาพวกเจา เมอื ง และชนชนั้ ปกครองจากตระกลู อุมัยยะฮแ ละอับบาซยี ะฮตลอดถึงคนอนื่ ๆ ทําหละหลวมกบั การนมาซ การทาํ วุฎอ และกับทุกสงิ่ ทุกอยา ง จนกระทง่ั กลายเปน ประเพณีทร่ี กู ัน สําหรบั พวกเราวา “การนมาซของชนชนั้ ผนู าํ คือ วนั ศกุ ร กับ วนั อดี ” ทานนบสี าบานแลว กลบั คาํ อัลบคุ อรไี ดรายงานไวใ นศอฮฮี ก ิตาบวา ดวย อัลมะฆอซยี  ประวัติของ อัมมาน และบาหเ รน บาบวา ดว ยการเดนิ ทางมาของพวกอัชอะรยี  และ ชาวเยเมน รายงานจากอะบี กิลาบะฮฟ ง จากซะดมั กลา ววา : เมอื่ อบูมซู า เดินทางมาถึง(เมืองกฟู ะฮใน ฐานะเปน เจา เมอื ง) ก็ไดรับเกียรตอิ ยางดี จาก ครอบครัวของญะรมิ และพวกเราไดน งั่ ขา งๆ เขา ในขณะทีเ่ ขารบั ประทานเนอ้ื ไก เปน อาหาร ในชนกลมุ น้ัน มชี ายคนหน่งึ นง่ั อยดู ว ย เขาจงึ เรยี กใหเขา ไปรวมรับ ประทาน แตชายคนนนั้ พดู วา : “ฉันไดเ หน็ เขากินอะไรบางอยาง ทฉ่ี นั ไมเ คยกิน” ดังนนั้ อบู มซู ากลา ววา “เขามาซี แทจ รงิ ฉนั เคยเห็นทานนบ(ี ศ)กก็ ินมัน” ชาย คนนน้ั กลา ววา : “แทจรงิ ฉนั ได สาบานไวแลว วา จะไมก นิ สงิ่ นน้ั ” เขากลา วอีกวา “เขามาซิ ฉนั จะบอกเธอ เกย่ี วกับคําสาบานของเธอ แทจ รงิ พวกเรา กลมุ อัชอะรยี  เคยไปหาทา นนบี(ศ็อลฯ) ไดขอพาหนะจากทาน เพือ่ จะไดใชใ นการขี่ แต แลว ทา น ปฏิเสธ ท่จี ะใหเราข่ี แลว เรากข็ อพาหนะเพือ่ จะไดข ี่ จากทา นอีก ทา นไดสาบาน วา จะไมใ ห พาหนะ เพอ่ื เราจะไดใ ชข ่เี ลย อยูม าไมน าน ทา นนบีไดรบั อูฐจากการยดึ ไดในสงคราม แลวไดสง่ั ใหนาํ อฐู มามอบใหเราหา ตวั เมอ่ื เราไดร บั พวกเราไดพ ดู วา ทา นนบีคงลืมคาํ สาบานของทา น ทีม่ ีตอ พวกเรา แลว ซง่ึ เราจะไมเปน ทเ่ี คารพ นบั ถอื ตอไปในภายหนา ดังน้นั เราจึงไปหาทา น แลวกลา ววา : “โอ ทานศาสนทูต แหงอลั ลอฮแ ทจริงทา นเคยสาบานวา จะไมใ หพ วกเราใชพ าหนะ แตบดั น้ี ทา นได ให พาหนะแกเรา” ทา นตอบวา “ใช ถงึ แมฉ นั จะสาบานในเร่ืองใดไปแลว แตถ า ฉนั เหน็ วา มีสง่ิ อื่น ทีด่ กี วา น้นั ฉันจะตองเลอื กเอาสงิ่ ทด่ี กี วา นั้น” ดเู ถดิ ทา น นค่ี อื นบีทอี่ ัลลอฮแ ตงตงั้ มา เพอื่ สอนคนทั้งหลายใหร กั ษา สัตยสาบาน และอยา ได ละเมิดคาํ สาบาน เวน แตจะตองจา ยกฟั ฟาเราะฮแ ตทวา ทา นสง่ั ใหท าํ อยา งหนง่ึ โดยท่ีทา นเองไม ปฏบิ ตั ิ อลั ลอฮทรงมโี องการวา “อัลลอฮไมท รงถอื โทษตอพวกเจา ในการสาบานของพวกเจา ดว ยความ

เหลวไหล แตจะ ทรงถือโทษพวกเจา ในการสาบานทพ่ี วกเจายดึ ม่ัน ดงั นนั้ การชําระปลดเปล้อื ง มัน ก็ คอื ใหอ าหารแกคนขัดสน ๑๐ คน จากประเภททพี่ วกเจา เลี้ยงดู สมาชกิ ครอบครวั ของพวกเจา หรอื ใหเ คร่อื งนุงหม แกพวกเขา หรอื ปลดปลอ นทาส เปน อิสระ ๑ คน ดงั นน้ั ผใู ดทาํ ไมไ ด ก็ตอ งถอื ศลี อด ๓ วนั นน่ั คือ การปลดเปลอื้ ง คาํ สาบานของพวกเจา ถา หากพวกเจา ไดสาบานแลว และจงรักษาคํา สาบาน ของ พวกเจา ทาํ นองนี้เอง อัลลอฮท รงอธบิ ายสัญญาณตางๆ ของพระองค แกพวกเจา เพือ่ พวกเจา จกั ขอบพระคุณ” (อลั มาอิดะฮ/ฺ ๘๙) ทรงตรสั อีกวา : “และพวกเจาอยา ละเมดิ คาํ สาบาน หลังจากมกี าร ผกู มดั ไปแลว” (อนั นะฮฺลุ/๙) แตทวา พวกเขามิไดล ะทิ้งเกยี รติยศ และ ความดีงามใดเผอ่ื ไว สําหรบั ทา นศาสนทูต แหงอัลลอฮ(ศ)เลย ทา นหญิงอาอชิ ะฮป ลอ ยทาสเปน อิสระ เพือ่ ปลดเปลื้องคาํ สาบานของนาง ทานศาสนทูตแหง อัลลอฮ( ศอ็ ลฯ) มีฐานะอยตู รงไหน ตอ ทา นหญงิ อาอชิ ะฮภ รรยาของทา น ซง่ึ ไดปลดเปลอ้ื งคาํ สาบาน กรณที นี่ างจะกลบั คาํ สาบานนน้ั ดว ย การปลอยทาสเปนอสิ ระถงึ ๔๐ คน นางเปนคนมคี ุณธรรมสูงกวา และยาํ เกรง พระเจา เหนือกวา ทา นศาสนทตู แหงอัลลอฮก ระน้ันหรือ ? อลั บคุ อรีไดร ายงานในซอเฮยี ะหข องทา น กติ าบุลอะดบั บาบวาดว ย การโกรธเคอื ง และคาํ สอนของทา นศาสนทูตแหงอลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ) ทว่ี า ไมอนญุ าตให คนใดโกรธเคืองพน่ี องของตนเกนิ ๓ วัน ทานหญงิ อาอชิ ะฮเฺ ลาวา ทานอบั ดุลลอฮบนิ ซุบยั ร กลาวในเรื่องการขาย หรอื การท่ี อาอชิ ะฮฺ ไดใหแ กเ ขาวา : ขอสาบานตออัลลอฮแ นนอน อาอิชะฮฺจะตอง หยุดจากสงิ่ นนั้ มิฉะนน้ั ฉนั จะ ดาํ เนนิ การชาํ ระสะสางกับนางอยา งแนน อน ดงั นนั้ นางจงึ กลาววา : เขาหรือกลา วเชนนี้ได พวกเขา ตอบวา : “ใชแ ลว !” นางกลา ววา : “ถา เชนนน้ั ฉนั ขอตั้งปณธิ านตอ อลั ลอฮว า จะไมพูดจากบั บตุ รของ ซบุ ัยรอีก เปน อนั ขาด” ดงั นน้ั อิบนซุ บุ ยั รไดขอรอ งนางใหช ว ยผอ นปรน เมอื่ นางโกรธ เคืองเปน เวลานาน แตน างบอกวา : ไม ขอสาบานตอ อลั ลอฮฉ นั จะไมผอ นปรน ในเร่ืองนเ้ี ปน อนั ขาด และจะไม ผิดคําสาบาน ในการตงั้ ปณธิ านของฉัน ครน้ั เมอ่ื เปน เชน นน้ั นานวนั ยง่ิ ขนึ้ อิบนุซบุ ยั ร จาํ เปน ตอ งพูด กบั มิซวัรฺ บนิ มัคซะมะฮ และอบั ดุรเฺ ราะมาน บนิ อซั วัด บนิ อบั ดุ ยะฆซู ทงั้ สองเปน คนตระกลู บะนี ซะฮฺเราะฮเ ขาพดู กบั ทงั้ สองคนวา : ฉนั ขอรองทานทงั้ สอง ดวยพระนามแหง อัลลอฮใหช ว ยนาํ ฉนั เขา พบทา นหญงิ อาอชิ ะฮเ พราะไมเ ปน ท่ีอนญุ าตแกนาง ทีจ่ ะ บนบานวาจะตัดขาดกบั ฉัน” ทง้ั มซั วรั ฺ และ อับดุรฺเราะมาน รับปากกับเขา ในฐานะผปู ระสานไมตรี โดยความตองการของคนทงั้ สอง จนกระทั่งคน ทง้ั สอง ขออนญุ าตเขาพบทา นหญิงอาอชิ ะฮโ ดยกลา ววา : อสั ลามุ อะลัยกิ ฯ เราจะเขา ไปไดห รอื ไม ?

อาอิชะฮฺตอบวา พวกทา นจงเขามาเถดิ พวกเขากลา ววา : พวกเรา ทกุ คนเลยหรอื ? นางตอบวา : “จะ พวกทานทุกคน จงเขา มาเถดิ ” นางตอบ โดยไมรวู า มีอิบนุซบุ ยั รม าพรอมกบั คนทง้ั สองดวย ครนั้ พอพวกเขาเขาไป อบิ นซุ ุบยั ร ก็เดนิ เขา มาน แลว คาํ นับทานหญงิ อาอิชะฮพ รอ มทง้ั คราํ่ ครวญขอใหน างยกโทษให แลว รองไห มัซวรั ฺ และอับดรุ เฺ ราะ มานก็ครํา่ ครวญขอใหนางยกโทษให อยา งไรก็ตาม นางยงั ไมพ ูด และยอมคนื ดี กับเขา คนทง้ั สองจึงพดู วา แทจ ริงทา นนบ(ี ศ)ไดห า มไว ซึง่ นางเองกร็ ู เรอ่ื งการ โกรธเคือง คือไมอนญุ าตใหค นมสุ ลมิ โกรธเคอื งพน่ี องของตนเกนิ สามคนื ในเม่อื พวกเขารําพงึ รําพันและโทษตัวเองกบั ทา นหญงิ อาอชิ ะฮมฺ ากเขา นางก็ ยอมรับตอ คนทงั้ สอง และ รองไห แลว นางกลา ววา แทจริงฉนั ไดบ นบานไวอ ยา ง หนกั แนน แตก็ไมว าย ทนี่ างตองพูดกบั อิบ นุซุบัยร และยอมไถถ อน การบนบาน ของนาง ในครง้ั นน้ั ดวยการปลอ ยทาสเปน อสิ ระ ๔๐ คน เมอ่ื นางนกึ ถงึ การบนบานของนาง หลงั จากนัน้ นางจะรอ งไห จนนํ้าตาเปยกชมุ ผา คลุมหนา ของนาง ถงึ แมวา การสาบานของทา นหญงิ อาอชิ ะฮเปนไปในเรอ่ื งทไี่ มอนญุ าตให กต็ าม เพราะทา นนบี (ศ)หา มมิใหค นมุสลิมโกรธพ่นี อ งของเขามากกวาสามวนั แตนางปฏเิ สธไปเลย อยา งไรกต็ ามนางยงั ปลดเปล้ืองความผิด ในการสาบาน ของนาง ดว ยการปลอยทาสเปน อิสระ ๔๐ คน นก่ี อ็ กี เชน กนั คือ เปน หลกั ฐานอกี ประการหนง่ึ ทแี่ สดงวา นางเปน อกี รัฐหนง่ึ ตามลําพังของนางเอง จะเปน ไปได อยางไร ท่ที า นหญงิ อาอิชะฮครอบครองทาสไวถงึ ๔๐ คน หรอื มีมลู คาเทา จาํ นวนนน้ั เพราะนนั่ มใิ ช เรือ่ งเล็กนอ ยเลย ประวตั ศิ าสตรมิไดบันทึกไวเ ลยวา ทานศาสนทูตแหงอลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ) มที าสจาํ นวน มากมายเชน นี้ ตลอดชวี ติ ของทา น พวกเขามไิ ดสอดใสค วามเลวราย หรือความบกพรอ งใดๆ ไว เพื่อจุด ประสงคอน่ื ใด นอกจาก จะเสริมเติมทกุ เรื่องเหลา นนั้ เพ่อื แกตัวใหกับ พฤตกิ รรม ของบรรดาผูป กครองของพวกเขา ขอ ใหอัลลอฮท รงสังหารพวกเขาดว ยเถดิ พวกเขา จะใสร ายไปถึงไหน เพ่อื เปน การแกตัวแทนความไมย ึดมั่นของพวกเขา ในบทบัญญัตศิ าสนา ขอใหท า นตดิ ตาม อา น ตอ ไปนี้ : ทา นนบลี ดหยอ นบทบัญญตั ิของอลั ลอฮไ ดต ามทท่ี า นตองการ อัลบคุ อรี ไดรายงานในซอเฮียะหของทา น กติ าบวา ดว ยการถอื ศลี อด บาบวา ดว ย การอาบนาํ้ ชําระสาํ หรบั ผูถอื ศลี อด และทานมสุ ลมิ ไดรายงานในซอเฮียะหของ ทา น กิตาบวา ดวยการถอื ศีลอด บาบวา ดวย คาํ สงั่ หา มการรว มประเวณี ตอน กลางวนั เดอื นรอมฎอน สาํ หรบั ผถู อื ศีลอด และ จําเปน ตอ งจา ยกฟั ฟาเราะฮอ ยา งมากมาย และเปนวาญงิ ทงั้ แกคนที่สะดวกและคนมอี ุปสรรค

รายงานจากอบี ฮรุ ็อยเราะฮก ลาววา : ขณะทเี่ รากาํ ลังนั่งกบั ทา นนบ(ี ศ็อลฯ) อยูนนั้ ไดมีชาย คนหน่งึ มาหาทาน แลว รองเรียนวา : โอท านศาสนทตู แหง อลั ลอฮฉ นั ตอ งพนิ าศแลว !ทา นถามวา : มี อะไรเกดิ ขึ้นกบั ทา นหรือ ? เขาบอกวา : “ฉนั ไดรวมประเวณีกับภรรยาของฉนั ในขณะทฉ่ี นั ถอื ศลี อด” ทานศาสนทตู แหง อลั ลอฮ( ศ)ถามวา : “ทา นมที าสสกั คนไหม เพอ่ื จะปลอ ยเขาไป ?” เขาตอบวา : “ไม ม”ี ทา นกลา ววา “ทา นสามารถ ถอื ศีลอดตดิ ตอ กัน สองเดอื นไหม ?” เขาตอบวา : “ไมสามารถ” ทาน กลาววา : “ทา นมีอาหารใหแ กคนยากจน ๖๐ คนไหม ?” ทานศาสนทูตแหง อัลลอฮ( ศ)นิ่งเงยี บไปครู หนงึ่ ซง่ึ มพี วกเราอยใู น เหตกุ ารณน ั้นดว ย ไดม คี นนาํ อินทผลมั ชะลอมใหญมามอบใหทา นนบ(ี ศ็อลฯ) ทานถามวา “คนขอบรจิ าคอยทู ี่ไหนบา ง ?” เขาตอบวา “ฉันนี่แหละ” ทา นกลา ววา : “จงรบั เอาไปเถิด ใหท า นบริจาคมันเสีย” ชายคนนนั้ กลา ววา “ยังมคี นท่ียากจน กวาฉนั อีกหรือ โอท า นศาสนทูต แหง อลั ลอฮ? ขอสาบานตอ อลั ลอฮในระหวาง ภูเขาสองลกู นี้ ( หมายถงึ ในเมอื งมะดีนะฮ)ฺ ไมมสี มาชิก ครอบครวั ใดอีกแลว ที่จะยากจนกวา สมาชิกครอบครวั ของฉัน” ดงั นนั้ ทา นนบี(ศ)จงึ หวั เราะ จนกระทงั่ เผยเข้ยี วของทานใหเหน็ แลว ทานกลาววา : ก็จงเอาไปเปนอาหารสมาชิกครอบครวั ของทา นเถิด” ดูเอาเถิด เปน ไปไดอยางไร บทบญั ญตั ขิ องอลั ลอฮท ที่ รงวางมาแกปวงบา ว ของพระองค ให ปลดปลอ ยทาส สําหรับผูมคี วามสะดวก สวนคนท่ไี มม ีความ สามารถปลอยทาส ก็ไมม ีอะไรแกพวก เขา นอกจากตอ งใหอ าหารคนจน ๖๐ คน คร้ันถา มอี ุปสรรค และเปน คนยากจน ก็ไมม หี นา ท่อี น่ื แกเ ขา นอกจากถือศลี อด เพราะนน่ั คอื กัฟฟาเราะฮฺของคนจนทไี่ มมที รัพยส ินใด พอเพยี งในการปลอ ยทาส หรอื ใหอ าหารคนจน แตทวา บทรายงานนี้ ขดั แยง กับบทบัญญตั ขิ องอัลลอฮท ีท่ รง วางมาแกปวงบา ว ของพระองค พอกนั ที กบั การที่คนทําผิดรายน้ี ดวยคําพดู ทีว่ า ทา นศาสนทตู หัวเราะในเรื่องนน้ั จนเผย เขี้ยวของทาน แลว ไดล ดหยอนบทบญั ญตั ิ ของอัลลอฮโดยอนโุ ลมใหเ ขามอบศอดะเกาะฮแ กสมาชิก ครอบครวั ของตวั เอง คงไมม กี ารกลา วหาอลั ลอฮแ ละศาสนทตู ของพระองค ทรี่ า ยแรงยง่ิ กวา น้ี อกี แลว เพราะคนทาํ ผิด ถกู อนญุ าตใหก ระทาํ ความผิดโดยเจตนา แทนการรับ โทษ ยงั มีผกู ลา หาญท่ยี ง่ิ ใหญก วา คนผูน ้อี กี หรอื สาํ หรบั บรรดาผลู ะเมดิ และฝาฝน ทัง้ หลาย ท่ใี หก ารยอมรับบท รายงานเทจ็ แลว เตน ราํ ไปตามนัน้ เพราะบทรายงานประเภทนี้แหละ ทาํ ใหศ าสนาของอลั ลอฮกลายเปน ของเลน และเปน เร่ือง เหลวไหล และกลายเปน วา คนทําซนิ ามคี วามภาคภมู ใิ จ ใน ความประพฤตอิ นั ตา่ํ ทรามของตวั เอง จน ชอื่ เรยี กวา คนทาํ ซนิ า ถูกกลบเกลอ่ื นไป ดวย คําวา เจาบา ว เจา สาว และงานสมรส ดงั ทคี่ น รับประทานอาหาร ในเดือนถอื ศลี อด ถูกจดั ใหเปน ผถู ือศลี อด

ดังเชนท่อี ลั บคุ อรไี ดรายงานในซอเฮียะหข องทา น ในกิตาบวาดวยความ ศรัทธา และการบน บาน บาบวา ดว ย เม่อื ผิดคําสาบาน เพราะหลงลืม รายงานจากอะฏออ จากอบิ นอุ ับบาส (ร.ฎ) กลา ววา : ชายคนหนง่ึ พดู กบั ทา นนบ(ี ศ)วา ฉนั เขาเยือน(หมายถึง ฉนั ไดเขา ฏอวาฟ ซิยาเราะฮ)ฺ กอ นทฉ่ี ัน จะขวางเสาหนิ ทา นนบี(ศ)ตอบวา : ไมม ีขอ ตาํ หนอิ นั ใด สว นอกี คนหนงึ่ กลาววา : ฉนั ไดโ กนผม กอ นทฉี่ นั จะเชอื ดสัตวพ ลี ทานกต็ อบวา : ไมม ีขอ ตําหนอิ นั ใด สว นอกี คนหนงึ่ กลาววา : ฉนั เชอื ดสตั วพ ลี กอ นทีฉ่ นั จะขวางเสาหนิ ทา นกต็ อบวา : ไมมี ขอตาํ หนิอนั ใด รายงานจากอบั ดลุ ลอฮบนิ อมั ร บิน อาศ กลา ววา ขณะท่ที า นนบี(ศอ็ ลฯ) กาํ ลังกลา วเทศนา ในวนั เชือดสัตว อยนู นั้ ไดม ีชายคนหนงึ่ ลกุ ขนึ้ ยนื บอกทา นวา : โอท านศาสนทตู แหง อัลลอฮฉ ันคดิ วา จะ ทาํ ขอ น้ี และขอน้ี กอนทาํ ขอ นัน้ และ ขอน้ัน ตอจากนนั้ กม็ ีชายอกี คนหนง่ึ ลุกขน้ึ ยนื แลว พดู วา “โอ ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮฉ นั เองคดิ วา ขอ นี้ และขอน้ี เปนสว นของสามขอนั้น(อนั ไดแก การโกนผม การเชอื ดสตั ว และขวางเสาหิน) ทา นนบ(ี ศอ็ ลฯ) กลา ววา : “จงกระทาํ ไปเถดิ ไมม ขี อ ตาํ หนิอนั ใด ทกุ อยา งอยูในเรอื่ งเหลา นน้ั ทง้ั สิ้นในวนั นนั้ ” ครน้ั เม่อื ถงึ วนั นน้ั ไมว า ทา นจะถกู ถามถึงเรือ่ งใดกต็ าม ทาน จะกลาวเพยี งวา “จงทาํ ไปเถดิ จงทาํ ไปเถดิ ไมม ขี อตาํ หนิอนั ใด” ทแ่ี ปลกอกี อยา งกค็ อื ในขณะทท่ี า นอา นบทรายงาน ทมี่ ีความนารงั เกยี จ เหลาน้ีแลว บรรดา คนด้อื ดงึ จะคา นทานวา ศาสนาของอลั ลอฮเปนเร่อื งงา ย และ ไมเ ปน อปุ สรรค ทานศาสนทูต(ศ)เองได กลา ววา : ใหพ วกเขาไดร ับความสะดวก และอยาทาํ ใหเ กิดความลาํ บากเลย นี่คือ ถอยคําท่เี ปนสจั ธรรม แตแ ฝงดว ยความหมายท่ีผดิ พลาด เพราะเปน ความจรงิ อยา งไม มขี อ สงสยั ในกรณีทวี่ า อลั ลอฮทรงประสงคใ หเราไดร ับ ความ สะดวก และไมท รงประสงคใ หเรา ลําบาก และพระองคมไิ ดท ําใหศาสนาน้ี มี อปุ สรรคแกเ รา แตประการใด แตใ นกรณีที่พระองคท รงขดี เสนไวใ หเ ราแลว ไดแ ก บทบญั ญตั แิ ละกฎตางๆ จากทางอัลกุรอฺ านอนั ทรงเกียรตกิ ด็ ี จากซนุ นะฮขฺ อง นบีอันบริสทุ ธกิ์ ็ดี และทรงใหห ลักการอนุโลมทแ่ี นน อน สาํ หรบั ใชใ นยามฉกุ เฉนิ เชน การทําตะยมั มมุ เม่ือขาดน้ํา หรือกลวั ความเย็นจัดอนั เกิดจากนาํ้ , การใหท าํ นมาซในทา นั่งในยามอปุ สรรค, การใหก นิ อาหารในเดือนถือศีลอด สาํ หรับบาง สภาพการณ, และการใหน มาซยอในยามเดินทาง ท้งั หมดนี้ เปน สิง่ ท่ีถกู ตอง แตก รณที ีเ่ ราฝาฝนคําสงั่ ของพระองค อยา งเชน กาํ หนดการลาํ ดบั ขั้นตอนของวุฎอ  หรือ ตะยัมมุม เชน เดียวกับ ทเ่ี ราตองการจะลางมือท้ังสอง กอ นลา งใบหนา หรอื ลูบ เทา ทงั้ สองกอ นลูบ ศรี ษะอยางนี้เปนตน ถือวา การทาํ เชน น้ี ไมเปน ทอ่ี นญุ าต แตท วา นกั ปลอมแปลง ตอ งการจะใหท า นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ) ลดหยอนทกุ สิง่ ทุก อยางใหน อ ยลง เพ่ือพวกเขาจะไดพบทางออก เหมือนอยางที่คน สว นมากปจ จุบนั นพี้ ดู (ในยามท่เี รา

ถกกับพวกเขาในเรือ่ งฟก ฮ)ฺ วา “ไมเปน ไร หรอกนอง ที่สาํ คญั ใหไ ดนมาซกแ็ ลวกัน นมาซไปตามความ สะดวกของเธอเถดิ ” แปลกจรงิ ๆ ท่บี คุ อรีเองก็ไดบนั ทกึ ปรากฏ การณอนั หนง่ึ ที่แสดงใหเ หน็ วา ทา นนบีเปน คน เขมงวดจนเกนิ ขอบเขตไปอกี ไวใ นหนา เดียวกบั ท่บี อกวา ทานนบพี ดู วา “จงทําไปเถิด จงทาํ ไปเถดิ ไม มีขอ ตาํ หนิแตป ระการใด” วา จากรายงานอบูฮรุ อ็ ยเราะฮกลาววา ชายคนหนงึ่ เขาในมสั ยิด แลวนมาซ ในขณะ ทท่ี า นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ) อยูอีกดา นหนงึ่ ของมัสยดิ แลว ชายคนน้นั ก็เขา มาสลาม แตทา นบอกเขาวา “จงกลับไปทาํ นมาซใหม เพราะแทจ รงิ ทา นยังมิได นมาซ” แลว เขากก็ ลบั ไปนมาซ ใหม หลงั จากน้นั เขาไดใ หส ลาม ทานตอบวา “วะอะลัยกะ จงกลบั ไนมาซใหม แทจริงทา นยังมิได นมาซ” ชายคนนนั้ ทาํ นมาซ ซาํ้ ๆ อยูถงึ สามคร้ัง และทกุ ครัง้ ทา นศาสนทตู จะบอกเขาวา จงกลบั ไป นมาซใหม แทจ ริง ทา นยังมไิ ดนมาซ จนชายคนนน้ั พูดกบั ทา นศาสนทูตวา จงสอนฉนั เถดิ โอ ทา นศา สนทูตแหง อลั ลอฮแ ลว ทา นกส็ อนเขาใหมสี มาธมิ น่ั ในตอนรุกอู ฺ และให มสี มาธมิ ั่น ในตอนสุ ูด ทาน กลาววา แลว จงรกุ ูอฺ จนกระท่ัง ทา นมีสมาธมิ น่ั ในทา รุกูอฺ ตอไป กจ็ งยกศรี ษะของทา นขน้ึ จนกระทัง่ เหยียดตรงในทา ยนื ตอ ไปก็จงสุูด จนกระท่งั ทา นมีสมาธมิ น่ั ในทาสุูด ตอ ไปก็จงยกศรี ษะ จนกระทั่งเหยยี ดตวั ตรง และมีสมาธิมั่น ในทา นง่ั ตอ ไปก็จงสุ ูด จนมีสมาธมิ นั่ ในทาสุูด ตอ ไปก็จง ลุกขึน้ ยนื ใหท า ยนื ตรง ตอ จากนนั้ กจ็ งทาํ ดังนี้ ในนมาซของทา นทัง้ หมด ขณะเดียวกนั อัลบุคอรียงั ไดร ายงานในซอเฮยี ะหข องทา น กิตาบบตเตาฮีด บาบวา ดว ย พระ ดาํ รัสของอลั ลอฮผ ูทรงเกรกิ เกยี รติ มวี า ดงั นัน้ จงอา นตามท่ี เจา สะดวก จากอัลกรุ อฺ าน รายงานจากทา นอมุ รั บนิ คอ็ ฏฏอบกลา ววา ฉนั ไดย นิ ทา นฮชิ าม บนิ ฮะกีม อานซูเราะฮอัลฟรุ ฺ กอน ในสมัยท่ีทา นศาสนทตู แหงอลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ) ยังมีชวี ติ อยู เม่อื ฉนั ไดย นิ การอา นของเขา ก็รสู ึกวา เขาอา นตวั อกั ษรมากมาย อยางชนิดท่ี ทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ) ไมเคยอา นเชน นน้ั ฉัน เกือบจะทักทว งเขา ในตอน นมาซ แตฉนั อดกลน้ั เอาไว จนกระท่ังเขาใหสลาม ฉนั จงึ เขาไปพยงุ ผาคลุม ของเขา แลวกลา ววา ใครสอนใหท านอานซูเราะฮนฺ ้ี อยา งท่ีฉนั ไดยินทา นอาน เขาตอบวา : “ทานศาสน ทูตแหง อลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ) ไดสอนใหฉนั อา นอยา งน”้ี ดงั นนั้ ฉนั จงึ พดู วา : “ทา นโกหก ทานสอนใหฉ นั อาน มันอยา งอน่ื มใิ ชอ ยา งท่ี ทา นอา น” แลว ขาพเจา กน็ าํ เขาไปหาทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ(ศ็อลฯ) โดยเดนิ นาํ หนา เขา แลว ฉนั กลา วา “ แทจริงฉันไดย นิ ชายคนนี้อานซเู ราะฮฺอลั ฟรุ ฺกอน ตามตวั อักษร ทท่ี านเอง ไมเ คยสอนใหอ า น เชนนน้ั ” ดงั นน้ั ทา นไดกลา ววา จงอา นซิ โอฮิชาม แลวเขาก็อา น เหมอื นอยางการอา น ท่ฉี นั ไดย นิ จาก เขา ทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ(ศ)จงึ กลา ววา “กใ็ นทาํ นองน้แี หละ ทีม่ ันถูกประทานมา” หลงั จากนน้ั ทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮ(ศ)ไดก ลาววา “โอ อุมรั จงอา นซิ” แลวฉนั ก็อา นอยาง ทฉ่ี นั เคยอา น ทา นก็

