จงถามผู้รู้

ทําไม มอุ าวยี ะฮใ นฐานะบุคคลที่ส่ี จะละเมิดคําสงั่ ตางๆ ของทา นนบี (ศ็อลฯ) ในเรื่องบตุ รชาย ของอะล(ี อ)บา งไมได เปนอนั วา บตุ รชายของนางฮนิ ดม ชี ยั ชนะ ในการวางแผนการอันย่งิ ใหญ และหลกั ฐาน ยืนยนั ก็คือวา ปจจบุ นั นเี้ มอ่ื เราพูดถงึ ความรู ความกลา หาญ ความ เปน เครอื ญาตอิ ันใกลชิดของ ทานอะลี และเกียรตคิ ณุ ความดงี ามของทานอะลี ท่มี ีตอ อสิ ลามและบรรดามุสลมิ กจ็ ะมี คนลกุ ข้นึ ยนื ผงาดตอหนา เรา แลว กลา ววา : “ทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮไดกลาววา “ถา หากความ ศรัทธาของประชาชาติของ ฉนั ทง้ั หมด เทา ทมี่ อี ยูถ กู นํามาชงั่ เพือ่ เปรยี บเทยี บกบั ความศรทั ธาขอ งอบูบักรแนน อน ความศรัทธาของอะบบู ักรจ ะตองหนักกวา ” และจะมีคนลกุ ขนึ้ ยนื ผงาด ตอ หนา เรา แลว กลา ววา : “ทา นอมุ รั อัลฟารูก คอื ผูซึ่งมาเพอื่ จาํ แนกแยกแยะ ความแตกตา งระหวางสจั ธรรมกบั ความผิดพลาดออกจากกนั ” จะมคี นลกุ ขนึ้ ยนื ผงาดตอหนา เราแลวกลา ววา : “ทา นอุ สมาน เจาแหง แสงสวา งท้งั สอง คอื ผซู งึ่ มะลาอิกะฮของพระองคผ ูท รงกรุณาปรานยี ังตองละอาย” ผูท ต่ี ิดตามบทวเิ คราะหเหลา นี้โดยละเอยี ดจะพบวา อุมรั บิน คอ็ ฏ ฏอ บไดย ึดเอาตําแหนง “ราชสหี ” แหงอัลลอฮ ไป ในหมวดวา ดว ยเกียรติยศตางๆ (ฟะฎออลิ ) และนั่น มใิ ชเปน เรือ่ งของ ความบงั เอญิ แตอ ยางใดก็หาไม แตท วา เปนเพราะบทบาท ตา งๆของเขา ที่ขัดแยง อยางมากมาย หลายครง้ั กบั ทานศาสดา พวกกเุ รชจงึ ใหค วามรักตอเขา โดยเฉพาะอยางยงิ่ บทบาททอ่ี มุ ัรได กระทาํ ลงไปเพ่ือ ขจดั ทา นอะลี บิน อะบี ฏอลิบ อมีรลุ มุอม นิ นี ประมขุ ของบรรดาทายาททา นนบี ออกจากตําแหนง คอลฟี ะฮ แลวสง อาํ นาจการปกครองใหไปอยูในอุงมือของพวก กุเรชไดส ําเร็จ เพอื่ พวกเขาจะไดปกครองกนั เอง ตามความตองการ ซงึ่ เหลา บรรดา พวกฏอลีก(ผไู ดร บั นริ โทษ กรรมในเมอื งมักกะฮ) และผูถูกสาปแชง แหงตระกูล อมุ ยั ยะฮ มงุ มาตรปรารถนา บรรดาพวกกุเรช ซง่ึ นาํ โดย อบบู กั รตางรซู ึ้งเปน อยางดีวา คุณงามความดที ง้ั หมดจะตอ งยกใหแ กอุมัรเพือ่ ใหเขาใช อํานาจ ดานการปกครองแกช าวมสุ ลมิ เพราะอมุ รั คือ ผกู ลาหาญคัดคา นทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮ อุมรั คือ ผูสั่งหา มทา นศาสนทตู (ศอ็ ลฯ) มใิ หบ นั ทึกเร่ืองตําแหนง คอลฟี ะฮแก ทานอะลี อมุ รั คอื ผซู ่งึ กาํ ราบประชาชน และสรางความสงสยั แกป ระชาชน ในกรณี การเสียชวี ติ ของ ทา นนบี จนกระทั่ง ไมมีใครกลา ลวงละเมิดตอเขา เพื่อใหบ ัยอะฮ แกท านอะลี อมุ รั คอื ผกู ลาหาญแหง ซะกฟี ะฮ เขาเปน ผูย นื ยนั ในการใหบ ยั อะฮ แก อบบู ักรอุมัรคือผซู ่ึง กาํ ราบบรรดาผคู นท่ีขัดแยงการบยั อะฮ ทอ่ี าศัยอยูในบา นของ ทา นอะลี โดยเขาขูจะเผาพวกเขาทง้ั เรอื น ถา หากเขาเหลา นนั้ ไมย อมใหบ ยั อะฮ ตออบบู ักร อมุ รั คือ ผูซึ่งบังคับประชาชนใหย อมบัยอะฮตอ อบูบกั รดวยการใช กําลัง และอํานาจขมขู อมุ ัรคอื ผูซ่งึ ประกาศแตงตัง้ ผนู ํา และมอบตาํ แหนง การเปน คอลีฟะฮใหแกอ บูบักร

เรามิไดพ ูดจนเกินความจรงิ เลย ถา หากเราจะกลา ววา เขาคอื ผกู ุมอาํ นาจ การปกครองตัว จรงิ แมก ระทงั่ ในสมยั ที่ อะบบู ักรด าํ รงตาํ แหนง เปน คอลีฟะฮ ดังท่นี กั ประวตั ศิ าสตรบางทานกลา ว ไววา บรรดาผมู ีจติ ใจโนมนาว เขา ใจในอิสลาม (มอุ ัลลฟั ) ไดเ ขามาหาอบูบักรเพอื่ รับผลตอบแทน ในสดั สว นของพวกตน ตามท่ี อัลลอฮทรงบญั ญัติไวเ พอื่ พวกเขา ซ่งึ เปนการขอตามระเบยี บปกติ ดงั ท่พี วกเขา เคยขอตอ ทานศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ) ดงั นัน้ อะบบู ักรจ งึ ทาํ หนงั สือแจง เร่ืองน้ี ใหพวกเขา นําไปสง ยงั อมุ รั ครนั้ พอพวกเขาสง หนังสอื ฉบับน้ันให อมุ รั กลบั ฉกี ทง้ิ เสีย แลว กลา ววา : พวกเราไมมีความจาํ เปน อันใดตอพวกเจา แนน อน อัลลอฮ ทรงใหเกียรตแิ กอ สิ ลาม อยางเพียงพอ จนหมดความตอ งการพวกทา นแลว ถงึ แม พวกเจา จะเขา รบั อิสลามก็ตาม มิฉะนนั้ การประดาบจะตอ งเกิดขึน้ ระหวา งเรา กบั พวกเจา ” คร้นั พอคนเหลา นน้ั กลบั ไปหาอบบู กั รกร็ อ ง ถาม วา “ทา นหรือเขา กนั แน ทีด่ ํารงตาํ แหนง เปน คอลฟี ะฮ ?” ทา นตอบวา “ เขาน่ันแหละ อิน ชาอัลลอฮ ฉนั ตอ งทาํ ตามสง่ิ ท่ีอมุ รั ไดก ระทาํ ลงไป” (๒๙) อกี ครัง้ หน่งึ อะบูบกั รไ ดเขยี นมอบท่ีดินแปลงหนึง่ ใหแ กซ อฮาบะฮสองคน แลวสง หนังสอื นัน้ เสนอไปยงั อมุ ัรเพ่อื จะไดดาํ เนนิ การในเร่อื งนัน้ ปรากฏวา อมุ ัรไดข ูดลบขอ ความในหนงั สอื นน้ั เสีย จนทาํ ใหซ อฮาบะฮท ้งั สอง คนดงั กลา ว กน ดา แลว ยอ นกลับมาหาอบูบกั รเพอื่ ตอวา โดยกลา ว วา : เราไมท ราบวา ทา นหรอื อมุ ัรกนั แน ทเี่ ปนคอลฟี ะฮ ?! อะบบู กั รกลา ววา : “ก็เขานน่ั แหละ” แลว อมุ ัรก็ไดมาหาอะบบู กั รดว ยความโกรธ พลางพดู วา “ทา นไมมีสทิ ธทิ ่จี ะยก ที่ดนิ ใหแกส องคนน้ี อะบูบกั รต อบวา “แนน อน ฉนั ไดพ ดู กับทา นมากอนแลว วา แทจ ริงทา นนน่ั แหละ เขมแขง็ กวา ฉนั ใน การปกครอง แตท านก็ยังเอาชนะฉนั จนได”(๓๐) จากเร่อื งนี้ ทาํ ใหเราเขา ใจอยางชดั เจนถงึ ฐานะท่ีอมุ รั ไดรบั จากพวก กเุ รชโดยทว่ั ไปและ จากพวกบะนอี ุมยั ยะฮอ กี โดยเฉพาะ จนกระท่งั พวกเขาไดใ ห สมญานามแกเ ขาวา ยอดอัจฉรยิ ะ, เปนผูไดรบั อิลฮาม, เปน อลั ฟารกู , ผเู ทยี่ ง ธรรมท่ีแท จนถงึ ขั้นทยี่ กยอ งเขายิ่งกวา ทา นศาสนทูต แหง อัลลอฮ (ศอ็ ลฯ) แนน อน เราไดมองเหน็ ความเชือ่ ถอื ทีอ่ มุ รั มตี อทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮแ ลว (ศอ็ ลฯ) ต้ังแตว นั ทําสนธสิ ญั ญาฮุดยั บียะฮ จนถงึ วนั แหง ความอปั โชค ประกอบกบั กรณีนท้ี ว่ี า เขาไดหา ม สาวกมิใหแสวงหาความจําเริญ (ตะบรั รุก)กบั รอ งรอยของทานศาสนทตู แหง อัลลอฮ(ศอ็ ลฯ) โดย ไดต ัดโคนตนไมท ี่ทาํ การบยั อะฮ รฎิ วาน เชน เดียวกบั การแสวงหาความจาํ เริญกบั ทานอับบาสลงุ ของทา นนบี เพอื่ ใหป ระชาชนรูส กึ วา ทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮ( ศอ็ ลฯ) ไดตายไปแลว คําสง่ั ของ ทาน ก็ตองยตุ ิลงดวย ดงั นน้ั ไมมปี ระโยชนอ นั ใดในการรําลึกนกึ ถงึ จงึ ไมเ ปน ขอ ตําหนิ ใดๆสําหรับ พวกวะฮาบียท ่ีบอกกลา วตามคาํ สอนเหลา น้ี เพราะมนั มไิ ดเ ปน เรอื่ ง ใหม ดงั ทีค่ นบางกลมุ เขา ใจ จากเร่ืองน้ี ถอื วาเปน ประตทู ี่ถกู เปดใหแกบ รรดาศัตรูของอสิ ลาม และคนใน สงั คมยคุ ใหม สรุปเอาเองวา มฮุ มั มัด คือ เปน เพยี งยอดอจั ฉริยะคนหนง่ึ ทรี่ ดู วี า กลุมชนของตนเปนพวกบชู า

เจว็ด ซงึ่ ถูกอบรมส่ังสอนใหเ คารพภกั ดตี อบรรดา เทวรปู ดังน้นั เขาจงึ ประกาศยกเลกิ เทวรูป แต ทวา เขาไดเปลย่ี นสภาพจากของเดิม ใหเปน “หินดาํ ” แทน จากเรอ่ื งน้ีเหลา นที้ ้ังหมด เราเหน็ ดว ยที่วา อมุ รั มคี วามกลา หาญคดั คาน การบันทกึ ฮะดษิ นบี จนกระทง่ั สงั่ กกั บริเวณบรรดาสาวกในเมอื งมะดนี ะฮ และหา ม คนกลุมอน่ื มิใหรายงาน ฮะดษิ และเผาบนั ทึกฮะดษิ ดวยปรารถนาอยา งแรงกลา ทจี่ ะมใิ หซ ุนนะฮน บีเผยแพรออกไปในหมู ประชาฃน จากเรื่องราวเหลา นี้ เราเขา ใจอีกเชนกนั วา ทาํ ไมทา นอะลีจงึ กบดานอยูแต ในบาน โดยไม ออกไปไหน นอกจากในยามท่ีถกู เชญิ ตัวไปเพือ่ แกไขปญ หาสาํ คญั ท่ี บรรดาซอฮาบะฮไมสามารถ จดั การได และมไิ ดมสี ว นรว มกับอมุ รั ในตาํ แหนง หนา ท่ใี ดท้งั ในสวนของอํานาจการปกครอง และ ความรบั ผิดชอบใดๆ เลย ทา นถกู หา มแมก ระทงั่ การรบั มรดกของทานหญงิ ฟาฏมิ ะฮ ซึ่งทา นเองก็ มิใชคนละโมบ อยากไดในสงิ่ นนั้ ดว ยเหตนุ ี้บรรดานักประวัตศิ าสตรจงึ ระบวุ า ทา นถกู บีบบงั คบั ให ยอมบัยอะฮห ลงั จากทา นหญิงซะฮร ออ(อ)เสยี ชวี ติ เมอ่ื ทา นเลง็ เหน็ แลววา ประชาชนหนั เหออก จากทา นไปแลว “โอบ ดิ าของฮะซนั สําหรับทา นเปน หนาท่ีของ อัลลอฮ จะไมใ หป ระชาชนโกรธ เคอื งทา นอยา งไร กท็ า นเคยสังหารคนเกง คนกลา ของพวกเขา และทาํ ลายความสามัคคีของพวก เขา และทาํ ใหความใฝฝ น ของพวก เขาลม เหลว ทา นมิไดปลอยใหพ วกเขามีเกยี รติยศและคณุ งาม ความดีใดๆ เหลืออยู เลย พรอมกนั นนั้ ทานคือบุตรแหงลงุ ของศาสดาอลั มุศฏอฟา และใกลช ิดกับ เขา มากทสี่ ุด และภรรยาคอื ฟาฏิมะฮ ประมขุ ของสตรใี นสากลโลก และเปนบดิ าของ ประมุขทง้ั สองของชายหนุมแหง สวนสวรรค เปนคนแรกในหมพู วกเขาทนี่ ับถือ ศาสนาอิสลาม และมคี วามรู มากทส่ี ุดในหมูพวกเขา” ใชแ ลว กฮ็ มั ซะฮประมขุ ของบรรดาชะฮีดนนั้ คือลงุ ของทา น สว นญะอฟ รอตั ตอ็ ยยารนน้ั คอื พนี่ อ งรว มบิดามารดาของทา น และอะบูฏอลิบ ประมขุ ของ บรรดาผูอารี และผอู ุปการะทา นนบี (ศ็อลฯ)นนั้ คอื บดิ าของทาน และบรรดาอมิ าม ผูบริสทุ ธท์ิ ุกคน ลว นมาจากกระดกู สนั หลงั ของทา น ทา นลํ้าหนา เสยี จนเกินใครๆ จะตามทนั ทา นคอื ราชสหี แ หง อลั ลอฮ และราชสหี แ หงศาสนทตู ของ พระองค เปน ดาบแหง อลั ลอฮ และดาบแหง ศาสนทตู ของพระองค ทา นเปน ทไ่ี วว างพระทยั ของอลั ลอฮแ ละของทา นศาสนทตู (ศอ็ ลฯ) เม่อื คร้งั ทท่ี า นศาสนทตู (ศอ็ ลฯ) แตงตงั้ ทา นใหเปน ผู ประกาศซูเราะฮบะรออะฮ และไม ไววางใจคนอนื่ นอกจากทา น ทา นคือ อัศศดิ ดกี ผูยง่ิ ใหญ หลงั จากนน้ั จะไมมใี ครกลา แอบอา ง ตนเองอยา งนนั้ อกี นอกจาก คนโกหก ทา นเปน อลั ฟารกู ผูย งิ่ ใหญ ซง่ึ สัจธรรมจะดาํ เนนิ อยใู นการ เคล่อื นไหวของทา น ทา มกลางกระแสของ ความผดิ พลาดน้นั สัจธรรมจะเปน ทรี่ ูจักไดโ ดยทางของ ทา น ทา นคอื ความรู ทีช่ ดั แจง คอื ดวงประทีปท่ีสวา งไสว ความศรทั ธาของผศู รทั ธาคนหนง่ึ จะเปน ทรี่ จู ัก ไดก ็ โดยทเ่ี ขารักทา น ความกลับกลอกของผูกลบั กลอก จะเปนทีร่ จู กั ได กเ็ พราะเขา โกรธ

เกลียดทา น ทา นคือประตสู าํ หรับเมืองแหง ความรู ใครเขา หาทาน เทา กบั เขา หาความรู คนใดอา ง ตนวา ไดเขาถงึ ความรูจากทอี่ ื่น โดยมไิ ดเขาหาทา น ยอมถอื ไดว า เปน คนโกหก ในหมพู วกเขาเหลานนั้ ใครบางเลา จะเปน หนุ สวนกับทา น โอบ ิดาของ ฮะซนั ในหมูพวก เขาเหลา นนั้ ใครบางเลา จะมเี กยี รตยิ ศเหมอื นทา น หากจะมี หลกั ฐานใดๆ ทแี่ สดงวา คนผหู นง่ึ มี เกยี รติ กท็ านนน่ั เอง คือหลกั ฐานของเขา ทาน จะตอ งเปนพน้ื ฐานทมี่ าและจดุ สดุ ทา ยของหลักฐาน น้ัน แนน อน พวกเขา อิจฉา รษิ ยาทา น เพราะอลั ลอฮท รงประทานเกียรติยศของพระองคใ หแ กท า น แนน อน พวกเขาหลกี หา งจากทา น ในเมือ่ อลั ลอฮทรงคัดเลอื กทา นเปนผใู กลชิดของ พระองค ดงั นน้ั บรรดาผอู ธรรม จะรเู องวา พวกเขาจะหวลกลับไปยงั ทใี่ ด เรารายปลายปากกา เพ่ือราํ พงึ ถงึ ทา นอมรี ุลมุอมินนี ผูไ ดรับความ อธรรมทัง้ ขณะมีชีวติ และเสียชีวิต ใชแลว พนี่ องของทา น คือ ทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮ( ศอ็ ลฯ) มีแบบอยา งอนั ดเี ลศิ ก็ ไดร ับความอธรรมทัง้ ในขณะมีชีวติ และเสยี ชวี ิตดวยเชน กัน เพราะทา นศาสดา(ศ็อลฯ) ไดทุมเท ชีวิตดวยความพากเพยี ร เพื่อสอน สง่ั ดว ยความปรารถนาอยางแรงกลา ตอ บรรดาผศู รัทธา เพราะ มีความเอน็ ดู เมตตาตอพวกเขาเสมอ แตในวาระสดุ ทา ยของชวี ติ พวกเขากลบั ตอบรับทานดวย ถอยคําท่นี า รงั เกยี จ ใสรายหาวา ทา นเพอ เจอ และเผชญิ หนา กับทา นดว ยการทรยศ ตระบดั สตั ยตอการรว มกองทพั ของอซุ ามะฮตามคาํ สง่ั ของทา น พวกเขาเรงรดุ เพอ่ื ไปยงั ซะกีฟะฮ เพียงเพราะ เห็นแกต าํ แหนง คอลีฟะฮ และทงิ้ ศพของทา นใหอ ยตู าม ลําพงั พวกเขามิไดป ฏิบัติภารกิจใดๆ ไมว า จะเกี่ยวกบั การจดั ศพ การอาบนา้ํ ศพ และการหอศพ ขอสาบานตอบดิ าและมารดา หลังจากที่ ทา นไวว ะฟาตแลว พวกเขา ไดล ดความสําคญั ของทา นลงไปจากสายตาของประชาชน และลบลาง คณุ คา ของ ทา นออกไป อกี ท้ังยงั ขจดั สภาพอศิ มะฮท อ่ี ัลกุรอานยนื ยนั ไวใหห มดไปจากทาน ความ เปน จริงน้ีทงั้ หมดนี้ มขี ้นึ เพยี งเพ่อื หวงั อาํ นาจการปกครองทลี่ ม เหลว และเพื่อ ผลประโยชนท างโลก ทเ่ี สอื่ มสลาย จากบทวเิ คราะหท ง้ั หมดทกี่ ลา วมานี้ ทาํ ใหเ ราไดทาํ ความเขา ใจถงึ บทบาท ของบรรดาซอ ฮาบะฮบ างทา นที่ตอตา นกับบคุ ลิกภาพของทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮ (ศอ็ ลฯ) เพยี งเพราะ ตอ งการจะเขา สตู ําแหนง คอลีฟะฮ ดงั นนั้ กลมุ อาํ นาจการปกครองในตระกูลของอมุ ยั ยะฮ นาํ โดยมุอาวียะฮ บุตรของอะบูซุฟ ยาน ไดม อบระบบคอลฟี ะฮป ระเภทเปน มรดกตกทอดใหแ ก ประชาชน และพวกเขามน่ั ใจวา ตําแหนง นมี้ อิ าจดาํ รงอยูอยา งถาวรกับคนใน ตระกลู ของพวกเขาได ไมวนั ใดกว็ นั หนึ่งมันจะตอ ง หลุดออกไปจากมอื ของพวกเขา แลว ทาํ ไม นกั ปกครองในตระกูลอมุ ยั ยะฮจงึ บน่ั ทอนบคุ ลิกภาพ ของทานศาสนทูต แหง อัลลอฮ(ศอ็ ลฯ) และปลอมแปลงรายงานฮะดิษเพื่อลบลา งคณุ คาของทา น เราเช่อื วา จะตองสืบเน่อื งมาจากสาเหตุสองประการดว ยกนั คอื :

สาเหตทุ ่ีหนงึ่ : ในกรณกี ารลบลางคณุ คาของทานศาสนทตู แหง อัลลอฮ (ศ็อลฯ)นน้ั ก็เพอ่ื ลบหลดู แู คลนตระกลู บะนฮี าชมิ ซงึ่ เปน พวกทีไ่ ดรบั เกยี รติ และมี ฐานะสงู สง กวาชาวอาหรบั ทกุ เผา เพราะวามนี บอี ยใู นตระกูลนี้ โดยเฉพาะอยางยง่ิ เราทราบดวี า อมุ ัยยะฮนนั้ มีความขัดแยง และ อิจฉารษิ ยา ตอ ฮาชิมพี่นองของตน มาตลอด และไดก ระทําทุกวิถที างเพอ่ื กาํ จัดทานใหได นอกจากนี้ ปรากฏวา อะลคี อื ประมขุ ของบะนฮี าชมิ ภายหลังจากสน้ิ ทาน ศาสนทตู โดยไม มีการขดั แยง ใดๆ และเปน ทร่ี ดู ที ัง้ คนในและคนนอกวา มอุ าวยี ะฮ นน้ั โกรธเกลียดทานอะลี และทาํ สงครามหลายครั้งเพือ่ แยงตาํ แหนง คอลฟี ะฮแ ละ หลงั จากทา นไดถกู สงั หารแลว เขาก็ยงั กน ดา และสาปแชง บนแทน เทศนาทง้ั หลาย ดงั นน้ั การลบลา งบุคลกิ ภาพของทา นศาสนทูต โดยการ กระทําของมุอาวียะฮก ็คือ การทําลายบุคลิกภาพของทา นอะลี ดว ยการกนดา และสาปแชง ทานอะ ลี ซงึ่ ตาม ความเปน จรงิ กค็ อื ตอตา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮน ่นั เอง สาเหตทุ สี่ อง : ในการลบลางคณุ คา ของทานศาสนทูตแหงอลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ)นนั้ (นีค่ ือ การ สนับสนนุ ใหอ าํ นาจการปกครองของพวกลกู หลานอมุ ยั ยะฮด าํ รงอยูได โดยการกระทาํ อนั อัปยศ และนา ชงิ ชงั ประการตางๆ ทปี่ ระวตั ิศาสตรไดบ ันทกึ ไว) ดงั นนั้ เมอ่ื ปรากฏวา ทานศาสนทูต แหง อัลลอฮ( ศอ็ ลฯ) (ตามภาพพจนท ี่พวกลูกหลาน ของอุมยั ยะฮวาดไวให) เปน คนคลอ ยตาม อารมณต ่ําของตัวเอง ชน่ื ชอบในอิสตรี จนถงึ ขนาดลืมหนา ที่ที่จาํ เปน ของตนเอง และลําเอยี ง เขา ขา งภรรยาคนหน่ึง จนถงึ ขนาดไมย ตุ ธิ รรมตอ บรรดาภรรยา กระทงั่ พวกนางตอ งยืน่ ฟองเพือ่ เรยี ก รอ งความยตุ ิธรรมจากทาน ตอ จากนแ้ี ลว ก็ยอมไมมขี อตาํ หนใิ ดๆ แกคนธรรมดา อยา งมอุ า วยี ะฮ และยะซีด ตลอดจนคนในระดับเดยี วกับพวกเขาไดอ ีก ความเสยี หายอยา งรา ยแรง ที่แฝงเรน อยใู นสาเหตุทสี่ อง ก็คือวา การทพ่ี วก ตระกลู อมุ ัย ยะฮปลอมแปลงฮะดษิ ใหเ ปนรายงานมาจากทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ (ศอ็ ลฯ)นน้ั ไดกลายมา เปน กฎเกณฑท ่ีไดรบั การถอื ปฏบิ ตั กิ ันในอสิ ลาม และบรรดา มสุ ลมิ จะยึดถอื เอามาเปน แนวทาง เพราะสาํ คญั ผดิ คิดวา เรอ่ื งเหลา นน้ั เปน คาํ สอนและการกระทาํ ของทา นศาสนทูต(ศอ็ ลฯ)จรงิ ดงั นน้ั สาํ หรับพวกเขาจงึ กลาย เปน ซนุ นะฮ นบี ยกตัวอยา ง สว นหนง่ึ จากฮะดษิ อันเสือ่ มเสยี เหลา นนั้ ทีถ่ กู กขุ ้นึ มาเพือ่ ลบลางบุคลิกภาพ และทําลายเกยี รติยศของทานศาสนทูต ทงั้ น้ี ขา พเจา ไมต องการ จะขยายความใหย ดื เยอื้ แตจ ะ กลาวโดยสรปุ เทา นั้น ตามท่ีมรี ายงานโดยอัลบคุ อรีและมุสลมิ ในตาํ ราซอเฮียะหท ัง้ สองเลม (อนั เปนรายงานฮะดษิ ตา งๆทที่ าํ ลาย เกียรตยิ ศของทา นนบี) ๑ อัลบคุ อรีไดรายงานไวใ นกิตาบอลั ฆุซลุ (เรอ่ื งการอาบนํ้าชาํ ระตาม ศาสนบัญญตั ิ) บาบ วาดว ย “เมือ่ รว มประเวณแี ลว หวลกลบั ไปรวมอีก” ทา น อะนัส ไดกลา ววา : “ทา นนบี(ศ็อลฯ)รวม ประเวณีอยกู บั ภรรยาของทา นในเวลาเดยี ว กนั ทงั้ กลางวนั และกลางคนื ในจาํ นวนภรรยาของทา น

ทัง้ ๑๑ คน” เขา (ผูร บั รายงาน)กลาววา : ฉนั ไดพ ดู กบั ทา นอะนัสวา “ทา นมกี าํ ลงั พอทจ่ี ะกระทาํ เชน นนั้ หรือ ?” เขาตอบวา : “พวกเราพดู กนั วา ทา นมพี ละกาํ ลงั เทา กบั ๓๐ คน” เชิญทา นผูอานพิจารณาพรอ มกบั ขา พเจา เถดิ รายงานอนั อปั ยศบทนี้ ไดให ภาพพจนแ ก เราวา ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ) หมกมนุ อยูกบั การรว ม ประเวณี จนถงึ ขนาดนี้ กลา วคอื ทานรว มประเวณีกับภรรยาท้ัง ๑๑ ทาน ในเวลา เดียวกัน ทา นไดรวมประเวณกี บั พวกนางทัง้ ใน ยามกลางคนื หรือในยามกลางวนั และดว ย เวลารวดเดียวเชน น้ี โดยไมม ีการอาบนาํ้ ฆซุ ลุ เน่อื งจากรวมครงั้ แรก แลว รว มอกี เปน ครง้ั ท่ีสอง ตอจากครงั้ แรก ทานผูอ านจะคดิ อยางอืน่ มิได นอกจากจะตอ ง นกึ วาดภาพวา เปน ไปไดอ ยา งไร ท่คี นๆ หน่ึงจะทมุ ตวั เขาหาภรรยาของตน เยีย่ ง สัตว โดยไมมเี ลา โลมเลย แมก ระทงั่ สตั วท งั้ หลายเองกเ็ ถอะ เราพบเหน็ อยเู สมอวา มันจะตองใช เวลานานสักระยะหนงึ่ ในการรว มเพศ และจะตองมพี ธิ รี ตี รอง มกี าร เลาโลม ไฉนเลา ทานศาสน ทูตผูย ง่ิ ใหญท า นน้ี ถงึ กระทาํ ในลักษณะเชนนไี้ ด ? ขอใหอ ลั ลอฮลงโทษและสาปแชง พวกเขาดว ย เถิด พวกเขาใสรา ยไปถงึ ไหนกนั แน เนอื่ งจากพวกอาหรบั ในยคุ นนั้ และบรุ ุษเพศท้งั หลายในยคุ น้ี ยงั คงภาคภมู ิใจ ตอ การมีสมรรถภาพสงู ในการรว มประเวณี และพวกเขาจะถือวา นคี่ อื เครือ่ งหมาย ของชายชาตรี จึงไดกเุ รอ่ื งนี้ขนึ้ มาใสใ หแกท า นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ( ศ็อลฯ) จะเปน ไป ไดอ ยา งไรเมื่อทานเองคอื ผทู ส่ี อนวา “พวกทา นอยา ทมุ ตวั เขาหาภรรยาของ พวกทาน เย่ียงสตั ว เดรจั ฉาน แตจ งทาํ ใหม ีความพรอ มเกิดขนึ้ ระหวา งพวกทา น กบั พวกนางเสียกอ น” ดังตวั อยางรายงานฮะดษิ เหลาน้ี ทําใหศ ตั รขู องอิสลามกลาวหาทานนบี(ศอ็ ลฯ) วา ทา น เปนคนทห่ี มกมนุ ในเรอ่ื งทางเพศ เร่อื งการรม ประเวณี และรักชอบในอิสตรี และขอ หาอน่ื ๆใน ทาํ นองน้อี ีกเปน อันมาก เรามีสทิ ธิไหม ที่จะถามทานอะนัส บนิ มาลกิ ผูรายงานเร่อื งนวี้ า ใครเปน คนบอกเลา เรอื่ ง นี้ใหเ ขาทราบ ? ใครเปน คนที่บอกใหเขารูวา ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ) รวมประเวณีกบั ภรรยาของทานทงั้ ๑๑ คนในเวลาเดยี วกนั ” ? หรอื วา ทานนบเี อง ท่ีเปน คนเลาเรื่องน้ใี หเ ขาทราบ ? แลว สมควรหรือ การทีค่ นเราจะเลา เรอื่ งการรวมประเวณขี องตนกบั ภรรยาใหคนอืน่ ฟง ? หรอื วา จะเปน บรรดาภรรยาของทา นนบเี อง ท่ีเลาเร่อื งน้ีใหเ ขาทราบ ? แลว จะสมควรหรือ ท่สี ตรมี สุ ลมิ จะสาธยายใหค นผชู ายทงั้ หลาย ทราบ เร่ืองการรวมประเวณีทีส่ ามี ของตนกระทาํ กบั ตน? หรอื วา ทา นอะนัสเองเปน คนทแี่ อบดูทานนบี ดว ยการสอด รูสอดเหน็ ในยามทที่ า นอยูต ามลําพงั กบั ภรรยา โดยถํ้ามองทางชองประตู ? ขา ขอ อภัยโทษตออลั ลอฮ ตอ การกระซิบของบรรดาชัยฏอน และขอใหอ ลั ลอฮส าปแชง บรรดาผโู กหก เหลานน้ั ดว ยเถิด

