จงถามผู้รู้

ทานบคุ อรไี ดรายงานไวใ นซอเฮียะหข องทา น กิตาบวา ดวยความศรัทธา บาบวา ดว ย ความ ดีเดน ของผูมคี วามศรัทธาในดา นผลงาน * รายงานจากอะบี ซะอดี อลั -คุดรยี  กลา ววา : ทานศาสนทตู แหง อัลลอฮ (ศ็อลฯ)ไดก ลา ววา : ในขณะท่ฉี นั นอนหลบั ฉนั ฝน วา ประชาชนไดถ ูกนํามา แสดงตน ตอ ฉนั และบนตวั ของพวกเขามเี ส้อื คลุม บางคนปดไมถึงเตา นม บางคนกน็ อ ย กวา นน้ั และเมือ่ อมุ ัรบนิ คอ็ ตต็อบ ไดถกู นาํ มาแสดงตัวตอ ฉัน ปรากฏวา บนตัว เขามเี สื้อคลมุ ท่ีเขาเดนิ ลากมนั ไป พวกเขาถามวา : “แลวทา นทาํ นายสง่ิ นนั้ วา อยา งไร โอ ทานศาสนทูตแหง อลั ลอฮ?” ทา นตอบวา : “หมายถงึ ศาสนา” ในเมอื่ ผลการทาํ นายของทา นนบี(ศ็อลฯ)สาํ หรับความฝน ครง้ั นี้ วา หมายถงึ ศาสนา กต็ อง หมายความวา อมุ รั บิน คอ็ ตตอ็ บ ตองประเสริฐกวามนุษยท กุ คน เพราะศาสนาท่พี วกเขามีอยแู ตล ะ คน ยงั ปด ไมถ งึ เตา นม หมายความวา ศาสนายงั เขาไมถ ึงจิตใจของพวกเขา ในขณะทต่ี วั ของอมุ รั ศาสนาเตม็ ไปหมด ตัง้ แตห วั จรดเทา และที่สาํ คัญมากกวา น้ันคือ เขาเดินนาํ ศาสนา ใหอยูขา งหลงั เขา กาวหนึง่ เชน เดยี วกับทเี่ ขาเดินลากเส้ือคลุม แลว อยทู ไี่ หนละ อบบู ักรศดิ ดีก ซงึ่ ความศรัทธา ของเขา มีนํา้ หนักมากกวา ความศรัทธาของประชาชาติ เมอื่ รวมใหครบเขาดวยกนั ทง้ั หมด ขณะเดยี วกนั บคุ อรีไดรายงานไวในซอเฮียะหข องทา น กติ าบวาดว ย ความรู บาบวา ดว ย เกียรติยศของความรู และทานมสุ ลมิ ไดร ายงานไวใ นซอเฮียะหข องทา น กิตาบวา ดวย เกยี รตยิ ศของ ซอฮาบะฮ บาบวา ดว ย เกียรตยิ ศของอุมัร *รายงานจากอิบนอุ ุมรั กลาววา : ฉนั ไดย นิ ทา นศาสนทูตแหงอัลลอฮ(ศ็อลฯ)กลา ววา : “ขณะท่ี ฉันนอนหลบั อยูน นั้ ฉนั (ฝนวา )ไดร ับมอบนมสดถวยหนงึ่ แลว ฉนั ก็ไดด ื่มจนกระท่ังฉนั เหน็ นาํ้ ไหลออก ทางเลบ็ ของฉนั ตอ มาฉันกม็ อบสวน ทเี่ หลอื ของฉนั ใหแกอมุ รั บิน ค็อตตอ็ บ” พวกเขาถามวา : “แลว ทานทาํ นายวา อยา งไรหรือ โอ ทานศาสนทตู แหง อลั ลอฮ ?” ทา นกลา ววา : “ความร”ู ขา พเจา ขอถามวา บรรดาผทู มี่ ีความรู จะเสมอเหมอื นกบั ผูที่ไมม ีความรู กระนน้ั หรือ ? ในเมอื่ บตุ รของค็อตตอ็ บ เลอเลิศกวา ประชาชาตทิ ้งั หมดรวมกนั หรือเหนือกวา มนษุ ยท ง้ั มวลในศาสนา ซึง่ มีอ บบู กั รรวมอยูในจาํ นวนคนเหลาน้ัน ดวย อกี ทงั้ บทรายงานน้ี ยนื ยนั วา เขาคือผเู ปนเลศิ ในดา นวชิ า ความรู กแ็ สดงวา เขาคือคนที่มีความรมู ากทสี่ ดุ หลงั จากทา นศาสนทตู (ศอ็ ลฯ) นอกจากนี้ ยงั มเี กยี รติยศในดา นอน่ื ๆ อกี ที่คนทง้ั หลายใฝฝ น ในการ จะไดเขา ถงึ และมจี ิตใจ โนม หาสงิ่ นนั้ ๆ อยแู ลว นนั่ คอื ลกั ษณะตา งๆ ทค่ี วรแกก าร ยกยองสรรเสรญิ ซงึ่ อลั ลอฮ และศาสนทูต ของพระองค( ศ็อลฯ)รกั ใคร และคนทงั้ หลาย รกั ใคร และตางพยายามจะเขาใหถงึ สงิ่ นั้นๆ อยา งเชน ความกลา หาญ จึงนับวา จําเปน แกน ักรายงาน ทจ่ี ะตอ งอุปโลกนเ ร่ืองนนั้ ๆ ขน้ึ มาเปน ฮะดีษเพ่อื ผล ประโยชน ของอบฮู ฟั ศ และพวกเขาก็ไดก ระทาํ มาแลว

บุคอรไี ดรายงานไวใ นซอเฮยี ะหข องทา น กิตาบวา ดว ย เกยี รติยศของ ซอฮาบะฮท านนบ(ี ศอ็ ลฯ) บาบวา ดว ย คาํ พูดของทา นนบี(ศ็อลฯ)วา ถา หากฉนั ถกู แตง ตง้ั เปน สหาย ทานมุสลมิ ไดร ายงานไวในซอเฮยี ะหของทา น กิตาบวา ดวยเกียรติยศของ ซอฮาบะฮ บาบวา ดว ย เกียรติยศของอุมัร *รายงานจากอบฮู ุรอ็ ยเราะฮก ลาววา : ฉนั ไดย นิ ทา นนบี(ศอ็ ลฯ)กลาววา : ฉนั ฝน เหน็ วา ฉนั อยทู ่ี ริมบอ ซงึ่ มีถงั อยใู บหนง่ึ บนนั้น ฉนั จึงแยกออกจากมนั มา ไดตาม ท่อี ลั ลอฮทรงประสงค ตอมา อิบนุ อะ บี กุฮาฟะฮ( หมายถงึ อบูบกั ร) ไดจ ัดการกับมนั โดยเขาไดแยกมันออกมาเปน ความผิดหนงึ่ อยา งหรือ สองอยา ง และในการแยกของเขานน้ั ออ นแอนัก และอลั ลอฮทรงอภยั แกเขา ในความออ นแอ ของเขา หลังจากน้ัน มันก็สูญสลายไปอยา งประหลาด แลวบตุ รของค็อตตอ็ บกไ็ ดมา จดั การกับมัน ฉนั ไมเคย เห็นอัจฉรยิ ะชนคนใดสามารถแยกออกได เหมอื นการแยก ของอมุ รั ถงึ แมว า เขาจะตบตคี นทง้ั หลาย ดวยความตง้ั ใจก็ตาม” ในเมอ่ื ศาสนา มศี ูนยกลางอยทู ่ีความศรัทธา การเปน อสิ ลาม ความมี ตักวา และการเขา ใกลช ดิ อลั ลอฮ มหาบริสทุ ธ์ิแดพ ระองค แนน อน อมุ ัรไดยึดถอื ศาสนาจนถึงข้นั ลากศาสนาใหเ ดนิ ตามหลัง เขา ในขณะทค่ี นทง้ั หลาย ไมสามารถ เทยี บสัดสวนของพวกตนกบั เขาได เพราะศาสนายงั คลุมไมถึง ราวนมเลย ทําให เรือนรา งของพวกเขา มีสว นที่เปลา เปลือยอยู ในเม่อื วชิ าความรู เปน สทิ ธิเฉพาะ สําหรับอุมรั บนิ คอ็ ตตอ็ บ เพราะเขามิไดทง้ิ ของเหลือจาก ทา นศาสนทูต(ศ็อลฯ)ไวให คนทง้ั หลาย แต อยางใดเลย เพราะเม่อื ทา นมอบใหเ ขาแลว เขาดม่ื มนั จนเกลยี้ ง เขามิไดค ิดถงึ แมก ระทั่ง อบูบกั รศดิ ดีกสหายของเขาเอง(ไมต อ งสงสัยเลยวา ความรูทอ่ี ุมรั บริโภคไปน่ันเอง ไดทาํ ใหเ ขาเปลย่ี นกฎ ของอัลลอฮ หลงั จากนบ(ี ศ็อลฯ)วะฟาตโดยการวนิ ิจฉยั ความของเขา และไมต องสงสัยเลยวา การ วินิจฉยั ความ ของเขา ตอ งมาจากสวนเหลอื ของความรอู ันนน้ั อยา งแนนอน) ในเมอ่ื พละกาํ ลัง และ ความกลา หาญ เปน สทิ ธเิ ฉพาะสาํ หรับบุตรของค็อตตอ็ บอีกอยางหนง่ึ หลงั จากความออนแอของอ บูบักรสหายของเขา ปรากฏออกมาใหเหน็ และนี่คอื ความ จรงิ อบูบักรมิไดบ อกเขาในครั้งหนึง่ ดอก หรอื วา (ฉนั เคยบอกทา นแลว วา ทา น เขม แข็งกวา ฉนั สาํ หรบั กิจการน้ี แตท านเอง ทเ่ี อาชนะฉนั จน ได) ดังนัน้ อลั ลอฮ จึงอภยั โทษใหอ บบู กั รเนอ่ื งจากความออนแอของเขา และทไ่ี ดลาํ้ หนา มาเปน คอ ลฟี ะฮกอนเขา เพราะผูสนบั สนุนอมุ ัรจากชาวบนีอะดีย และบนีอุมัยยะฮยงั มองไมเ หน็ ความสขุ สบาย, ผลประโยชน, ทรพั ยส นิ ทีร่ บิ ไดจากสงคราม,และการ พชิ ิตเมืองตา งๆ เหมอื นอยา งกบั ท่ไี ดเหน็ ในสมัย ของเขา

ถูกแลว ทกุ อยา งเหลา น้ี คือเกียรติยศของอมุ รั บิน ค็อตต็อบ ในชีวิตทาง โลกดุนยา ดังนั้น จําเปน ทีพ่ วกเขาตอ งเช่อื ถอื วา สาํ หรับเขา คอื สวนสวรรคใ น ปรโลกอกี ดว ย เพราะมีฐานภาพทยี่ งิ่ ใหญก วา และมีเกียรติยศเหนือกวา อบบู ักรและพวกเขากไ็ ดกระทําไปแลว บุคอรไี ดร ายงานไวใ นซอเฮยี ะหข องทา น กติ าบวา ดวยปฐมกาลแหงงานสราง สรรค บาบวา ดว ย เรอ่ื งราวลกั ษณะของสวรรค และมันคอื ส่ิงถูกสรางอยา งหนง่ึ และทานมุสลมิ ไดร ายงานไวใ นซอ เฮยี ะหข องทา น กติ าบวา ดว ย เกยี รติยศของ ซอฮาบะฮ บาบวา ดวย สว นหนงึ่ จากเกยี รติยศของอมุ รั *รายงานจากอบฮี รุ ็อยเราะฮ(ร.ฎ)กลา ววา : ในขณะทพี่ วกเราอยูกับ ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ (ศอ็ ลฯ)ทา นไดก ลาวขน้ึ วา : “ในชวงท่ีฉนั นอนหลับไปนนั้ ฉนั ฝน เหน็ วา ฉนั ไดอ ยูใ นสวรรค แลว ไดมี สตรีนางหนงึ่ ทาํ วุฎอ อยใู กลๆ กับ ปราสาทหลงั หนงึ่ ฉนั จึงพูดวา : “ปราสาทหลงั น้ีเปนของผูใดฤๅ?” พวกเขาตอบวา : “เปน ของอุมรั บิน คอ็ ตตอ็ บ” “ฉนั รสู กึ อิจฉาเขาทนั ที จึงเดนิ หนั หลงั กลบั ” อมุ ัรไดฟง เชนนน้ั ก็รองไห แลวกลาววา : “ฉนั เองมิใชหรือ ที่อจิ ฉาทา น โอ ทา น ศาสนทูตแหง อัลลอฮ?” พีน่ อง ทา นผอู า นทร่ี กั ขาพเจา เชื่อวา ทานมไี หวพรบิ พอที่จะจับเท็จบทราย งานอุปโลกนไ้ี ด แนนอน ขา พเจา ขอบนั ทกึ ใหก ับทกุ บททกุ ตอน ในบทรายงานท้งั หมดทบี่ ง บอกเฉพาะเกียรติยศของ อุมัรบิน ค็อตต็อบวา อยใู นเหตุผลเดยี วกนั ทั้งสนิ้ ใชแนหรือ วานั่นคือคําพดู ของทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮ(ศ็อลฯ)(เปนไปมิได เดด็ ขาด)ท่วี า ในขณะที่ฉนั นอนหลบั ทา นจะสังเกตวา จะเปน อยา งน้เี สมอไป ในทกุ บทรายงาน วา ในขณะทฉ่ี นั นอน หลบั ฉนั ฝน วา ประชาชน ไดถ ูกนาํ มาแสดงตนตอ ฉนั ในขณะท่ีฉนั นอนหลบั ฉนั (ฝนวา )ไดร บั นมสด ถวยหนงึ่ ในขณะทฉี่ นั นอนหลับ ฉนั ฝนวาอยูริมบอ ลกู หนึ่ง และขณะทฉ่ี ันนอนหลับ ฉนั ฝน วา ไดอยู ในสวรรค บางที ผูร ายงานฮะดษี อาจเปน คนฝน เฟอง แลวเพ่ิมสสี นั ข้นึ มา เพราะเขาเกง ทางดาน ทาํ นายฝน และปน แตงบทรายงานขน้ึ มาบอกวา เปน คาํ พูดของทานนบ(ี ศอ็ ลฯ) มากมายเทาไหรแ ลว ทท่ี านถูกคนอ่ืนโกหกให ในสมยั ทที่ านมีชวี ติ อยู และ ในขณะที่ทา นอยู ทา มกลางพวกเขาเหลา นั้น ฉะนน้ั หลงั จากทา นวะฟาตแลว จะเปน อยา งไรอีก ในเมือ่ ประชาชนเกดิ การสบั สนรวนเร เขนฆาราวกี ัน กลับกลายเปน หลายแนว หลายพรรค ทกุ พรรคจกั กระหยมิ่ ยมิ้ ยอ งกับ ของทพี่ วกตนมอี ยู หากแตยงั มอี ยูเรื่องหนึง่ ทนี่ ักประวัตศิ าสตร และซอฮาบะฮฝ ายสนบั สนุน อุมัรบนิ ค็อตตอ็ บเอง บนั ทกึ ไว จริงใชไหมวา มารยาททอ่ี มุ ัรถนัดจัดเจนทีส่ ดุ คอื ความกา วราว หยาบคาย ดุดนั อยางยิ่งกบั คน ท้ังหลาย จนติดเปนนิสัย และ คนใดทม่ี นี สิ ัยเชน น้ตี ดิ ตัว คนทงั้ หลายมักจะไมช นื่ ชอบ พระองค ผทู รง สงู สดุ ตรัส วา : “และถา หากเจา แขง็ กราว มจี ิตใจกระดา ง แนน อนพวกเขาจะหนหี า งจาก บริเวณ รอบตัวเจา” (อาลิ อิมรอน/๑๕๙)

แตพ วกเขาเปน ผูประทับใจในตัวอมุ รั พวกเขากลบั ตะละปด กบั ทฤษฎี อันเทย่ี งแท พวกเขาทาํ ใหคนดี มีขอบกพรอ ง แตทาํ ใหค นเลวมเี กียรติยศ แนน อน พวกเขามเี จตนาในการปนแตง บทรายงาน ประเภทปาเถอ่ื นอยา งรายกาจ และ ลว งเกินตอ เกยี รติยศของทา นนบ(ี ศ็อลฯ)ซงึ่ อลั ลอฮ ทรงยนื ยนั วา ทานมใิ ชค น หยาบคาย และไมก ระดาง หากแต เปนคนสุภาพออ นโยนเปน นสิ ยั -ดังนนั้ โดย ความ เมตตาจากอัลลอฮ เจาจงึ ออ นโยนกับพวกเขา-และแทจรงิ เจามจี รยิ ธรรม อันยงิ่ ใหญ-เปนผมู ีความ เอน็ ดู เมตตาเสมอกบั บรรดาผูศรทั ธา-และเปนความ เมตตาแกส ากลโลก- แลวเราลองฟง ดวู า บรรดา คนโงเขลาเหลา นนั้ พูดถงึ ทาน วา อยางไร บคุ อรไี ดร ายงานไวใ นซอเฮยี ะหของทา น กติ าบวา ดว ยปฐมกาลแหงงาน สรางสรรค บาบวา ดว ย ลักษณะของอบิ ลซี และทหารของมนั ทา นมุสลมิ ได รายงานไวใ นซอเฮยี ะหของทา น กติ าบวา ดว ย เกยี รตยิ ศของซอฮาบะฮ บาบวาดวย สว นหนงึ่ จากเกยี รติยศของอุมรั *รายงานจากสะอดั บนิ อะบวี กั กอซ กลาววา อมุ รั ไดข ออนุญาตจากทาน ศาสนทตู แหงอัลลอฮ (ศอ็ ลฯ)ในขณะที่สตรชี าวกเุ รชกาํ ลงั น่งั สนทนากับทา นอยู พวกนางซกั ถามทา นมากขน้ึ เสยี งของพวก นางดังมากขน้ึ คร้ันเม่อื อุมรั ของอนญุ าต พวกนางก็ลกุ ขน้ึ กน้ั มาน ดงั นนั้ ทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮ (ศ็อลฯ)ไดให อนุญาตเขา และทานศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ศ็อลฯ)กห็ วั เราะ ดังนน้ั อุมรั จงึ พูดวา : “อลั ลอฮ ทรงพระสรวลฟน ของทานหรอื โอท านศาสนทูตแหงอัลลอฮ” ? ทา นตอบ วา : “ฉนั ประหลาด ใจกับบรรดานางเหลา น้นั ทน่ี ง่ั อยูก บั ฉนั เพราะเมอ่ื พวกนาง ไดย ิน เสียงทา น พวกนางกก็ ั้นมา นทนั ที อมุ รั กลาววา : “ทา นซิ โอท า น ศาสนทตู แหงอลั ลอฮ สมควรท่ีพวกนางจะกลัวมากกวา ” หลงั จากนนั้ เขาจึงพูด ขน้ึ วา : “นสิ ยั ประจําตวั ของพวกนางเปน ไฉนกันหนอ ! พวกนางกลวั ฉนั แตม ไิ ด กลวั ทา น ศาสนทูตแหง อลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ)” เสยี งพวกนางกลาวตอบวา : “เพราะทาน เปน คนแขง็ กราว และหยาบ กระดาง มากกวาทานศาสนทูตแหง อลั ลอฮ (ศ็อลฯ)ทา น ศาสนทตู แหง อลั ลอฮ( ศ็อลฯ)ไดก ลา ววา : “ขอสาบานตอพระองค ผูซ ง่ึ ชวี ิตของฉันอยใู น พระหตั ถแ หงพระองค วา ชยั ฏอนจะไมพบทา นในสภาพ ทมี่ ันเดินเฉยๆเลย นอกจากวา มนั จะรับกาวหนี เร็วยง่ิ กวา การเดินของทานเสียอกี ” ถอ ยคําอนั ยง่ิ ใหญทอ่ี อกจากปากของพวกเขา พวกเขาะไมพูดอะไร นอกจาก การโกหก โปรด พิจารณาดูความนา เกลยี ดของบทรายงานน้ีเถิด เปน อยา งไร ทีบ่ รรดาผูหญิงกลวั อมุ รั แตไ มกลัวทานศา สนทตู แหง อลั ลอฮ( ศ็อลฯ)พวกนางสง เสยี งดงั เหนือกวา เสยี งทา นนบ(ี ศ็อลฯ)ไมใหเ กียรตทิ า น ไมป ด มา น ในขณะอยตู อ หนา ทาน แตเพยี งไดย ินเสยี งของอมุ ัรเทา นนั้ พวกนางพากนั เงยี บกรบิ และปด มา น เรว็ พลนั ขอสาบานตออัลลอฮ ขา พเจา ประหลาดใจจรงิ ๆ ตอเร่ืองราวของคนโงเ ขลา เหลา นี้ ซง่ึ พวกเขา ยังไมพอเพียงกบั ทกุ อยา งเหลา นน้ั จนถึงขนาดไดกลาวหาทาน วา เปน คนแขง็ กรา ว หยาบกระดาง อยางชัดเจนแลว กต็ าม เพราะวา อุมรั ยงั หยาบ กระดางกวา แข็งกรา วกวา ทา นศาสนทูตแหงอลั ลอฮ