พดู วา “ทาํ นองนเ้ี ชน กนั ท่ีมนั ถูกประทานลงมา แทจ ริง อัลกรุ ฺอานน้ี ถกู ประทานลงมากับอกั ษรเจ็ด แบบ ดังนนั้ จงอานไปตามทที่ า นสะดวก” ถามวา มีความนา สงสยั คางอยบู า งไหม หลังจากอา นบทรายงานนแี้ ลว วา บรรดานกั อปุ โลกนลว งละเมิดในเกยี รตยิ ศของทานศาสนทตู (ศอ็ ลฯ) แมกระทง่ั ใน เรื่องของอัลกรุ อฺ าน โดยทาน ไดสอนศอฮาบะฮฺของทา นใหอานหลายแบบตา งๆ กนั แลวทา นกลา วกบั ทกุ คนในหมพู วกเขาวา ทํานองนแี้ หละ ที่มนั ถกู ประทานมา และถาหากวา มิไดเ ปนความแตกตา งมากจนเกนิ เตุ อุมัรคงไม แทบจะตดั บทฮิชาม ในนมาซ และคงไมข มขูเ ขาหรอก และน่คี อื สิง่ ทที่ ําใหข า พเจา นกึ ถงึ บรรดา นักปราชญอ ะฮลฺ ิซซนุ นะฮซง่ึ ยึดมนั่ ในการอา นอยา งหนึ่งทแ่ี นน อน โดยไมอ นุญาต ใหคนใดอานอยาง อ่ืน นอกจากทีพ่ วกเขารอู ยเู ทา นั้น วันหนงึ่ ขา พเจา อานวา “อซุ กุรู นอิ ฺมะติล ละตี อันอัมตุ อะลยั กมุ ” ปรากฏวามีพวกเขาคนหน่งึ ตวาดดวย เสยี งอันดงั วา : “อยา ตดั ทอนอัลกุรอฺ านซิ แมท านจะไมร เู ร่ือง การอา นกต็ าม” ขา พเจา ยอนถามวา : ขา พเจา ตัดทอนตรงไหนของอัลกุรอฺ าน ? เขาตอบวา : “อุซกรุ ู นอิ มฺ ะตยิ ลั ละตี อนั อมั ตุ อะลัยกมุ ” ขณะเดียวกนั อลั บุคอรีไดรายงานในศอฮฮ ิของทา น กติ าบวา ดว ยการกยู มื และการชาํ ระ หนสี้ ิน บาบวา ดว ย คซุ มู าต ภาคที่ ๓ หนา ๘๘ รายงานจากอบั ดุลมาลกิ บนิ มยั ซะเราะฮเ ลา ฉันวา : ฉันไดยิน นัซซาล กลา ววา ฉนั ไดย ิน อับ ดุลลอฮก ลาววา : ฉนั ไดยนิ ชายคนหนึ่ง อา นโองการหนงึ่ ซงึ่ ขัดแยง กบั ทฉี่ ันไดยนิ มาจากทา นศาสนทตู แหงอลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ) ดังน้นั ฉันจงึ จบั มือ เขา แลว พาไปหาทา นศาสนทตู แหงอัลลอฮ( ศ็อลฯ) แลว ทา นก็ กลา ววา : ทั้งสองทา น อา นถกู ตอ งดแี ลว ชอุ บฺ ะฮก ลา ววา ฉนั คดิ วา ทา นกลา วตอ ไปวา : “จงอยา ขดั แยง กันเลย เพราะคนรนุ กอ นพวก ทา น เคยขัดแยง กนั แลว และเคยพนิ าศกนั มาแลว ” มหาบริสทุ ธแ์ิ ดอัลลอฮม วลการสรรเสิรญ เปนของพระองค เปน ไปได อยา งไร ทที่ านศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ) จะรับรองความแตกตางของพวกเขา ดวย การกลา ววา ทง้ั สองทา น อา นถกู ตอ งดี แลว ? โดยมไิ ดนาํ ทงั้ สองคน ยอนกลบั ไปหา การอา นแบบเดียวกนั เพือ่ ยตุ ปิ ญ หาความขดั แยง ภายหลงั จากนั้น ทา นไดก ลา วกบั พวกเขาวา : จงอยา ขดั แยง กันเลย เพราะ จะทาํ ใหพวกทา น พนิ าศ นม่ี ิใชห มายความถงึ การขัดแยง ดอกหรือ ? โอปวงบา ว ของอัลลอฮโปรดวินิจฉัยใหเ ราดว ยเถิด แลว อลั ลอฮจะทรงเมตตาทา นทง้ั หลาย ไมวา พวกเขาจะขดั แยง อะไรกนั ลวนแตเ ปน สงิ่ ทที่ า นใหก าร รบั รอง ใหค วามจาํ เริญ และใหก ารสนับสนุนท้ังสน้ิ ใฃไ หม ไม ! ทา นศาสนทตู แหงอลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ) จะไม ทํา เชน นนั้ กบั ความขดั แยง และความแตกตา งกนั ทไ่ี มส อดรับกบั สติปญ ญาเชนนี้ อยา งแนน อน

พวกเขามิไดพจิ ารณาอลั กุรอฺ านดอกหรอื ซง่ึ พระองคท รงตรัสวา : “หากแมน มันมาจากแหลง อน่ื นอกเหนอื จากอลั ลอฮแ นนอนพวกเขาตอ ง ไดพ บวา มีความ ขัดแยง อยใู นนน้ั อยา งมากมาย” (อนั นิซาอ: ๘๒) ไดเกิดความขดั แยง อยางมากมาย และเปน อนั ตรายทีส่ ดุ สาํ หรับประชา ชาติ อสิ ลามในเร่อื ง การอา นที่แตกตา งกนั แลวทาํ ใหค วามหมายของอลั กรุ อฺ าน แปรเปลยี่ น โดยการอธิบายและใหทศั นะท่ี แตกตางกนั ใชหรือไม โองการ วา ดว ย วฎุ ออนั ชดั แจง จึงกลายเปน ความขัดแยงกนั ในเร่ืองนนั้ ทา นนบที าํ ตวั เหมอื นเดก็ และลงโทษคนท่ไี มส มควรจะรับโทษ ! อลั บคุ อรีไดรายงานในซอเฮยี ะหของทา น กิตาบลุ มะฆอซีย บาบวา ดวย อาการปวยของทา นน บ(ี ศอ็ ลฯ) และการวะฟาตของทา น ทา นมุสลมิ ไดร ายงานไวในซอเฮยี ะหข องทา น กติ าบุสสลาม บาบวา ดวย พงึ รัง เกียจการใหยา ดวยวิธีแอบสอดยาเขา ในปากผูป วย รายงานจากทา นหญงิ อาอชิ ะฮกลา ววา : พวกเราไดแ อบ สอดยา(ลุดดัดนา)เขาในปากทานศาสนทูตแหง อลั ลอฮใ นขณะทที่ านปวย ทา นแนะนาํ พวกเราวา อยา ไดแ อบสอดยาในปาก ของฉัน ดงั นน้ั พวกเราจงึ พูดวา : “เปน ความรงั เกียจของคนปวย ทมี่ ตี อ ยา” ครั้นเมื่อ ทา นฟน ข้นึ มา ทา นกลาววา “ฉนั มไิ ดหา มพวกเธอดอกหรอื วา อยาแอบ สอดยาในปาก ฉนั ?” เราจงึ กลาววา : “เปน ความรังเกยี จของคนปวย ท่ีมตี อยา” ทา นจงึ กลาววา : “ฉันมองดอู ยู ใน บานนี้ ไมเวน ใครแมสัก คนเดียว ทม่ี ิไดแ อบ สอดยาใสป ากฉนั นอกจากอับบาส เพราะเขามิไดรูเห็น กบั พวกเธอ” เปนเร่ืองแปลก สาํ หรบั นบที านน้ี ที่มีคนใสร า ยทา น ซึง่ บรรดาคนใส ราย ทาํ ใหดทู านเปน เหมอื นเดก็ ทพ่ี วกเขาตองคอยหลอกลอใหกนิ ยาขม ทที่ านรบั ไมได แลว ทา นยงั อธบิ ายใหพ วกเขาวา อยาไดส อดยาเขา ในปากทา น แตพ วกเขาได ลว ง เกนิ ทา นในเร่อื งนนั้ เหมอื นเปนการลบหลู คร้ันเม่อื ทา นฟนจากสลบ ก็กลา วกับพวกเขาวา “ฉนั ยังมิไดห า มพวกทา น ดอกหรอื วา อยา สอดยาเขา ในปากฉัน ? แตพวกเขากลับแกตวั กับทา นวา พวกเขา นกึ วา การหามน้ัน คอื การแสดง ความรงั เกยี จของคนไข ทม่ี ตี อ ยา ดังนั้นทา นจงึ ตดั สินลงโทษพวกเขาทง้ั หมดในฐานะท่สี อดยาเขา ปาก ทา น ในขณะทีท่ า นมองเหน็ การลอ หลอกท่ที า นถกู กระทาํ จากพวกเขา โดยไมเวน แมแตคนเดยี ว นอกจาก อับบาสลงุ ของทา นเทาน้นั เพราะวา เขามไิ ดเขา รว มในการสอดยาเขา ปาก ทา นหญงิ อาอชิ ะฮยฺ ังมไิ ดเ ลาใหครบถว นจนจบเรื่อง วา ทา นนบไี ดดาํ เนนิ การตัดสินลงโทษ พวกเขาสําเร็จหรือไม และมไิ ดอ ธบิ ายถงึ วธิ ีการ สอดยาเขา ปากนน้ั ไดท าํ กนั อยา งไร ระหวางผหู ญงิ และผูชายทหี่ อ มลอ มอยู ณ ท่นี น่ั

ทา นนบขี าดตกบางโองการจากอลั กรุ อฺ าน ! รายงานโดยอลั บคุ อรี ในซอเฮียะหของทา น กติ าบ ฟะฎออิล บาบวา ดว ย การลืมอัลกรุ ฺอาน และอกี เชน กันในบาบวาดวย ผูท ่เี หน็ วา ไมเ ปนไร ในการอา น ซูเราะฮหฺ นึง่ อยา งน้นั และอยางน้ี อกี ทัง้ ยังมรี ายงานจากทา นมุสลมิ ในศอฮีฮของทา น กิตาบวา ดว ยการนมาซของตนเดนิ ทาง และการยอ นมาซ บาบวา ดวย คําสงั่ ใหศ ึกษาอัลกุรอฺ าน และรงั เกยี จในการจะพดู วา ฉนั ลืมโองการนัน้ ๆ อบอู ซุ ามะฮร ายงานจากฮชิ าม บิน อรุ วฺ ะฮว า มีรายงานจากบิดา ของทา น วา ไดรับรายงาน จากทา นหญงิ อาอชิ ะฮน างไดกลา ววา : ทา นศาสนทตู แหงอัลลอฮ(ศอ็ ลฯ) ไดย ินชายคนหนงึ่ อา นในซู เราะฮฺหนง่ึ ยามกลางคืน แลว กลาววา : ของอลั ลอฮทรงประทานความเมตตาแกเ ขาดวย แนนอน เขา ทําใหฉ ันนึกถงึ โองการน้นั และโองการนนั้ ขน้ึ มาได ซงึ่ ฉนั ไดล ืมไปแลว วา มันเปน สว นหนึ่งจาก ซเู ราะฮฺ น้ัน และซเู ราะฮฺน้นั ขณะเดยี วกนั อัลบคุ อรไี ดบันทกึ รายงานอกี หน่งึ บท จากอะลี บิน มุซฮรั ฺ เปน รายงานจากฮิชาม จากบดิ าของเขา รายงานจากทา นหญงิ อาอิชะฮ(ร.ฎ)วา นางไดก ลาววา : ทา นนบ(ี ศ)ไดย ินนกั อานคน หนงึ่ อานทม่ี ัสยิด ในยามกลางคนื แลว ทา นกลา ววา : อลั ลอฮทรงประทานความเมตตาแกเ ขาดว ยเถดิ แนน อน เขาทาํ ใหฉนั นกึ ถงึ โองการนนั้ และโองการนนั้ ได ซ่งึ ฉันทําใหมนั ขาดตกไป จาก ซเู ราะฮฺนนั้ และซเู ราะฮนฺ นั้ นีห่ รอื นบที อ่ี ลั ลอฮไดท รงสงทา น พรอ มกบั อลั กรุ ฺอาน ซง่ึ เปนปาฏหิ าริย ทเี่ ปน อมตะ ประการ หนงึ่ ของทา น ซึ่งทา นไดจ ดจาํ มันไว นบั ตง้ั แตว นั ทไ่ี ดถ ูก ประทานลงมาแกทา น คราวเดยี วกนั กอ นจะ ทรงประทานลงมาเปน ระยะ แนนอน พระองค ทรงตรัสวา : เจาอยา เคลื่อนไหวลน้ิ ของเจา เพ่อื จะเรง มันใหเรว็ ” และทรงตรัสวา : “และแทจ รงิ มนั เปน การประทานมาจากพระผเู ปน เจา แหง สากล โลก วิญญาณอันซอื่ สัตย ไดน าํ มันลงมาสหู ัวใจของเจา เพอ่ื เจา จะไดเ ปน ผูตักเตือน ดว ยภาษาอาหรบั อนั ชัดแจง และแทจ รงิ มนั อยูใ นบันทึกตงั้ แตคราวแรก” (อชั ชุอรฺ ออ/ ๑๙๖) แตทวา บรรดาผูกลาวเท็จ บรรดาพวกดัจญาล และนักปลอมแปลง จะ ปฏเิ สธหมด เพยี งเพ่อื จะไดส อดใสค วามผิดพลาด ความแปดเปอ น และเร่อื ง เพยี้ นๆอนั ไมส อดรับกับสตปิ ญ ญา และ จิตสํานกึ อนั เปน ปกติ จึงเปน สทิ ธิ ประการ หนงึ่ ของชาวมสุ ลิมผคู นควา จะตองขจดั ใหพ น จาก ทา นศา สนทูตแหง อลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ) ซ่ึงความัวหมองตามกระแสของบทรายงานปลอมเหลาน้ี ที่มีเต็มอยใู นตํารา ฮะดษี ตา งๆ โดยเฉพาะในตาํ ราทถ่ี กู ยกยอ งวา ซอเฮยี ะห(ถูกตอ ง)ท้งั หลาย ดงั นนั้ เรา จะไมน าํ อะไร ออกมาเสนอ นอกจากเรื่องราวในหนงั สอื อัลบุคอรี และมุสลมิ ซงึ่ ทง้ั สองเลม น้ี ในทศั นะของอะฮฺลซิ ซนุ นะฮเ ปน หนงั สอื ทมี่ คี วามถกู ตอ งท่ีสดุ ถดั จากคัมภีรข องอลั ลอฮใ นเมอื่ คณุ สมบัติของตาํ ราทถี่ กู ตอ ง

เหลาน้ี ลบหลเู กียรตยิ ศและอิศมะฮขฺ องทา นศาสนทูต(ศอ็ ลฯ) เสยี แลว จะไปถามหาอะไร กบั ตาํ ราเลม อ่ืนๆ อกี ทุกอยางเหลา นี้ มาจากการปลอมแปลงของศัตรอู ัลลอฮศ ัตรขู องศาสนทตู ของพระองค( ศ็อล ฯ) ซง่ึ พนิ อบพเิ ทาตออํานาจการปกครอง ของพวก อมุ ยั ยะฮในสมัยมอุ าวียะฮฺและสมัยหลงั จากเขาเปน ตนมา จนกระทงั่ ในเมืองตา งๆ ทว มลน ไปดวย ฮะดีษเทจ็ ซึง่ พวกเขาตอ งการเพยี งแค ทาํ ลายเกยี รติ ของ ทา นศาสดา เพราะพวกเขาไมศ รทั ธากบั ทกุ ส่ิงทุกอยา งท่ีมาจากอลั ลอฮอ นั น้ี เปน หนึ่ง แตอีกดาน หนงึ่ พวกเขากระทาํ เพื่อแกตัวใหกบั การกระทาํ ของเจา นาย ของพวกเขาทีส่ รา งภาพบดิ เบือนใหแ ก ประวตั ิศาสตรของชาวมสุ ลิม แนนอน ทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ(ศ)ไดเผยเรื่องของพวกเขา มาตง้ั แต ชวงแรก ท่ที า น ถูกแตงตง้ั โดยทานระมดั ระวงั คนเหลา นัน้ มาตลอด ทานเคยเนรเทศคนเหลา นน้ั ออก จากเมอื งมะดนี ะฮแ ละทานเคยสาปแชง คนเหลา นนั้ แลว ดวย ดังรายงานจาก ทา นฏ็อบรยี  ในหนงั สือ ประวัตศิ าสตรของทา น ความวา : ทา นนบ(ี ศ)ไดเ หน็ อบู ซุฟยานนงั่ บนหลงั ลา โดยมีมุอาวียะฮเฺ ดิน นาํ หนา และยะซีดบตุ รชายของเขาจงู เขา มา ทานไดก ลา ววา : ขอใหอ ัลลอฮสาปแชง ทั้งคนเดนิ นาํ ทง้ั คนข่ี และ คนจูง(๑๙๔) อมิ ามอะหฺมดั ไดร ายงานไวใ นหนังสอื มสุ นดั ของทา นจากรายงานของ อบิ อุ บั บาส กลา ววา เราเคยเดนิ ทางกับทา นศาสนทูตแหงอลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ) แลว ทา นก็ ไดยินเสยี งชายสองคนขบั รองเพลง โดยมีอกี คนหนึง่ ขับตอบ ทา นนบ(ี ศ)ไดก ลาว วา พวกทานจงดูซวิ า เขาท้ังสองเปน ใคร ? พวกเขาตอบ วา “นนั่ คอื มอุ าวยิ ะฮก ับ อมั รฺ บิน อาศ” ดังนนั้ ทานศาสนทตู แหง อลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ) จงึ ยกมอื ขน้ึ ขอดุอาอ แลว กลา ววา: โอพ ระเจา โปรดเหว่ียงเขาทง้ั สอง และทิ้งเขาทง้ั สองไวใ นไฟนรก ดว ยเถิด (๑๙๕) รายงานจากอบูซรั ฺ อลั ฆ็อฟฟารีย ทไ่ี ดพูดกับมอุ าวยิ ะฮวฺ า : ฉนั ไดยนิ ทานศาสนทูตแหง อัลลอฮ( ศอ็ ลฯ) กลาวในขณะท่เี จา เดนิ ผา นทานวา : โอ พระเจา โปรดสาปแชง เขา และอยาใหเ ขาอมิ่ กบั อะไร นอกจาก ดิน (๑๙๖) อมิ ามอะลี(อ) ไดกลาวไวใ น หนงั สือทท่ี า นสงถงึ ชาวอริ ักวา : “ขอสาบานตออลั ลอฮถ ึงแมว า ฉนั จะเผชญิ หนา กับพวกเขาอยางโดดเด่ียว ในขณะที่ทงั้ โลก เต็มไปดวยพวกเขา ฉนั กจ็ ะไมแ ยแส และไมร ูสกึ เปลา เปล่ียว ในเม่ือ ฉันตระหนักถึงความหลงผดิ ของ พวกเขา ซึ่งพวกเขาอยกู ันในนนั้ และ วิถแี หงธรรม ที่เราอยกู บั มนั นี้ มีความม่ันคงและหลักฐานชดั แจง มคี วามเชอ่ื มน่ั อนั แนว แน และ แจม ชัด ฉนั มคี วามปรารถนา ในการพบพระผเู ปนเจา และราวัลท่ดี งี าม ทร่ี อคอย แตท น่ี า เสยี ใจสาํ หรับฉนั อยา งทวมทน กค็ อื ประชาชาตนิ ้ี ถูกปกครองโดยคนโงท ่สี ุด ชว่ั รา ย ที่สดุ ของพวกเขา คนเหลาน้ันได ฉกฉวยทรพั ยสินของอลั ลอฮเพอ่ื เสวย อาํ นาจ และฉกฉวยบา ว ของอัลลอฮเปน บรวิ าร เอาคนดีมีคุณธรรมเปน ศัตรู เอา คนคดโกง เปน พรรครวมแนวทาง”(๑๙๗)

กรณีทที่ า นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ) สาปแชง พวกเขา ตามทท่ี า นไดอ าน ไปแลว ไม ปรากฏวา ฮะดษี เหลา นน้ั พวกเขาไมอาจทาํ ลายฮะดษี เหลา นัน้ ได เพราะศอฮาบะฮกฺ ลุม ใหญ รับรเู รอื่ ง นัน้ มากอ น ดงั นั้นพวกเขาจงึ ปลอมฮะดษใน ทางตรงขา ม เปน ฮะดีษอกี ประเภทหนงึ่ ที่สับเปลย่ี นความ จรงิ ใหเ ปน เทจ็ และทําให เห็นวา ทานศาสนทตู แหง อลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ) มีนิสยั ตดิ ตัวมาจากธรรมเนียมของ คนสมัย ญาฮลิ ียะฮจ ะมนี ิสยั โกรธเคือง อยา งไมม ีขอบเขต และชอบสาปแชง บคุ คลท่ไี ม สมควร เพื่อ เปน การปกปอ งเจา นายของพวกเขาทถ่ี ูกสาปแชงไว ดงั นน้ั พวกเขา จงึ ตอ งปลอมแปลงฮะดีษนีข้ ึ้นมา รายงานโดยอัลบคุ อรี ในซอเฮียะหข องทา น กิตาบวา ดว ย อดั ดะอวฺ าต บาบวา ดวย คํากลา ว ของทานนบี(ศ)ทีว่ า “ใครที่ฉนั เคยทาํ ใหเ ขาเจ็บปวด ดังน้ัน ฉนั จะถอื วา สิ่งนนั้ เปนซะกาต และศอดะ เกาะฮสฺ าํ หรับเขา” รายงานโดยทา นมสุ ลมิ ในซอเฮียะหข องทา น กิตาบุลบิรฺ วศั ศลิ ละฮว ลั อาดาบ บาบวา ดวย กรณีทที่ า นนบ(ี ศ็อลฯ) สาปแชง หรือดา หรือใหฉายามนามแกเ ขา ทงั้ ๆ ท่เี ขามิใชบ ุคคลเชนนนั้ ถอื วา เปนซะกาตสาํ หรับเขา และเปนรางวัล เปน ความเมตตาอยา งหนึ่ง รายงานจากทานหญงิ อาอชิ ะฮก ลา ว วา : มีชายสองคน เขา พบทา นศาสนทูตแหงอัลลอฮ(ศอ็ ลฯ) แลว สนทนากับทา น โดยทีฉ่ ันไมรวู า คน ทงั้ สอง ไดทาํ อะไรใหทา นโกรธ แตทานไดสาปแชงและกน ดาคนทง้ั สอง ครนั้ เม่อื เขาท้งั สองออกไปแลว ฉนั จงึ พดู วา : “โอ ทานศาสนทูตแหง อลั ลอฮม ีใครบางทไ่ี ด ประสบกับสงิ่ ท่ดี ีงาม อยา งที่ชายสองคนเม่อื กป้ี ระสบ” ทา นกลาววา เธอพดู อะไร ทานหญงิ อาอิชะฮฺเลา ตอไปวา แลวฉันจงึ พดู วา : “ทานสาปแชง และกน ดาเขา ทัง้ สอง” ทานกลา ววา : “เธอยังไมรดู อกหรอื ฉันไดวางเงื่อนไขตอ พระผเู ปนเจา ของฉนั สาํ หรบั เขาอยา งไร ฉนั ไดก ลา ววา : โอพระเจา ของฉนั แทจ ริงฉนั เปน ปถุ ุชน ดงั นน้ั ชาวมุสลมิ คนใดทีฉ่ นั สาปแชงเขา หรือกนดา เขา ดงั นนั้ โปรดบันดาลใหเปน ซะกาตและรางวลั แกเ ขาดว ยเถิด” รายงานจากอบฮู รุ ็อยเราะฮก ลาววา “ทา นนบี(ศ)โอพ ระเจาของขา แทจริงขา ขอต้ังสตั ย ปฏิญญาณตอพระองค อยา งชนิดที่ ขา ไมเคยมสี ตั ยสาบาน เชน นี้มากอ น อนั ท่จี รงิ แลว ขา คือปุถุชน คนหน่งึ ดังนน้ั ผศู รทั ธาคนใดก็ตาม ท่ฉี นั เคยทําใหเ ขาเจบ็ ปวด ประณามเขา สาปแชง เขา หรือหยาบ กระดา งตอเขา กต็ าม ดงั นน้ั ไดโปรดบันดาลใหม นั มคี า เทา กับการนมาซ การจา ยซะกาต เพ่ือ พระองค ทรงเขา ใกลช ดิ ตอ เขา จนถงึ วนั ฟน คนื ชพี ” ตวั อยางฮะดษี ทีถ่ กู อปุ โลกนเ หลา น้ี ทาํ ใหทา นนบกี ลายเปนคนทโี่ กรธ ดา ประณามเพราะสิ่ง อืน่ นอกเหนอื จากอัลลอฮย งิ่ กวานนั้ ทา นยงั สาปแชง และกาวรา วกับคนที่มไส มควรจะทําเชนนน้ั นบี อะไรกันนี่ ที่ยงั ตกอยูใ น อาํ นาจ ของชยั ฏอน จนพฤติตวั ออกนอกกรอบของความถกู ตอ ง จะมนี กั การ ศาสนา คนใดธรรมดาๆ คนใดบาง ท่ีจะกระทําเชน น้ี ? หรอื วา การทําเชน น้ี มไิ ดเ ปน สงิ่ ทน่ี าเกลียด สําหรบั ตน ? ตัวอยา งฮะดษี เชน น้ี แสดงวา นักปกครองในตระกูล อมุ ยั ยะฮซ ึ่งเปน พวกทที่ า นศาสนทูต

แหงอัลลอฮ( ศอ็ ลฯ) เคยสาปแชงไว และเคยขอ ดอุ าอให อัลลอฮล งโทษ และทท่ี า นเคยประณามพวก เขาไว เพราะพฤติกรรม อนั ต่าํ ทรามของพวกเขา และเคยทาํ ใหพวกเขาอบั อาย ขายหนา ประชาชน ท่ัวไป มาแลว นนั้ ไดก ลายเปน ผูถกู อธรรม ยง่ิ กวานน้ั ยงั ไดก ลายเปน ผไู ดรับการ ซกั ฟอก เปน ผู ไดร บั ความเมตตา และใกลช ดิ กบั อลั ลอฮ ฮะดีษปลอมเหานี้ เปดเผยใหเ หน็ ความหมายมนั เอง โดยตัวของมนั เอง และเปดโปงบรรดานัก ปลอมแปลงเอง เพราะทานศาสนทูตแหงอลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ) มิใช คนชอบดา มิใชน กั สาปแชง มใิ ชค นต่ํา ทราม และไมก ระทําสง่ิ ที่ตํ่าทราม ทา น ตองมิใชอ ยางนั้น ..ตอ งมใิ ชอ ยา งนน้ั ถอยคําอนั เปน บาปอนั ใหญหลวง ไดเ ปลงออกจากปากของพวกเขา ทาํ ใหอ ลั ลอฮโกรธกริ้ว และสาปแชงพวกเขา และ พระองคทรงเตรียมการลงโทษทที่ รมาณไวแ กพ วกเขา เพยี งฮะดีษเดยี วท่ีอลั บคุ อรแี ละมสุ ลมิ ไดบ ันทกึ จากรายงานโดยตวั ของ ทา นหญงิ อาอิชะฮเฺ อง กพ็ อสําหรับเราแลว ในการทจ่ี ะถือวา นักแอบอางทโี่ กหก เหลา นี้ เปน โมฆะ อัลบุคอรไี ดบ ันทกึ ไวในซอเฮยี ะหข องทา น กติ าบวาดว ย อัลอาดาบ บาบวาดว ย ทา นนบีไม เปนคนตา่ํ ทราม และมิใชผูกระทําสง่ิ ทต่ี าํ่ ทราม รายงานจากทา นหญิงอาอิชะฮฺกลา ววา : พวกยะฮดู ไดม าหาทา นนบ(ี ศ็อลฯ) แลว กลาววา : ขอความวิบตั ิ จงมแี ดพ วกเจา ดงั นน้ั อาอิชะฮจฺ งึ ตอบวา “แดพวกเจา นน่ั แหละ และขอใหอ ลั ลอฮ สาปแชง พวกเจา และโกรธกร้วิ พวกเจา ” ทา นนบ(ี ศอ็ ลฯ) กลา ววา “ผอนปรนเสียเถดิ อาอชิ ะฮฺเอย หนา ที่ของเจา คอื ความออ นโยน และจงระวงั ความกระดา ง และความตา่ํ ทราม” ฉนั กลา ววา : “ทา น ไมไ ดย นิ ที่ พวกเขาพูดดอกหรือ !?” ทานกลา ววา : แลว เธอละ ไดยนิ ทฉี่ ันพูดไหม? ฉันได ตอบโตพ วก เขากลับไปแลว และในหมพู วกเขากต็ อบรับตอฉนั แตส าํ หรบั ฉนั มิไดต อบรบั พฤตกิ รรมของพวกเขา” เชน เดยี วกบั ทา นมสุ ลมิ ทีร่ ายงานไวในซอเฮียะหข องทา น กิตาบุลบริ ฺ วัศศลิ ะฮว ัลอาดาบ วา ทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮ( ศ)หามมิใหคนมสุ ลมิ สาปแชง และยงั หา มพวกเขา แมกระทง่ั จะสาปแชง สตั วเลก็ สัตวใหญ มคี นเคยขอรองทา นวา โอ ทานศาสนทตู แหง อัลลอฮโปรดขอใหมีการลงโทษแกพ วก มุชรกิ เถดิ ทา นตอบวา “แทจริงฉันมไิ ดถ กู สรางมาเพ่อื การสาปแชง อนั ที่จริงฉนั เพยี งแตถูกสรา งมา เพื่อ ความเมตตา นค่ี อื สงิ่ ท่เี ปน ไปไดกบั จริยธรรมอันยง่ิ และดวงแหง ความเมตตาเสมอ ซงึ่ เปนคณุ ลกั ษณะ เฉพาะของทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮ( ศ็อลฯ) ดงั นนั้ ทา นจะไมสาปแชง ไมก น ดา และไมประณามคน โดยไมมเี หตอุ นั สมควร อนั ทจี่ ริง เมือ่ ทา นโกรธกร้ิว แสดงวา ทา นโกรธกริว้ เพอ่ื อัลลอฮเ ม่อื ทา นสาปแชง แสดงวา ทา นสาปแชง บคุ คล ท่เี หมาะสมกบั การถูกสาปแชง เมื่อทานประณาม นน่ั แสดงวา ทาน