ไมตอ งสงสยั เลยวา นกั ปกครองในตระกลู อมุ ยั ยะฮแ ละอับบาซียะฮ ซ่งึ เปน พวกที่ถกู เลา ขานร่ําลือวา มากดว ยภรรยาและสนมกรมนางนัน่ เอง เปน พวกทป่ี น แตงเรือ่ งราวเหลา นีข้ ้นึ มา เพ่อื ใหเ ขากนั กบั พฤติกรรมของพวกตน ๒ อลั บุคอรีไดรายงานไวในตาํ ราซอเฮยี ะหของทา น เลม ๓ หนา ๑๓๒ เชนกันกับทม่ี สุ ลมิ รายงานไวใ นตาํ ราซอเฮยี ะหข องทา น เลม ๔ หนา ๑๓๖ วา : ทาน หญิงอาอชิ ะฮก ลา ววา บรรดา ภรรยาทานนบี(ศอ็ ลฯ)ไดส งทา นหญงิ ฟาฏิมะฮ บตุ รสาว ของทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮ( ศ็อลฯ) มา หาทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮ ดงั นน้ั นางได ขออนญุ าตเพอื่ เขาพบ ในขณะทที่ า นกาํ ลงั นอนอยกู บั ฉนั ในผาหม ของฉัน แลว ทา น กอ็ นญุ าตใหน างเขามา ดงั นน้ั นางจงึ กลา ววา : โอท านศาสนทตู แหงอัลลอฮ แทจริง บรรดาภรรยาของทานไดสง ฉัน มาหาทาน เพอ่ื ขอตอ ทานซงึ่ ความ ทัดเทยี ม กนั กับบตุ รสาวของอะบี กฮุ าฟะฮ (หมายถึงทา นหญงิ อาอชิ ะฮน ่นั เอง อะบี กุฮาฟะฮ เปน นามของ บิดาอบูบักรผเู ปนบิดาของนาง) และฉนั ยงั เงยี บเฉยอยู นางเลา ตอไปวา “ดงั น้ัน ทา นศาสนทตู แหงอัลลอฮ(ศอ็ ลฯ) จงึ กลา วกับนาง วา : “โอบุตรสาว ของฉัน น่เี ธอ มไิ ดรกั ชอบในสงิ่ ท่ีฉนั รักชอบ ดอกหรือ ?” นางตอบวา “หามิได” ทานจึงกลาววา “ดงั นนั้ เธอจงรักชอบนางคนน”้ี ... ตอ มา ตามบทรายงาน ยงั เลาตอไปวา บรรดาภรรยาของทานนบไี ดส ง ทา นหญงิ ซัยนบั บตุ รีของ ญะฮช ภุ รรยาคนหนง่ึ ของทานนบี ใหม าอทุ ธรณตอ ทา น เพ่ือขอความเสมอภาคกบั บตุ รสาวของอะบกี ฮุ าฟะฮ ดังนั้น นางจึงเปน อกี คนหนงึ่ ท่เี ขา มาหาทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮ ในขณะทที่ านกําลงั นอนกับทานหญงิ อาอชิ ะฮ และหม ผาของนาง อยใู นสภาพเดียวกับเม่อื ตอนท่ี ทานหญงิ ฟาฏิมะฮเขา ไปหา คร้ัน แลว นางกก็ ลา วคาํ อุทธรณต อทา นศาสนทตู เพอ่ื ขอความเสมอ ภาคกบั บตุ รสาว ของอะบกี ฮุ าฟะฮ ตามคําพูดของบรรดาภรรยาของทา นนบี ตอ จากนนั้ นางได ตอ วา และกน ดาทา นหญงิ อาอชิ ะฮ แตท า นหญิงอาอชิ ะฮส ามารถเอาชนะนางได และนางก็ตอ วา ซยั นบั อกี ครัง้ หนง่ึ บาง จนกระท่งั ซยั นับน่งิ เงยี บ เมื่อน้นั เองทา น ศาสนทตู แหง อัลลอฮ(ศอ็ ลฯ)เผยยมิ้ ออกมาแลว กลา ววา : แทจรงิ นางคอื บตุ รสาว ของอะบบู ักร” มิใชเ รอื่ งยากเลยทจ่ี ะกลา ววา รายงานอนั นา รังเกยี จบทน้ีทาํ ให ดูทา น ศาสนทูต(ศอ็ ลฯ) ลาํ เอยี งไปตามอารมณฝ ายต่ํา และไมม คี วามยตุ ธิ รรมระหวา งภรรยา ท้ังๆ ทอ่ี ัลกรุ อานมีโองการ ผา นลนิ้ ของทา นเองความวา “และถา หากพวกเจาเกรง วา มิอาจใหค วามยตุ ิธรรมได ดงั นนั้ จงมี เพยี งหนึง่ เทา นน้ั หรือใหม แี ตท ่ีอํานาจ ของพวกเจา ถอื ครองอยู” แลวมาดูวา เปนไปไดอ ยา งไร ทท่ี านศาสนทูต(ศอ็ ลฯ) จะอนุญาตใหท า นหญงิ ฟาฏิมะฮ ประมขุ ของบรรดาสตรี บตุ รสาวของทา นเอง เขา ไปหาทาน ในขณะทที่ า น กาํ ลังอยูอยางนนั้ คอื นอนอยกู ับภรรยาของทา น และหมตวั ดวยผา หม ของนางอยู ไมลกุ ข้ึนนงั่ ไมล ุกขึ้นยนื แตย งั คงนอน อยูตอไป จนกระทง่ั พดู ออกมาวา ลูกเอย เธอมไิ ดรักชอบในสิ่งท่ฉี นั รกั ชอบดอกหรอื เชน เดยี วกับ

เม่ือตอนท่ซี ยั นับภรรยา ของทา นอกี คนหนงึ่ เขา ไปหาทาน และขอความยตุ ิธรรมจากทา น จนถงึ ตอนท่ี ทา น ยมิ้ แลว กลา ววา “แทจ รงิ นางคือ บุตรสาวของอะบบู ักร” ผอู านทีม่ เี กยี รติ โปรดพิจารณาดคู วามอปั ยศเหลานี้ ท่ถี กู ปา ยสใี หแก ทา นศาสนทูต แหง อลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ)เถิด ในฐานะทา นเปน เสาหลักของความยุติธรรม และความเสมอภาค ขณะ เดยี วกับทีพ่ วกเขากลา ววา “ความยุติธรรมไดต ายไป พรอ มกับความตายของอุมัรบิน ค็อฏฏอบ” พวกเขาไดว าดภาพทา นศาสนทตู แหงอัลลอฮ( ศ็อลฯ) ใหเปน คนมบี ุคลิกภาพทดี่ อ ยคุณคา ทาง จริยธรรม เพราะเปน คนไมร ูจกั ความละอาย ไมมีมนษุ ยธรรม รายงานประเภทนยี้ งั มีอยูมากมาย ใน ตําราศฮิ าฮซุ ซิตตะฮ(หนงั สือซอเฮยี ะหท ง้ั ๖ เลม ของอะหล ซิ ซนุ นะฮ) ซ่งึ จุดประสงค ของนกั รายงาน จากการรายงานเรอื่ งเหลา นกี้ ค็ ือ เพ่ือสนบั สนนุ เกยี รตยิ ศใหแ ก ซอฮาบะฮห รอื ทา นหญงิ อาอชิ ะฮ ในฐานะที่เปน บุตรสาวของอะบบู กั รน่นั เอง พวกเขาไดบ นั่ ทอนคณุ คาในตัวของทานศาสน ทตู แหงอลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ) จะโดยรตู วั หรือ ไมกต็ าม ดงั ทไ่ี ดเกร่นิ ไวในตอนแรกของบทวิเคราะหแ ลว วา รายงานเหลา น้ี ไดถ กู อปุ โลกนข นึ้ มา เพอ่ื ทาํ ลายบุคลิกภาภพของทา นศาสนทตู (ศอ็ ลฯ) ขอใหท า น พจิ ารณา บทรายงานท่ีสาม ซึ่งมลี ักษณะคลายคลงึ กับรายงานเหลา น้ดี ตู อไป ๓ทา นมสุ ลมิ รายงานไวในตาํ ราซอเฮียะหข องทาน หมวดวาดว ยเกียรติยศ ของอุสมาน บนิ อัฟฟาน รายงานจากทา นหญิงอาอิชะฮ ภรรยาของทา นนบ(ี ศ็อลฯ) และอสุ มาน ทง้ั สองไดเลา วา อะบูบักรไ ดข ออนุญาตตอทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ (ศอ็ ลฯ)เพือ่ เขา พบ ในขณะที่ทา นกาํ ลงั นอน หมผาของทา นหญงิ อาอิชะฮอยบู นทน่ี อน ทา นจงึ ใหอ นญุ าตแกอ บูบกั รทา นยงั อยใู นลักษณะ เชนนน้ั ตอไป จนอบบู ักรหมดธรุ ะในการพดู คุยกบั ทาน แลว ลาออกไป ตอ มา อมุ รั ไดขออนุญาตอกี ทา นก็ อนุญาตใหเ ขาเขา มา ในขณะทที่ านยงั อยใู นสภาพเชนนนั้ เม่ืออุมรั เสร็จจาก กจิ ธรุ ะก็ลาจาก ไป อสุ มานเลา วา ตอ จากนน้ั ฉนั ไดขออนญุ าตเพื่อเขา พบทา น ทา นจงึ ลกุ ขึ้นนง่ั แลว กลาวกับทา น หญิงอาอชิ ะฮว า : จงรวบผา ของเธอมารวมไว บนตัวเธอเถิด” (หมายถงึ ใหน างปกปด รางกายดวย เส้อื ผา เสยี ใหเรยี บรอ ย) แลว ฉนั กพ็ ูดคุยกับทา นจนเสรจ็ ธรุ ะจากนนั้ กไ็ ดลาจากไป ดังนน้ั ทา นหญงิ อาอิชะฮ จงึ กลา วกบั ทา นวา : โอท านศาสนทูตแหง อัลลอฮ ทาํ ไมฉันไมเหน็ วา ทา นจะ ละอายตอ อ บูบกั รและอมุ รั (ขอใหอัลลอฮท รงพอพระทยั ตอ ทานทงั้ สอง) ให เหมือนกับที่ละอายตอ อสุ มาน ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ)กลาวตอบวา : แทจ รงิ อสุ มาน เปน คนขอ้ี าย ฉนั จึงกลัววา ถา หากอนุญาตใหเ ขาเขามาในลกั ษณะเชน นนั้ เขาจะพูดคยุ ในกจิ ธรุ ะของเขา ไมสาํ เรจ็ ” บทรายงานน้ีอกี เชนกนั ที่คลายกับรายงานอีกบทหนง่ึ ตามที่บุคอรี และมสุ ลมิ ไดร ายงาน ไวในเรื่องเกยี รติยศของอสุ มาน บนิ อฟั ฟาน โดยมี ความหมายวา ทานศาสนทตู แหง อัลลอฮ กาํ ลงั เปด ขาออ นทงั้ สองขา งของทา นอยู แลวอนุญาตใหอะบบู กั รเ ขา มาหา โดยทานศาสนทูต แหง อลั ลอฮ มไิ ดปกปด ขาออ น สองขา งของทา นเลย และทา นก็ยงั แสดงตวั ตอ อมุ ัรในลกั ษณะ เชนเดยี วกนั นดี้ วย แตพออสุ มานขออนุญาตเขาพบ ทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ จึงปกปด ขาออ นทง้ั

สอง ขา งของทานดว ยผา ครั้นเมอ่ื ทา นหญงิ อาอชิ ะฮถ ามทา นในเรือ่ งนี้ ทา นกบ็ อกแก นางวา “ ฉัน จะไมละอายตอ คนทม่ี ะลาอกิ ะฮล ะอายเขา กระนนั้ หรือ ? ขอใหอ ลั ลอฮทรงลงโทษบะนีอุมยั ยะฮ ซงึ่ ทาํ ลายเกียรติยศของทานศาสน ทูตแหง อลั ลอฮ เพ่ือยกเกยี รตใิ นความเปน ผนู าํ ของพวกตน ๔ทา นมุสลิมไดรายงานไวใ นตาํ ราซอเฮยี ะหของทา น ในหมวดวา ดวย “วาญบิ ใหอ าบน้าํ ฆซุ ลุ เมอื่ อวัยวะเพศทง้ั สองสมั ผสั กัน” รายงานจากอาอชิ ะฮ ภรรยาทานนบี(ศอ็ ลฯ)กลา ววา : มี ชายคนหนึง่ มาถามทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮ(ศอ็ ลฯ) เกี่ยวกับผชู ายทร่ี วมประเวณกี ับภรรยา แลว ออ นลา(ไมห ลง่ั อสุจ)ิ วา จําเปน แก คนท้ังสองจะตอ งอาบนํา้ ตามศาสนบญั ญัตหิ รอื ไม ขณะทีท่ า น หญิงอาอชิ ะฮ ก็นัง่ อยดู ว ย ทานศาสนทตู (ศอ็ ลฯ)จึงกลา ววา : “แทจ รงิ ฉนั ก็กระทาํ เชน นนั้ กับนาง คนน้ี แลว เรากอ็ าบนา้ํ ” เรียนทา นผอู า น ขา พเจา ขอทิง้ รายงานบทนใี้ หท านทาํ การบา นดว ยตัว ทานเอง เพราะเปน การแสดงหลกั ฐานของทา นศาสนทูต (ศอ็ ลฯ)ทัง้ แกคนภายใน และคนนอก โดยทานหญิงอาอชิ ะฮ ภรรยาของทานเองวา ทา นบอกเลา เรื่องการ ทที่ านไดร วมประเวณกี ับนาง ต้งั เทา ไหรมาแลว สําหรบั ทานหญิงอาอิชะฮ บตุ รสาว ของอะบบู กั รม ีรายงานในลกั ษณะเชน นม้ี าถา ยทอด ซงึ่ ใน รายงานเหลานัน้ ลว น เปน การลว งเกนิ และลบลางเกียรตยิ ศและคณุ คา ในตัวของทา นศาสนทูต ดงั นนั้ มีบางครง้ั ท่นี างรายงานวา ทานนบไี ดแนบแกมของทา นลงบนแกม ของนาง เพอื่ ดู การเตน รํา ของพวกซูดาน และบางคร้ังทา นไดย กนางข้นึ แบกบนบา และบางครงั้ ทา นจะวงิ่ แขงกับนาง แลว นางก็สามารถเอาชนะทา น และวา ทานศาสนทูต(ศอ็ ลฯ) รอคอยกระทง่ั นางอว นขนึ้ แลว ทานกแ็ ขง กับนางอีก และวาบางครง้ั ทา นจะให บรรดาสตรปี รบมือทาํ จงั หวะเพลง และกลุมชยั ฏอนมา พลุกพลา นในบา นของทา น แตอ ะบูบักรมาตะเพดิ ไปเสยี มากมายอีกเทา ใด สาํ หรบั รายงานอนั นา อปั ยศเหลา นี้ ซึง่ มบี นั ทกึ ไวใ น ตําราซอเฮยี ะห โดยไมมีจุดมุงหมายในเรอื่ งอ่นื ใด นอกจากทาํ ลายศาสดาของศาสนา อิสลาม(ศอ็ ลฯ) อยา งเชน รายงานตางๆ ที่กลา ววา ทานศาสนทูตถกู เวทมนตรคาถา จนกระทงั่ ไมร วู า ไดก ระทําอะไรลงไป บา ง และไมร ูวา พูดอะไรออกไปบาง จนกระท่ัง นกึ โมเมเอาเองวา ทา นไดเ ขาหาภรรยาของทาน แลว โดยที่ยงั มิไดเ ขา หาพวก นางเลย(๓๑) และยงั มรี ายงานอน่ื ๆ อกี เชน กลา ววา ทา นนบ(ี ศ็อลฯ) ต่ืนเชามาใน เดือนรอมฎอนในสภาพทีม่ ี นุ ุบ(สภาวะมลทนิ ทางเพศ)(๓๒) และวา ทา นหลับ สนิท ไป ตอ มาก็ลกุ ขน้ึ นมาซโดยมิไดท าํ วุฎอ (๓๓) ทา นเผอผิดในนมาซ จนไมรูวา ไดน มาซไปกี่รอ กอะฮแ ลว (๓๔) และวา ทา นศาสนทูต แหง อลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ) ไมร ูวา ฐานภาพของทา นในวนั ฟน คืนชพี จะเปน เชน ไร และไมร วู า ทานจะ ไดรับการปฏบิ ัตอิ ยางไร(๓๕) และวา ทานถายปสสาวะ พลางยนื และซอฮาบะฮไ ดปลกี ตวั ออก

หางจากทา น แตท านศาสนทตู (ศอ็ ลฯ) กลับ เรยี กเขาใหเ ขา มาใกลทาน จนกระท่งั ทา นปสสาวะ เสร็จ(๓๖) ใชแ ลว มนั ถึงขนาดทอี่ า งทานศาสนทูตแหง อัลลอฮ(ศอ็ ลฯ)และภรรยาของทา น คอื ทา น หญงิ อาอชิ ะฮ บุตรสาวของอะบูบักรเปนหลกั ฐานวา ทานไดกกั บรเิ วณ ตัวเองและกักบรเิ วณบรรดา มุสลมิ เพอื่ ใหพ วกเขาคน หาสรอ ยของทา นหญงิ อาอิชะฮท ห่ี ลนหาย และวา พวกเขาไมม นี าํ้ เหลืออยูเลย จนกระทั่งผูคนพากนั ฟอ ง ทานหญงิ อาอิชะฮต ออบบู ักรแลว บิดาของทาน ก็มาตาํ หนติ ิ เตยี นทา นหญงิ ตา งๆ นานา ในขณะท่ที า นศาสนทูตแหงอัลลอฮก าํ ลงั หลบั สนิทอยบู นตกั ของ ภรรยา ขอใหท า นพิจารณารายงานเหลา นี้โดยละเอยี ด! ทานอัลบคุ อรไี ดรายงานไวใ นซอเฮยี ะหข องทา น หมวดวา ดว ย การทาํ ตะยัมมมุ และทาน มสุ ลมิ กไ็ ดร ายงานไวใ นซอเฮยี ะหของทา น บาบวา ดว ย การทาํ ตะยัมมมุ อีกเชน กันวา ทา นหญิง อาอชิ ะฮร ายงานวา พวกเราไดออกเดินทางรวม กับทา นศาสนทตู แหงอลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ) ในการ เดนิ ทางครัง้ หน่ึง จนกระทงั่ เมือ่ เรามาถงึ ยงั อัลบดี าอ หรอื ที่เรยี กวา ซาตุลญยั ช สรอ ยคอของฉนั ได ขาด แลวทา นศาสนทตู แหงอลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ)และประชาชนทงั้ หลายคน หาดว ยกนั โดยทพี่ วกเขา มไิ ดอ ยูใกล แหลงน้ํา และนาํ้ ก็ไมม ีอยทู ่ีพวกเขาเลย จนผูคนไดพ ากนั ไปพบอะบบู กั รแ ลว กลาววา ทา นเหน็ ไหมในส่งิ ท่ีทา นหญงิ อาอชิ ะฮไ ดกระทาํ ลงไป นางไดท าํ ใหท าน ศาสนทูตแหงอัลลอฮ(ศอ็ ล ฯ)และประชาชนทอ่ี ยูกับทา น ตองเฝาอยทู ่ีน่ี ทงั้ ๆทพี่ วกเขา มไิ ดอยกู บั แหลงนาํ้ และนาํ้ กไ็ มม ีอยทู ี่ พวกเขาเลย ดงั นน้ั อะบูบักรก ็เขา มาหา ในขณะทที่ านศาสนทูตแหงอลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ)วางศีรษะของ ทา นบนขาออนของฉนั แลวนอนหลบั ไป ทา นไดกลา ววา : เธอกําลงั กกั ขงั ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ (ศอ็ ลฯ) และประชาชน ทงั้ ๆ ทพ่ี วกเขามไิ ดอยูก ับแหลง นาํ้ และนาํ้ กไ็ มม อี ยทู พ่ี วกเขาเลย นางเลา วา แลวอบูบกั รก็ไดตาํ หนติ เิ ตยี น และเขายังวากลาวสารพดั ตามท่ี อลั ลอฮท รงประสงคใ หเ ขาวา กลา ว อกี ทั้งเขายังไดใชม ือตลี งทต่ี ะโพกของฉนั แตฉันมอิ าจขยับตวั หลีกได เพราะทานศาสนทตู แหง อัลลอฮ(ศอ็ ลฯ) กาํ ลงั อยบู นขา ออนของฉัน ดงั นน้ั ทา นศาสนทูตแหงอลั ลอฮ( ศ็อลฯ)ก็นอน หลบั ไปจนกระทงั่ ตนื่ ขนึ้ มาโดยไมม นี ํ้าใชเ ลย ดงั นน้ั อลั ลอฮจงึ ประทานโองการในเร่ืองการทาํ ตะยมั มมุ ลงมา พวกเขาจงึ ไดทาํ ตะยมั มมุ กัน ดังน้นั ทานอุไซด บนิ ฮฎุ เราะมยี  ซึ่งเปน ยาม รกั ษาการณค นหนึง่ กลาววา : น่เี ปน เพราะความจาํ เรญิ ย่งิ ของพวกทา นแลว โอ อาลอิ บบู กั รทา น หญิงอาอชิ ะฮจ ึงกลา ววา : “แลวเราไดส ง คนไปตรวจตราทอี่ ูฐ ตวั ทฉี่ นั ขี่ ปรากฏวา เราพบสรอยตก อยขู า งลา งมนั นนั่ เอง”(๓๗) ผศู รทั ธาท่ีรจู ักอสิ ลามคนใดบา งหรือ จะเช่ือวา ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ ดเู บากบั เรอ่ื ง การนมาซจนถึงขนาดน้ี และกกั บริเวณบรรดาชาวมสุ ลิมไว ทงั้ ๆ ที่ พวกเขามไิ ดอยกู ับแหลง นํา้ และไมมีนาํ้ อยทู พี่ วกเขาเลย ทกุ ประการเหลานเ้ี ปน ไป เพราะการคน หาสรอยคอภรรยาของทา นท่ี หายไป ตอจากนน้ั ทา นกไ็ ดปลอยให บรรดาคนมสุ ลิมสญู เสยี เวลาในการนมาซและไปฟอ งรอง

ตออบบู ักรเมื่อเขาไปหา ทา นกน็ อนอยูบ นขาออนของภรรยา ตอ มากห็ ลบั สนทิ ไมร ูส ึกตัววาอะบู บกั รไ ดเ ขา มา และไดต อ วา ทา นหญงิ อาอชิ ะฮ และยังไดต ีตะโพกของนางอกี ดว ย เปน ไปได อยางไรวา ทศ่ี าสนทตู ทานนีไ้ ดล ะทงิ้ ประชาชนท่กี าํ ลงั เดือดรอนอยดู ว ยเรอ่ื งนาํ้ และเวลานมาซก็ ใกลเขา มา สว นทา นเองยงั นอนหลับในตกั ของภรรยาอยู ไมตอ งสงสัยเลยวา รายงานบทนี้ไดถ กู กุขนึ้ มาในสมัยของมุอาวียะฮ บตุ ร ของอะบซู ุฟยาน และไมม พี ืน้ ฐานใดๆรองรับ มเิ ชน น้นั แลว เราจะอธบิ ายไดอยา งไร วา เหตกุ ารณน ีเ้ กดิ ข้นึ ในขณะที่ บรรดาซอฮาบะฮทุกคนอยพู รอ มหนา แตเปน เรื่องเรน ลบั สาํ หรบั อุมรั บิน คอ็ ฏฏอ บ เพราะเขาไมร ู เรอ่ื งน้ี เมอ่ื ครง้ั ทถี่ กู ถาม ถึงเรือ่ งการทาํ ตะยมั มมุ ดงั ทอี่ ัลบคุ อรีและมสุ ลมิ ไดร ายงานเอาไวใ นซอ เฮยี ะหข อง เขา บาบวา ดวย การทาํ ตะยมั มมุ จดุ สาํ คัญในบทวิเคราะหเ หลานี้ทงั้ หมด คือ เราจะตอ งรดู วยวา แผน การณทาํ ลาย ทา นศาสนทูตแหงอลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ)น้ัน เปน แผนการณช นั้ เลว และตาํ่ ทราม มาก ทก่ี ระทาํ ไปเพอื่ บ่นั ทอนเกยี รติยศและลบลางคณุ คาของทาน จนถงึ ขนาดวา คนเราในยุคปจจบุ นั (แมผทู ี่กอ ความ เสียหายอนั ดาษด่ืนทง้ั บนบกและในทะเล) กจ็ ะรสู ึกไมพงึ พอใจ ถา ตวั เองมพี ฤติกรรมและการ กระทาํ เชน น้ี แลวเราจะไมรสู ึก อะไรบางเลยหรอื กับบุคลกิ ภาพอนั ย่ิงใหญข องบคุ คลที่ ประวัติศาสตรแหง มนษุ ยชาตยิ อมรบั และเปน บคุ คลท่พี ระผูเ ปน เจา ผูทรงเกรกิ เกยี รติยนื ยนั ไววา ทา นคอื ผมู ีจรยิ ธรรมอนั ยงิ่ ใหญ ตามความเชื่อของขา พเจา คิดวา แผนการณรา ยตางๆ นา จะเกิดขนึ้ ภาย หลงั จากพิธฮี ัจญ อัลวิดาอ และหลงั จากทา นศาสนทูต(ศอ็ ลฯ)ไดแตง ต้ังอิมามอะลี เปน คอลีฟะฮ ในวนั ฆอดรี คุม ดว ยเหตนุ ี้ บรรดาผมู คี วามมกั ใหญใฝสูงลวงรวู า ใน การเปน ผนู าํ นั้น ไมม ีอะไรเปนหนทางสําหรบั พวกเขาแลว นอกจากตอตาน และ ปฏเิ สธขอบญั ญัติเร่ืองน้ี นคี่ อื สง่ิ ทีบ่ งั คบั พวกเขาใหกระทําใน สง่ิ นน้ั ถึงแมจ ะนําไปสู สภาพเดิมแตหนหลงั กต็ าม นคี่ ือการอธบิ ายเหตุการณต า งๆ ท่ีเกดิ ขนึ้ อยา งเท่ียงตรง นับเรม่ิ ตงั้ แต การตอ ตานทา นศา สนทตู ในทกุ คาํ สงั่ นบั จากเรอ่ื งการบนั ทกึ ขอความสําคัญ จนถงึ การใหอยูใ ตบงั คบั บญั ชาของอุซา มะฮ แลว มิไดอ อกไปอยใู นกองรบทที่ า นศาสนทูต แหงอลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ)จดั การเตรียมทัพดว ยตวั ทาน เอง เชน เดยี วกบั เหตุการณตางๆ ที่ เกิดขึ้นหลงั จากทที่ า นศาสนทตู (ศอ็ ลฯ)วะฟาต นบั ตงั้ แต บีบ บังคับดวยการใชกาํ ลงั ให ประชาชนยอมบัยอะฮ และขมขูผูคนทีข่ ดั ขนื ซ่ึงมที ัง้ ทา นอะลี ทานหญิง ฟาฏมิ ะฮ ทา นฮะซนั ฮเุ ซนดว ยการเผาทัง้ เปน ตลอดจนการสงั่ หา มประชาชนมิใหถ ายทอด ฮะดิษ ของทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮ(ศ็อลฯ) และเผาหนงั สอื บนั ทกึ ซนุ นะฮของทา น ศาสนทูตแหงอัลลอฮ (ศอ็ ลฯ) อีกทงั้ การส่งั กกั บรเิ วณบรรดาซอฮาบะฮเ พือ่ มิใหพ วกเขา เลา ฮะดิษใดๆ ของทา นนบี(ศ็อล ฯ)

ตลอดจนไดป ระหารชีวติ ซอฮาบะฮท ี่ไมยอมจา ยซะกาตใหแกอ บบู กั รเนอ่ื งจากเขามิใชค อ ลีฟะฮท พ่ี วกเขาไดใหบยั อะฮใ นสมัยทานนบี ตลอดจนการ ลวงละเมดิ สิทธขิ องทา นหญงิ ฟาฏิมะฮ ซะฮร ออ นบั ตงั้ แต ทดี่ นิ ฟะดกั , มรดก, สว นแบง จากอตั ราหนงึ่ ในหา (คุมซ)และบิดเบือนขออางของ นาง วาเปนความเทจ็ จนถงึ การแยกอมิ ามอะล(ี อ)ใหออกหา งจากความรบั ผิดชอบทัง้ ปวง และ มอบ อาํ นาจการปกครองบรรดาคนละเมดิ ศาสนา และพวกกลบั กลอกจากตระกูล อุมยั ยะฮก ดขี่ ขมแหงชาวมสุ ลมิ อีกทงั้ ยงั หา มบรรดาซอฮาบะฮมิใหแ สวงหา ความจาํ เรญิ (ตะบรั รกุ ) กับรอ งรอย ของทา นศาสนทูต(ศอ็ ลฯ) และพยายามลบชอ่ื ของทา นออกจากการอะซาน ยนิ ยอมใหท หารท่ีเปน กาฟร บกุ ปลนสะดมเมืองมะดนี ะฮ แลว กระทาํ สงิ่ ตา งๆ ทนี่ นั่ ตามใจ ชอบ จนกระทงั่ ยงั โจมตบี ัยตลุ ฮะรอมดวยธนูไฟ ทงั้ เผา ทัง้ ฆา ซอฮาบะฮท ่ีอยภู ายใน ตลอดจน สังหารเช้ือสายของทา นศาสนทตู (ศ็อลฯ) กนดา และสาปแชงพวกเขา อกี ท้ังบบี บงั คบั ประชาชนให กระทาํ เชนนน้ั เขน ฆา และเนรเทศ บคุ คลท่ีมคี ามรกั อะฮลุลบัยตและเจริญรอยตามพวกเขา ตลอดจน กระทําตอศาสนาของอัลลอฮเปนของเลน และเปน ท่ีเยย หยนั อัลกรุ อานถกู ฉกี ทง้ิ และถกู ทาํ ใหดไู รค า แผนการณร า ยตางๆ ยังคงมอี ยจู วบจนถงึ ทกุ วนั น้ี รอ งรอยและการกระทาํ ของมัน ยงั ดําเนนิ อยใู นประชาชาติอสิ ลาม ตราบใดในหมชู าวมุสลมิ ยงั มีผทู ีพ่ อใจ ตอมุอาวยี ะฮและยะซดี และเหน็ ดว ยกบั การกระทาํ ของพวกเขา โดยถือวา เปน ความ อุตสาหะอยา งหน่งึ ของพวกเขา และ ถือวาพวกเขาจะไดร ับรางวลั ตอบแทนจาก อัลลอฮโดยการนน้ั และตราบใดท่ียงั มผี เู ขยี นหนงั สอื และบทความตอตา นชอี ะฮ ของอะฮลุลบัยต และโจมตพี วกเขาดว ยถอยคาํ ท่ีตํา่ ทรามและเลวรา ย ทง้ั ปวง และ ตราบใดท่ยี งั มกี ารอนุโลมใหเ ขน ฆาสงั หารชอี ะฮข องอะฮล ุลบยั ตใ นบัยตลุ ลอฮ อัลฮะ รอม และในชว งเทศกาลฮัจญ ดงั นน้ั แผนการณร า ยจะยงั คงอยูอยางตอเน่อื ง และยงั มีอยตู อ ไป จนถงึ วนั ทีอ่ ลั ลอฮท รงประสงค ขาพเจา ไมม ีความสามารถทจ่ี ะเปด โปงเรอ่ื งเหลา นที้ ง้ั หมด จนครบถว น ทกุ กระบวนความ และทุกแงท กุ มมุ ได แตทวา ดว ยความอุตสาหะของขา พเจาทมี่ ีอยู พอประมาณ ขาพเจา พยายามท่ี จะขจัดรายงานตา งๆ อนั อัปยศใหหมดพนไปจาก ทา นศาสนทูตแหงอลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ) ซ่งึ เปนรายงาน ท่ีลว งละเมิด ตอตานเกียรตยิ ศ และ อศิ มะฮข องทา น ขา พเจาพยายามทจ่ี ะทาํ ใหป ญญาชนคน มสุ ลิมและผมู อี ิสระเสรี ยอมรับวา ศาสนทูตผซู ่งึ อลั ลอฮส ง ทา นมา เพื่อชน้ี าํ มนษุ ยชาติทงั้ มวล และทรง ถอื วา เปนดวงจนั ทร และดวงประทปี อนั เรืองโรจนทา นน้ี คอื บุคคลทม่ี ีเกยี รติ และยิ่งใหญ สูงสง สะอาด บริสทุ ธิ์ ผดุ ผอง เปน มนุษยท ่สี มบูรณท่ีสดุ ตามทอ่ี ลั ลอฮ ทรงสรา งมา ดงั นน้ั ไม สมควรที่เราจะวางเฉยตอรายงานตางๆ ในลักษณะเชนน้ี ซงึ่ นักรายงานไมป ระสงคใ นส่ิงใดเลย นอกจากเพื่อลบลา งเกยี รตยิ ศ และคุณคาของ ทา นเทา นน้ั เอง