(ศอ็ ลฯ)นค่ี ือ พฤติกรรมหนึ่ง จากการยกยอง ถงึ แมว า อนั นี้ จะเปน เกยี รติยศ ของทานศาสนทตู แหอัลลอฮ(ศอ็ ลฯ)แตอมุ รั กย็ งั มีเกยี รติเหนอื กวา ถงึ แมจ ะเปนพฤติกรรมทต่ี ํ่าทราม แตไมท ราบทําไม บรรดามุสลมิ โดยเฉพาะบุคอรีและมสุ ลมิ กย็ ังใหการยอมรับนบั ถอื รายงานฮะดษี ประเภทน้ี อยอู ยา ง น้ันแหละ หลงั จากนั้น พวกเขาก็ยังไมพ อกบั เรื่องแคน ้ี จนกระทง่ั ยงั ถอื วา ชยั ฏอนมา หยอกเลน สนุกสนาน กบั ทานนบ(ี ศ็อลฯ)โดยไมกลวั ทา นเลย ไมต อ งสงสยั เลยวา ชยั ฏอนในทนี่ ้ี กค็ อื สิ่งที่กระตุนให ผูหญิงหาญกลา จนกระทั่งสงเสียงของพวกนาง และเปดมา นของพวกนาง นน่ั เอง แตช ัยฏอนจะพากนั วงิ่ หนีไปทางอน่ื โดยพลัน ในทนั ทที ่อี มุ ัรเขามาในบา นของทา นศาสนทตู (ศอ็ ลฯ) พนี่ อ งมสุ ลิม เห็นบา งไหมวา อะไร คือคณุ คา ของทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ(ศ็อลฯ)ในทัศนะของ พวกเขา ทาํ ไมพวกเขาจงึ พดู ออกมาได จะโดยรตู วั หรือ ไมร ตู ัวกต็ ามวา อมุ ัรประเสรฐิ กวา ทาน ซงึ่ ตรง กบั ส่งิ ทีเ่ ปน อยใู นปจจบุ นั นี้ เม่อื พวก เขาพดู ถงึ ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ (ศ็อลฯ)พวกเขาจะคาํ ณวน นบั ขอผดิ พลาด ของ ทา นท่ถี กู ยกเมฆข้ึนมาอา ง แลว แกตัวใหแกท า นวา ทา นก็เปน ปุถุชนคนเดนิ ดิน มิใชม ะอซฺ ูม และดวยเหตุทีว่ า อุมัรกม็ ีสว นอยมู าก ในการปรับปรุงขอผดิ พลาด ของทา น และแมแ ตอัล กุรอานเองก็ยงั ถูกประทานมาสนบั สนนุ ความคิดเห็นของ อมุ รั หลายคร้งั พวกเขาจะยกตัวอยา งโองการ อะบะซะ วะตะวัลลา (เขาทาํ หนา บูดบงึ้ และเบือนหน)ี เรือ่ งการปลกู ตนอินทผลมั , เรอ่ื งเชลยสงคราม บะดัรฺ และอื่นๆ แตถาหาก ทา นพูดตอหนาคนเหลา นนั้ วา อุมัรเคยทาํ ความผดิ เร่ืองปด โอกาสคนมอุ ลั ลัฟไมให รับสว นแบง ซะกาต หรือเร่อื งวางกฎหา มการทาํ มตุ อะฮท ง้ั สองกรณี(กรณีทําฮจั ญต ะมัตตุอแฺ ละกรณที ํา นกิ ะฮม ุตอะฮ) หรือเร่ืองการ มอบทรพั ยส ินใหเกินอตั รา แลว ทา นจะเหน็ ความแคนเคืองของพวกเขา ถูกพน ออกมา จะเหน็ แววตาท่แี ดงกํา่ พวกเขาจะกลา วหาทา นวา ออกนอกศาสนา จะตอ วาทา นวา คณุ เปนใคร ถือดีอะไร ที่ไดมาวพิ ากษซยั ยดิ ินาอมุ รั อัล-ฟารูก ผูซ ึ่ง จาํ แนกแยกแยะระหวา ง สจั ธรรม กบั ความผิดพลาด ทา นไมม ที างเลือกอนื่ นอกจาก จะตอ งอยใู นความสงบ อยา พยายามพดู กบั พวก เขาเปนคาํ รบสอง มฉิ ะนนั้ ภัย อันตรายจากพวกเขา จะประสบแกท า นได บคุ อรีปลอมฮะดษี เพื่อปกปอ งเกียรติยศของอมุ ัรบนิ ค็อตตอ็ บ ถูกแลว เมอ่ื นกั วิเคราะหต ิดตามศกึ ษาฮะดีษตางๆ ของบุคอรแี ลว โดยมาก จะไมเ ขาใจ และ แสดงใหเหน็ วา มีขอบกพรอง หรอื ถกู ตดั ออกไป และเขาจะรายงาน ฮะดีษบทเดยี วกัน โดยตัวสารบบ การรายงานเดยี วกนั แตท กุ คร้งั เขาจะใชถ อ ยคาํ ทแ่ี ตกตางกนั ในหลายๆ บท ทงั้ หมดน้เี พราะความรัก อยางรนุ แรงท่เี ขามีตออมุ รั บิน คอ็ ตต็อบ บางที เปนเพราะเหตนุ ี้เองกไ็ ด ทที่ าํ ใหอะฮล ิซซนุ นะฮชน่ื ชอบ

โดยยกยองหนงั สอื ของเขาไว เหนือหนังสอื ทัง้ หลาย แมว า ของมสุ ลมิ จะถูกตอ งกวา และหนงั สือของเขา จะจัดเรียงลาํ ดับบทไดด ีกวา ก็ตาม อยา งไรก็ตาม สําหรบั พวกเขา อลั -บคุ อรี คือหนงั สอื ทถ่ี ูกตอ งทส่ี ดุ รองจาก กิตาบลุ ลอฮเพราะ เหตนุ ี้ และเพราะเหตทุ ่บี น่ั ทอนเกยี ริยศของทา นอะลี อบิ นิ อบีฏอลิบ ดังนน้ั บุคอรีจะทาํ หนาทต่ี ัดและ ทําลาย ฮะดษี ทล่ี ิดรอนเกยี รติยศของอมุ ัรทํานองเดียวกนั กจ็ ะใชวธิ ีการเดยี วกนั น้ี กบั ฮะดษี ตา งๆ ท่ี กลาวถึงเกียรตยิ ศของ ทา นอะลี เราจะยกตวั อยางในขอน้ีมาเสนอแกทา น ณ บัดนี้ อนิ ชาอัลลอฮ บางตวั อยา งท่แี สดงวา มกี ารปลอมฮะดีษ ซึง่ ในน้นั มกี ารเปด เผยขอ เทจ็ จรงิ เกี่ยวกับอมุ รั บิน คอ็ ตต็อบ ๑-มสุ ลมิ รายงานในซอเฮยี ะหข องทา น กติ าบวาดว ย การมีประจาํ เดอื น บาบวา ดว ย การทาํ ตะยัม มมุ ดงั นี้ : มชี ายคนหนง่ึ มาหาทา นอุมัรแลวกลาววา “แทจริงฉนั มีสภาวะมลทนิ ทางเพศ(ุนบุ ) แลว ไม มีนาํ้ ” ดงั นนั้ เขาตอบวา “ทา นไมต อ งทํานมาซ” อัมมารจฺ ึงกลาววา : โออะมรี ุล-มุมินนี ทา นจาํ ไมไ ดหรือ เมอ่ื ฉันกับทานอยูในกองทพั แลว เรามีสภาวะมลทนิ ทางเพศ โดยท่เี ราไมมนี ้ําเลย สําหรบั ทา นเหน็ วา ไมตองนมาซ สว นฉนั ไดเกลอื กตัวลงใน ฝนุ ดนิ แลว ฉนั นมาซ ดงั นน้ั ทานนบ(ี ศ็อลฯ)จงึ กลา ววา อันท่ี จริง เพยี งพอสาํ หรบั ทานแลว ดว ยการทต่ี บมือ ทง้ั สองของทา นลงบนดนิ แลว เปาออก แลวทา นลบู ลงท่ี หนา ของทาน และฝา มอื ของทา นดว ยมอื ท้ังสองนน้ั ฝายอมุ รั กลาววา : จงยําเกรง อัลลอฮเ ถิด โออัม มาร!ฺ อมั มารจฺ ึงพูดวา : ถา ทานตองการ ฉันกจ็ ะไมพ ูดถงึ มนั ” และรายงานบทนี้ ยงั ได ถกู บนั ทกึ อยูใน ตําราทกุ เลม เชน สนุ ันอบดู าวูด,มสุ นดั อะฮมัด บนิ ฮมั บลั , สนุ ัน นะซาอีย และสุนนั บยั ฮะกยี  อีกทงั้ อิบ นุมาญะฮด ว ย แตทวาบุคอรไี ดฉอ ฉลหนา ทที่ เี่ ปนอะมานะฮนน่ั คือความซื่อสัตย ในการถา ยทอดฮะดษี ดังเชน ที่ เขาเคยกระทํา เพียงเพ่อื รกั ษาเกยี รตยิ ศของอมุ รั และปลอมแปลงฮะดษี เพราะเขามิอาจยนิ ดไี ด ถา หากประชาชนรวู า คอลีฟะฮไ ม รูห ลกั ฟกฮข นั้ พื้นฐานงา ยๆของอิสลาม ขอใหท านพิจารณาบทรายงาน ท่บี ุคอรี ได ทาํ การเปลีย่ นแปลงในนั้น ดังนี้ รายงานโดยบคุ อรี ในซอเฮยี ะหของทาน กติ าบวา ดวย การทาํ ตะยมั มุม ทา น เปา ลงในทง้ั สอง หรือ *เขาเลาวา : มีชายคนหนึง่ ไปหาอมุ ัรบนิ ค็อตต็อบ แลวกลาววา : แทจรงิ ฉันมีนุ ุบ แตไ มม นี าํ้ เลย ดงั นน้ั อมั มารฺ บนิ ยาซริ ฺ จงึ กลา วกบั อุมรั บนิ คอ็ ตตอ็ บ วา : ทา นจาํ ไดไ หม วาเราเคยอยูใ นการ เดนิ ทางดวยกนั ทงั้ ฉนั และทา น .....(อัล-ฮะดษี )

ทานจะเหน็ ไดเ ลยวา บุคอรไี ดล บประโยคหนง่ึ ออกไป นน่ั คอื “ดังนน้ั อมุ รั จงึ กลา ววา : ทา นไม ตอ งทาํ นมาซ” เพราะนั่นคอื ความโง ไมต องสงสัยเลยวา บุคอรีไดลบออกไปอยา งแนน อน และไดท าํ ให เล็ดลอดออกไป เพือ่ ไมเปน การเผย ใหประชาชนรถู งึ มซั ฮับของอุมรั ท่ีเขาเคยแสดงทศั นะไว ในสมยั ท่ี ทานศาสนทตู (ศ็อลฯ)ยังมชี วี ิตอยู และเปนการวนิ ิจฉยั ความของเขา ทค่ี ัดคานกบั ปกาศติ แหงอัล กุ รอานและซนุ นะฮอ กี ท้งั เขายงั คงอยกู บั มซั ฮบั ของเขาเชน น้ีไปตอไป จวบจน ภายหลัง จากทีเ่ ขาไดเ ปน อะมรี ุล-มุมินนี แลว มซั ฮับของเขาก็ไดถกู นาํ ไปเผยแพร ในหมชู าวมสุ ลิม ดงั ที่อบิ นุฮะญรั ฺไดก ลาวไว วา : “นี่คอื มัซฮบั ท่ีเล่อื งลอื จากอุมัร” และหลักฐานทแี่ สดงวา เขายังเขม งวดกบั การทาํ เชน นนั้ กค็ ือ คําพูดของอัมมารฺ ท่บี อกเขาวา : “ถา ทา นตอ งการ ฉนั กจ็ ะไมพ ูดถงึ มนั ” อา นดูเถิด แลว จะแปลกใจ ๒-อลั -ฮากิม อนั -นัยซาบูรยี  รายงานไวใ นมุสตัดร็อก ภาคที่ ๒ หนา ๕๑๔ ทา นซะฮะบียรบั รองไว ในหนงั สือตัล-คีศของทา น วา เปน ฮะดษี ซอเฮียะห ดังน้ี : * จากอะนัซ บนิ มาลิก กลาววา : แทจ ริง อมุ ัรบนิ คอ็ ตตอ็ บ อานบนมมิ บรั วา : “ฟะอมั บตั นา ฟ ฮา ฮับบนั วะอินะบนั วะซยั ตนู ัน วะนคั ลนั วะฮะดาอิกอ ฆลุ บัน วะฟากฮิ ะตนั วะอบั บัน” (และเราไดใ ห เมลด็ พืชงอกออกมาจากในดนิ และองนุ และพืชผกั และมะกอกและอนิ ทผลัม และเรือกสวนท่หี นาทึบ และผลไม และทงุ หญา )(อะบะซะ/๒๗-๓๑) แลวเขาพดู วา : “ทกุ อยา งเหลานเ้ี รารจู ัก แต “อับบัน” (ทุง หญา)นซี่ ิ หมายความวา อะไร” ตอ จากนนั้ เขาพูดวา : “อันนี้ ขอ สาบานตออัลลอฮ มันเปน ภาระหนกั ไมเ ปน ไรสาํ หรบั ทา น ท่ีทา นไมร ู วา “อบั บนั ” หมายถึงอะไร จงปฏบิ ตั ิตาม ในสงิ่ ทพี่ ระองคทรงชนี้ าํ ให พวกทานเขา ใจจาก พระคัมภรี  ดงั น้นั จงปฏบิ ตั ิในสิง่ นนั้ แตอันใดทพ่ี วกทา นไมร ู กจ็ งมอบหมาย ไปยัง พระผูอ ภบิ าลของมนั ” รายงานบทนี้ นกั ตฟั ซีรสฺ วนใหญไดถ ายทอดลงในตาํ ราของพวกเขา เมื่อถึงตอนอธิบายซูเราะฮ อะบะซะ เชน ทานซะยูฏียในอดั -ดุรฺรลุ -มนั ซูร,ฺ ทา น ซะมัค ชะรีย ในอลั -กชั ชาฟ, ทา นอิบนกุ ะซีรฺ ในตฟั ซรี ขฺ องทาน แตท วา บคุ อรี ไดล บฮะดษี น้แี ลว ทาํ ลายไป ตามนสิ ยั ของเขาท่ีเคยทาํ มา เพื่อมิใหคนทัง้ หลาย ลว งรู ถึงความไมร ขู องคอลีฟะฮก ับความหมาย ของคําวา “อับบนั ” ดังฮะดีษทถ่ี กู รายงานไว ตอไปน้ี : บุคอรีไดร ายงานไวใ นซอเฮยี ะหของทา น กติ าบวา ดวย การยดึ มน่ั ในพระคมั ภรี  และซนุ นะฮบาบ วาดว ย พึงรังเกียจ การซกั ถามมากๆ และการปฏิบัตใิ นส่งิ ท่ี ไมม ัน่ ใจ และคําตรสั ของอัลลอฮท วี่ า “อยา ถามในส่งิ ท้ังหลาย ทีถ่ า หากมันถกู เปด เผยแกพวกเจา แลว จะเปนความชว่ั รา ยแกพ วกเจา ” ดงั น้ี : *รายงานจากอะนัซ บนิ มาลิก กลา ววา : “พวกเราเคยอยกู บั อมุ ัรแลว เขา กลาววา : เราเคยถกู หา มจากการแบกรบั ภาระ” ใชแ ลว บคุ อรจี ะกระทําเชน น้ี กับ ทุกฮะดีษ ทเี่ ขาไดกลิ่นวา ทาํ ใหอ มุ รั บกพรอง ผูอา นจะเขา ใจอะไร จากฮะดษี บทนี้ ทถี่ กู ตัดทอนความจริงตา งๆ นนั่ คอื เขาปกปด ความไมรู