ประณามไปเพื่อ ธาํ รงไวซ ึ่งกฎของอัลลอฮม ใิ ชประณามผูบ รสิ ุทธิ์ ซงึ่ ยงั ไมห ลกั ฐานพิสจู นอยา ง ชดั เจน แกพ วกเขา หรอื ยงั ไมม พี ยานรเู หน็ หรอื ยังไมมีการรบั สารภาพ แตเ ขาเหลา นน้ั รอ นรุม ดวยหัวใจทถ่ี กู แผดเผา ในเมอื่ บทรายงานตา งๆ ท่ีสาปแชง มุอาวิยะฮ และบะนีอุมยั ยะฮแ พรหลายออกไป ดงั นน้ั พวกเขาจงึ กุบท รายงานเหลา นี้ขึน้ มาปด บนริมฝปากของ ผูค น แลวยกยอ งฐานะ อนั ตกตา่ํ ของ มอุ าวยิ ะฮใ หสูงขนึ้ ดวยเหตุน้ี ผูอา นสามารถจะพบวา ทา นมุสลิม นน้ั ไดบันทกึ ไวในซอเฮยี ะหข องทา น หลังจากเสนอรายงานเหลา นท้ี ีแ่ สดงใหเหน็ วา การสาปแชง ที่ ทา นศาสนทตู มตี อมอุ าวยิ ะฮเปนซะกาต และเปนความเมตตา อกี ทงั้ เปนการ สรางความใกลช ดิ กับอลั ลอฮโ ดยทานไดเสนอฮะดีษบทหนงึ่ จากรายงาน ของอบิ นุอบั บาส ทีไ่ ดก ลาววา : ขณะท่ฉี นั กาํ ลงั เลนกบั พวกเดก็ ๆ อยนู นั้ ทา นศาสน ทูตแหงอลั ลอฮ(ศ)ก็เดนิ เขา มา ดังนนั้ ฉนั จงึ ซอนดานหลงั ประตู ทานไดเขามา พบกับฉนั แลว กลา ววา : “จงเรยี กมุอาวยิ ะฮฺมาหาฉนั ” เมอ่ื ฉันกลบั มาถึง กบ็ อก ทา นวา “เขากําลงั กนิ อยู” ตอ มาทา นไดกลาวกับฉนั วา : จงไปอกี ซิ แลวเรยี ก มุอาวยิ ะฮมฺ าพบฉนั เม่ือฉนั กลับ มาถงึ กบ็ อกทานวา “เขากาํ ลังกนิ อยู” ดงั นน้ั ทาน จึงกลาววา : “อลั ลอฮจ ะไมทรงทาํ ใหท องของเขา อม่ิ ”(๑๙๘) ในกติ าบตุ ตารคี เราจะพบวา อมิ ามนะซาอยี  ไดเขยี นกติ าบลุ คอศออิศ ซง่ึ เกี่ยวกับเรอ่ื งของอมี รุล มอุ ม ินนี อะลี บิน อะบี ฏอลบิ (อ) ตอนเขาเมอื งซีเรยี แตช าวซเี รียปฏเิ สธทาน และกลาวแกทา นวา ทําไมทานจงึ ไมกลาวถึงความดี ของมุอาวิยะฮ ทา นบอกพวกเขาวา : “ฉนั ไมรจู ักความดีงามของเขา เลย นอกจาก อัลลอฮจะไมท ําใหทองของเขาอมิ่ ” ดงั นน้ั พวกเขาจึงโจมตีทา น จนกระท่งั ทา น เปน ชะฮดี บรรดานักประวตั ิศาสตรกลาววา ดอุ าอข องทา นนบีไดสมั ฤทธผ์ิ ล เพราะ มอุ าวยิ ะฮฺกนิ แลวกนิ อกี จนกระทง่ั เหนอื่ ยเพราะการกนิ แตกย็ งั ไมอ ่มิ ความจริง ขา พเจา ก็ยงั ไมร จู ัก บทรายงานเหลา นี้ ทส่ี อนวา การสาปแชง คือความเมตตา และ ทาํ ใหใ กลช ดิ กบั อัลลอฮม ากอ นเลย จวบจนกระทง่ั ไดม ี ผอู าวโุ สทา นหนึ่งในประเทศตูนิเซีย แนะนาํ ให ขา พเจา รู ทานเปนผมู ีภูมิรู และ ความรดู ีมาก เราพบกนั ในท่ปี ระชมุ แหง หนงึ่ แลว พดู คุยกนั ในเรอื่ ง ตา งๆ จนกระท่งั ไดกลาวถงึ มุอาวยิ ะฮบตุ รของอบซู ุฟยาน ปรากฏวา ผูอาวุโสทา นนพี้ ดู ถึงเขา ดว ย ความประทับใจท่สี ดุ ทา นบอกวา มอุ าวยิ ะฮเฺ ปนคนมชี อ่ื เสียงโดง ดัง ในดา นความ ฉลาดหลกั แหลม และบริหารงานไดอ ยา งยอดเยย่ี ม ทา นเอาแตกลา วถงึ มอุ าวยิ ะฮ กลา วถงึ การเมอื งของเขา ชยั ชนะของเขา ทม่ี เี หนือซยั ยิดินา อะ ลี (กัรรฺ อมัล ลอฮุ วจั ญะฮะฮุ)ในสงคราม ขาพเจา พยายาม อดทนอยา งสุดฝน แตท วา ทา นผูน ีย้ ังคงรายยาว กาวไกลออกไปถงึ ความกลาหาญ ชาญชัย ของมอุ าวยิ ะฮและ สรรเสรญิ เยินยอเขา จนขาพเจา สดุ ที่จะอดทนไดตอ ไป จึงกลา ว กับ ทา นวา : ทา นศาสนทตู

แหง อลั ลอฮ(ศ)ไมเ คยรกั ใครเ ขาเลย และทา นยงั เคยขอ ดอุ าอใหเ ขาไดร บั โทษทณั ฑ และเคยสาปแชง เขาดวย ปรากฏวา ผูเขา รว มในทป่ี ระชมุ พากนั แสดงความประหลาดใจ และใน หมูคนเหลา นนั้ มคี น โกรธเคอื งคําพูดของขา พเจา ดวย แตท วา ทา นผอู าวโุ สวางทา อยา งสงบเงย่ี ม ทา นแสดงทา ทวี า เชอื่ คําพูด ขาพเจา จงึ ทาํ ให ผูเ ขา รวมในทป่ี ระชมุ มคี วามประหลาดใจเพม่ิ มากขึ้น พวกเขา กลา วกบั ทา นวา : เราไมเ ขา ใจอะไรเลย สกั นดิ ! ดานหนง่ึ ทา นกย็ กยอ ง ชมเชยเขา พึงพอใจตอเขา แต อกี ดา นหนึ่ง ทานกย็ อมรับวา ทา นนบี สาปแชงเขา ? อยางน้ี มนั ถกู ตองท่ไี หน ? ขา พเจาเองกร็ ว มกนั ถามพรอ มกบั พวกเขาดว ยวา ถาอยางน้ี แลวจะ ถกู ตองได อยา งไร ? ทานผูอ าวุโสไดตอบพวกเราดวยคําตอบ ทแ่ี ปลกประหลาด ทสี่ ดุ และยากทจ่ี ะยอมรับไดว า : แทจริง เขา คือคนทท่ี า นศาสนทตู แหง อลั ลอฮไดสาปแชง หรือไดดาประณามเขา แตนั่นคอื ซะกาต และความ เมตตา สาํ หรบั เขา และทาํ ใหเ ขาใกลช ดิ กับอัลลอฮคนท้งั หมดไตถ ามกนั ดว ยความฉงนสนเทห  วา น่ี มนั หมายความวาอยา งไร ? ทา นตอบวา : เพราะทานศาสนทูตแหงอลั ลอฮ(ศ็อลฯ) กลา ววา : “ฉนั ก็คอื ปุถชุ น เหมือนกบั คนทง้ั หลาย แนน อน ฉนั ไดขอตออัลลอฮว า โปรดบันดาลใหก ารขอดุอาอ และการ สาปแชง ของฉนั เปนความเมตตา และเปน ซะกาต” หลังจากน้นั ทานไดเ สรมิ คําพูดอกี วา แมก ระทงั่ คน ทีท่ า นศาสนทตู แหงอลั ลอฮ(ศ)ฆา เขาจะจากโลกดนุ ยาไปสสู วรรคทนั ที ในตอนหลงั ขาพเจาได ถาม ทานถงึ ทม่ี าของฮะดีษทที่ า นยกมากลา วถงึ ทา นไดบอกขา พเจา วา อยูใ นศอฮฮี บ ุคอรี และซอเฮียะห มสุ ลมิ ขาพเจา ไดศึกษาฮะดษี เหลา นนั้ แตแ ลว ขาพเจา กไ็ มไ ดอ ะไร เพมิ่ เติม นอกจาก ความมน่ั ใจวา เปน แผนการทพ่ี วกอมุ ัยยะฮจ ดั วางไวเ พอ่ื ปกปด ความจริง และหลบซอนความละอายขายหนา ของ พวกเขา อีกดา นหนง่ึ ก็เพอื่ ลบลางอศิ มะฮขฺ องทา นศาสนทตู (ศ็อลฯ) หลังจากนนั้ ขา พเจา ไดพบบทรายงานตา งๆ อกี มากมาย ทมี่ ีเปา หมายอยา ง เดยี วกนั จนกระทัง่ บรรดาผวู างแผนเหลาน้นั ไดอ ปุ โลกนขนึ้ มามากกวานี้อกี แต วจนะของพระผูอภบิ าลแหง สากลโลก ดงั ทบ่ี ุคอรไี ดบนั ทกึ ไวใ นซอเฮยี ะหข องทา น กิตาบวา ดวย “หลกั เอกภาพ” บาบวา ดว ย “คาํ ดาํ รัสของอลั ลอฮ” พวกเขาตอ งการ เปลี่ยนแปลง พจนารถของอัลลอฮ รายงานจากอบูฮุรอ็ ยเราะฮว า ทา นศาสนทตู แหงอลั ลอฮ( ศ)ไดก ลาววา : “ชายคนหนึง่ กลา ววา เขามิไดกระทาํ ความดเี ลย คร้ันเมอ่ื เขาตายไป ดงั นน้ั พวกเจาจงเผาเขาและจงแบง รางเขา ซีกหนง่ึ ให อยูบนบก อกี ซกี หนง่ึ ใหอ ยใู นทะเล ขอสาบานตอ อลั ลอฮแนน อน ถา หากอัลลอฮจ ะทรงพชิ ติ เขา พระองคก็จะลงโทษ เขาดว ยการลงโทษชนดิ ท่ี ไมเคยลงโทษใครมากอ นในสากลโลก ดงั นัน้ อัลลอฮจ งึ บญั ชาแกทะเล แลวไดร วมสิ่งทม่ี ีอยูทงั้ หมด และทรงบญั ชาแกพ นื้ ดิน แลว ไดรวม สงิ่ ท่มี ีอยทู ง้ั หมด

ตอจากนน้ั พระองคทรงตรสั วา :เจา จะทาํ อยา งไร เขากลา ววา เนอื่ งจากความเกรงกลวั ตอ พระองค พระองคท รงรู ดงั นนั้ พระองคก ท็ รงอภัยโทษ แกเ ขา” รายงานจากเขา ในหนาเดยี วกนั นอ้ี กี คอื : อบูฮรุ ็อยเราะฮไดกลาววา ฉนั ไดยนิ ทา นศาสนทูต แหง อลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ) กลาววา : แทจรงิ บาวคนใด ทีป่ ระสบกบั ความบาป แมบางทีเขากลา ววา ฉันได กระทําความบาปอยางหนง่ึ แลวกลาววา ขา แต พระผูอภิบาล ฉนั ไดกระทาํ บาปอยางหน่ึงแลว บางที ฉันไดป ระสบ ความบาป แลว ดังนนั้ ฉนั ขออภยั โทษ ดังนน้ั พระผูอภบิ าลของเขา ทรงตรัสวา : บาวของฉนั รหู รือไมว า แทจริง สาํ หรับเขา ยงั มพี ระผู อภิบาล อาจทรงอภยั ในความบาป หรอื อาจลงโทษ ฉนั ได อภยั แกบ า วของฉนั แลว หลังจากนั้น พออยูไป พักหนง่ึ ตามที่อัลลอฮท รงประสงค ตอ มาเขา ไดกระทําความบาป หรือ ทาํ ใหเกดิ ความบาป แลวกลา ววา : ขา แต พระผู อภบิ าล ขาไดท าํ บาป หรือประสบกบั ความบาปอน่ื อีก แลวเขาไดขออภยั พระองคท รง ตรัสวา :บาวของฉนั รูห รอื ไมวา สาํ หรบั เขา ยงั มพี ระผูอ ภบิ าล อาจทรง อภัย หรอื อาจลงโทษ บัดนฉ้ี นั ไดอภยั แกบ าวของฉนั แลว หลังจากนนั้ พออยูไปพกั หน่ึง ตามที่อัลลอฮทรงประสงค เขาไดกระทาํ ความบาปอกี บางที เขาไดก ลาววา ฉนั ไดประสบความบาป แลว เขากลา ววา : ขา แตพ ระผอู ภบิ าล ขาไดป ระสบความบาป หรอื กลา ววา ขาไดทาํ บาปอน่ื อกี ดงั นนั้ โปรดอภัยแกขาดว ยเถิด ดังนัน้ พระองคท รงตรัสวา : บา วของ ฉนั รหู รอื ไม สาํ หรบั เขา ยงั มพี ระผอู ภิบาล อาจทรงอภัย ในความบาป หรอื อาจลงโทษ บัดนี้ ฉนั ไดอ ภยั แกบา วของฉนั แลว (เปน อยางนี้ ๓ ครัง้ ) ดงั นนั้ ใหเ ขาทาํ ตามทีเ่ ขา ตองการเถิด บรรดาบาวของอลั ลอฮโ ปรดพจิ ารณาเถิด น่เี ปน พระเจา อะไรกนั ? ถึงแมวา บา วจะรูต ง้ั แตแ รก แลววา สาํ หรบั ตนยงั มพี ระผอู ภิบาล ทีใ่ หอ ภยั ใน ความบาป แตพระเจา ของเขาก็ยงั ไมรูใ นความจริงขอ นี้ จึงในทกุ คร้งั พระองคจ ะ ถามอยวู า บา วของฉันรหู รือไมว า สาํ หรับเขา ยงั มพี ระผอู ภิบาล ทีอ่ าจทรง อภยั ในความบาป ? พระเจาอะไรกันน่ี ซงึ่ ไมวา จะทําบาปมากมาย สกั ก่คี รง้ั กีห่ น ก็ยงั ทรงมาก ดวยการใหอ ภยั ซ้ําแลวซ้ําเลา พระองคก ย็ งั ทรงรับได และใหกาํ ลงั ใจตอ ไป และยงั ตรัสแกบ าวของพระองคว า : “จงทํา ไปเถิด ตามที่เจา ตองการ” (จงใหฉ นั พกั ผอ นสบายๆ อลั ลอฮท รงปลอยทา น ตามลําพงั แลว) “เปนคําพูดทรี่ ายแรง อันออกจากปากของพวกเขา พวกเขามิไดกลา ว อะไรออกไป นอกจาก ความเท็จ แทจ ริงบางทเี จา อาจถึงกับปลดิ ชีพตวั เอง เพราะ ผลงานของพวกเขา หากแมน พวกเขาไม ยอมศรัทธา ในถอยความ เพราะเสยี ใจ” (อลั กะฮฺฟ/ุ ๖)

ใช พวกเขาเคยกลาวหาวา ทานศาสนทูตแหงอัลลอฮ(ศ)กลาวกบั อสุ มานวา : “จงทาํ ไปตามท่ี ทา นตองการเถิด เพราะสงิ่ ที่เจา กระทาํ นัน้ มิไดเ ปน ภัย แกเจา เลย หลังจากวันน้ี” ทเ่ี ปนเชน นี้ เนอื่ งจากครงั้ ทีอ่ ุสมานถกู สง ตัวเขา ประจาํ กองรบในสงครามตะบกู ตามทพี่ วกเขากลาววา “แทจ ริงน่ี เปน การลบลา ง ความบาป ซ่ึงผูทรงศีลจะตอบแทนดวยการนาํ เขาสวนสวรรค” ขอ น้มี ิใชเรอ่ื งแปลก ถา อสุ มานจะกระทําในกิจการอปั ยศทง้ั หลาย จนเปน เหตุใหเ ขาถุกโคน อาํ นาจ และถกู สังหาร ถกุ ฝง ในสุสานอนื่ ทีม่ ิใชของ ชาวมสุ ลิม(ในสมยั นน้ั ) โดยมิไดร บั การอาบนา้ํ ฆุซุล และหอ กะฝน “เหลา นนั้ คอื ความคาดฝน ของพวกเขา จงกลาวเถิด จงนาํ ขอ พิสจู นข อง พวกทานมาเถิด ถา พวกเจาเปน ผสู ัตยจ รงิ ” ทา นนบขี ัดแยง กบั ฮะดีษของทา นเอง อัลบคุ อรีไดรายงานไวใ นซอเฮยี ะหข องทา น กติ าบวา ดว ย การทดสอบ(อลั ฟต ัน) บาบวาดว ย “มุสลมิ สองฝา ยเผชิญหนากนั ดว ยดาบของทงั้ สองฝา ย” ภาค ท่ี ๘ หนา ๙๒ รายงานจากอบั ดลุ ลอฮบ ิน อบั ดลุ วะฮาบ กลาววา ฮัมมาด เลา เราวา มรี ายงานจากชายคน หนง่ึ ผไู มระบชุ อื่ วา เปน รายงานจากทา นฮะซนั กลา ววา : ฉันไดถ ือดาบออกไป ในคนื แหง การสรู บ แล วอบบู ุกเราะฮไ ดพบกบั ฉนั เขาได กลา ววา : ทานตอ งการจะไปทไ่ี หน ? ฉนั กลาววา “ฉันตอ งการจะไป ชว ยเหลอื บตุ รชายของลุง ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ศ)! ดังนน้ั เขาไดก ลา ววา : ทาน ศาสนทตู แหงอัลลอฮ( ศ)ไดกลา ววา : “เมอ่ื มุสลิมสองฝายเผชิญหนา กนั ดว ย คมดาบ ทง้ั สองฝายจะเปน ชาว นรก” มีคนถามวา “สําหรับฝายทเ่ี ปน ผูสงั หาร นนั้ สมควรแลว แตทาํ ไม ตอ งรวมฝา ยทถี่ ูกสงั หารดวย ?” ทานกลา ววา “เขาตอ งการ จะสังหารเพ่อื นของเขา ทานฮัมมาด บิน วยั ด กลา ววา ฉันยงั จาํ ฮะดษี น้ี ของ ทา นอัยยบู , ทา นยนู ซุ บนิ อะบดี ได ขณะทีฉ่ นั ตองการจะใหเ ขาท้ังสองเลา เร่อื ง นี้ใหฉ ันฟง เขาทั้ง สองกลาววา อันที่จรงิ ฮะดษี น้ี มีทา นฮะซนั เทา นน้ั ทร่ี ายงาน จากอะฮนฺ ฟั บนิ กัยซ จากอะบี บกุ เราะฮฺ ขณะเดยี วกนั ทา นมุสลิมไดร ายงานไวใ นซอเฮยี ะหข องทา น กติ าบ วา ดวย การทดสอบ(อลั ฟ ตัน)และเงอื่ นไขตา งๆ ของยามอาวสาน บาบวา ดว ย เมอื่ มุสลิม สองฝา ยเผชญิ หนา กนั ดวยคมดาบ ฮะดีษของอะบบี ุกเราะฮจ ากอะฮนฺ ฟั บิน กยั ซ กลาววา ฉนั ไดไ ปใหค วาม ชวยเหลอื ชายคนน้ี แลว ฉนั ไดพ บกบั อบบู ุกเราะฮด งั นน้ั เขาถามวา “ทา นตอ งการ จะไปไหน ?” ฉนั ตอบวา : “ฉนั จะ ชว ยเหลอื ชายคนน้”ี เขากลาววา : กลบั ไปเสยี เถดิ เพราะฉนั เคยฟง ทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮ( ศ)กลา ว วา : “เมือ่ มุสลิมสองฝาย เผชญิ หนา กนั ดวยคมดาบ ดงั นนั้ ทง้ั ฝายสงั หารและถกู สังหาร จะอยใู นนรก

ดวยกนั ” ดงั นน้ั ฉนั ไดถามวา “โอ ทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ! สมควรแลวนี่ สําหรับคนฆา แตคนถกู ฆานี่ ซิ จะวา อยา งไร ?” ทา นกลา ววา: “ก็เขามีความ ปรารถนาจะฆา เพือ่ นของเขา” (๑๙๙) จากรายงานฮะดษี เหลา นที้ ถ่ี ูกปลอมแปลงข้นึ มา ทา นผอู าน ไดเขา ใจอยาง ชัดเจนแลว ใน สาเหตุตา งๆ ที่ทาํ ใหตองปลอมแปลงขึน้ มา โดยอบบู กุ เราะฮไดเ ขา มามสี ว นในการเปนศัตรกู ับบตุ รชาย ของลงุ ทา นศาสดา และไดรูถึงวธิ กี าร ฉอ ฉลอันมีตอ ทา นอมีรลุ มุอม ินนี และไมเ พยี งแคน ี้ เขายัง วางอาํ นาจหยดุ ยัง้ ศอฮาบะฮทฺ ตี่ อ งการจะชว ยเหลือสัจธรรม เพ่ือตอ ตา นกับความผดิ พลาด ดงั นนั้ เขา จงึ ปลอมฮะดษี ขึน้ มา หลอกพวกเขาดว ยฮะดษี บทน้ี ซงึ่ ไมส อดคลองกับ สตปิ ญญา และไมเ ขา กับ ความหมายของอัลกุรฺอาน อันทรงเกียรติ และฮะดษี ที่ มาจากนบีอยา งถกู ตองแทจ รงิ ดงั โองการ ของอัลลอฮค วามวา : “ดงั นนั้ จงตอสูก บั พวกที่ละเมดิ จนกระทงั่ ไดถกู นาํ กลบั ไปหาคําสงั่ ของอลั ลอฮ” (อลั ฮุ รุ อต/๙) เปนคําสงั่ ท่ชี ดั เจนประการหนึง่ นัน่ คอื ใหต อสกู ับพวกละเมดิ และพวก อธรรม ดวยเหตุน้ี ทาน จะสงั เกตไดวา ผูอธบิ ายซอเฮียะหบ ุคอรีเอง ไดเ ขียนในเชิง อรรถฮะดษี บทนีค้ วามวา “โปรดพิจารณา ในฮะดีษบทน้ี วา เปน ขอ พสิ จู นใ น การใหตอสูกบั ผูละเมิดหรอื ไม พรอมกับโองการของอลั ลอฮท ่ีวา “ดงั นน้ั จงตอ สู กับพวกท่ีละเมดิ ” ในเมือ่ ฮะดษี บทนี้ ขัดแยงกับคัมภีรแ หง อัลลอฮก็ตอ งถอื วา เปน เร่ืองเทจ็ และตองจัดการนาํ ไปโยนทง้ิ เสยี สวนตามซนุ นะฮนฺ บี ท่ีแทจ ริงนนั้ ไดม ีคาํ สัง่ ของทา นนบีเอง (ศ)ในเรื่องของทา นอะลี ความวา : “ผใู ดท่ีฉันเปน ผปู กครอง ของเขา ดังนนั้ อะลกี เ็ ปน ผูปกครองของ เขาดวย โออลั ลอฮโ ปรดคุมครอง ผูใ หก ารสวามิภักดต์ิ อ เขา และโปรดเปนศัตรตู อผทู ี่เปนศตั รตู อ เขา และโปรด ชวย เหลือผทู ชี่ ว ยเหลือเขา และโปรดบน่ั ทอน ผทู ี่ทรงบนั่ ทอนเขา และสัจธรรม จะหมนุ วนรอบๆ เขา ไมวา เขาจะหนั ไปทางใดก็ตาม” ดงั นนั้ การสวามภิ กั ดติ์ ออะลี จึงเปน การสวามิภกั ด์ติ อ ทานศาสนทูตแหง อลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ) การ ชวยเหลอื ทา นอมีรลุ มอุ มนิ นี คือ ส่งิ ท่ีจาํ เปน สาํ หรับมสุ ลิมทกุ คน สว นการฉอฉลทาน กค็ อื การฉอฉล สัจธรรม และสนบั สนนุ ความผิดพลาด ตอ จากน้ี ถา หากทา นๆดพ จิ ารณาฮะดษี บคุ อรี กจ็ ะพบวา มสี ายรายงาน ระบบลกู โซถงึ คนผู หนงึ่ ซึง่ ไมเปน ที่รจู ัก และพวกเขามไิ ดเ อย ชอ่ื ของคนผนู น้ั ใน ขณะท่เี ขากลา ววา : ฮมั มาด ไดร ายงาน จากชายคนหน่ึง ท่เี ขาไมเ รยี กชือ่ คนผนู ้ัน นีค่ อื หลกั ฐานทแ่ี สดงใหเหน็ อยางชัดเจนวา บคุ คลนริ นามผูน ้ี คอื มุนาฟก คนหนงึ่ ทโ่ี กรธเกลียดทา นอะลี พวกเขาใชค วามพยายามอยางสดุ ความสามารถท่ีจะ ลบ ลางเกยี รตขิ องทา น หรืออีกนยั หนง่ึ ตองการจะขจดั ทา น การไมใหม กี ารเอย ถงึ ชื่อของทา น พวกเขาจงึ ใชความพยายามถงึ เพยี งนน้ั แนน อน สะอดั บินอะบี วกั กอซ ซง่ึ เปน อกี คนหนึง่ ทห่ี ามมใิ หชว ยเหลือ สจั ธรรม ไดก ลาววา : “จงนาํ ดาบ มาใหฉนั เถิด เขาทีก่ ลาววา คนนอ้ี ยกู บั สจั ธรรม และคนนอี้ ยกู ับ

ความผิดพลาด แนน อน ฉนั จะฆา เขาดว ยดาบเลม นี้” ผลปรากฏวา นค่ี อื การปด หปู ด ตา ทสี่ วม ความ เทจ็ ลงในสัจธรรม และทําลายแนวทางอนั ชัดแจง เพอื่ เขาสูสถานท่ี อนั มืดมน ทง้ั หลายของมนั อยางไรกต็ าม เรายังพบวา ในตาํ ราซนุ นะฮหฺ ลายเลม อา งวา ทา นศาสนทตู แหงอลั ลอฮ(ศ็อลฯ) แจง ขา วดีแกศอฮาบะฮหฺ ลายคน วา จะไดเ ขาสวรรค โดยเฉพาะ สิบคนทม่ี ชี อ่ื เสียงในหมชู าวมสุ ลมิ ทานอะหฺมัด ทานตริ ฺมซิ ีย และทานอบูดาวูด ไดร ายงานวา ทานนบ(ี ศ)ได กลาววา : “อบบู ักร ไดอยใู นสวรรค อมุ รั ไดอ ยูในสวรรค อุสมานไดอยใู นสวรรค อะลี ไดอยใู นสวรรค ฏอ็ ลฮะฮฺไดอยใู น สวรรค ซบุ ัยรไดอยใู นสวรรค อบั ดุรฺเราะมาน บนิ เอาฟ ไดอ ยูในสวรรค ซะอดั บิน อะบี วกั กอสไดอยู ในสวรรค ซะอดี บนิ วยั ด ไดอ ยูใ นสวรรค และอบูอุบยั ดะฮบิน อัลญิรอฮไดอยใู นสวรรค” (๒๐๐) แนน อน มีรายงานทถี่ กู ตอ งวา มาจากทานนบ(ี ศ)จรงิ คือคํากลา วของทา น ที่วา “พวกทานจง รับขาวดเี ถิด โออ าลิยาซิรฺ แทจ ริง ทท่ี ถ่ี กู เตรยี มไว แกพวกทา นคอื สวรรค” และฮะดษี ทว่ี า สวรรคมีความพสิ มยั ในสคี่ น คอื อะลี,อมั มารฺ, ซลั มาน และมกิ ดาด ทา น มุสลิมไดรายงานไวในศอฮีฮขิ องทา นวา อบั ดุลลอฮบ นิ สลาม ทา นศาสนทูตไดแจง ขา วดีแกเ ขาในเรอื่ ง สวรรค และเปนเรื่องทมี่ าจากทา น จรงิ คอื คํากลา วของทา นท่ีวา : ฮะซนั และฮเุ ซน คอื สองประมขุ ของ ชายหนุม ชาว สวรรค ทํานองเดยี วกับเรื่องท่ีมาจากทา นจริงอกี ก็คือ ญะอฺฟร ฺ บนิ อะบี ฏอลิบ จะโบย บนิ พรอมกบั มะลาอิกะฮฺในสวรรค และท่วี า ฟาฏมิ ะฮซ ะฮรฺ ออ คอื ประมุข ของสตรใี นสวรรค และท่วี า คอดีญะฮมารดาของทา น ไดร บั ขา วดจี ากญิบรออลี วา มีบานในสวรรค อีกทงั้ ฮะดษี จากทานจริง ทวี่ า ซุฮยั บ เปนชาวโรม คนแรก ที่จะ ไดเขาสวรรค บิลาล ชาวเอธิโอเปยคนแรก ทีจ่ ะไดเขา สวรรค และซัล มาน ชาว เปอรเ ซียคนแรกทจี่ ะไดเขา สวรรค เมือ่ เร่ืองจรงิ เปน อยา งน้ี แลว ทาํ ไม ฮะดีษที่แจงขาวดใี นเร่อื งสวรรค จงึ จําเพาะ เจาะจงอยกู ับ คนเหลา นนั้ เพยี งสิบคน คอื เราจะพบเหน็ เสมอ ไมว า สมาคมใด หรอื ทป่ี ระชมุ แหง ใด ก็ตาม ถาพวก เขาพูดกนั ถงึ เรอ่ื งสวรรค ไมแ คลวที่ พวกเขา จะยกเรื่องผูไ ดรับขาวดวี า ไดเ ขา สวรรค จาํ นวนสบิ คนมา กลา วถึง กนั อยู รา่ํ ไป เรามิไดอ ิจฉาพวกเขาในเรื่องนนั้ และเรามิไดท าํ ใหคบั แคบ สําหรับ ความเมตตา อนั กวา ง ไพศาลของอัลลอฮซ ึ่งครอบคลมุ ทกุ สง่ิ ทงั้ หมด แตท วา เรา จะพุดเพียงวา ฮะดษี เหลา นขี้ ัดแยง และ คานกับฮะดีษท่วี า เมือ่ มุสลมิ ท้งั สองฝาย เผชิญหนา กนั ดว ยคมดาบของทงั้ สองฝา ย ทง้ั ผสู งั หาร และผู ถกู สงั หาร ลว นอยูใน นรก เพราะถา หากวา เราเช่ือถอื ตามน้ี แนน อน จะตองลบลางฮะดษี ทแี่ จง ขา วดี ในเร่ืองสวรรค เพราะวา คนสวนใหญเ หลา นน้ั ตางฝา ยตา งสูร บ ตา งฝา ยตางตอสู และบางคนยงั ไดฆ า อีกบางคนดวยซาํ้ อยา งเชน ฏ็อลฮะฮแ ละซุบยั ร ทงั้ สองคนถกู ฆา ตายในสงครามญะมลั ซงึ่ มมี ารดา