ดังนนั้ เราจงึ มอิ าจพงึ พอใจกบั รายงานตา งๆ เหลา นีไ้ ดเลย ถงึ แมว า อะฮล ซิ ซนุ นะฮ วลั ญะ มาอะฮจะเหน็ ชอบ และบนั ทกึ รายงานเหลา นน้ั ไวในตาํ ราซอเฮยี ะห หลายเลมของพวกเขาก็ตาม ไมเ ลย เราจะไมพงึ พอใจดว ยเปนอนั ขาด ถงึ แมวา คน ทง้ั โลกจะรว มกนั เหน็ ชอบในรายงานเหลา นนั้ ก็ตาม เพราะพระองคผ ทู รงสูงสดุ มโี องการวา “แทจ รงิ เจาเปน ผูมจี ริยธรรมอันยง่ิ ใหญ” นค่ี ือคํา ตรสั ท่ชี ดั เจน และ เปนกฎตายตัว ซึ่งคาํ พดู อน่ื นอกเหนอื ไปจากน้ี ยอมเปนคาํ พูดอนั เหลวไหล และ เพอ เจอทงั้ สนิ้ นค่ี ือคาํ สอนของขีอะฮ ทม่ี ใี นเรอ่ื งของทานประมุขแหง มนษุ ยชาติ ผมู า ปลดปลอ ย มนษุ ยชาตใิ หพ น จากความมืดบอดและความหลงผิด และเปน ผนู าํ มวล มนษุ ยชาตไิ ปสสู ขุ สวสั ดิ์ และสันตภิ าพ ดังนนั้ จงใครครวญเถิด โอบรรดาผมู ี สตปิ ญ ญา ! คําสอนของอะลซิ ซกิ ร (ผูม ีความรู) ในเรอ่ื งของทานศาสนทูตแหง อัลลอฮ (ศ็อลฯ) อิมามอะลี(อ) กลาวไวว า : จนกระทั่งเมอ่ื เกยี รตยิ ศของอลั ลอฮไดเผอ่ื แผ ยังมุฮัมมดั (ศ็อล ฯ) แลว ดงั นน้ั พระองคทรงนําเขาออกมาจากธาตุเดิมทปี่ ระเสริฐสุด ในฐานะเปน แหลงที่มา และ เปน รากแกว อนั ทรงเกยี รตยิ งิ่ ทง่ี อกเงยขึ้นมา จาก พฤกษาซงึ่ บรรดานบีของพระองคถ ือกําเนดิ จาก ทนี่ น่ั และทรงเลอื กสรรคบ รรดา ทไี่ วว างใจของพระองคอ อกมาจากทนี่ ่นั เช้ือสายของเขา เปน เชอ้ื สายทีด่ ีเลศิ ครอบครัวของเขา เปนครอบครวั ท่ดี ีเลศิ พฤกษาของเขา เปนพฤกษาทด่ี ีเลศิ อนั งอก เงยในเขตหวงหา ม และเจริญงอกงามในแดนอันทรงเกยี รติ มกี ง่ิ กา นสาขา สูงสงา มีผลดกไมข าด สาย ทา นคือผนู ําของคนทย่ี าํ เกรงพระเจา เปน หลกั ฐาน ของคนไดร ับวถิ แี หง ธรรม เปน ดวงประทปี อนั เรืองแสง เปนแสงสวางทีม่ ีรศั มี รุงโรจน เปน สายฟา แผดกลา แวววาว วิถชี วี ติ ของเขาเปน จุดมุง หมาย แบบฉบับ ของเขาถกู ตอ ง ถอ ยคาํ ของเขาชัดเจน วทิ ยญาณของเขาเทยี่ งธรรม พระองคส งเขา มาในชว งทข่ี าดไรบรรดาศาสนทตู ออนลา สบั สนตอ พฤตกิ รรมและอวิชชาของ ประชาชาตทิ ้ังมวล...ทา นนบ(ี ศ็อลฯ) สันทดั ลกึ ซง้ึ ซงึ่ การสอน เขาดาํ เนนิ ในเสน ทาง และเชิญชวน ไปสูว ทิ ยญาณ การอบรมสั่งสอนท่ดี งี าม ...ทต่ี ั้งของเขา คือท่ตี ั้งอนั ดี เลิศ แหลง ท่ีมาของเขา เปน แหลงทมี่ าอนั ประเสริฐ ในธาตเุ ดิมแหง เกยี รติยศ และ ท่รี องรับอันสนั ติ หวั ใจของคนดวี นไปมาอยู รายรอบเขา สายตาอนั แหลมคม มุงตรงมายงั เขา ความแคน และความอาฆาตพยาบาท เปนอนั ถกู ดบั มอดและถกู ฝง ไปเสยี ไดโดยเขา ความเปน ภราดรสมานฉนั เกดิ ขน้ึ ไดโดยเขา คนไรเกียรติกลับ มเี กยี รติไดโ ดยเขา คนมเี กยี รติกลับไรเกียรตไิ ดโดยเขา คาํ สอนของเขาเปน การอธบิ าย การนง่ิ เงียบของเขาเปนวาจา พระองคสง เขามาเพ่อื เปน ขอพสิ ูจน แกค นทว่ั ไป เปน การอบรมสงั่ สอนที่ เปดเผย และประกาศเชญิ ชวนท่ีงดงาม บทบญั ญตั ิทไ่ี มเคยรไู ดเ ปนท่ปี รากฏโดยเขา ส่ิงอตุ รทิ ่ถี กู อุปโลกนขนึ้ มาถกู บาํ ราบ สนิ้ โดยเขา กฎเกณฑอ นั ละเอยี ดถกู อธิบายไดโดยเขา พระองคท รงสง เขามาโดยแสงสวาง และทรงใหเ ขานาํ หนา บรรดาผูไ ดร บั การเลือกสรรค ผู แพส ามารถดําเนินตอไปไดเ พราะเขา ความยากลาํ บากและ อุปสรรค กลายเปน สงิ่ เอ้ืออาํ นวย และ

สะดวกสบายไดเพราะเขา จนกระทงั่ ความหลงผิด มีอนั รางลาไปจนสิ้น จะมาจากทางดา นขวา หรอื ดานซา ย ก็ตาม บทที่ ๓ ปญหาเกยี่ วกับอะฮล ลุ บยั ต ปญ หาที่ ๓ อะฮล ุลบยั ตเปน ใคร ? อลั ลอฮ ผทู รงบรสิ ุทธิย์ ง่ิ ตรัสไววา : อนั ทีจ่ รงิ อลั ลอฮทรงประสงคแตเ พยี ง ขจัดความมลทิน ออกไปจากพวกเจา โออ ะฮลลุ บยั ต และทรงชาํ ระขัดเกลาพวกเจา ใหส ะอาดบรสิ ทุ ธ์ิ (อัลอะหซฺ าบ/ ๓๓) อะหล ซิ ซนุ นะฮวลั ญะมาอะฮอ ธบิ ายวา โองการน้ีถูกประทานมาในเรอ่ื ง ของภรรยาทา นน บี(ศ็อลฯ) หลกั ฐานสนับสนนุ คําอธบิ ายเชน นกี้ ็คือ โองการกอนและ หลังจากวรรคนี้ เปนอนั วา ตาม ความเชื่อของพวกเขาก็คือ แทจรงิ อัลลอฮ ทรงขจัด ความมลทนิ ออกไปจากบรรดาภรรยาของ ทา นนบแี ละทรงชําระขดั เกลาพวกนางให สะอาดบริสุทธ์ิ สวนหนง่ึ ในหมพู วกเขา ถือวา นอกจากบรรดาภรรยานบแี ลว ยังรวมถึง ทานอะลี ทา นหญงิ ฟาฏิมะฮ ทา นฮะซนั และทา นฮเุ ซนดว ย แตต ามหลักฐาน ท่เี ปน จรงิ โดยขอ มูลอา งอิง ทง้ั เหตผุ ล ทางสติปญญา และประวัตศิ าสตร คัดคา น คาํ อธบิ ายอยา งนี้ เพราะอะหล ซิ ซนุ นะฮไ ดรายงานไวใน ตาํ ราซอเฮียะหข องพวกเขา เองวา โองการน้ไี ดถกู ประทานมาเกยี่ วกบั บคุ คลท้งั หา นัน่ คือ มุฮมั มดั อะลี ฟาฏมิ ะฮ ฮะซนั และฮุเซน และระบุวา ทานศาสนทตู แหง อัลลอฮ(ศ็อลฯ)ถอื วา โองการ อัน ทรงเกยี รตนิ ้ี เปนเรือ่ งเฉพาะสําหรบั คนเหลา นนั้ และตวั ทา นเอง เมอ่ื ครง้ั ที่ทา น ไดน าํ ทา นอะลี ฟาฏมิ ะฮ ฮะซนั และฮเุ ซน เขา ไปอยูใ ตผ าคลมุ พรอ มกับทา น แลว ทา นไดกลา ววา : “โออลั ลอฮ คน เหลาน้เี ปน อะฮลุลบัยตของฉัน ดังนั้น ขอพระองค ทรงขจัดมลทินออกไปจากพวกเขา และชาํ ระขัด เกลาพวกเขาใหส ะอาดบริสทุ ธิด์ วย เถดิ ” ดงั ไดม นี กั ปราชญอ ะหลิซซนุ นะฮ รายงานอยา งนไ้ี วเ ปน จาํ นวนมาก ซงึ่ ขาพเจา จะกลาวถงึ พวกเขาสวนหนึ่ง ดังน้ี : ๑.มุสลมิ หนงั สอื ซอเฮียะห บาบวา ดวย ฟะฎออิล อะฮลลุ บัยตน บี เลม ๒ หนา ๓๖๘ ๒. อตั ตริ มิซยี  หนงั สอื ซอเฮียะห เลม ๕ หนา ๓๐ ๓. มสุ นดั อิมามอะหมฺ ดั บนิ ฮันบัล เลม ๑ หนา ๓๓๐ ๔. มสุ ตัดร็อก อลั ฮากิม เลม ๓ หนา ๑๒๓ ๕. คอศออิศ อลั อมิ าม อนั นะซาอยี  หนา ๔๙ ๖. ตัลคศี อัซซะฮะบยี  เลม ๒ หนา ๑๕๐

๗. มอุ ญ ัม อัฏฏอ็ บรอนยี  เลม ๑ หนา ๖๕ ๘. ชะวาฮิด อตั ตันซลี ของอลั ฮากิม อัลฮิสกานยี  เลม ๒ หนา ๑๑ ๙. อลั บคุ อรี ฟต ตารคี อัลกะบีรเลม ๑ หนา ๖๙ ๑๐. อลั อศิ อบะฮ ของอิบนฮะญัรอลั อิสกลิ ลานยี  เลม ๒ หนา ๕๐๒ ๑๑. ตัซกริ อตลุ ควิ าศ ของอบิ นอุ ลั เญาซยี  หนา ๒๓๓ ๑๒. ตัฟซรี ของ ฟครุรรอซีย เลม ๒ หนา ๗๐๐ ๑๓. ยะนาบอี ลุ มะวัดดะฮ ของก็อนดูซยี  อลั ฮะนะฟย  หนา ๑๐๗ ๑๔. มนุ ากบิ อลั คอวารซิ มยี  หนา ๒๓ ๑๕. อัซซีรอตุลฮะละบยี ะฮ เลม ๓ หนา ๒๑๒ ๑๖. อซั ซรี อตลุ ดะหฺลานยี ะฮ เลม ๓ หนา ๓๒๙ ๑๗. อะซะดลุ ฆอบะฮ ของอบิ นุ อัลอะซีรเลม ๒ หนา ๑๒ ๑๘. ตฟั ซีรอฏั ฏอ็ บรยี  ุซอ ๒๒ หนา ๖ ๑๙. อดั ดรุ รลุ มันซรู ของซะยูฏยี  เลม ๕ หนา ๑๙๘ ๒๐. ตารคี อบิ นุอะซากิรเลม ๑ หนา ๑๘๕ ๒๑. ตัฟซีรอลั กชั ชาฟ ของซะมัคชะรยี  เลม ๑ หนา ๑๙๓ ๒๒. อะหกฺ ามลุ กรุ อาน ของอบิ นุอะรอบยี  เลม ๒ หนา ๑๖๖ ๒๓. ตฟั ซีรอลั กรุ ฏบีย เลม ๑๔ หนา ๑๘๒ ๒๔. อัศศอวาอิกุลมฮุ รั รอเกาะฮ ของอิบนฮุ ะญัรหนา ๘๕ ๒๕. อลั อิซตีอาบ ของอิบนุอบั ดุลบิรเลม ๓ หนา ๓๗ ๒๖. อัลอุกดลุ ฟะรีด ของอิบนุ อบั ดรุ ็อบบิฮ เลม ๔ หนา ๓๑๑ ๒๗. มนุ ตะค็อบ กนั ซุลอมุ มาล/เลม ๕ หนา ๙๖ ๒๘. มะศอบีฮซุ ซนุ นะฮ ของบฆั ฺวยี  เลม ๒ หนา ๒๗๘ ๒๙. อซั บาบนุ นุซูล ของอัลวาฮิดยี  หนา ๒๐๓ ๓๐. ตฟั ซรี อิบนุกะซรี เลม ๓ หนา ๔๘๓ นอกจากบุคคลเหลานีแ้ ลว ยงั มนี กั ปราชญของอะหล ิซซุนนะฮอ ีกเปน จาํ นวนมาก ท่เี รายงั มไิ ดก ลา วถงึ เพราะถอื วา เพยี งจาํ นวนทยี่ กมาเสนอแคน ี้ ก็นา จะเพยี งพอแลว เม่อื บคุ คลเหลา นท้ี ั้งหมดยอมรับวา ทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮ( ศอ็ ลฯ) คอื ผอู ธบิ าย ความหมายโองการน้ีเอง แลวจะมคี ณุ คาอนั ใดเหลอื อยอู กี จากคาํ พดู ของ คนอ่ืนนอกเหนือจาก ทา น ไมว าจะเปน ซอฮาบะฮห รือตาบอิ ีน หรอื นักตฟั ซีรทา น ใดก็ตามท่ตี อ งการจะใหค วามหมาย เปนอยา งอน่ื นอกเหนอื จากทอ่ี ลั ลอฮและ ศาสนทตู ของพระองคม คี วามประสงค เพอื่ แสวงหา ความพึงพอใจของมุอาวยี ะฮ และมุงมาตรปรารถนาในสง่ิ ที่เขามีอยู

เชนเดยี วกบั ทว่ี า ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ( ศ็อลฯ) ไดชี้แนะไปยังพวกเขา ในครั้งอน่ื ๆ และ ระบแุ กพ วกเขาโดยเฉพาะเทา นนั้ วา เปนอะฮล ุลบยั ต มิใชค นอื่น นน่ั คอื เมือ่ คร้งั ทมี่ ีโองการหนงึ่ ถูก ประทานมาวา : ดงั น้นั จงกลา วเถดิ พวกทา นจง มาซิ เราจะเรียกบรรดาลูกๆ ของเรา และลกู ๆ ของ พวกทาน และบรรดาสตรขี อง เรา และบรรดาสตรขี องพวกทา น และตัวของเราเองและตัวของพวก ทานเอง ตอ จากนัน้ เราจะสาบานพิสจู น(มบุ าฮะละฮ) กนั ดังนน้ั เราจะขอใหก ารสาปแชง ของอัลลอฮ ประสบแกบรรดาผปู ฏเิ สธ(อาลิ อิมรอน /๖๑) คร้นั แลว ทา นกไ็ ดเรียก ทา นอะลี และ ทานหญงิ ฟาฏิมะฮ ทา นฮะซนั และทา นฮเุ ซนมา แลวกลา ววา คน เหลา นีค้ อื ลูกๆ ของเรา ตวั ตน ของเรา และสตรีของเรา ดงั น้ัน จงนาํ ตัวตนของพวก ทา น ลกู ๆ ของพวกทา น และสตรีของพวก ทานมาเถดิ และในหนงั สือซอเฮยี ะหม ุสลมิ มกี ารบันทึกวา ทา นไดก ลาววา : “โออ ลั ลอฮ บคุ คล เหลาน้ี คอื สมาชิกครอบครวั ของฉัน”(๓๘) นกั ปราชญข องอะหล ซิ ซุนนะฮวลั ญะมาอะฮ ตามท่ีขาพเจาไดกลา วถึง มาแลวนน้ั ทง้ั หมด ตา งก็ยอมรับอกี เชนกันวา โองการนี้ถกู ประทานลงมาในเร่อื ง ของบุคคลทั้งหา ทา นดงั กลาวดว ย (ขอใหอลั ลอฮท รงประทานความจาํ เรญิ และ ความสนั ตสิ ุขแดทา นเหลา นน้ั ทงั้ มวลดว ยเถดิ ) กรณีทวี่ า ภรรยาของทา นนบี(ศอ็ ลฯ)อยใู นความหมายของโองการอันมเี กยี รติ นน้ั ไม ปรากฏวาจะมคี นใดในหมพู วกนางอา งตนเองแมแตค นเดยี ววา ตนคอื คน หนึ่งจากอะฮลลุ บยั ต โดยเฉพาะอยา งยงิ่ ทา นหญงิ อุมมุซะละมะฮ และทานหญิง อาอชิ ะฮ ซ่งึ แตละทา นตางก็รายงานวา โองการนีม้ งุ ชี้เฉพาะแตท า นศาสนทตู แหง อัลลอฮ ทานอะลี ทานหญงิ ฟาฏิมะฮ และทานฮะซนั ฮุ เซน เทา นนั้ การยอมรับของ พวกนางเอง ยังไดถ กู รายงานไวโ ดยนกั รายงานทุกคนเชน ทานมสุ ลมิ ทา นตริ มซิ ีย ทา นฮากมิ ทา นฏ็อบรอนีย ทา นซะยฏู ีย ทานซะฮะบยี  ทา นอบิ นุ อลั อะซีรและทา น อืน่ ๆ อกี นอกเหนอื จากทุกอยา งเหลา นแี้ ลว ยงั มีอกี นนั่ คือ ทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮ( ศ็อลฯ) ได ตดั ปญหาคลมุ เครือและยุงยากอนั น้อี อกไป เพราะทา นรดู ีวา บรรดา มุสลมิ ทอ่ี า นอลั กรุ อาน แลว จะตีความหมายของอะฮล ลุ บัยตไปตามความหมาย ของโองการกอนและหลงั ซง่ึ ไดต กั เตือนสอน สัง่ บรรดาภรรยาของทานนบี ดงั นน้ั ทา นจงึ ลงมอื สอนประชาชาติใหรคู วามหมายของวรรคอนั วา ดวยการขจัดมลทนิ และชาํ ระขดั เกลา อยจู นตลอดเวลาหกเดือน(หลงั จากโองการนถ้ี กู ประทานลง มา) เมอ่ื ผา นประตบู า นของทานอะลี ทานหญงิ ฟาฏิมะฮ และฮะซัน ฮเุ ซน กอ นทาํ พธิ ี นมาซ โดยทา นจะกลา ววา : “อนั ท่จี รงิ อัลลอฮท รงประสงคแตเพยี งขจดั มลทิน ออกไปจากพวกเจา โออะฮล ุลบยั ต และทรงชาํ ระขัดเกลาพวกเจา ใหส ะอาดบรสิ ทุ ธิ”์ “จงดํารงนมาซเถิด แลวอลั ลอฮ จะประทานความเมตตาแกพ วกเจา ” การลงมือสอนในเรื่องน้ี ทที่ า นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ)ไดก ระทาํ ไวน นั้ ทา นติรมิซยี ได รายงานไวใ นซอเฮยี ะหของทา น เลม ๕ หนา ๓๑ อลั ฮากิม ไดรายงาน ไวใ นอลั มุสตดั ร็อก เลม ๓

หนา ๑๕๘ ทา นซะฮะบยี  รายงานไวใ นตลั คีศ อะหฺมัด บนิ ฮนั บลั รายงานไวใ นมุสนัด เลม ๓ หนา ๒๕๙ อบิ นอุ ัลอะซรี รายงานไวใน อะซะดลุ ฆอบะฮ เลม ๕ หนา ๕๒๑ อลั ฮิสกานยี  รายงานไวใ น ชะวาฮดิ ตนั ซลี เลม ๒ หนา ๑๑ ทา นซะยฏู ยี  รายงานไวใน อัดดุรรลุ มันซรู เลม ๕ หนา ๑๙๙ ทานตัฟซรี อฏั ฏอ็ บรยี  เลม ๒๒ หนา ๖ อลั บะลาซิรีย ในอนุ ซาบบลุ อชั รอฟ เลม ๒ หนา ๑๐๔ ตฟั ซี รอบิ นกุ ะซรี เลม ๓ หนา ๔๘๓ อัลฮยั ซุมียใ นมุจมะอุซซะวาอดิ เลม ๙ หนา ๑๖๘ และ นอกเหนือจากทานเหลา นี้ กย็ งั มอี ีก ถาหากเราจะผนวกรายชื่อบุคคลเหลา นี้รวมกับบรรดาอมิ ามแหง อะฮล ุลบยั ตและ นกั ปราชญชอี ะฮซึ่งพวกเขาไมม ขี อ สงสัยใดๆ ในคุณสมบัตพิ ิเศษ ของมุฮมั มดั อะลี ฟาฏิมะฮ ฮะซันและฮุเซน ในโองการน้ดี วยแลว จะไมม ีคณุ คา ใดๆ เหลอื อยเู ลย สาํ หรับผทู ขี่ ดั แยง ตอ พวก เขาอันเปน ศัตรขู องอะฮลุลบยั ตแ ละ เปน ผเู จริญรอยตามของมอุ าวียะฮ และตระกลู อมุ ยั ยะฮ ซง่ึ เขาเหลา นนั้ เองที่ ตอ งการดบั แสงสวางของอลั ลอฮด วยลมปากของพวกเขา แตอ ลั ลอฮค ือผูย ัง ความ สมั บูรณแ กแสงสวางของพระองค ถึงแมว า พวกปฏิเสธจะชงิ ชงั ก็ตาม เปน ทแ่ี นช ดั แลว วา บรรดาผทู ่อี ธิบายความหมายโองการน้ี แหวกแนวการ อธบิ ายของ ทา นนบี(ศอ็ ลฯ) นนั้ คือพวกทนี่ ยิ มชมชนื่ กับนักปกครองในตระกลู อมุ ยั ยะฮ และอบั บาซียะฮทงั้ ใน สมัยอดตี และปจจบุ นั โดยพวกเขาคือสว นหนงึ่ ของพวก นะวาศิบทมี่ ีความเกลยี ดชงั ตอทานอะลี ถึงแมว า จะสวมเคร่อื งแตงกายในชดุ ของ นักปราชญและนกั การศาสนาก็ตาม โดยที่เหตผุ ลทางสตปิ ญญาเพียงอยางเดยี วกส็ ามารถยนื ยันไดแ ลว วา โองการนี้ (วรรค ทว่ี า ดวยการขจดั มลทินและชําระขดั เกลาใหส ะอาดบรสิ ทุ ธ์ิ) มไิ ดค รอบคลุมถึงภรรยาของทา นนบี (ศอ็ ลฯ)เลย ๑. ดังทเี่ ราจะยกตวั อยา งเพอ่ื ช้ีใหเหน็ วา มารดาของศรทั ธาชน ทานหญงิ อาอิชะฮ ซ่งึ อา ง ตนวา เปน ภรรยาทท่ี า นนบี(ศอ็ ลฯ)ใหค วามรกั และความใกลชดิ มาก กวา ใครๆ จนถงึ ขนาดวา ภรรยาทั้งหลายของทา นนบี(ศอ็ ลฯ) มีความอจิ ฉาริษยา ตอ นาง และสงคนไปหาทา นนบ(ี ศอ็ ลฯ) เพ่อื ทวงถามเพื่อความเทา เทียมกันกบั นาง ในฐานะบตุ รขี องอะบกี ุฮาฟะฮ ดงั ทีเ่ ราไดอ านผา น มาแลว ถึงกระนนั้ นางก็มิได บงั อาจ และไมม ผี ูสนบั สนุนนางคนใด หรอื ผูท่รี กั ชอบกับนางคนใด ไมว าจะเปน คน รนุ กอ น หรอื รนุ ถัดมาหาญกลา ในอนั ทจี่ ะกลา ววา อาอชิ ะฮ ไดอยใู ตผาคลมุ ในวนั ท่วี รรคนข้ี องโองการถกู ประทานมา มุฮัมมดั (ศ็อลฯ)ชา งเปนคนทย่ี ่ิงใหญอะไรปานน้นั ทง้ั ในคาํ พูด และการกระทาํ ของทา น และวิทยญาณของทา นชา งยง่ิ ใหญอ ะไรปาน นนั้ ทไ่ี ดจํากัดบุคคลที่ เปน อะฮลุลบยั ตของทา นไวใ ตผาคลมุ จนกระทง่ั มารดาแหง ศรทั ธาชนอยา งทา นหญงอมุ มซุ ะละ มะฮ ภรรยาของทา นนบี(ศ็อลฯ)เอง ทีต่ อ งการจะ เขาไปอยกู ับพวกเขา และขอรองตอ ศาสนทตู แหง อลั ลอฮ ในฐานะสามีของนาง ใน เรอ่ื งนน้ั แตถ งึกระน้นั ก็ตาม ทา นยงั บอกกบั นางวา : เธออยู กบั ความดีแลว

๒. ตอจากนนั้ จะเหน็ ไดว า ความหมายโองการน้ี ไมว าจะมองในแงข อง ความหมาย เฉพาะหรือความหมายทว่ั ไปก็ตาม จะเหน็ วา ไดใหห ลกั ฐานในเร่ือง อศิ มะฮ เพราะการขจดั มลทิน ออกไป ครอบคลุมถึงการขจดั ความบาปและ การละเมิด ความมวั หมองท้ังเลก และใหญทงั้ ปวง โดยเฉพาะอยา งยงิ่ ถาหากรวม ไปถึงการชําระขดั เกลาใหสะอาดโดยพระผูเปน เจา ผทู รงเกรกิ เกยี รติ และเมอ่ื บรรดา มสุ ลมิ ไดช าํ ระขดั เกลาดว ยนํา้ และดนิ เพ่อื ทําความสะอาดเรอื นรา ง กย็ อม หมายถงึ วา เรือนรางนน้ั ยอ มจะสะอาด ดงั นนั้ อะฮล ลุ บยั ต ซ่ึงอลั ลอฮท รงชาํ ระขัดเกลา พวกเขาให สะอาดบรสิ ุทธ์ดิ านจติ วญิ ญาณ กย็ อมหมายความวา ทง้ั สตปิ ญ ญา หัวใจและสภาพจติ ใจจะไม ปลอยใหเ ปน ท่กี ระซบิ กระซาบของชัยฏอน และไมม ที ีไ่ ว ใหพฤตกิ รรมอันละเมดิ บทบญั ญตั ิ ดังนั้น หวั ใจของพวกเขาจงึ กลายเปน ความ สะอาดผองแผว บรสิ ุทธิ์ผุดผอ ง ตอ พระผสู รา งในทกุ อิริยาบท ไมว าจะเคลอ่ื นไหว หรอื จะนิง่ เงียบก็ตาม ๓. ท้งั หมดนี้แสดงใหเ ห็นวา บคุ คลผสู ะอาดบริสทุ ธเิ์ หลา นี้ เปน แบบอยา ง ของมนุษยชาติ ทเี่ พยี บพรอมในความสมถะ ความยําเกรงตอพระเจา ความบริสทุ ธ์ิ ใจ ความรู ความสุขมุ ความ กลา หาญ ความมมี นษุ ยธรรม มอี ุเบกขาและมี ความพอดใี นทางโลก และเปน ผูใกลชดิ ตอพระเจา ผูทรงเกรกิ เกียรติ ซึง่ ไมเ คย มีปรากฏในหนาประวตั ศิ าสตรวา คนหนึง่ คนใดในหมพู วกเขาจะ กระทํา ในสงิ่ ท่ี ละเมิด หรอื สง่ิ ทีเ่ ปน บาปใดๆตลอดชีวติ ของแตละทาน เมอ่ื เปน เชน นี้ สมควรที่เราจะไดห วลกลบั ไปพจิ ารณาตัวอยางทหี่ นงึ่ ของ บรรดาภรรยา ของทานนบี(ศอ็ ลฯ) นัน่ คือ ทานหญงิ อาอชิ ะฮ ในฐานะเปนบคุ คล ทมี่ ีฐานภาพ และตาํ แหนง สงู ศักดิ์ มกี ิติศัพทระบือไกล อยางชนิดที่ ไมม บี คุ คลใด ในบรรดาภริยาของทา นนบี(ศอ็ ลฯ) จะ เทยี บเทยี มได ไมมใี ครอีกแลว ตอใหก ระทั่ง รวบรวมเอาคุณงามความดที ้ังปวงของพวกนาง ทงั้ หมดมารวมกัน กย็ งั ไมไ ดเทา หนงึ่ ในสบิ ของทานหญงิ อาอชิ ะฮ บตุ รสาวของอบูบกั ร นีค่ อื คาํ สอนของ อะหลซิ ซนุ นะฮ และของผูซงึ่ ถอื วา หลกั ศาสนาครง่ึ หนง่ึ ไดถ ูกนาํ มาจากนาง เพยี ง คน เดยี ว ตามคาํ ทวี่ า กนั ไวใ นเรอ่ื งของนาง แตเม่อื เราพยายามพจิ ารณาคนหาความจริงโดยไมถ ือฝก ฝาย และไมมี การลําเอยี งกนั จะ เปน ไปไดไหมวา สตปิ ญ ญาสามารถจะตดั สินใหน างเปน ผู บริสทุ ธ์ิ ปลอดพน จากความบาป และ การละเมิดใดๆ ? หรอื วา อัลลอฮ มหาบรสิ ทุ ธ์แิ ดพ ระองค ทรงยกสภาพการปกปอ งคมุ ครองของ พระองคอ อกไป จากนาง หลงั จากทที่ า นศาสนทตู (ศอ็ ลฯ)ในฐานะสามีของนาง ไดเสยี ชีวิต ? แลว เรา ลอง มาพจิ ารณาดูความเปนจรงิ พรอมๆ กัน ทา นหญงิ อาอชิ ะฮใ นสมยั ทท่ี า นนบ(ี ศอ็ ลฯ)ยังมชี ีวติ อยู เม่อื เราไดว ิเคราะหถ งึ การดาํ เนนิ ชวี ิต ของนางรว มกบั ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ)ผู เปนสามแี ลว เราจะพบเรอื่ งราวทีเ่ ปน ความบาปและเปนการละเมดิ อยางมากมาย กลาวคือ มี หลายครงั้ ทน่ี างไดว างแผนการรวมกบั ทา นหญงิ ฮฟั เซาะฮ เพ่ือกระทําตอ ทานนบี จนกระทั่งถงึ ขัน้

ที่ทาํ ใหท า นจาํ เปนตองยบั ยงั้ ตนเองจากส่ิงทีอ่ ัลลอฮท รงอนุมัตใิ หแ กท า น ดงั มปี รากฏในซอเฮยี ะห บุคอรี และซอเฮยี ะห มุสลมิ และนางท้งั สอง ไดแสดงอาการกระดา งกระเด่ือง ตอทา นนบีอกี ดวย ดังมรี ายงาน ยนื ยนั ไวในตาํ ราซอเฮียะหแ ละตัฟซรี หลายเลมดว ยกนั และอัลลอฮก ็ทรง ตรัสถงึ พฤติการณของนางทง้ั สองไวในคัมภีรอ นั ทรงเกยี รติของพระองคอกี ดว ย ขณะเดียวกนั แรงอจิ ฉารษิ ยาไดครอบครองจิตใจ และสตปิ ญ ญาของนาง นางไดแ สดง กริ ยิ าผลกั ไสตอ คุณานคุ ุณของทา นนบีอยา งไรมารยาท และไมให เกยี รติแตป ระการใด ดงั เชน คร้งั หนง่ึ นางไดพ ดู กับทานนบี(ศ็อลฯ) เม่อื คร้งั ท่ที า นเอย ถึงทา นหญงิ คอดญี ะฮตอหนา นางวา “ไมม ี อะไรจําเปน สาํ หรับฉนั เลย และสาํ หรับ คอดีญะฮน นั้ นางคือหญิงแกเหงือกแดงคนหนงึ่ เทา น้ัน ซึ่งอัลลอฮไ ดท รงเปล่ยี น หญงิ ท่ดี กี วา นางใหแ กทา นแลว ” ปรากฏวาทานศาสนทตู แหง อัลลอฮ(ศอ็ ล ฯ)โกรธนาง ในเรอื่ งนี้มาก ถงึ ขนาดทา นไดส ะบัดเสนผมจนสน่ั (๓๗) ครัง้ หนง่ึ มมี ารดาแหง ศรทั ธา ชนอีกทา นหนง่ึ สง มอบอาหาร ท่ที า นนบ(ี ศ็อลฯ)โปรดเปน พเิ ศษใหท า นนบี (ในขณะทีท่ า นอยใู น บานของนาง) แลวนางแกลงทาํ ใหจ านทใ่ี สอาหารนน้ั แตกตอ หนา ทา น(๔๐) และนางไดพดู กบั ทานนบอี กี ในวาระหนง่ึ วา “ทานเปน คนทอี่ าง ตนเองวา เปนนบขี องอลั ลอฮ” (๔๑) อกี ครง้ั หน่ึงนาง โกรธเคืองทานแลวพดู กบั ทา นวา : “จงยตุ ธิ รรมซ”ิ ขณะเดียวกับที่บดิ าของนางก็อยดู ว ย ดงั นน้ั เขา จึงตบนาง จนเลอื ดไหล” (๔๒) เร่ืองราวความอจิ ฉารษิ ยาของนางมีมากมาย จนถงึ ขน้ั กลา ว เทจ็ แก ทานหญงิ อัซมาอ บนิ นอุ มาน เมื่อตอนทีน่ างถกู สงตวั เขาหอเปน เจา สาวของ ทานนบี(ศ็อลฯ) นาง ไดบอกแกท านหญงิ อซั มาอว า “แทจ ริงทา นนบ(ี ศอ็ ลฯ)จะช่นื ชอบตอ หญิงทที่ านเขา หายงิ่ นัก ถา หากนางจะพดู กบั ทานวา ขา ขอความคมุ ครองตอ อลั ลอฮใ หร อดพนจากทาน” จดุ ประสงคของนาง ทซ่ี อนอยูเบ้ืองหลังการสอนเชนน้ี ก็คือ ตอ งการจะใหท า นหยา ขาดกับหญงิ คนนัน้ อยา งถาวร เพราะนางทท่ี า นนบี ไดห ยา ไปก็เพราะสาเหตจุ ากคําพดู ประโยคนนี้ ั่นเอง (๔๓) และนางยงั มี มารยาทที่ ไมด ีตอคุณานคุ ณุ ของทานนบ(ี ศ็อลฯ)จนถงึ ขนาดวา เมอ่ื ทา นทาํ นมาซ นางไดย ืดเทา ท้งั สองของนางไปขวางหนา ทาน จนเมื่อทา นสุดู ทา นก็ผลักออกไป แลว นางจึงหด เทา ของนาง คร้ันพอทา นยนื ตรง นางก็กลับยดื เทาทงั้ สองไปขวางทางกบิ ละฮข อง ทานอกี (๔๔) นางและทา นหญงิ ฮฟั เศาะฮ ยงั ไดรวมกนั วางแผนการตอทา นศาสนทูต แหง อลั ลอฮ( ศอ็ ล ฯ)อกี ครั้งหนงึ่ จนกระทงั่ เปน เหตทุ าํ ใหทา นตองแยกทน่ี อนกบั ภรรยา ของทา นเปน เวลาหนึง่ เดอื น เตม็ (๔๕) ครั้นเมอ่ื อลั ลอฮลงโองการมาวา : จงเขาหา คนใดในหมูพ วกนางตามที่เจา ประสงค และ จงปลกี ตัวจากนางตามที่เจา ประสงค” และนางยงั ไดกลาวกบั ทา นนบอี ยา งไมมคี วามละอายวา : “ฉันเหน็ แตเ พยี งวา อลั ลอฮ ทําใหท า นรวดเรว็ (สาํ เร็จ)ในความใครข องทา น” (๔๖) และเมอ่ื ยาม ใด ที่ ทา นหญงิ อาอชิ ะฮโกรธ(ซง่ึ มมี ากมายหลายครัง้ ทนี่ างโกรธ) นางจะปฏเิ สธ การสาบานแลว เอย ช่ือทา นนบวี า “มุฮัมมดั ” หากแตจ ะกลา ววา “ขอสาบานตอ พระเจา ของอบิ รอฮมี ”(๔๗)