ของอุมัรในความหมาย ของคาํ วา “อับบนั ” เขากลา วเพยี งส้นั ๆ วา : “เราเคยถกู หาม จากการแบกรบั ภาระ” ๓-อิบนุ มาญะฮไดรายงานไวในสนุ ันของทา น เลม ๒ หนา ๒๒๗ ทา นฮากิม ไดร ายงานมุสตดั ร็อก เลม ๒ หนา ๕๙ อบดู าวดู ไดร ายงานในสนุ นั ของทา น เลม ๒ หนา ๔๐๒ บยั ฮะกียไดร ายงานใน สนุ นั ของทา น เลม ๖ หนา ๒๖๔ อิบนฮุ ะญรั ฺ ไดร ายงานไวใ นฟตฮลุ -บารแี ละคนอนื่ ๆ อีก ดงั น้ี : *รายงานจากอิบนอุ บั บาส กลาววา : อมุ รั ไดนาํ ตวั หญงิ วิกลจริตคนหน่งึ ซง่ึ กระทาํ ผิดประเวณี มาปรกึ ษาในเรอื่ งน้กี บั ประชาชน แลว เขาไดส่งั ใหนาํ นาง ไปรับโทษทณั ฑ ดว ยการถกู ขว าง(ดวยกอ น หิน) แตแ ลว ทา นอะลี อบิ นิ อบฏี อลบิ เดนิ ผานมา เขาถามวา : “เร่ืองของนางเปนอยางไร ?” พวกเขา กลาววา : “เปน หญงิ วกิ ลจรติ ในตระกลู นน้ั ๆ นางไดกระทาํ ผดิ ประเวณี แลวอมุ ัรสั่งใหน าํ นางไปรบั โทษ ดว ยการถูกขวา ง” ทานกลา ววา : “จงนาํ นางกลบั ไปเสยี ” หลงั จากนนั้ ทา นก็ ไดไ ปหาอุมรั แลว กลา ววา : “ทา นไมร ดู อกหรอื วา ปากกา(เพ่ือบนั ทกึ บาปบญุ ) ไดถ ูกยกเวน จากคนวกิ ลจรติ จนกวา เขา จะมีสติสัมปชญั ญะสมบูรณ, ถกู ยกเวนจาก คนนอนหลบั จนกวาเขาจะต่นื ขน้ึ มา ถูกยกเวน จากเดก็ จนกวา เขาจะถึงวยั นอนฝน (มอี ารมณทางเพศ)? ดงั นนั้ อมุ ัรจงึ ปลอยนางไป และกลาววา : “หากไมมีอะลี แนน อนอุมรั ตอ ง พนิ าศแลว ”(อิบนเุ ญา ซยี  บนั ทกึ ไวในตัซกิเราะฮข องทา น หนา ๗๕) แตทวา สาํ หรับ บคุ อรี รายงานบทนี้ เปนทสี่ บั สนแกเ ขา คนทง้ั หลายจะรูไ ดอยา งไร ในความโงเ ขลา ของอุมัร ตอเรอ่ื งกฎเกณฑทกี่ ิตาบลุ ลอฮไดวางไว และที่ ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ (ศอ็ ลฯ)ไดอธิบายไว แลว คนที่สภาพของคนเปน เชน นี้ จะเชิดคออยใู น ตําแหนง คอลฟี ะฮไดอ ยางไร ตอจากนนั้ บคุ อรคี ิดอยา งไรกับรายงานบทนี้ ซ่ึงในนน้ั เปน เกยี รติยศของ ทา นอะลี อบิ นิ อบฏี อลบิ ซง่ึ ไดเ ปด เผยบทเรยี นใหแกพวกเขา ในสิง่ ทพ่ี วกเขาไมร ู และอุมรั กร็ บั สารภาพดว ยคําพูดของเขาเองวา ถาไมมอี ะลี แนน อน อุมัรตอ งพนิ าศแลว ดงั นนั้ เราควรพิจารณาวา สําหรับบคุ อรี เขาไดพ ลกิ แพลง และปลอมแปลงรายงานบทน้อี ยางไร บุคอรีไดร ายงานไวในซอเฮยี ะหของทา น กิตาบวา ดวย คสู งครามท้ังสอง ไดแ ก พวกกาฟรฺ และ พวกตระบดั สตั ย บาบวา ดว ย มิใหขวา งชายวกิ ลจรติ และหญิง วกิ ลจริต “บุคอรกี ลาวโดยไมเ อยถงึ สา รบบรายงานใดๆเลย”วา : *ทานอะลไี ดพ ดู กับอมุ รั วา : “ทานไมรูดอกหรือ แทจรงิ ปากกา(เพ่อื บนั ทกึ บาปบุญ)ไดถูกยกเวน จากคนวกิ ลจรติ จนกวาเขาจะหายจากอาการ ถกู ยกเวน จาก เดก็ จนกวา เขาจะมอี ารมณท างเพศ ถกู ยกเวน จากคนนอนหลับ จนกวา เขาจะต่ืน ขนึ้ มา” ถกู แลว นค่ี ือตัวอยา งทมี่ ีใหเหน็ ๆ สาํ หรับการพลิกแพลงของบุคอรี ใน ฮะดีษตางๆ กลา วคอื เขา จะตัดขอ ความนัน้ ๆ เสมอ ถา หากในนนั้ เปน ความนา ละอายของอุมรั

เขาจะตัดขอความในฮะดษี ออกเชนกนั ถา หากในนนั้ เปน เกียรตยิ ศ หรอื ความดเี ดน ของอิ มามอะลี ซ่ึงไมสดุ วิสัยทเ่ี ขาจะคดั ออกไป ๔-ทานมสุ ลมิ รายงานไวใ นซอเฮยี ะหของทา น กติ าบวาดว ยกฎการลงโทษ บาบวาดวย การ ลงโทษผูเ สพสรุ า รายงานจากอะนสั บนิ มาลกิ กลาววา : “มีคนดืม่ สุราถกู นําถูกนําตัวมา หาทา นนบี(ศอ็ ลฯ) ดังนนั้ ทานไดเ ฆี่ยนเขาดวยกิง่ อินทผลมั ๔๐ ครงั้ ” เขาเลาตอไป วา :อบูบกั รกก็ ระทําเชน นี้ คร้ันมาถงึ อมุ ัรเขาไดปรกึ ษากบั คนทัง้ หลาย ดังนั้น อบั ดุรเฺ ราะมาน บินเอาฟ จงึ กลา ววา : “บทลงโทษขนั้ เบาทส่ี ดุ ๘๐ ครง้ั ” แลว อมุ ัรกก็ ระทาํ เชนนน้ั เชน เคย บคุ อรีไมตอ งการจะเผยถึงความโงเ ขลาของอมุ รั ในเรอ่ื งกฎของ การลงโทษ และเปน เพราะอะไร เขาจึงปรกึ ษาประชาชน ในอตั ราการลงโทษ ทรี่ กู นั มา จากการกระทาํ ของทา นศาสนทูต แหง อลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ)ตอ มาหลงั จากนน้ั อบบู กั รก็เคยกระทาํ มาแลวดว ย บุคอรีรายงานในซอเฮียะหของทา น กติ าบวา ดว ยบทลงโทษ บาบวาดว ย เรื่อง การเฆ่ยี นตคี น เสพสุรา * รายงานจากอะนสั บิน มาลิกกลา ววา : “ทา นนบี(ศ็อลฯ)ไดเฆ่ียนตใี นกรณี ดมื่ สุรา ดว ยกง่ิ อนิ ทผลมั และดว ยรองเทา และอบูบักรไดเฆี่ยน ๔๐ ท”ี ๕-บรรดานักฮะดษี และนักประวตั ิศาสตร ท่ไี ดร ายงายเร่ืองการปวยของ ทานนบ(ี ศอ็ ลฯ)และ การวะฟาตของทา น และวา ทา นไดขออยา งไรบา ง จากพวกเขา วา ใหท า นเขยี นขอความไวสาํ หรับพวก เขา เพ่ือพวกเขาจะไมหลงผดิ ภายหลังจาก ทา นตลอดไป ซงึ่ ไดมกี ารเรยี กเหตุการณนน้ั วา ความอปั โชคในวนั พฤหสั และอุมรั บนิ ค็อตต็อบ คดั คา นอยางไร แลว กลา ววา ทา นศาสนทูตแหงอลั ลอฮ เพอ เจอ -ขอความคมุ ครองใหพน จากอลั ลอฮ- บุคอรีไดร ายงานไวใ นซอเฮยี ะหข องทา น กิตาบวา ดวยการตอสู บาบวา ดวย ใหขอการ อนเุ คราะหแ กอ ะฮล ิซซมิ มะฮแ ละมีการสงั คมตอ พวกเขา ทานมสุ ลมิ ไดร ายงานไวใ นซอเฮียะหของทา น กิตาบวา ดว ยอัล-วะศียะฮบ าบวา ดว ย การละทง้ิ วะศยี ะฮของคนทไ่ี มมเี ร่อื งใดๆ จะทาํ วะศยี ะฮไว *รายงานจากอิบนุอับบาส (ร.ฎ) กลา ววา : “วนั พฤหสั กระไรหนอ วนั พฤหสั ” แลวเขากร็ อ งไห จนนาํ้ ตาหลง่ั ไหลชมุ โชก แลว บอกวา : “ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ)เจ็บหนักในวนั พฤหสั แลว กลาววา : “จงนาํ สมดุ บันทกึ มาใหฉัน เถดิ แลว ฉนั จะเขยี นขอความใหพวกทา น แลวพวกทานจะไม หลงผดิ หลงั จากน้ัน ตลอดไป” ดงั นนั้ พวกเขากโ็ ตแ ยงกนั ซ่ึงไมควรทจี่ ะโตแยง กนั ตอ หนา ทา นนบี แลว พวกเขากก็ ลาววา : ทานศาสนทูตแหง อัลลอฮ(ศอ็ ลฯ)เพอ เจอเสยี แลว” ทา นได กลาววา : “พวก

ทานจงไปจากฉันเสียเถดิ เพราะส่งิ ทฉ่ี นั กําลงั เปน อยู ยอมดกี วา ส่ิงท่ีพวกทา นพวกทา น เรียกรองฉนั ให ไปหามนั ” และทา นไดส่ังเสียในตอนท่ี ทานตาย ๓ ประการคอื : ๑-ใหข ับพวกมุชริกออกไปจาก คาบสมทุ รอาหรบั ๒- ใหอ นญุ าตแกแขกตางเมือง เทา ที่ฉันเคยอนญุ าตใหแกพ วกเขามาแลว แตฉ นั ลืม ขอ ที่ ๓” ใชแลว น่ีคอื เหตุการณใ นวนั พฤหัสอนั อับโชค ซึ่งอมุ ัรไดสวมบทบาท คนกลาหาญ ดว ยการ คัดคานทา นศาสนทูตแหงอลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ)และหามทานมใิ ห บนั ทกึ และดวยถอยคําทเ่ี ลวทรามน้ัน ซง่ึ คัดคานกบั คมั ภรี ข องอลั ลอฮใ ชหรือไม น่ันคอื คําพดู ทว่ี า นบเี พอเจอ เสยี แลว ทง้ั บคุ อรีและมสุ ลมิ ตา ง ไดถา ยทอด ไวต รงน้ีดวยสํานวนทถี่ ูกตอง ตามทอ่ี ุมรั ไดลนั่ วาจาออกไป และเขาทง้ั สองมิได เปลี่ยนเปน อน่ื เลย ตราบเทาท่ชี ่ือของ อุมัรมิไดถกู ระบลุ งไป เปน อนั วา สาํ หรบั คาํ พดู อบั ปยศน้ี จะไมเ ปน ท่รี วู า เปน คาํ พดู ของใคร จงึ ไมเ ปนพิษเปน ภัยอะไร แตในกรณที ่มี ชี ่อื อุมรั ในบทรายงาน ทีร่ ะบวุ า เขาเปน คนเปลงวาจานี้ ออกไป การทาํ เชนนนั้ มัน ยากเย็นเหลือเกิน สาํ หรับบคุ อรีและมุสลิมทจี่ ะปลอ ย ไวเ ชน นนั้ เพราะหมายถงึ การประจานคอลฟี ะฮ เปน การเผยธาตุแทที่นา ละอาย ของเขาออกมา และจะเปนการเผยถงึ ความกาํ แหงหาญ ทีเ่ ขากระทาํ ตอฐานภาพ ของทา นศาสนทูต(ศอ็ ลฯ)ซง่ึ เขาเคยคดั คา นทา นมาตลอดชีวิตอนั ยาวนาน ในกรณี สาํ คญั ๆ ทงั้ บคุ อรี มุสลมิ และคนอนื่ ๆท่ีอยใู นฐานะเชนเดียวกับพวกเขา ยอ มรูดีวา เพยี งคาํ น้ีคาํ เดยี ว ก็ พอแลว ทจ่ี ะกอ ใหชาวมสุ ลมิ เกดิ ความรูสกึ ตอตา นกับ คอลีฟะฮถ ึงแมจะเปนอะฮลซิ ซุนนะฮเองก็ ตาม ดงั นนั้ พวกเขาจงึ จงใจทาํ การ ปลอมแปลง ซง่ึ น่นั เปน ความถนดั ของพวกเขาอันเปน ทร่ี กู นั อยู สาํ หรบั กรณีเยี่ยงน้ี ฉะนน้ั พวกเขาจงึ เปลี่ยนคาํ วา “YAHJUR”(ทานเพอ ) เปนคําวา “GHALABA ALAI HIL WAJAA” (พษิ ไขครอบงาํ ทานแลว ) เพราะการทาํ เชน นนั้ จะชว ยทาํ ให พวกเขา หา งไกลจาก ถอยคาํ ท่เี ลวทรามคํานน้ั ขอใหทา นพจิ ารณาตาม ทบ่ี คุ อรี มุสลมิ ได รายงานไวในหวั ขอเดยี วกับเรอ่ื ง ความอับโชค *รายงานจากอบิ นอุ ับบาส กลา ววา : เมอื่ ทา นนบ(ี ศอ็ ลฯ)จะถึงวาระสุดทาย และในบา น ขณะนน้ั มีบรรดาผูช ายอยูห ลายคน โดยมอี ุมัรบิน คอ็ ตตอ็ บอยูใ น กลมุ นนั้ ดว ย ทา นนบ(ี ศ็อลฯ)ไดกลา ว วา : จงเขา มาท่ีนกี่ ันเถิด แลวฉันจะเขียนขอความ ใหแกพ วกทา น ซงึ่ พวกทา นจะไมห ลงผดิ หลงั จากนัน้ ดังนนั้ ทา นอมุ ัรจงึ กลา ววา : แทจริงทา นนบ(ี ศอ็ ลฯ)พษิ ไขไ ดค รอบงาํ ทา นแลว ณ พวกทา นก็ มีอลั กุรอาน ดังนนั้ เราเพียงพอแลว กบั พระคมั ภรี ของอัลลอฮ แตส มาชิกในครอบครัว ไดข ัดแยง ดังนนั้ จงึ พวกเขาจงึ โตเถยี งกัน จนมีคนสว นหนง่ึ กลา ววา “พวกทานจงเขามาใกลเถดิ เพื่อทานนบ(ี ศอ็ ลฯ)จะ ไดบ นั ทึกขอความใหแ กพวกทา น ซ่งึ พวกทา นจะไมห ลงผดิ หลัง จากนน้ั ” แตค นสวนหนง่ึ พูดตามท่ีทา น อุมรั พูด ครั้นเมือ่ พวกเขา สง เสยี งอ้อื องึ และขดั แยงขางๆ ทา นนบ(ี ศ็อลฯ)กันมากขน้ึ ทานจึงกลาววา :

“พวกทา นจงลกุ ออกไป เสยี เถิด” -อบั ดุลลอฮบ นิ มสั อดู - กลา ววา แลว อิบนุอับบาสไดกลา ววา : แทจ ริง ความอปั โชคเหนอื ความอัปโชคทุกประการก็คอื เหตกุ ารณที่เกดิ ข้นึ ระหวางการ ทท่ี านศาสนทตู แหงอัลลอฮจะบนั ทึกขอความนนั้ ใหแ กพวกเขา แตแ ลวกม็ กี าร ขัดแยงและเสียงเอด็ ตะโรของพวกเขา” (๒๐๔) สวนรายงานของมุสลมิ นน้ั เขาก็เอามาจากบคุ อรีครูของเขานน่ั เอง เราขอ บอกบุคอรีวา ถึงแม ทานจะเรยี งความไดอ ยางชาญฉลาด ถงึ แมวาทา นพยายาม จะปกปดความจรงิ แตเ ทาทที่ านรายงาน ไว ก็เพยี งพอในการอา งเปน หลกั ฐาน มดั ตัวทาน และอมุ ัรนายของทานแลว เพราะคําวา “เพอ ” ซง่ึ หมายความวา พดู จา เหลวไหล หรือคําวา “พษิ ไขไดค รอบงําทา นแลว ” กใ็ หค วามหมายอยางเดยี วกนั เพราะคนท่เี ขา ใจความหมาย จะพบวา คนทงั้ หลาย แมก ระทงั่ ทกุ วนั นี้ ก็ยงั พูดวา “นายคนนนั้ ถา จะถูก พษิ ไขค รอบงาํ กระมงั ถงึ ไดพ ดู จาเหลวไหลแบบนั้น” โดยเฉพาะอยา งยง่ิ ถา เรานาํ คาํ นี้ พจิ ารณาประกอบคาํ พูดของเขาทวี่ า “ณ พวกทา นก็ มอี ัล กุรอาน ดงั นนั้ เราเพยี งพอแลว กับพระคัมภีรข องอลั ลอฮ” ก็จะหมายความตามนว้ี า ทา นนบี(ศอ็ ล ฯ)ยุตภิ ารกิจของทา นแลว การมอี ยูของทา น กเ็ หมอื นกบั วา ไมม แี ลว นนั่ เอง ขา พเจา ขอทาพสิ ูจนก ับผรู ูทกุ ทา น ทมี่ จี ติ สาํ นึกวา ขอเพียงใหพ จิ ารณาอยาง ถอ งแท ใน เหตุการณน ้ีเทา นนั้ โดยอยาไดใชอ ารมณส วนตัว และอยา ไดท ํายึกยกั ดวยประการตางๆ แลวเขาจะ รสู กึ เคอื งแคนตอ คอลฟี ะฮท า นน้ี ซงึ่ เปน คนที่ปดกน้ั โอกาสของประชาชาติ จนไมไ ดร ับวถิ แี หง ธรรม และเปนสาเหตุแหง ความหลงผดิ ของประชาชาติน้ีโดยตรง ทําไมเราตอ งกลวั การพดู ความจรงิ ตราบใด ทีเ่ ปน การปกปอ งทา นศาสน ทตู แหง อลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ) ปกปองอัล กรุ อาน และปกปองหลกั การอนั สมบูรณแบบ ของอสิ ลามในประการตอ มา พระองคผ ทู รง สูงสุดตรัสวา : “ดังนน้ั จงอยา เกรงกลัว มนษุ ย แตจงเกรงกลัวฉนั และจงอยา ขายโองการของฉนั ดว ย ราคาอนั นอ ยนิด และผใู ดไมตดั สนิ ความ ตามที่อลั ลอฮท รงประทานมา ดังนนั้ พวกเขาคอื บรรดา ผู ปฏิเสธศาสนา”(อัล-มาอดิ ะฮ/ ๔๔) แลว ทาํ ไมบรรดาผูรบู างทา น ถงึ แมจ ะอยูใ น ยุคแหงขอ มลู ขาวสาร และความสวาง ไสวแลว แตย ังใชค วามพยายามของพวกเขา เพือ่ ปกปด ความจริง ในส่งิ ที่พวกเขาได อุปโลกนก นั ขน้ึ มา เชน การตคี วามเรือ่ งตา งๆ กนั อยา งหนกั หนวง ทงั้ ๆที่มนั ก็ มิไดทําใหอ วนทว น และ มไิ ดท าํ ใหเ พียงพอ แกค วาม หวิ โหยแตป ระการใด ขอใหทานพจิ ารณาตามท่ผี รู ูทานหน่ึง คือ มฮุ มั มดั ฟุอาด อับดลุ -บากยี  ไดเปด เผยไว ในหนงั สือ “อลั -ลุลุอุวัล-มัรฺญาน ฟม ัต ตะฟะกุ อะลยั ฮิช ชยั คอน” เมื่อบนั ทกึ ฮะดษี วาดว ยวนั พฤหัสที่อปั โชค ทา น ไดก ลาว “อธบิ ายเหตุการณ ท่ีเกิด ขน้ึ ” (๒๐๕)