แหงศรัทธาชน อาอิชะฮเปน แมท พั ตอสูกบั อิมามอะลี บิน อะบี ฏอลบิ คมดาบของพวกเขาฟาดฟน เขา หากัน ยงิ่ ไปกวา นนั้ พวกเขายงั เปน ตนเหตุใหม กี ารสังหารชาวมุสลมิ หลายพนั คน เชน เดยี วกนั อมั มาร บนิ ยาซิรฺ ก็ถกู ฆา ในสงครามศิฟฟน ทม่ี อุ าวิยะฮ บิน อบซู ฟุ ยาน เปน ฝา ย จดุ ชะนวนขึน้ ฝายอัมมาร ขณะะนนั้ กระชับดาบของตน เคียงคกู บั อะลี บนิ อะบี ฏอลิบ แตแ ลว ฝาย ละเมดิ ไดสังหารเขาเสยี ตามปกาศติ ของทานศาสนทูตแหง อัลลอฮ( ศอ็ ลฯ) ในเรอ่ื งนน้ั เชนเดียวกบั ทา นประมขุ ของบรรดาชะฮีด ประมขุ ของชายหนุมชาวสวรรค อมิ ามฮุเซน ซงึ่ ได กระชับดาบของทา น รว มกบั อะฮลฺ ุลบยั ตข องทา นศาสดา(ศ็อลฯ) ตอ ตานทหารของยะซดี บิน มุอาวิ ยะฮซ ึ่งไดส งั หารพวกทา นจนหมด ทกุ คน ไมม ีใครรอดปลอดภยั นอกจาก ทา นอะลี บนิ ฮเุ ซนเทา น้ัน ตามความเหน็ ของขาพเจา ถอื วา คนเหลา นั้น ลว นโกหกท้ังสน้ิ ท่ีถือวา ทกุ ฝา ยลว นอยูใ นนรก ไมวา จะเปนฝา ยสงั หาร หรอื ถูกสงั หาร เพราะพวกเขาเผชิญ หนากนั ดว ยคมดาบของพวกเขา เปนทีแ่ นช ดั วา ฮะดษี ดงั กลา ว ไมเหมาะสมทีจ่ ะนาํ มาอา งวา มที ่มี าจากผูซง่ึ ไมพดู ส่ิงใดจาก อารมณ หากแตจ ะพูดมาจากวะฮยฺ ู ทถี่ กู ประทานมาเทา นัน้ และ ตามท่ีไดกลาวมาต้ังแตต นวา ไม สอดคลอ งกับหลักเกณฑท างดา นตรรกะ และสติ ปญ ญา ขัดแยง กบั กติ าบุลลอฮแ ละซนุ นะฮฺของนบี (ศอ็ ลฯ) คําถามมอี ยวู า ทา นบคุ อรี และทา นมุสลมิ ลมื คํานงึ ถงึ ความโกหกเชน นี้ไดอยางไร และทําไม ทาน จึงไมเฉลียว ใจคดิ ในขอ นน้ั ? หรอื วา ทานทั้งสอง มีฮะดีษทํานองน้ี เปนมซั ฮบั และเปน อะกดี ะฮ?ฺ ความขดั แยงกันในแงข องเกยี รติยศ จากฮะดีษตางๆ ที่ขัดแยงกันตามทีเ่ ราพบในตําราซอเฮียะหต า งๆ นนั้ ไดแก การยกยอ ง ทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ) เหนอื กวา บรรดานบี และศาสนทตู ทง้ั มวล แตม ีฮะดีษอีกประเภท หนงึ่ ทย่ี กยอ งฐานภาพของมซู าใหสงู กวาทาน ขาพเจาเช่ือวา พวกยิวทเี่ ขารับอิสลาม ในสมยั อมุ รั และ อุสมาน นน่ั เอง อยา งเชน กะอับ อลั อะฮบฺ าร,ฺ ตะมมี อัดดารยี ,และวะฮับ บนิ มนุ ับบะฮพ วกเขา คอื กลมุ บคุ คลทปี่ ลอมฮะดีษเหลานั้น ขนึ้ มาฝากไวท ี่ปลายลิน้ ของซอฮาบะฮ ซงึ่ มีความนยิ ม ชมชอบกบั ตน อยางเชน อบฮู รุ อ็ ยเราะฮ,ฺ อะนัส บนิ มาลิกและคนอ่นื ๆ ดงั ทอี่ ลั บคุ อรไี ดรายงานไวใ นศอฮีฮก ติ าบ วาดว ยหลกั เอกภาพ บาบวา ดว ย โองการของ พระองคท ว่ี า : “และอัลลอฮทรงตรัสกบั มูซา เปน ถอยคํา” รายงานจากอะนสั บนิ มาลกิ เปน เรอ่ื งเลา ที่ยดื ยาว เกีย่ วกบั การเดนิ ทาง ยามคาํ่ คืน ของ ทา นนบี(ศอ็ ลฯ) ตอ จากนนั้ ทา นไดข น้ึ สฟู ากฟา ชั้นทีเ่ จด็ ตอ จากนน้ั ทา นไดไ ปยังซดิ เราะตุลมนุ ตะฮา และประวตั ิการลงฟร ฺฎนมาซ ๕๐ คร้ัง ทไ่ี ดถูก กาํ หนดใหแ กมุฮมั มดั และประชาชาตขิ องทา น

แตด ว ยบญุ บารมขี องมูซา ไดถูก ทอนกลบั ไป เหลอื ใหป ฏบิ ตั จิ รงิ เพยี ง ๕ ครั้ง อกี ทง้ั เร่ืองเลา ในรายงาน อนั ประกอบ ดว ยความเทจ็ อนั ชดั แจง และลกั ษณะ ของการปฏเิ สธ อนั ตํา่ ทราม อยา งเชน การทีอ่ า งวา พระองคผ ูทรงอาํ นาจ พระผอู ภบิ าลผทู รงเกยี รติ ทรงขยับเขา มาใกล ชิดกับทา นนบี ใกลแลว ใกลอ กี จนกระทัง่ หางกนั แคสองดา น ของคนั ธนู หรือใกลย่งิ กวานนั้ และเรอ่ื ง เหลวไหลอยา งอ่นื อกี แตทวา ประเด็นทเี่ รา ถือเปน สาํ คญั ใน บท รายงานน้ี คอื กรณที ่ีศาสดามุฮมั มดั ข้ึนผา น ไปยงั ฟากฟา ชนั้ ที่ ๗ ปรากฏวามมี ูซา อยทู นี่ นั่ แลว และวา อัลลอฮท รงยกทา น ใหอ ยใู นช้นั ฟาท่ี ๗ ดวยเกยี รติยศ แหงการสนทนากับอลั ลอฮด งั ทม่ี ซู าไดก ลาววา : “โอพระผูอ ภบิ าล ฉนั ไมน กึ วา พระองคจ ะทรงยกยอ งคนใด ไวเ หนือฉันอกี แลว ” และทา นมสุ ลมิ ได รายงาน ไวใ นซอเฮยี ะหข องทา น กิ ตาบวาดว ยความศรทั ธา บาบวาดวย ปฐมบทแหง อัลวะหยฺ ู แกท านศาสนทตู แหง อลั ลอฮ( ศ็อลฯ) อัลบุคอรไี ดร ายงานไวในศอฮฮี ขิ องทา น กิตาบวา ดวย ปฐมบทแหง งาน สรา งสรรค บาบวา ดวยการกลา วถงึ มะลาอกิ ะฮเ ปน ประวตั อิ ีกตอนหน่งึ คลายกบั ตอนแรก และกลา วถึงเรอ่ื งการอซิ รออ และมิอฺราจญ แตท วา ทา นกลาววา มซู าอยูในชนั้ ฟา ที่ ๖ อิบรอฮมี อยูใ นชนั้ ฟา ที่ ๗ และประเดน็ ทเี่ รา ถือวาสาํ คัญ จากรายงานบทนี้ คอื สว นนเ้ี ทาน้ัน ทานศาสนทตู แหงอลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ) ไดกลาววา :แลวฉนั ไดม าถงึ ยงั ช้ันฟาท่ี ๖ มเี สยี งถามวา : น่ี เปนใคร ? มเี สยี งตอบวา : ญบิ รออลี มเี สยี งถามวา : “มใี ครมา พรอ มกับทา น ?” เขาตอบวา : มฮุ มั มดั (ศอ็ ลฯ) มีเสยี งถามวา : “ไดมีการสง ไปยงั เขาแลว หรือ ?” เขาตอบวา “ใชแ ลว ” มเี สยี งกลา ววา : ขอ ตอนรบั ดวยความยินดี สาํ หรับอาคันตกุ ะผปู ระเสริฐทีไ่ ดมา” แลวฉนั ก็ไดเ ขาไปหามซู า โดยไดใ หส ลาม แกเ ขา เขาไดก ลา ววา : ขอตอ นรบั ดว ยความยนิ ดตี อทา น จากพีค่ นหนง่ึ และนบี คนหนง่ึ ” คร้ันเมอื่ ฉนั เขาไปใกล เขากร็ อ งไห ดังนนั้ จงึ มีผถู ามวา “ทาํ ไมทา น จงึ รอ งไห ?” เขาตอบวา “โอพ ระผูเปนเจา เดก็ หนุมคนนี้เอง ที่ถกู แตงต้งั ภายหลงั ฉัน ประชาชาตขิ องเขาจะไดเ ขา สวรรค ทป่ี ระเสริฐกวา ที่ ประชาชาติของฉันไดเขา” เชนเดยี วกบั ทา นมสุ ลมิ รายงานในซอเฮยี ะหข องทา น กติ าบวา ดว ย ความ ศรทั ธา บาบวาดว ย ชาวสวรรคไ ดใกลช ิดกบั ตําแหนง อันสงู สงในนน้ั รายงานจาก อบู ฮรุ ็อยเราะฮว า ทา นศาสนทูต แหงอัลลอฮ( ศอ็ ลฯ) ไดก ลา ววา “ฉนั คือนายของ มนุษย ในวนั กิยามะฮพวกทา นรไู หมวา ทาํ ไมจงึ เปน เชน นน้ั ? มนษุ ยนับแต ยคุ แรก และยุคสดุ ทาย จะถกู รวบรวมในตาํ แหนง เดียวกัน ผปู ระกาศจะทําให พวกเขาไดยนิ และสายตาจะทาํ ใหพ วกเขามองเหน็ ดวงอาทิตยจะขยบั เขามาใกล ดงั นัน้ มนั จะทํา ใหมนษุ ยบรรลถุ งึ ความทุกข ความยากลาํ บาก อยา งชนดิ ที่ไมม ี ความสามารถจะรบั ได แลว มนุษยจ ะกลา ววา พวกเจา ไมร ูดอกหรือวา มอี ะไรมาถงึ พวกเจา บาง ? พวกเจา กาํ ลงั รอคอยผชู วย เหลอื พวกเจา ยังพระผอู ภิบาลของ พวกเจา ? ดงั นน้ั มนษุ ยสวนหนงึ่ จะพดู กับอกี สว นหน่ึงวา พวกทาน

ตอ งไปหา อาดัม ครั้นพวกเขาไปหาอาดมั (อ) พวกเขาพดู กับทา นวา : ทา นเปน บดิ าของ มนษุ ย อลั ลอฮ ทรงสรางทา นดวยพระหัตถข องพระองค และทรงเปา วญิ ญาณจาก พระองค เขา ในตวั ทา น และทรงสั่ง มะลาอิกะฮฺใหส ุ ูดตอ ทาน โปรดชว ยเหลอื เรา ตอ พระผูอภบิ าลของทานดวยเถิด ฉันเหน็ แลว ใชไ หม วา พวกเราอยใู นสภาพเชน ไร ทานเห็นแลว ใชไหมวา มีอะไรมาถงึ พวกเรา ? อาดัมตอบวา : แทจ ริง วนั น้ีพระผอู ภบิ าลของฉนั โกรธอยางชนิดที่ไมเ คย โกรธเชน นี้มากอ น แทจริงพระองค เคยหา มฉนั ไว วา อยา เขาใกลต น ไม แตแลวฉนั ละเมดิ ตอพระองค ตวั ของฉนั ตวั ของ ฉัน ตัวของฉนั จงไปหาคนอนื่ เถิด แลว พวกเขา กไ็ ปหานูห บทรายงานยงั เลา ตอ ไปอีกซ่งึ ยาวมาก (เรา ตองการเพยี งสรุปเทา น้ัน) จนกระทง่ั มนษุ ยไปวนเวยี นที่นหู  แลวไปหาอิบรอฮีมตอ แลวไปหามซู าตอ แลว ไป หาอีซา ทงั้ หมดลว นกลา ววา “ตวั ของฉนั ตวั ของฉนั ตัวของฉนั ” (นฟั ซๆี ๆ) และกลา วถงึ ความผิด หรอื ความบาปของตวั เอง ยกเวน อีซา คือทานไมกลา วถึง ความบาปใดๆ แตท า นกลา ววา ตัว ของฉนั ! ตัวของฉนั ! ตวั ของฉัน! จงไปหาคนอ่ืน แลวพวกเขาก็ไปหามฮุ มั มดั ทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮ( ศอ็ ลฯ) กลา ววา แลว พวกเขาไดม าหาฉัน ดงั นัน้ ฉนั จงึ ออกไป แลว มาถงึ ยงั เบอื้ งลางของอะรัช แลวฉันกมลงซุดู ตอพระผูเปนเจา ของฉัน ผทู รงเกรกิ เกียรติ ตอ มา อัลลอฮท รงเปด สวนหนง่ึ จาก ตาํ แหนง อนั ไดร บั การสรรเสริญ และการสดุดยี กยอ งใหแ กฉ ัน ชนดิ ท่ีพระ องคืไมเ คยเปด ใหแก ใคร กอ นฉันเลย ตอ จากนนั้ ไดม เี สียงตรัสวา : “โอมฮุ มั มดั จงเงยศรี ษะของเจาขึ้น เถดิ แลว จงขอเถดิ เจา จะไดร ับ จงขอความชว ยเหลอื เจา จะไดรบั ความชว ยเหลอื ” ดงั นนั้ ฉนั จงึ เงยศีรษะขน้ึ แลว กลาววา : “ประชาชาติ ของฉนั โอพ ระผเู ปน เจา ประชาชาตขิ อง ฉัน โอพระผเู ปน เจา” ไดม เี สียงตรัสวา “โอมฮุ มั มัด ฉนั ไดให สว นหนึ่งจากประชาชาตขิ องเจา ทไ่ี มม ีการ สอบสวนใดๆ ตอ พวกเขา เขา ทางประตู ดา นขวาของสวรรค ทั้งๆ ท่พี วกเขาเปน หนุ สว นของมนษุ ยท ีเ่ ขา ทางประตูอืน่ ๆ นอกเหนือจากประตนู ”้ี หลงั จากนน้ั ทา นไดกลาววา : ขอสาบานตอ พระองค ผซู ่งึ ชวี ิต ของฉนั อยูในพระหตั ถข องพระองค แทจ ริงระหวา งสองประตู จากประตหู นึ่ง ของสวรรค ราวกบั ระหวา งมกั กะฮฺกบั ฮไุ มร หรอื ราวกบั ระหวา งมกั กะฮก ับบศุ รอ” ในฮะดษี เหลาน้ี ทา นศาสนทตู แหงอัลลอฮ( ศอ็ ลฯ) ไดก ลา ววา ทา นคอื นายของ มวลมนุษย ใน วนั กยิ ามะฮ! และทา นกลา ววา มซู าไดกลา ววา : “โอพ ระผอู ภบิ าล ฉนั ไมนกึ เลยวา พระองคจ ะยกคนใด ใหส ูงสง กวา ฉนั อีก” และทา นกลาววา มซู ารองไห แลว กลาววา : โอพ ระผอู ภบิ าล เด็กนอยคนน้ที ถี่ ูก แตง ตงั้ หลงั จากฉัน สว นหนง่ึ จากประชาชาตขิ องเขา จะไดเขาสวรรคอ ันประเสริฐกวา ท่สี ว นหนง่ึ จาก ประชาชาติของฉนั ไดเขา จากฮะดีษเหลา น้ี เราเขา ใจไดวา บรรดานบแี ละศาสนทตู ทัง้ หมด ตงั้ แต อาดัม จนกระทงั่ ถงึ อี ซา เปน ตนวา นหู ก ็ดี อิบรอฮมี กด็ ี มซู ากด็ ี (ขอใหทา นเหลา น้ี และนบขี องเราไดร ับพร และสุขสันติอัน

จาํ เริญ) ไมส ามารถใหก ารชะฟาอะฮ(ชวยเหลือ) ณ อลั ลอฮไดในวันกยิ ามะฮแ ละอัลลอฮทรงใหส ทิ ธนิ ้ี เฉพาะแก มุฮมั มัด(ศ็อลฯ) เทา น้นั เราเช่ือทกุ อยา งในเรอื่ งนี้ และเราขอกลาวดว ยความยกยอง ตอทา น (ศ็อลฯ) วาสงู สงกวา มนุษยท ้ังมวล แตท วา บรรดาพวกอสิ รออีล และสมนุ ของ เขาทงั้ หลาย จากพวกบะนี อุมัยยะฮม ไิ ดน าํ พาตอ เกียรตยิ ศ และความดีเดน เหลา นี้ ของศาสดา มฮุ ัมมดั (ศ็อลฯ) จนกระทั่งไดสรางบทรายงานตา งๆ ขึน้ มา กลา วยกยอ ง มูซาใหม ี เกียรติ เหนอื กวา ทาน ดงั ทีเ่ ราผานมาแลว จากการวเิ คราะหคาํ พดู ของ มูซา ทมี่ ีตอมฮุ ัมมัด ในคืน อซิ รออ และมอิ ฺราจญ เมอื่ ครงั้ ทอ่ี ัลลอฮท รงกาํ หนดนมาซ ๕๐ ครงั้ ใหแก ทาน แลว มซู าไดก ลาวกับทานวา “ฉนั รูเร่ืองมนษุ ยด กี วา ทา น” เทา นยี้ งั ไมพ อ พวกเขายงั ปน บท รายงานอนื่ ขึ้นมากลา วยกยอ ง(มูซาใหเหนือกวา มุฮมั มดั ) วา เปน คาํ พดู จากตวั ของมุฮมั มัดเอง ขอให ทานพิจารณาดูบางสวนจากบทรายงานเหลา นี้ บุคอรไี ดร ายงานไวในซอเฮยี ะหข องทา น กติ าบวา ดว ยหลักเอกภาพ บาบวา ดว ย เจตนารมณื และพระประสงค และโองการความวา “พวกเจามิอาจประสงค สงิ่ ใดได นอกจากตามท่อี ัลลอฮท รง ประสงค” จากอบูฮุรอ็ ยเราะฮก ลา ววา : มุสลมิ คนหนึ่ง สาปแชงชาวยวิ ดงั นนั้ คนมุสลิมกลา ววา : “ขอ สาบานตอผซู ง่ึ ไดเลอื กมุฮมั มัด เหนอื บรรดาชาวโลก” แลว เขากไ็ ดสาบานเรือ่ งหนงึ่ ลงไป ฝา ยชาวยวิ ก็ กลา ววา “ขอสาบานตอผซู งึ่ ไดเลือก มซู าเหนือบรรดาชาวโลก” ดังนัน้ คนมุสลมิ จงึ ยกมือของเขา ณ ท่ี นั้นแลว ตบชาวยวิ ชาวยิวผูน้ันกไปหาทา นศาสนทตู แหงอลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ) โดยไดบ อกเลา ใหท า นทราบ เรือ่ ง ระหวา งเขากบั มสุ ลมิ คนน้ัน ดงั นนั้ ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ( ศ)ไดก ลา ววา : ทานอยาไดอางวา ฉันดเี ดน กวามซู า เพราะในวนั กยิ ามะฮนฺ นั้ คนทงั้ หลายจะสลบ ไสล แลว ฉันเปน คนแรกทฟี่ น ขึ้นมา แต บดั นั้น มซู าจะลงมายนื เดนอยขู า งๆ อะรชั ดงั นนั้ ฉนั จึงไมร วู า เขาเปน คนหนง่ึ ทีส่ ลบไปดวย แลว ฟน ข้นึ มากอนฉนั หรอื วา เปน ผทู ่ีอัลลอฮทรงใหก ารยกเวน กนั แน” ในรายงานอีกบทหนง่ึ ของบคุ อรี กลา ววา : มชี าวยวิ คนหนงึ่ มาหาทา น นบ(ี ศ็อลฯ) เพราะเขา ถกู ตบทใี่ บหนา เขากลาววา : “โอม ฮุ มั มดั แทจรงิ ซอฮาบะฮ ของทานคนหน่ึง ในหมูชาวอนั ศอรฺ ไดต บ ใบหนา ของฉนั ” ทา นกลา ววา : “จงไป เรยี กเขามา” แลวชาวยิวคนนนั้ ก็ไดเ รยี กเขามา ทา นถามวา : เธอตบใบหนา เขาทําไม ? เขาตอบวา : โอท า นศาสนทตู แหง อลั ลอฮแ ทจ รงิ ฉันเดินผานยวิ คนน้ี แลวฉัน ไดย ินเขาพูดวา “ขอสาบานตอ ผซู ่งึ คัดเลอื กมูซา เหนอื กวามวลมนษุ ยชาต”ิ ฉนั จงึ กลา ววา : “เหนอื กวา มุฮัมมดั หรือ ? ฉนั รสู ึกบนั ดาลโทสะทนั ที จงึ ตบเขา”

ทา นกลา ววา : “พวกเธออยา ไดอ างวา ฉันดเี ดน ท่สี ดุ ทา มกลางบรรดานบี ท้งั หลาย เพราะ แทจ รงิ ในวันกยิ ามะฮม นษุ ยท ัง้ หลายจะสลบไสล แลว ฉันเปน คนแรกที่ฟน ขึ้นมา ทนั ใดนน้ั ฉนั กบั มซู า กาํ ลังจบั เสาหน่ึงของอะรชั ฉันจงึ ไมร ูวา เขาฟนกอนฉนั หรือวาเขาถูกชดเชยดว ยเสยี งกมั ปนาทแหง ภเู ขาฎร ฺ” ขณะเดียวกนั บคุ อรีไดร ายงานในซอเฮียะหของทา น กติ าบตัฟซรี อฺ ลั กรุ ฺอาน ซเู ราะฮฺยซู ุฟ (อ) บาบวา ดวย คาํ ตรัสของพระองคความวา “เมื่อศาสนทตู มาหา เขา”วา : จากอะบีฮุร็อยเราะฮรายงานวา ทานศาสนทูตแหง อัลลอฮ( ศ็อลฯ) ไดกลาววา : “ขออัลลอฮ ทรงประทานความเมตตาแก ลฏู แนน อน เขาจําเปน ตองพงึ่ เสาหลัก ทีเ่ ขม แขง็ และถาหาก ฉันอยูใน คุกอยางท่ยี ซู ฟุ เคยอยู ฉนั จะตอบสนองตอ ผูรองขอ และเรามสี ทิ ธิมากกวา อิบรอฮมี ในขณะทีพ่ ระองค ถามเขาวา เจา มิไดศ รทั ธาหรือ เขาตอบวา มไิ ด แตทวา เพ่อื หวั ใจของฉนั จะสงบมน่ั ” ทั้งหมดน้ี พวกเขายงั ไมเ พยี งพอ จนถงึ กับไดท ําใหดทู า นศาสนทตู แหง อัลลอฮ(ศ็อลฯ) เปน คน ตง้ั ของสงสัย กระท่ังชะตากรรมของตน ณ พระผูอ ภบิ าล ดังนน้ั จะไมม กี ารชะฟาอะฮไมม ีฐานภาพอนั สงู สง ท่ไี ดรับการสรรเสิรญ(มะกอมอัลมะฮมฺ ูด) จะไมม คี วามดเี ดนเหนือบรรดานบีและศาสนทูต ท้งั หลาย จะไมม ีการ แจง ขา วดเี ร่ืองศอฮาบะฮขฺ องทา นเขาสวรรค ในเมือ่ ตัวของทา นเอง ทา นยงั ไมร ู ชะตากรรมเลยในวนั กยิ ามะฮโปรดอานรายงานบทน้ี พรอ มกบั ขา พเจา ดเู ถดิ ตามที่ บคุ อรีไดร ายงานไว บคุ อรไี ดบันทึกไวใ นซอเฮยี ะหข องทา น บาบวาดว ยอลั ญะนาอิซ กติ าบวา ดวย อัลกซุ ฟู ภาคที่ ๒ หนา ๗๑ รายงานจากคอริญะฮบิน ซยั ด บนิ ซาบิตกลาววา อมุ มุลอะลาอ สตรี ชาวอนั ศอรฺคนหนง่ึ ท่ีได ใหสัตยาบนั ตอ ทานนบี(ศอ็ ลฯ) แลวเลาวา ชาวมุฮาญิรีนทาํ พธิ ีเสีย่ งทายดว ยดอกศร แลวมนั ไดถกู คน ในหมพู วกเรา คอื อุสมาน บิน มซั อูน เราจงึ นําเขาไปพกั ทบี่ า นของพวกเรา เขามอี าการเจ็บปวดอยาง รนุ แรง จนถึงแก ชีวิต ครัน้ เมอื่ เสียชีวิต ก็ถูกอาบนา้ํ ให ถูกหอ กะฝน ในผา ของเขา แลว ทานศาสนทตู แหง อลั ลอฮก ็เขา มา ดังนั้นฉนั จึงกลา ววา : ขอความเมตตาของอัลลอฮม ีแดทา น เถิด โออบูซาอบิ ฉนั ขอเปนพยานใหแ กทา นวา แนนอน อลั ลอฮไดใ หการยกยอ ง แกทา น แลว ทานนบ(ี ศ)จึงกลาววา : “เธอรู ไดอ ยา งไรวา อลั ลอฮท รงยกยอ งเขา ?” ฉันจงึ ตบวา : “บิดาของฉนั เปน พลแี ดท าน โอศาสนทตู แหงอัลลอฮแลวใครเลา ทอี่ ลั ลอฮทรงยกยอ ง” ดงั นน้ั ทา นนบ(ี ศ)ไดก ลา ววา : “นนั่ เปน เรอ่ื งของคนท่ี มี ความเชื่อมน่ั อนั ถองแท( ยะกนี ) ขอสาบานตออลั ลอฮแ ทจริงฉันเอง กห็ วงั วา เขา ไดร ับความดีงาม ขอ สาบานตออัลลอฮท ง้ั ๆ ท่ฉี นั เปน ศาสนทูตแหงอัลลอฮฉ นั กย็ งั ไมร วู า อะไรบา งจะถกู ปฏบิ ตั ติ อฉัน” นางกลาววา : “ขอสาบานตออัลลอฮ หลงั จากเขาแลว ฉนั จะไมย กยองใคร อีกเด็ดขาด”