ทานหญงิ ยงั ปฏบิ ตั ิไมด ีตอ ทานศาสนทูตแหงอัลลอฮ(ศอ็ ลฯ)อยางมากมาย และเคย กระแทกกระทนั้ ใสทา น แตท วา ทา นนบ(ี ศ็อลฯ) เปน คนมีความเอน็ ดู เมตตา เสมอ จรยิ ธรรมของ ทา นนน้ั สูงลา้ํ นกั และมคี วามอดทนเปน เลศิ ดังนั้น จงึ มหี ลาย คร้ังทท่ี า นกลา ววา : ชยั ฏอนของเธอ ครอบงาํ เธอเสยี แลว โออ าอชิ ะฮ” และหลายคร้ังทท่ี า นหมดหวงั เน่ืองจากการคาดโทษของ อัลลอฮท ี่มตี อ นางและตอทา น หญิงฮฟั เศาะฮ บินต อมุ รั หลายครงั้ ดวยกันท่ีอลั กุรอานถูก ประทานมาในสาเหตเุ กย่ี วกบั นาง ดงั ท่ี พระผทู รงเกรกิ เกียรติตรสั แกนาง และแก ทานหญงิ ฮฟั เศาะฮ วา : “ถา หากเจาทงั้ สองกลับตวั ตอ อลั ลอฮ ดังนนั้ แนน อน หัวใจของเจาทั้งสองไขวเขวเสียแลว” หมายความวา รวนเรหันเหจาก ความ ถูกตอ งชอบธรรมนั่นเอง(๔๘) พระองคทรงมโี องการวา : ถึงแมเจา ทง้ั สองจะแข็งขอตอเขา ดังนน้ั แทจรงิ อัลลอฮ คือผู คมุ ครองเขา และญิบรีล และผทู รงคุณธรรมในหมูผศู รทั ธา และ มะลาอกิ ะฮ จะเปน ผชู ว ยเหลอื หลังจากนนั้ ” นค่ี ือ การคาดโทษตอนาง และ ทา นหญงิ ฮัฟเศาะฮอ ยางชดั เจนจากพระเจาผทู รง อานภุ าพ ซง่ึ แสดงใหเหน็ ถงึ ความผดิ พลาดอยา งมากมายในการกระทาํ ตา งๆ ของนาง อัลลอฮยงั ทรงตรัสตอ คนทั้งสองอกี วา “บางที ถา หากเขาหยา ขาด จากพวกเจา พระผู อภิบาลของเขาจะเปล่ยี นภรรยาทด่ี กี วาพวกเจาใหแ กเ ขากไ็ ด ทเี่ ปนสตรผี นู อบนอ ม สตรีผศู รทั ธา” โองการเหลาน้ี ถูกประทานลงมาในเร่ืองของ ทา นหญงิ อาอชิ ะฮและทา นหญิงฮฟั เศาะฮ โดยการ ยืนยนั ของทานอุมรั บนิ ค็อฏฏอบ ดงั มีรายงานอยใู นซอเฮยี ะหบ คุ อร(ี ๔๙) โองการนเ้ี พยี งวรรคเดียว กเ็ ปน หลกั ฐานแสดงวา ยงั มสี ตรีผศู รทั ธาในหมบู รรดาชาวมุสลมิ อีกมาก ท่ีดกี วา ทา นหญงิ อาอิ ชะฮ คร้ังหนงึ่ ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ศ็อลฯ) ตองการจะสขู อสตรแี หงอชั รอฟ จากมวลหมู บุตรีของดะฮียะฮ ในตระกลู อัลกัลบีย จงึ ขอรอ งใหทา นหญิงอาอชิ ะฮ เดินทางไปดูตัวนาง ครัน้ พอ ทานกญิงกลบั มา ปรากฏวา ในหัวใจของนางถูกกัด กรอนดว ยแรงอจิ ฉารษิ ยา เมอื่ ทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮ(ศอ็ ลฯ)ถามวา “เธอไปเหน็ อะไรบา ง โออ าอชิ ะฮ ?” นางตอบวา “ฉนั ไมเห็นมใี ครคคู วร สักคน” ทา นศาสนทูต แหง อัลลอฮ( ศอ็ ลฯ)จงึ กลา ววา “เธอเหน็ คนทีค่ ูควรอยูบ า งแลว แนนอน แต นาํ้ ลายของ เธอ มนั บดู อยใู นปากของเธอเอง” (เธอจงึ ไมอ ยากพูด)นางจงึ กลา ววา : โอทา นศาส นทตู แหง อลั ลอฮ ไมม ีความลบั ใดๆปกปด ทา นไดเ ลย ใครเลาจะสามารถปด บัง ทานได” (๕๐) ทกุ ส่งิ ทุกอยา งทท่ี า นหญงิ อาอชิ ะฮไดกระทาํ ตอ คณุ านุคณุ ของทานนบี (ศ็อลฯ) นน้ั มักจะ มาจากแผนการณท ่ีนางไดว างแผนรว มกบั ทานหญงฮิ ัฟเศาะฮ บุตรีของ ทานอมุ ัร อยเู สมอมา นบั เปนเรื่องทนี่ า แปลกใจสาํ หรับเราอยา งย่ิง ทเ่ี ราพบความ เขา ใจดตี อกนั และความรว มมอื กนั อยางสมบรู ณระหวา งสตรีทงั้ สองคน นน่ั คอื ทา น หญิงอาอชิ ะฮก บั ทานหญงิฮฟั เศาะฮ ซงึ่ เหมือนกบั ความรว มมือกนั และความเขาใจ ดตี อกันระหวา งบดิ าของคนทงั้ สอง นน่ั คอื อะบูบักรและ

อมุ รั อยางไรกต็ าม อยา ไรก็ตามในบรรดาสตรนี นั้ ปรากฏวา ทานหญิงอาอิชะฮม กั จะเปน คนกลา หาญ เขม แขง็ และตัดสินใจรีบดวนเสมอ อีกทงั้ ยงั เปนคนทเ่ี ดินตามแผนท่ที า นหญิง ฮฟั เศาะฮ บุตรสาวของทา นอมุ ัรผอู ยูเ บอ้ื งหลงั วางไวให ขณะเดยี วกับท่ีบดิ าของ นางจะเปน คนออ นแอ ยาม อยตู อหนา อมุ รั ซงึ่ เปน คนกลา หาญ เขม แขง็ และ ตัดสนิ ใจรีบดวนในทกุ กรณี และแนน อนเรา มองเหน็ วา ในบทวิเคราะหท ีผ่ า นมา แมก ระทัง่ ในเร่อื งตําแหนง คอลฟี ะฮของทา นเอง กป็ รากฏวา อิบนคุ ็อฏฏอบ นนั่ เอง ที่เปน ผปู กครองตวั จรงิ บรรดานกั ประวตั ศิ าสตรบางทา นเลา วา เมอื่ ครง้ั ที่ ทานหญงิ อาอชิ ะฮ ตัดสนิ ใจเดนิ ทพั ไปยังเมอื งบัศเราะฮ เพ่ือทําสงครามกบั อมิ าม อะลี เมอ่ื คร้งั ที่ ถกู เรียกขานวา สงครามอูฐนนั้ นางไดส งขาวไปยงั บรรดาภรรยาของ ทา นนบี(ศอ็ ลฯ) มารดาของ ศรทั ธาชน เพอื่ ขอรองใหพ วกนางเหลา นนั้ ออกมาทํา ศกึ รวมกับนาง แตไ มมใี ครตอบรับคําเช้ือเชญิ ของนางเลย นอกจากทา นหญิงฮฟั เศาะฮ บนิ ต อมุ ัรคนเดียวเทา นนั้ ทเี่ ตรยี มทัพเพอ่ื จะออกไปทํา ศกึ รว มกบั นาง แตทา นอบั ดลุ ลอฮ บิน อมุ รั พ่ชี ายของนางสะกดั กนั้ และหา มนางไว ดังนน้ั การ เดนิ ทางของนางจงึ ถูกยกเลกิ ไป(๕๑) ดว ยเหตนุ เี้ อง ทอ่ี ลั ลอฮ ไดท รงคาดโทษตอ ทา นหญงิ อาอิ ชะฮแ ละทา นหญิงฮฟั เศาะฮเ อาไว พรอมๆ กันในโองการของ พระองคค วามวา : และถาหากเจา ท้ังสองแสดงความละเมิดตอเขา ดงั นนั้ อลั ลอฮคอื ผคู มุ ครองเขา และญบิ รลี และผูมี คุณธรรมในหมูผศู รัทธา และ มะลาอกิ ะฮ จะเปน ผชู ว ยเหลือภายหลงั จากนน้ั ”ทาํ นอง เดยี วกบั ทรง มีโองการ วา : “ถา หากเจา ทัง้ สองกลบั ตวั ยงั อัลลอฮ ดงั นนั้ แนน อน หัวใจของเจา ทง้ั สอง ไดหนั เหเสียแลว” อลั ลอฮย ังไดทรงยกตวั อยา ง มาเปรยี บเทียบกบั คนทงั้ สอง เพ่อื เปนการยํา้ เตอื นในซเู ราะฮอัตตะหฺรมี เพอ่ื สอนใหน างทง้ั สองและคนมุสลมิ ทง้ั หลายทเ่ี ชื่อมน่ั วา มารดาแหง ศรทั ธาชนนนั้ จะไดเ ขาสวรรคโ ดยไมต อ งถกู สอบสวน ไมตองถกู ลงโทษ เพราะวา สามขี องนางคอื ทา นศาสนทูตแหงอลั ลอฮ (ศอ็ ลฯ) ใหร ับรวู า ไมจรงิ ตามนน้ั เลย เพราะอัลลอฮทรงสอนบา วของ พระองคทงั้ ชาย หญงิ ใหรูวา ฐานะเปนสามีภรรยา มอิ าจใหค ณุ ใหโทษแกกนั ได แมกระทง่ั จะเปน ภรรยาของทานศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ)เอง แตส่ิงทจ่ี ะใหคณุ ใหโ ทษตามทัศนะ ของอัลลอฮน น้ั คือผลงานของมนษุ ยเ พยี งอยา งเดยี ว พระองคท รงตรสั ไวว า : “อลั ลอฮทรงยกตวั อยา งหนง่ึ ข้ึนมาสําหรบั บรรดาผูปฏิเสธ นนั่ คอื ภรรยา ของนูห และภรรยาของลฏู นางทงั้ สองอยู ภายใตก ารปกครองของบา วท้ัง สองในหมูป วงบา วผมู คี ุณธรรมของเรา แตแ ลว นางทง้ั สอง ไดฉ อฉล ตอ เขาท้ังสอง ซง่ึ จะไมมีสงิ่ ใดคุมกนั นางทง้ั สอง ณ อลั ลอฮได จะมกี ารกลา ววา เจา ท้งั สองจงเขานรกพรอ มกบั บรรดาผทู ีเ่ ขา ไปเถิด” (อัตตะหฺรีม๑๐) และอลั ลอฮท รงยกตวั อยา งหนงึ่ ข้นึ มาสาํ หรับบรรดาผูศรทั ธา นนั่ คือ ภรรยาของฟร เอาวน เม่อื นางกลา ววา : โอพระผอู ภบิ าลของขา โปรดสรางบา น ใหแกข า ในสวรรคไ ว ณ พระองค และ โปรดใหข าปลอดภัยจากฟร เอาวน และการ งานของเขา และโปรดใหขา ปลอดภัยจากกลุมชนผู อธรรม และมรั ยัม บตุ รสาวของ อมิ รอน ซึง่ นางไดป กปอ งรักษาอวยั วะเพศของนางใหบ ริสทุ ธิ์

ดงั นนั้ เราไดเปา วญิ ญาณจากเราในนนั้ และนางเชอื่ มน่ั จรงิ ตามพจนารถตางๆ ของพระผูอภิบาล ของนาง และคมั ภีรทง้ั หลายของพระองค และนางคอื คนหนงึ่ จากบรรดาผูมน่ั คง (อตั ตะหรฺ ีม ๑๑๑๒) ในเรอ่ื งน้ี คงจะอธิบายแกท ุกคนไดว า ฐานะการเปน สามีภรรยา และ สาวกนนั้ แมจะมี ความประเสรฐิ มากมายกจ็ รงิ อยู แตอยา งไรเสียทง้ั สองฐานะ ยังไมสามารถคุม กันการลงโทษ จากอัลลอฮไ ด เวน แตจะอยคู ูกันไป ดวยการ ประกอบการงานทด่ี งี าม มิฉะนนั้ แลว จะถอื วา การ ลงโทษจะยงิ่ เพิ่มเปน ทวคี ณู เพราะหลกั ยุติธรรมของอัลลอฮ มอี ยวู า จะไมท รงลงโทษคนทย่ี ัง หา งไกลซงึ่ ไมไ ดย ิน เร่อื งของวะหยฺ ู เหมือนกับคนใกลชดิ ท่อี ลั กุรอานถกู ประทานลงมาในบา นของ ตน และคนทร่ี จู กั สจั ธรรมแลว กลับทรยศ ก็เหมอื นกับคนโงเขลาท่ีไมร จู กั สัจธรรม นน่ั เอง ทานผูอ านท่ีรกั บดั นี้ทา นไดร ับรรู ายงานตางๆ บางเร่อื งโดยละเอยี ดแลว เพื่อทา นจะได ยอมรบั วา บุคลกิ ภาพของสตรีคนนเ้ี อง ท่มี บี ทบาทอันใหญหลวง ในการทาํ ใหท า นอะลีตอ ง หางไกลออกจากตําแหนง คอลฟี ะฮ และทาํ การสูรบ กับทาน ดว ยการเตรยี มกําลงั อยา งพรอ มสรรพ เพอื่ ใหท านไดยอมรับอกี อยา งหนงึ่ วา โองการวาดว ยการขจดั มลทนิ และ ชาํ ระขัดเกลาให สะอาดนน้ั หา งไกลกบั นางราวฟา กับดนิ และยอมรบั อีกดวยวา อะหลซิ ซนุ นะฮน ั้น สว นมากได ปลอมแปลง และกลาวเท็จ ดังนน้ั พวกเขาคอื ผูป ฏบิ ตั ิตามบะนีอมุ ัยยะฮโ ดยไมรตู วั นน่ั เอง ทานมารดาแหง ศรทั ธาชน อาอชิ ะฮ เปน พยานใหแกต ัวเอง เราควรจะไดรบั ฟง ทานอาอชิ ะฮรายงานถงึ ตวั เอง และวา ความอจิ ฉาได ขจดั ความถกู ตอ ง ชอบธรรมของนางอยางไร ดังทนี่ างไดแ สดงอาการหนุ หนั พลนั แลน กบั คุณานุคณุ ของทานนบี (ศอ็ ลฯ) อยางไรม ารยาททส่ี ดุ โดยนางกลา ววา : ซอฟ ยะฮ ภรรยาคนหนง่ึ ของทา นนบไี ดฝาก อาหารท่ีนางปรุงมาใหท า น ในขณะทที่ า น อยกู บั ฉนั เอง ครน้ั พอฉนั เหน็ สาวใชเ ทา นน้ั เอง ฉนั รสู ึก ฉุนเฉียวดวยความโมโห เดือดดาลอยางสดุ ขดี ฉันจึงฉวยภาชนะนนั้ แลว ขวางมนั ไป” นางกลา วอกี วา : ทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ)จอ งมาท่ีฉนั จนฉันรถู งึ ความโกรธในสหี นา ของทาน ดังน้ัน ฉันจึงกลา ววา : ฉันขอความคมุ ครองตอ ทานศาสนทตู แหงอลั ลอฮ อยา ได สาปแชง ฉันในวนั นเ้ี ลย” นางเลา วา แลว ทา นกก็ ลา ววา : จงแกไ ขมนั เสียซิ ฉนั กลาววา โอท า นศาสนทูตแหงอัลลอฮ การ ชําระความผดิ ในเรอ่ื งนเ้ี ปนอยา งไร? ทา นตอบวา “ตองเปนอาหาร ชนิดเดยี วกับอาหารนน้ั และ ตองเปนภาชนะอยา ง เดียวกบั ภาชนะนั้น” (๕๒) อีกครง้ั หนง่ึ นางไดร ายงานดว ยตัวของนางเองวา : ฉนั ไดพ ดู กบั ทา นนบีวา พอแลวสาํ หรับ ทา น เกยี่ วกบั ซอฟย ะฮ เพราะเหตนุ นั้ ๆ แลวทา นนบี(ศอ็ ลฯ) ก็กลา วกบั ฉนั วา “แนนอนเธอไดพดู ถอ ยคาํ ท่ีถาหากผสมลงในทะเล นาํ้ ทะเลจะตอ งเปลี่ยน เปน สีของมันอยา งแนแท” (๕๓)

มหาบรสิ ทุ ธิแ์ ดอัลลอฮ อยทู ี่ไหนกนั เลา จรยิ ธรรมและสิทธิข้ันพ้ืนฐานซง่ึ อิสลามวางเปน ขอ บัญญตั ิไว โดยหามการนินทาวารายลบั หลงั โอม ารดาแหง ศรัทธาชน ? ไมต อ งสงสัยเลยวา คาํ พดู ของนางทวี่ า พอแลวสาํ หรบั ทา น เกย่ี วกบั ซอฟย ะฮ เพราะเหตนุ น้ั ๆ และคํากลา วของทา นศา สนทูตที่วา มนั เปน คาํ พดู ทถ่ี า หากผสมลงในทะเล น้ําทะเลจะตองเปลีย่ นเปน สขี องมันอยางแนแ ท กเ็ พราะวา ทา นหญิงอาอชิ ะฮไดพ ูดในทางใหร ายแกมารดาแหงศรทั ธาชนซอฟย ะฮ อนั เปน เรอื่ ง รนุ แรงอยางยงิ่ ทเี ดยี ว และเปน คาํ พูดท่ีปน นํา้ ใหเ ปน ตวั ขาพเจา เชอ่ื เหลือเกนิ วา นักรายงานฮะดิษเองคงตระหนกั ในความราย แรงของถอยคํานัน้ พวกเขาจงึ เปลีย่ นมาใชค ําสรปุ ๆ ลงในวรรคนน้ั แทน โดยใช คาํ วา “อยางนน้ั ๆ (กะซา วะกะซา) ดงั เปน ประเพณปี ฏิบตั ิของพวกเขาเสมอ เมอ่ื พบกบั ประเด็นปญ หาประเภทน้ี นค่ี อื ทา นหญิงอาอชิ ะฮ มารดาแหง ศรทั ธาชน นางไดเ ลาอกี ครั้งถึง ความ อจิ ฉาของนาง ที่ มตี อบรรดามารดาแหงศรัทธาชน โดยนางกลาววา ฉนั ไมเ คย หงึ คนใดนอกเหนอื จากความหงึ อนั ที ตอ นางมารยี ะฮ ทง้ั นกี้ ็เพราะนาง เปน สตรี ทส่ี วยงาม และทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮช อบเธอมาก ตงั้ แตค รงั้ แรกท่ี ทา นนาํ นาง มาพกั ที่บา นของฮารษิ ะฮ บิน นอุ ม าน พวกเรารูสึกเจบ็ แคนตอนาง ดังนนั้ ฉัน จงึ รสู ึกกังวลใจ ดงั นนั้ ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮจ ึงสงนาง ไปอยยู ังทีส่ งู แลว ทา น ก็ไปหา นางนนี่ ่นั ซึ่งนน่ั คอื สงิ่ ทย่ี งั ความหนกั ใจแกเ รา เปน อยางย่ิง ตอ จากนนั้ อลั ลอฮก ็ทรงประทาน บตุ รชายทีเ่ กิดจากนางใหแกท า น แตพ ระองคทรงหาม พวกเรา มิใหม บี ตุ รกับทา นเลย (๕๔) ขณะเดียวกนั ทา นหญงิ อาอชิ ะฮก ็ไดก ลาวถึงความอิจฉารษิ ยาของนางทมี่ ี อยา งตอเนื่อง กบั ทา นหญงิ มารียะฮ จนถงึ ขั้นใหร า ยตอ ทานอิบรอฮมี ทารกนอ ย ผบู ริสุทธิ์ นางไดกลา ววา เม่ืออิบรอฮีมคลอดทานศาสนทูตแหง อลั ลอฮก ไ็ ดนาํ เขา มาหาฉัน แลว ทานกก็ ลา ววา : “เธอจงดคู น ที่เหมอื นกับฉนั ซ”ิ ดงั นนั้ ฉนั จงึ ตอบวา “ฉนั ไมเหน็ จะเหมือนเลย” แลวทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ จึงกลา ววา : เธอไมดูท่ี ความขาวผองและความอวบของเขาดอกหรือ? ทานหญงอาอิชะฮเ ลา วา ฉันไดตอบ ทา นวา “ลูกใครกไ็ ด ถา เล้ยี งดวยนมแพะ กจ็ ะขาว จะอวบดว ยกนั ทง้ั นั้น” (๕๕) ความหงี หวงของนางเกินขอบเขต และอยูนอกเหนอื เหตผุ ลใดท้งั ปวง คือมากจนถงึ ขนั้ ท่ี คิดสงสยั และสบั สนในตวั ของทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮ( ศ็อลฯ) ซงึ่ เรื่องสว นใหญก ็เกย่ี วกบั เรอ่ื ง หลบั นอน เม่อื คร้งั ทีท่ า นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ คางคืนทบ่ี า นของนาง แตน างก็คอยจบั ตาสอดสอ งดู สามีของนาง และลอบ สะกดรอยตามหลงั ออกไปยงั สถานทที่ ท่ี า นไปในยามค่ําคืน จะใหผูอา นไดดู รายงานจากวาจาของนางเอง ดงั ทที่ านมุสลมิ ไดร ายงานไวในซอเฮยี ะหของทา น และอิมามอะหฺ มัด บนิ ฮันบลั ก็ไดร ายงานไว ในมสุ นดั ของทา น และในหนงั สอื ของ ทา นอน่ื ก็มี คือนางไดก ลา ววา เม่ือถึงคนื หนงึ่ ทที่ า นนบ(ี ศอ็ ลฯ)อยูกับฉนั ทา น กเ็ ขามา และวางเสอื้ คลุมของทา นลง และถอด รองเทาออกแลว วางไวท ่ปี ลายเทาของทา น และทา นไดค ลผี่ า ปนู อนของทา นกางลงบนที่นอนของ ทา น แลวทานกน็ อนลง แตไมนานเทา ใดนกั ทา นคงนกึ ในใจวา ฉันหลบั ไปแลว ดงั นน้ั ทา นจงึ คอยๆ

หยิบ เอาผา หม และรองเทา ของทา นมาสวมชาๆ แลว ก็เปดประตูออกไป ตอมาทาน ก็รีบปดโดยเรว็ ดังนนั้ ฉนั จงึ หยบเอาเส้ือคลมุ ข้ึนมาวางบนศรี ษะของฉนั เพอ่ื คลุม ตัวของฉนั ไว และวางผาคลมุ ไหล ทบั ลงไป ตอจากน้ันฉนั ก็รบี สะกดรอยตามทา น ไปจนกระทงั่ ถงึ อัลบะกอี  ทา นกห็ ยุดยนื อยเู ปน เวลานาน หลงั จากนนั้ ทา นกไ็ ดย ก มอื ข้นึ สามครั้ง หลงั จากนนั้ กห็ นั กลบั มา ฉนั จงึ รบี หนั หลงั กลบั ทานกร็ บี เดิน ฉนั ก็ รีบเดิน แลว ทา นกว็ งิ่ ฉนั กว็ ง่ิ แลวฉนั กช็ นะทา นจนได ครั้นพอฉนั เขาในบานแลว ฉันก็ไมท าํ อะไรอีก นอกจากรีบนอนทันทเี ลย แลวทา นกเ็ ขามา ทา นถามวา “โออ าอชิ ะฮ ทาํ ไมเธอ จงึ เปนคนขี้สงสยั หวาดระแวงอยา งน้ี ? นางเลา วา ฉนั ได กลา ววา : ไมม ีอะไรหรอกทา น ทา นกลา ว วา เธอจะบอกฉันเอง หรือจะใหพระองค ผูทรงการุณยบอกฉนั ? นางเลา วา ฉนั ไดก ลา ววา “โอ ทา นศาสนทูตแหงอัลลอฮ ทง้ั บดิ าและมารดาของฉนั เปนสทิ ธขิ องทา น” แลว ฉนั กเ็ ลา ทานตามนน้ั ทาน ถามวา “เธอคือคนชดุ ดาํ ทฉ่ี นั เหน็ ขางหนา ฉนั ใชไ หม ? ฉนั ตอบวา ใช ทา นไดกดลง ทห่ี นาอก ของฉันเต็มแรง จนฉนั รูสกึ เจบ็ ปวดไปหมด แลวทา นกก็ ลา ววา เธอสงสยั ใชไ หมวา อัลลอฮแ ละศา สนทูตของพระองคจ ะอยตุ ธิ รรมกบั เธอ ...(๕๖) อีกครั้งหนง่ึ ทา นหญิงไดเลาวา ฉนั เหน็ ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ (ศอ็ ลฯ) หาย เงยี บไป ฉัน จงึ เขา ใจวา ทานคงไปหาภรรยาอีกบางคนของทา นแน ดงั นนั้ ฉนั จงึ ออกตามหาทา น แตแ ลวก็ พบวา ทา นกาํ ลงั สุ ดู อยู พลางกลา ววา “รอ็ บบฆิ ฺ ฟร ลยี ” (โอพ ระผูอภบิ าล ของขา โปรดอภยั ใหข า ดวย) (๕๗) และคร้ังหน่งึ นางเลา วา “แทจริงทานศาสนทตู แหง อลั ลอฮ ไดออกไปจากฉนั ในตอน กลางคนื นางเลา วา “ฉันรสู กึ หึงหวงทาน นางเลา อกี วา ดังนนั้ แลว ทา นก็เขามา เมอ่ื ทา นเหน็ วา ฉนั กาํ ลงั ทําอะไรอยู ทา นกพ็ ดู วา “เธอเปน อะไรหรืออาอิชะฮ เธอหงึ หวงหรอื ? ฉนั จงึ กลาววา “ทาํ ไม ฉันจะไมห ึงหวง ถา ใครเปน คนอยางฉนั และมใี ครเปน คน อยางทา น! ทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮจ งึ กลา ววา : ชยั ฏอนในตวั เธอ ฉดุ เธอไป แลว หรือ?...(๕๘) และนคี่ ือรายงานบทหนงึ่ ที่เปนหลกั ฐานแสดงใหเ หน็ วา เม่ือนางมคี วาม หึงหวง นางจะ เกินเลย ออกนอกขอบเขต และจะกระทาํ ในสงิ่ แปลกๆ เชน ทบุ ทาํ ลายภาชนะ หรือฉกี ทึ้งเสือ้ ผา เปน ตน เพราะฉะนนั้ ในรายงานบทนี้ นางจึงเลาววา เมอื่ ทา นเดนิ เขา มาเหน็ ในสง่ิ ทฉี่ นั กําลงั กระทาํ ทานจงึ กลา ววา : “ชยั ฏอนใน ตวั เธอ ฉุดเธอไปแลวหรือ ?” ไมต องสงสัยเลยวา ชยั ฏอนในตัวของทา นหญงิ อาอิชะฮน ้ัน ไดฉ ดุ เอา ตัวนางไป หรือ ครอบงําจิตใจนางหลายครัง้ และไดอ าศัยหัวใจของนางเปนหนทาง สาํ หรับความอจิ ฉาริษยา ดงั มี รายงานจากทา นศาสนทตู แหงอัลลอฮ( ศอ็ ลฯ)กลา ววา : “ความหงึ หวงของสามี ถอื เปน ความ ศรทั ธา แตค วามหงึ หวงของภรรยา ถือเปน การปฏิเสธ(กุฟร) ” หมายความวา สามจี ะตองหงึ หวง ภรรยา เพราะเหตวุ า ไมเ ปน ที่ อนญุ าตตามหลกั ศาสนาท่จี ะยอมมีคนใดมีสทิ ธริ วมกับเขาในตวั ภรรยา สว น ภรรยาน้ัน ไมม สี ิทธิในการหงึ หวงสามี เพราะอลั ลอฮทรงอนุมัตใิ หเขา มีภรรยา ได มากกวาหน่งึ คน สว นภรรยาทดี่ ี ท่เี ปน ผศู รัทธาจะตองเปน ผยู อมรับตอกฎ ของอลั ลอฮ โดยตอ ง

ยอมรบั ในบททดสอบทีม่ ตี อ นาง โดยเฉพาะในเมื่อสามขี องตน เปน คนยตุ ธิ รรม เทย่ี งตรง เกรง กลวั อลั ลอฮ แลวทา นผอู า นจะกังวลไปใยกับคน อยา งประมขุ ของมนษุ ยชาติ ผูซงึ่ เพรยี บพรอ มดว ย ความสมบูรณ ความยตุ ธิ รรม และจริยธรรมอนั ยงิ่ ใหญ ? กระท่งั วา เราไดพ บขอขดั แยง อยางชัดเจนในเรอ่ื งทวี่ า ทา นนบมี คี วามรักตอ ทา นหญงิ อาอิ ชะฮเ ปน พิเศษ ตามท่อี ะหล ซิ ซนุ นะฮวลั ญะมาอะฮไดกลา วไว เชน กลา ววา นางเปน ภรรยาสดุ ที่รกั ของทาน และเปนคนมเี กียรติที่สดุ ในทศั นะ ของทา น จนกระทงั่ พวกเขาไดรายงานวา มภี รรยาของ ทา นนบเี องบางทา นถึงกบั ยนิ ยอมยกวาระของพวกเธอใหแ กน าง เมือ่ พวกเธอรูวา ทา นนบี(ศ็อลฯ) รักนางมาก และขาดนางไมได ถา เมือ่ เชน น้ี จะเปน ไปไดห รือท่เี ราจะพบการใหเหตุผลและ คาํ อธบิ ายถงึ เรอ่ื งความหงึ หวงอยา งเหลือลนของทา นหญิงอาอิชะฮ ? ความเปน ไป ในทางตรงกัน ขามนน่ั เอง จงึ จะถือวา ถูกตอง หมายความวา บรรดาภริยาของ ทา นนบ(ี ศ็อลฯ)นน่ั เอง นา ทจ่ี ะหึง หวง ตอ ทา นหญิงอาอชิ ะฮ เนอ่ื งจากทา นรักนางมาก และเอนเอียงไปหานางมาก ดังทพี่ วกเขา รายงาน ในเมอ่ื ปรากฏวา นางเปน ทโ่ี ปรด ปรานของทา นศาสนทตู (ศอ็ ลฯ)ปานนน้ั จะมีเหตุผลอะไร ใหนางตอ งหงึ หวงอกี ? ประวตั ิศาสตรมไิ ดบอกเลาอะไรเลย นอกจากเทา ทนี่ างไดร ายงานไวเ อง และตาํ ราใดๆ ทางดานชวี ประวัตกิ ม็ ไิ ด กลา วถงึ อะไรเลย นอกจากคาํ ชมเชยของ นางเอง วา นางคือ ภรรยาสุดท่ี รักของทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ(ศ็อลฯ) เปน ท่โี ปรด ปรานจนทา นไมสามารถแยกตวั ออกจากนาง ได ขาพเจา เชื่อเหลอื เกนิ วา เรอ่ื งราวเหลานที้ ง้ั หมด ตองมาจากพวกตระกลู อุมยั ยะฮ ซง่ึ พวก เขารกั ใคร และยกยองใหเ กยี รตติ อ ทานหญงิ อาอชิ ะฮม าก โดยเหตุผลทวี่ า นางทาํ หนา ทรี่ บั ใช ผลประโยชนข องพวกเขา โดยรายงานเรอื่ งราว ทพี่ วกเขารักชอบ และทําสงครามกบั ศตั รูของพวก เขา นน่ั คือ ทานอะลี บนิ อะบี ฏอลิบ ขณะเดยี วกนั ขา พเจา ก็เช่ือวา ทานศาสนทูตแหงอัลลอฮ( ศ็อลฯ) มิไดร กั นาง เลย โดยสิ่ง ตา งๆ ทน่ี างไดกระทาํ ตอ ทา น ดังทเ่ี ราไดอ ธิบายผา นมาแลว ! ทาน ศาสนทูตแหง อลั ลอฮ( ศ็อลฯ) จะรักอยางไรตอ คนท่ีพดู โกหก ตฉิ นิ นนิ ทา และพดู ใหร า ย อีกท้ังยงั ตัง้ ขอสงสัย ตอ อัลลอฮและศา สนทตู ของพระองค และคดิ วา ทั้งสอง อยุติ ธรรมกับนาง ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ศ็อลฯ) จะรัก อยางไรกบั คนที่คอยสะกดรอย ทา น และออกจากบา นโดยมไิ ดร บั อนญุ าตจากทา น เพอ่ื ตอ งการจะ รูวา ทา นไปไหน ทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮ(ศ็อลฯ) รกั อยา งไรกับคนทก่ี น ดา บรรดาภรรยาของทาน ตอ หนา ทา น ถึงแมวา นางเหลา นน้ั จะตายไปแลว ทา นศาสนทูตแหงอลั ลอฮ( ศ็อลฯ)จะรกั อยางไร กบั คนทโ่ี กรธเกลยี ดทา นอบิ รอฮีมบตุ รชายของทาน และใสรายปา ยสี ทานหญงิ มารยี ะฮม ารดาของ ทานอิบรอฮมี (๕๙) ทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮ( ศ็อลฯ) จะ รักอยา งไร กบั คนทนี่ าํ เรอื่ งเท็จเขา มาใน ระหวา งทานกบั บรรดา ภรรยาของทา นใน คร้ังหนง่ึ และอีกคร้งั หนึง่ ไดแ สดงความเคียดแคนชิงชงั