“จงนาํ สมดุ บนั ทกึ มาใหฉัน : หมายความวา พวกเจาจงนาํ เครอ่ื งเขยี น สําหรับจดบนั ทกึ เชน ปากกา และหมกึ หรือหมายถงึ สมดุ บนั ทกึ ทมี่ ีใชส าํ หรบั เขียน เชน กระดาษ โดยหลักการถอื วา ขอความทที่ า นตองการจะเขยี นน้ี มีแต จะประกาศ ตาํ แหนง คอลฟี ะฮใหแก อบบู ักรเทาน้ัน แตทวา ใน เมอ่ื พวกเขาขดั แยงกนั และอาการไขข องทา น(ศอ็ ลฯ)ก็กาํ เริบหนกั ขน้ึ ทานจงึ เปลี่ยนจากวธิ ีนนั้ ดวย การ แตง ตง้ั คอลฟี ะฮข องทา น ในการนมาซ (ตอจากนน้ั ทา นไดอ ธิบายความหมาย คาํ วา “เพอ”) เขา กลาววา : “ทา นเพอ ” อบิ นบุ ัฏฏอน กลาววา คาํ น้ี หมายถงึ เขาสบั สน, อบิ นุอตั -ตนี กลา ววา คาํ น้ี หมายถงึ เขาพูดเหลวไหล, ซึ่งอนั นี้ไมเ หมาะ สาํ หรบั ฐานภาพของทา นอนั สงู สง แตน า จะใหค วามหมาย ไดว า ทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ)พรากจากพวกทานไปแลว เพราะแงห นง่ึ ของคําวา “ฮจิ ญรุ” ก็ คือ ความหมายท่ตี รงขามกบั คําวา “เชือ่ มตอ ” เนือ่ งจากเปนคาํ ที่มรี ะบอุ ยใู น พจนารถบางสว นของพระ ผเู ปน เจา ดว ยเหตนุ ้ี เทา กับเขากลา ววา : ทา นกลบั ไปสู พระองค ผทู รงสงู สุดแลว อบิ นอุ ัล-อะซีรฺ กลา ว วา คาํ น้ใี หความหมาย ในเชิงตงั้ คาํ ถาม แตไดต ัด อักษรฮมั ซะฮ(เครอ่ื งหมายคาํ ถาม)ออกไป หมายความวา “คาํ พดู ของทานเปลยี่ นแปลงไป และสับสนไป ดวยสาเหตุของพิษไขหรอื เปลา ?” และ นค่ี ือ คาํ อธิบายทดี่ ที สี่ ุด สาํ หรับคําทเี่ ขาพดู ออกไป และไมท ําใหเ หน็ วา เปน ถอยคาํ ท่ีเลวทราม หรือ เหลวไหลแตอ ยางใด และคนพูดเองกค็ อื ทานอมุ รั ซึ่ง ไมบังควรทเี่ ขาจะถูกมองเชน นั้น” (จบคาํ อธิบาย ของทา นแคน ี้) แตเ ราขอตอบโต ปรมาจารยผทู รงเกียรตวิ า ความสงสยั ยอ มไมเ ปน ที่ พอ เพยี งตอ สจั ธรรมแต ประการใด สาํ หรับเราถือวา เพยี งพอแลว ทที่ า นยอมรบั วา คน ที่ใชถอ ยคํา อนั เลวทรามนี้ คอื อมุ รั ! แต ใครเลา ทบ่ี อกทานวา ทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ(ศ็อลฯ)ตอ งการจะบนั ทกึ ใหต ําแหนงคอลฟี ะฮไ ดแกอ บูบกั ร? อุมัรกระน้นั หรอื ที่จะขดั ขนื ในขอ นี้ ? ในเมือ่ เขาเปนเสาหลกั ทเ่ี ขม แข็ง เพอ่ื ใหตาํ แหนงคอลฟี ะฮ ไดแกอ บบู กั รและบีบบังคับประชาชนใหย อมรบั จนกระทง่ั ขม ขูจะเผาบา น ทา นหญงิ ฟาฏมิ ะฮซ ะฮร ออ ยงั มคี นอ่นื นอกจากทานบา งหรือ ทีแ่ อบอา งเชน น้ี โอ ทา นปรมาจารย ผูท รงคณุ วุฒิ ? เปน ทรี่ กู นั ในหมบู รรดานกั ปราชญทง้ั รุนเกา รุน ใหมว า อะลี อบิ นิ อบฏี อลิบ ไดร บั การสนับสนุน ใหดํารงตําแหนง คอลฟี ะฮจากทา นศาสนทตู (ศอ็ ลฯ)ถงึ แม พวกเขาจะไมยอมรบั วา เปน ปกาศิตแตงตง้ั กต็ าม เพยี งเทา ที่บคุ อรรี ายงาน ไวใ นซอเฮยี ะหข องเขา กติ าบอลั -วะศอยา เลม ๓ หนา ๑๘๖ กพ็ อแลว สําหรบั ทา น ซึง่ กลา วไวว า : พวกเขาไดพ ดู ตอหนา ทา นหญงิ อาอิชะฮวา : “อะลี(ร.ฎ)เปน วะศยี ” (ตําแหนง ทายาท) นางถามวา : “ทา นแตง ต้งั เขาเปน ทายาทเมื่อไหรก ัน ในเมอื่ ฉนั เปนผูใหท านนอน หนนุ พาดมาทหี่ นา อกของฉันทา นไดขอนํา้ บว นปาก ซึ่งฉนั ไดพ ดู กบั ทาน ซงึ่ อยใู นตักของฉนั แตฉนั ไม รสู กึ เลยวา ทานไดตายไปแลว ดงั นน้ั ทา นตั้งเขาเปน ทายาท เมือ่ ไหรก นั ?”

บคุ อรีรายงานฮะดษี เพราะวา มีการปฏิเสธตาํ แหนงทายาท จากทา นหญงิ อาอชิ ะฮและน่ีคอื งานที่บุคอรีพงึ พอใจ แตเราขอกลาววา บรรดาผูทพี่ ดู ตอหนา ทานหญงิ อาอิชะฮวา ทานศาสนทูต แหงอลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ)ตง้ั ทา นอะลี เปน ทายาท นน้ั เปน ผสู ัตยจ ริง เพราะทา นหญิงอาอิชะฮมไิ ดก ลา วหา วา พวกเขาโกหก และในเวลา เดียวกนั นางก็มิไดปฏิเสธเรือ่ งทายาท แตนางถามในเชงิ ปฏิเสธวา ทา น ตงั้ เขาเปน ทายาทเมื่อไหร ? เราตอบนางกไ็ ด วา ทา นไดแ ตงตั้งใหเขาเปน ทายาท เมือ่ บรรดา ซอ ฮาบะฮผทู รงเกียรติ เขา เย่ยี มทาน ตอนทน่ี างไมอยนู น่ั ไง ไมต องสงสยั เลยวา บรรดาซอฮาบะฮเหลานนั้ จะตองบอกนางแลว วา ทา นแตง ตง้ั เขาเปน ทายาท เมื่อไหร แตอาํ นาจการปกครองของพวกสลุ ตา น ได หามมใิ หบนั ทกึ ขอมลู ท่เี ปน หลักฐานขน้ั อกุ ฤษฏน ี้เสยี เหมอื นอยางทพี่ วกเขาไดห า มมใิ หก ลา วถงึ คาํ ส่ัง เสีย ขอ ทีส่ าม แลวพวกเขาไดลมื มันไปนนั่ เอง อํานาจการปกครอง ไดเ ขามาบดบงั ความจริงขอ น้ี ก็ เพราะวา อุมรั เอง เคยแสดงตนอยา งเปด เผย ในการคัดคานทา น ศาสนทูตแหงอัลลอฮ( ศอ็ ลฯ)มิให เขียนขอ ความ เพราะเขารแู ลว วา ตอ งระบตุ ําแหนง คอลีฟะฮใ หแกท า นอะลี บนิ อะบี ฏอลิบแนนอน อิบนุอัล-ฮะดดี ไดบันทึก เรอื่ งการ สนทนาระหวา งอุมรั บิน ค็อตตอ็ บ กบั ทา นอับดุลลอฮบ นิ อบั บาส ซ่ึง ตอนหนึ่ง อมุ รั ไดตั้งคาํ ถาม ตอ อบิ นอุ บั บาสวา : “ในตวั ของอะลี ยงั มสี งิ่ ใดเหลอื อยบู างไหม ที่คูควรกับ ตาํ แหนง คอลฟี ะฮ?” อบิ นุ อับบาสตอบวา : “มแี นน อน”อมุ ัรกลา วอกี วา : “แนน อนเมอ่ื ทานศาสนทูต แหง อลั ลอฮ ปว ยหนกั ทานตอ งการจะระบุช่อื ของเขาแตฉ นั ยบั ยง้ั ทา นไว เพราะความสงสาร และระวงั รกั ษาอิสลาม”(๒๐๖) แลวทําไมทานปรมาจารย ผูท รงคุณวุฒจิ งึ กลัวความจรงิ แทนทจี่ ะทาํ ให สัจธรรมเปด เผย หลังจากยุคมดื ไดผานพน ไปแลว พรอ มกับบนอี ุมยั ยะฮและ บนอี ับบาซ นพ่ี วกทา นกลบั เพิ่มความมืด มดิ ใหค รอบงาํ หนักยงิ่ ขึ้นไปอีก พวกทานปกปด คนอื่น จนมไิ ดร ับ และไมส ามารถเขาถึงความจรงิ และ ถา หากสงิ่ ทที่ า นพูดออกมา เปน การพดู ดว ยความบริสทุ ธ์ใิ จ ขา พเจา ก็ขอวงิ วอนตอ อัลลอฮ ไดโปรด ช้นี าํ ทา น และเปด ความสวา งไสวใหแ กท าน ๖-เชนเดยี วกบั ที่บุคอรไี ดก ระทําไวม ากมาย เชน การบดิ เบอื น ปลอมแปลง และการทาํ ใหส บั สน แกฮ ะดีษของทา นนบี ทเ่ี ขารูสึกวา เรื่องราวในนน้ั จะเปนการ ลบหลู และบ่นั ทอนเกยี รติภูมขิ องอบบู กั ร และอมุ รั ท้ังนกี้ เ็ พราะวา มเี หตุการณ ประวัติศาสตร ทเี่ ล่ืองลือกนั มากเรอื่ งหน่งึ ซง่ึ ครั้งน้นั ทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮ( ศอ็ ลฯ)ไดก ลา วฮะดีษหน่งึ ท่อี มิ ามบุคอรีไมป ระทับใจ ดงั นั้นเขาจงึ ลบออกไป จนหมดสน้ิ เพราะเปน ฮะดษี ที่ยกยองฐานภาพของทา นอะลี ใหเ หนอื อบูบักร แนนอน นกั ปราชญอ ะฮล ิซซุนนะฮต า งไดร ายงาน ไวใ นตําราซอเฮียะห และมุสนดั ของพวกเขา เชน ติรฺมิซยี  กบ็ นั ทกึ ไวในซอเฮียะหข องทา น ฮากิม กบ็ นั ทกึ ไวในมุสตัดร็อกของทาน อะฮมัด บนิ ฮมั บลั ก็บนั ทกึ ไวใ นมุสนดั ของทา น อมิ าม นะซาอยี  ก็บนั ทกึ ไวใ นคอศออศิ ของทาน ฏอ็ บรยี  กบ็ นั ทึกไว

ในตฟั ซีรฺของทา น ญะลาลดุ ดนี ซะยฏู ยี  กบ็ นั ทกึ ไวในตฟั ซีรของทา น “อัดดรุ ฺรลุ -มนั ซูร”ฺ อบิ นอุ ัล-อะซีรฺ ก็ บนั ทกึ ไวในตารีคของทา น อีกท้ังเจา ของหนงั สือกนั ซุลอมุ มาล, ทา นซะมัค ชะรยี ก ็บันทึกไวในอัล-กัช ชาฟ และทา นอืน่ อีกมากมาย ทงั้ หมดลว นบันทกึ วา : * ทา นศาสนทูตแหงอลั ลอฮ(ศ็อลฯ)ไดสง อบูบักร(ร.ฎ)ออกไป แลวส่ังวา ใหเขาประกาศแกค น เหลา น้นั ดวยพจนารถของพระองค( เปน ประกาศการตัดขาด จากอลั ลอฮ และศาสนทูตของพระองค...) หลังจากน้ัน ทา นไดสงทา นอะลี ให ติดตามเขาไป แลว ส่ังใหท า นประกาศโองการน้นั เอง ดงั นน้ั อะลี (ร.ฎ)จึงทาํ หนา ท่ี ประกาศในวนั ทงั้ หลายแหงตัชรกี ดงั นนั้ ทา นไดป ระการศวา : “แทจ ริงอลั ลอฮ และศาสนทูตของพระองคป ระกาศตดั ขาดกับพวกมุชรกิ นี ดังนั้นจงสญั จรไป ในแผนดนิ เปน เวลา ๔ เดือนและหลงั จากปน ้แี ลว คนมชุ ริกจะไมไ ดบาํ เพ็ญฮัจญ และจะไมไดฏ อวาฟในสภาพเลอื ยที่บัย ตลลอฮอ ีกเลย” เม่อื อบบู ักร(ร.ฎ)กลบั ไป ก็กลา ววา : “โอท า นศาสนทูตแหง อัลลอฮ มีคําสัง่ ใดถูก ประทานมาในเรือ่ งฉนั หรอื เปลา ?” ทานตอบวา :ไมม ี แตญบิ รออีลมาหาฉันแลว กลา ววา : “อยาให ใคร รับมอบหนา ท่จี ากทา น เวน แตตัวทานเอง หรอื บุรษุ หนงึ่ ผูซ ง่ึ มาจากทา น” แตทวา บคุ อรี กเ็ ปน ไปตามนิสยั ของเขาทเ่ี คยเปนมาเสมอๆ คือเขาได รายงานเหตกุ ารณน้ี ตาม วธิ กี ารของเขาซึง่ เปนทีร่ ูกนั อยู เขากลา วในซอเฮียะหข องเขา จากกติ าบตฟั ซรี อฺ ลั กรุ อาน บาบวา ดวย : “ดงั นน้ั จงสญั จรไปในแผนดนิ ๔ เดือน” ดงั น้ี : ฮะมดี บิน อับดุรฺเราะมาน ไดเลา ฉนั วา อบูฮรุ อ็ ยเราะฮ( ร.ฎ)ไดกลา ววา : อบูบกั รไดสง ฉนั ไป ใน การบาํ เพญ็ ฮจั ญค ร้ังน้ัน กบั บรรดาผูประกาศ ท่ถี กู แตงตั้ง ไปในวนั เชอื ดสตั ว พวกเขาประกาศทม่ี นิ าวา หลังจากปน ้ีผา นไปแลว คนมุชริกจะ ไมไ ดมาบําเพญ็ ฮจั ญอ ีก และจะไมไ ดเปลอื ยการฏอวาฟบัย ตุลลอฮอกี ” ทา นฮะมีด บนิ อับดุรฺเราะมาน กลา ววา แลวทา นศาสนทตู กไ็ ดสง ทานอะลี อิบนิ อบฏี อลบิ ตดิ ตามไป และสงั่ ใหเขาทําการประกาศตัดขาด (กบั พวกมชุ รกิ ) อบฮู ุร็อยเราะฮก ลา ววา : “แลว อะลกี ็ไดประกาศรว มกบั เรา ในวนั เชอื ดสตั ว ทา มกลางคนทมี่ ินา เร่อื งการตดั ขาด(กับพวกมชุ ริก) และไมใ หค นมชุ รกิ มาบาํ เพญ็ ฮัจญอ ีก หลงั จาก ผา นปน ี้ไปแลว และไมใ หมีการเปลือยกายฏอวาฟบัย ตุลลอฮอกี ” (๒๐๗) โปรดพิจารณาเถิด ทา นผอู า น พฤตกิ รรมการฉอฉลไดถ กู กระทาํ อยา ง ครบครนั กับบรรดาฮะดษี และเหตกุ ารณท เี่ กดิ ข้ึน เพยี งเพ่อื ผลประโยชน และ อารมณ ทน่ี ิยมในมซั ฮับ ยงั มีคลา ยๆ กนั บา งไหม ? ระหวา งเรือ่ งราวทบี่ คุ อรี รายงานในประเด็นน้ี กบั ทน่ี กั ฮะดีษ และนกั ตัฟซีรคฺ นอื่นๆในหมบู รรดา นักปราชญ อะฮลิซซนุ นะฮไ ดรายงานเอาไว ในทนี่ ี้ บุคอรไี ดก ําหนดใหอบบู กั รเปนคนสงอบูฮุรอ็ ยเราะฮและบรรดา ผูป ระกาศ ใหไ ปประกาศ ท่ีมนิ า วา หลงั จากปนีผ้ า นไปแลว คนมชุ ริกจะไมได บาํ เพญ็ ฮัจญอ ีก และจะไมใหฏอวาฟบัยตลุ ลอฮใ น

สภาพที่เปลอื ยกาย ตอ มา เขาไดนําคําพดู ของฮะมีด บนิ อับดุรฺเราะมาน เขา มาเสริมวา ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮก ไ็ ดส งอะลี อบิ นิ อบฏี อลบิ และสงั่ เขาวาใหประกาศ การตดั ขาดกับพวก มุชรกิ (บะ รออะฮ) ตอ จากนนั้ เขาก็นาํ คาํ พดู ประโยคใหมของอบู ฮุร็อยเราะฮมาเสนออีกวา อะลี เปนคนหนงึ่ ที่ รวมกับพวกเขา ในการประกาศบะรออะฮเ มอื่ วนั เชอื ดสัตว และ มใิ หค นมชุ รกิ บาํ เพญ็ ฮจั ญ หลงั จากป น้ีผา นไป และมใิ หฏ อวาฟในสภาพเปลอื ยกาย ทบ่ี ัยตุลลอฮ โดยอาศัยวธิ กี ารนี้ บุคอรสี ามารถลิดรอนเกียรติยศของทา นอะลี อิบนิ อบีฏอลบิ ในฐานะเปนผทู ่ี ทานศาสนทตู แหงอัลลอฮ(ศอ็ ลฯ)สงไปเพอ่ื ประกาศแทนทา น ในเร่ืองบะรออะฮ หลังจากญบิ รออีล มา หาทานและมคี าํ สง่ั จากอลั ลอฮ ใหแ ยกตัว อบบู ักรออกจากหนา ท่ีอนั สําคญั นี้ โดยทานไดกลา วกบั เขา วา : “อยาใหใ คร รับมอบหนาทจ่ี ากทา น เวนแตตัวทา นเอง หรือบุรษุ หนง่ึ ผูซงึ่ มาจากทา น” ดงั นนั้ จงึ เปนเรือ่ งท่ียากเย็นสาํ หรบั บุคอรี ท่จี ะแยกตัวอบบู ักรออกไปตามวะฮยูจาก อลั ลอฮ แลว ยกทา นอะลี อิบนิ อบีฏอลบิ ใหเ หนือกวา เขา และนคี่ อื สิ่งทีบ่ ุคอรี ไมพงึ พอใจอยา งเดด็ ขาด เขาจึงอา งบทรายงาน หนง่ึ แลวปลอมแปลงมนั ขึ้นมา เชน เดียวกบั บทรายงานอน่ื ๆ ทาํ ไม ทนี่ กั คน ควาจะรูเ ทา ทนั ไมได สําหรบั การปลอมแปลง การบิดเบอื น และการฉอ ฉลตอ หนา ที่ ทไี่ ดรบั ความไวว างใจทางวิชาการเชน น้ี โดยเฉพาะ อยางยงิ่ ในเมอื่ เขาไดอานพบวา อบฮู รุ อ็ ย เราะฮก ลา ววา : อบูบกั รไดส ง ฉนั ไป ในการบําเพญ็ ฮัจญค ร้ังนน้ั กบั บรรดาผูป ระกาศ ทถี่ กู แตงตง้ั ไปใน วันเชอื ดสัตว! อบูบักรกระนัน้ หรอื เปน คนที่ดําเนนิ กจิ การตา งๆ แมกระทง่ั ในสมยั ทที่ านศาสน ทตู แหง อัลลอฮ(ศอ็ ลฯ)ยงั มชี วี ิตอยู ? เปน ไปไดอยา งไร ที่ผถู ูกแตง ตงั้ กลับกลายเปนผู แตง ตัง้ ซง่ึ ได คัดเลอื กบคุ คลผทู ําหนา ที่ประกาศ ขนึ้ มาชุดหนงึ่ ทา มกลาง บรรดา ซอฮาบะฮ ? จะสงั เกตเหน็ ไดเ ลยวา ในวธิ ีการทาํ งานของบคุ อรีนั้น ทาํ ไมทกุ อยา งจงึ กลับตาละปด จน กลายเปน วา ทา นอะลี อิบนิ อบีฏอลบิ ผูถูกแตง ตัง้ จากทา น นบี(ศอ็ ลฯ)เพ่ือทาํ หนา ทีอ่ นั สําคญั ซง่ึ ไม เหมาะสมสาํ หรบั ใครอ่นื นอกจากทา น ตองมาเปน ผรู วมงานประกาศคนหนึ่ง ของอบฮู ุรอ็ ยเราะฮแ ละผู ประกาศคนอน่ื ๆ โดยมิไดเปดเผยถึงการแยกตัวอบบู ักรออกไป และการท่เี ขาตองรอ งไหกลับไป (ดงั ที่ ระบไุ วในบางรายงาน) และมไิ ดเปดเผยถงึ คําพูดของทา นนบี(ศ็อลฯ)ทว่ี า ญิบรออีลไดมาหาฉนั แลว กลาววา :“อยา ใหใคร รับมอบหนา ทจี่ ากทาน เวนแตต วั ทา นเอง หรอื บุรษุ หนง่ึ ผซู งึ่ มาจากทา น” เพราะวาขอความตอนนี้ เปน รางวัล และเกยี รตยิ ศอยา งสูงทท่ี านศาสนทตู แหงอัลลอฮ(ศอ็ ลฯ) ฝากไวใหแ ก ทานอะลี อบิ นิ อบฏี อลิบ บุตรชายของผูเปนลงุ และทายาทของทา นในประชาชาตนิ ี้ จากนัน้ ก็เปน ท่ยี นื ยนั อยางชดั เจนวา ขอ ความ นน้ั คอื สิง่ ท่ีญิบรออีลไดน าํ มา แลวถือเปน ฮะดษี ของ ทา นนบี เปน อนั วา หลังจาก นน้ั แลว นักตคี วามอยา งบคุ อรี จะไมมอี ะไรหลงเหลอื ไวอกี เลย ที่จะใหถ ือ