เร่อื งนี้ชา งประหลาดแทๆ ขอสาบานตอ อลั ลอฮ! ในเมอ่ื ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮยงั สาบาน ตออัลลอฮว า ทา นไมรวู า จะไดร ับการปฏิบัตอิ ยา งไร หลงั จาก นี้ ยังมอี ะไรเหลอื อกี เลา ? เมอื่ อลั ลอฮทรงตรสั วา : “หากแตมนุษยน ัน้ บนตวั เขาเอง มีหลกั ฐานอนั ชัดแจง ” ในเมื่อ อัลลอฮท รงตรสั ตอนบขี องพระองควา : “แทจ ริงเราไดเ ปด เผย แกเ จา ดว ยการเปด เผยอันชดั แจง เพอื่ อัลลอฮไดอภัยแกเจา ทเ่ี จา ไดกระทาํ มาแลว อนั มาจากความผิดของเจา และท่จี ะมีตอไปขา งหนา และทรงทําใหค วาม โปรด ปรานของพระองค สมบรู ณแกเจา และทรงนําทางเจา สหู นทางอันเทย่ี งตรง และทรงชว ยเหลอื เจา ดวยการชว ยเหลอื อนั ทรงเกียรต”ิ (อัลฟตฮ/๑) เมื่อการเขา สวรรคของคนมุสลิมขึ้นอยกู บั ทเ่ี ขาปฏิบัติตาม และเคารพ เชอ่ื ฟง และมสี ัจจะมนั่ ในส่งิ นัน้ เราจะเชื่อฮะดษี นี้ ทีไ่ มม ีอะไรจะนา เกลยี ดกวา อีกไดอ ยางไร เราขอความคุม ครองตออัลลอฮ ใหพ น จากความเชื่อของบะนี อมุ ัยยะฮซ งึ่ พวกเขาไมเคยศรัทธาเลยแมสักวนั เดยี ว วา มุฮมั มดั คือ ศาสนทตู ของ อลั ลอฮอยางแทจรงิ พวกเขาเพียงแตเ ชอ่ื มนั่ วา ทานคอื จอมราชันยค นหนงึ่ ท่ีสามารถ พชิ ิตคนทัง้ หลายได ดว ยความฉลาด หลกั แหลมของตน และนคี่ อื คาํ ยนื ยนั ทีอ่ บูซุฟยาน,มุอาวยิ ะฮฺ และยะซดี รวมถงึ คอลฟี ะฮแ ละผูป กครอง ในหมู พวกเขารายอน่ื ๆ ไดเ ปดเผยไว ทา นนบขี ดั แยง กับหลักวชิ าการและการแพทย ตามหลกั วชิ าการ ถอื วา โรคภยั บางอยา งสามารถแพรเชอ้ื ใหเปน อนั ตราย ได และนคี่ อื ส่ิงท่ีคน สวนใหญ รกู นั อยูเ ปนอยา งดี แมจ ะมใิ ชป ญ ญาชนก็ตาม สว นทางดานนกั ศึกษาวชิ าการดา นการแพทย ในมหาวทิ ยาลยั ตา งๆ ถา หากมคี น บอกพวกเขาวา ทานศาสนทตู แหงอัลลอฮ( ศอ็ ลฯ) ปฏิเสธเรื่องน้ี แนน อนพวกเขาจะ ดูหมนิ่ เหยยี ดหยาม และพบความสาํ เร็จในการลบหลูศ าสดาของอิสลาม โดย เฉพาะอยา งยงิ่ พวกครูบาอาจารยข องพวกเขา ซง่ึ พยายามคน หาชองโหว ประเภท นก้ี นั อยู แตเ ปน ทน่ี าเสยี ใจอยา งยง่ิ วา ฮะดษี ตา งๆ ที่บคุ อรีและมสุ ลิมบันทกึ ไวนนั้ ยนื ยนั วา ไมม ีการ แพรเ ช้อื และมีทย่ี นื ยนั วา มกี ารแพรเ ชอื้ ไวด วย เม่อื เราบันทึกลง ณ ทนี่ ีถ่ งึ ความขดั แยงตา งๆ ดวยการต้งั เปนหวั ขอวา ทานนบีขดั แยง นัน้ เรา ไมเช่อื หรอกวา ทาน(ศ)จะขัดแยง แมเพียงคร้ังเดียว ไมว า จะโดยคาํ พดู หรอื การกระทําของทา นกต็ าม แตเปนวิธีการเขยี นตามปกตอิ ยางหนึ่ง ทเ่ี รียกรองทา นผอู า นใหส นใจ กับ ฮะดษี ตางๆ ทีถ่ กู อุปโลกนข น้ึ มาดวยความเทจ็ และใสรา ยทานศาสดาผปู ราศจาก ความบาป(มะอซฺ ูม) และเปน ท่รี ูกัน อยูแลววา จดุ ประสงคข องเราในการนาํ ตวั อยางฮะดษี เหลานี้ ออกมาเสนอ ก็คือ เพ่ือประกาศความ บรสิ ุทธิ์ของทานนบี (ศอ็ ลฯ) และมอบฐานภาพอนั สงู สงทางดา นวิชาการใหแ กท า น ทเี่ หนอื กวา ทุก กระบวน ของวชิ าการสมยั ใหม

กลา วคอื จะไมมที ฤษฎีทางดานวชิ าการทเี่ ที่ยงแทขอ ใด ขดั แยงกับ ฮะดีษ อนั เทย่ี งแทของ ทานนบี ฉะนนั้ ถา เรือ่ งใดคา นหรือขดั แยงกัน เรา กร็ ูไดว า นั่นเปน ฮะดีษ ทถี่ กู อปุ โลกนขนึ้ มาดวยความ เทจ็ ใหแกท า นศาสดา(ศ็อลฯ) น่คี อื เหตผุ ลดา น หนงึ่ สวนเหตผุ ลอกี ดานหนงึ่ นน้ั ถา ฮะดษี ใดมี ความหมายในตวั ขัดแยง กบั อีก ฮะดษี หนึ่ง ทีส่ อดคลอ งกบั ทฤษฎีทางวชิ าการ ใหถ ือวา จาํ เปนจะตอง ยอมรับฮะดษี ประเภททีส่ องน้ี และใหปฏิเสธฮะดีษประเภทหนง่ึ ทันที ตวั อยา งสาํ หรับเร่อื งน้ี ขา พเจาจะนาํ เสนอฮะดษี วาดว ยการแพรเชอ้ื กอน เพราะมีประเดน็ สาํ คญั ในการวเิ คราะห และทาํ ใหเ ราเหน็ ภาพพจนท่ีแทจริง ในความขัดแยงของซอฮาบะฮ และนกั รายงาน และนกั ปลอมแปลงฮะดษี แตมใิ ช เปน ความขัดแยงของทา นศาสดา(ศอ็ ลฯ) เพราะส่ิงนี้ เปนไปมไิ ดเด็ดขาดอยแู ลว บคุ อรไี ดร ายงานในซอเฮยี ะหของทา น ดว ยการกลา วถงึ สองฮะดีษดวยกัน ซง่ึ ขา พเจาจะเสนอ เฉพาะเลมนี้ เพราะ นี่คอื ตาํ ราทถ่ี ูกตองทสี่ ดุ ตามทศั นะของ อะฮฺลซิ ซนุ นะฮเ พื่อมใิ หน กั ตคี วามใช ทศั นะออกไปเปนหลายแนวคิด จนมีคน หน่ึงคนใดพูดไดวา มีฮะดษี หนง่ึ ถูกบนั ทกึ ไวโดยบุคอรี แตนกั ฮะดีษคนอนื่ บนั ทกึ ไวในทางตรงขา ม ฉะนน้ั ผอู า น จะสังเกตไดว า ในบทน้ี ขาพเจา จะเสนอเฉพาะ ตาํ ราของบคุ อรคี นเดียวเทาน้ัน ในประเดน็ ทว่ี า รายงานฮะดษี ที่ขดั แยงกนั อลั บุคอรไี ดบ ันทกึ ไวใ นซอเฮียะหข องทา น กติ าบวาดว ย การแพทย บาบวา ดวย “ลา ฮามะฮ”ฺ จากอบฮู ุรอ็ ยเราะฮกลาววา : ทา นนบี(ศอ็ ลฯ) ไดก ลาววา “ไมมี การแพรเ ช้ือ ไมมโี ชคลาง ไมม กี ารถือ เคลด็ ” ชาวอาหรบั คนหนงึ่ กลา ววา : โอ ทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮแ ลวทาํ ไมเมอ่ื ปส สาวะของอฐู หรอื กวาง ตกลงใน พนื้ ทราย ครัน้ ถาหากอูฐทเี่ ปนโรคเรื้อนมาคลกุ เคลาทนี่ ่ัน มนั จะทาํ ใหอ ฐู เปน โรค เรอื้ น ได ? ทานศาสนทูตแหง อัลลอฮ(ศ)ถามวา มันติดเชื้อของตวั แรกหรือ ? โปรดพิจารณาดชู าวอาหรบั คนนเี้ ถิด ธรรมชาตใิ นตวั ของเขา ชนี้ ําเขาให เขาใจในธรรมชาติ ของเชื้อโรคทตี่ ิดตอกนั ได โดยผา นทางอฐู ที่เปน โรคเร้อื น ซงึ่ จะทาํ ใหอ ฐู ทุกตวั เปนเรื้อนไปดว ย ถา หาก อยูปะปนกัน ในขณะทที่ า นศาสนทตู ยงั ไมสามารถหาคาํ ตอบ ใหแ กค าํ ถามของชาวอาหรับ จนเปน ที่ พอใจได ทา นจงึ ถามวา “มนั ตดิ เชอื้ ของตวั แรกหรอื ?” กลายเปน วา ทานเองเปน ฝา ยถาม เรื่องนอี้ กี เชนกนั ทาํ ใหขา พเจานกึ ถงึ ตอนทคี่ ณุ หมอไดถามสตรีคนหนงึ่ เมื่อนาํ บตุ รมาตรวจ อาการของโรคหัด วา : ท่บี า น หรือคนขา งบาน มีใครเปน โรคนบ้ี า ง ? แมของเด็กคนนนั้ ตอบวา : “ไมมี เลย” คณุ หมอบอกวา ถา เชน นนั้ อาจติดมาจากโรงเรยี นกระมงั ? แมเด็กตอบทนั ควันวา : “เปลาเลย เขายงั ไมเขา โรงเรียน เพราะอายเุ พ่ิงได ๕ ขวบเทานนั้ ”หมอพูดอกี วา : ถา เชน นน้ั คงจะเปนที่ สนาม เด็กเลน ” นางตอบวา : “ไม เขาไมเคยไปสนามเดก็ เลน” หมอกพ็ ดู อีกวา : “บางทีคณุ อาจเคยพาเขาไป

เย่ียมญาติ หรอื อาจมีญาตมิ าเยี่ยมคุณทบ่ี า น แลวเขา คงติดเชอื้ มาก็ได” นางตอบปฏเิ สธอกี ! แลวหมอ ก็บอกวา : “เชอื้ อาจมากับอากาศ ก็ได” ถกู แลว อากาศ สามารถนําเชอ้ื โรค ใหต ิดตอกันได และคนทงั้ หมบู าน หรอื คนท้งั เมอื งเคยติด เช้อื กันทัง้ หมดมาแลว ดว ยเหตนุ ้ี จึงมกี ารฉีดวคั ซนี และยาปอ ง กนั เพราะวา กระแสลมสามารถนาํ โรค ระบาดตา งๆมาแพรไ ด เปน ไฉนทีค่ วามรูใน เรอื่ งเหลานท้ี งั้ หมด ถกู ซอ นเรน ไว สาํ หรบั บุคคลผูซ ่งึ ไมพดู สิ่งใดจากอารมณ ? ทานเปน ศาสนทูตของพระผูอภิบาลแหง สากลโลก ผูซึ่งไมม สี ง่ิ ใดลอดเรนไป จาก ความรขู องพระองค แทจ รงิ ไมม สี งิ่ ใดในแผนดนิ และในช้ันฟา จะซอนเรน จากอลั ลอฮไ ด พระองคค ือ ผู ทรงไดยิน ผทู รงรอบรยู ่งิ ดว ยเหตุนี้ เราจงึ ปฏเิ สธ ฮะดีษบทน้ี และเราจะไมยอมรบั อยา งเดด็ ขาด แตเรา จะยอมรับฮะดีษที่สอง ซึง่ บคุ อรเี องนั่นแหละ ไดร ายงานไวในหนา ในบาบ และในฮะดีษเดียวกัน ความ วา : รายงานจากอะบี ซะละมะฮวา ทา นไดย ินอบูฮรุ อ็ ยเราะฮฺรายงานในภายหลงั วา : ทา นนบี(ศ็อลฯ) กลาววา : “อยาใหค นปวยคลุกคลกี ับคนที่สฃุ ภาพดี” และอบู ฮุร็อยเราะฮไดค ัดคานฮะดษี บทแรกของ เขาเอง เราไดกลาววา : “ทา นเองมใิ ชห รือ ที่เลา ฮะดีษวา ไมม ีการแพรเ ชื้อ” แลวเขากพ็ ูดประโยคหนงึ่ แบบชาวเอธโิ อเปย อบู ซะละมะฮกลา ววา “ฉนั ไมเคยเหน็ เขาลืมฮะดษี บทใด นอกจากบทนี้อีก” พรอ มกบั สองฮะดษี ท่ีขดั แยง กันเองนี้ (๑ไมม ีการแพรเชอ้ื ๒อยา ให คนปว ยคลกุ คลกี บั คน สขุ ภาพด)ี ทา นมุสลิมกไ็ ดร ายงานอีกเชนกนั ในศอฮีฮของทา น กิตาบวา ดวย อสั สลาม บาบวาดว ย ไม มกี ารแพรเช้อื ไมการถือเคลด็ ไมม ีโชคลาง ฯลฯ และมใิ หค นปวยคลกุ คลีกับคนสขุ ภาพดี จากฮะดษี เหลา น้ี ทาํ ใหเรารวู า ฮะดีษที่สอนวา อยา ใหค นปว ยคลกุ คลี กับคนสุขภาพดี นน่ั เอง เปน ฮะดษี ซอเฮียะหจ ริง ซง่ึ ทานศาสนทูตแหง อัลลอฮ(ศ็อลฯ) ตอ งกลา วไวแ นน อน เพราะไมข ดั กบั วิชาการ สว นฮะดษี ทว่ี า ไมมกี ารแพรเ ชือ้ ตอ งเปน ของเทจ็ แนน อน เพราะเปน คําสอนของคนท่ีไมร ู ความจริงแหงกฎ ธรรมชาติ ดว ยเหตนุ ศี้ อฮาบะฮฺบางทา นจึงคดั คานสองฮะดษี น้ี โดยขัดแยง กบั อบู ฮรุ ็อยเราะฮและแสดงความแปลกใจตอ เขา ในสว นของฮะดีษแรก และอบู ฮรุ ็อยเราะฮเ องกไ็ มมี ทางออกใดๆ สําหรับขอกลา วหานี้ ดงั นน้ั เขาจงึ พูดออกมา ดว ยสาํ เนยี งของชาวเอธิโอเปย ผูอ ธบิ ายอัล บคุ อรีกลาววา : เขาพูดดว ยความโกรธ จนไมมใี ครฟง รเู รอ่ื ง ! สิง่ หนึ่งทท่ี ําใหเ รามน่ั ใจเพมิ่ ข้ึนวา ทานศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ศ็อลฯ) กา วหนา กวา ส่ิงทท่ี าง วิชาการสมัยใหมยนื ยนั ไว ในคณุ สมบัติของโรคติดตอ ซง่ึ ทาน เคยไดกําชบั คนมุสลิมใหระวงั โรค ระบาด โรคเรอ้ื น และโรคตดิ ตอ อืน่ ๆ บคุ อรไี ดร ายงานไวในศอฮฮขฺ องทาน กติ าบวาดว ย อัมบยิ าอ บาบวา ดวย อบูอลั ยะมาน เลา เรา และทํานองเดียวกับ ทีท่ า นมุสลมิ ไดร ายงานในศอฮฮี ข องทา น กิตาบอัสสลาม บาบวาดว ยโรค ระบาด การถอื เคลด็ และโหราศาสตร และอืน่ ๆ

รายงานจากอบอู ุซามะฮบ นิ ซยั ด กลาววา : ทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ(ศ)ไดก ลาววา : โรค ระบาดคอื มลทินอยา งหนึ่ง ทถ่ี กู สงมายงั ชนกลุมหนงึ่ ของ บะนีอสิ รออีล หรือแกคนรนุ กอ นจากพวก ทา น ดงั นน้ั ถา ทา นไดยนิ มาวา มสี งิ่ น้นั เกดิ ขึน้ ณ ทอ งถิน่ ใดก็ตาม พวกทา นอยา ไดเดนิ ทางไปทน่ี นั่ และถา มนั เกิดขนึ้ ในทอ งทีใ่ ด ที่พวกทา นอยอู าศยั ก็จงอยา หนอี อกจากทนี่ ่ัน” แตอกี รายงานหนง่ึ กลา ว วา “จะไมม ีทางออกแกพ วกทาน นอกจากจะตองหลกี หนีจากมนั ” ทีถ่ กู ตองจรงิ ๆ วา มาจากทา นนบี(ศอ็ ลฯ) ก็คอื คําพดู ของทา นในความหมายนี้ ทว่ี า “จงหลกี หนี จากคนเปนโรคเร้อื น ใหเหมอื นกับทีท่ า นหนสี ิงโต” และคําสอน ของทา นทวี่ า : “เมอ่ื คนหน่งึ ในหมพู วก ทา นดืม่ ก็จงอยาหายใจลงในภาชนะ” และ คําสอนของทา นทว่ี า : “เมอ่ื สนุ ัขเลียภาชนะของพวกทา น ก็ จงลางมนั สัก ๗ ครง้ั หนึ่งในนน้ั ตองใชดิน” ทงั้ หมดน้ี ทา นสอนประชาชาติของทา นใหร จู ักความ สะอาด รหู ลกั อนามยั และการปอ งกัน ทา นมิไดสอนพวกเขาหรอกท่ีวา : ถา แมลงวนั ตกลง ใน เคร่อื งด่ืมของคนใดในหมพู วกทา น กจ็ งทาํ ใหมันจมมดิ ลงไป” ซึง่ เร่อื งน้ี เคยพดู ถึงมากอ นแลว ทา น สามารถกลับไปตรวจสอบได เราไดพ บความขดั แยงอยา งชัดเจน แมกระทัง่ ในเรอ่ื งการถอื โชคลาง ทช่ี างอาหรบั เคยถอื วา เปน ความอัปมงคลดว ยสง่ิ น้นั นัน่ คือ นกชนิดหนง่ึ ทร่ี จู ัก กันวา เปน นกกลางคนื หรือที่เรียกวา นกฮกู นนั่ เอง ตามคาํ อธบิ ายของอะนัซ บิน มาลกิ ดังน้นั เมอ่ื ทา นนบี(ศอ็ ลฯ) ไดก ลาวแลววา : “ไมใ ชล าง ราย” แลว ทา นจะ ขัดแยง ดว ยการขอความคมุ ครองใหพน จากมันไดอยางไร บคุ อรีไดบ นั ทึกไวใ นซอเฮยี ะหของทา น กติ าบวาดว ย ปฐมบทแหง งาน สรา งสรรค บาบวาดวย “ยะซุฟฟนู นั นซิ ลาน ฟลมะชยี  ภาคท่ี ๔ หนา ๑๑๙ รายงานจากอะบีซะอีด บิน ุบัยร จากอบิ นอุ บั บาส (ร.ฎ)กลา ววา : ทา นนบ(ี ศ)เคยขอความ คมุ ครองแกท า นฮะซนั และฮุเซน แลว กลา ววา แทจรงิ บดิ า ของเธอทงั้ สอง เคยขอความคุมครองดวย ประโยคนี้ แกอิสมาอีล และอิสฮาก มา แลว วา ขา ของความคมุ ครองตอพจนารถของอลั ลอฮอัน บริบรู ณ เพอื่ ใหพ น จาก ชยั ฏอนทุกประเภท และลางรา ย และใหพน จากทกุ สายตาของประชาชาติ” ถกู แลว ในบทน้ี เราตองการจะกลาวถงึ ตวั อยา งบางฮะดษี ทขี่ ดั แยงกนั แลวกลาวหาวา มา จากทานศาสนทูตแหง อลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ) ท้งั ๆ ทที่ า นบริสุทธิ์ จากเร่อื ง เหลา นน้ั อยา งสน้ิ เชิง ยงั มีอกี นับรอยฮะดษี ทขี่ ัดแยงกนั ซ่งึ บคุ อรีและมสุ ลิมไดบ นั ทกึ ไวใ น ซอเฮยี ะหของเขาทัง้ สอง ซง่ึ เราจะหยิบยกมากลา วถงึ เพอ่ื ทา นผูอานจะไดขอสรปุ และคาํ อธบิ าย อีกเชนเคย สาํ หรับบรรดา นกั วเิ คราะห สามารถคน ควา เรื่องน้ไี ด บางทีอลั ลอฮอ าจทรงชาํ ระขัดเกลาซนุ นะฮฺแหง ศาสนทูตของ พระองค โดยผา นทาง พวกเขาก็ได และจะทรงตอบแทนรางวัลอนั ยงิ่ ใหญใหแกพ วกเขา และพวกเขา

จะเปนตน เหตแุ หง การแยกแยะสจั ธรรม ใหพน จากความผดิ พลาดท้ังปวง และจะ ไดมอบบทวเิ คราะห อนั ทรงคุณคา ตามพนื้ ฐานแหง คําสอนของอสิ ลาม ใหแ ก ประชาชาตริ ุนใหมส บื ไป “โอบ รรดาผูซ่งึ ศรทั ธา จงอยา เปนอยา งพวกที่ใหรา ยแกม ซู า ดังนัน้ อัลลอฮทรงประกาศความ บรสิ ุทธ์ใิ หแ กเขา จนพน จากเรื่องทพี่ วกเขาวากลา ว และฐานะ ของเขาสูงสง ยิ่ง ณ อลั ลอฮโ อบ รรดาผู ซง่ึ ศรทั ธา จงยาํ เกรงอัลลอฮและจงกลา ว ดว ยวาจาทช่ี ดั เจน พระองคจะทรงปรับปรงุ เพื่อพวกเจา ซง่ึ การงานของพวกเจา และจะทรงอภัยโทษแกพวกเจา ซงึ่ ความบาปของพวกเจา และผูใดเคารพเช่ือฟง อัลลอฮแ ละศาสนทตู ของพระองค ดังน้ัน แนน อน เขายอ มชาํ นะ ดว ยชัยชนะ อนั ยง่ิ ใหญ”(อัลอะฮซฺ าบ/ ๗๑) บทท่ี ๘ ปญ หาเกย่ี วกับตาํ ราซอเฮยี ะหทง้ั สอง บคุ อรแี ละมสุ ลิม เนื่องจากตําราสองเลมนี้ มีความสาํ คัญอยางลกึ ซึ้ง สาํ หรับอะฮลฺ ซิ ซนุ นะฮว ัลญะมาอะฮ จนกระทง่ั ในทศั นะของบรรดามสุ ลมิ โดยทั่วไป หนงั สอื ทัง้ สองนี้ ไดก ลายเปน แหลงอางองิ ข้นั พน้ื ฐาน และเปน รากฐานทมี่ าอนั ดบั แรก ในการ วเิ คราะหปญ หาทางศาสนาทกุ ประเด็น และไดก ลายเปน ความ ยุงยากอยา งหนงึ่ แกน กั คนควา บางคน ในอันท่จี ะเปดเผยในสิ่งทพ่ี วกเขาพบวา มอี ยูในนน้ั เปน ตน วา ความสับสน ความขัดแยง และสิง่ ทพ่ี งึ รงั เกยี จตา งๆ ดงั น้นั พวกเขาจึงยอมรับ เรอื่ งน้นั ๆ บนความ ปวดรา ว แตไมเปดเผยใหพ วกพอ งของตนรับทราบ เนอ่ื งจาก ความกลวั คนเหลานนั้ หรือไม กจ็ ะเปน การทาํ ใหค นเหลานั้นกลวั เสยี เอง ในเมอ่ื จติ ใจของพวกเขา ยังใหเกยี รติ และยกยอ งเทดิ ทนู ตําราทง้ั สองเลม น้ันอยู ท้งั ๆ ที่ในความเปน จริงแลว ทา นบคุ อรีและทานมสุ ลมิ เองนนั้ ไมเ คยใฝฝน เลยแม เพียง วันเดียว วา เขาทงั้ สองจะมาถึงฐานภาพในระดบั ทกี่ าํ ลงั เปนอยู ในทัศนะของ นกั ปราชญแ ละคนทว่ั ไป ในขณะนี้ เราเอง ที่ไดกา วลวงเขา มาวพิ ากษท า นทงั้ สอง และนาํ ขอ ตําหนบิ างประการ ออกมาใหแกท า น ทั้งสอง กม็ ิไดเ ปน เพราะเหตุอื่นใดท้ังนนั้ นอกจากกระทาํ ไปเพ่อื ประกาศความบรสิ ทุ ธ์ิใหแ กน บขี องเรา (ศ็อลฯ) และเพ่อื มใิ หม ีความดางพรอยตอ อศิ มะฮฺของทา น และในเมื่อศอฮาบะฮบฺ างคนยังไมปลอด พนจากการถกู วพิ ากษ และถกู ช้ีจุดบกพรอ ง เพื่อเปา หมายเดยี วกนั น้ี ทา นบคุ อรี และมสุ ลิมเอง ก็มไิ ด ประเสริฐไปกวาคนเหลา นั้น ผเู ปน ศอฮาบะฮขฺ องทา นศาสดา

ตราบใดที่เรามเี ปาหมาย ในการประกาศความบริสุทธขิ์ องทานนบี(ศ็อลฯ) เรา ใชความ พยายามอยา งสดุ ความสามารถ ในการยนื ยนั ถงึ อศิ มะฮขฺ องทา น ยนื ยนั วา ทา นมคี วามรู และมีความ ตักวามากกวา มนุษยท งั้ หลาย โดยสน้ิ เชงิ และเชอื่ วา อลั ลอฮผทู รงไวซ ึ่งความบรสิ ุทธ์ิ และสงู สดุ ยงิ่ ทรงคัดเลือกทา นใหเปนความเมตตา แกส ากลโลก และทรงสง ทา นมายงั มนุษยชาตโิ ดยทว่ั ไป ทง้ั มนษุ ยและญิน จงึ ไมมี ขอ สงสัยเลยวา อลั ลอฮทรงบญั ชาใหเ ราประกาศความบริสุทธ์ิ และประกาศ เกยี รติ คุณของทา น และหามมิใหย อมรับขอ ตาํ หนใิ ดๆ วามีในตวั ทา น ดวยเหตุนเี้ อง เราและบรรดา มสุ ลมิ ทงั้ หมด ลว นถูกเรียกรอ งใหผ ลักไสทกุ ๆ เรอ่ื งท่ขี ัดแยง กับจริยธรรมอันยงิ่ ใหญ อนั เปน คณุ สมบัติ เฉพาะของทา น และใหผ ลักไส ทุกเร่ือง ทข่ี ัดแยง กบั อศิ มะฮฺของทา น หรือเรอื่ งราวใดกต็ าม ทีล่ ว งเกิน บคุ ลกิ ภาพอนั ทรง เกยี รตขิ องทา น ทง้ั โดยตรงและโดยออม ดงั นน้ั บรรดาซอฮาบะฮ บรรดาตาบิอนี บรรดาอิมาม และนกั ฮะดษี ทง้ั หลาย รวมถึงบรรดา มุสลิมทกุ คน แมกระทง่ั มนษุ ยชาตทิ ้งั มวล ลวนเปน ผเู จริญ รอยตามเกยี รติยศ และความดีเดน ของทา น ดังนนั้ ผทู ถ่ี กู วพิ ากษ และผขู ดั แยง รวมถึงบรรดาผทู ค่ี ล่งั ไคลก ารถอื ฝก ฝา ย ยอ มจะตอ ตาน ดวย ความแคนเคือง เปน ธรรมดา กับทุกๆเรอื่ งทเ่ี ปน ส่งิ ใหมส ําหรบั พวกเขา แตท วา ความพึงพอพระทยั ของ อลั ลอฮค อื เปาหมายสงู สดุ และความพงึ พอใจของทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮคอื จดุ มุงหวงั สงิ่ นน่ั คอื เสบยี ง และเปนคลังมหาสมบัติ ในวันทท่ี รัพยส นิ ใดๆ และบตุ รหลาน จะไรป ระโยชน เวน แตค นท่ีเขา หาอัลลอฮดว ยจติ ใจท่บี ริสทุ ธ์ิ สําหรับเรา ในเร่อื งเหลา นที้ ัง้ หมด ถือเปนความพงึ พอใจ และเกยี รติยศ ของบรรดาผูศรัทธา และผูสัตยจริง ซ่ึงทานเหลานัน้ รูจักฐานภาพแหง อัลลอฮแ ละ ฐานภาพแหง ศาสนทตู ของพระองค (ศ็อล ฯ) กอ นจะรูจ ักฐานภาพของนกั ปกครอง และบรรดาคอลฟี ะฮและพวกสุลตานทงั้ หลาย ขา พเจา ยังจาํ ไดวา เคยพบกบั การโตแยง อยา งรนุ แรง จนกระทั่งเคยถกู ปรักปรําวา เปน กาฟรฺ และออกนอกศาสนา เมื่อขา พเจา วพิ ากษบ คุ อรี ในการ เสนอฮะดษี บทหนงึ่ ของเขาทว่ี า มซู าตบทูต มรณะ (มะลาอิกะฮเ มาต) แลวควกั ตา ของทา น มคี นกลาวกับขา พเจาวา : “ทานเปนใคร จงึ ไดก ลา วิพากษบคุ อรี ?” พวกเขากรเู ขามาลอ มขา พเจา แลว สง เสยี งเอด็ ตะโรดงั ล่ัน ราวกบั วาขา พเจา วพิ ากษ โองการจากอลั กุรฺอาน ก็มิปาน เปนอันวา ถา นกั วเิ คราะหท าํ ตวั ใหเปน อิสระ ปลดปลอยตวั เองจาก พันธนา การของประเพณี นยิ ม(การตักลดี )อยา งหลับหหู ลบั ตา และไมถอื ฝก ฝายเพราะ ความเคยี ดแคน ไดแลว กจ็ ะพบวา ในบุ คอรีและมสุ ลิม มเี รอื่ งตา งๆ ท่แี ปลก ประหลาด ลึกลับ อันสะทอนถงึ การสอดรับทางสติปญ ญาของชาว อาหรบั เบดอู ิน ทคี่ วามคิดของเขา ยงั คงสภาพทห่ี ยาบกระดา ง ซง่ึ จะเชอ่ื ถอื ศรัทธา ในบางเร่ือง ทเ่ี ปน ของเหลวไหลและเปนนทิ านทงี่ มงาย ความคิดของเขาจะโนม นา วไปหา ทกุ เรอื่ งทแี่ ปลกประหลาด