และกอ เหตเุ พอ่ื ใหทา นหยา รางกบั พวกนาง ทานศาสนทตู แหงอลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ)จะรักอยางไร กับคน ทโี่ กรธเกลียด ทา นหญงิ ซะฮร ออ บตุ รสาวของทา น อกี ทง้ั โกรธเกลยี ดพ่นี องของทา น และบุตรชาย ทา นลงุ ของทา น คอื ทา นอะลี บิน อะบี ฏอลบิ จนถงึ ข้นั ไมยอมเอย ชอ่ื และไมเ คย ช่นื ชมทา นเลย เปนชีวิตจติ ใจ ไมว าจะเปน ความดีใดๆ(๖๐) ทงั้ หมดเหลาน้ี และยงั มอี ีกมากมายท้งั ท่ีเกิดขนึ้ ใน สมยั ทา นศาสดา(ศอ็ ลฯ)มชี ีวิตและหลังจากทท่ี านวะฟาตแลว กลา วคอื สิ่งเหลา นนั้ ไดเกดิ ข้นึ แลว โดยไมมีอปุ สรรคใดๆ ขัดขวางเลย พฤติกรรมเหลา นท้ี ั้งสน้ิ อลั ลอฮและศาสนทตู ของพระองคจะตองชงิ ชงั และทัง้ สองจะไม โปรดปรานผูกระทําในส่ิงนนั้ ๆ แนน อน เพราะอลั ลอฮ คือผูทรงไว ซึ่งสัจธรรมและศาสนทูตของ พระองคค ือเปน แบบอยางของสจั ธรรม จงึ เปน ไปมิได ทที่ า นจะรักบคุ คลที่มิไดอยูก บั สัจธรรม จากบทวิเคราะหท ่ผี า นมาตงั้ แตต น จะทําใหเรารวู า ทานศาสนทูตแหง อลั ลอฮ (ศอ็ ลฯ) มิไดร กั นางเลย ยง่ิ กวา นนั้ ทา นยงั เตือนประชาชาติของทานใหร ะวัง ความเสยี หายอนั เกดิ จากนาง ไวแลวดว ย(๖๑) ขาพเจา เคยซกั ถามบรรดาผอู าวโุ สของเราครั้งหนง่ึ วาเหตใุ ดที่ทา นนบรี ัก ทา นหญิงอาอิ ชะฮอยา งทว มทน จนไมม ีใครเสมอดวยนางเลย ผูรูท านหนง่ึ ตอบวา : เพราะนางเปน คนสวย และรางเล็ก อกี ท้งั ยังนางเปน สาวบริสุทธ์ิ เพยี งคนเดียวทท่ี า นไดอ ยูก นิ ดว ย โดยยังไมเคยผา นชายใดมากอนเลย อีกทา นหนง่ึ ตอบ วา เพราะนางเปน บตุ รสาวของอบูบกั รอัศศดิ ดกี สหายผตู ิด ตามทา นถงึ ในถา้ํ คนที่สามตอบวา : เพราะนางสามารถจดจําเร่อื งราวตางๆ จากทา นศาสน ทูตแหง อลั ลอฮ (ศอ็ ลฯ)ไดมากถงึ ครึง่ หน่ึงของศาสนา ดงั นน้ั นางคือสตรีผมู ีความรู ความชาํ นาญดา นศาสนา คนท่ี สี่กลา ววา : เพราะญิบรออลี เคยเสดจ็ ลงมาใน รปู รางของนาง และไมเคยเสด็ จมาหาทา นนบี ณ ท่ี ใด นอกจากในบานของนาง ขณะเดยี วกนั ทานผอู า นสังเกตไดว า คาํ แอบอา งตา งๆเหลา น้ี มไิ ดต ้งั อยกู ับ หลกั ฐานใดๆ เลย ไมสอดรับกับสตปิ ญ ญา และความเปนจริง ดงั ทเ่ี รากาํ ลงั จะนํา หลักฐานมาหกั ลา งใหเห็น นน่ั คอื ถา หากทา นศาสนทูตรักนาง เพราะวา นางเปน คนสวย และเพราะวา นางเปนสาวบริสุทธคิ์ น เดียวทที่ านอยกู นิ ดว ย กจ็ ะเหน็ ไดวา ไมม อี ะไรขดั ขวางทา นนบีมใิ หแ ตง งานกับสาวบริสทุ ธิ์ ทงั้ หลายท่ีเพียบพรอ มดวยความ ดแี ละความสวยงาม ซ่ึงหญงิ เหลา น้นั กม็ อี ยมู ากมายในชนเผา ตางๆของชาว อาหรบั และพวกนางเหลา นน้ั ลว นอยใู นวสิ ยั ทที่ านสามารถจะเรยี กหามาได แต อยา งไรก็ตาม บรรดานักประวัติศาสตรไ ดก ลา วถึงความอจิ ฉาริษยาทที่ า นหญงิ อาอิชะฮ มีตอทาน หญงิ ซยั นับ บนิ ต ยะฮช  และซอฟย ะฮ บนิ ต ฮยั ตลอดทั้ง ตอ มารียะฮ อัลกบิ ตยี ะฮ เพราะเหตุวา พวกนางสวยกวา ทาน

อิบนุซะอัดไดร ายงานไวในหนังสอื ฏอบะกอต เลม ๘ หนา ๑๔๘ อิบนกุ ะซรี ไดรายงานไวใ น ตารคี เลม ๕ หนา ๒๙๙ วา ทานศาสนทตู แหง อัลลอฮ(ศอ็ ลฯ) ไดแตง งานกบั มุลีกะฮ บนิ ต กะอบั และสตรผี ูนี้ เปน ที่รูก นั ท่ัวไปวา สวยงามมาก แตแ ลว ทา นหญงิ อาอิชะฮไ ดเ ขาพบนางแลวบอกวา : “เธอไมละอายแก ใจบา งหรอื ทแ่ี ตง งานกบั คนทฆ่ี า บดิ าของเธอเอง” ดังนนั้ นางจงึ กลาวขอความ คุม ครองใหพ น จากทานศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ศ็อลฯ) ดังนน้ั ทา นจงึ หยารา งนาง ตอ มา เครอื ญาติ ของ นาง ไดมาเขา พบทา นนบี(ศอ็ ลฯ)แลวกลาววา : โอท า นศาสนทูตแหง อัลลอฮ แทจริง นางเปน หญงิ ทีย่ งั ออนเยาว และยงั ไมม คี วามคดิ เปนของตนเอง แทจรงิ นางถกู หลอก ดงั นน้ั โปรดคืนดีกบั นางเสียเถิด แตแ ลวทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮ(ศอ็ ลฯ) ปฏเิ สธ สว นบิดาของนางนนั้ ไดถกู สังหารใน วนั ท่ชี าวมสุ ลมิ สามารถพชิ ติ เมือง มกั กะฮ โดยคอลิด บนิ อัลวะลดี ไดฆ าเขาดวย รายงานบทนี้แสดงหลักฐานอยา งชัดเจนวา ทานศาสนทูตแหงอลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ) มิไดเนน ท่ี จะแตง งานกบั สตรที ่อี อ นเยาว และสวยงาม หาไมแ ลว ทา นจะไมห ยา ขาดกบั มลุ ีกะฮ บินต กะอบั เปน แน เพราะนางเปนสตรที อ่ี อ นเยาว และสวยงามมาก ขณะเดียกนั รายงานบทนี้ และอืน่ ๆ อกี ได ยืนยนั ถงึ แผนการ ทท่ี า นหญงิ อาอิชะฮ นํามาใชใ นการหลอกลวงหญิงผบู ริสทุ ธ์ิ และทําใหพ วกนาง หมดโอกาสทจี่ ะ แตงงานกบั ทานศาสนทตู แหงอลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ) ดังเร่ืองท่ผี า นไปแลววานางอัสมาอ บินต อนั นุอม าน ไดถกู หยารา ง เนอ่ื งจากทานหญงิ อาอชิ ะฮอิจฉาในความสวยงาม ของนาง โดย ทา นไดกลาวแกน างวา : แทจ ริงทา นนบี(ศอ็ ลฯ)จะชอบยง่ิ นัก ถา เมื่อทา น เขา หอ แลว นางจะพูดกบั ทา นวา ฉนั ขอความคมุ ครองตอ อลั ลอฮใหพน จากทา น สว นมุลีกะฮน ั้น ทา นหญิงกระตุนใหน างมี ความเจบ็ แคน ที่บดิ าของนาง ถกู สงั หาร และทาํ ใหนางเขา ใจวา คนทฆี่ านางกค็ ือ ทานศาสนทูต แหง อัลลอฮ ทาน หญิงจงึ พูดกบั นางคนนว้ี า : โดยพูดกบั นางวา เธอไมละอายแกใจบา งหรอื ท่ี แตงงาน กบั คนทีฆ่ า บิดาของเธอเอง ไมปรากฏวา จะมีคาํ ตอบใดของสตรีที่นาสงสาร คนนี้ นอกจาก ขอความคมุ ครองใหพ น จากทา นศาสนทูตแหงอัลลอฮ! เปน ไปได วา ท่ี นางไมพ ดู อยางอน่ื กเ็ พราะวา ในยคุ ญาฮิลยี ะฮน ้ัน ยงั เชอื่ ถอื ในเร่ือง การแกแ คน เปน ประเพณีกนั อยแู ละจะเหยยี ด หยามคนที่ไมช ําระหน้เี ลือด ใหแ กบ ดิ าของตวั เอง เรายงั จะตองซกั ถามกัน และเปนสทิ ธทิ ีเ่ ราจะตองซกั ถามกันวา : ทาํ ไม ทา นศาสนทูต (ศอ็ ลฯ)จงึ หยา ภรรยาทง้ั สองคนนัน้ ทัง้ ๆ ทเ่ี ปนคนบรสิ ทุ ธิแ์ ละตกเปน เหยอื่ แผนการณล วงของทา น หญิงอาอชิ ะฮ ? กอนอนื่ ทงั้ หมด เราจาํ เปน จะตอ งวางมาตรฐานไวกอ นวา ทา นศาสน ทตู แหงอัลลอฮ (ศอ็ ล ฯ) เปนมะอซมู ทานมิไดอธรรมตอ ผใู ดเลย แมสกั คนเดียว และทา นไมก ระทําสง่ิ อน่ื ใด นอกจาก ความชอบธรรม ดงั นนั้ จําเปนอยา งยง่ิ วา ใน การหยา นางทงั้ สองนนั้ ยอ มมวี ทิ ยญาณที่อัลลอฮ และศาสนทตู ของพระองคไดสอน มนั ไว เชน เดยี วกับทที่ า นมไิ ดห ยาทา นหญิงอาอิชะฮ ถึงแม

พฤตกิ รรมตา งๆ ของ ทานจะถึงเพยี งนนั้ ก็เปน วิทยญาณดวยเชน กนั และบางทเี ราอาจเขาใจใน บางสงิ่ บางอยา ง เหลา นนั้ ไดโ ดยการวเิ คราะหทีค่ วรแกการยอมรบั กรณสี ตรคี นแรก นนั่ คือ ทา นหญงิ อัสมาอ บนิ ต นุอม าน ซง่ึ แสดงอาการ คลอ ยตาม ออกมาทันทีทกี่ ลอบุ ายของทา นหญงิ อาอชิ ะฮไดเ ผยใหแ กนาง โดยคาํ แรกทนี่ างกลาวออกมาเพื่อ ตอนรบั ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ) เมื่อทา น ยนื่ มอื ออกไปหานางวา : ฉนั ขอความคมุ ครอง ตออลั ลอฮใหพ นจากทา น ถึงแมค วาม สวยงามของนางจะมากลน แตทานศาสนทูตแหง อลั ลอฮ (ศ็อลฯ) กม็ ิไดร้งั ตัวของนางไว โดยปลอบโยนนางแตอยางใด อิบนซุ ะอดั ไดก ลาวไวใ น หนงั สือฏอบะกอต เลม ๘ หนา ๑๔๕ และหนงั สือเลม อ่นื อกี กย็ ังมี คอื รายงานจากทา นอบิ นุอับ บาส กลาววา : ทานศาสนทตู แหง อัลลอฮ( ศ็อลฯ) ไดแ ตง งานกบั อัสมาอ บนิ ต อนั นุอมาน ซงึ่ นาง เปนสตรที ส่ี วยงามและเพยี บพรอ มมากที่สดุ ในยคุ นนั้ แตอาจเปน ไปไดว า ทาน ศาสนทูต แหงอลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ)ตอ งการจะสอนพวกเราใหรวู า สตปิ ญ ญานน้ั จะตอ งมา กอนความสวยงาม เสมอ และมมี ากมายเหลอื เกนิ สาํ หรบั สตรีท่สี วยงาม แตจะถูก ชกั นําไปสคู วามเสียหายไดงา ย เพราะความโงเ ขลาของนาง สวนกรณขี องสตรคี นทีส่ อง คอื นางมุลกี ะฮ บนิ ต กะอับนน้ั เปน คนทีถ่ กู ทานหญิงอาอิ ชะฮยยุ งวา สามีของนาง เปน คนฆา บิดาของนาง ดงั น้นั ทา นนบี(ศ็อลฯ) จึงไมป รารถนาจะรวมชวี ติ กับสตรผี ูนาสงสารคนนี้ ทง้ั ท่เี ปน คนอายนุ อ ยและยงั ไม มคี วามคิดเปนของตนเอง ดงั ทเ่ี ครือญาติ ของนางยนื ยนั ไว ซึ่งทานเกรงวา จะเปน เหตใุ หเ กดิ ภยั ทใี่ หญห ลวงได โดยเฉพาะอยางยง่ิ ทา นหญิง อาอชิ ะฮ ก็คงจะไมป ลอ ย ใหน างอยูอ ยางมคี วามสขุ กับทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ) จึงไมต อ ง สงสัยเลยวา จะตอ งมีสาเหตอุ ่ืนดว ยท่ีทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮไ ดบอกใหน างรู แตเปนเรื่องทเี่ รา ไมอาจลวงรูได ทส่ี าํ คัญก็คือ เราตอ งรวู า ทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮ( ศ็อลฯ)ไมย ดึ ตดิ กบั เรอื่ ง ความ สวยงาม,รูปโฉมโนมพรรณและความเยายวนทางเพศ ดังท่ีคนโงเขลาบาง คนโมเมข้นึ มาอา ง ซ่ึง ตรงกับทนี่ กั วตั ถุนิยม พดู กนั วา จดุ เนน ของมุฮมั มัด ก็คอื สตรีทีส่ วยงาม เราไดเ หน็ แลววา ทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮ(ศ็อลฯ) ไดห ยา ขาดจากสตรี สองทา นน้นั อยางไร ถงึ แมวา ทา นทงั้ สองเปน คนออนเยาว และรปู รา งสวยงาม และเพยี บพรอมที่สุดในสมัย ของนาง ดงั ทม่ี ีระบไุ วใ นตําราประวัตศิ าสตรและ ตาํ รา ฮะดิษ ดงั นน้ั คาํ พดู ของคนทีอ่ า งวา ทานศา สนทตู แหง อัลลอฮ(ศ็อลฯ)รักทาน ตรงท่ี ทานเปน คนออ นเยาวและสวยงาม ก็ตองถูกปฏเิ สธและฟง ไมขนึ้ สวนบรรดาผทู ก่ี ลา ววา ทา นรักนางคนเดยี วเทา นนั้ เพราะนางเปน บตุ ร สาวของอบูบกั รอัน น้ีก็ถอื วา ไมถ ูกตอ ง แตเราอาจกลา วไดว า ทา นแตงงาน กบั นาง กเ็ พราะเหน็ แกอบบู กั รเพราะ ทานศาสนทตู แหง อลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ) แตงงาน กบั สตรเี ผา ตา งๆ ดวยเหตุผลทางการเมือง เพื่อสมาน

จิตใจและแผความรกั ความ เมตตาไปในเผา ตา งๆ เหลา นั้น อนั เปนการทดแทนการรบพุงและ เกลียดชงั กนั ดงั นั้น ทา นนบ(ี ศ็อลฯ)จงึ แตง งานกับอมุ มฮุ ะบีบะฮ นอ งสาวของมอุ าวยี ะฮ และ บุตรสาวของอะบีซุฟยาน ศตั รหู มายเลขหน่ึงของทานนบี(ศ็อลฯ) ทง้ั น้เี พราะทา นมไิ ด เปน คนเคยี ด แคน ทา นคือความเมตตาแหง สากลโลก และเปนคนมนี ้ําใจท่ี หว ง อาทรตอ ชนเผา ตา งๆ ของชาว อาหรบั จนกระท่งั เกย่ี วดองกบั พวกยะฮูด พวก นะซอรอ และชาวกิบฏยี  เพอื่ สรา งความใกลชดิ ซงึ่ กนั และกนั ในหมบู รรดาผูนบั ถือ ศาสนาตา งๆ เฉพาะอยางยง่ิ ถา หากเราอานเร่ืองราวตามทมี่ อี ยใู นตาํ ราประวตั ิศาสตร เรากจ็ ะรวู า อะ บบู กั รเองตางหาก ท่ีขอรอ งทา นนบี(ศ็อลฯ)ใหแตงงานกบั ทานหญิง อาอิชะฮบ ตุ รสาวของตน ขณะเดียวกนั อมุ ัรก็ไดขอรองตอทา นนบี (ศอ็ ลฯ) ใหแตง งาน กบั ทา นหญงิ ฮฟั เซาะฮ และทา นศา สนทูตแหง อัลลอฮ(ศ็อลฯ)กย็ อมรบั เพราะวา หวั ใจ ของทา น แผก วา งสําหรับชาวโลกทุกคนเสมอ พระองค ผทู รงสูงสดุ ตรัสวา : และถา หากเจา เปน คนกระดางโดยจิตใจแขง็ กราว แนนอน พวกเขา จะพากนั ผละออกจากรอบๆตวั เจา ” (อาลิ อมิ รอน/๑๕๙) เมื่อเราไดยอนกลับไปพจิ ารณารายงานทท่ี า นหญงิ ไดเลา ไว ซงึ่ นางได กลาวไวใ นรายงาน บทนนั้ วา ยงั ไมท ันทที่ า นศาสนทูตแหง อัลลอฮ( ศอ็ ลฯ) นอนไป นานเทาใดนกั ทา นคงคดิ วา ฉนั หลบั ไปแลว ทา นจงึ หยิบเอาผา หม แลว เปด ประตู ออก ไปอยา งเงยี บๆ ตอจากนน้ั ฉันก็สะกดรอย ตามหลงั ทา นไป เราจงึ รูไ ดท นั ทวี า การแอบอางทว่ี า ทานศาสนทตู (ศอ็ ลฯ)ไมอ าจขาดนางไดน ้นั โกหกท่สี ดุ (๖๓) ขอ สรปุ ดงั กลาวน้ี มใิ ชขอสรุปทร่ี วบรวมมาจากความเหน็ ของขา พเจา หามิได เพราะวา มันเปน เร่อื งทตี่ ําราซอฮีฮหลายเลม ยืนยันไว ดังทท่ี านมสุ ลิมได รายงานไวใ นซอฮฮี ข องทาน และ ตําราซอฮีฮเ ลม อ่นื ๆ ของอะหลิซซนุ นะฮว า อุมรั บนิ คอ็ ฏฏอบไดกลาววา : “เมอื่ ทา นนบีแหง อัลลอฮ (ศอ็ ลฯ) ไดแยกตวั จากภรรยา ของทานนั้น ฉันไดเขา ไปในมสั ยดิ ขณะนนั้ ประชาชนกาํ ลังโรยกรวด ทรายอยู พวกเขากลา วกนั วา ทานศาสนทตู แหงอัลลอฮ( ศอ็ ลฯ) ไดหยา ภรรยาของทา นแลว กอน ที่ พวกนางจะถกู ส่งั ใหค ลุมฮญิ าบ อุมัรไดเลา อีกวา : “ดงั นน้ั ขา พเจา จึงกลา ววา แนน อน ฉันรูเ รอ่ื ง ของวนั นน้ั เปน อยางด”ี เขาไดเลาตอไปวา แลวฉันก็เขา ไปหา ทา นหญงิ อาอชิ ะฮ แลว กลา ววา : “โอบตุ รีของอบูบักร แนน อน ความเปน อยขู องเธอถงึ ขนั้ ทท่ี ําลายจติ ใจ ของทานศาสนทูต แหงอัลลอฮ( ศอ็ ลฯ) นางไดกลาววา ฉนั ไมม ธี ุระอันใดกับทาน โอบุตรของคอ็ ฏฏ็อบ หนา ท่ขี องทา น คอื ความนาตาํ หนขิ องทา น! อุมัรเลา ตอ ไปวา “แลวฉนั กไ็ ดเขา ไปหาฮฟั เซาะฮ บินติ อมุ ัรแลว พูด กับนางวา โอฮ ัฟเศาะฮ ความ เปนอยูของเธอถงึ ขนั้ ทที่ ําลายจติ ใจของทา นศาสนทูตแหงอัลลอฮ (ศอ็ ลฯ) ขอสาบาน ตออัลลอฮ แนน อนเธอก็รูด ีวา ทา นศาสนทูตแหงอลั ลอฮ(ศ็อลฯ)มไิ ดรกั เธอเลย ซ่ึงหาก ไมเปน เพราะมฉี นั อยู แนน อนทา นศาสนทตู แหงอลั ลอฮ(ศ็อลฯ)คงจะหยาเธอเสยี แลว ดังนน้ั นางจงึ รอ งไหอยา งรนุ แรง..(๖๔)

รายงานบทนี้ เปนหลกั ฐานใหเราเหน็ อยางชดั เจน จนไมต อ งสงสัยเลยวา การทที่ า นศาสน ทูตแหง อลั ลอฮ(ศ็อลฯ)แตง งานกับทา นหญิงฮัฟเซาะฮ บินติ อุมรั นนั้ มไิ ดเกิดจากความรัก แตเ ปน เพราะเหตผุ ลทางการเมืองเทา น้นั เอง สิ่งหนงึ่ ทที่ ําใหเ ราเพ่ิมความเชอ่ื มั่นใจวา การแสดงเหตุผลของเรา ในการหา ขอสรปุ ดังนี้ ถกู ตองที่สุด ก็คือวา อุมรั บิน คอ็ ฏฏอ็ บไดสาบานตอ พระนาม ของอลั ลอฮว า ทา นศาสนทูต แหง อลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ)ไมรักทา นหญงิ ฮัฟเซาะฮ และอุมรั ยงั ไดเพมิ่ ความมน่ั ใจขอ ใหม อกี อยางหนง่ึ วา ทานหญงิ ฮัฟเซาะฮบ ตุ รสาว ของเขาเอง กเ็ ปน อกี คนหน่งึ ท่ีรูความจริง อันนาเจบ็ ปวดขอนี้ เมือ่ เขา ไดพ ูดกบั นางวา “ขอสาบานตอ อัลลอฮ แนนอนเธอกร็ ดู วี า ทานศาสนทตู แหง อัลลอฮ (ศ็อลฯ)มิได รกั เธอ” ตอ จากนนั้ ก็ไมมีอะไรเหลอื ไวใ หสงสยั อกี เพราะการแตง งานกับนางนน้ั เนื่องดว ยเหตผุ ล ทางการเมอื ง เมื่อเขาไดก ลา ววา “และถา หากไมเปน เพราะวา มฉี ันอยูแ นน อนทา นศาสนทตู แหงอัลลอฮ(ศอ็ ลฯ)จะตองหยา เธอเสยี แลว ” ดังนน้ั รายงานบทนีจ้ งึ ใหข อคดิ แกเราประการหน่งึ วา การแตง งานของทา น ศาสนทูต แหงอัลลอฮ(ศอ็ ลฯ)กับทา นหญงิ อาอชิ ะฮ บนิ ต อบูบักรกด็ ี การทท่ี านตอง อดทนและแบกรับความ เจบ็ ปวดทกุ ประการทน่ี างไดก ระทําขนึ้ ก็ดี ลว นเปนไปเพอื่ เหน็ แกอ บบู กั รหาไมแ ลว ฮฟั เซาะฮ จะตองเปน ท่รี กั นับถือของทา นศาสนทตู เปน อันดบั แรก เพราะส่ิงทเี่ ลวรายจากตัวนางทม่ี ตี อ ทานนบี(ศ็อลฯ) ยังปรากฏออกมา ไมถ งึ หนึง่ ในสบิ จาก ทีท่ า นหญงิ อาอิชะฮ บนิ ตอบบู กั รไดกระทาํ เมือ่ เราไดวเิ คราะหในสภาพความเปน จริงโดยแท เกย่ี วกับรายงาน บทตา งๆ ที่ถกู อปุ โลกน ข้ึนโดยพวกบนีอะมยุ ยะฮอนั วา ดว ย เกยี รตยิ ศของทาน หญงิ อาอชิ ะฮแ ลว เราจะพบวา ทา นศาสน ทตู แหง อัลลอฮ(ศ็อลฯ)ไดถ กู ทาํ ลาย จติ ใจ อยางมากมายจากนาง และมเี ปน สว นมากทีท่ า นโกรธ เคืองตอ นาง ในทน่ี ี้ เราจะหยบิ ยกมาอา งเพยี งหนง่ึ รายงาน ทท่ี า นบุคอรแี ละนักฮะดษิ เปนจาํ นวน มาก จากอะหล ซิ ซนุ นะฮไดรายงานไว ซง่ึ เปนการอธบิ ายถึงความเกินเลยที่ ทานหญงิ อาอชิ ะฮ ได แสดงความรสู กึ ตอ ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ( ศ็อลฯ)สามขี องนางเอง รายงานโดยอัล บคุ อรใี นหนงั สอื ซอเฮยี ะหของทา น เลม ท่๗ี บาบวา ดวย คาํ พูดของผปู ว ย แทจ รงิ ฉนั เปนไข หรือวิงเวยี นศีรษะ ทา นกลา ววา ฉนั ไดย ินทานกอซิม บิน มุฮมั มัด กลาววา ทานหญงิ อาอชิ ะฮ ไดกลาววา : ฉนั วงิ เวียนศรี ษะ ดงั นน้ั ทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ( ศ็อลฯ)ไดก ลาววา : “ถา เธอตอ งมีอนั เปน ไป ในชว ง ทฉ่ี นั ยังมชี วี ติ อยู ฉนั กจ็ ะไดข ออภัยโทษใหแกเ ธอ และขอดุอาอใหแกเ ธอ” ดังนนั้ ทา นหญงิ อาอิชะฮ จงึ กลาววา : “เหมือนกับเรอ่ื ง เหลวไหล ขอสาบานตออัลลอฮ แทจรงิ ฉันเช่อื วา ทา นชอบจะใหฉ ัน ตายมากกวา เพราะถา เปน อยางนั้นได แนน อน ทา นกย็ งั คงอยูตอ ไปกบั เจา สาวในบางคนจาก ภรรยาของทานเปนแนทเี ดยี ว” (๖๕)

รายงานบทนเี้ ปน หลกั ฐานทแี่ สดงวาทา นนบรี ักทา นหญงิ อาอชิ ะฮ กระน้นั หรอื ? ขอ สรุปในที่สดุ ก็มาถงึ ตรงจดุ ทีว่ า พวกบะนีอมุ ยั ยะฮ โดยแกนนาํ ของพวก เขาคอื มอุ าวี ยะฮ บนิ อบซี ุฟยาน โกรธเกลยี ดทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮ(ศ็อลฯ)นบั ตง้ั แตแ ตง ตัง้ คอลีฟะฮข น้ึ ปกครองพวกเขา พวกเขาไดก ระทาํ การพลกิ แพลงขอ มลู ความจรงิ จากหนา มือเปน หลงั มือ และยก เอาพวกพองไปสูจุดสูงสุดของ ความดี และเกยี รติยศ ทัง้ ๆท่ีในชว งสมัยทท่ี า นนบยี ังมีชวี ติ อยูนน้ั พวกเขาคอื บุคคล ธรรมดา ไมม เี กยี รติศกั ดิ์อนั ยงิ่ ใหญใ ดๆ และพวกเขาไดกดคนกลมุ ใหตกตาํ่ ลง ท้ังๆ ท่ีเคยมีเกยี รตศิ ักดิ์และมีอํานาจในสมยั ของทา นนบ(ี ศ็อลฯ) เราเชือ่ แนวา มาตรวดั ของพวกเขามเี พียงประการเดยี วเทา น้นั ในเรอ่ื งการ ยกยองใครใหมี เกียรตขิ นึ้ มา และกดใครใหตกตาํ่ ลงไป นน่ั คอื สถานะของบคุ คล เหลา นน้ั จะตองเปน ศัตรตู ัวฉกาจ และมีความโกรธเกลยี ดอยางไมม ีขอบเขต ตอ มฮุ ัมมัดและอะฮล ลุ บยั ตข องทาน นนั่ คือ อะลี ฟาฏิ มะฮ ฮะซนั และฮูเซน ฉะนนั้ ทกุ คนทตี่ อตานศาสนทูตแหงอลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ)และตอตา นอะหล ลุ บยั ต ซ่งึ อัลลอฮไ ดขจดั มลทนิ ออกไปจากพวกเขา และชาํ ระขดั เกลาพวกเขาใหส ะอาดบริสุทธิ์ ก็จะถกู พวก ตระกูลอมุ ยั ยะฮย กยอ งข้ึนมาและปลอมแปลงบทรายงานตางๆ ใหแ กเ ขาผนู นั้ และ จะถือมา เปนที่ใกลชิด และมอบตําแหนง หนาที่ ทรพั ยสินเงนิ ทองให ดงั นนั้ จงึ กลาย เปนทเ่ี คารพนับถือ และ เปนบุคคลมีเกยี รตขิ องประชาชน ทุกคนทีร่ กั ทานศาสนทตู (ศอ็ ลฯ)และสนบั สนุนทา น พวกอมุ ยั ยะฮก จ็ ะกระทาํ การลด เกยี รติ และสรา งภาพตบตาใหเ หน็ วา มมี ารยาททีน่ า ตําหนิ อกี ทง้ั ยงั ได อุปโลกนบ ทรายงานตา งๆท่ี ขัดแยง กบั ความดงี ามและเกยี รตยิ ศตางๆ ใหแกเขา ดว ยเหตนุ ้อี ุมัรบนิ ค็อฏฏอ็ บซงึ่ เปน คนทข่ี ดั ขนื ในคาํ สง่ั ทุกอยา งของทา น จนกระทั่ง กลา วหาทา นศาสดาวา เพอ ในวนั สดุ ทา ยแหง ชวี ิตของทา นศาสดา (ศอ็ ลฯ) แตกระน้ัน บุคคลผนู ี้ ไดกลายเปนเสาหลักของอสิ ลามในทัศนะของบรรดา มสุ ลิมใน สมัยรัฐบาลของพวกตระกูลอุมัย ยะฮ สว นทา นอะลี บิน อบี ฏอลิบ กบั ทา นนบ(ี ศ็อลฯ)นนั้ มฐี านะที่เปน เหมือนอยา งฮารูนกับมู ซา และเปน คนที่รักอลั ลอฮ และศาสนทตู ของพระองค และ เปน คนทอี่ ลั ลอฮและศาสนทูตของ พระองครกั เปน ผอู ยูในฐานะวะลีย(ผูมอี าํ นาจ ปกครอง)ของผูศรัทธาทุกคน แตไ ดกลายเปน ผทู ถ่ี ูก สาปแชง บนแทนเทศนาธรรม ของบรรดามสุ ลิมนานถงึ ๘๐ ป ดังกลาวนี้ ทา นหญงิ อาอชิ ะฮซ ึง่ เปน ตนเหตุท่ีทําใหท า นศาสนทูตแหง อัลลอฮ (ศ็อลฯ)ตอง ทรมานจิตใจและฝาฝนคาํ สั่งของทา น เชน เดียวกับฝา ฝนคําสง่ั ของ พระผุอภิบาลของนาง นางเคย ทําสงครามกบั ทายาทของทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ และกอ เหตุใหเกดิ ความเสื่อมเสยี อยาง รายแรงจนคนมุสลมิ รบั รไู ปทว่ั และบรรดา มุสลมิ หลายพนั คน ตองถกู สงั หารในคราวนนั้ แตสตรี คนน้กี ไ็ ดก ลายเปนคน ทมี่ ชี ื่อเสียงที่สดุ ของอิสลาม มกี ารยอมรบั คาํ สอนเกีย่ วศาสนบญั ญัตจิ าก