วา น่ันคอื ความเหน็ ของมุฮมั มัด(ศอ็ ลฯ)ซ่งึ ก็เหมือนกบั ปุถชุ นทง้ั หลาย และผดิ พลาดไดเ หมือน คนอน่ื ๆ ดังนนั้ ประการแรกสําหรับบคุ อรี คือตอ งทาํ ใหฮะดษี น้ี หางไกลออกไป และตองเสนอเร่อื งท้งั หมด ไป ตามความคดิ ของตวั เอง ดังทเ่ี ขาเคยเสนอมาแลว ในเรื่องอืน่ ๆ ทานจะสงั เกตไดวา เขาจะรายงานไวใ นซอเฮยี ะหของเขา ในกติ าบวา ดวย การประนีประนอม บาบวา ดวย กยั ฟะ ยกั ตบุ ุ ฮาซา มาศอลิฮา ฟลุ าน บนิ ฟลุ าน คาํ กลาวของทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮ (ศอ็ ลฯ)ทมี่ ีตอทานอะลี อบิ นิ อบีฏอลิบ วา “เธอมาจากฉัน และฉนั มาจากเธอ” ในกรณีความขัดแยง ของอะล,ี ญะอฟฺ ร ฺ และซยั ด กับบุตรสาวของฮัมซะฮใ นขณะเดียวกบั ท่ี อิบนุมาญะฮ, ตริ ฺมซิ ยี , นะซาอยี , อิมามอะฮม ดั ,และเจา ของหนงั สือกนั ซุล-อุมมาล ทัง้ หมดรายงานวา ทานศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ) กลาววา “อะลี มาจากฉนั และฉันมาจากอะลี และจะไมม ีใคร รับมอบหนา ทจ่ี ะฉนั ได นอกจากฉนั หรอื อะล”ี (๒๐๘) ทา นไดก ลา วประโยคนี้ ใน เทศกาลฮจั ญอาํ ลา แตทวา เปน ไฉนแกบุคอรที ่ีไดร ายงาน เชน น้ี ๗-นอกจากนี้ อิมามมุสลมิ ยังไดรายงานไวในซอเฮียะหข องทาน กติ าบวา ดว ย ความศรทั ธา บาบวา ดวย ความรักทมี่ ตี อชาวอนั ศอร และอะลี เปน สว นหนงึ่ ของ ความศรัทธา และเปน เคร่อื งหมาย ของมนั สวนการโกรธเกลยี ดพวกเขา เปน เครอ่ื งหมายของการกลบั กลอกตอศาสนา รายงานจากทา นอะลี กลา ววา : ขอสาบานตอ ผทู รงแยมเมล็ดพืช และ ผทู รงบันดาลใหส ัตว ทง้ั หลายหายจากโรค วา แทจ รงิ พันธะขอ หนงึ่ ของทา นนบีอัล-อมุ มยี (ศอ็ ลฯ)ทม่ี ีตอฉันคอื จะไมมใี ครรัก ฉนั นอกจากผศู รัทธา และไมม ใี ครโกรธ เกลียดฉนั นอกจากผกู ลับกลอก(มุนาฟก) นักฮะดษี ทงั้ หลาย ตลอดถงึ เจาของตาํ ราสนุ ัน ไดยืนยนั คําพูดของ ทา น ศาสนทตู แหง อลั ลอฮ (ศ็อลฯ)ทีม่ แี กท า นอะลีวา “จะไมมใี ครรกั เธอ นอกจากผูศรทั ธา และจะไมม ใี ครโกรธเกลยี ดเธอ นอกจากมนุ าฟก” ทานติรมฺ ซิ ีย ไดร ายงานไวในซอเฮียะหข องเขา นะซาอยี ก ร็ ายงานไวในสนุ นั ของเขา มสุ นดั อะฮ มดั บนิ ฮมั บลั และสุนนั บยั ฮะกยี  และทา นฏ็อบรยี  ก็รายงานไว ใน “ซะคออิรลุ -อุกบา” อบิ นุฮะญัรฺ ได รายงานไวใ นลิซานลุ -มีซาน แตท วา บุคอรี ถึงแมจะมีหลกั ฐานยนื ยนั ฮะดีษนีต้ อ เขา อีกทงั้ เปนฮะดีษที่ มสุ ลิม และบคุ คลท่เี ขา ยอมรบั นับถือทกุ คนรายงานไวก ็ตาม เขากย็ งั ไมรายงานฮะดษี นี้ เพราะเขาคดิ และคาดการณไ ดวา บรรดามสุ ลมิ จะลว งรู ถงึ ความกลบั กลอก ของคนจาํ นวนมาก จากบรรดาซอ ฮาบะฮ และบรรดาผใู กลช ดิ กับทา นศาสนทตู (ศ็อลฯ) นค่ี ือการบง ชี้ ทีถ่ กู วางไวจากผซู ึ่งไมเ ปลง วาจาออกมาจากอารมณ นอกจาก เปน วะฮยทู ีถ่ ูก ประทานมา ขณะเดียวกนั ในเหตผุ ลของฮะดษี นเี้ อง หมายถงึ เกียรตยิ ศ อนั ยิง่ ใหญของทา นอะลี แต เพยี งผเู ดียวนอกเหนือจากคนอ่ืนๆ เพราะ ทา น คือบุคคลผจู ําแนกสจั ธธรม ออกจากความผดิ พลาด

และทาํ ใหความศรทั ธา แยกออกมาจากความกลบั กลอก ทานคือสญั ญาณอนั ยงิ่ ใหญของอัลลอฮ และ เปน ขอ พิสจู น ที่สาํ คญั อยา งใหญห ลวง สาํ หรับประชาชาตนิ ี้ ทา นคือขอ สอบท่ีอัลลอฮ ทรงใชทดสอบ ประชาชาตขิ องมุฮมั มดั (ศอ็ ลฯ)หลงั จากนบีของพวกตน ถึงแมว า ความ กลบั กลอก คอื สงิ่ ทซ่ี อนเรนอยู ในภายใน ทมี่ ไิ ดเผยออกมาใหรูเหน็ นอกจาก พระองค ผูท รงหยง่ั รถู งึ ความฉอฉลแหงดวงตา และสิ่งท่ี หัวอกของคนทั้งหลาย ปดบงั ไว และไมม ีใครลวงรูสงิ่ เหลาน้นั ได นอกจากพระองค ผทู รงรอบรู ในส่งิ เรนลบั แทจ รงิ อัลลอฮ โดยความโปรดปราน และความเมตตา ทมี่ ตี อประชาชาตนิ ี้ พระองคทรงวาง เครือ่ งหมายหนึ่ง ไวใหแกพวกเขา เพอื่ จะไดท าํ ลาย ผทู ท่ี าํ ลาย หลักฐานอนั ชดั แจง และเพ่อื จะใหความ ปลอดภัย แกผทู ่ียงั ความปลอดภยั แก หลักฐานอันชดั แจง ขา พเจา ยกตัวอยางในเร่ืองนนั้ เพยี งขอ เดียว สาํ หรับความฉลาดของบคุ อรี และไหวพรบิ ปฏภิ าณของเขาในดา นน้ี ดว ยเหตนุ ้ี ขา พเจาจงึ เช่ือโดยสวนตวั วา ท่ีอะฮลิซซุนนะฮต ง้ั แตสมยั บรรพชน ไดใหการยกยอ งแกเขา ใหเ กยี รตแิ กเ ขา ก็เพราะคณุ สมบัติพเิ ศษตรงน้ีเองทเ่ี ขามีเหนือกวา ใครๆ เขาใช ความพยายาม อยา งสดุ ความสามารถ ท่ีจะไมบ กพรอ งตอฮะดษี ตา งๆ ที่ขดั กบั มัซฮบั ของเขา ท่ีเขา เลอื ก และจัดต้ังไวแ ลว ดงั ท่เี ขาไดรายงานไวใ นซอเฮยี ะหของเขา กติ าบวา ดวยของกาํ นัล และความดี เดน ของมนั และ การสนับสนนุ ใหก ระทาํ สิ่งนนั้ บาบวาดวย ของกํานลั จากสามี ทีใ่ หแ กภรรยา และของภรรยาทใ่ี หแ ก สามี *เขากลา ววา : อุบยั ดลิ ลาฮบ ิน อบั ดลุ ลอฮเลาฉันวา อาอชิ ะฮ(ร.ฎ) กลาววา :เมอื่ ตอนทท่ี า นศา สนทูตเจ็บหนกั ทา นไดขออนุญาตภรรยาของทา น เพือ่ มานอนรกั ษาอาการปว ยทบี่ า นของฉนั ซ่ึงพวก นางก็อนญุ าตใหท า น ดังนน้ั ทานไดอ อกไป ระหวา งชายสองคน(ที่ประคอง)ทา นเดนิ ตามยางกา วของ ชาย สองคนนัน้ บนพนื้ ดนิ คือทา นเดนิ อยรู ะหวา ง ทา นอบั บาสคนหนง่ึ และชายอกี คนหนงึ่ ดงั นน้ั อุบัยดลิ ลาฮไ ดเลา ตอ ไปวา “แลวฉนั ไดเลา เรอ่ื งทที่ า นหญิง อาอิชะฮพ ูด แกท า นอบิ นุอบั บาส เขาบอก ฉนั วา “เธอรไู หมวา ชายคนท่ีอาอิชะฮไมเ อยช่อื นน้ั เปน ใคร ?” ฉนั ตอบวา : “ไมร ู !”เขากลา ววา : “น่นั คอื ทานอะลี บิน อะบี ฏอลบิ ” ฮะดษี นตี้ รงกบั ทีอ่ บิ นุซะอัดไดร ายงานไวใ นฏอบากกอตของทา น โดย สารบบการรายงาน(มซุ นดั ) ทถ่ี กู ตอง ในเลม ๒ หนา ๒๙ ทาํ นองเดียวกบั เจา ของ ตาํ ราซีเราะฮฮ ะละบยี ะฮแ ละทา นอนื่ ๆ ใน หมบู รรดาเจา ของตาํ ราสุนนั และมี ระบุ ในนน้ั วา : “แทจ รงิ อาอิชะฮม ไิ ดมคี วามปรารถนาดีตอเขาเลย” บคุ อรีไดท าํ ใหข อ ความวรรคน้ีตกหลน ไป ซึง่ ใหค วามหมายวา ทา นหญงิ อาอชิ ะฮโ กรธเคอื ง ทานอะลี จนไมส ามารถเอยถึงช่ือของทา นได แตเ ทาทเี่ ขา รายงานไว ก็เพยี งพอแลว และเปน หลกั ฐาน ท่ชี ดั เจน สาํ หรบั ผูที่สันทดั ในการตี ความหมายคาํ พูด ยงั มีขอ เคลือบแคลง แกนกั วเิ คราะหคนใดบาง

ไหม ทเ่ี คยอา น ประวตั ศิ าสตร และคนพบความโกรธเคอื ง ทีม่ ารดาแหงศรัทธาชน มีตอ ประมุข ของ นาง และผปู กครองของนาง(209) นั่นคอื ทานอะลี อบิ นิ อบีฏอลบิ จนกระทั่ง เมอื่ ครัง้ ทีน่ างทราบขา ว วา ทา นถูกฆาตกรรม นางไดกมลงสุดู แสดงความขอบ พระคณุ ตออลั ลอฮทนั ที อยางไรก็ตาม อัลลอฮ ทรงเมตตามารดาของศรทั ธาชน และทรงอภยั โทษใหแ กนาง เนอ่ื งดว ยเกียรตยิ ศของสามขี อง นาง เราจะไมท ําให ความเมตตาของอัลลอฮ ซง่ึ กวางขวางเหนือทกุ สรรพส่งิ เปนเร่อื งที่คบั แคบ เปน ความยนิ ดขี องเรา ถา หากไมมีสงครามเหลา นนั้ ไมม ีความเสียหาย และความเจ็บ ปวดรวดราว ทเี่ ปน เหตทุ าํ ใหพ วกเราแตกแยกเปนเสย่ี งๆ ซง่ึ ทําลายเกยี รติยศและ ศักดิศ์ รขี องเรา จนกระทั่งปจจบุ นั น้ี เรา ไดตกเปน อาหารของนกั สวาปาม ตกเปน เปาหมายของพวกจกั รวรรดนิ ิยม และตกเปนเหยอ่ื ของ บรรดาผูอ ธรรม ดังนน้ั ไมมี พลัง และอํานาจใดๆนอกจากโดยอลั ลอฮ ผทู รงสูงสดุ ผทู รงยิ่งใหญ บทรายงานทบ่ี ัน่ ทอนเกียรตขิ องอะฮล ลุ บยั ตฺเปนที่พอใจของบคุ อรี เปน ความนา เศรา ใจอยางยงิ่ ทวี่ า อมิ ามบุคอรไี ดเลือกทางเดินและ ทอ งไป บนทางนน้ั ของเขา ทา มกลางสถานศกึ ษาของคอลฟี ะฮซ ง่ึ ไดถูกจัดตัง้ ขนึ้ โดย ผปู กครองทม่ี ีอํานาจ หรอื สถานศกึ ษาเหลา น้ันเองทเ่ี ลือกบุคอรีและบุคคลอน่ื ๆ ทเ่ี หมอื นเขา สถานศกึ ษาเหลา น้ันถกู สรา งจากพวกเขา เปน ผูสนบั สนนุ สง เสริม และแสดงออกมาเพอ่ื รวบรวมอํานาจเขา ดว ยกนั และเพ่อื ขยายสถานศกึ ษา ของ พวกเขาออกไป โดยนาํ มซั ฮบั และหลกั การอิจญตฮิ าดของพวกเขา ซงึ่ มขี ึ้นใน ระหวา งสมยั ของคอ ลฟี ะหตฺ ระกลู อมุ ยั ยะฮแ ละตระกลู อับบาซยี ะฮออกสูตลาด หมนุ เวยี นและเปน สนิ คา ทห่ี าประโยชนได สําหรับนักปราชญท งั้ หลาย ทแี่ ขง ขัน และตอสูกันทกุ รูปแบบ เพอื่ สนับสนนุ คอลฟี ะฮโดยการปลอม แปลง และแตง เตมิ สสี ัน ซึง่ เขา กนั ไดอ ยางดกี บั การปกครองทม่ี ีอาํ นาจเปน ตอ ทัง้ หมดนน้ั ถกู กระทาํ ขึ้นอยางบรรจงเพ่อื แสวงหาเกยี รยิ ศและรางวลั จากผูป กครอง พวกเขาไดขายชวี ติ แหง ปรโลกของเขาเพอื่ โลกนี้ ซงึ่ การคา ขายของพวกเขา มิไดใหผ ลกําไรใดๆ ในวนั ตดั สนิ ตอบแทน พวกเขาจะเสยี ใจ และจะอยูร วมกบั พวกขาดทุน เพราะมนษุ ย ก็ยงั เปน มนุษย และกาลเวลา กย็ ังเปน กาลเวลา และทา นจะ เหน็ ไดว า ทกุ วันน้ี สังคมกย็ งั เปน ไปตามทฤษฎีน้นั การเมอื งการปกครองแบบน้นั ผรู ูท่ยี งิ่ ใหญต้ังเทา ไหรท ีถ่ กู คมุ ขงั กกั บรเิ วณไวใ นบา น โดยท่ีประชาชนทวั่ ไปไมม ี โอกาส แมแ ตจะรจู กั เขา แลว ผูไ มรูตงั้ เทา ไหรกลบั ไดข้นึ สู แทน เทศนา เพือ่ จะ เปน อิมามของประชาชน และเพ่อื ตดั สนิ ชะตากรรมของมุสลมิ ? นีเ่ ปนเพยี งเพราะ เขาเปน ผใู กลช ดิ คนหนึง่ ทบ่ี รรลุถึงจดุ แหง ความพงึ พอใจ และการสนบั สนนุ จากฝา ยปกครอง มฉิ ะนัน้ กข็ อไดบอกขา พเจาหนอยเถดิ โดยพระผูอภิบาลของ ทา น วา ความเกลยี ดชังของบุคอรีทมี่ ตี อ ครอบครัวของทานศาสดาถกู อธิบายมา ไดอ ยา งไร ทงั้ ทบี่ ุคคลเหลานน้ั อลั ลอฮไดล บลางมลทนิ ทงั้ หมด และชําระขดั เกลา พวกเขาอยางสมบูรณ? ทานจะอธบิ ายอยา งไรถงึ ความเปน ปฏปิ ก ษของบคุ อรที ี่มี