มหัศจรรย อันน้มี ใิ ชขอ ทน่ี าตาํ หนิ และเราจะไมกลาวหา เขาวา มีความคดิ ลาหลงั เพราะในสมยั ของเบ ดอู นิ มิใชส มยั ดาวเทยี ม ไมม ี โทรทศั นสี ไมม โี ทรคมนาคม และไมม ีระเบดิ ปรมาณู อันท่จี รงิ เราเพียงแตไ มตองการจะใหส ง่ิ เหลา น้นั มาพวั พนั กบั ทานศาสดา (ศ็อลฯ) เพราะเปน ความแตกตา งกนั อยา งใหญห ลวง กลา วคอื ทานเปน ผซู ง่ึ อลั ลอฮท รงสง มายังประชาชาตทิ ั้งหลาย เพ่อื สอนพวกเขาใหอ านโองการของพระองค และเพอื่ ขดั เกลาพวกเขา และสอนคมั ภรี  และวทิ ยญาณแก พวกเขา ในฐานะทท่ี าน เปนตราประทบั ความสมบูรณข องบรรดานบี และบรรดาศาสนทตู แนนอน อลั ลอฮท รงสอนทา นใหรู ทั้งวชิ าการในยุคแรกและยคุ หลัง ขณะเดยี วกนั เราใครท่จี ะให ผูอานทีม่ เี กยี ริต สงั เกตดวยวา เรื่องราวทง้ั หมด ในบคุ อรีนน้ั มิใช วา จะถูกเชอ่ื มโยงไปหาทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ( ศ็อลฯ) กห็ าไม ดังท่ี บคุ อรีไดรายงานฮะดษี ของ ทา นนบี(ศอ็ ลฯ) ตอนหนึ่ง หลงั จากน้นั ก็ลงทา ยดว ย ความเห็นของศอฮาบะฮฺบางคน จนทําใหผ อู า น เชอ่ื วา ความเหน็ นั้นๆ หรอื คาํ พูด นน้ั ๆ เปนของทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮในขณะท่มี ิไดเ ปนอยา งนนั้ เลย ตวั อยา งในเรอื่ งเหลา น้ี เชน : บคุ อรไี ดร ายงานในซอเฮยี ะหของทา น กติ าบวา ดว ยอลั ฮิยัล บาบวา ดวย อัล นกิ าฮภาคท่ี ๘ หนา ๖๒ วา รายงานจากอบฮู ุร็อยเราะฮจ ากทา นนบี(ศ)กลา ววา : เดก็ สาวนัน้ มิอาจ ถกู ทาํ นกิ าฮฺได จนกวา จะไดรบั อนุญาต และหญงิ มายก็มอิ าจทาํ ไดด ว ย จนกวา ถูกสงั่ ” มคี นถามวา โอท า นศาสนทตู แหงอลั ลอฮการอนุญาตของนางเปน อยา งไร ? ทา นตอบวา : “เมอ่ื นางนิ่งเงยี บ” มบี างคนกลาว วา : ถาหากหญงิ สาว ไมไดร ับอนุญาต นางกจ็ ะไมถูกแตงงาน ดงั น้นั ผชู ายจึงวางแผน โดยตง้ั พยาน เทจ็ ขึน้ มาสองคน มายนื ยนั วา ตนไดแ ตงงาน ดวยความพอใจของนางแลว ดังนน้ั ผพู พิ ากษากจ็ ะ ตัดสนิ รับรองการนิกาหข องนาง แตส ามีรดู วี า นนั่ คอื พยานเทจ็ ดังนนั้ ถือวา ไมผิดแตประการใด ท่เี ขา รวมประเวณนี าง ในขณะทีก่ ารแตงงานนัน้ ถูกตองแลว โปรดพจิ ารณายังคําพดู ของบคุ อรี (หลังจากฮะ ดษี ของทานนบ(ี ศ)) ทว่ี า มบี างคนกลาววา ! ทาํ ไมคาํ พูดของคนบางคน(ทง้ั ๆ ท่ไี มร ูวา เปน ใคร) ไดท าํ ใหการนกิ าฮฺโดยพยานเทจ็ เปน นกิ าฮทฺ ่ถี กู ตอง ทงั้ น้เี พราะผูอา นเขา ใจ เอาเองวา นั่นคือความเห็นของ ทานศาสนทตู ซ่ึงมใิ ชค วามถกู ตอ งเลย อกี ตัวอยางหนึง่ บุคอรไี ดร ายงานในซอเฮยี ะหของทา น กติ าบวา ดว ย ปฐม กาลแหง งาน สรา งสรรค บาบวา ดวย เกยี รติยศของชาวมฮุ าญิรีน และความดเี ดน ของพวกเขา ภาคที่ ๔ หนา ๒๐๓ จากอบั ดลุ ลอฮบนิ อมุ ัร (ร.ฎ)กลาววา : “เม่อื ครั้ง ท่พี วกเราอยใู นสมัยทา นนบี(ศอ็ ลฯ) เราไมสามารถ

เทียบเคียงกับ อบบู ักรไดเ ลย สกั คนเดยี ว ตอ มากอ็ มุ ัร ตอ มากอ็ สุ มาน ตอจากนน้ั เราจะปลอ ยบรรดา ซอฮาบะฮ ของทา นนบ(ี ศ)ไว โดยมไิ ดยกยองคนในหมพู วกเขาวา ใครดีเดนกวาใคร” นี่คอื ความเหน็ ของอับดุลลอฮบุตรของอมุ รั ซ่งึ เขาไมเ ชื่อถอื ในสงิ่ นน้ั นอกจากตวั เขาเอง แต เปนไปไดอยา งไร ท่ีอะลี บิน อะบี ฏอลิบ ซ่ึงเปน คนท่ี ประเสรฐิ ทสี่ ดุ ถดั จากทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮก ลบั ไมมีเกียรตยิ ศอนั ใดเลย และอบั ดลุ ลอฮบนิ อมุ ัร มิไดน บั เขาในจาํ นวนคนระดับแนวหนา เลย ? ดวยเหตนุ ี้ เราจึงพบวา อบั ดลุ ลอฮบ นิ อมุ ัร และขดั ขืนการใหสตั ยาบนั ตอ ทาน อมรี ุล มอุ มนิ ีน ซึ่งเปนผปู กครองของบรรดาผศู รทั ธา ดงั นน้ั คนใดกต็ าม ท่ีอะลี มิไดเ ปน ผูป กครองของเขา เขาคนนัน้ ก็ มิใชผ ศู รทั ธา(๒๐๒) เพราะทานคือ คนทท่ี า นนบกี ลาวถึงสทิ ธิของทา นวา : อะลอี ยกู ับสัจธรรม และสัจ ธรรมอยูกับ อะลี(๒๐๓)ศัตรูของอัลลอฮศ ตั รขู องทา นศาสนทูต และศัตรูของบรรดาผศู รทั ธา จงึ ใหสัตยาบนั ตอ ฮจั ญาจญ บนิ ยซู ฟุ จอมละเมดิ ทช่ี วั่ รา ย เราไมต องการกลับไป กลาวถงึ ประเดน็ น้อี ีก แตเ ราตองการอยา งเดยี วเทานน้ั คือ เปด เผยใหทา นผอู า น สมผั สั กบั รสนิยมตา งๆ ของบุคอรี และคนที่ อยใู นลักษณะคลายคลงึ กนั นั่นคอื เขาไดรายงานฮะดษี ทํานองน้ี ไวในบาบวาดวยเกยี รติยศของชาวมุ ฮาญริ นี ดเู หมือน เขาจะแกลง ทาํ ตบตาผูอ านใหเ ขาใจเขววา นี่คอื ทศั นะของทา นศาสนทตู แหงอัลลอฮ(ศอ็ ลฯ) ทง้ั ๆ ทเี่ ปนทศั นะของอบั ดุลลอฮบนิ อุมัร ซง่ึ ต้ังตนเปน ศตั รูของ อิมามอะลี เราจะอธบิ ายใหท า นผอู า นเขา ใจอยา งชดั เจน ถงึ จดุ ยืนของบคุ อรี ในทกุ เรือ่ งที่เกยี่ วของกับ ทา นอะลี บนิ อะบี ฏอลิบและใหเหน็ วา เขาใชค วามพยาม อยา งไรบาง ในการปกปด เกยี รตยิ ศของ ทาน และแสดงถงึ ความไมส มบูรณข อง เรอ่ื งนนั้ ๆ เชนการทีบ่ ุคอรีไดร ายงานในซอเฮยี ะหข องทา น กิตาบวา ดว ย ปฐมกาลแหง งานสรา งสรรค บาบวา ดวย อลั ฮมุ ัยดยี  ไดเลาเราวา : มฮุ มั มัด บิน ฮะนะฟย ะฮ (บตุ รคนหน่งึ ของอมิ ามอะลี บิน อะบี ฏอลิบ)ไดเลา เราวา : ฉันเคยพดู กับบดิ า ของฉนั วา : “หลังจากทานศาสนทตู แหงอลั ลอฮ(ศ็อลฯ) แลว มนุษยผ ใู ดประเสรฐิ ที่สุด ?” ทา นตอบวา : “อบูบักร” ฉันถามอีกวา : “หลงั จากนนั้ เปน ใคร ?” ทานตอบวา : “อมุ รั ” ฉันกลัวทา นจะบอกวา อุสมาน จงึ เลยพดู เองวา : “ตอจากนนั้ กเ็ ปน ทาน” ทาน ตอบวา : “ฉนั มใิ ชใ ครอนื่ นอกจากเปน เพยี งชายมสุ ลมิ คนหนงึ่ เทา นน้ั ” ใชแ ลว ฮะดีษนถี้ ูกอปุ โลกนข ้ึนมาใหเ ปน คาํ พดู ของมุฮมั มัด บนิ ฮะนะฟย ะฮผ เู ปน บุตรชายคน หนง่ึ ของอมิ ามอะลี บนิ อะบี ฏอลบิ (อนั เกิดจากภรรยาอกี ทา น หน่ึง มิใชจ ากทา นหญิงฟาฏมิ ะฮฺซะฮฺ รออ หมายเหตุผูแ ปล) ซ่งึ เปนฮะดษี ทาํ นอง เดียวกบั บทกอ น ทถ่ี ูกรายงานวา มาจากคําพูดของ อับ ดลุ ลอฮบิน อมุ ัร ผลสรุปใน ตอนทา ย ก็คอื ส่ิงเดียวกัน ถงึ แมว า อิบนฮุ ะนะฟยะฮเกรงวาบิดาของทา น จะพูด วา : อสุ มาน ในอนั ดบั ท่สี าม แตบ ดิ าของทา นกไ็ ดต อบกลบั ไปวา “ฉนั มใิ ชใครอื่น นอกจาก เปน เพียงชายมุสลมิ คนหนงึ่ เทา นนั้ ” กย็ งั มคี วามหมายวา อสุ มาน ประเสริฐกวา ทา นอยูดี เพราะในหมู

ชาวอะฮลฺ ซิ ซนุ นะฮไ มม ีใครกลา ววา “อุสมาน มิใชใครอน่ื นอกจากเปน เพยี งชายมุสลิมคนหนึ่งเทา นนั้ ” หากแตพ วกเขา จะกลาว ดงั ทผี่ านมา วา มนษุ ยท ่ีประเสรฐิ ทีส่ ุด คอื อบบู ักรตอ มาคือ อมุ ัร ตอ มาอีก คอื อสุ มาน ตอจากนนั้ เราไวป ลอยศอฮาบะฮขฺ องทานนบี(ศ)ไวเ ฉยๆ โดยมไิ ดย กยอ ง วา ในระหวา ง พวกเขา จะมีใครดเี ดนกวาใคร เพราะคนทงั้ หลายหลงั จากนั้นแลว เสมอพอๆกัน ทานผูอา นแปลกใจบางไหม กับฮะดษี เหลา นท้ี บี่ คุ อรไี ดบ ันทกึ ไว ซ่งึ ทงั้ หมด พงุ ไปสเู ปา หมาย เดยี วกนั น่ันคอื ขจัดทานอะลี บนิ อะบี ฏอลบิ ออกจากเกยี รติ ยศทกุ ประการ จากเรือ่ งนี้ เปนทเ่ี ขา ใจ แลวใชไ หมวา บคุ อรจี ะเขยี นทกุ อยางทถี่ กู ใจ พวกบะนีอมุ ยั ยะฮและบะนีอับบาส และนักปกครองทุก คนที่ดํารงอยใู นฐานะ ตอ ตานกับอะฮฺลลุ บัยต นีค่ อื ขอ พสิ จู นท ่เี ดน ชดั สาํ หรับคนทต่ี อ งการจะยนื หยัด บนหลกั ความจริง บคุ อรีและมสุ ลิม นกึ ถึงอะไร ในการยกยอ งอบบู ักรและอุมัร บุคอรไี ดรายงานไวใ นซอเฮยี ะหของทา น กติ าบวา ดว ย ปฐมกาลแหงงาน สรา งสรรค บาบวา ดวยอบูอลั ยะมานไดเ ลา เรา ภาคที่ ๔ หนา ๑๔๙ มุสลมิ ไดรายงานไวใ นซอเฮยี ะหของทา น กิตาบวา ดว ย เกยี รติยศของ ซอฮาบะฮ บาบวาดว ย เกยี รติยศของอบบู กั รอศั ศดิ ดีก (ร.ฎ) จากอบฮู รุ อ็ ยเราะฮก ลา ววา : เมื่อทา นศาสนทูตแหงอลั ลอฮ( ศ)นมาซ ศุบฮฺเสร็จแลว ทา นได ออกมาหาประชาชน แลวกลาววา : “ในระหวา งพวกทา น มีชายคนหนึง่ กาํ ลงั จูงววั ตัวเมียอยู พอเขาจะ ข้ึนขี่ เขาไดเฆีย่ นมนั มนั จึงรอ งวา : แทจ รงิ ฉนั มไิ ดถ ูกสรา งมาเพอ่ื สง่ิ น้ี หากแตฉนั ถกู สรางมาเพอ่ื งาน ไถห วา น เทา นัน้ ” ดังน้นั คนทงั้ หลายจงึ พดู วา : “มหาบริสทุ ธแ์ิ ดอัลลอฮ! วัวตวั เมยี พดู ได หรอื ?” ทา นจึงกลาววา : แทจริง ฉนั เช่ือมน่ั อยางนี้ ทง้ั ฉนั ทง้ั อบูบกั รและอุมัร” ซึง่ ไมมคี นทง้ั สองในขณะน้นั “และในขณะทชี่ ายคนหนง่ึ อยูในฝงู แกะของตน ทนั ใด นน้ั ไดมสี นุ ขั ปาตัวหนงึ่ เขา มาพาแพะตวั หนึง่ ไป จากฝูง เขาไดข อรองจากมนั จน สามารถชว ยทาํ ใหแ พะรอดพน จากมนั ได แลว สุนขั ปา จึงพูดวา : “วนั น้ี ทาน สามารถ ชวยทําใหมนั รอดพนจากฉนั ได แตใ ครเลาจะชว ยมนั ในวันท่ี ๗ วนั ทีไ่ มมี คนดูแลมนั เลย นอกจากฉัน ?” คนทงั้ หลายจึงพดู วา : “มหาบริสทุ ธแิ์ ดอ ัลลอฮ! สนขั ปา พดู ไดห รือ ? ทานกลา ววา : แทจรงิ ฉนั เชอื่ ม่ันอยา งนี้ ทง้ั ฉนั ทัง้ อบูบกั รและอุมรั ” ซึ่งไมมีคนทงั้ สองในขณะนน้ั ฮะดษี น้ี สอ ใหเ หน็ ถงึ พฤตกิ รรม นน่ั คือ เปน สว นหนง่ึ ของฮะดีษทถี่ ูก อปุ โลกน ในเรอื่ ง เกยี รตยิ ศของคอลฟี ะฮฺทง้ั สอง หาไมแลว ทาํ ไมประชาชนในฐานะ เปน ศอฮาบะฮขฺ องทา นศาสนทตู ปฏเิ สธสิ่งทท่ี า นพดู แมก ระทง่ั ในการพูดคร้งั ท่ีสอง ท่วี า : “ฉนั เชอ่ื ม่นั อยา งน้ี ทง้ั ฉนั ทงั้ อบบู ักรและอุมัร” ตอ จากนนั้ ขอใหพ ิจารณา ดูวา เปน อยา งไร ท่ผี รู ายงานไดเ นน ใหเ หน็ วา ไมม ีอบูบักรและอุมัรในการพูด ทงั้ สองครั้ง นค่ี อื เกยี รตยิ ศอนั นา

ขบขัน ไมม ีความหมายอะไรเลย แตท วา กลมุ ชน ดคู ลา ยคนจมนาํ้ ทก่ี าํ ลังยึดกอหญา ไวอ ยางเหนียว แนน สวนบรรดานกั อุปโลกน เมือ่ ไมมีสถานการณ หรอื เหตกุ ารณท ส่ี ําคญั ใดๆที่กลา วถงึ บคุ คลทัง้ สอง กจ็ ะวาดฝน ตามจนิ ตนาการของพวกเขา อยา งเชน เกยี รติยศเหลา น้ี จงึ ทาํ ใหส ว นมาก ทถี่ ูกนาํ มา เสนอ เปน เรอื่ งเพอ ฝน เพอ เจอ และตคี วามหมายกนั ไปตางๆ นานา มิไดต ั้งอยู กบั หลกั ฐานทาง ประวัติศาสตร, ตรรกศาสตร, หรือวิชาการใดๆเลย ดงั เชน บุคอรี ไดรายงานในซอเฮยี ะหข องทาน กติ าบ วา ดวยเกยี รตยิ ศของบรรดาซอฮาบะฮ ทา นนบี (ศอ็ ลฯ) บาบวา ดวย ถา หากฉนั ถูกแตง ต้ังเปน สหาย ทานมสุ ลมิ ไดร ายงานไวใ นซอเฮยี ะหของทา น กิตาบวา ดว ยเกียรติยศของ ซอฮาบะฮ บาบวา ดว ยเกียรติยศของอบูบักรศิดดีก(ร.ฎ) รายงานจากอมั ร บนิ อาศ กลา ววา แทจ รงิ ทานนบ(ี ศ็อลฯ) ไดแตงตัง้ เขาประจํา กองทพั ใน สงคราม ซาตุซซะลาซลิ ฉนั ไดไปหาทานแลวกลาววา : “คนใดเลา เปน ท่รี ักยง่ิ สาํ หรับทา น” ทา นตอบ วา : “อาอชิ ะฮ”ฺ ฉนั ถามอีกวา : แลว ในหมูผชู าย เลา ? ทานตอบวา : “บดิ าของนาง” ฉนั ถามอีกวา : “แลว ใครอกี ?” ทา นตอบวา : “อมุ ัร บนิ คอ็ ฏฏอบ” ในบรรดาคนผูชาย บทรายงานเหลา น้ี บรรดานกั อปุ โลกนไ ดจ ดั แตงขน้ึ โดยหารูไ มวา ประวัติ ศาสตรไดบ นั ทกึ ไว วา ในปท ี่ ๘ ของการอพยพ(สองปกอ นการวะฟาตของทา น นบี(ศ)) ทา นศาสนทูตแหงอัลลอฮ( ศอ็ ลฯ) ไดสงกองทพั ไปทาํ สงครามซาตุซซะลาซลิ โดย มีอบูบักรและอมุ รั อยูใ นกองทพั ภายใตการนําของอมั ร บนิ อาศ เพื่อเปน การตดั หนทางของผทู ต่ี องการจะพูดวา อมั ร บิน อาศ มีฐานภาพเหนือกวา อบูบักร และอุมรั ดังนน้ั จะเห็นไดว า พวกเขาไดปน แตง บทรายงานนีข้ น้ึ มา แลว ระบวุ าเปน คาํ พูดของ อัมร บนิ อาศ เอง เพื่อเชดิ ชเู กยี รตยิ ศของอบบู ักรและอมุ รั แลว นําทา นหญงิ อาอชิ ะฮเฺ ขาไปพัวพันดว ย เพอื่ หลกี เล่ยี งขอ สงสัยประการหนึง่ และ เพ่ือเปน ผลพลอยได แกทา นหญงิ อาอชิ ะฮฺในแงข องเกยี รตยิ ศ ขัน้ เด็ดขาดอกี ประการหน่งึ ฉะนัน้ จะเหน็ ไดว า อิมามนะวาวยี ไดใ หคาํ อธิบายของทา น ไวในศอฮฮี ม สุ ลมิ วา : “น่คี อื การ ยืนยนั ถงึ เกยี รตยิ ศอนั ย่ิงใหญข องอบูบักรอุมรั และอาอิชะฮ(ร.ฎ) ฮะดษี นี้ เปน หลกั ฐานท่ีชดั เจน ของอะฮฺลซิ ซนุ นะฮใ นการใหเ กยี รติแกอบู บกั ร และถัดมาคอื อมุ ัร เหนือบรรดาศอฮาบะฮทฺ งั้ หมด” บทรายงานนี้ ก็เหมือนกบั รายงานประเภทเหลวไหลบทอนื่ ๆ เปนสง่ิ ท่ี บรรดาคนหลอกลวงไม ยหี่ ระในการปลอมแปลงขึ้นมา ถงึ ขนาดวา ปน ขนึ้ เปน คาํ พดู ของทา นอะลี บิน อะบี ฏอลิบ เองดว ยซํา้ เพ่อื พวกเขาจะไดใชส ง่ิ น้ี ตัดปญหา ตามประสาของพวกเขา กบั ขออางของชอี ะฮทก่ี ลา วยกยอง ทานอะลี บนิ อะบี ฏอลบิ เหนือกวาศอฮาบะฮทฺ ั้งมวล ในขนั้ หนง่ึ และเพอื่ ทาํ ใหบ รรดามสุ ลิม หลงเชอื่ วา อะลมี ไิ ดถกู อธรรม และไมอ ุทธรณอ ะไรตออบูบักรและอมุ ัรเลย อกี ขั้นหนงึ่ ดงั ท่บี ุคอรีไดร ายงานไว

ในซอเฮยี ะหข องทา น กติ าบวา ดว ยเกยี รติยศของ ซอฮาบะฮ นบ(ี ศอ็ ลฯ) บาบวา ดว ย ความดีเดน ของ อมุ รั บนิ คอ็ ฏฏอ บ(อะบีฮฟั ศ) ทา นมุสลิมไดร ายงานไวในซอเฮียะหข องทา น กติ าบวา ดวยเกียรติยศของ ซอฮาบะฮ บาบวา ดวยเกยี รตยิ ศของอมุ ัร (ร.ฎ) *รายงานจากอะลี จากอิบนอุ บั บาส กลา ววา : เมอ่ื ศพของอุมัร ถกู วาง บนแครของเขา ประชาชนกจ็ ดั การหอกะฝน ขอดุอาอและนมาซกอ นจะยกออกไป ฉันเปน คนหน่ึงอยใู นกลมุ คน เหลาน้นั ไมม ใี ครสนใจฉนั เลย นอกจากชายคนหน่ึง เขามาจบั ไหลข องฉัน ซงึ่ เปน ทา นอะลนี นั่ เอง ดังนน้ั ทา นอะลี ไดข อความเมตตา ใหแกอ ุมัร แลวกลาววา : “ทานมไิ ดท งิ้ ใครไวส กั คน ทที่ ําใหฉ นั รกั มากกวา ทา น เพื่อจะไดพ บอัลลอฮดว ยผลงานทเ่ี หมอื นกบั เขา ขอสาบานตอ อลั ลอฮว าฉนั มน่ั ใจ วา อลั ลอฮจะทรงบันดาลใหท า นอยูรวมกับสหายทงั้ สองของทา น เพยี งพอสําหรับ ฉนั แลว เทา ท่ฉี ันเคยได ยนิ ทานนบ(ี ศ)พดู หลายครัง้ วา : “ฉนั ไดไ ปกับอบูบกั รและอุมัร, ฉนั ไดเขากับอบูบักรแ ละอุมรั , ฉนั ได ออกกบั อบบู กั รและอมุ ัร” ถูกแลว นี่คือการอปุ โลกนอยางชัดเจน ทส่ี ามารถไดกลน่ิ ไอการเมอื ง เขา มา เลน บทบาทของ มันอยูด วย ในการกาํ จดั ทา นหญงิ ฟาฏมิ ะฮซ ะฮฺรออ และมใิ หฝง นางใกลกับสสุ านบิดาของนางเอง ตรง นี้ หลงั จากคาํ กลา วในประโยคทีว่ า “ฉันได ไปกับอบูบกั รและอมุ รั ฉนั ไดเ ขา กบั อบบู ักรและอุมรั ฉนั ไดอ อกกบั อบูบักรและอุมัร” แลว นักรายงานพลาดไปนิดหน่งึ คือไมไ ดเ สริมไปดว ยวา “และฉันจะ ถกู ฝง กับอบูบกั รแ ละอุมรั ” คนเหลา นน้ั มิไดกลัวเกรงอะไร ในการท่ีจะยกบทรายงานแบบน้ี ทถ่ี ูก อปุ โลกนขนึ้ มา แลวอาง เปนหลกั ฐาน ท้ังๆท่ีขอ มูลทางประวตั ศิ าสตรแ ละความเปน จรงิ คดั คานวา มันคอื ความเทจ็ ตําราของ นกั ปราชญม ุสลมิ ลวน ถูกบรรจุไว ดว ยเร่อื งทา นหญงิ ฟาฏิมะฮซฺ ะฮฺรออ ถูกอธรรม จากการกระทาํ ของอ บบู กั รและอุมรั ตลอดชวี ิตของเขาทง้ั สอง ตอ มา จากการสงั เกตบทรายงานนี้ จะเหน็ ไดว า นักรายงานสรา งภาพ ทานอะลี ราวกับวา ทา นเปน คนตา งถน่ิ ทีม่ าเยยี่ มมยั ยติ ของคนแปลกหนา คือ ทา นไดพ บวา ประชาชนกาํ ลงั หอ มลอ มเขา อยู กาํ ลงั ขอดอุ าอ และกาํ ลงั นมาซ ดงั นนั้ เขาจงึ จับไหลทา นอิบนอุ ับบาส ราวกับวา จะกระซิบถอ ยคาํ เหลานน้ั ทหี่ ูของ เขา แลว คอ ยเคล่อื นออกไป สมมตวิ า เปน จรงิ ทา นอะลี จะตองอยูแ นวหนา คน ท้งั หลาย และทานตอ งเปน คนหนึง่ ทไ่ี ดน มาซกบั พวกเขา และจะไมแยกจาก ศพทานอุมรั จนกวา จะได นําเขาลงหลุมเสียกอน ในเมือ่ ประชาชนในสมัยบะนอี ุมัยยะฮต า งแขงขนั กนั ปลอมฮะดษี ตาม คําส่งั ของ “อะมรี ุลมุ มินีน” มอุ าวยี ะฮซ ึ่งตองการจะยกยอ งอบบู กั รอมุ ัร ขึน้ เผชิญหนา กบั ทา นอะลี บนิ อะบี ฏอลิบ ดงั นนั้

จงึ มีฮะดษี ประเภท วา ดวยเกียรตยิ ศ อันเหลวไหล จนนา ขํา และขัดแยง กนั เอง ในบางสภาพการณ สุด แลวแตอารมณ ของนกั รายงาน เพราะสวนหนงึ่ พวกเขาจะเปน คนจากตระกลู ตะมีมยี  ซึ่งไมย อม ยก ยองใครเกินหนาอบูบกั รแมค นเดียว อกี สว นหนงึ่ จะเปน พวกอัดวยี  ซงึ่ ไมยอม ยกยอ งใครเกินหนา อมุ รั แมค นเดียว และพวกบะนอี ุมยั ยะฮก ็เปน พวกหนง่ึ ท่ี มคี วามประทบั ใจ ในบคุ ลกิ ภาพของอมุ รั อบิ นุ คอ็ ฏฏอบ ทก่ี าํ แหงหาญตอทานนบี และมคี ําพูดที่แขง็ กรา ว โดยไมหวน่ั เกรงสิ่งใดเลย พวกเขา สว นมากจะนยิ มยกยอ ง เขา และจะอุปโลกนฮ ะดษี ตางๆ ทยี่ กยองเขา ใหเ หนือกวาอบูบกั ร ขอใหท า นผอู า นพิจารณาดตู วั อยา ง ดงั น้ี : ทานมุสลิม รายงานไวใ นซอเฮียะหของทา น กติ าบวา ดวยเกยี รติยศของ ซอฮาบะฮ บาบวา ดวย เกยี รติยศของอุมรั (ร.ฎ) ทา นบุคอรีไดร ายงานไวในซอเฮยี ะหของทา น กติ าบวา ดว ยความศรทั ธา บาบวา ดว ย ความ ดีเดน ของผมู ีความศรทั ธาในดานผลงาน * รายงานจากอะบี ซะอดี อลั คุดรยี  กลา ววา : ทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮ(ศอ็ ลฯ) ไดก ลาววา : ในขณะทฉี่ นั นอนหลบั ฉนั ฝน วา ประชาชนไดถกู นาํ มา แสดงตน ตอฉนั และบนตวั ของพวกเขามเี สอ้ื คลุม บางคนปดไมถงึ เตา นม บางคนกน็ อย กวา นน้ั และเมอ่ื อุมรั บิน คอ็ ฏฏอ บ ไดถ กู นํามาแสดงตวั ตอ ฉนั ปรากฏวา บนตัว เขามีเส้อื คลุมที่เขาเดินลากมันไป พวกเขาถามวา : “แลว ทา นทาํ นายสง่ิ นน้ั วา อยา งไร โอ ทานศาสนทูตแหง อัลลอฮ? ” ทา นตอบวา : “หมายถงึ ศาสนา” ในเมื่อผลการทํานายของทา นนบ(ี ศอ็ ลฯ) สําหรบั ความฝน ครง้ั น้ี วา หมายถงึ ศาสนา ก็ตอง หมายความวา อมุ ัร บนิ ค็อฏฏอ บ ตอ งประเสริฐกวา มนุษยทกุ คน เพราะศาสนาทพ่ี วกเขามอี ยูแ ตล ะ คน ยงั ปด ไมถ ึงเตา นม หมายความวา ศาสนายงั เขา ไมถงึ จิตใจของพวกเขา ในขณะที่ตวั ของอุมัร ศาสนาเตม็ ไปหมด ตัง้ แตห วั จรดเทา และท่สี ําคัญมากกวา น้ันคือ เขาเดนิ นําศาสนา ใหอ ยูขา งหลงั เขา กาวหนึ่ง เชน เดยี วกบั ทเี่ ขาเดนิ ลากเสอื้ คลมุ แลว อยทู ไี่ หนละ อบบู ักรศ ดิ ดกี ซ่ึงความศรทั ธา ของเขา มนี าํ้ หนกั มากกวา ความศรัทธาของประชาชาติ เมอื่ รวมใหค รบเขา ดว ยกัน ทงั้ หมด ขณะเดียวกนั บคุ อรไี ดรายงานไวในซอเฮยี ะหข องทา น กติ าบวาดว ย ความรู บาบวา ดว ย เกียรตยิ ศของความรู และทา นมสุ ลมิ ไดรายงานไวในซอเฮยี ะหข องทา น กติ าบวา ดว ย เกียรตยิ ศของ ซอฮาบะฮ บาบวา ดว ย เกยี รติยศของอุมรั *รายงานจากอิบนุอุมัร กลา ววา : ฉนั ไดย ินทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ(ศ็อลฯ) กลาววา : “ขณะท่ีฉนั นอนหลบั อยนู นั้ ฉนั (ฝนวา)ไดร ับมอบนมสดถว ยหนง่ึ แลว ฉนั กไ็ ดด ่ืมจนกระทั่งฉนั เหน็ นา้ํ ไหลออกทางเลบ็ ของฉัน ตอ มาฉนั กม็ อบสว น ทเ่ี หลือของฉนั ใหแกอ ุมรั บนิ ค็อฏฏอบ” พวกเขาถามวา : “แลวทา นทาํ นายวา อยา งไรหรอื โอ ทานศาสนทตู แหงอลั ลอฮ? ” ทานกลาววา : “ความรู”