นาง สว นทานหญงิ ฟาฏิมะฮซ ะฮร ออ ประมุขของสตรีแหง สากลโลก ซงึ่ พระผูอภบิ าลจะ พโิ รธคนท่ี ทาํ ใหน างโกรธ และจะพอพระทัยคนที่ทาํ ใหน างพงึ พอใจ แตน างได กลายเปน สตรที ่ีถูกลมื ถกู ฝง ในยามกลางคนื อยางลับๆ หลังจากที่พวกเขาได คุกคามนาง ดว ยการขจู ะเผาทัง้ เปน พวกเขาได กระแทกครรภของนาง กับบาน ประตู จนกระทง่ั ทารกนอยตอ งแทง ออกมา และไมม มี สุ ลมิ คนใด จากอะหลซิ ซนุ นะฮร จู ักรายงานแมสกั บทเดยี ว ที่นางไดถ า ยทอดมาจากบิดาของนาง ดว ยเหตนุ ย้ี ะซดี บนิ มุอาวยี ะฮ และซยิ าด ผูเปนบุตรนอกสมรส และเปน บตุ รมัรญานะฮ บุตรของมัรวาน ฮัจญาจ และบตุ รของอัลอาศ และบคุ คลอื่นๆ อกี จากบรรดาผูละเมิด ผถู ูกสาปแชง โดย ปะกาศติ แหง คัมภีรท่ี ผา นมา ทางวาจาแหง ศาสดาของอัลลอฮ ใชแลว ! บรรดาบคุ คลเหลาน้ี ไดกลายเปน เจาชาย ของบรรดา ผูศรัทธา และเปนผปู กครองของพวกเขา สว นทา นฮะซนั ทา นฮู เซน ประมขุ ของ ชายหนมุ ชาวสวรรค ผูเปนขวัญใจของทา นนบสี ําหรับประชาชาตนิ ้ี และเปนอิ มาม ผูมาจากเชื้อสายของทา นศาสนทูต ซ่ึงมฐี านะเปน หลักประกนั ความ ปลอดภัยของ ประชาชาติ ทา นเหลาน้ีตองกลายเปน ผูถกู เสอื กไสไลสง ถูกคุมขัง ถูกสงั หาร ถกู วางยาพิษ ดว ยเหตนุ ี้ สงครามท่เี กิดขนึ้ กบั ทานศาสนทตู จะไมมวี ันเกดิ ขึน้ ถา หาก ไมม ีคนอยา ง อบู ซฟุ ยานผูกลบั กลอกเปนผนู าํ แตกลับกลายเปน ผไู ดร ับคํายกยอ ง สรรเสริญ เปน ผูมบี ญุ คุณ จนกระท่งั ไดม กี ารกลา วขานกันวา “ใครไดเ ขา ไปใน บานของเขา คนนน้ั จะปลอดภยั ” สว นอบูฏอลบิ ผอู ารกั ขา ผใู หก ารอุปถมั ภ สนับสนนุ ทา นนบีดว ยทุกสงิ่ ทุกอยางเทา ทม่ี ี และอทุ ิศ ชวี ติ ทงั้ หมดของตวั เองเพือ่ ค้าํ จนุ พรรคพวก และเครอื ญาติ เพื่องานเผยแพรศ าสนาของบตุ รแหง นอ งชาย ของตน จนกระทัง่ ผานเวลาสามปท ่ีถกู ปด ลอ ม รว มกันกบั ทา นนบี ณ แหลง ท่ตี ้ัง ในเมอื ง มกั กะฮ และปกปดความศรทั ธาของตวั เองเพ่ือผลประโยชนของอิสลาม โดยเหตุผลที่จะคงเหลอื ชอ งทางไวใ หพ วกกเุ รชถือเปนเหตผุ ล ทจ่ี ะไมท ํารา ย บรรดามุสลิมตามความประสงค นนั่ คอื ทาน ยึดหลกั ศรทั ธา ตามแบบของมุอมนิ แหง อาลิ ฟรเอาวน ซง่ึ ปด บงั ความศรทั ธาของตวั เอง แตถ ึง กระนนั้ ยังมีรายงาน กลาวถงึ ทา นวา ทา นตอ งเขา นรก โดยเทา ของทา นจะถกู วางลงไป ในขณะที่ สมอง ของทา นจะเดอื ดพวยพุง ดว ยความเจบ็ ปวดทรมาน แต ดูซิ มอุ าวยี ะฮ บนิ อบีซฟุ ยาน ผไู ดชอ่ื วา ฏอลีก บตุ รของฏอลกี ผถู กู สาปแชง ทง้ั ๆ ที่ เปน คนที่กระทาํ การลอเลียนกับบทบัญญตั ขิ องอัลลอฮ และ ศาสนทตู ของพระองค และมิไดดาํ รง ตนอยในหลกั การเหลา นน้ั เลย อกี ทัง้ ยงั ได สงั หารผมู คี ณุ ธรรม ผบู ริสุทธ์ิทงั้ หลาย เพ่อื หาทางบรรลุ สู เปา หมายอนั ตา่ํ ทราม ของตน และกน ดา ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ( ศ็อลฯ)ตอ หนา ตอ ตาบรรดา มสุ ลิม(๖๖) ถงึ กระนนั้ บคุ คลผนู ี้ กลับไดชอ่ื วา “คนเขยี นวะหยู” และพวกเขากลา วดวยวา อัลลอฮ ใหค วามไวว างใจในวะหย ู ของพระองค แกญิบรออีล มุฮมั มัด และมุอาวยี ะฮ ภาพลกั ษณข องเขา ไดกลายเปนบรุ ษุ ผมู ีวทิ ยาญาณ ทางการ เมอื ง และการบรหิ าร

สว น บคุ คลผซู ง่ึ แผนพสธุ านี้ยงั ไมเ คยไดร องรบั ใคร และแผน ฟา กย็ งั ไมเ คย ไดแ ผเ งาของ มัน ครอบคลมุ ใครสักคนเดยี วทม่ี สี จั จะวาจา ยง่ิ ไปกวาเขาผนู ัน้ นน่ั คอื อบซู าร อัลฆ็อฟฟารยี  เขา ตองกลบั กลายเปน คนเส่อื มเสยี ตอ งถูกทบุ ตี ถูกเนรเทศ และถกู เสอื กไส ไลส ง ไป ยงั แดนทุรกนั ดาร ท่ชี อ่ื วา ร็อบซะฮ ทา นซลั มาน ทานมกิ ดาดทานอมั มารและทา นฮุซยั ฟะฮ และบรรดาผมู ีความ บริสทุ ธ์ิใจทงั้ หมด ท่ถี อื อิมามอะลีเปนผนู าํ ของพวกเขา และปฏิบัตติ ามทา น พวกเขาตองถูกลงโทษ ถูกเนรเทศ และถูกสงั หาร ในขณะเดยี วกนั นี้ พวกทป่ี ฏบิ ัตติ ามแนวทางการสอนของคอลีฟะฮ ผปู ฏบิ ตั ิตามมุอาวยี ะฮ และพวกทไ่ี ดรับการสอนโดยมพี ื้นฐานมาจากแนวทางที่ กดข่ี พวกเขากลบั ไดกลายมาเปน อะหลซิ ซนุ นะฮ วัล ญะมาอะฮ และพวกเขา แสดงตนวา เปน อิสลาม ใครก็ตาม ที่โตแยง กบั พวกเขาจะถกู ตัดสินวาเปน ผูปฏเิ สธ ถา เพยี งแคค นเหลา นน้ั ไดปฏิบตั ิตามบรรดาอมิ ามแหง อะหลุลบยั ต ผู บรสิ ทุ ธิ์ เชน เดียวกับบรรดาผูซ่งึ ปฏบิ ัติตามแนวทางการสอนของอะหล ุลบัยต และผซู งึ่ เปน ประตู ของนครแหง ความรู อนั เปน บคุ คลแรกท่ียอมรับอสิ ลาม ผซู ึง่ สจั ธรรมจะวนเวียนอยกู ับเขาไมว า เขา จะแสดงบทบาทไปในทางใด บรรดาผทู เ่ี จริญรอยตามอะฮลลุ บัยตแ ละปฏบิ ตั ิตามบรรดาอิมามผู บรสิ ทุ ธ์ิ ไดถูกมองวา เปน พวกอตุ ร(ิ บดิ อะฮ)และหลงผิด สว นผใู ดท่ขี ดั แยงและสูรบกบั คนเหลา นน้ั กลับถูกมองวา เปนชาวมุสลมิ ไมมพี ลงั และอํานาจใด ๆ นอกจากโดย อํานาจแหงอัลลอฮ ผูทรง สูงสุด ผทู รงยง่ิ ใหญ อลั ลอฮท รงมสี ัจจะยง่ิ เม่อื พระองค ตรัสวา “และเม่ือมกี ารกลาวแกพ วกเขาวา อยา กอ ความเสียหายในแผนดนิ พวกเขากลา ววา ที่ จรงิ เราเปน เพยี งผูปรบั ปรุงใหด ขี น้ึ เทา นัน้ แนนอนแทจริงพวก เขาเปน ผูกอ ความเสยี หาย แตพ วก เขาไมรูสึกตวั และเมือ่ มกี ารกลาวแกพ วกเขาวา จงศรทั ธาดงั ทค่ี นทงั้ หลายศรัทธา พวกเขากลาววา เราหรือจะศรทั ธาดงั ทบ่ี รรดา คนโงเ ขลาศรทั ธาได แนน อนพวกเขาเปน ผโู งเ ขลา แตไ มร(ู อลั บะ เกาะเราะฮ :๑๓) เมื่อเรายอ นกลบั ไปพิจารณายังประเดน็ เกยี่ วกับความรกั ของทา นศาสนทูต(ศอ็ ลฯ)ทมี่ ีตอ ทา นหญงิ อาอชิ ะฮเพราะเหตุวา นางสามารถจดจาํ เร่ืองราวของศาสนาไว ไดถ ึงครงึ่ หนง่ึ และวา ทานไดกลา วไวว า พวกทา นจงรับครึ่งหนงึ่ ของศาสนาไปจาก ฮมุ ยั รออค นน้ี (หมายถงึ ทา นหญงิ อาอชิ ะฮ) ฮะดิษนม้ี ีความเปนผิดพลาดอยาง แนน อนไมมีพน้ื ฐานใดๆที่รับรองความถกู ตอ ง และไม ตรงกบั รายงานท่ีมาจากทา น หญงิ อาอชิ ะฮเอง อันเกยี่ วกบั บทบญั ญัติทีน่ าหวั เราะ และนา รองไห ซ่งึ ทา นศาสน ทตู แหง อลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ)ไมเคยไดกลา วถงึ เลย ยกตัวอยา งบทรายงานเชนนค้ี ือ เรอ่ื ง การ ใหน มแกค นท่โี ตแลว ซงึ่ นางไดร ายงานไววา มาจากทานศาสนทูตแหงอัลลอฮ(ศอ็ ลฯ) และเปน รายงานทที่ า นมุสลมิ ไดรายงานไวในซอเฮยี ะหข องทา น และทานอมิ ามมาลิก เอง กย็ งั รายงานไว

ในอัลมวุ ฏั เฏาะ ซ่งึ เราไดน าํ มาวิเคราะหผา นไปแลวในหนังสือ “ละอะกนู มะอศั ศอดิกีน” (ขออยกู ับ ผสู ัตยจรงิ )ทา นใดท่ีตอ งการจะได รายละเอยี ด กส็ ามารถกลับไปคน ควา ดูได ในรายงานอันอปั ยศท่สี ุดบทนี้กน็ า จะเปน ทีเ่ พยี งพอแลว ดวยการท่ีบรรดา ภรรยาทงั้ หมด ของทานนบี ตางพากนั ปฏิเสธไมย อมปฏบิ ัตติ ามรายงานบทนี้ และยงั แสดงความรงั เกียจอกี ดวย แมกระทงั่ ผรู ับรายงานมาจากนางเองกย็ งั พกั รายงานบทน้ีไวเ ปน แรมป เพราะกระดากใจตอ การ จะกลา วถงึ ความหยาบคาย และความไมค อ ยมคี วามละอายของนาง ตออบูบักร โดยนางไมพ ูดกบั เขาเลย จนกระท่ังนางตาย๗๖ สงิ่ เหลา นย้ี ังไมเ พียงพออกี หรือท่จี ะเปน การยนื ยนั จากพวกเขาวา อัลลอฮและศาสนทตู ของพระองคม คี วามโกรธตอ อบูบกั ร ? นค่ี อื สง่ิ ทปี่ ญญาชนทง้ั หลาย สามารถเขา ใจได ดว ยเหตุน้ี เอง ขา พเจา จงึ กลา วอยูเสมอวา สัจธรรมน้ันจาํ เปน ท่ี จะตองปรากฏอยูเสมอ ถงึ แมว า ผบู ิดเบือนจะ พยายามซอนเรนมนั ไวแ คไ หนก็ตาม และถงึ แมว า บรรดาสมุนของพวกอุมัยยะฮจะพยายาม บดิ เบอื นและปลอมแปลง สกั เพยี งใดก็ตาม แทจ รงิ แลว ขอพิสูจนข องอลั ลอฮจะตอ งคงอยูก บั บา ว ปวงบา วของ พระองคต ้ังแตว ันท่อี ลั กรุ อานไดถ กู ประทานมาจนถงึ วนั อวสาน มวลการ สรรเสริญ เปน ของอัลลอฮ พระผูอ ภิบาลแหงสากลโลก อิมามอะหม ัด บนิ ฮนั บัล ไดเ ลาวา คร้งั หน่งึ อบูบกั รไดมาหาและขอ อนุญาตตอทา นศาสน ทตู แหง อลั ลอฮ(ศ็อลฯ) ทจี่ ะเขาพบ กอ นทเ่ี ขาจะเขาไป เขากไ็ ด ยนิ การพูดขน้ึ เสียงของทา นหญงิ อา อชี ะฮกบั ทานนบีวา “ขอสาบานตอ อลั ลอฮ ฉนั รูอ ยา งแนน อนแลว วา อะลีนน้ั เปน ทร่ี ักยง่ิ ของทา น มากกวาฉนั และบดิ าของฉนั ” นางไดก ลา วซ้าํ เชน น้ีสองหรือสามครัง้ ”๗๗ ความเกลยี ดชงั ของทา นหญงิ อาอีชะฮท ่ีมตี อ อิมามอะลนี นั้ มากมายจน ถงึ ขนาดวา นาง พยายามท่จี ะแยกทา นออกหา งจากทา นนบีอยเู สมอ ไมว าเม่ือใด กต็ ามทน่ี างสามารถจะทําเชน นน้ั อิบนุ อะลี อัลฮะดดี นกั ปราชญสายมอุ ตะซลิ ี ไดกลา วไวในคําอธิบายนะฮ ุลบะลาเฆาะฮวา ทา นศาสนทูตแหงอลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ) ได เรยี กใหท า นอะลีเขา มาใกล เม่ือเขาไดเขามาแลวก็ไดน ง่ั ลง ระหวา งทานนบกี บั ทา นหญงิ อาอชี ะฮ ในขณะทที่ ้งั สองนง่ั ชดิ กนั นางไดพ ดู แกเขาวา “ทา นไม สามารถ จะหาทน่ี ั่งไดอ ีกนอกจากบนขาของฉันกระนนั้ หรอื ?” ทา นยงั ไดร ายงานไวอีกวา วันหนงึ่ ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ศ็อลฯ) กําลงั เดิน และ สนทนากันอยา งเงยี บๆ อยกู บั ทานอมิ ามอะลี ทานหญงิ อาอชี ะฮก ไ็ ดเ ดินตาม หลงั มาจนกระท่ัง นางไดเขาไปอยูระหวา งคนทง้ั สอง และพูดข้ึนวา “มอี ะไรใน ระหวา งทา นท้ังสองหรือทีท่ า นตองคุย กันนานเชน นี้?” ดวยเหตุน้ี ทา นศาสนทูต แหงอลั ลอฮ( ศ็อลฯ) จงึ โกรธ ๗๘ ยังไดมีรายงานไวอ ีกดว ยวา ครง้ั หนึง่ นางไดม าหาทา นศาสนทตู แหงอลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ) ในขณะทท่ี า นกาํ ลังสนทนาอยางเงียบๆ อยกู บั ทา นอะลี นางไดก รีดรอ งข้นึ และพดู วา “มนั คอื อะไร

กันระหวา งทานกับฉนั โอ บตุ รของอบฏู อลิบ ? ฉนั มเี วลาที่อยกู ับทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ) เพียงแคห นง่ึ วนั เทา นน้ั ” ดังนัน้ ทา น นบี(ศอ็ ลฯ) กโ็ กรธอกี บอยคร้ังแคไหนทนี่ างไดทําใหทา นนบี(ศ็อลฯ) โกรธ ดว ยการหนุ หันพลนั แลน ของนาง ที่ สืบเน่อื งมาจากความอจิ ฉารษิ าอยา งรายแรงและจากธรรมชาติ ในตวั ของนาง ตลอดจนคาํ พูดท่ี กา วรา วของนาง? ทา นนบี(ศ็อลฯ) จะมคี วามพอใจได

เม่ือเราไดพ ิจารณาดูซอเฮียะหบ ุคอรีในบาบวา ดวยการทาํ นมาซยอ เมอื่ ออก จากสถานที่ ของตน ทา นกลา ววา : มรี ายงานจากทานซุฮรีย วามาจากทา นอรุ วฺ ะฮ วา มาจากทา นหญงิ อาอิ ชะฮ ขอใหอ ัลลอฮทรงพอพระทัย ตอนาง ไดก ลาววา การนมาซน้ัน ครงั้ แรกทเี ดียวไดถูกกาํ หนดมา สองรอกะอตั ดังนน้ั มนั จงึ ถกู นาํ มา กาํ หนดในเวลานมาซยามเดนิ ทาง และใหท าํ เตม็ ตามจํานวน เมอ่ื นมาซในถน่ิ พํานัก ทา นซุฮร ียก ลาวอีกวา : ฉนั ไดถ ามทา นอุรฺวะฮว า แลวทาํ ไม ทานหญงิ อาอิ ชะฮเองจงึ ทาํ นมาซเตม็ จํานวนในเวลาเดินทาง ? เขาตอบวา เนือ่ งจาก นางได ตคี วามหมาย ตาม แนวการตีความของอสุ มาน และทานมุสลมิ ก็ไดบ ันทกึ รายงาน บทน้ี ไวใ นตาํ ราซอเฮยี ะหของ ทา น บาบวา ดว ยการนมาซของ ผูเดนิ ทาง และการยอนมาซ โดยสํานวนชัดเจนกวาที่มอี ยูในบุคอรี วา มรี ายงาน จากทา น ซุฮร ีย วา มาจากทาน อรุ วะฮ วามาจากทา นอาอชิ ะฮ ไดรายงานวา การ นมาซนนั้ ครงั้ แรกทเี ดียว ไดถูกกาํ หนดมาสองรอกะอตั ดงั นน้ั มนั จึงถกู นํามากาํ หนด ในเวลา นมาซยามเดนิ ทาง และใหท าํ เตม็ ตามจาํ นวน เมือ่ อยูในถ่นิ พาํ นกั ทานซุฮร ีย กลา ววา แลว ฉนั ได ถามทา นอุรฺวะฮวา แลว ทาํ ไม ทา นหญงิ อาอชิ ะฮจ งึ ทาํ นมาซเต็มในยามเดินทาง ? เขาตอบวา “แทจริง นางตคี วามเหมอื นอยางทท่ี า น อุสมานไดต ีความ” นบั วา เปน ความขัดแยงอยา งชดั เจนทีส่ ุด เมอ่ื นางเองเปน ผรู ายงานวา การนมาซของคน เดินทางนน้ั ไดถกู กาํ หนดมาสองรอกะอัต แตน างกลบั ฝา ฝน ในส่ิง ที่อลั ลอฮทรงกาํ หนด และวธิ กี าร ทที่ า นศาสนทตู ของพระองค( ศ็อลฯ)ถอื ปฏบิ ัตมิ า แลว กลับตีความเพอื่ ใหก ฎเกณฑของอัลลอฮ และศาสนทูตของพระองค(ศ็อลฯ)เปลย่ี นแปลง แลว อนุรกั ษแ บบฉบับของอสุ มานไว ดวยสาเหตุ เชน นเ้ี อง เราจงึ พบอยูมากมายหลายบทบญั ญตั ิในตาํ ราซอเฮียะหข อง อะหล ิซซุนนะฮวัล ญะ มาอะฮ แตพ วกเขามิได ถือปฏบิ ตั ิ เนอ่ื งจากวา สว นใหญแ ลว พวกเขามกั จะรบั เอาการตคี วามของ อบบู กั รการตคี วามของอมุ ัรฺ การตคี วามของอสุ มาน การตีความของอาอชิ ะฮ และการตี ความของ มุอาวยี ะฮ บตุ รของ อบี ซฟุ ยาน และซอฮาบะฮคนอ่ืนๆ มาถอื ปฏบิ ตั ิแทน ดังนนั้ เมือ่ อลั -ฮมุ ยั รออ ผซู ่งึ หลกั การศาสนาครึง่ หนง่ึ ไดถ ูกยอมรบั เอา ไปจากนาง ได ตีความตอ บทบัญญตั ิของอลั ลอฮต ามทน่ี างตอ งการ ขา พเจา จึงไม เชอ่ื เลยวา ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ) สามขี องนางจะพงึ พอใจการกระทําเชน น้ี ของนางแลวสง่ั ประชาชนวาให ปฏิบัติตามนาง โดยเหตุทว่ี า มรี ายงานปรากฏอยูใ น ซอเฮียะหบ คุ อรีและตําราซอเฮยี ะหห ลายเลม ของอะหลซิ ซนุ นะฮ ไดช้ีแจงวา การปฏิบตั ิ ตามนาง เปนการทรยศตอ อัลลอฮ ดงั ท่เี ราจะนําเรอื่ งน้ี มาเสนอตอทานผูอาน ตอไปนี้ อนิ ชาอลั ลอฮ สว นบรรดาผทู ก่ี ลาววา ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ( ศ็อลฯ)รักนาง เพราะวา ญบิ รออลี ไดนาํ รูปของนางมายังทา นกอนการแตงงาน และวา ญิบรออีล จะไมเ ขา มาหาทานทอี่ ืน่ นอกจากใน บา นของนาง นค่ี ือรายงานอันวิปลาสทน่ี า ขบขนั ขา พเจา ไมท ราบวา รปู ท่ที า นญบิ รออีลไดน าํ มา น้ัน จะเปนภาพถายหรอื ภาพสี นาํ้ มัน ตามทตี่ าํ ราซอเฮยี ะหท งั้ หลายรายงานไวนนั้ ระบุวา อบบู กั ร

ไดสง ตวั ทา น หญงิ อาอชิ ะฮไ ปใหท า นนบ(ี ศอ็ ลฯ)พรอ มกบั อินทผลมั เครือหนงึ่ เพือ่ ใหทา นดตู วั นาง และเขาเองเปน คนทข่ี อรอ งทา นนบ(ี ศอ็ ลฯ)ใหแตง งานกบั บตุ รสาวของตนเอง ในกรณี เชน นี้ จาํ เปน ดว ยหรอื ท่ญี ิบรออลี ตอ งเสดจ็ ลงมา พรอมกบั รูปของนาง ในเมื่อนาง อาศยั อยใู นสถานทหี่ างไมก ี่ เมตร กับทอี่ ยขู องทา นนบี ขาพเจา เชอื่ วา นางมารียะฮ แหง อัล-กิบตียะฮซ ่งึ พาํ นกั อยทู ่อี ยี ิปต ซง่ึ เปนคนไกลจากทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ( ศ็อลฯ) และไมม ใี ครแมแตคนเดียวคาดคดิ ถึงการมา ของนาง นา จะเปนคน แรกที่ทา นญิบรออีลจะนาํ รูปของนางมา แลวแจงขา วแกท า นศาสนทตู แหงอลั ลอฮ (ศอ็ ลฯ) วาอลั ลอฮจะประทานบตุ รชายใหแ กท า น นน่ั คือ “อบิ รอฮีม”ผเู กิดจากนาง แตท วารายงานตา งๆ เหลา น้ีเปน เรอ่ื งราวทม่ี าจากการอปุ โลกนข อง ทา น หญิงอาอชิ ะฮเ อง ซงึ่ นางจะไมไ ดพ บอะไรที่นา ภาคภมู ิใจในความเสยี หายของนาง นอกจากเรอ่ื งโกหกตาม จนิ ตนาการทน่ี างสรา งขน้ึ มา หรืออาจเปน เรื่องที่กุมาจากพวกตระกลู อุมัยยะฮเ อง แลว อางวา มา จากคําพดู ของนาง เพ่ือยกยองคณุ คา ของนางใหส งู สง ขน้ึ ตามทศั นคติอันตน้ื เขนิ สวนกรณที วี่ า ญบิ รออีลมไิ ดเ ขาไปหาทานศาสดามฮุ ัมมดั (ศอ็ ลฯ) ในขณะทีท่ า นนอนไมวา ทใ่ี ด นอกจากในบานของทา นหญงิ อาอชิ ะฮน ัน้ ถอื เปน เรอื่ งทนี่ า เกลยี ดกวา เร่ืองแรกเสยี อกี เพราะ มเี รอ่ื งทร่ี กู นั มาจากอัล กุรฺอานอนั ทรงเกยี รติ วา อลั ลอฮท รงคาดโทษนางไว เมือ่ ตอนทน่ี างแสดง ความกา วรา วตอ ศาสนทตู ของ พระองค โดยทีห่ ลงั จากน้นั พระองคท รงคาดโทษนางอยา งเปดเผย โดยทรงอา ง ถงึ ญบิ รออีล และผูมีคุณธรรมในหมูผ ศู รทั ธาและมะลาอิกะฮ ดงั นน้ั จะเห็นไดวา คาํ สอนของบรรดาเชคและผรู ูข องเราในเรือ่ งดงั กลา ว ไมมที มี่ าจาก แหลงใดเลย นอกจากยกมาจากความสงสัยและจินตนาการ และ แทจรงิ ขอ สงสยั นน้ั มิไดเ ปน ท่ี เพยี งพอสาํ หรบั สัจธรรมแตอยางใด จงกลา วเถิด ณ พวกทา นเอง มคี วามรอู นั ใดอยหู รอื ดงั นนั้ จง นํามนั ออกมาแสดงตอเราเถดิ แตพ วกทา นมไิ ดป ฏิบัตติ ามสงิ่ อนื่ ใดนอกจากความสงสยั และพวก เจา หาใชอ นื่ ใด ไม นอกจากคาดคะเนเอาเทานั้น ทานหญิงอาอิชะฮภ ายหลงั จากทา นนบ(ี ศอ็ ลฯ)วะฟาตแลว ถาหากเราจะวเิ คราะหถงึ การดําเนนิ ชีวติ ของมารดาแหง ศรัทธาชน อาอิชะฮ บตุ รสาวของ อบบู ักรหลงั จากสามขี องนางคืนกลับไปสคู วามเมตตาของ พระองคผ ูทรงสงู สุดแลว (ขอมอบ วญิ ญาณของขา อุทิศแดท า นดว ยเถิด) และ หลงั จากทบี่ รรยากาศไดเวน วา งใหแกนาง และบดิ า ของนางกไ็ ดเ ปน คอลีฟะฮ หมายถงึ ประมขุ ของประชาชาตอิ สิ ลาม บดั น้ันเอง นางก็ไดกลายเปน สตรีหมาย เลขหน่งึ ของอาณาจักรอิสลาม เพราะสามขี องนางคอื ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ (ศอ็ ล ฯ) และบิดาของนาง คอื คอลฟี ะฮข องทานศาสนทตู แหง อลั ลอฮ เพราะตามเหตุผลท่ีนางเชื่อมนั่ หรอื โดยทต่ี วั ของนางมมี โนภาพวา นางคอื ภรรยาที่ ประเสรฐิ ท่ีสุดของทานนบี(ศ็อลฯ) ทง้ั น้ีมใิ ชเ พราะอน่ื ใด นอกจากเพราะวา ทา นไดแ ตงงานกบั เธอที่

ยังเปน นางสาว และทา นมไิ ดแตงงานกับหญิงคนใดทเ่ี ปน นางสาวเหมอื นนางเลย และทา นศาสน ทตู แหงอลั ลอฮ( ศ็อลฯ) ไดอําลาจากนางไปใน ขณะทนี่ างยงั เปน สาวเตม็ ตัว และกําลังอยูในวัยอนั สดใส เพราะอายขุ องนางในวนั ทส่ี ามีของนางวะฟาตนัน้ เพ่งิ จะได ๑๘ ป ตามหลักการคํานวน หลายสายและบท รายงานหลายกระแส ทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮ( ศอ็ ลฯ)เองก็มไิ ดรวมชวี ิตกบั นาง มากเกนิ กวา ๖ ถึง ๘ ปเ ทา นน้ั ตามรายงานหลายกระแสท่แี ตกตา งกนั และในชว งป แรกๆน้ัน นางยงั เลนกับของเลน แบบเดก็ ๆ อยู ทงั้ ๆ ท่เี ปน ภรรยาของทา น ศาสนทตู แหง อัลลอฮ(ศอ็ ลฯ)แลว ลกั ษณะของนางตามทบี่ ะรเี ราะฮ สาวใชข องทาน ศาสนทูตแหง อลั ลอฮ(ศ็อลฯ)ลาํ ดบั ภาพใหเ หน็ เมื่อนางกลา วถึงทา นหญงิ อาอชิ ะฮวา “นางเปน เด็กสาวท่อี ายยุ ังนอย ยามนอนหลับก็ยงั ทงิ้ ขนมปงไว พอแพะมามนั ก็กนิ เสีย”(๖๗) ใชแลว อายุ ๑๘ ป สําหรับเด็กวัยรุน ดงั เปน คําทพี่ ดู กนั อยใู นปจจุบนั น้ี นางไดใ ชชีวิต ครงึ่ หนง่ึ ของอายุจาํ นวนน้ีกบั ทา นศาสดา นับเปนการใชชวี ิตระหวาง อนั ตรายจากสตรีหลายคน คอื ประมาณระหวา ง ๙ ถงึ ๑๐ คนในบรรดาภรรยา และยังมีสตรอี ีกทา นหน่ึง ที่เราลืมกลา วถงึ ไป ในชว งชีวติ ของทา นหญิงอาอชิ ะฮ ซงึ่ เปน สตรีท่ยี งั อนั ตรายอยา งรา ยแรงตอนาง เพราะวา ทา นศา สนทูตแหง อลั ลอฮ มีความรกั นางมากจนไมม สี ่งิ ใดเทยี บได และสตรผี ูนค้ี อื ทานหญิงฟาฏิมะฮ ซะฮรออ ลกู เลย้ี งสาวของทา นหญิงอาอิชะฮ ผูเปน บตุ รขี องทานศาสนทตู แหง อลั ลอฮ (ศอ็ ลฯ)อัน เกดิ จากทานหญงิ คอดีญะฮนัน่ เอง ทา นทราบเรื่องราวของทา นหญงิ คอดีญะฮ ผูย่ิงใหญในความ ซ่อื สัตยบา งไหม นางคอื สตรีผูท ี่ญิบรออีลไดใ หส ลาม แกนางและแจงขา วดีใหน างทราบวา มีบา น หลังหนง่ึ ในสวนสวรรคไ วส ําหรับนาง ซ่ึงไมม คี วามเสยี งอกึ ทกึ ใดๆ รบกวน ในนั้นเลย(๖๘) นางเปน สตรที ที่ า นศาสนทตู แหงอัลลอฮ(ศอ็ ลฯ)ไมเ คยละโอกาสอนั เหมาะ สมใหผาน ไป นอกจากจะตอ งเอย ถงึ คอดญี ะฮ ซง่ึ เปนการกดั กรอ น และเผา จติ ใจของทานหญงิ อาอิชะฮ ดวยความรษิ ยา จนกลายเปน ความแคน และนางได สําแดงมนั ออกมาจากกิรยิ าทา ทขี องนาง เสมอ กลา วคอื นางจะหมนิ่ ประมาท ในยามทน่ี างสบโอกาส โดยไมแ ยแสกับจิตใจและความรสู กึ ของสามีของนาง เราควรจะไดร บั ฟง คาํ พูดทอี่ อกมาจากใจของนางเกยี่ วกบั ลักษณะสว นตัวของทา นหญงิ คอดญี ะฮ ตามทที่ า นบคุ อรี ทา นอะหม ดั ทา นติรมฺ ซิ ยี  และทานอิบนุ มาญะฮ ไดรายงานไวโดยนาง กลา ววา : ฉนั ไมเคยอิจฉาภรรยาคนใดของทา น ศาสนทตู แหง อลั ลอฮ เหมือนอยา งท่อี ิจฉาทา น หญิงคอดญี ะฮ(69) เน่อื งจากทา น ศาสนทตู จะเอย ถงึ และยกยอ งทา นมากเหลอื เกิน ฉนั จงึ กลา ว วา ไฉนทา นยงั เอย ถงึ หญงิ แกชาวกุเรชเหงอื กแดง ที่ตายไปตั้งนมนานมาแลว แนน อนอลั ลอฮท รง เปลีย่ นหญิงทดี่ กี วา นางใหแ กท า นแลว นางกลา วตอไปวา ดงั นน้ั สหี นา ของทาน ศาสนทูตแหง อลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ)จึงเปล่ยี นแปลงไปทนั ที อยา งทฉ่ี นั ไมเ คยเหน็ มากอ น นอกจากในเวลาวะหย ถู ูก ประทานลงมา และทา นไดก ลาววา : หามไิ ด อัลลอฮมิ ไดเ ปลยี่ นหญงิ ที่ดีกวา นางมาใหฉ นั เลย