ตอ อมิ ามผนู าํ ท่มี ีสิทธิอันชอบธรรม ซงึ่ บางทานกอ็ ยรู ว มสมัยเดียวกบั เขาและใช ชีวิตอยูในเวลา เดียวกับเขา? เขามิไดร ายงานสงิ่ ใดจากทา นเหลา นนั้ เลย ยกเวนสงิ่ ปลอมแปลง เพอ่ื ตอตานเกยี รติภูมิอันถกู ยกยอ งไวอ ยา งสงู ของพวกทา น และเพื่อสรางมลทิน ใหแ ก ผถู กู รับรองวา ไมม ีความผิดพลาด ซงึ่ ถูก ยืนยนั โดยอลั กรุ อานและซนุ นะฮ เราจะ มาดตู ัวอยางเรอื่ งน้ีกนั บุคอรีไดห นั เขาหาพวกนาศบิ ี(ผเู กลยี ดชังอะฮลุลบยั ตฺ) และคอวารจิ ญ ผรู บั จา งทําสงคราม กับอะฮล ุลบยั ตฺ และไดสังหารพวกทา น ดงั จะเห็นไดวา เขาอา งบท รายงานจากมอุ าวิยะฮ, อัมร บิน อาศ, อบฮู รุ อยเราะฮ, มัรวาน บนิ ฮะกมั , จาก มคุ อตัล บนิ สลุ ยั มาน ผทู ี่ถกู รจู กั ดีวา เปน คนคดโกง, จากอมิ รอน บนิ ฮาตนั ศัตรขู องอะมรี ลุ มมุ ินีน และของอะฮลลุ บัยตฺ, บทกลอนของคอวารจิ ญ, และนัก พดู ของพวกเขาท่ีเคยรองเพลงสดุดี มุลญมั มุรอดี เน่ืองจากเขาไดสงั หารทา นอะลี บนิ อะบฏี อลบิ บคุ อรีเคยพดู เพื่อเปนการยนื ยนั ฮะดษี ของพวกคอวาริจญ, พวกมรั ญอิ ยี , พวกมุญซั ซิม, และ ผู ไมปรากฏชอื่ บางคนที่ประวตั ศิ าสตรมิไดบันทกึ ไว ในหนังสอื ซอเฮยี ะหของเขามีการเสริม ดวยเร่อื งโกหกและการแตง เรื่องจาก นกั รายงาน ท่มี ี ชอ่ื เสยี งในดานน้ี บางรายงาน จะเปนเรือ่ งที่โงเ ขลา และเปน ธรรมเนยี ม อนั นา รังเกยี จ ตัวอยาง สาํ หรับเร่อื งนคี้ ือ เรือ่ งทเ่ี ขาไดก ลาวไวใ น ซอเฮียะห ของเขา กติ าบวาดวย การแตง งาน, “บาบวา ดว ย ประเภทของสตรีอันเปนที่ อนญุ าตและอนั เปนทถี่ กู หวงหา ม , และพระดาํ รสั ของอัลลอฮ ทวี่ า “มารดา ของ พวกเจา ถกู หวงหา มสาํ หรับพวกเจา ...” ตลอดทง้ั โองการ ในตอนทา ยของบทเขาพดู ถงึ พระดํารัสของอัลลอฮวา “และท่ีถกู อนุญาต แกพวกเจาก็คอื ทงั้ หมดทนี่ อกเหนอื จากบคุ คลเหลา น้ัน” อคิ ริมะฮไดกลาวไว จากรายงานของอบิ นุ อบั บาสวา “ถงึ แม ชายคนหน่งึ เปนชกู ับนองสาวของภรรยา ภรรยาของเขากม็ ิไดเปน ทีต่ อ งหา มแกเขา” และยะหยฺ า อลั - คินดี ไดก ลา ว ในตาํ รา ของอัล-ชะอฺบี และจาก อบูญะอฟฺ รวา “ถา ผูใดไดก อดเดก็ ชายคนหนง่ึ และได รว ม ประเวณกี บั เขา ดงั นน้ั เขาไมส ามารถแตง งานกบั แมของเดก็ นน้ั ได” ผอู ธิบายตําราของบุคอรีไดใหข อสังเกตไวใ นหมายเหตวุ า “ยงั มีอกี มากทผี่ รู ู ตองการรักษา สถานะของตวั เอง โดยรงั เกยี จทจ่ี ะเขียนหรือพูดเรือ่ งแบบนี”้ บคุ อรไี ดร ายงานไวใ นซอเฮยี ะหของเขา กติ าบวาดว ย ขอ สงั เกตของอลั กุรอาน” ใน บาบวา ดว ย ภรรยาของทานด้อื ดึงตอทา น” จากรายงานของนาฟอฺ กลา ววา “เมื่ออบิ นิ อุมัรไดอ า นอลั กุรอาน เขา จะไมพ ูดจนกวาเขา ไดอานเสรจ็ ดังน้นั เมอ่ื ฉนั ไปหาเขาในวนั หนงึ่ และเขากาํ ลงั อา นซเู ราะฮอลั -บะกอ เราะฮจ นเขาไดหยดุ ท่อี ายะฮห นง่ึ เขากลา ววา “ทานรหู รือไมวาโองการน้ีถกู ประทาน ลงมาในเรอ่ื งใด” ฉันตอบวา “ไมร”ู เขากลา ววา “ในเรือ่ งนแ้ี ละเรือ่ งนี้..” แลว เขาก็อา นตอไป”

มีรายงานจากนาฟอ ฺ ซงึ่ ไดรบั มาจากอิบนิ อมุ ัรวา “ดังนน้ั จงเขา สูไรน า ของพวกเจา ตามทพ่ี วก เจา ประสงค” (โองการ อลั กรุ อาน) ผอู ธบิ ายไดใ ห หมาย เหตวุ า หมายถงึ “ใหเขาเขาไปจนถึงใน...” ผูรายงานไดเพมิ่ เติมวา “คาํ พูดของเขา ... โดยการตดั คําบพุ บทออก ท่ีจรงิ มนั คือ คํากิริยาวเิ ศษณ นน่ั คอื “ในชอ งทวาร หนกั ” มคี นกลา ววา “ผเู ขยี นทาํ ตกวรรคนน้ั เพราะเหน็ วา มันเปน คาํ ท่นี า รงั เกยี จ เกนิ ไป ในคําอธบิ ายกเ็ ปน ดง่ั ทว่ี า นี้”(๒๑๐) วนั หนงึ่ ขา พเจา อยใู นมหาวทิ ยาลยั ซอรบอน ท่ปี ารีส ขณะท่ีขา พเจากาํ ลงั พูด ถงึ เร่อื งจริยธรรม ของทา นศาสนทูต(ศอ็ ลฯ)ซึ่งจรยิ ธรรมของทา นนั้นสงู สง ซงึ่ อลั กรุ อานกไ็ ดพ ูดถงึ และทา นก็มชี อ่ื เสยี ง ในดา นนน้ั แมกอนที่ทา นจะไดเ ปนศาสนทูต ผคู นตา งเรยี กขานทา นวา “ผูสัตยจ รงิ , ผทู เี่ ชอ่ื ถอื ไดอยาง ยิง่ ” การบรรยายได ลว งไปประมาณ ๑ ชว่ั โมง ในระหวา งนน้ั ขาพเจา อธบิ ายวา ทา นนบี (ศอ็ ลฯ)มิได เปนผู เริม่ สงคราม ทา นมิไดละเมดิ สิทธขิ องมนษุ ยคนใด ตลอดชีวิตของทาน และทา น กไ็ มได บงั คบั ใครในเร่อื งศาสนาของทา น ดวยการบังคบั และขเู ขญ็ อยา งท่ี นักบรู พ คดีกลาวอา ง ในระหวา งท่ีสนทนากนั อยู ซงึ่ ในกลมุ ผบู รรยายน้ันประกอบดวย ดร.ผู เกย่ี วชาญเกยี่ วกบั อสิ ลาม และประวตั ิศาสตรของมุสลมิ ซง่ึ สว นมากเปนนักบรู พคดี ก็อยทู ี่นนั่ ขาพเจา ไดต อบขอสงสยั ของพวก เขาอยา งมชี ัย อยา งไรกต็ าม มีคนหนงึ่ ซ่งึ เปน คนอาหรับครสิ เตียนสงู อายุ (ขา พเจา เชอ่ื วา เขาเปน ชาว เลบานอน) ไดยก ประเดน็ หน่งึ ขนึ้ มาจับผดิ และดว ยวิธที ฉี่ ลาด และเขาเกอื บพลิกความมชี ัยของ ขา พเจา ใหกลายเปน ความพา ยแพท นี่ า ละอาย ดร.ทา นน้ีไดพ ดู ดว ยภาษาอาหรบั วา สิง่ ทขี่ า พเจา ไดพ ดู บรรยายไปนน้ั เต็มไปดว ยคาํ พูดเกนิ จรงิ โดยเฉพาะอยา งยงิ่ ทพ่ี ูดถงึ ความไมผ ิดพลาดใดๆ เลย สําหรับศาสนทตู ซงึ่ แมแ ตชาวมสุ ลมิ เองกไ็ มได เห็นดว ยกับขอ นั้น อันท่ีจริง แม แต มฮุ ัมมัดเองกค็ งไมเ หน็ ดว ย ทา นไดพ ูดในหลายโอกาสวา ทานกเ็ ปน มนุษย ปถุ ชุ น ธรรมดา ความผิดพลาดเกิดขึ้นไดเ สมอ ชาวมุสลมิ ไดบ ันทกึ ความผดิ พลาด มากมายซง่ึ เราไมจําเปน ตอ งนาํ มาอธบิ ายในทน่ี ้ี ในขณะทม่ี มี ุสลมิ และผูยดึ มน่ั กบั คมั ภีรไ ดเ ปนพยานอยู แลว เขาก็ พูดวา “เม่ือพดู ถึงสงครามใดๆโดยเฉพาะแลว สิ่งทผี่ ูฟง การบรรยายตอ งทาํ ก็คอื กลบั ไปดปู ระวัตศิ าสตร อนั ทีจ่ รงิ อา นแคหนงั สอื ทีเ่ กยี่ วกบั กองทหารภายใตก ารนําของมฮุ มั มดั ในระหวา งทม่ี ชี วี ติ อยูก ็ เพียงพอ แลว และตอ มาคอลฟี ะฮรอชิดีน กด็ ําเนนิ งานนน้ั ตอ ภายหลงั จากทานไดเ สยี ชีวิต จน กระทง่ั พวกเขาตไี ดถ ึงโปไอเตีย เมอื งหน่ึงทางทิศตะวันตกของฝร่ังเศส ในทกุ สมร ภูมิ พวกเขาไดย ัดเยยี ด ศาสนาใหมของพวกเขาใหแ กป ระชาชน โดยการ บงั คบั ขเู ข็ญ และดว ยพลงั อํานาจของคมดาบ” ผูฟงไดยอมรบั คาํ พูดของเขาดวยการปรบมือ และสนบั สนนุ คาํ ปราศรัย ของเขา ขา พเจา ได พยายามอยางถึงท่สี ดุ ทจ่ี ะโนมนา วผฟู ง วา สิง่ ทดี่ ร.คริสเตียน ผนู ้นั ไดพูดไปไมจ ริงเลย ถึงแมวาสงิ่

เหลา นน้ั จะถกู บันทกึ ไวในตาํ ราของมุสลมิ ก็ตาม แลว เสยี งหวั เราะกด็ ังขึ้นคับหอ ง เยาะเยย และดหู ม่ิน ขา พเจา ดร.ครสิ เตียนคนนน้ั กย็ งั กลา วแทรกขน้ึ มาอกี เพ่ือยนื ยันวา สิง่ ทเี่ ขาพูดไป ไมไดมาจากตาํ ราท่ี เปน ปญ หาเลม ไหนเลย แตมนั มาจากซอเฮียะหข องบุคอรแี ละ มสุ ลมิ นัน่ เอง ขาพเจากแ็ ยง วา ตํารา เหลานั้นถกู เขยี นขึน้ โดยผรู ูของอะฮลิซซนุ นะฮ แตช ีอะฮไมไดเห็นพอ งกับพวกเขาแตอยา งใด และ ขาพเจา ก็เปน ชอี ะฮเ ขาพดู วา “พวกเราไมไ ดสนใจตอทัศนะของชีอะฮซ งึ่ มสุ ลิมสว นใหญม องวา เปน คน นอก ศาสนา มุสลมิ ซุนนมี มี ากกวา ชีอะฮถ งึ สิบเทา พวกเขาไมส นใจความเหน็ ของชอี ะฮหรอก” เขายงั พดู เสรมิ อีกวา “ถาเมือ่ ใด พวกทา น ชาวมสุ ลมิ เขาใจซึ่งกนั และกนั สามารถโนม นา วกนั เองใหเ ชือ่ วา ศาสนทตู ของทาน ไมมีความผิดพลาดใดๆ ได บางทที านอาจจะสามารถโนม นาวพวกเราได” เขาพดู ไป หวั เราะไป เหมอื นเยย เขาไดห ันมาหาขาพเจาอีกคร้งั แลว กลาววา “เมื่อพูดถงึ ลักษณะทน่ี า ยกยองอยา งยง่ิ แลว ขาพเจา ขอใหท านชวยทําใหผ ฟู ง เขา ใจสกั นดิ วา อะไรทําให มฮุ มั มัด ผซู ง่ึ มีอายถุ งึ หา สบิ สป่ี แลว มาแตงงานกับอาอชิ ะฮซงึ่ อายุเพียงแคหกขวบ เทานนั้ ?” เสยี งหัวเราะอยา งขบขนั กด็ งั ขึน้ อกี ครั้ง และผคู นตางชูคอสลอนเพอ่ื จะดวู า ขา พเจา จะตอบ อยางไร ขาพเจา พยายามอยา งดที ่ีสุด เพ่ืออธิบายใหพ วกเขา เขา ใจวา การแตง งานในระหวา งชาว อาหรับมีขน้ึ ดว ยสองสถาน คือ ๑.ดว ยความ เหน็ ชอบ และความเหมาะสมสาํ หรับการแตง งาน และ๒. เพอื่ การใชชวี ติ รวมกนั และเพอื่ ความสมบูรณ ทานศาสนทูต(ศ็อลฯ)ไดแตงงานกับอาอชิ ะฮเ มอ่ื เธออายุ หก ขวบ แตท า นไมไ ดนอนกบั เธอ จนเธออายเุ กา ป ขา พเจา พยายามช้ีใหเหน็ วา น่คี อื ส่งิ ทีบ่ คุ อรีพูด เอาไว ซง่ึ ฝา ยตรงขามกพ็ ยายามโตแ ยง กับขาพเจา โดยการอา งถึง สงิ่ ทอี่ ยใู นบคุ อรเี ชน กนั ขา พเจา สงสัยเปน การสว นตวั ถงึ ความจริงแทข องรายงานนี้ ซง่ึ ประชาชน ในยุคนั้น มิไดดาํ เนนิ ชวี ติ แบบชาวเมอื ง มิไดบ นั ทึกวนั เกดิ หรอื วนั ตาย และ ถงึ แมวา เราจะตอ งยอมรบั ตอ เหตแุ ละผลของ รายงานนี้ วา อาอชิ ะฮอยใู นวัย กระเตาะ ดว ยอายเุ พียง ๙ ขวบ แลวเด็กหญงิ ชาวรสั เซียหรอื โรมาเนีย ตงั้ เทา ไหร ท่ีเราไดเ ห็นกนั ทางจอทีวที ุกวันน้ี ท่ีเลน ยมิ นาสติก รา งกายของพวกเธอเจริญเติบโต เต็มที่ แลวทานตองประหลาดใจเม่อื เขาประกาศวา อายุของพวกเธอไมไดเกิน ๑๑ ขวบเลย ไมต อ งสงสยั ทานศาสนทตู (ศ็อลฯ)ไมไ ดทําใหการแตง งานสมบรู ณ จนกวา นางจะถึงวยั อันควร และมีประจําเดอื น อิสลามไมไดก าํ หนดวา การบรรลุภาวะ เปน ผใู หญน ั้นจะตอ งมอี ายคุ รบ ๑๘ ป เหมอื นอยา งกฎเกณฑ ของฝรงั่ เศส แตอ สิ ลาม ตดั สินการเปน ผใู หญ โดยการเริ่มมปี ระจําเดอื นสาํ หรับผูห ญงิ และโดยการมี อสจุ ิสาํ หรับผชู าย และทกุ วนั นพ้ี วกเรากร็ อู ยแู ลววา ผชู ายนน้ั เริ่มผลติ อสุจติ ัง้ แต อายเุ พียงสบิ ขวบ และ ฝา ยผหู ญงิ กเ็ รมิ่ มรี อบเดือน ต้งั แตอายุยงั นอ ย บางคนยงั ไม ถงึ สิบขวบเลยดว ยซา้ํ

พอมาถงึ ตรงนี้ สภุ าพสตรคี นหนึง่ ไดล กุ ขึ้นพูดวา “ตามขอสมมุติฐานท่ี คณุ พดู มานนั้ กถ็ กู และ มันเปน ไปไดตามหลักวทิ ยาศาสตร แตเราจะยอมรบั การ แตงงานของผูช ายทีอ่ ายุลว งมาหลายปแ ลว กับเดก็ ผูหญงิ ซึ่งยงั อยูใ นวัยแรกเรม่ิ ของชวี ติ ไดอ ยา งไร?” ขาพเจา ตอบวา “มฮุ มั มดั เปน ศาสนทูตของอลั ลอฮ และจะไมท ําสง่ิ ใดๆ ถาหากวา มนั ไมไดถูก บญั ชามาจากอัลลอฮ ไมม ขี อ สงสัยวา ในทุกสง่ิ ทุกอยา งที่ อัลลอฮทรงประสงค ยอมมคี วามสขุ ุม รอบคอบ ถึงแมตัวขาพเจาจะไมส ามารถ ทราบถงึ ความสขุ ุมรอบคอบน้นั ได” ดร.ครสิ เตยี น พูดวา “แตมุสลิมไดถือเอาเร่อื งนน้ั มาเปน ขอ ปฏบิ ตั ทิ ีม่ ัน่ คง มีเด็กผหู ญิงเล็กๆ ต้ัง เทาไหรท ่ีถกู พอ บงั คับใหแตงงานกบั ผูชายท่ีอายุเทา ๆ กนั กบั พอ ของเธอเอง นา เศรา ใจที่เร่ืองเชนน้ี ยงั คงมอี ยูจนถึงทกุ วนั น้”ี ขา พเจา ฉวยโอกาส น้ีพดู ขน้ึ วา “ดว ยเหตผุ ลนแี้ หละที่ขาพเจา ไดอ อก จากมัซฮบั ซนุ นี และ ยอมรบั ตาม ชอี ะฮเ พราะชีอะฮใหผ ูห ญงิ ไดม สี ิทธ์ิแตงงานกับคนท่ีเธอพอใจ ไมใช กบั คนที่ ผูป กครองของเธอบงั คับเธอ” เขาพูดวา “ขอใหเ ราพกั เรือ่ งซนุ นแี ละชอี ะฮไวกอ น ขอกลบั มาสู เรอ่ื งการแตง งานของมฮุ ัมมดั กบั อาอิชะฮก นั ดีกวา” เขาหนั ไปหา ผูฟ ง แลวพูดปนหวั เราะอยางบาดหวู า “มฮุ มั มดั เปน ศาสดาท่อี ายมุ ากกวา ๕๐ ป และแตง งานกับเดก็ หญิงตวั เลก็ ๆ ทีไ่ มร เู ร่อื งอะไรเลย เกีย่ วกบั การแตง งาน บคุ อรี บอกเราไวว า เธอยงั เลน ตุกตาอยูในบานสามีของเธอ สง่ิ น้ไี ดย ืนยนั ถึง ความไรเ ดยี ง สาของเธอ เร่ืองนลี้ ะหรอื ท่ีเปนจรยิ ธรรมอนั สงู สง ทโ่ี ดดเดนของทา นศาสดา?” ขาพเจา ไดพ ยายามอีกครั้ง ทจี่ ะทําใหผูฟง เช่อื วา บุคอรนี ้ันไมใชข อ พสิ ูจน ท่ีจะเอามากลา วอาง ตอ ทา นศาสดา(ศ็อลฯ)แตไมสําเร็จ เพราะครสิ เตยี นชาวเลบา นอนคนน้ี ไดโ นม นา วจติ ใจของพวกเขา ไปตามทีเ่ ขาปรารถนาเสยี แลว ไมม อี ะไร ทีข่ า พเจาจะทําไดน อกจากยุตกิ ารโตค ารมนี้ โดยชีใ้ หเห็นวา การพูดของเรามิไดไป ในทางเดียวกนั เพราะพวกเขาจอ งจะแยง ขา พเจา โดยยดึ พน้ื ฐานจากบคุ อรี ใน เมื่อขา พเจา ไมเช่อื ในทุกอยา ง ท่ีบคุ อรไี ดรายงานไว ขา พเจา รูสึกโกรธนกั ปราชญมุสลิม ท่ไี ดเ ปด ชองทางใหค นเหลา น้ี และศัตรู ของอิสลาม และศตั รู ของศาสดามุฮมั มดั ดว ยอาวธุ ทีไ่ ดผล ซงึ่ พวกเขานํามาใชตอสู กับเรา และที่อยหู วั แถวกค็ อื บคุ อรี วัน นน้ั ขาพเจา กลบั บา นดว ยความเศราใจ และ เรมิ่ อา นซอเฮียะหบ ุคอรีตลอดทง้ั เลม เพอื่ คน หาวา เขา ระบุอะไรไว เก่ยี วกบั คณุ งาม ความดีของอาอชิ ะฮและฐานภาพของเธอ บัดนนั้ ขา พเจา ตองกลา ววา : โอ! “มวล การสรรเสริญเปนสิทธขิ องอลั ลอฮ ผทู รงเปด เผยดวงตาของขาพเจา มฉิ ะนัน้ ขาพเจา คงจะ มคี วามของใจ ตอ เร่ืองสว นตัวของทานศาสนทูตของอัลลอฮ( ศ็อลฯ)อยู และบางทคี วามสงสัยทมี่ ีตอ ทาน อาจเขา มาสหู วั ใจของขา พเจา โอพ ระผูเปน เจา ขออยาใหเปน เชน นน้ั ” มนั เปน สงิ่ สาํ คญั อยางย่งิ ทีข่ าพเจา ไดเลา ถงึ ถอ ยคาํ ตางๆ ที่ขาพเจา ไดผ า น พน มาระหวา งการ โตค ารม ซึง่ มนั คงเปน ทก่ี ระจา งชดั แกท า นผูอา นวา นกั วจิ ารณ พวกนน้ั ไมไดวจิ ารณอ ยา งไมมีแกนสาร