ขาพเจา ขอถามวา บรรดาผทู มี่ ีความรู จะเสมอเหมือนกบั ผูทีไ่ มมีความรู กระนน้ั หรอื ? ในเมอ่ื บุตรของค็อฏฏอบ เลอเลศิ กวา ประชาชาติทั้งหมดรวมกัน หรอื เหนอื กวามนุษยท ง้ั มวลในศาสนา ซ่งึ มอี บบู ักรร วมอยใู นจํานวนคนเหลา นนั้ ดว ย อกี ทง้ั บทรายงานน้ี ยนื ยนั วา เขาคือผูเ ปนเลิศในดา นวชิ า ความรู กแ็ สดงวา เขาคือคนท่มี คี วามรูมากทส่ี ุด หลังจากทา นศาสนทตู (ศอ็ ลฯ) นอกจากนี้ ยงั มเี กยี รตยิ ศในดานอนื่ ๆ อีก ที่คนทง้ั หลายใฝฝน ในการ จะไดเ ขา ถึง และมีจิตใจ โนมหาสงิ่ นน้ั ๆ อยแู ลว นน่ั คือลกั ษณะตา งๆ ทีค่ วรแกก าร ยกยอ งสรรเสริญ ซ่ึงอัลลอฮและศาสนทตู ของพระองค( ศ)รักใคร และคนทงั้ หลาย รกั ใคร และตางพยายามจะเขา ใหถ งึ สงิ่ นน้ั ๆ อยางเชน ความ กลา หาญ จงึ นบั วา จาํ เปนแกน กั รายงาน ทจ่ี ะตอ งอุปโลกนเรอ่ื งนนั้ ๆ ขน้ึ มาเปน ฮะดษี เพ่ือผล ประโยชน ของอบูฮัฟศ และพวกเขากไ็ ดกระทาํ มาแลว บุคอรไี ดร ายงานไวในซอเฮยี ะหข องทา น กิตาบวา ดว ย เกียรตยิ ศของ ศอฮาบะฮทฺ านนบี(ศ็อล ฯ) บาบวา ดวย คําพูดของทา นนบ(ี ศ)วา ถา หากฉนั ถกู แตงตัง้ เปน สหาย ทา นมสุ ลิมไดร ายงานไวในซอเฮียะหข องทา น กิตาบวา ดวยเกียรติยศของ ซอฮาบะฮ บาบวา ดว ย เกยี รติยศของอุมรั *รายงานจากอบูฮุรอ็ ยเราะฮกลา ววา : ฉนั ไดยนิ ทา นนบี(ศ)กลาววา : ฉันฝน เห็นวา ฉนั อยทู ีร่ ิม บอ ซงึ่ มถี งั อยใู บหนงึ่ บนนน้ั ฉนั จงึ แยกออกจากมนั มา ไดตาม ท่อี ลั ลอฮท รงประสงค ตอ มา อิบนุ อะบี กุฮาฟะฮ( หมายถงึ อบบู กั ร) ไดจัดการกับมนั โดยเขาไดแ ยกมนั ออกมาเปน ความผิดหน่ึงอยา งหรือสอง อยา ง และในการแยกของเขานน้ั ออนแอนัก และอลั ลอฮท รงอภัยแกเ ขา ในความออ นแอ ของเขา หลังจากน้นั มนั กส็ ูญสลายไปอยา งประหลาด แลว บุตรของคอ็ ฏฏอบกไ็ ดมา จัดการกับมัน ฉนั ไมเคย เห็นอฉั ริยชนคนใดสามารถแยกออกได เหมือนการแยก ของอมุ ัร ถงึ แมวา เขาจะตบตคี นทั้งหลาย ดว ย ความตงั้ ใจกต็ าม” ในเมอ่ื ศาสนา มีศนู ยกลางอยูท ่ีความศรัทธา การเปน อสิ ลาม ความมี ตกั วา และการเขา ใกลชิดอลั ลอฮม หาบรสิ ุทธแ์ิ ดพระองค แนน อน อมุ รั ไดยึดถอื ศาสนาจนถงึ ขั้น ลากศาสนาใหเดนิ ตามหลงั เขา ในขณะท่ีคนทงั้ หลาย ไมส ามารถ เทยี บสดั สวนของพวกตนกบั เขาได เพราะศาสนายงั คลมุ ไมถงึ ราวนมเลย ทาํ ให เรอื นรางของพวกเขา มสี ว นท่ีเปลา เปลอื ยอยู ในเม่ือวิชาความรู เปน สทิ ธิ เฉพาะ สาํ หรบั อุมัร บนิ ค็อฏฏอ บ เพราะเขามไิ ดทง้ิ ของเหลอื จาก ทานศาสนทตู (ศอ็ ลฯ) ไวให คน ท้ังหลาย แตอยา งใดเลย เพราะเมอื่ ทานมอบใหเขาแลว เขาด่ืมมนั จนเกลยี้ ง เขามไิ ดค ดิ ถงึ แมก ระท่ัง อบูบกั รศิดดีกสหายของเขาเอง(ไมต อ งสงสยั เลยวา ความรูทอ่ี มุ ัร บรโิ ภคไปนนั่ เอง ไดท ําใหเ ขาเปลย่ี น กฎของอัลลอฮหลังจากนบ(ี ศอ็ ลฯ) วะฟาตโดยการวนิ ิจฉยั ความของเขา และไมต องสงสัยเลยวา การ วนิ ิจฉยั ความ ของเขา ตอ งมาจากสว นเหลือของความรอู ันนนั้ อยา งแนน อน) ในเมอื่ พละกาํ ลัง และ

ความกลา หาญ เปน สทิ ธเิ ฉพาะสาํ หรบั บตุ รของค็อฏฏอบอกี อยา งหนึง่ หลงั จากความออนแอของอบู บกั รสหายของเขา ปรากฏออกมาใหเหน็ และนคี่ อื ความ จริง อบูบกั รม ไิ ดบ อกเขาในคร้ังหน่งึ ดอกหรอื วา (ฉนั เคยบอกทานแลว วา ทา น เขมแข็งกวา ฉัน สําหรับกิจการนี้ แตท า นเอง ท่เี อาชนะฉนั จนได) ดงั นนั้ อลั ลอฮจึงอภยั โทษใหอบบู ักรเนื่องจากความออ นแอของเขา และที่ไดล้าํ หนา มาเปน คอลฟี ะฮฺ กอ นเขา เพราะผสู นับสนนุ อมุ รั จากชาวบะนีอะดยี  และบะนอี ุมยั ยะฮย ัง มองไมเห็นความสขุ สบาย, ผลประโยชน, ทรพั ยสนิ ที่รบิ ไดจ ากสงคราม,และการ พชิ ติ เมืองตา งๆ เหมอื นอยา งกับทไ่ี ดเ ห็นในสมัย ของเขา ถูกแลว ทกุ อยา งเหลานี้ คอื เกยี รติยศของอมุ ัร บนิ คอ็ ฏฏอบ ในชวี ิตทาง โลกดนุ ยา ดงั นน้ั จํา เปน ทพ่ี วกเขาตองเชื่อถือวา สําหรบั เขา คอื สวนสวรรคใ น ปรโลกอีกดวย เพราะมฐี านภาพท่ยี ิ่งใหญ กวา และมเี กยี รตยิ ศเหนือกวาอบบู ักรและพวกเขากไ็ ดก ระทาํ ไปแลว บคุ อรีไดร ายงานไวในซอเฮยี ะหข องทา น กิตาบวา ดว ยปฐมกาลแหง งานสราง สรรค บาบวา ดวย เรื่องราวลักษณะของสวรรค และมันคอื สิ่งถกู สรา งอยา งหนงึ่ และทานมุสลมิ ไดร ายงานไวใ นซอ เฮียะหของทา น กิตาบวา ดวย เกยี รตยิ ศของ ซอฮาบะฮ บาบวา ดว ย สว นหนง่ึ จากเกยี รตยิ ศของอมุ รั *รายงานจากอะบีฮุร็อยเราะฮ(ร.ฎ)กลา ววา : ในขณะทพ่ี วกเราอยูก บั ทานศาสนทตู แหง อัลลอฮ( ศอ็ ลฯ) ทา นไดก ลาวขน้ึ วา : “ในชว งท่ีฉนั นอนหลบั ไปนนั้ ฉนั ฝน เหน็ วา ฉันไดอ ยูในสวรรค แลว ไดมีสตรีนางหนงึ่ ทาํ วุฎอ อยใู กลๆกับ ปราสาทหลงั หน่งึ ฉนั จึงพูดวา : “ปราสาทหลงั นเ้ี ปน ของ ผูใ ดฤๅ?” พวกเขาตอบวา : “เปนของอมุ รั บนิ คอ็ ฏฏอ บ” “ฉันรูสึกอจิ ฉาเขาทนั ที จงึ เดินหันหลงั กลับ” อุมัร ไดฟง เชน นนั้ กร็ องไห แลวกลาววา : “ฉนั เองมใิ ชห รือ ทอี่ ิจฉาทา น โอ ทา น ศาสนทตู แหง อัลลอฮ?” พีน่ อ ง ทา นผอู า นท่ีรกั ขา พเจา เชื่อวา ทา นมีไหวพรบิ พอที่จะจบั เทจ็ บทราย งานอุปโลกน้ไี ด แนน อน ขา พเจา ขอบันทึกใหกบั ทุกบททกุ ตอน ในบทรายงานท้ัง หมดทีบ่ ง บอกเฉพาะเกยี รตยิ ศของ อมุ รั บิน คอ็ ฏฏอ บวา อยใู นเหตุผลเดยี วกนั ทัง้ สนิ้ ใชแนหรอื วา นน่ั คือคาํ พดู ของทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ) (เปนไปมไิ ด เดด็ ขาด)ทวี่ า ในขณะท่ีฉนั นอนหลบั ทานจะสังเกตวา จะเปน อยา งน้เี สมอไป ในทุก บทรายงาน วา ในขณะทีฉ่ นั นอน หลบั ฉนั ฝน วา ประชาชน ไดถ กู นาํ มาแสดงตนตอ ฉนั ในขณะที่ฉนั นอนหลบั ฉนั (ฝนวา)ไดร บั นมสด ถวยหนงึ่ ในขณะท่ฉี ันนอนหลบั ฉนั ฝน วาอยรู ิมบอลกู หน่ึง และขณะท่ฉี นั นอนหลบั ฉนั ฝนวา ไดอ ยู ในสวรรค บางที ผูรายงานฮะดีษ อาจเปน คนฝน เฟอ ง แลว เพ่ิมสสี ันข้นึ มา เพราะเขาเกง ทางดาน ทาํ นายฝน และปนแตงบทรายงานขนึ้ มาบอกวา เปน คําพดู ของทา นนบ(ี ศอ็ ลฯ)

มากมายเทาไหรแ ลว ทที่ า นถูกคนอน่ื โกหกให ในสมยั ทที่ านมชี วี ิตอยู และ ในขณะท่ที า นอยู ทา มกลางพวกเขาเหลา น้ัน ฉะนน้ั หลงั จากทา นวะฟาตแลว จะเปน อยา งไรอกี ในเม่ือประชาชนเกิด การสบั สนรวนเร เขนฆาราวกี ัน กลบั กลายเปน หลายแนว หลายพรรค ทุกพรรคจักกระหยม่ิ ย้ิมยอ งกับ ของท่ีพวกตนมีอยู หากแตยงั มอี ยเู ร่อื งหนงึ่ ทนี่ ักประวัตศิ าสตร และศอฮาบะฮฝฺ า ยสนบั สนุน อมุ ัร บนิ คอ็ ฏฏอ บ เอง บนั ทึกไว จริงใชไ หมวา มารยาทที่อุมัรถนัดจดั เจนทสี่ ุด คือความกาวราว หยาบคาย ดุดนั อยางยิ่ง กบั คนทงั้ หลาย จนติดเปน นิสยั และ คนใดท่ีมีนสิ ยั เชนนี้ติดตวั คนทง้ั หลายมกั จะไมชนื่ ชอบ พระองค ผทู รงสูงสดุ ตรสั วา : “และถา หากเจา แข็งกราว มีจิตใจกระดา ง แนน อนพวกเขาจะหนหี า งจาก บรเิ วณ รอบตวั เจา ” (อาลิ อิมรอน/๑๕๙) แตพวกเขาเปน ผปู ระทบั ใจในตวั อมุ รั พวกเขากลบั ตะละปดกบั ทฤษฎี อันเทย่ี งแท พวกเขา ทาํ ใหค นดี มีขอบกพรอง แตท าํ ใหคนเลวมเี กยี รตยิ ศ แนน อน พวกเขามีเจตนาในการปน แตงบท รายงาน ประเภทปา เถอื่ นอยา งรา ยกาจ และ ลวงเกนิ ตอเกยี รติยศของทา นนบี(ศอ็ ลฯ) ซ่งึ อลั ลอฮท รง ยืนยนั วา ทา นมใิ ชคน หยาบคาย และไมก ระดาง หากแต เปน คนสุภาพออ นโยนเปน นิสัย ดังน้นั โดย ความเมตตาจากอัลลอฮเจา จึงออ นโยนกับพวกเขาและแทจ รงิ เจา มีจรยิ ธรรม อนั ยง่ิ ใหญเปน ผูมคี วาม เอน็ ดู เมตตาเสมอกบั บรรดาผูศ รัทธาและเปน ความ เมตตาแกส ากลโลก แลว เราลองฟง ดูวา บรรดาคน โงเ ขลาเหลานน้ั พูดถงึ ทา น วา อยา งไร บคุ อรีไดร ายงานไวในซอเฮยี ะหข องทา น กิตาบวา ดวยปฐมกาลแหง งาน สรางสรรค บาบวา ดว ยลกั ษณะของอบิ ลีซ และทหารของมนั ทา นมสุ ลมิ ได รายงานไวในซอเฮยี ะหข องทา น กติ าบวา ดว ย เกยี รตยิ ศของซอฮาบะฮ บาบวาดวย สว นหนง่ึ จากเกยี รติยศของอมุ รั *รายงานจากสะอัด บนิ อะบีวักกอซ กลา ววา อมุ ัรไดข ออนุญาตจากทา น ศาสนทูต แหงอลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ) ในขณะทีส่ ตรชี าวกุเรชกําลังน่ังสนทนากับทานอยู พวกนางซกั ถามทา นมากขึ้น เสยี งของพวกนางดงั มากข้นึ คร้นั เม่อื อุมัรของอนุญาต พวกนางกล็ กุ ขึ้นกัน้ มา น ดงั นนั้ ทา นศาสนทูต แหงอัลลอฮ(ศอ็ ลฯ) ไดใ ห อนญุ าตเขา และทานศาสนทตู แหง อัลลอฮ( ศ)กห็ ัวเราะ ดงั นนั้ อุมัรจงึ พดู วา : “อัลลอฮท รงพระสรวลฟนของทา นหรือ โอท านศาสนทตู แหงอลั ลอฮ”? ทา นตอบ วา : “ฉนั ประหลาดใจ กับบรรดานางเหลา น้นั ทนี่ ง่ั อยกู บั ฉนั เพราะเมอื่ พวกนาง ไดย ิน เสยี งทา น พวกนางกก็ ้ันมา นทนั ที อมุ รั กลาววา : “ทา นซิ โอท า น ศาสนทตู แหง อัลลอฮสมควรที่พวกนางจะกลัวมากกวา” หลงั จากนนั้ เขาจึง พูด ข้ึนวา : “นสิ ัยประจาํ ตวั ของพวกนางเปน ไฉนกนั หนอ ! พวกนางกลวั ฉนั แตมิได กลวั ทา น ศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ศ)” เสยี งพวกนางกลา วตอบวา : “เพราะทาน เปน คนแข็ง กรา ว และหยาบกระดาง มากกวาทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮ( ศอ็ ลฯ) ทาน ศาสนทตู แหง อัลลอฮ( ศ็อลฯ) ไดก ลาววา : “ขอสาบาน

ตอ พระองค ผซู ึ่งชีวิตของฉนั อยใู น พระหตั ถแหง พระองค วา ชยั ฏอนจะไมพบทา นในสภาพทม่ี นั เดิน เฉยๆเลย นอกจากวา มนั จะรับกาวหนี เร็วย่ิงกวาการเดนิ ของทา นเสยี อีก” ถอยคําอันย่งิ ใหญท ีอ่ อกจากปากของพวกเขา พวกเขาะไมพูดอะไร นอกจาก การโกหก โปรด พจิ ารณาดูความนา เกลยี ดของบทรายงานนีเ้ ถิด เปน อยา งไร ทบ่ี รรดาผูหญิงกลวั อมุ รั แตไมก ลัว ทานศาสนทตู แหง อลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ) พวกนางสง เสียงดังเหนอื กวาเสียงทา นนบี(ศอ็ ลฯ) ไมใหเ กยี รติทาน ไมป ดมาน ในขณะอยตู อ หนา ทา น แตเ พยี งไดย นิ เสยี งของอุมรั เทานนั้ พวกนางพากันเงียบกรบิ และ ปดมาน เร็วพลัน ขอสาบานตอ อลั ลอฮขาพเจา ประหลาดใจจริงๆ ตอเร่อื งราวของคนโงเขลา เหลา น้ี ซง่ึ พวกเขายงั ไมพ อเพียงกบั ทกุ อยา งเหลา นนั้ จนถงึ ขนาดไดก ลา วหาทา น วา เปน คนแขง็ กรา ว หยาบ กระดา ง อยา งชดั เจนแลว กต็ าม เพราะวา อุมัร ยงั หยาบ กระดา งกวา แข็งกรา วกวา ทา นศาสนทูต แหง อลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ) นีค่ ือ พฤติกรรมหนงึ่ จากการยกยอ ง ถงึ แมว า อนั น้ี จะเปน เกยี รตยิ ศ ของทา นศา สนทูตแหอ ัลลอฮ(ศอ็ ลฯ) แตอ ุมัรก็ยังมีเกยี รติเหนอื กวา ถงึ แมจะเปน พฤติกรรมทีต่ า่ํ ทราม แตไมท ราบ ทําไม บรรดามสุ ลมิ โดยเฉพาะบคุ อรแี ละมุสลิม ก็ยงั ใหการยอมรับนบั ถือรายงานฮะดษี ประเภทนี้ อยู อยางนน้ั แหละ หลงั จากนนั้ พวกเขากย็ ังไมพอกบั เรอื่ งแคน ้ี จนกระทั่งยงั ถือวา ชัยฏอนมา หยอกเลน สนกุ สนาน กบั ทา นนบี(ศ็อลฯ) โดยไมก ลวั ทา นเลย ไมต อ งสงสัยเลยวา ชยั ฏอนในทนี่ ี้ กค็ ือสิ่งท่ี กระตนุ ใหผหู ญิงหาญกลา จนกระทง่ั สง เสียงของพวกนาง และเปดมา นของพวกนาง นั่นเอง แต ชัยฏอนจะพากันวงิ่ หนีไปทางอืน่ โดยพลนั ในทนั ทที ่อี มุ ัรเขา มาในบานของทา นศาสนทตู (ศ็อลฯ) พนี่ อ งมสุ ลมิ เห็นบา งไหมวา อะไร คอื คุณคาของทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ศ็อลฯ) ในทศั นะ ของพวกเขา ทําไมพวกเขาจึงพดู ออกมาได จะโดยรูต วั หรอื ไมร ตู วั กต็ ามวา อมุ รั ประเสรฐิ กวา ทา น ซ่ึง ตรงกับส่งิ ท่ีเปน อยูในปจ จบุ นั น้ี เมอื่ พวก เขาพดู ถงึ ทานศาสนทูตแหง อัลลอฮ( ศอ็ ลฯ) พวกเขาจะคําณ วนนบั ขอ ผิดพลาด ของ ทานทถี่ ูกยกเมฆข้ึนมาอา ง แลว แกตัวใหแ กท า นวา ทา นก็เปน ปถุ ชุ นคนเดนิ ดิน มใิ ชม ะอซฺ มู และดว ยเหตทุ ว่ี า อุมรั กม็ ีสว นอยูมาก ในการปรบั ปรงุ ขอผิดพลาด ของทา น และแมแ ตอ ัล กุรอฺ านเองก็ยังถกู ประทานมาสนับสนนุ ความคดิ เหน็ ของ อุมรั หลายครงั้ พวกเขาจะยกตวั อยาง โองการ อะบะซะ วะตะวัลลา (เขาทาํ หนา บดู บง้ึ และเบอื นหนี) เรอ่ื งการปลกู ตนอนิ ทผลมั , เร่ืองเชลย สงครามบะดัรฺ และอืน่ ๆ แตถาหาก ทา นพดู ตอ หนา คนเหลา นนั้ วา อุมรั เคยทําความผดิ เร่ืองปด โอกาสคนมอุ ัลลัฟ ไมใ หรบั สว นแบง ซะกาต หรือเรอื่ งวางกฎหามการทาํ มตุ อะฮท งั้ สองกรณี(กรณีทาํ ฮัจญตะมัตตอุ แฺ ละ กรณีทํานกิ าฮมฺ ุตอะฮ)ฺ หรอื เร่ืองการ มอบทรพั ยส นิ ใหเกนิ อตั รา แลวทา นจะเหน็ ความแคนเคอื งของ พวกเขา ถูกพน ออกมา จะเห็นแววตาที่แดงกาํ่ พวกเขาจะกลา วหาทา นวา ออกนอกศาสนา จะตอ วา

ทา นวา คณุ เปน ใคร ถือดอี ะไร ท่ีไดม าวพิ ากษซ ัยยิดนิ าอมุ ัร อลั ฟารูก ผซู ่ึง จาํ แนกแยกแยะระหวา ง สจั ธรรมกบั ความผิดพลาด ทานไมม ที างเลอื กอื่น นอกจาก จะตอ งอยใู นความสงบ อยา พยายามพูดกับ พวกเขาเปน คํารบสอง มฉิ ะนั้น ภัย อนั ตรายจากพวกเขา จะประสบแกท า นได บุคอรปี ลอมฮะดีษเพอื่ ปกปองเกียรติยศของอมุ รั บนิ ค็อฏฏอบ ถูกแลว เมื่อนกั วเิ คราะหติดตามศกึ ษาฮะดีษตา งๆ ของบุคอรีแลว โดยมาก จะไมเ ขา ใจ และ แสดงใหเ หน็ วา มีขอบกพรอ ง หรอื ถกู ตดั ออกไป และเขาจะรายงาน ฮะดีษบทเดยี วกัน โดยตัวสารบบ การรายงานเดยี วกนั แตท กุ ครั้ง เขาจะใชถ อ ยคาํ ที่แตกตางกนั ในหลายๆ บท ทงั้ หมดน้ีเพราะความรกั อยา งรนุ แรงที่เขามีตออุมัร บนิ ค็อฏฏอ บ บางที เปน เพราะเหตนุ เี้ องกไ็ ด ทที่ าํ ใหอ ะฮลฺ ซิ ซนุ นะฮฺชน่ื ชอบ โดยยกยองหนงั สือของเขาไว เหนอื หนังสือท้ังหลาย แมว า ของมสุ ลิมจะถูกตองกวา และหนงั สอื ของเขา จะจดั เรียงลาํ ดบั บทไดด ีกวา กต็ าม อยางไรกต็ าม สําหรับพวกเขา อลั บคุ อรี คือหนงั สอื ทถี่ กู ตองที่สดุ รองจาก กิตาบุลลอฮเพราะ เหตนุ ี้ และเพราะเหตทุ ีบ่ น่ั ทอนเกียรยิ ศของทา นอะลี บนิ อะบี ฏอลิบ ดังนนั้ บุคอรีจะทําหนาทต่ี ดั และ ทําลาย ฮะดษี ทีล่ ดิ รอนเกยี รตยิ ศของอมุ รั ทาํ นองเดยี วกนั ก็จะใชว ิธกี ารเดียวกนั น้ี กบั ฮะดษี ตางๆ ท่ี กลาวถงึ เกียรตยิ ศของ ทา นอะลี เราจะยกตวั อยางในขอน้มี าเสนอแกทา น ณ บดั นี้ อนิ ชาอลั ลอฮ บางตัวอยา งทแ่ี สดงวา มกี ารปลอมฮะดษี ซ่งึ ในน้ัน มกี ารเปดเผย ขอ เทจ็ จริงเก่ียวกบั อมุ รั บนิ ค็อฏฏอบ

บทท่ี ๘ ปญ หาเกยี่ วกบั ตําราซอเฮยี ะหท้งั สอง บคุ อรแี ละมสุ ลมิ เนื่องจากตาํ ราสองเลมน้ี มีความสาํ คญั อยา งลกึ ซึง้ สาํ หรบั อะหลซิ ซุนนะฮว ลั ญะมาอะฮ จนกระท่ัง ในทศั นะของบรรดามสุ ลมิ โดยทว่ั ไป หนงั สอื ท้ังสองนี้ ไดกลายเปน แหลง อา งองิ ข้นั พนื้ ฐาน และเปนรากฐานทม่ี าอนั ดับแรก ในการ วิเคราะหปญ หาทางศาสนาทกุ ประเด็น และไดกลายเปน ความ ยุงยากอยา งหนงึ่ แกน ักคนควาบางคน ในอันท่ีจะเปด เผยในสง่ิ ทพ่ี วกเขาพบวามีอยูในนน้ั เปน ตน วา ความสับสน ความขัดแยง และสงิ่ ทพี่ ึงรงั เกยี จตา งๆ ดงั นน้ั พวกเขาจึงยอมรบั เร่อื งน้นั ๆ บนความ ปวดรา ว แตไ มเ ปด เผยใหพ วกพอ งของตนรับทราบ เนอื่ งจาก ความกลัวคนเหลา นนั้ หรือไม ก็จะเปน การทาํ ใหค นเหลาน้ันกลัวเสยี เอง ในเม่ือ จิตใจของพวกเขา ยังใหเกยี รติ และยกยองเทดิ ทนู ตําราทัง้ สองเลมน้ันอยู ทั้งๆ ที่ในความเปน จริงแลว ทา นบุคอรีและทา นมุสลมิ เองนน้ั ไมเ คยใฝฝน เลยแม เพยี ง วันเดยี ว วาเขาทง้ั สองจะมาถงึ ฐานภาพในระดบั ทก่ี าํ ลงั เปน อยู ในทศั นะของ นักปราชญแ ละคนท่ัวไป ในขณะน้ี เราเอง ที่ไดก า วลวงเขามาวพิ ากษทา นทงั้ สอง และนาํ ขอ ตาํ หนบิ างประการ ออกมาใหแกท า น ทัง้ สอง กม็ ิไดเปน เพราะเหตุอ่นื ใดทั้งนน้ั นอกจากกระทาํ ไปเพอ่ื ประกาศความบรสิ ทุ ธิ์ใหแ กน บขี องเรา (ศอ็ ลฯ)และเพือ่ มใิ หมคี วามดา งพรอ ยตอ อศิ มะฮของทา น และในเมอื่ ซอฮาบะฮบางคนยังไมป ลอดพน จากการถูกวพิ ากษ และถูกช้ีจดุ บกพรอ ง เพื่อเปา หมายเดยี วกนั น้ี ทา นบคุ อรี และมสุ ลมิ เอง ก็มไิ ด ประเสรฐิ ไปกวาคนเหลา น้ัน ผเู ปนซอฮาบะฮข องทา นศาสดา ตราบใดท่ีเรามเี ปาหมาย ในการประกาศความบริสุทธขิ์ องทานนบี (ศ็อลฯ)เรา ใชค วามพยายาม อยา งสุดความสามารถ ในการยนื ยนั ถึงอศิ มะฮของทา น ยนื ยนั วา ทานมคี วามรู และมีความตกั วา มากกวามนษุ ยท ัง้ หลาย โดยสน้ิ เชงิ และเช่ือวา อัลลอฮ ผทู รงไวซงึ่ ความบริสุทธิ์ และสงู สุดยง่ิ ทรง คัดเลอื กทานใหเ ปนความเมตตา แกสากลโลก และทรงสงทานมายังมนษุ ยชาติโดยท่ัวไป ทง้ั มนุษย และญนิ จึงไมม ี ขอสงสยั เลยวา อัลลอฮ ทรงบัญชาใหเราประกาศความบริสุทธ์ิ และประกาศเกยี รติ คณุ ของทา น และหา มมิใหย อมรับขอตําหนใิ ดๆ วามใี นตัวทา น ดว ยเหตุนเ้ี อง เราและบรรดามสุ ลิม ทั้งหมด ลว นถกู เรยี กรองใหผลกั ไสทุกๆ เรอ่ื งที่ขัดแยง กบั จริยธรรมอันยง่ิ ใหญ อันเปน คณุ สมบตั เิ ฉพาะ ของทาน และใหผ ลักไส ทกุ เรือ่ ง ที่ขดั แยง กบั อศิ มะฮของทา น หรือเรือ่ งราวใดกต็ าม ท่ลี ว งเกนิ บุคลกิ ภาพอันทรง เกียรตขิ องทา น ทงั้ โดยตรงและโดยออ ม