แนนอน นางไดศ รัทธาตอฉัน ในขณะท่ี คนทงั้ หลายปฏเิ สธฉนั นางซื่อสัตยตอฉันในขณะทค่ี น ทัง้ หลายโกหกตอ ฉัน นาง ไดเ สียสละทรพั ยสินของนางใหแ กฉ ัน ในขณะท่คี นทง้ั หลายหวงหา มตอ ฉัน และอลั ลอฮ ผูทรงเกรกิ เกียรตไิ ดประทานบุตรของนางใหแ กฉนั ในขณะทที่ รง หวงหา มฉนั มใิ ห มีบตุ รจากบรรดาภรรยาท้ังหลาย ไมมีขอสงสัยเลยวาการแสดงออกของทา นศาสนทูตแหงอลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ) เปน การปฏเิ สธ คาํ แอบอางของผทู เี่ ชอ่ื วา ทา นหญิงอาอชี ะฮนนั้ เปนภรรยาท่ีดที ส่ี ุดของทา นศาสนทตู (ศอ็ ลฯ) และ เปน ท่ีรกั ท่สี ุดของทา น ขา พเจา ขอยืนยนั อกี วา ความอจิ ฉา รษิ ยาและความเกลียดชงั ของทา นหญงิ อาอชี ะฮท ี่มีตอ ทานหญงิ คอดีญะฮนนั้ มี เพมิ่ มากข้ึนเมอ่ื ทา นศาสนทตู แหงอลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ) ไดตําหนิ นางดว ยความคาํ ปรามาส และไดสอนใหน างรวู า พระผูอ ภิบาลของทา นมิไดเปล่ยี นหญงิ ทดี่ ีกวา ทานหญงิ คอดญี ะฮใหแ กท า นเลย และเปน อกี คร้งั หนงึ่ ที่ทา นศาสนทตู (ศ็อลฯ) ไดส อนเราวา ทา น มไิ ดม คี วามโนม เอียงไปตามอารมณฝายตาํ่ และมไิ ดร ักตอ ความสวยงามและ การเปน หญิงสาว เพราะทา นหญิงคอดีญะฮ (อ.)นั้น ไดเ คยแตง งานมากอ นถึงสอง ครง้ั และยงั มอี ายมุ ากกวา ทา นถงึ สบิ หา ป ถงึ กระน้นั ก็ตาม ทา นกย็ ังรกั นาง และ ไมเคยวา งเวน จากการยกยอ งนาง ขอสาบานดว ย ชีวติ ของขาพเจา นค่ี อื บคุ ลกิ ภาพ ท่ีแทจ รงิ ของทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮ( ศ็อลฯ) ซ่ึงรกั เพ่อื อลั ลอฮ และโกรธเพือ่ อัลลอฮ ณ ตรงนี้ มีขอ แตกตางอันใหญหลวง ระหวา งบทรายงานทแี่ ทจริงบทนี้ กบั รายงาน ทป่ี ลอมแปลงขน้ึ มาเหลา นน้ั ดงั ทอี่ างกนั วา ทา นศาสนทูต(ศ็อลฯ) มีใจโนม เอียงอยกู บั ทานหญงิ อาอชี ะฮ จนกระทง่ั ภรรยาของทา นตอ งสง คนไปขอความยตุ ธิ รรมตอ ทาน กับบตุ รขี องทา นอบู ฆฮุ าฟะฮ เราควรจะถามทานหญงิ อาอชี ะฮ มารดาของศรัทธาชน ผซู ง่ึ ไมเ คยไดเ หน็ ทา นหญิงคอ ดีญะฮเ ลยแมแ ตว ันเดียวในชีวิตของนาง และไมเ คยไดพ บกบั ทา นเลย ไหมวา นางทราบไดอยางไร วาทา นหญงิ คอดีญะฮเปนหญงิ แกเหงือกแดง? หรือวา น่คี อื ความประพฤตขิ องผศู รัทธาทวั่ ไปที่ถกู หา มไมใหน นิ ทาผอู นื่ ถึงแมเ ขาจะมชี วี ิต อยกู ็ตาม? แลวทานจะรสู กึ อยา งไรกบั ผตู ายท่ไี ดค นื กลบั ไปสพู ระผอู ภบิ าลของเขา เสียแลว? กลา วคอื ทา นจะรสู ึกอยางไร ถา หากวา เหยอื่ การนินทารายนนั้ เปน ภรรยาของศาสนทตู แหงอลั ลอฮ( ศ็อลฯ) นางผซู ง่ึ ญิบรออีล ไดเสดจ็ ลงมาในบานของ นาง และไดแ จง ขาวดีเก่ียวกับบา นหลงั หนง่ึ ในสวรรค บา นซง่ึ ไมมีเสียงอึกทกึ ใดๆ ในนน้ั เลย?๗๐ เปนทย่ี นื ยนั ไดว า ความเกลียดชงั และความอิจฉาริษยาเหลา น้ันทแ่ี ฝงฝง อยใู นหัวใจของ ทา นหญงิ อาอชิ ะฮ อันสืบเน่อื งจากทานหญิงคอดญี ะฮ จาํ เปน วา มนั จะตอ งมกี ารระบายออกมา หาไมแลว มันจะระเบิดขนึ้ ได แตทานหญงิ อาอชิ ะฮ ไมพ บวา จะระบายกบั ใคร นอกจากทานหญงิ ฟาฏมิ ะฮ บตุ รขี องทานหญงิ คอดีญะฮ ลกู เลี้ยงของนางนน่ั เอง ซึง่ เปน คนท่ีมีอายไุ ลเ ลย่ี กนั หรือแก กวา นางเล็กนอ ย ตาม กระแสรายการทีแ่ ตกตางกนั

และเปนทย่ี ืนยันไดอ ีกวา ความรกั อนั ลกึ ซงึ้ ทที่ า น ศาสนทตู แหง อัลลอฮ (ศ็อลฯ) มีตอทาน หญงิ คอดีญะฮ ไดแสดงออกเปน รูปธรรม และมพี ลงั อยูในตัวของ บตุ รสาวคนเดยี วของทา น คอื ทานหญงิ ฟาฏิมะฮ ซะฮรออ นางคอื สตรีคนเดยี ว ท่ีใชชวี ติ อยูกับบิดา เพอ่ื แบกรับภาระแหง การ รําลกึ อันงดงาม ซงึ่ ทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮร กั ชอบส่งิ น้ันๆ ในตัวของ ทานหญงิ คอดีญะฮ ดงั นน้ั ทานจึงใหส มญานาม แกน างวา อมุ มุอะบีฮา (มารดาแหงบดิ าของตน) อันความอิจฉารษิ ยาของทา นหญงิอาอชิ ะฮยงั มีเพมิ่ มากขน้ึ เมอ่ื นางไดเห็น ทา นศาสนทตู แหงอลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ)นยิ มยกยองบุตรสาวของทา น และขนานนามแกน าง วา ประมุขของสตรแี หง สากลโลก ประมขุ ของสตรชี าวสวรรค(๗๑) ตอ มาอลั ลอฮ ทรงประทานบคุ คลอกี สองคนใหแกท า น ท่ีเกิดจากนาง ซงึ่ เปน ประมขุ ของ ชายหนมุ ชาวสวรรค นน่ั คือ ทา นฮาซัน และฮูเซน แลว นางก็ได เห็นวา ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ ไดไปเยย่ี มเยยี น และคา งอยทู บ่ี า นทา นหญงิ ฟาฏิมะฮจ นดกึ ดน่ื เพื่ออบรม เลยี้ งดูหลานๆของทา น และกลาววา “ลกู ของฉันทง้ั สองคนนี้ เปนขวญั ใจของฉนั จาก ประชาชาตนิ ”้ี และทานยงั ไดแ บกคนทงั้ สองไวบ นบา ของทา น ซ่งึ เรอื่ งเหลา นี้ ทา นหญงิ อาอชิ ะฮยิง่ เพิ่มความอิจฉาริษยามากขน้ึ เนื่องจากนางเองเปน หมนั ตอมา ความอิจฉาริษาทร่ี นุ แรงยง่ิ ไปอีก เม่ือมันไดร วมเขาดวย กนั กบั สามขี องทา นหญิง ฟาติมะฮและบดิ าของฮะซนั ฮเุ ซนเปน คคู รองกัน ทั้งนม้ี ิใชเ พราะอน่ื ใด นอกจาก เพราะวา ความรกั ท่ที า นศาสนทูต(ศ็อลฯ)มอบใหแ กเ ขาผนู ัน้ เหนอื กวา ทมี่ อบให แกบ ดิ าของนางเอง ในทกุ ๆ ดาน จงึ ไมต อ งสงสยั เลยวา นางดาํ เนนิ ชีวิตอยู ทา มกลางบรรยากาศทเ่ี ลวรา ยท่สี ดุ นางไดเห็นวา บุตรของอบีฏอลบิ สามารถเอาชนะบดิ าของนางในทกุ ครั้ง และเขาดาํ เนนิ ชีวิตอยูกบั ความรกั การใหเ กียรตแิ ละยกยอ งของทานศาสนทูต(ศ็อลฯ) เหนอื กวา คนอ่นื ๆ ท้งั หมด แนนอนที่สดุ นางรดู วี า บิดาของนางกลับมาอยา งคน พา ยแพใ นสงครามค็อยบรั ฺ พรอ มกบั ทหารท่ี อยูก บั ทา น และทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮ(ศ็อลฯ)มีความเจบ็ ปวดดว ยเหตดุ ังกลา วนนั้ ยง่ิ นกั แลว กลาววา : แนนอน ในวนั พรุง น้ี ฉันจะมอบธงรบใหแ กชายคนหนงึ่ ทร่ี ักอลั ลอฮแ ละศาสนทูตของ พระองค อกี ท้ังอลั ลอฮ และศาสนทตู ของพระองคกร็ กั เขา เขาจะยนื หยดั และไมหลบ หนี และ บุคคลผูนั้นกค็ อื ทา นอะลี บนิ อบีฏอลิบ สามขี องทา นหญงิ ฟาฏมิ ะฮ นนั่ เอง ตอมาทา นอะลกี ็ได กลบั มาหลงั จากเอาชนะในสงครามคอ็ ยบรั ฺได พรอมกบั ไดนําซอฟย ะฮ บตุ รสาวของฮัยมาดวย ซง่ึ ทา นศาสนทูตแหงอลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ) ก็ไดแตงงานกับนาง ทานหญงิ อาอชิ ะฮจึงรูสึกราวกับวา ฟา ผา ฟาดลงบนหวั ใจของ นางทเี ดยี ว แนนอน นางรูอีกเชน กนั วา ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ศ็อลฯ)ไดสงบิดาของ นางออกไป ประกาศซเู ราะฮบะรออะฮแกบ รรดาชาวฮจุ ญาจ แตแ ลวทา นไดส งทา น อะลี บนิ อบี ฏอลบิ ตามหลงั ไปอีก แลว กไ็ ดเ อาซูเราะฮบะรออะฮนน้ั คนื จากบิดา ของนาง จนทาํ ใหบ ดิ าของนางตอ ง กลับมารองไหแ ลวถามถงึ สาเหตุดงั กลา ว แลว ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ศ็อลฯ)ก็ตอบวา “แท

จรงิ อลั ลอฮท รงบัญชาแกฉ นั วา อยาใหใ ครนําซูเราะฮน ้ันจากฉนั ไปประกาศ นอกจากฉนั เอง หรือไมก ็ตอ งเปน คนใดคนหนง่ึ จากอะฮล ลุ บยั ตข องฉัน” แนนอน นางรอู ีกดว ยวา ทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮ( ศอ็ ลฯ)แตงตัง้ บตุ รชายของ ทา นลุงของ ทา น นั่นคือ อะลี ขน้ึ เปน คอลีฟะฮ ปกครองชาวมสุ ลมิ ภายหลงั จากทา น และสงั่ บรรดาสาวกของ ทาน และภรรยาของทานวา ใหย อมรับเขาในฐานะ ผูปกครองของบรรดามสุ ลิม แลว บดิ าของนาง เองไดเ ขา ไปหาเขาในลาํ ดบั ตนๆ ในหมปู ระชาชนแลว กลา ววา : ยนิ ดดี ว ย ยินดดี ว ย โอบ ุตรของอะ บีฏอลิบ ตั้งแตนี้ ทงั้ ยามเชา และยามเยน็ ทานคือ ผูป กครองของผูศรทั ธาชายหญงิ ทุกคนแลว แนนอน นางรูด วี า ทา นศาสนทูตแหงอลั ลอฮ(ศ็อลฯ)ไดส ั่งใหบดิ าของนางอยใู ต บังคบั บัญชาของเดก็ หนมุ ตัวนอยๆ ทีเ่ ครายงั ไมข ้ึนเลย เพราะมอี ายุเพียง ๑๗ ป เทา น้นั แลวสัง่ ใหบ ิดา ของนางเดินทพั ภายใตก ารชีน้ ําของเดก็ หนมุ คนน้ี และใหท าํ นมาซตามหลังเดก็ หนมุ คนน้ี ไมต อ งสงสัยเลยวา มารดาแหงศรทั ธาชน อาอชิ ะฮไ ดส มั ผสั อยูกบั สถานการณอ ันขมข่นื เหลานี้ กลา วคอื นางตอ งแบกรับภาระทีเ่ ปนความทกุ ขข อง บิดาของนาง และการชว งชงิ ตําแหนง คอลีฟะฮและการวางแผนซงึ่ กาํ ลงั อยใู น ความคิดของบรรดาหัวหนา เผา ตางๆ ในตระกลู กุเรช ดงั นน้ั นางยิง่ มคี วาม เกลยี ดชังและเคียดแคน อะลี ฟาฏิมะฮ มากยงิ่ ขน้ึ นางจงึ ใชค วามพยายาม ทุกวถิ ี ทาง เพอ่ื ท่ีจะเขา ไปเปลยี่ นแปลงสถานการณ เพ่อื ใหป ระโยชนต กแกบดิ าของนาง ดว ย เครื่องมอื ตา งๆ ทน่ี างสามารถควบคุมใหเ ปนไป เทา ทน่ี างควบคุมได แนน อนเราจะเหน็ วา นางได สนับสนนุ บิดาของนางไวอยางไรบา ง โดยอางวจนะของสามี ของนาง แลว สงั่ ใหเขานาํ ประชาชน ทาํ นมาซ ทงั้ ๆ ท่นี างรูดีวา ทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮ( ศอ็ ลฯ)ไดสง คนไปตามทา นอะลมี าเพ่ือรบั หนา ทอ่ี นั สําคญั ยงิ่ นนั้ คร้ันพอ ทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ(ศ็อลฯ)รูเกยี่ วกบั แผนการณน้ัน ทา นก็ พยายามเดินออกมา ดว ยความยากลาํ บาก แลวขยับทา นอบบู กั ร ใหเคล่อื นออกไปจากสถานที่ ของทา น แลว ทา นก็ไดน ่ังลง เพอื่ นาํ นมาซใหแ กประชาชน ทานโกรธทา นหญงิ อาอชิ ะฮแลว พดู กบั นางวา แทจรงิ พวกนาง พวกเธอ เปน เหมอื นบรรดาสตรีในสมัยของยซู ฟุ (หมายความวา มี แผนการณอ นั ยง่ิ ใหญน กั ) (๗๒) นักวเิ คราะหใ นกรณนี ้ตี ามทที่ า นหญงิ อาอชิ ะฮรายงานไว ดว ยบทรายงาน ท่ีแตกตางกนั และขดั แยงกนั จะพบวา มกี ารหักลางกนั เองอยา งชดั แจง เน่อื งจากวา บดิ าของนางนน้ั ทา นศาสน ทตู แหง อัลลอฮ( ศอ็ ลฯ)ไดสง ออกไปในกองทัพ และสง่ั การ ใหท านออกรบภายใตก ารบังคับบญั ชา ของอซุ ามะฮ บิน ซัยด กอ นเวลานมาซนน้ั ถงึ สามวนั และเปน ที่รูกนั วา จําเปนอยางย่ิงท่แี มทัพ จะตอ งเปน อิมามนาํ นมาซ ดงั นน้ั อซุ ามะฮจ งึ เปน อมิ ามของอบบู กั รในการเดินทพั คราวนนั้ คร้ันพอ ทา นหญงิ อาอชิ ะฮตระหนกั ถงึ การลดเกยี รตเิ ชนนนั้ และเขาใจจุดมงุ หมายของทา นนบ(ี ศ็อลฯ) ใน เร่ืองนน้ั โดยเฉพาะอยา งย่ิง นางเองกร็ ูเทา ทนั วา ทา นอะลี บิน อบฏี อลิบ น้นั ทา นนบ(ี ศ็อลฯ)มไิ ด แตงต้ังใหอยใู นกองทพั ซ่งึ ประกอบดวยคนระดับแนวหนา ของบรรดาชาวมุฮาญิรนี และชาวอันศอร

และเขาเหลา นน้ั เปน บุคคลระดับแนวหนา และมเี กยี รติในตระกูลกเุ รช และนางรมู าจากทา นศาสน ทูตแหง อลั ลอฮ(ศ็อลฯ) เชน เดียวกับท่บี รรดาซอฮาบะฮส ว นมากรูว า วันเวลาของทา น มีเหลอื อยู เพยี งเล็กนอ ย เทา นน้ั และบางทนี างอาจเขา ใจเหมอื นอยางความเห็นของอุมรั ฺ บนิ คอ็ ฏฏ็อบ ก็ได ทีว่ า ทาน ศาสนทตู แหง อลั ลอฮเพอไปแลว และทา นไมรตู ัววา ไดท ําอะไรไปบาง ดังนน้ั ความอิจฉารษิ ยาของ นางจงึ ผลกั ดนั ใหน างพลกิ แพลงไปตามความเหน็ ของนาง เพอ่ื ยกยองคุณคา และเกยี รติยศแหง บิดาของนางใหส ูงสง ขึน้ มา เพือ่ เปน คูแขง กับทา นอะลี เหลานที้ ุกประการ นางจงึ ปฏิเสธตอ กรณี ที่วา ทา นนบ(ี ศอ็ ลฯ) ตัง้ ทา นอะลเี ปน ทายาท และดวยเหตนุ ้ี นางจงึ พยายามทาํ ใหป ระชาชนทค่ี ิด ตืน้ ๆ ยอมรับวา ทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ(ศ็อลฯ) เสยี ชวี ติ บนตักของนาง โดยพาดศีรษะอยู ระหวา งซอกคอกับทรวงอกของนางและดว ยเหตนุ นี้ างไดเ ลาวา ทา นนบ(ี ศ็อลฯ) ได กลา วกบั นางใน ขณะท่ีนอนปว ยอยูวา จงเรยี กบดิ าของเธอและพช่ี ายของเธอมาซิ เพอ่ื ฉนั จะเขียนขอ ความไวใหแก พวกเขาเผ่อื บางทจี ะมีผแู อบอางจะอา งวา อัลลอฮและศาสนทูตของพระองคแ ละบรรดาผูศ รทั ธา จะปฏเิ สธการใหค วามเหน็ ชอบของ อบบู กั รจะมใี ครถามนางสักคนไหมวา : แลว อะไรเลาทยี่ บั ย้งั นางมิใหเ รียก พวกเขามา ? ทา ทขี องทานหญิงอาอิชะฮต อ ทานอะลี อมีรลุ มุอม นิ ีน ผศู กึ ษาคนควา เก่ยี วกบั ทศั นะของนางทมี่ ีตอ อะบุล ฮาซนั (ทานอะล)ี ไดพ บส่งิ ทแี่ ปลกและ นาประหลาดใจอยา งหนึ่ง นน่ั คอื ไมม คี าํ อธิบายใดๆ สาํ หรบั เรื่องนน้ี อกจาก ความอจิ ฉาริษยาและ ความเปน ศตั รขู องนางทม่ี ีตอ อะฮลุลบยั ต ของทานนบี ประวัตศิ าสตรไ ดจารกึ ไวว านางไดมีความ เกลยี ดชังและรังเกียจอยา ง ย่ิงตอ อมิ ามอะลี ความเกลียดชังของนางมมี ากถงึ ขนาดไมอาจจะเอย ชอื่ (๗๓) ไมอาจ ทจี่ ะมองทา นได เม่อื นางไดย ินขา ววา ประชาชนใหสตั ยาบนั แกทานเพ่ือดาํ รง ตําแหนง เปน คอลิฟะฮ หลังจากที่อสุ มานไดถ ูกสงั หาร นางไดกลาววา “ฉันอยาก จะใหฟ า กลายมา อยูใ นระดับเดยี วกบั แผน ดิน กอนทบี่ ตุ รของอบีฏอลิบจะได เปน ผูปกครอง” นางจะทําทกุ วิถที าง เพ่ือทจ่ี ะสรางปญ หาใหแ กเ ขา ไดน าํ กองทัพ เพ่อื ทาํ ศกึ สงครามกับทา น และเม่ือขาวการเสียชวี ิต ทา นไดม าถงึ นาง นางไดก ราบ เพ่ือแสดงความขอบคณุ ตออัลลอฮ ทา นมิไดป ระหลาดใจตอ อะฮล ิซ-ซุนนะฮ วลั -ญะมาอะฮ เหมือนกับ ขาพเจาดอกหรอื ท่ี พวกเขาไดร ายงานไวในตาํ ราซอเฮียะหทง้ั หลายของพวกเขา วา ทานศาสนทูตแหง อัลลอฮ(ศ็อลฯ) ไดก ลา ววา “โออะลี ไมมีใครรกั เจานอกจากผทู มี่ ี ความศรทั ธาอยางแทจ รง และไมม ีเกลยี ดเจา นอกจากผูก ลบั กลอก(มนุ าฟก)”(๗๔) ตอ จากนัน้ พวกเขากย็ งั รายงานไวในตําราศอฮิฮแ ละมสุ นดั ตลอดถึงตําราประวัต-ิ ศาสตรของพวกเขาอกี ดวยวา ทา นหญงิ อาอชี ะฮเ กลียดชงั ทานอมิ ามอะลี อยางมาก จนนางไมส ามารถจะเอยถึงช่ือของทา นได อนั นย้ี ังมิไดเ ปน การยืนยนั จากพวกเขา เองถึง

คุณสมบัตขิ องสตรีทา นนีอ้ ีกหรือ? ขณะเดยี วกนั ทา นบุคอรกี ็ไดร ายงานไว ในหนงั สือศอฮฮิ ข อง ทานวา ทา นศาสนทูตแหงอลั ลอฮ( ศ็อลฯ) ไดกลา ววา “ฟาฏมิ ะฮ คือสวนหนงึ่ ของฉนั ใครกต็ ามท่ี ทาํ ใหน างโกรธกเ็ ทา กบั ทาํ ใหฉนั โกรธ และใครก็ ตามทที่ าํ ใหฉนั โกรธ ก็เทา กับทาํ ใหอลั ลอฮโกรธ” (๗๕) หลงั จากนน้ั ทานบุคอรเี องก็ ไดรายงานไวด วยวา ทา นหญงิ ฟาฏมิ ะฮไ ดเสยี ชีวติ ลงในขณะท่ี นางมคี วามโกรธ ตอ อบูบกั รโดยนางไมพ ูดกับเขาเลย จนกระทั่งนางตาย๗๖ สงิ่ เหลา นยี้ ังไมเ พยี งพออกี หรือทจี่ ะเปนการยืนยนั จากพวกเขาวา อลั ลอฮ และศาสนทูต ของพระองคม คี วามโกรธตออะบบู ักร? นคี่ อื สิง่ ท่ปี ญญาชนท้ังหลาย สามารถเขา ใจได ดว ยเหตุนี้ เอง ขา พเจา จงึ กลา วอยเู สมอวา สจั ธรรมน้ันจาํ เปน ที่ จะตอ งปรากฏอยเู สมอ ถึงแมว าผบู ดิ เบือนจะ พยายามซอ นเรน มันไวแ คไหนก็ตาม และถงึ แมวา บรรดาสมุนของพวกอุมยั ยะฮจะพยายาม บิดเบือนและปลอมแปลง สักเพียงใดกต็ าม แทจ ริงแลว ขอพสิ ูจนข องอัลลอฮจ ะตอ งคงอยูกบั บาว ปวงบา วของ พระองคต้งั แตว นั ที่อัล-กรุ ฺอานไดถูกประทานมาจนถงึ วนั อวสาน มวลการ สรรเสรญิ เปน ของอัลลอฮ พระผอู ภบิ าลแหง สากลโลก อมิ ามอะหมัด บนิ ฮนั บลั ไดเ ลาวา ครง้ั หน่งึ อะบบู กั รไ ดม าหาและขอ อนญุ าตตอทา นศา สนทตู แหง อัลลอฮ( ศอ็ ลฯ) ที่จะเขาพบ กอนทเ่ี ขาจะเขา ไป เขาก็ได ยนิ การพูดขึ้นเสียงของทา น หญิงอาอชี ะฮก ับทา นนบีวา “ขอสาบานตอ อัลลอฮ ฉัน รอู ยา งแนน อนแลววา อะลนี ัน้ เปน ที่รักยิ่ง ของทานมากกวาฉนั และบดิ าของฉนั ” นางไดกลาวซา้ํ เชนนสี้ องหรอื สามครงั้ ”๗๗ ความเกลียดชงั ของทา นหญงิ อาอชี ะฮท ม่ี ตี อ อมิ ามอะลนี น้ั มากมายจน ถงึ ขนาดวานาง พยายามทีจ่ ะแยกทา นออกหางจากทา นนบอี ยเู สมอ ไมวาเมื่อใด กต็ ามทน่ี างสามารถจะทําเชน นน้ั อบิ นุ อะลี อลั -ฮะดีด นกั ปราชญสายมอุ ฺตะซลิ ี ไดก ลาวไวในคําอธิบายนะฮ ุล-บะลาเฆาะฮว า ทานศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ) ได เรียกใหท า นอะลีเขามาใกล เม่อื เขาไดเ ขา มาแลวกไ็ ดน งั่ ลง ระหวา งทานนบกี บั ทานหญงิ อะอีชะฮ ในขณะทท่ี ้ังสองนงั่ ชิดกนั นางไดพูดแกเ ขาวา “ทา นไม สามารถ จะหาทน่ี ่ังไดอกี นอกจากบนขาของฉันกระนนั้ หรอื ?” ทา นยงั ไดรายงานไวอีกวา วนั หนงึ่ ทานศาสนทตู แหง อัลลอฮ( ศอ็ ลฯ) กาํ ลงั เดิน และ สนทนากนั อยา งเงยี บๆ อยกู ับทานอิมามอะลี ทานหญิงอาอชี ะฮก ไ็ ดเดินตาม หลงั มาจนกระทั่ง นางไดเ ขา ไปอยรู ะหวา งคนทงั้ สอง และพูดขนึ้ วา “มอี ะไรใน ระหวางทา นท้ังสองหรือที่ทา นตอ งคุย กันนานเชน นี?้ ” ดวยเหตนุ ี้ ทา นศาสนทูต แหง อลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ) จงึ โกรธ๗๘ ยังไดมีรายงานไวอ กี ดวยวา คร้งั หน่ึงนางไดม าหาทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ) ในขณะทท่ี านกาํ ลังสนทนาอยา งเงยี บๆ อยูก ับทา นอะลี นางไดก รีด รอ งขนึ้ และพูดวา “มนั คอื อะไร กนั ระหวา งทา นกับฉนั โอ บตุ รของอบูฏอลิบ? ฉนั มีเวลาท่ีอยกู ับทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ( ศ็อลฯ) เพียงแคห นงึ่ วนั เทา นน้ั ” ดงั นัน้ ทา น นบ(ี ศอ็ ลฯ) กโ็ กรธอีก

บอยครัง้ แคไ หนทน่ี างไดทําใหทา นนบ(ี ศ็อลฯ) โกรธ ดว ยการหนุ หันพลนั แลน ของนาง ท่ี สบื เนอ่ื งมาจากความอิจฉารษิ าอยา งรา ยแรงและจากธรรมชาติ ในตวั ของนาง ตลอดจนคําพูดที่ กา วรา วของนาง? ทา นนบี(ศอ็ ลฯ) จะมคี วามพอใจได หรือ กับผศู รทั ธาชายหญงิ คนใดทหี่ วั ใจของ เขาเตม็ ไปดวยความชงิ ชงั และรงั เกียจ ตอลกู พ่ลี ูกนอ งของทา น ซงึ่ เปน ผนู าํ ของลกู หลานของทา น ผู ซ่ึงทา นไดกลา วถึงไวว า “เขารกั อัลลอฮและนบขี องพระองค ขณะเดยี วกนั อัลลอฮและนบขี อง พระองคก็ รักเขา”?๗๙ ทา นยังไดกลา วเกย่ี วกบั เขาอกี ดว ยวา “ใครกต็ ามที่รักอะลี เทา กบั เขาไดร กั ฉนั และใครกต็ ามทีเ่ กลยี ดชงั อะลี เทา กบั เขาไดเกลยี ดชงั ฉนั ”๘๐ และนางจงพาํ นกั อยูแตในบา นของพวกนาง และอยา ไดอ วดโฉม อลั ลอฮ( ซ.บ.) ไดสง่ั ใหบ รรดาภรรยาของทา นนบพี าํ นักอยูแตในบา นของ พวกนาง และ ทรงหา มมิใหออกไปจากบา นในฐานผอู วดโฉม และอกี ทงั้ ไดสง่ั ให พวกนางอา นอัล กรุ อานดํารง การนมาซ จายซะกาต และเชอื่ ฟงอัลลอฮแ ละ ศาสนทตู ของพระองค(ศอ็ ลฯ) ภรรยาทุกคนของทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ) ลวนแตเชอื่ ฟง บทบัญญัติ ของอลั ลอฮ และคําส่ังสอนของทา นนบี ผซู ่งึ ไดห ามและเตอื นพวกนางไวก อ นที่ ทา นจะวะฟาตวา “พวกเธอคน ใดกต็ ามทจี่ ะขีห่ ลงั อูฐ สนุ ขั แหง อัล-เฮาบจี ะเหา พวกเธอ” ภรรยาทงั้ หมดของทา นลว นเช่ือฟง ยกเวน ทานหญงิ อาอชี ะฮ นางไดด ้ือ ดงึ ตอคาํ ส่งั ทงั้ หมดของทา น และไมใสใ จตอ คําตกั เตือนของ ทานเลย นกั ประวตั ิศาสตรบนั ทกึ ไวว า ทา นหญงิ ฮฟั เซาะฮ บนิ ต อมุ ัรฺ ตอ งการจะรวมไปกับทา น หญิงอาอชี ะฮด วย(ในสงครามญะมัล) แตอับดุลลอฮ พชี่ ายของนางไดเตอื นและ ไดอ านโองการน้ี แกนาง นางจงึ ไดย กเลิกการตัดสนิ ใจ สวนอาอชี ะฮน น้ั ไดข้นึ ขีอ่ ูฐ และสุนขั แหง อัล-เฮาบไี ดเ หา นาง ทา นฏอฮา ฮูเซน กลา วไวใน “อลั -ฟต นะฮ อลั -กบุ รอ” หนงั สอื ของทาน วา “ในระหวางเสนทางของ นาง ทา นหญงิ อาอีชะฮไ ด ผา นแหลง นํา้ และสุนขั ไดเหา นาง นางไดถามเกย่ี วกบั แหลงนา้ํ นี้ และเมื่อ นางได รูว า นค่ี อื อลั -เฮาบี นางตกตะลึงเปน อยางยิ่ง และกลา วขน้ึ วา “จงนาํ ฉัน กลบั ไปเถิด! จงนาํ ฉนั กลบั ไปเถดิ ! ฉนั ไดย นิ ทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮ(ศ็อลฯ) กลาวตอ ภรรยาท้งั หลายของทา นวา “พวกเธอคนใดท่สี ุนัขแหง อลั -เฮาบเี หา พวกเธอ?” อัลดลุ ลอฮ บนิ ซบุ ยั รฺ ได รบั รองความปลอดภัย ใหแ กน าง พรอ มกบั นาํ ผูชายจาก บานู อามริ จาํ นวน ๕๐ คน มาทาํ การสาบานเทจ็ วา นา้ํ แหง นนั้ ไมใชน ํา้ แหง อลั -เฮาบี ขา พเจา เชอื่ วา รายงานบทนไี้ ดถูกปลอมแปลงขนึ้ ในสมยั ของตระกลู อุมัยยะฮ เพอื่ ที่จะ ลดนา้ํ หนักการละเมดิ ฝาฝนของมารดาแหง ศรทั ธาชนใหเ บา บางลง ดว ยความคิดทวี่ า มารดาแหง ศรัทธาชนอยูใ นฐานะทไ่ี ดรับการอภัยได หลงั จากท่ี อับดุลลอฮ บิน ซบุ ัยรฺ หลานชายของนางได ลอลวงนาง พรอ มกับชาย หาสิบคนทไ่ี ดส าบานเทจ็ ตออัลลอฮวา แหลง นํ้าตรงนนั้ ไมใ ชแหลงนาํ้ แหงอัล-เฮาบี มันเปน เรือ่ งตลกท่ีโงเขลาเสยี จริง ท่ีพวกเขาตองการจะอุปโลกนรายงานเหลา น้ี ตอผู