แตทศั นะของพวกเขาคอนขา งจะยึดหลกั ฐานมาจากซอเฮียะหของพวกเราเอง และพวกเขาไดใชม นั กับเรา ในกิตาบวา ดวย “ปฐมกาลแหง งานสรา งสรรค บาบวา ดว ย การแตง งาน ของทานศาสนทูตกับ อาอิชะฮและการมาถึงมะดนี ะฮข องทา น และการอยูร ว ม บา นกบั นาง” บุคอรไี ดรายงานวา “รายงาน จากอาอิชะฮว า “ทา นศาสนทูต แตง งานกบั ฉนั ตอนฉนั อายหุ กขวบ เราเดินทางไปมะดีนะฮและพกั อยทู ี่ บาน ของ บานู อัล ฮารษิ บนิ คอ ซรอจฺ แลว ฉันกป็ ว ยและผมรว งตอ มา ผมของฉนั ไดง อกมาใหม และอมุ มรุ มู าน แมข องฉัน ไดมาหาฉนั ในขณะที่ฉนั กาํ ลังเลน ชงิ ชา อยกู บั เพอ่ื นผูหญงิ ของฉนั ทา น เรยี กฉัน แลวฉนั ก็เขาไปหา โดยไมรวู าทา น จะทาํ อะไรกบั ฉนั ทานจับฉนั ใหไ ปยนื อยูท ปี่ ระตูบา น ฉนั ตกใจจนแทบลืมหายใจ และเมือ่ ฉนั หายใจเปน ปกติแลว ทา นกเ็ อานาํ้ มาลบู ใบหนา และศีรษะของฉนั แลว นําฉนั เขา ในบาน ภายในบา นฉนั ไดพ บผูห ญงิ ชาวอนั ศอรจาํ นวนหน่งึ พวกเขา พดู วา “ขอใหส ม ปรารถนา ขอใหอลั ลอฮประทานพรและขอใหโชคด”ี แลวแม กม็ อบหมายฉนั ใหค นพวกนั้น และพวก เขาไดจ ัดเตรยี มตัวฉนั เพ่อื ใหพรอม สาํ หรบั การแตงงาน และโดยไมคาดฝน ทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ (ศ็อลฯ)ไดเ ขามาหา ฉนั กอ นเวลาเทยี่ ง แมข องฉนั ไดส งมือฉันใหท าน ในเวลานน้ั ฉนั ยังเปนเดก็ อายุ ๙ ขวบ” โอทานผอู า น ขา พเจา ขอปลอ ยใหทา นไตรต รองเอาเอง จากการบรรยาย เร่อื งราวในลกั ษณะน้ี เชน เดียวกนั น้ี บคุ อรยี งั บันทึกไวในกติ าบวาดวย “จรยิ ธรรม” บาบวา ดวย “อยอู ยา งมคี วามสขุ กบั ประชาชน” รายงานจาก อาอิชะฮวา “ฉนั เคยเลน ตกุ ตาใหท า นศาสนทตู (ศ็อลฯ)เหน็ และมเี พอ่ื นๆ เลน อยูกบั ฉนั ดว ย เมือ่ ทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮ (ศ็อลฯ)เขา มา พวกเธอก็หยุดเลน แตท า นสัง่ ใหพ วกเขา มาเลน กับฉนั ตอ พวกเขาจงึ มาเลน กบั ฉนั ตอไป” ผอู ธบิ ายไดร ะบไุ วว า “ตัวตุกตา หมายถงึ รปู จาํ ลองของสงิ่ มชี วี ิต ซง่ึ ถูก เรียกวา ตุก ตา และ “ส่งั ใหพ วกเขามาเลนกับฉนั ตอ หมายถึง สงั่ และสง พวกเขา มาหาฉนั ” ถาหากทา นไดอ านรายงานที่ บรรยายในลกั ษณะเชน นใ้ี น ซอเฮียะหบ คุ อรี ยังจะเหลอื ขอ โตแยง ใดๆ ตอนกั วจิ ารณ และผรู อบรู เหลาน้นั อกี ไหม ถา หากวา ทา น เปนผถู กู เจาะจงใหตอบ ? เม่อื ทานไดอ านถอ ยคาํ ท่ีอาอชิ ะฮไดพ ูดกบั ทานศาสนทตู ของอัลลอฮ (ศ็อลฯ)ทฺ ่ีวา “ฉนั ไมเหน็ พระเจา ของทา นจะเปน อยา งอน่ื นอกจากจะรีบตอบสนอง ตามอารมณข องทาน” โปรดบอกขาพเจา โดยสาบานตอ พระผอู ภบาลของทาน เถดิ วา ในใจทาน ยังจะเหลอื ความนา เคารพนับถอื ใดๆ ใหผหู ญงิ แบบน้ีอกี ซึง่ เปน คนทเี่ คลอื บแคลง สงสยั ในความบรสิ ุทธข์ิ องทา นศาสนทตู (ศ็อลฯ)? นนั่ ไมไ ดท าํ ให ทานรูสกึ บางหรอื วา ความประพฤติของเธอน้นั ยงั เหมอื นเดก็ ไมรจู กั โต?

เมื่อเปนเชน น้ี จะไปดาวา ศตั รขู องอสิ ลามไดอ ยา งไรทเ่ี ขาจะพูดวา ความ รักของมฮุ มั มัด มไี วใ ห สําหรับผหู ญงิ และนนั่ คอื สิง่ ทท่ี านปรารถนา? กถ็ า พวกเขา อา นพบในบคุ อรวี า อลั ลอฮเ คยรบี ตอบสนองตามอารมณของทา น และพวกเขา กอ็ า นพบในบคุ อรีอกี เชนกนั วา ทา นเคยรว มประเวณกี ับ ภรรยาทง้ั ๑๑ คนในคราว เดียวกนั และวา ทา นมพี ละกาํ ลังเทาผชู าย ๓๐ คน แลวจะไปตาํ หนิพวกเขา ไดอ ยางไร? ตองโทษคนมสุ ลมิ น่นั เองทยี่ อมรบั ตํานานพวกน้ี และยงั ยอมเชอ่ื อกี วา เรื่องแบบนน้ั ถูกตอ ง อันที่ จริง พวกเขาเหน็ วา มนั เปน เหมอื นกบั อลั กรุ อานที่ ตอ ง ไมมีขอ สงสยั ใดๆ แตค นเหลา นีไ้ ดถ กู ควบคมุ ไว หมดทกุ อยางแลว แมแต ความ เชือ่ มั่นศรทั ธาของพวกเขา มนั ไมม ที างเลอื กใดๆ ใหพ วกเขาไมว า ใน กรณใี ด ถงึ ตอน นีข้ อใหเราพูดเถิดวา ธรรมเนียมปฏิบัตขิ องบคุ อรีน่ันเอง ท่ีลดเกียรติ อะหล ุลบัยตฺ ในกติ าบวา ดว ย “การตอสู” บาบวา ดวย “มะลาอกิ ะฮเปน พยานทบี่ ะดัร” เลม ๕ หนา ๑๖ บคุ อรี รายงานวา “ทานอะลี บนิ ฮุเซน กลา ววา ทา นฮเุ ซน บิน อะลีไดบอกทา นวา ทา นอมิ ามอะลีกลาววา “ฉันไดร บั สวนแบงเปนอฐู ตวั เมยี หนง่ึ ตวั ทยี่ ึดไดจ ากสงครามบะดรั และทา นศาสนทตู (ศ็อลฯ)ไดใหอฐู ตัวเมยี แกฉ นั อกี ตวั จากอัล-คมุ ซ เมอื่ ฉนั ต้ังใจจะแตงงานกับฟาฏมิ ะฮ(อ.)บุตรสาวของทา น ศาสนทตู แหง อัลลอฮ (ศ็อลฯ)ฉันไดน ดั กับชา งตเี หลก็ จากเผาบนี ก็อยนคุ เพอ่ื ใหไปเอาอซิ คฺ ิรฺ (หญาทม่ี กี ล่ิน หอม) ที่ฉนั ขายใหแ กเ ขา ซ่งึ ฉันใชเงนิ ทไ่ี ดน ไ้ี ปจดั เล้ยี งในงานแตง ฉนั กาํ ลังจัดเตรียมอานมา กระสอบ และเชือกอยู ในขณะท่อี ฐู ทงั้ สองตัว ของฉัน หมอบอยขู า งๆ หองของชายอนั ศอรคนหนึง่ เมอื่ ฉนั ได กลบั มา หลังจากจดั เตรยี มสิง่ ตา งๆ แลวนน้ั ฉนั ไดพ บวาโหนกของอฐู ทัง้ สองตวั ถกู ตัดไปและสขี า งของ มนั ถกู ตดั เปดออกและสว นหนงึ่ จากตับของมันถกู ตดั ไป เมือ่ ฉนั ไดเหน็ สภาพเชน นนั้ ของอฐู ฉันอด ไมไ ดท ่จี ะรอ งไห ฉนั ถามวา “ใครทาํ เชน น?ี้ ” มีคนตอบวา “ฮมั ซะฮบนิ อบั ดลุ มุฏตอลบิ นนั่ เอง ซึง่ เขา กาํ ลงั ดื่มสรุ าอยใู นบานหลังนก้ี บั ชาว อนั ศอร โดยมนี กั รอ งและสหายของเขา อยกู บั เขา แลวนางไดขับ รองใน บทเพลง ของนางวา “โอ ฮมั ซะฮจ งนาํ โหนกอฐู มาซิ ” ทนั ใดนั้น ฮัมซะฮก ็ กระโดดเขา จบั ดาบ แลวตดั โหนกของอฐู และเฉือนเน้อื ท่ีสขี า งของมนั แลวตดั เอาตับสวนหนง่ึ ของมนั ดว ย” ทา นอะลี เลา ตอไปวา : “แลว ฉนั ออกจากทนี่ ่นั จนมา พบทา นนบี (ศอ็ ลฯ)ซงึ่ มี ทา นซยั ด บิน ฮาริษะฮน ่ังอยกู บั ทา น ดวย ทา นนบ(ี ศ็อลฯ)สังเกตเหน็ ความ ทุกขท ่ฉี นั กําลงั เผชญิ อยู ทานถามวา : “เกดิ อะไรข้นึ กบั เธอหรอื ?” ฉันตอบวา : “โอท านศาสนทตู แหงอลั ลอฮ ฉนั ไมเ คยพบวนั ไหน ทเ่ี ปน เหมือนวนั นเ้ี ลย ฮมั ซะฮไ ดท ําราย อูฐสองตัวของฉนั โดยเขาไดตดั โหนกของมัน และแลเนอื้ ท่ีสี ขา งของมันไป และตอนน้ี เขากาํ ลงั ด่มื เหลาอยกู บั พรรคพวกในบา นหลงั หนง่ึ ” ทา น นบี(ศอ็ ลฯ)ขอผาคลมุ มาสวม แลวเดินออกไปทนั ที โดยมี ฉันและซัยด บนิ ฮารษิ ะฮต ิดตามไปดว ย จนทา นไดม าถึงบา นหลงั ท่ฮี มั ซะฮนงั่ อยู ทา น ขออนุญาต เขา ไป ขางใน พวกเขาก็ใหท านเขาไปและพวกเขาเมากนั อยู ทา นนบ(ี ศอ็ ลฯ)เริ่มตอ วา ฮัมซะฮถงึ สิ่งทีเ่ ขา

ไดทําลงไป แตฮ ัมซะฮกาํ ลังเมาและตาของเขาเปนสีแดง ฮัมซะฮม องมา ยงั ทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮ (ศ็อลฯ)และพยายามปรอื ตาข้นึ แลว มองทเี่ ขา ของทา น และก็คอยๆลมื ตาข้ึนมา มองท่ีเอว และเปด ตา ข้ึนอกี แลว มองไปท่ใี บหนา ของทา น ฮัมซะฮไ ดพูดวา “เจา เปน แคทาสของพอ ขาไมใ ชห รือ?” ทา นศาสน ทูตแหง อลั ลอฮ (ศ็อลฯ)จงึ รทู นั ทีวา เขาเมา ดงั นนั้ ทา นจงึ ถอยออกมา และพวกเรากอ็ อกไปกับทาน” โอท านผูอา น ขอใหไ ตรตรองดถู งึ รายงานบทนซี้ งึ่ เต็มไปดวยการโกหก และอัดแนน ไปดว ยความ ผดิ พลาด เปน การสบประมาทประมุขของบรรดาชะฮดี ซ่ึง เขาคอื ความภาคภมู ิใจของอะหลุลบยั ก่ีคร้ัง ทที่ า นอมิ ามอะลี(อ.)ไดแ สดงความ ภูมิใจในตวั เขา โดยทา นกลา วในบทกวขี องทา นวา “และฮมั ซะฮ หวั หนา ของ บรรดาชะฮดี เปน ลงุ ของฉัน” และบอยแคไหน ทีท่ า นศาสนทตู ไดแ สดงความภาค ภมู ิใจใน ตัวเขา กบั กรณีที่เขาถกู สงั หาร ทา นไดโศกเศราเสยี ใจอยางใหญห ลวง และ รองไหอ ยางหนักเพอื่ เขา และเรียกเขาวา “ประมุขของบรรดาชะฮีด”? ฮมั ซะฮเปน ลุงของทานศาสนทตู (ศ็อลฯ)โดยอัลลอฮไ ดทาํ ใหอ สิ ลามเขมแขง็ โดยผานทางเขา เมอ่ื ครง้ั ที่มุสลมิ ยังออนแอ ตอ งเคารพภักดีตออัลลอฮอ ยา งลับๆ เขาไดท าํ เกยี รติประวัตอิ นั ลือเลื่องเมื่อ ลกุ ข้นึ เผชญิ หนา กับพวกกุเรช และชวยเหลอื หลานชายของเขา โดยประกาศการรบั อิสลามของเขาตอ ทีช่ มุ นมุ ของชาวกเุ รช โดยไมเ กรงกลวั ผูใ ด ฮมั ซะฮไดอพยพไปกอ นหนา ทา นศาสนทตู และจัดเตรียมการใหพ รอ ม สําหรบั การมาถงึ ของ หลานชายในวนั อพยพ ฮมั ซะฮก ับอะลหี ลานของเขา เปน วรี บุรษุ ในสงครามบะดรั และอฮุ ุด บคุ อรีได รายงานไวดว ยตัวของเขาเองในซอเฮยี ะห ของเขา “ตฟั ซีรฺอัล กรุ อาน” ในบท “นี่คอื คูปรปกษท่โี ตแยง กนั ในเรือ่ งพระเจา ของพวกเขา” เลม ๕ หนา ๒๔๒ “รายงานจากอะลี อบิ นิ อบีฏอลบิ (อ.)วา “ฉัน เปน คนแรก ในบรรดาผูทจ่ี ะคุกเขาลงตอเบ้อื งพระพักตรแ หง พระผทู รงกรณุ า เพ่ือ คดิ บัญชใี นวนั แหง การ ตัดสิน” เกซไดก ลา ววา คาํ วา “นคี่ ือคปู รปก ษทโ่ี ตแ ยงกนั ในเรอื่ งพระเจา ของพวกเขา” นนั้ ไดถกู ประทานลงมาในหมพู วกเขา เขากลาววา “พวกเขาเปน บรรดาผซู ึง่ ตอสกู นั ในสงครามบดัร ไดแก อะลี ฮมั ซะฮ, อุบัยดะฮ, ชยั บะห บิน รอบอี ะฮ, อตุ บะฮบ นิ รอบีอะฮและวะลดี บิน อตุ บะฮ” บุคอรีมคี วามพึงพอใจ ท่ีไดรายงานเรอ่ื งอันเปน มลทนิ และทาํ ลาย เกียรตภิ มู ขิ องอะหลุลบัยต และนกั รายงานบอกเลา ท่ีเชือ่ มโยงกนั เปน ระบบลกู โซ อันยืดยาว ของบรรดานกั อุปโลกนท ี่ไดป ลอม แปลงบทรายงาน ดงั ทบี่ ุคอรไี ด กลาววา “อับดานไดบ อกแกเราวา อลั ดลุ ลอฮไ ดบ อกวา ยูนสุ และอะฮ มัด บิน ซอลฮิ ไดเลาเราวา อันบาซะฮไดเลา เราวา ยนู สุ ไดร ับรายงานจากซฮุ ร ี แลว ไดเลา เราวา อะลี บนิ ฮเุ ซน ไดบอกพวกเราวา (๒๑๓) ดงั จะเหน็ วาบคุ คลเหลา นม้ี จี าํ นวนถึง เจด็ คนดว ยกนั ท่บี ุคอรีไดร บั รายงานมาจากพวกเขา กอ นจะโยงไปถงึ อะลี บนิ ฮเุ ซน หรือ ซัยนุลอาบดิ นี และประมุขของบรรดาผู เครง ครัดในการสุูด ถามวา เหมาะสมแลวหรอื กบั ทานซัยนุลอาบดิ ีน ท่ีไดร ายงานความเท็จใน