ดังนน้ั บรรดาซอฮาบะฮ บรรดาตาบิอีน บรรดาอิมาม และนักฮะดษี ท้ังหลาย รวมถึงบรรดา มุสลมิ ทกุ คน แมก ระทงั่ มนษุ ยชาตทิ ั้งมวล ลวนเปน ผูเจรญิ รอยตามเกยี รตยิ ศ และความดเี ดน ของทา น ดังนนั้ ผูทถ่ี กู วพิ ากษ และผูขัดแยง รวมถึงบรรดาผทู คี่ ลั่งไคลการถอื ฝกฝา ย ยอมจะตอ ตาน ดว ย ความแคนเคอื ง เปน ธรรมดา กับทกุ ๆเรอื่ งทีเ่ ปน สงิ่ ใหมสาํ หรบั พวกเขา แตทวา ความพึงพอพระทยั ของ อัลลอฮ คือเปาหมายสงู สุด และความพงึ พอใจของทานศาสนทูตแหง อลั ลอฮ คือจุดมุงหวงั สงิ่ นน่ั คือเสบียง และเปน คลังมหาสมบัติ ในวันทที่ รัพยส นิ ใดๆ และบุตรหลาน จะไรประโยชน เวน แตค นทเี่ ขา หาอัลลอฮ ดวยจิตใจที่บรสิ ทุ ธิ์ สาํ หรับเรา ในเรือ่ งเหลา นที้ ง้ั หมด ถอื เปน ความพงึ พอใจ และเกียรติยศ ของบรรดาผศู รัทธาและ ผูสตั ยจ ริง ซง่ึ ทา นเหลา น้ันรจู กั ฐานภาพแหงอัลลอฮ และ ฐานภาพแหง ศาสนทตู ของพระองค (ศอ็ ลฯ) กอนจะรจู กั ฐานภาพของนกั ปกครอง และบรรดาคอลฟี ะฮแ ละพวกสลุ ตา นทงั้ หลาย ขา พเจา ยังจําไดวา เคยพบกับการโตแยง อยางรนุ แรง จนกระทั่งเคยถูก ปรักปราํ วา เปน กาฟร และออกนอกศาสนา เมอื่ ขา พเจา วพิ ากษบ คุ อรี ในการ เสนอฮะดษี บทหน่ึงของเขาทว่ี า มซู าตบทตู มรณะ (มะลาอกิ ะฮเมาต) แลว ควกั ตา ของทา น มคี นกลาวกับขา พเจาวา : “ทานเปน ใคร จงึ ไดก ลา วิพากษบ คุ อรี ?” พวกเขากรูเขา มาลอ มขา พเจา แลวสง เสียงเอด็ ตะโรดงั ล่นั ราวกบั วา ขาพเจา วพิ ากษ โองการจากอลั กุรฺอาน ก็มปิ าน เปนอนั วา ถา นกั วิเคราะหท าํ ตวั ใหเ ปน อสิ ระ ปลดปลอ ยตวั เองจาก พนั ธนาการของประเพณี นยิ ม(การตกั ลดี )อยา งหลบั หหู ลบั ตา และไมถอื ฝกฝา ยเพราะ ความเคยี ดแคน ไดแลว กจ็ ะพบวา ในบุ คอรีและมสุ ลิม มเี ร่อื งตา งๆ ท่ีแปลก ประหลาด ลึกลับ อันสะทอ นถงึ การสอดรบั ทางสติปญญาของชาว อาหรับเบดอู ิน ท่ีความคดิ ของเขา ยงั คงสภาพทห่ี ยาบกระดาง ซง่ึ จะเชือ่ ถอื ศรทั ธา ในบางเรือ่ ง ทเ่ี ปน ของเหลวไหลและเปนนทิ านทง่ี มงาย ความคดิ ของเขาจะโนม นา วไปหา ทกุ เรอ่ื งที่แปลกประหลาด มหัศจรรย อันนม้ี ใิ ชขอ ทน่ี าตาํ หนิ และเราจะไมก ลา วหา เขาวา มคี วามคิดลา หลงั เพราะในสมัยของเบ ดอู ิน มใิ ชส มยั ดาวเทยี ม ไมม ี โทรทศั นสี ไมมีโทรคมนาคม และไมม รี ะเบิดปรมาณู อนั ท่ีจรงิ เราเพยี งแตไมต องการจะใหสง่ิ เหลา นนั้ มาพวั พนั กบั ทา นศาสดา (ศอ็ ลฯ)เพราะเปน ความแตกตา งกันอยา งใหญห ลวง กลาวคอื ทา นเปน ผซู งึ่ อัลลอฮ ทรงสงมายงั ประชาชาตทิ ัง้ หลาย เพ่อื สอนพวกเขาใหอ านโองการของพระองค และเพอื่ ขดั เกลาพวกเขา และสอนคมั ภีร และวทิ ยญาณ แกพ วกเขา ในฐานะท่ที า น เปนตราประทบั ความสมบรู ณของบรรดานบี และบรรดาศาสนทตู แนน อน อัลลอฮ ทรงสอนทา นใหร ู ทง้ั วชิ าการในยคุ แรกและยคุ หลัง ขณะเดยี วกนั เราใครทจ่ี ะให ผูอ านทม่ี เี กยี รติ สงั เกตดวยวา เรือ่ งราวทง้ั หมด ในบุคอรนี น้ั มิใชว า จะถกู เช่อื มโยงไปหาทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ(ศ็อลฯ)กห็ าไม ดงั ที่ บคุ อรไี ดร ายงานฮะดีษของทา นนบี

(ศอ็ ลฯ)ตอนหน่งึ หลังจากน้นั ก็ลงทายดว ย ความเห็นของซอฮาบะฮบางคน จนทาํ ใหผอู า นเชอื่ วา ความเหน็ นน้ั ๆ หรือคําพูด น้นั ๆ เปนของทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮ ในขณะที่มิไดเ ปนอยางนัน้ เลย ตัวอยา งในเรื่องเหลา น้ี เชน : บคุ อรีไดร ายงานในซอเฮยี ะหข องทา น กติ าบวาดว ยอลั ฮิยลั บาบวา ดวย อัล นกิ ะฮภ าคที่ ๘ หนา ๖๒ วา รายงานจาก อบฮู รุ ็อยเราะฮจากทานนบ(ี ศอ็ ลฯ)กลา ววา : เด็กสาวนนั้ มอิ าจ ถกู ทาํ นกิ ะฮไ ด จนกวา จะไดรบั อนุญาต และหญิงมายกม็ อิ าจทาํ ไดด ว ย จนกวา ถกู สง่ั ” มคี นถามวา โอทา นศาสนทตู แหงอัลลอฮ การอนญุ าตของนางเปน อยา งไร ? ทานตอบวา : “เม่ือนางนงิ่ เงยี บ” มีบางคนกลาววา : ถา หากหญงิ สาว ไมไ ดรับอนญุ าต นางก็จะไมถ กู แตงงาน ดงั นนั้ ผชู ายจงึ วางแผน โดยตง้ั พยานเทจ็ ข้นึ มาสองคน มายนื ยนั วา ตนไดแ ตง งาน ดว ยความพอใจของนางแลว ดงั นนั้ ผพู ิพากษาก็จะตัดสนิ รบั รองการนกิ ะฮข องนาง แตส ามรี ดู วี า นนั่ คอื พยานเทจ็ ดงั นน้ั ถอื วา ไมผดิ แตป ระการใด ที่เขารว ม ประเวณนี าง ในขณะทก่ี ารแตงงานนน้ั ถกู ตองแลว โปรดพจิ ารณายงั คาํ พูดของบคุ อรี (หลงั จากฮะดีษ ของทานนบี(ศ็อลฯ)) ทวี่ า มบี างคนกลา ววา ! ทําไมคาํ พดู ของคนบางคน(ท้งั ๆ ทไ่ี มร ูวา เปน ใคร) ไดท าํ ใหการนกิ ะฮโ ดยพยานเท็จ เปนนกิ ะฮท ่ีถกู ตอ ง ทงั้ นเ้ี พราะผูอานเขาใจ เอาเองวา นั่นคอื ความเห็นของ ทานศาสนทูต ซึ่งมใิ ชค วามถกู ตองเลย อกี ตวั อยา งหนึง่ - บคุ อรีไดรายงานในซอเฮียะหของทาน กิตาบวา ดว ย ปฐม กาลแหง งาน สรา งสรรค บาบวา ดวย เกยี รติยศของชาวมฮุ าญริ นี และความดเี ดน ของพวกเขา ภาคที่ ๔ หนา ๒๐๓ จากอับดุลลอฮบ นิ อมุ ัร(ร.ฎ)กลา ววา : “เมือ่ ครั้ง ทพี่ วกเราอยูใ นสมัยทา นนบี(ศอ็ ลฯ)เราไมส ามารถ เทยี บเคียงกบั อบบู ักรไดเลย สักคนเดยี ว ตอ มาก็อมุ รั ตอ มาก็อศุ มาน ตอจากนนั้ เราจะปลอ ยบรรดา ซอฮาบะฮ ของทา นนบี(ศ็อลฯ)ไว โดยมไิ ดย กยองคนในหมพู วกเขาวา ใครดีเดน กวา ใคร” นี่คือความเหน็ ของอบั ดุลลอฮบุตรของอุมรั ซ่งึ เขาไมเชอ่ื ถือในส่งิ น้นั นอกจากตวั เขาเอง แต เปนไปไดอยา งไร ทอ่ี ะลี อบิ นิ อบฏี อลบิ ซึ่งเปน คนทปี่ ระเสริฐทส่ี ุด ถัดจากทา นศาสนทูตแหงอลั ลอฮ กลับไมม ีเกยี รตยิ ศอันใดเลย และอับดุลลอฮบ ิน อมุ ัรมิไดนบั เขา ในจํานวนคนระดับแนวหนา เลย ? ดวยเหตนุ ้ี เราจงึ พบวา อับดลุ ลอฮบ นิ อุมัรและขดั ขนื การใหส ตั ยาบนั ตอทาน อมีรลุ มอุ มินนี ซง่ึ เปน ผูปกครองของบรรดาผูศรทั ธา ดงั นั้น คนใดกต็ าม ท่อี ะลี มิไดเปน ผปู กครองของเขา เขาคนน้ันก็ มใิ ชผ ูศรัทธา(๒๐๒) เพราะทานคือ คนทท่ี า นนบกี ลา วถึงสทิ ธขิ องทา นวา : อะลอี ยกู ับสจั ธรรม และสัจ ธรรมอยูกบั อะลี(๒๐๓)ศัตรูของอัลลอฮ ศัตรูของทา นศาสนทตู และศตั รูของบรรดาผศู รทั ธา จงึ ให สัตยาบนั ตอฮจั ญาจญ บนิ ยูซฟุ จอมละเมิดทชี่ ่วั รา ย เราไมต องการกลับไป กลา วถงึ ประเด็นนอี้ ีก แต เราตอ งการอยา งเดียวเทานน้ั คือ เปด เผยใหทา นผอู า น สมผั สั กับรสนยิ มตา งๆ ของบุคอรี และคนท่อี ยู

ในลกั ษณะคลา ยคลงึ กนั นน่ั คือ เขาไดรายงานฮะดษี ทาํ นองนี้ ไวใ นบาบวาดว ยเกียรติยศของชาวมุ ฮาญิรีน ดเู หมอื น เขาจะแกลง ทาํ ตบตาผอู า นใหเขาใจเขววา นีค่ ือ ทัศนะของทานศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ)ท้ังๆ ทีเ่ ปน ทัศนะของอบั ดลุ ลอฮบ นิ อุมรั ซงึ่ ต้งั ตนเปนศตั รูของ อมิ ามอะลี เราจะอธิบายใหท านผูอ า นเขา ใจอยางชัดเจน ถงึ จุดยนื ของบุคอรี ในทกุ เรือ่ งทีเ่ ก่ียวของกบั ทานอะลี บนิ อะบี ฏอลบิ และใหเ หน็ วา เขาใชความพยาม อยา งไรบา ง ในการปกปดเกยี รติยศของ ทา น และแสดงถงึ ความไมสมบรู ณข อง เรอื่ งนนั้ ๆ เชน การทีบ่ ุคอรีไดร ายงานในซอเฮยี ะหข องทา น กติ าบวา ดว ย ปฐมกาลแหง งานสรา งสรรค บาบวา ดวย อลั -ฮุมัยดีย ไดเ ลา เราวา : มุฮัมมัด บนิ ฮะนะฟย ะฮ (บตุ รคนหนงึ่ ของอมิ ามอะลี อิบนิ อบี ฏอลบิ )ไดเ ลา เราวา : ฉนั เคยพดู กบั บิดา ของฉันวา : “หลงั จากทา นศาสนทูตแหงอลั ลอฮ( ศ็อลฯ)แลว มนุษยผ ูใดประเสริฐ ท่สี ุด ?” ทานตอบวา : “อบูบักร” ฉนั ถามอกี วา : “หลงั จากนนั้ เปน ใคร ?” ทา นตอบวา : “อมุ ัร” ฉนั กลัวทา นจะบอกวา อศุ มาน จึงเลยพูดเองวา : “ตอจากน้ัน กเ็ ปน ทา น” ทาน ตอบวา : “ฉนั มใิ ชใครอนื่ นอกจากเปน เพยี งชายมุสลมิ คนหน่งึ เทา นนั้ ” ใชแลว ฮะดษี น้ถี กู อุปโลกนขึน้ มาใหเปน คําพูดของมุฮมั มัด บนิ ฮะนะฟย ะฮผเู ปน บุตรชายคน หนงึ่ ของอิมามอะลี บนิ อะบี ฏอลิบ(อนั เกิดจากภรรยาอีกทาน หนง่ึ มิใชจ ากทา นหญิงฟาฏมิ ะฮซะฮ รออ -หมายเหต-ุ ผูแปล) ซง่ึ เปนฮะดีษทํานอง เดยี วกบั บทกอ น ท่ีถกู รายงานวา มาจากคาํ พูดของ อบั ดลุ ลอฮบ ิน อมุ รั ผลสรปุ ใน ตอนทา ย กค็ อื ส่งิ เดยี วกนั ถงึ แมว า อบิ นฮุ ะนะฟย ะฮเ กรงวา บดิ าของทา น จะพูด วา : อศุ มาน ในอนั ดบั ทส่ี าม แตบดิ าของทา นกไ็ ดตอบกลับไปวา “ฉันมใิ ชใครอ่ืน นอกจาก เปน เพียงชายมสุ ลมิ คนหนึ่งเทา น้นั ” ก็ยงั มคี วามหมายวา อศุ มาน ประเสริฐกวา ทานอยดู ี เพราะในหมู ชาวอะฮล ซิ ซนุ นะฮไมมีใครกลาววา “อศุ มาน มิใชใครอน่ื นอกจากเปน เพยี งชายมสุ ลมิ คนหน่ึงเทา นนั้ ” หากแตพ วกเขา จะกลา ว ดงั ที่ผา นมา วา มนษุ ยท ี่ประเสรฐิ ท่สี ุด คอื อบูบักรตอมาคือ อุมัรตอ มาอกี คอื อุศมาน ตอจากนน้ั เราไวป ลอ ยซอฮาบะฮของทา นนบ(ี ศอ็ ลฯ)ไวเ ฉยๆ โดยมไิ ดย กยอง วา ในระหวา ง พวกเขา จะมใี ครดีเดนกวา ใคร เพราะคนทง้ั หลายหลงั จากนัน้ แลว เสมอพอๆกนั ทานผอู านแปลกใจบา งไหม กับฮะดีษเหลานที้ บ่ี ุคอรีไดบ นั ทึกไว ซ่ึงทง้ั หมด พงุ ไปสูเปาหมาย เดียวกนั นัน่ คอื ขจดั ทาน อะลี อบิ นิ อบีฏอลิบ ออกจากเกยี รติ ยศทกุ ประการ จากเรอ่ื งนี้ เปนท่เี ขา ใจ แลว ใชไหมวา บุคอรีจะเขยี นทุกอยา งท่ีถกู ใจ พวกบนอี มุ ยั ยะฮและบนอี บั บาส และนกั ปกครองทกุ คนท่ี ดํารงอยูในฐานะ ตอ ตานกบั อะหล ลุ บยั ต นี่คือขอพิสจู นท ่เี ดน ชดั สาํ หรบั คนทีต่ องการจะยืนหยดั บน หลักความจรงิ บุคอรแี ละมสุ ลมิ นกึ ถงึ อะไร ในการยกยองอบบู กั รและอุมรั

บคุ อรไี ดรายงานไวในซอเฮยี ะหของทา น กติ าบวา ดว ย ปฐมกาลแหงงาน สรา งสรรค บาบวา ดวยอบูอัล-ยะมานไดเลาเรา ภาคท่ี ๔ หนา ๑๔๙ มสุ ลิมไดรายงานไวใ นซอเฮยี ะหข องทา น กติ าบวา ดวย เกียรติยศของ ซอฮาบะฮ บาบวา ดวย เกยี รติยศของอบูบกั รอศั ศิดดีก (ร.ฎ) จากอบูฮรุ ็อยเราะฮกลาววา : เม่ือทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ(ศ็อลฯ)นมาซ ศุบฮเ สร็จแลว ทา นได ออกมาหาประชาชน แลว กลาววา : “ในระหวา งพวกทา น มชี ายคนหนงึ่ กาํ ลงั จงู วัวตัวเมียอยู พอเขาจะ ข้นึ ขี่ เขาไดเ ฆี่ยนมนั มนั จงึ รอ งวา : แทจ รงิ ฉนั มไิ ดถ ูกสรา งมาเพ่อื สงิ่ นี้ หากแตฉ ันถูกสรางมาเพอื่ งาน ไถห วา น เทา นั้น” ดังนนั้ คนทง้ั หลายจึงพูดวา : “มหาบรสิ ทุ ธิแ์ ดอัลลอฮ! ววั ตัวเมยี พดู ได หรอื ?” ทานจงึ กลา ววา : แทจรงิ ฉนั เช่ือมน่ั อยา งนี้ ทงั้ ฉนั ทง้ั อบบู กั รและอมุ ัร” ซงึ่ ไมม ีคนทง้ั สองในขณะนนั้ “และในขณะทช่ี ายคนหนงึ่ อยูในฝงู แกะของตน ทนั ใด น้ัน ไดมีสนุ ขั ปา ตวั หนงึ่ เขา มาพาแพะตวั หนงึ่ ไป จากฝงู เขาไดขอรองจากมนั จน สามารถชว ยทาํ ใหแพะรอดพนจากมนั ได แลวสุนัขปาจึงพดู วา : “วนั น้ี ทาน สามารถ ชวยทําใหม นั รอดพนจากฉนั ได แตใครเลาจะชว ยมนั ในวันท่ี ๗ วนั ทไ่ี มมี คนดูแลมนั เลย นอกจากฉนั ?” คนทงั้ หลายจงึ พูดวา : “มหาบรสิ ทุ ธแิ์ ดอลั ลอฮ! สนขั ปาพดู ไดห รือ ? ทา นกลา ววา : แทจริง ฉนั เชือ่ มัน่ อยา งนี้ ทัง้ ฉนั ท้งั อบูบกั รและอุมัร” ซง่ึ ไมม ีคนทั้งสองในขณะนนั้ ฮะดีษนี้ สอ ใหเ หน็ ถงึ พฤตกิ รรม นนั่ คือ เปนสว นหนง่ึ ของฮะดีษที่ถกู อุปโลกน ในเร่ืองเกยี รติยศ ของคอลีฟะฮท ั้งสอง หาไมแลว ทําไมประชาชนในฐานะ เปน ซอฮาบะฮข องทา นศาสนทตู ปฏิเสธสิง่ ท่ี ทานพดู แมกระทั่งในการพูดครัง้ ท่ีสอง ทวี่ า : “ฉันเชอื่ มน่ั อยา งน้ี ท้งั ฉนั ท้ังอบบู กั รและอมุ ัร” ตอ จากนัน้ ขอใหพ ิจารณา ดูวา เปนอยา งไร ท่ี ผูร ายงานไดเนนใหเหน็ วา ไมมอี บบู ักรและอมุ รั ในการพดู ทงั้ สองครงั้ นคี่ อื เกยี รตยิ ศอนั นา ขบขนั ไมมี ความหมายอะไรเลย แตท วากลมุ ชน ดคู ลา ยคนจมนาํ้ ที่กาํ ลังยดึ กอหญาไวอยา งเหนยี วแนน สว น บรรดานกั อปุ โลกน เม่ือไมม สี ถานการณ หรือเหตกุ ารณท ่ีสําคญั ใดๆทกี่ ลาวถงึ บุคคลทั้งสอง กจ็ ะวาด ฝน ตามจนิ ตนาการของพวกเขา อยางเชน เกียรติยศเหลา นี้ จงึ ทาํ ใหส วนมาก ที่ถกู นาํ มาเสนอ เปน เร่อื งเพอ ฝน เพอเจอ และตคี วามหมายกนั ไปตา งๆ นานา มิไดต งั้ อยู กบั หลกั ฐานทางประวตั ศิ าสตร, ตรรกศาสตร,หรือวิชาการใดๆเลย ดงั เชน บคุ อรี ไดรายงานในซอเฮยี ะหข องทา น กิตาบวา ดว ย เกียรติยศของบรรดาซอฮาบะฮ ทา นนบี (ศอ็ ลฯ)บาบวา ดวย ถา หากฉันถูกแตง ต้งั เปน สหาย ทานมสุ ลิมไดร ายงานไวในซอเฮยี ะหข องทา น กิตาบวา ดวยเกยี รตยิ ศของ ซอฮาบะฮ บาบวา ดวยเกียรติยศของอบูบักรศดิ ดกี (ร.ฎ) รายงานจากอมั ร บนิ อาศ กลา ววา แทจ รงิ ทานนบ(ี ศอ็ ลฯ)ไดแตง ตง้ั เขาประจาํ กองทพั ใน สงคราม ซาตุซ ซะลาซลิ ฉนั ไดไปหาทานแลว กลาววา : “คนใดเลา เปน ทีร่ ักย่งิ สําหรบั ทาน” ทานตอบ

วา : “อาอชิ ะฮ” ฉนั ถามอีกวา : แลว ในหมูผ ชู าย เลา ? ทานตอบวา : “บดิ าของนาง” ฉนั ถามอกี วา : “แลว ใครอีก ?” ทา นตอบวา : “อุมัรบนิ คอ็ ตต็อบ” ในบรรดาคนผชู าย บทรายงานเหลานี้ บรรดานกั อปุ โลกนไ ดจัดแตงข้นึ โดยหารไู มว า ประวัติ ศาสตรไ ดบันทึกไววา ในปท ี่ ๘ ของการอพยพ(สองปกอ นการวะฟาตของทา น นบ(ี ศอ็ ลฯ)) ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ( ศ็อล ฯ)ไดส ง กองทพั ไปทําสงครามซาตุซ ซะลาซลิ โดย มอี บูบกั รและอมุ ัรอยใู นกองทัพ ภายใตก ารนาํ ของ อมั ร บนิ อาศ เพ่อื เปน การตัดหนทางของผูท ต่ี อ งการจะพูดวา อมั ร บิน อาศ มฐี านภาพเหนอื กวา อบู บักรและอุมัรดงั นน้ั จะเหน็ ไดว า พวกเขาไดปน แตง บทรายงานน้ขี น้ึ มา แลว ระบวุ าเปน คาํ พดู ของ อัมร บนิ อาศ เอง เพอ่ื เชดิ ชูเกยี รติยศของอบูบักรและอุมัรแลวนาํ ทา นหญงิ อาอิชะฮเ ขาไปพวั พันดว ย เพอื่ หลีกเล่ยี งขอสงสัยประการหนึ่ง และ เพื่อเปนผลพลอยได แกทา นหญงิ อาอชิ ะฮในแงข องเกยี รติยศ ขน้ั เด็ดขาดอกี ประการหนง่ึ ฉะนน้ั จะเหน็ ไดวา อมิ ามนะวาวยี ไดใหค าํ อธิบายของทา น ไวใ นซอเฮยี ะห มุสลิม วา : “นค่ี ือ การยนื ยันถึงเกียรติยศอันยงิ่ ใหญข องอบบู กั รอมุ ัรและอาอชิ ะฮ( ร.ฎ) ฮะดษี นี้ เปน หลกั ฐานทชี่ ัดเจน ของอะหลซิ ซนุ นะฮในการใหเ กียรติแกอบบู ักรและถดั มาคอื อมุ ัรเหนอื บรรดาซอฮาบะฮทง้ั หมด” บทรายงานนี้ ก็เหมือนกบั รายงานประเภทเหลวไหลบทอื่นๆ เปน สิ่งทบ่ี รรดาคนหลอกลวงไม ยีห่ ระในการปลอมแปลงขึน้ มา ถงึ ขนาดวา ปน ขนึ้ เปน คําพดู ของทา นอะลี อิบนิ อบฏี อลบิ เองดวยซํา้ เพ่อื พวกเขาจะไดใชส ่ิงน้ี ตดั ปญ หา ตามประสาของพวกเขา กบั ขออา งของชอี ะฮท่กี ลา วยกยอ ง ทา นอะลี อิบนิ อบฏี อลบิ เหนอื กวา ซอฮาบะฮท ัง้ มวล ในข้ันหนงึ่ และเพอ่ื ทาํ ใหบ รรดามสุ ลิม หลงเชื่อ วา อะลมี ไิ ดถกู อธรรม และไมอุทธรณอะไรตอ อบบู ักรและอมุ รั เลย อกี ข้ันหนึง่ ดังท่ีบคุ อรไี ดร ายงานไว ในซอเฮียะหข องทา น กติ าบวา ดว ยเกียรติยศของ ซอฮาบะฮ นบี(ศอ็ ลฯ)บาบวา ดวย ความดีเดน ของ อุมรั บิน ค็อตตอ็ บ(อบีฮัฟศ) ทา นมุสลมิ ไดร ายงานไวใ นซอเฮียะหข องทา น กติ าบวาดว ยเกียรติยศของ ซอฮาบะฮ บาบวา ดว ยเกยี รติยศของอมุ รั (ร.ฎ) *รายงานจากอะลี จากอิบนอุ บั บาส กลา ววา : เมือ่ ศพของอุมัรถกู วาง บนแครข องเขา ประชาชน กจ็ ัดการหอ กะฝน ขอดุอาอและนมาซกอ นจะยกออกไป ฉนั เปนคนหนงึ่ อยใู นกลมุ คนเหลา นนั้ ไมม ีใคร สนใจฉันเลย นอกจากชายคนหนง่ึ เขามาจบั ไหลของฉนั ซง่ึ เปน ทา นอะลนี ่ันเอง ดงั นน้ั ทา นอะลี ไดข อ ความเมตตา ใหแกอ มุ รั แลว กลาววา : “ทา นมไิ ดทงิ้ ใครไวสกั คน ท่ีทาํ ใหฉันรักมากกวาทาน เพือ่ จะได พบอัลลอฮ ดว ยผลงานทีเ่ หมอื นกับเขา ขอสาบานตอ อลั ลอฮ วา ฉันมนั่ ใจ วา อลั ลอฮจะทรงบนั ดาลให ทานอยรู ว มกบั สหายทง้ั สองของทา น เพียงพอสาํ หรบั ฉนั แลว เทา ท่ีฉนั เคยไดย นิ ทา นนบี(ศ็อลฯ)พูด

หลายครง้ั วา : “ฉันไดไปกับ อบบู กั รและอมุ ัร ฉนั ไดเขากับอบบู ักรและอมุ รั ฉนั ไดอ อกกบั อบูบักรและ อุมัร” ถูกแลว นค่ี อื การอุปโลกนอยา งชดั เจน ทีส่ ามารถไดก ลนิ่ ไอการเมอื ง เขามา เลน บทบาทของมนั อยูดวย ในการกําจัดทา นหญิงฟาฏมิ ะฮซะฮรออ และมใิ หฝง นางใกลก ับสุสานบิดาของนางเอง ตรงนี้ หลงั จากคาํ กลา วในประโยคท่ีวา “ฉนั ได ไปกบั อบูบักรและอมุ ัร ฉันไดเขากบั อบบู กั รและอมุ รั ฉนั ได ออกกบั อบบู ักรและอุมรั ” แลว นกั รายงานพลาดไปนิดหนง่ึ คือไมไดเ สริมไปดว ยวา “และฉนั จะ ถูกฝง กบั อบบู กั รและอุมรั ” คนเหลา นน้ั มิไดกลวั เกรงอะไร ในการท่จี ะยกบทรายงานแบบน้ี ทถ่ี ูก อปุ โลกนขน้ึ มา แลวอาง เปนหลกั ฐาน ทงั้ ๆทข่ี อมูลทางประวตั ิศาสตรแ ละความเปน จริงคัดคา นวา มันคือความเท็จ ตําราของ นักปราชญม สุ ลิมลวน ถูกบรรจุไว ดวยเรอ่ื งทา นหญิงฟาฏมิ ะฮซะฮรออ ถูกอธรรม จากการกระทําของอ บูบกั รและอุมรั ตลอดชวี ิตของเขาทง้ั สอง ตอ มา จากการสงั เกตบทรายงานนี้ จะเหน็ ไดวา นกั รายงานสรางภาพ ทา นอะลี ราวกับวา ทาน เปนคนตา งถนิ่ ทมี่ าเย่ียมมยั ยิตของคนแปลกหนา คือ ทา นไดพ บวา ประชาชนกาํ ลงั หอ มลอ มเขาอยู กาํ ลังขอดอุ าอ และกาํ ลังนมาซ ดงั นน้ั เขาจงึ จับไหลท า นอบิ นอุ ับบาส ราวกบั วา จะกระซิบถอ ยคาํ เหลาน้นั ทห่ี ขู อง เขา แลว คอยเคลือ่ นออกไป สมมตวิ า เปน จริง ทา นอะลี จะตอ งอยแู นวหนา คน ทั้งหลาย และทา นตองเปน คนหน่ึง ทไี่ ดนมาซกับพวกเขา และจะไมแยกจาก ศพทา นอมุ รั จนกวา จะได นําเขาลงหลมุ เสยี กอน ในเม่อื ประชาชนในสมยั บนอี มุ ัยยะฮตา งแขงขันกนั ปลอมฮะดีษ ตาม คาํ ส่ังของ “อมีรลุ มุอ มนิ ีน” มอุ าวยิ ะฮซ ง่ึ ตองการจะยกยอ งอบบู กั รอุมัรขึน้ เผชญิ หนา กับทานอะลี อบิ นิ อบีฏอลบิ ดงั นน้ั จึง มฮี ะดีษประเภท วา ดวยเกยี รตยิ ศ อนั เหลวไหล จนนา ขาํ และขดั แยง กนั เอง ในบางสภาพการณ สดุ แลวแตอารมณ ของนักรายงาน เพราะสว นหนง่ึ พวกเขาจะเปนคนจากตระกูลตะมีมยี  ซ่ึงไมย อม ยก ยอ งใครเกนิ หนาอบูบกั รแมค นเดยี ว อีกสว นหนง่ึ จะเปน พวกอดั วยี  ซงึ่ ไมยอม ยกยอ งใครเกินหนา อุมัร แมคนเดยี ว และพวกบนอี มุ ยั ยะฮกเ็ ปนพวกหนง่ึ ท่ี มีความประทบั ใจ ในบคุ ลกิ ภาพของอุมรั อิบนุ คอ็ ตตอ็ บ ท่กี าํ แหงหาญตอทา นนบี และมีคาํ พดู ทแี่ ขง็ กราว โดยไมห วน่ั เกรงสง่ิ ใดเลย พวกเขาสวนมาก จะนิยมยกยอ ง เขา และจะอุปโลกนฮ ะดษี ตางๆ ท่ยี กยอ งเขา ใหเหนอื กวา อบูบกั ร ขอใหท า นผอู านพิจารณาดูตวั อยาง ดงั น้ี : ทานมุสลิม รายงานไวใ นซอเฮียะหข องทา น กิตาบวาดว ยเกียรตยิ ศของ ซอฮาบะฮ บาบวา ดวย เกยี รตยิ ศของอุมัร(ร.ฎ)