ที่ไมม พี นื้ ฐานทางสติปญ ญา และทาํ ใหใ ครๆ ยอมรับวา ทา นหญงิ อาอีชะฮ ถกู หลอก เพราะวาเมอ่ื นางผานแหลง นํ้าแหง นนั้ และไดย ินเสียงสนุ ัขเหา นางกไ็ ด ถามถงึ ช่อื ของแหลง นาํ้ แหง นี้ ก็ไดม ีคน บอกแกนางวา นี่คืออัล-เฮาบี นางจงึ ตกใจ แลวกลา ววา “จงนาํ ฉันกลบั ไปเถิด ! จงนาํ ฉนั กลับไป! ” บรรดาคนโงเขลาทอี่ ุปโลกนร ายงานบทน้ี ไดส มั ผสั กบั คําขอขมาของ ทา นหญิงอาอิชะฮ สาํ หรบั การละเมิดฝา ฝน ของนางตอคําส่ังของอลั ลอฮ ตอ คําสั่ง ทีถ่ กู ประทานลงมาในอัล-กุรฺอาน ท่วี า จาํ เปน จะตอ งพาํ นกั อยูแตใ นบานของนาง พวกเขาไดส ัมผัสหรอื เปลา กับคําขอขมาของนาง สําหรบั การละเมิดฝา ฝน ของนาง ตอ คาํ สงั่ ของทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ(ศ็อลฯ) ทวี่ า จาํ เปน จะตอง กกั บรเิ วณตวั เอง และ หามการควบขีอ่ ฐู กอ นจะถึงเรอ่ื งการเหา ของสนุ ขั ทลี่ มุ นาํ้ เฮาบี พวกเขาได พบ มใิ ชห รอื วา มารดาแหง ศรทั ธาชนไดข อขมา ภายหลงั จากท่ีนางไดป ฏเิ สธโอวาทของ มารดา แหง ศรัทธาชน อุมมซุ ะละมะฮ ซง่ึ นกั ประวตั ิศาสตรไ ดยกมากลาวถงึ เมอื่ ครงั้ ทน่ี างพูดกับทาน หญงิ อาอชิ ะฮ : “เธอยังจาํ ไดไ หม วนั หนง่ึ เมื่อทานศาสนทตู แหง อัลลอฮ(ศ็อลฯ)เดินออกมา และพวกเราก็ อยูกับทา น แตแ ลวทานกล็ งไปทางดา นซา ยของ(สถานทที่ ีช่ ่อื วา ) “กอดีด” แลว ทา นกส็ นทนาอยู ตามลาํ พังกบั ทานอะลีเปน เวลานาน สว นเธอ ตอ งการจะตอ วา บคุ คลทง้ั สอง ฉนั จึงไดหามเธอไว แตแ ลวเธอกฝ็ า ฝน ฉนั แลวไป ตอ วา บุคคลทงั้ สอง ไมน านนกั เธอก็รอ งไหก ลับมา ฉนั ถามเธอวา มี อะไรเกิดขน้ึ กบั เธอหรอื ? เธอตอบวา ฉันเขา ไปหาคนทงั้ สอง ในชว งทเ่ี ขากาํ ลงั สนทนากนั อยู แลว ฉนั ก็พดู กบั ทา นอะลีวา : ฉนั มิไดอยกู ับทานศาสนทูตแหงอลั ลอฮเลย นอกจากเพียง วนั เดยี ว เทา น้นั ในเกา วนั ดงั นน้ั โอบ ตุ รของอะบฏี อลิบ ทานสละใหแกฉันมิไดหรือ ในวนั ทีเ่ ปน ของฉนั ดังนน้ั ทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮห นั กลับมาท่ฉี นั ดวยใบหนา ทแ่ี ดงกาํ่ แสดงถึงความโกรธจัด ทา นกลาว วา เธอจงกลบั หลังไปเสยี ขอสาบานตอ อลั ลอฮ คนใดกต็ ามในหมมู นุษยท ท่ี ําใหท า นโกรธ จะตอ ง ไมเ ปนอยา งอนื่ นอกจาก จะตองหลดุ พน ออกไปจากความศรัทธา ดงั นน้ั ฉนั จงึ กลบั มาดว ยความ เสียใจ ในความผดิ แลวทา นหญิงอาอชิ ะฮ ก็รับคําวา “จะ ฉนั ยงั จาํ ได” ทา นหญงิ อมุ มซุ ะละมะฮก ลา วตอไปวา : ฉนั จะร้อื ฟน ความจําใหเธออกี ท้งั ฉนั และเธอเคย อยูก บั ทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮ ครั้นแลว ทา นไดกลา ววา “คนใดในหมพู วกเธอซึ่งเปน คนขี่อฐู แลว มสี นุ ขั แหง ลมุ น้ําเฮาอบั มาเหา นางผนู นั้ จะเปน คนทพี่ ลาดจากหนทางท่ีถูกตอง ? พวกเราจงึ กลา ว วา เราขอความคุมครอง ตออลั ลอฮ และศาสนทตู ของพระองคใ หพ น จากเรื่องนน้ั แลว ทา นไดตบไป ทีห่ ลงั ของเธอ พลางกลาววา “จงระวังตอ การที่เธอจะเปนคนๆนนั้ นะ โอฮ ุมยั รออ” ทาน หญิงอาอิ ชะฮร ับคาํ วา “จะ ฉันยังจาํ ได” อมุ มซุ ะละมะฮกลาวตอ ไปวา : เธอยงั จาํ ไดไหม วนั ทบ่ี ิดาของเธอมา พรอ มกบั ทา นอมุ รั ฺ และพวกเรากล็ กุ ไปอยูดา นหลังมา น เขาทง้ั สองเขา มาสนทนา กบั ทา นตามท่ีตอ งการ จนกระทงั่ ถึง ตอนทเี่ ขาทง้ั สองกลาววา โอท านศาสนทตู แหงอลั ลอฮ แทจ รงิ เราไมร เู ลยวาทานจะอยกู ับพวกเรา

ตอไปอกี นานเทา ไหร ถา เพยี งแตท านแจงใหเ ราทราบวา ใครจะทาํ หนา ท่ีเปนคอลีฟะฮ ปกครอง พวกเรา เพอื่ เขาจะไดเปน ที่ยดึ ถอื สาํ หรบั เราภายหลังจากทาน ดังน้นั ทานจงึ บอกคนทง้ั สอง วา “สําหรบั ฉนั เอง เลง็ เหน็ สถานะของเขาแลว (ในเหตุการณขางหนา ของพวกทา น) ซึ่งถา หากฉนั ได กระทําลงไป แนน อน พวกทานจะแตกแยกจากเขา เหมอื นพวก บนอี สิ รออีลที่แตกแยกจากฮารนู ” แลวคนทงั้ กน็ งิ่ เงยี บ ตอ จากน้ัน กเ็ ดินกลับออก ไป คร้ันเม่ือเขาทง้ั สองออกไปแลว พวกเรากอ็ อกมา หาทา นศาสนทตู แหงอัลลอฮ แลว เธอกพ็ ดู กับทา น เพราะเธอเปนคนทห่ี าญกลา กบั ทานมากกวา พวกเรา วา : โอทานศาสนทตู แหง อัลลอฮใ ครกนั หรอื ทที่ า นจะตง้ั ใหเ ปน คอลฟี ะฮ ปกครอง พวกเขา ? แลว ทานก็ตอบวา คนทสี่ วมรองเทา ปะชนุ อยูน น่ั แหละ ดังนนั้ พวกเรา จงึ ลงไปดกู นั เราก็เหน็ แต ทานอะลี แลว พวกเราก็กลา ววา โอทา นศาสนทูต แหง อลั ลอฮ สว นเธอนัน้ ไดกลา ววา : โอท า นศา สนทตู แหง อัลลอฮ ฉันไมเ หน็ ใครเลย นอกจากอะลเี พยี งคนเดยี วเทา นน้ั นา นตอบวา ก็เขานนั่ แหละ ทา นหญงิ อาอชิ ะฮ รบั คาํ วา : ใชแลว ฉันยังจําได แลว อุมมซุ ะละมะฮยงั กลา วกับนางอีก วา : หลงั จากนี้แลว เธอยงั จะเดนิ หนา ตอไปอีกหรอื โออ าอชิ ะฮ นางตอบวา อนั ที่จรงิ ฉนั จะออกไป เพอ่ื ปรองดองระหวา งคนทง้ั หลาย(๘๑) แลว ทา นหญงิ อมุ มซุ ะละมะฮก ไ็ ดห า มนางมใิ หออกไปดว ย ถอ ยคําทร่ี ุนแรง โดยได กลา วกับนางวา : แทจ รงิ เสาหลกั ของอสิ ลาม มิอาจทาํ ใหเ ทย่ี งตรงโดยสตรี ได ถึงแมมนั จะเอนเอยี ง และมิอาจประสานโดยสตรีได ถึงแมม นั จะแตกหกั การยกยอ ง สรรเสรญิ สําหรับสตรี คอื ใหล ดละจากการจดจอ ง และรกั ษาเกยี รติยศในตวั เอง เธอจะพดู อยา งไร ถา หาก ทานศาสนทตู แหงอัลลอฮ (ศอ็ ลฯ)มาปรากฏตัวตอ หนา เธอ ณ สถานท่ีตรงไหนสักแหง หนงึ่ ในทอง ทะเลทรายนี้ และไดพ บวา เธอกาํ ลงั ข่ีอฐู ของเธอจากแหลง นาํ้ แหงหนงึ่ ไปยงั สถานท่อี น่ื ? ขอ สาบานตออัลลอฮ ถา หากฉนั เดนิ ทางไปกบั การเดนิ ทางของเธอคร้งั นี้ แลว หลงั จากน้ัน ไดม คี าํ เชญิ มายงั ฉนั วา เธอจงเขา สวรรคฟร เดาซเ ถดิ แนนอนฉนั จะละอายตอ การทจ่ี ะพบกับมฮุ มั มดั หลงั จากไดมกี ารโยนผา มา นทิง้ โดยฝม อื ของเขาลงบนตัวของฉนั ขณะเดยี วกนั มารดาแหง ศรัทธาชนกม็ ไิ ดย อมรับคําแนะนาํ ของบรรดา ซอฮาบะฮผ ูม ี คุณธรรมจํานวนมาก ดงั รายงานจากทา นฏอ็ บรียในตารคี ของทา น วา แทจรงิ ญารยิ ะฮ บนิ กอดา มะฮ อซั ซะอดฺ ยี ไ ดก ลาวกบั นางวา : โอม ารดาแหง ศรัทธาชน ขอสาบานตออัลลอฮว า แนน อน การ สงั หารอสุ มานนั้นยงั เปน เร่ือง เล็กนอยกวา การทท่ี า นออกไปจากบา นของทา น โดยนงั่ ไปบนหลงั อฐู ตัวน้ี อนั ถกู สาปแชงเพราะการตดิ อาวธุ แทจรงิ หนา ทีส่ าํ หรับทา นจากอัลลอฮค อื การอยูอยา ง มิดชิด และรกั ษาเกียรติ แตแลว ทานไดทําลายมา นกน้ั ของทา นและทาํ ให เกียรตยิ ศของทานดาง พรอ ย แทจรงิ ใครทเ่ี หน็ ดว ยกับการออกรบของทา น เทา กบั คนนน้ั เหน็ ดวยกบั ความหายนะของ ทาน ถา หากทา นมาหาเรา ในฐานะผูเช่ือฟง กข็ อใหเ ดินทางกลบั ไปยงั เรือนของทา นเสีย แตถ า หาก ทานมาหาเราในฐานะเปน ผู บีบบังคบั ก็จงขอความชว ยเหลือตอคนทงั้ หลายเถิด(๘๓)

มารดาแหง ศรัทธาชนเปนแมทัพ ! นกั ประวัตศิ าสตรไ ดก ลาววา นางเปน แมท ัพอยา งเต็มรูปแบบ กลาวคอื นาง เปน คนแตง ตงั้ ถอดถอนและออกคําสง่ั ตา งๆ จนกระทงั่ ตอลหะฮและซบุ ัยร สบั เปลย่ี นกนั ทาํ หนา ท่ีอิมามนาํ นมาซ เพราะแตละคนตองการจะไดนมาซกับ ประชาชน ครนั้ แลว ทา นหญงิ อาอชิ ะฮไ ดเ ขา มากา วกา ย และส่ังถอดคนทง้ั สอง พรอ มๆกัน และไดส งั่ การใหอับดุลลอฮ บนิ ซุบยั ร หลานชายของนางเปน คน นาํ ประชาชนทํานมาซ นางเปน คนซง่ึ สง สาสนตา งๆ โดยขอเขียนของนางเอง แลวสง ไปตามเมอื ง ตางๆมากมาย เพอื่ ขอกาํ ลังสนบั สนนุ จากเขาเหลา นน้ั ใหม า ชวยนางรบกับทานอะลี บิน อบี ฏอลบิ อกี ทง้ั ยงั ไดป ลกุ ปนไฟแคน แบบญาฮิลยี ะฮ ขน้ึ ในหมคู นเหลา น้ัน จนกระทั่งนางสามารถรวมพลไดม ากถงึ ๒๐,๐๐๐ คนหรือมากกวา นนั้ ประกอบดว ยคน เถ่อื นในหมชู าวอาหรบั และพวกละโมบอยากได เพือ่ ตอ สแู ละ ทําลายลา งอะมีรุล-มุมินนี ความเรา รอนของนาง ยงั ผลใหเ กิดความเสยี หายอยาง ยอ ยยบั มีผูคนเปน จํานวนมากไดถกู สังหารลงทนี่ นั่ ในฐานะผปู กปอง และชว ยเหลอื มารดาแหงศรัทธาชน นกั ประวัติศาสตรไ ดก ลาววา พรรคพวกของ ทา นหญงิ อาอชิ ะฮน น้ั เมอ่ื สามารถหลอกลออษุ มาน บนิ ฮะนฟี เจา เมืองบัศเราะฮไ ดแ ลว ก็ไดจ บั ตวั เขาเปน เชลยทนั ที พรอมดว ยบรรดาสหายของเขาอกี ๗๐ คน ซง่ึ เปน ฝา ย ทาํ หนา ท่ปี อ งกันบยั ตลุ มาล(กองคลงั ของอิสลาม) เมอ่ื พวกเขาไดนาํ ตวั คน เหลา นน้ั มาถึงยงั ทา นหญงิ อาอชิ ะฮ นางกไ็ ด ออกคาํ สั่งใหสงั หารคนเหลา นั้นทนั ที โดยพวกเขาไดเ ชือดคอคนเหลานัน้ ราวกบั เชอื ดแพะแกะกไ็ ม ปาน มรี ายงาน บางกระแสกลาววา คนเหลานัน้ มีจํานวนมากถึง ๔๐๐ คน กลา วกนั วา คนเหลา น้ัน คอื มุสลมิ กลุม แรก ท่ีถกู เขน ฆาอยา งโหดรายทารุณทส่ี ุด (๘๔) ทานชุอฺบีย ไดร บั รายงานมาจาก ทา นมุสลมิ บนิ อบี บกุ เราะฮ วา มีรายงานจากบิดาของ ทาน กลา ววา : เม่ือฏอ็ ลหะฮแ ละซบุ ยั ร ไดเ ดนิ ทางมาถงึ ยงั เมอื งบศั เราะฮ ฉนั จบั ดาบมาแขวนไว ทันที เพราะฉนั ตอ งการจะชว ยเหลอื คนทงั้ สอง ดงั นนั้ ฉนั จึงเขา ไปหาทา นหญงิ อาอชิ ะฮ เพราะนาง คอื ผสู ั่งและผหู าม ฉะนนั้ คาํ สง่ั ทงั้ หมด ยอ มเปน คาํ สง่ั ของนาง ฉนั จงึ นกึ ถงึ ฮะดษี บทหน่ึงของทา น ศาสนทตู แหงอลั ลฮ(ศอ็ ลฯ) เพราะฉนั เคยไดยินทา นกลา ววา : กลมุ ชนใดทม่ี สี ตรี ทาํ หนาท่ีควบคมุ บริหารการปกครอง กลุมชนนั้นจะไมไดรบั ชยั ชนะ ดงั นน้ั ฉนั จงึ ผละจากพวกเขามา และหลีกเลีย่ ง ไปจากพวกเขาเสยี ขณะเดยี วกนั ทา นบคุ อรีไดบ ันทกึ รายงานจากอะบบี กุ เราะฮ โดยคาํ กลาว ของทา นวา : แนน อน อัลลอฮทรงประทานคณุ คา ใหแ กฉ ันดวยถอ ยคาํ หนงึ่ สาํ หรบั สงครามญะมัล นน่ั คอื เมอ่ื ครัง้ ทที่ า นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ( ศ็อลฯ) ทราบขาววา เปอรเซยี สามารถจับกมุ ราชธดิ าของกษัตรยิ  กซุ รอได ทานไดพ ดู วา “กลมุ ชนใดก็ ตามท่สี ตรเี ปนผปู กครองพวกเขา กลมุ ชนนน้ั จะไมไ ดร ับชัย ชนะ”(๘๕)

สว นหนง่ึ จากเรอื่ งราวทน่ี า หวั เราะ และรอ งไหใ นเวลาเดียวกนั คือวา ทา นหญิงอาอิชะฮ มารดาแหง ศรัทธาชนไดออกจากเหยา เรอื นของนาง ในฐานะ สตรผี ลู ะเมิดตอ อัลลอฮแ ละศาสนทตู ของพระองค ตอ จากนนั้ ทา นไดส่ังบรรดา ซอฮาบะฮใหป ระจาํ อยกู ับเหยาเรอื นของตน นับวา เปน เรอ่ื งแปลกจริงหนอ!! ดซู ิทาน เร่ืองอยา งนีม้ นั เกดิ ขน้ึ ไดอ ยางไร ? อิบนอุ บี อัล-ฮะดีด จากสายมุอตฺ ะซิลีย ไดก ลา วไวใ นหนงั สืออธบิ าย นะฮ ุล-บะลาเฆาะฮ และนักประวตั ศิ าสตรรายอ่ืนๆ ก็ไดกลา วไววา ขณะทที่ าน หญงิ อาอชิ ะฮ อยูในเมืองบัศเราะฮน ้นั นางไดเขียนจดหมายสงไปยังซัยด บนิ ซฮู าน อลั -อบั ดีย โดยนางไดก ลา วในจดหมายน้ันวา “จาก อาอิชะฮมารดาแหง ศรทั ธาชน บุตรีของอบบู กั รผซู อ่ื สตั ย ภรรยาของทานศาสนทูตแหง อัลลอฮ ถงึ ซยั ด บนิ ซฮู าน บตุ รของนาง ผบู รสิ ุทธิใ์ จ ตอ จากนีไ้ ป ขอใหเ จา จงประจาํ อยกู บั บา นของเจา และจง ลดจํานวนคนออกจากบตุ รของอะบีฏอลิบ และแนนอนเม่อื ขาวของเจามาถงึ ขา ตามท่ีขา พอใจ ดังนน้ั เจาจะเปน บคุ คลสาํ คญั คนหนงึ่ แหง สมาชกิ ของขา” วัสสลาม ชายผทู รงคุณธรรมทานนีไ้ ดต อบนาง ดังขอ ความตอ ไปนี้ “จากซัยด บนิ ซูฮาน ถงึ อาอชิ ะฮ บนิ ต อบบู กั รตอ จากนไ้ี ป แทจริงอัลลอฮท รงบญั ชายังทา น โดยพระบัญชาอยา งหนงึ่ และทรง บญั ชาพวกเราโดยพระบญั ชาอกี อยา งหนงึ่ พระองคทรงบญั ชาทา นใหป ระจําอยูแตในบานของ ทา น และทรงบัญชาพวกเรา ใหท ําการตอ สู แนนอนหนังสือของทา นไดม ถี ึงมายงั ฉนั แลว โดยทา น ไดสั่งใหฉนั กระทําในส่ิงที่ขดั แยงกบั ทอ่ี ลั ลอฮทรงบญั ชาแกฉ ัน ซึ่งเทา กบั ใหฉ นั เปนคนท่ีตอ ง กระทํา ในสงิ่ ที่อลั ลอฮท รงบญั ชาแกทา น สว นทานเองไดก ระทาํ ในสง่ิ ทพ่ี ระองค ทรงบญั ชาแกฉนั ดงั นน้ั คําสั่งของทา น ตามทัศนะของฉนั จงึ มอิ าจปฏบิ ัติตามได และหนงั สือของทา น จะไมไดร บั คาํ ตอบใดๆ” ในเรื่องราวเหลานี้ ไดอ ธิบายอยา งชัดเจนวา ทานหญิงอาอชิ ะฮไมเ พยี งแต เปน แมท ัพนาํ ทหารออกรบในสงครามญะมลั เทา นนั้ หากแตท า นยงั กระหายใน อาํ นาจปกครองบรรดาผูศรทั ธา ในทกุ แวนแควน แดนดินอกี ดว ย โดยทกุ สงิ่ ทกุ อยา ง นีเ้ อง นางจงึ เปน บุคคลผซู ึ่งปกครองฏ็อลหะฮ และซุบยั ร ซงึ่ เปนสองคนทอี่ มุ ัรฺ ลุนใหด าํ รงตําแหนงเปนคอลฟี ะฮ และสําหรับเรอื่ งทงั้ หมดนี้ นางได อนุมัติใหตัว ของนางเองตดิ ตอทางจดหมายกับบรรดาผูนําเผา ตา งๆ และบรรดาขาหลวงเมอื ง ตางๆ แลวชกั ชวนพวกเขาในทางทผี่ ดิ และขอความชว ยเหลอื จากพวกเขา สาํ หรบั เรอื่ งราวเหลา นที้ ั้งหมดนางจงึ บรรลถุ งึ ขีดขน้ั เหลา นัน้ และความ เลอ่ื งลอื เหลา นนั้ ของพวกตระกลู อมุ ยั ยะฮ ดงั นนั้ นางจึงเปน ตนแบบ และเปน รากฐานแหงความเคารพนบั ถือของ พวกเขาทงั้ หมด และนางเปน ผซู ่ึงมพี ลงั และการตอตา นอันนา กลวั เพราะขนาดบรรดาคนเกง กลา และบรรดาผมู ีช่ือเสยี ง ระบอื ในความกลา หาญ ยงั พา ยแพแ ละว่ิงหนดี ว ยความกลวั แถวทหารทนี่ าํ

โดย ทา นอะลี บนิ อบี ฏอลิบ และไมก ลา ยนื หยัดตอ หนา เขาเลย แตท วานางกลับ ยนื หยัด ทาทาย กลาขนึ้ เสยี ง และกอ กวนใหเ กดิ ความสบั สน ดวยเหตนุ ี้ บรรดาผมู สี ตปิ ญญาก็ยงั สับสน นักประวัตศิ าสตรเอง ก็ยงั ฉงน สนเทห  ในยาม ทพ่ี วกเขาไดรูเ ร่อื งราวของนางในสงครามอฐู ต้ังแตต อนเรมิ่ ตน คือ กอ นทอี่ มิ ามอะลีจะเดนิ ทางมา และในสงครามอฐู ครง้ั ใหญ หลงั จากที่อมิ ามอะลี เดนิ ทางมาถงึ แลว และเรยี กรอ งใหน างยอมรับ คัมภีรของอัลลอฮ แตน างปฏเิ สธ และยนื กราน ทจี่ ะทาํ สงครามอยา งด้อื ร้ัน จนมิอาจอธิบายเร่ืองนี้ ไดเ ลย นอกจาก เม่อื เราไดรูถึงความลกึ ลาํ้ และรนุ แรงของการอจิ ฉารษิ ยา และความเกลยี ดชงั ท่ี มารดาแหง ศรัทธาชน พกพาไวส ําหรบั บตุ รหลานของนาง ที่มีความบรสิ ุทธใิ์ จ ตอ อัลลอฮ และศา สนทูตของพระองค(ศ็อลฯ) คําเตอื นของทา นนบี(ศอ็ ลฯ)ใหระวงั ทา นหญิงอาอชิ ะฮ และการปลกุ ปน ยยุ งของนาง แนน อน ทา นศาสนทูตแหงอลั ลอฮ(ศ็อลฯ) ลว งรถู งึ ความลกึ ลบั และภยั รา ย อนั เกดิ จาก แผนการณท ว่ี นเวยี นอยูร ายรอบตัวทาน จากดา นตา งๆ ทงั้ หมด ไมตอ ง สงสยั เลยวา เพราะทา นรู ถึงอิทธพิ ลในตวั ของสตรีทีม่ ผี ลกระทบและกอกวนแกบรุ ุษ ขณะเดยี วกนั ทานก็รดู ีถงึ แผนการณ อนั ยิง่ ใหญข องพวกนางซงึ่ แทบจะทําลายภเู ขา ใหสญู สลายไปได และโดยเแพาะอยางย่งิ ทา นยงั รู ดวยวา ทา นหญงิ อาอชิ ะฮภ รรยา ของทา น เปน คนมคี วามพรอม สําหรบั บทบาทท่เี ปน อนั ตราย เหลา น้ี ในเมอื่ จติ ใจ ของนางแฝงไวดว ยความอิจฉาริษยา ความจงเกลียดจงชงั ตอทา นอะลคี อ ลฟี ะฮ ของทา นโดยตรง และตออะฮล ุลบยั ตของทานโดยรวม ทา นจะไมรไู ดอ ยา งไร ในเมื่อทา นใช ชีวิตอยูก บั กิรยิ าอาการอันมาจากทา ทแี ละความเปน ศตั รูของนาง ท่ี มตี อ บคุ คลเหลานนั้ ซ่ึงทา นก็ โกรธบอ ยและเปล่ยี นสหี นา ของทานอยูบอ ยๆ แตทา น พยายามโนม นาวใหน างยอมรับทกุ คร้ังวา ความรกั ของทา นอะลี คอื ความรกั ของ อลั ลอฮแ ละผูทโี่ กรธเคอื งทา นอะลี เทา กับเปน มนุ าฟก ซ่ึงอัลลอฮจะทรงพโิ รธตอ เขา แตเมนิ เสียเถดิ สาํ หรบั ฮะดษี เหลา นน้ั วา สามารถจะซมึ ซบั เขา ไปใน สว นลกึ ของจติ ใจเหลานนั้ ซ่ึงไมรูจักความจรงิ วา เปน ความจริง นอกจากเพ่ือผลประโยชนของ นาง เอง และไมรจู กั ความถูกตอ งวา เปน ความถกู ตอง นอกจากจากส่งิ ที่มาจากตวั ของนางเองเทา นน้ั ดวยเหตนุ ้ี ทา นศาสนทตู (ศ็อลฯ)จงึ อดทนเม่อื ทา นรูวา นางคอื บททดสอบ (ฟตนะฮ) ท่ีอลั ลอฮท รงบันดาลมาในประชาชาตนิ ี้ เพื่อพระองคจะไดทดสอบ ประชาชาติเหลา น้ีโดยนาง เชนเดยี วกบั ทพ่ี ระองคเคยทดสอบประชาชาติในยุค กอนๆ มาแลว พระองคผ ทู รงสูงสุด ตรัสวา : มนุษยค ดิ กระนั้นหรือ วา เขาจะถกู ปลอยไวเ ฉยๆ โดยจะไมถูกทดสอบ เพยี งเพราะการทเ่ี ขากลา ว วา เราศรทั ธาแลว (อัล-องั กะบตู /๒)

แนนอนทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ) เคยเตอื นประชาชาติของทานให ระมัดระวังนาง ไว หลายคร้งั ดว ยกนั จนกระทัง่ ในวนั หน่งึ ทา นไดหันหนา ไปยงั บา นของนางแลวกลา ววา : “ณ ตรง น้ี คือความเสยี หาย ณ ตรงน้คี อื ความเสยี หาย (ฟต นะฮ) เปน ทซี่ ่งึ เขาของชยั ฏอนจะปรากฏขึ้นมา” แนน อน ทา นบคุ อรีได รายงานเรือ่ งน้ีไวใ นซอเฮยี ะหข องทา น บาบวา ดว ย เร่ืองราวในบา นของ ภรรยาทาน นบี ความวา รายงานจากทา นนาฟอฺ วา มรี ายงานจากทานอบั ดลุ ลอฮ (ขออัลลอฮ ทรง พอพระทยั ตอ ทา น) ไดก ลาววา : ทานนบี(ศ็อลฯ)ไดล กุ ข้ึนกลาวเทศนา แลว ชไ้ี ป ทบ่ี า นของนางอาอิ ชะฮ แลว กลา ววา ณ ตรงนค้ี อื ความเสียหาย (๓ ครงั้ ) เปนที่ ซงึ่ เขาของชัยฏอนจะปรากฏขึน้ มา (๘๖) รายงานจากทา นมสุ ลิมในซอเฮยี ะหข องทา นเชน กนั วา จากทานอิกรอมะฮ บนิ อัมมารฺ วา รบั รายงานมาจากซาลมิ จากอบิ นุอมุ รั ฺ ไดก ลา ววา : ทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮ( ศ็อลฯ) ไดอ อกมา จากเรอื นของทานหญงิ อาอชิ ะฮแลว กลา ววา “แกนนาํ ของการปฏเิ สธศรัทธาจะมาจากทนี่ ่ี จะเปน ที่ที่เขาของชัยฏอนปรากฏขน้ึ มา(๘๗) ไมมเี หตผุ ลใดๆ สาํ หรับการเพ่มิ ถอ ยคาํ ของพวกเขาเอง ที่ผนวกเขา ไปเสริม ประโยคนวี้ า : หมายถงึ ทิศตะวันออก เพราะนน่ั คือ การกขุ ้ึนมาอยา งชดั แจง เพื่อ พวกเขาจะไดล ดน้ําหนักของ ถอยคําในประโยคนี้ ใหดเู บาบางลงไปบาง สาํ หรับ มารดาแหง ศรัทธาชน และกนั ขอหานใ้ี หอ อก หางไปจากนาง มรี ายงานปรากฏในซอเฮยี ะหบคุ อรีอีกเชน กนั วา : เมือ่ ฏอ็ ลหะฮ, ซบุ ัยรแ ละ ทา นหญิงอาอิ ชะฮ เดนิ ทพั มาถึงยังบัศเราะฮ ทา นอะลีกส็ งทา นอัมมารฺ บิน ยาซริ ฺ ทา นฮาซนั บนิ อะลี เดินทางมา พบกับพวกเรา ทก่ี ฟู ะฮ คนทั้งสองขน้ึ บนมมิ บัรฺ โดยทานฮาซนั บนิ อะลนี นั้ อยสู วนบนสุดของ มิมบรั ฺ และทา นอัมมารฺ นนั้ ยนื ต่ํากวา ทา นฮาซนั ดงั นนั้ พวกเราจงึ เขามาชมุ นมุ กนั ซง่ึ ฉันไดย ินทา น อมั มารฺ บนิ ยาซิรฺ กลา ววา : แทจริงทา นหญิงอาอชิ ะฮไดน ําทัพเดนิ ทางไปยงั เมอื งบศั เราะฮแ ลว ขอ สาบานตอ อัลลอฮ แทจริงนางคอื ภรรยานบขี องพวกทาน(ศอ็ ลฯ) ทง้ั ในโลกน้ีและ ปรโลก แต ทวา อัลลอฮผทู รงจาํ เรญิ ผทู รงสูงสดุ ไดท ดสอบพวกทา น เพ่อื จะไดเปน ทปี่ ระจกั ษวา พวกทานจะ เคารพเชื่อฟง พระองค หรอื นางกนั แน( ๘๘) อลั ลอฮ ผทู รงยง่ิ ใหญ คาํ บอกเลา นไี้ ดแ สดงใหเ ห็นวา การเคารพเช่ือฟง นาง เปน การ ละเมดิ ฝา ฝน อลั ลอฮ และการละเมิดฝาฝน นาง อันหมายถงึ การ ยนื หยดั ตอตานนาง คือ การ เคารพเชอื ฟง อลั ลอฮ ขณะเดียวกนั เราจะสงั เกตในฮะดษี นี้ไดอ ีกวา นักรายงานจากพวกอมุ ัยยะฮ ไดเ สริม ถอยคาํ ทีว่ า “ปรโลก” เขาไป ดังขอความในประโยค “แทจริงนางคอื ภรรยา นบีของพวกทา น(ศอ็ ล ฯ) ทั้งในโลกนแ้ี ละปรโลก” เพือ่ สรางความสบั สนใหคนทว่ั ไป เขา ใจวา อลั ลอฮท รงอภยั โทษ ใหแ ก นางในความบาปทุกประการ ท่นี างสง่ั สมไว และทรงใหน างเขา สวรรค ในเม่อื สามีของนาง ผูเ ปน ที่