ลกั ษณะเชน นี้ จนไดค วามวา ประมขุ ของบรรดาชะฮีดด่ืมสุรา ภายหลงั จากเขารบั อิสลาม และ หลงั จากฮจิ เราะฮแ ลว อกี ทงั้ กอ นหนาจะถงึ วนั พลชี พี ของทา นเพยี งไมกว่ี นั ดวย ซงึ่ บทรายงานไดก ลา ววา อะลี อบิ นิ อบีฏอลิบ ไดจัดเตรียมงานเล้ยี งฉลองสมรส ของตนกับทานหญงิ ฟาฏมิ ะฮ( อ.)ซงึ่ ไดจดั ใหม ี ขึน้ ใน ฮ.ศ.ที่ ๒ และวา ทานนบี(ศ็อลฯ)นน้ั ไดมอบสว นแบง ทร่ี ิบไดจ ากสงครามบดรั ใหแกเขา และขอ ถามอกี วา เหมาะ สมแลวหรอื กับประมขุ ของบรรดาชะฮีด ทมี่ ีหญงิ โสเภณมี าปรนนิบัติขับกลอ ม และ ขอรอ งใหเขาฆาอฐู ถงึ สองตัว ซึง่ เขากก็ ระทาํ ตามน้ันโดยไมล ังเล? มนั สมควรแลว หรอื ท่ปี ระมุขของบรรดาชะฮีดจะรบั ประทานเนือ้ ท่ีตอ งหา ม ซ่งึ มไิ ดถูกฆา ให ถูกตอ ง แตต ดั เอาเน้ือจากสขี างไป? มนั สมควรแลวหรือ ทที่ า น ศาสนทูตแหง อลั ลอฮ( ศ็อลฯ)ตองไปหา และขออนญุ าตเพื่อพบฮมั ซะฮท ่อี ยทู ามกลาง ส่งิ มนึ เมาและผิดศลี ธรรม? และทีท่ า นไดเขา ไปใน สถานทน่ี ้นั ? มนั จาํ เปนดว ยหรือ ทีป่ ระมุขของบรรดาชะฮดี จะตอ งตาขวางและสบ ประมาททา นศาสนทูต (ศ็อลฯ)วา “เจา เปนแคทาสของพอ ขา ไมใ ชห รือ?” มนั สมควร หรอื ทที่ า นศาสนทตู แหงอลั ลอฮ (ศอ็ ลฯ) จะถอยกลับออกไปโดยไมไ ดหามปราม หรือ ตอวา อะไรเลย ในเมอ่ื เปน ท่ีรกู ันวา ทา นจะโกรธเพือ่ อลั ลอฮ? มันทาํ ใหขา พเจาเช่ือเหลอื เกนิ วา ในแงข องความนา จะเปน ไปได มันตอง เปนเรื่องทพี่ ดู ถงึ อบู บักรฺ, อมุ รั , อศุ มาน หรือมอุ าวยิ ะฮแทนทจี่ ะเปน ฮมั ซะฮแ นนอนบคุ อรีจะไมรายงานถงึ เนอื่ งจากมนั เปน ความนาละอาย ถาเขาจะรายงาน เขากจ็ ะแกไข และตัดทอนไป เหมอื นท่เี ขาเคยทาํ เปนประจํา แตจ ะ ทําอยา งไร ไดใ นเมอื่ บคุ อรี ไมมีความรกั ตอ ผซู งึ่ ปฏิเสธสถานศึกษาของบรรดาคอลฟี ะฮ? แมแต ภายหลงั เหตกุ ารณแ หง กัรบะลาอ และพวกเขาทาํ การสังหารทานเหลา นน้ั ทง้ั หมด จนไมมีใครเหลือ รอด นอกจากอะลี บนิ ฮูเซน คนท่ีพวกเขาปลอมรายงาน ขน้ึ มาแลวบอกวา เปน คาํ พดู ของทา นนั่น แหละ ทําไมบคุ อรจี ึงไมไดร ายงานถงึ หลกั การศาสนาใดๆ ทม่ี าจากอะหล ุลบยั ต หรือความรู, คุณลักษณะ, การอทุ ิศตนใดๆ ของพวกทาน หรือคุณงามความดี ของพวกทาน ซงึ่ มอี ยเู ต็มในหนังสือ และมีอยางลน เหลือในตําราของฝา ยอะหล ซิ ซนุ นะฮก อนทีจ่ ะพบในฝา ยของชอี ะฮเ สียอีก? ขอใหเรามาดูรายงานอกี บทหนง่ึ ทีบ่ คุ อรีไดบ ันทกึ ไว เปน การใหรายตอ อะหลลุ บัยตอ ยา งถึงท่สี ดุ ในเมื่อสายรายงานทง้ั หมด รวมทงั้ บคุ อรี ไมสามารถพบ ขอ บกพรอง ในตวั ทา นอะลี อิบนิ อบฏี อลิบสัก ขอ เดียว และไมสามารถจบั คําโกหก แมส กั คร้งั ตลอดชีวติ ของทา น และไมเ ปน ทรี่ ูถึงการกระทําผิดสกั อยางเดยี ว ซง่ึ ถา มีแมส กั ขอ เดียว พวกเขาคงจะเตมิ เสยี งโหร อ ง และตโี พยตพี ายกนั เตม็ ทงั้ โลก พวก เขาจึงไดใชว ธิ ปี ลอมแปลงฮะดษี ข้ึนมาแทน โดยกลาวหาวา ทา นอะลีเห็น การนมาซเปน เรอื่ งเลก็

ในกิตาบวา ดว ย “จนั ทรคราส” บาบวาดว ย “การชักชวนโดยทา นศาสนทูต (ศ็อลฯ)ใหท าํ นมาซ กลางคนื และทานศาสนทตู (ศ็อลฯ)เคาะประตเู รยี กฟาฏมิ ะฮแ ละอะลี (อ.)ในยามกลางคนื เพื่อใหนมาซ” บคุ อรีไดร ายงานในซอเฮียะหข องเขา เลม ๒ หนา ๔๓ วา “อบลุ -ยะมาน บอกเราวา ชุอัยบ ไดรับ รายงานจากอลั -ซฮุ รี วา “อะลี บนิ ฮูเซน บอกฉันวา ฮเู ซน บนิ อะลี บอกทา นวา อะลี อิบนิ อบฏี อลิบ เลา วา ทา นศาสนทูตแหงอลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ)ไดเ คาะประตบู า นของฟาฏมิ ะฮบ ตุ รสาวของทา น ในคนื หนึง่ และถามวา ‘เธอไมนมาซหรอื ?’ ฉนั ตอบวา ‘โอทา นนบวี ิญญาณของเรา อยูใ นอุงพระหัตถของอัลลอฮ เมอื่ พระองคประสงคจ ะปลกุ เรา พระองคก ท็ รงปลกุ เอง” เม่อื เราพูดเชนนท้ี า นกไ็ ปจากเรา โดยไมพ ดู อะไรกับเราเลย แลว ฉันไดย นิ ทา นพูดบางอยา ง เมือ่ ทานหนั ไป ทานพดู พลางตบขาของทา นวา “แทจริง มนุษย นนั้ โตแ ยง ไปเกอื บทกุ เรื่อง” จงเกรงกลวั อลั ลอฮเถิด โอบุคอรี ท่ีเรากาํ ลงั พดู ถึงกนั อยนู นั้ คอื อะลี อบิ นิ อบีฏอลิบท่นี ัก ประวัตศิ าสตรบนั ทกึ วา ทา นปฏบิ ตั นิ มาซในยามกลางคนื อยา งเขม แข็ง ในสงครามศฟิ ฟน ทา นไดปู เส่ือและนมาซในระหวา งแนวของสนามรบ ในขณะทคี่ นยิงธนแู ละลูกธนูตกอยูรอบตวั ทา น ถงึ กระนั้น ทานกย็ งั ไมหวาดกลัว และไมไดเ ลกิ ลม การนมาซกลางคืนของทา น อะลี อิบนิ อบฏี อลบิ เปน ผซู ึ่งอธบิ ายหลกั ศรทั ธาและคาํ บญั ชาของพระเจา ใหแ กประชาชน ทา นพอใจทจ่ี ะรับผิดชอบตอ การกระทาํ ของตนเองเหนอื คนอน่ื ๆ ขอถามวา ตามบทรายงาน จะเชอื่ ได ไหมวา ทานเปน คนทเ่ี ช่อื ถอื โชคชะตา เชือ่ ถงึ การคาดการณขา งหนา และโตแ ยง กบั ทา นศาสนทูต แหง อัลลอฮ( ศอ็ ลฯ)ดวยความ เชอื่ เชน นี้ โดยใชคาํ พดู วา “วญิ ญาณของเราอยูใ นองุ พระหัตถ ของอลั ลอฮ เมือ่ พระองคประสงคจะปลุกเราพระองคก ท็ รงปลกุ เอง” ซ่ึงหมายความวา ถา อลั ลอฮ ตอ งการใหเรานมาซ เราถึงจะนมาซ อะลี อิบนิ อบฏี อลบิ ผซู ึ่ง ความรัก ท่ีมีตอ ทา นคือ(เครอื่ งหมาย ของ)ความศรทั ธา และความเกลียดชงั ทมี่ ตี อทาน คอื (เครอ่ื งหมายของ)ความกลับกลอก แลว บคุ อรยี ัง จะบอกวา ทา นเปนมนษุ ย ท่มี ขี อโตแ ยง มากที่สดุ ในเกอื บทกุ เรอ่ื งกระน้นั หรือ? นคี่ อื เร่อื งโกหกที่นา ละอาย ซง่ึ แมแ ตอ ิบนฺมุลญมิ ฆาตรกรทสี่ งั หารเขาหรือมอุ าวิยะฮผูเคยสงั่ ใหประชาชน สาปแชง ทา น ก็ ยังไมเ ห็นดว ยตามนน้ั มนั เปน คาํ โกหกทไ่ี รค า แตบุคอรีกาํ ลัง ตอเร่อื งใหยดื ยาวไวข า งหลงั ตราบใดที่ได สรางความพอใจใหก ับ ผปู กครองและ ศัตรขู องอะหล ลุ บยั ตใ นยุคของทา นดวยเรอ่ื งนี้ พวกเขาไดยก สถานะของทา น ขึน้ ในโลกทไี่ มจีรังใบนี้ แตท า นไดสรา งความโกรธกร้ิวแกอัลลอฮจ ากการ ที่ทา นยนื คน ละฝายกบั ประมุขของผูศรัทธา หัวหนา ของบรรดาผูเปน สัญลกั ษณข องสวน สวรรค ผูซ ่ึงจะแบง แยก ระหวา งชาวสวรรคและชาวนรก ซง่ึ ในวนั แหง การตดั สนิ ตอบแทน ทา นจะยนื ในตําแหนง ทส่ี งู สง และ ทุกคนจะรจู ักทานไดโดย เครือ่ งหมาย ของทา น(๒๑๔) และทา นจะพูดกับไฟนรกวา “คนน้เี ปน ของฉัน และคนนน้ั เปน ของทา น”(๒๑๕)

ขาพเจา ไมทราบวา หนงั สือของทานในวนั ตดั สินตอบแทนจะเหมอื นกบั หนังสือของทานในวนั น้ี ไหม ซง่ึ มนั ไดถ ูกตบแตงเปน เลมชนดิ ตา งๆ ถูกประดบั ประดาราวกบั เปนหนงั สอื ทถี่ กู แตงเติม อยา ง มากในบรรดาหนงั สือทถี่ กู รจู กั แนน อนทีส่ ดุ วา มนั เปน การยากสาํ หรับบคุ อรีที่จะบอกวา เจา นายของเขา อมุ รั บนิ ค็อตตอ็ บ ไม ปฏบิ ัตนิ มาซภาคบงั คับเมือ่ ไมม ีนา้ํ และเขายงั ไดย อมรบั เจตนาน้ี แมเ มือ่ เขาเปนคอลฟี ะฮโ ดยเขา กลา ววา “ซง่ึ สาํ หรบั ฉนั ฉันไมไดน มาซ” สง่ิ นเ้ี ปน การทา ทายตอ อัล กรุ อานและซนุ นะฮ ดังนน้ั บคุ อรจี งึ ไดส บื เสาะไปทา มกลางมารรายและผหู ลอกลวง และพวก นนั้ ไดอุปโลกนฮ ะดีษ น้ีข้นึ ใหเ ขา ซงึ่ เปนการใสร า ยประมขุ ของผศู รทั ธา อะลี อบิ นิ อบีฏอลิบ วาทานเกียจครา นและไมปฏบิ ตั ิ นมาซกลางคนื เมือ่ เปน ทแ่ี นชดั วา ความประพฤติของทา นนนั้ เชื่อถอื ไดแนนอน ไมม ีขอตําหนิหรอื ความผิดบาปใดๆ สาํ หรบั ทา นอะลี ถา จะพดู ถงึ เรื่องนมาซมุสตะฮับ ซง่ึ ผูกระทาํ จะไดรบั รางวลั แต ไมม ี การลงโทษสาํ หรบั ผูทมี่ ิไดก ระทาํ ไมส ามารถเทียบกันไดเ ลย ระหวา งการละเลย นมาซวาญิบของอุมัร กับการละเลยนมาซมุสตะฮบั ของอะลี ถาหากรายงานทวี่ า นน้ั ถกู ตอง แตไ มม ที างทเ่ี รื่องนน้ั จะถกู ตอง ไดเลย ถึงแมม นั จะถกู รายงานไวในซอเฮยี ะห ของบุคอรีกต็ าม อลั -บคุ อรไี ดร ับการนบั ถอื จากพน่ี องอะหล ิซซนุ นะฮวา ถกู ตองแนน อน และอะหล ิซซนุ นะฮคอื ผสู นับสนนุ สถานศึกษาของคอลีฟะฮซ่งึ ถกู สรา งขน้ึ ใน สมยั การปกครองของอมุ ยั ยะฮแ ละอับบาซียะฮ นกั คน ควา รดู ถี ึงความจริงขอ นี้ ซ่งึ ไมเ ปน ความลบั ตอ ผูใ ดอกี ตอ ไป อะหล ซิ ซนุ นะฮว ลั ญะมาอะฮผ ูเชื่อ ตามการ ปกครองของผูนาํ ท่มี งุ มน่ั จะเปน ปฏปิ ก ษแ ละตอ สกู บั อะหลลุ บัยต และทกุ คนท่ีเปน มติ รและ เช่ือฟงพวกเขา ไดก ลายมาเปน ศัตรูของอะหล ุลบัยตแ ละชอี ะฮของพวกเขา เปรยี บเหมอื นพวกเขาเปน มติ รกับศตั รู และเปนปฏิปก ษก ับมติ รของพวกเขา โดยไมรตู ัว อยางทเี่ ห็นกันอยู พวกเขาไดย กสถานะ ของบคุ อรไี วดวยเกยี รติยศสูงสดุ ดงั นั้น ทา นจะไมพ บคาํ สอนที่สบื ทอดมาจากอะหลลุ บัยต หรอื คาํ พดู ใดๆ ของอิมาม ท้งั สบิ สองในตําราพวกนนั้ แมแตคาํ สอนจากผเู ปน ประตูของนครแหง ความรู เขาผซู ึ่งมี ความเกี่ยวพันกับทา นนบ(ี ศ็อลฯ)เหมอื นทฮ่ี ารูนมีตอมูซา ซงึ่ คําพูดนเ้ี ปนของ ทา นศาสนทูตแหงพระผู อภบิ าลของทา น คาํ ถามท่ตี อ งต้งั เปนกระทตู อ พี่นอ งอะหล ซิ ซุนนะฮก ค็ อื “เมอ่ื เปรียบเทียบ กบั นกั รายงานฮะดีษ คนอ่นื ๆ แลว บุคอรมี ีอะไรดีเดน จนทา นตอ งใหความเชอื่ ถอื มากเชน น?ี้ ” ขา พเจาเช่อื วา คาํ ตอบสําหรับ คาํ ถามนก้ี ค็ ือ บุคอรีนัน้ : ๑. ไดเ ปลย่ี นแปลงฮะดีษ ทีไ่ ปกระทบตอ เกยี รตยิ ศของมิตรสหายบางคน โดยเฉพาะอยา งยงิ่ อบบู กั ร,ฺ อมุ รั , อุศมาน และมอุ าวยิ ะฮน ีค่ ือสิง่ ท่ี มอุ าวิยะฮและผปู กครองภายหลงั จากเขาตอ งการ

๒. ไดเ ผยแพรฮ ะดีษ ทพ่ี ดู ขัดตอ อิศมัตของทานศาสนทูตแหง อัลลอฮ( ศอ็ ลฯ)และแสดง ลักษณะของทา น ใหเ ปน เหมอื นคนธรรมดาทวั่ ไป ที่ยอ มมีความผดิ พลาดได นค่ี ือส่งิ ทีผ่ ปู กครอง ทั้งหลายปรารถนาอยูตลอดเวลา ๓. เขาไดรายงานฮะดษิ ทผ่ี ดิ พลาด เพอ่ื ยกยอ งคอลฟี ะฮท งั้ สาม และเขา โอนเอยี งไปทาง พวกเขามากกวาทา น อะลี อบิ นิ อบีฏอลบิ น่ีคือสิ่งที่มอุ าวยิ ะฮตอ งการอยางมาก เพอื่ ลบลางการพดู ถงึ ชอื่ ของทานอะลี เน่อื งจากสทิ ธิอนั ชอบ ธรรมของทา น ๔. เขาไดบอกเลาฮะดีษปลอมซงึ่ บนั่ ทอนเกยี รตขิ องอะหลลุ บยั ต 5. เขาไดบ อกเลาฮะดษี อนื่ ๆ ทส่ี นบั สนนุ มัซฮบั ที่มีความเชือ่ ในลิขติ ชะตา (อัล ญับร) , เชอ่ื วา พระเจามีสภาพเปน เรอื นราง(ตัจซีม) และเชอ่ื ในกฎกอฎอ และกอดัรเกย่ี วกบั เรื่องตําแหนง คอ ลีฟะฮซงึ่ ความเช่อื ในขอ นี้เอง ท่พี วกอมุ ยั ยะฮและอับบาซยี ะฮไ ดเผยแพรอ ยา งกวา งขวาง เพอื่ พวกเขา จะไดกําหนดชะตากรรม ของประชาชน ๖. เขาไดบอกเลาฮะดษี ปลอม ซึ่งคลายจะเปน เรือ่ งอภนิ หิ ารและนิทาน ประหลาดๆ ท่ที าํ ให ประชาชาตหิ วาดกลัวและกอ ใหเ กิดความสับสน น่ีคือสิง่ ที่ ผปู กครองในสมยั ของบคุ อรีตอ งการ ขอใหท านผอู า นไดพ จิ ารณาตัวอยา งอีกบทรายงานหนง่ึ : บคุ อรีไดม รี ายงานไวในซอเฮยี ะหข องทา น กิตาบวา ดว ย “ปฐมกาลแหง งานสรางสรรค” บาบวา ดวย“สมยั ทย่ี งั ไรอ ารยธรรม” เลม 4 หนา 238 วา “นไุ อม บิน ฮมั มาด ไดบอกแกฉ นั วา ฮไุ ชม บนิ ฮเุ ซน ไดยิน อมุ รั บนิ มยั มนุ พูดวา “ในสมัยทีย่ งั ไรอ ารยธรรม ฉันไดเหน็ ลงิ ตวั หนงึ่ ทาํ ผดิ ประเวณี แลวลิงตวั อื่นๆ ไดช มุ นมุ อยูรอบๆ แลวขวา งกอนหินใสมัน และฉนั กไ็ ดข วางกอนหนิ กับพวกมนั ดว ย” เราขอพูดกับบคุ อรีวา “บางที อัลลอฮผทู รงสงู สง คงจะเมตตาตอพวกลงิ กระมงั จงึ ไดยกเลิกกฎ การขวา งกอ นหิน ทพ่ี ระองคไ ดเคยใชกบั พวกมนั หลงั จาก มนั ถกู ขบั ไลจ ากสวรรค และไดท าํ ใหการผดิ ประเวณี เปน ทอ่ี นญุ าตแกพ วกมนั ใน ยคุ สมยั ของอิสลาม หลงั จากมันเคยถกู หา มไวแ ตครัง้ สมัยไร อารยธรรม ซึ่งผลก็คอื ยงั ไมมีมสุ ลมิ คนใดอางสทิ ธิ เขามสี ว นรว มในการขวา งกอ นหนิ ใสล ิงเลย นับต้งั แต ยุคสมยั ของทา นนบมี ุฮมั มัด(ศอ็ ลฯ)จนมาถงึ ปจ จบุ ันน”้ี