จงถามผู้รู้

ประการแรกทค่ี วรจะพิจารณาก็คือ ทาทีของบคุ คลเหลา นน้ั ทแี่ สดงออกตอ ทา นศาสนทูต แหง อลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ)ในเชาของวนั ทที่ า นวะฟาต(ขอใหดวงวญิ ญาณของ ขา พเจาอทุ ิศแดทา นดวย เถดิ ) เปน ไปไดอยา งไร ทพ่ี วกเขาพากนั ละทิ้งเรือนราง ของทานไว โดยมไิ ดพะวกั พะวงกบั การจดั พธิ ีศพ การอาบน้ําศพ การหอ ศพ และ ฝง ศพ หากแตพ วกเขารีบเรง เพอ่ื ไปยังท่ปี ระชุมของพวกเขา ทซี่ ะกฟี ะฮ บะนี ซะอีดะฮ แลวถกเถยี ง โตแ ยง กัน เรอ่ื งตาํ แหนง คอลฟี ะฮ ซึ่งพวกเขารจู ักเจา ของ ตาํ แหนง นต้ี ามหลักศาสนากนั อยูแลว และเคยใหส ัตยาบนั กับเขามาแลว ในสมัยท่ี ทา นนบี(ศอ็ ล ฯ)มชี วี ติ อยู สิ่งหนึง่ ท่ียนื ยนั ใหแ กเ ราก็คอื วา พวกเขาแสวงหาโอกาสในยามทท่ี านอะลี และตระกลู บะนีฮา ชิมไมอ ยู ซงึ่ คนเหลา นน้ั มีจรยิ ธรรมพอจนมิอาจละทงิ้ ทา น ศาสนทูตแหงอัลลอฮ(ศอ็ ลฯ)ในสภาพที่ เปน ศพอยเู พยี งลาํ พงั และแขง ขนั กนั เพือ่ ไปที่ ซะกฟี ะฮไ ด ดังนน้ั พวกเขาจงึ ตอ งการทจ่ี ะดําเนนิ ภารกิจใหสาํ เรจ็ ลลุ ว งโดยเรว็ ทสี่ ดุ กอ นทบี่ รรดาตระกลู ฮาชมิ จะเสร็จส้ินพธิ ที ส่ี าํ คญั ของตน ทางศาสนา และ จาํ เปน อยเู องที่คนเหลา นน้ั จะตอ งยนิ ยอมใหเหตกุ ารณ ดาํ เนินไปตาม เรื่องราว ที่เกดิ ขึ้น แลวจะไมม ใี ครสามารถพอท่ีจะกลาพูด และโตแยง อะไรแม แตค ําเดยี ว เพราะบรรดาผูท่ี เขารวมในซะกีฟะฮน นั้ ไดวางหลักการรว มกนั วา จะตอ งฆา ทกุ คนทพ่ี ยายามจะเพกิ ถอนกจิ การท่ี พวกเขาไดล งมตกิ ันแลว โดยอางวา เพ่อื ตอ ตานกบั บรรดาคนทขี่ ัดแยงและขจดั ความเสียหายท่จี ะ เกิดขึ้น นกั ประวัติศาสตรไ ดก ลา วถงึ เร่อื งแปลกประหลาดตา งๆ ที่เกดิ ข้ึนในวันเวลา เหลา นน้ั จาก บรรดาซอฮาบะฮ ซึ่งตอมาในภายหลังพวกเขาไดเปลยี่ นฐานะมา เปน คอลฟี ะฮข องศาสนทตู (ศ็อล ฯ)และเปน ผปู กครองของบรรดาผูศรัทธา อยางเชน การท่ีพวกเขาเรง เราใหประชาชนออกมาทาํ พธิ ี ใหส ัตยาบนั โดยการเฆ่ยี นตี การขม ขูดว ยกําลงั และอยา งเชน การบกุ รกุ และเปด บา นของทา นหญงิ ฟาฏมิ ะฮ และหนบี ทองของนางดวยประตู ในขณะทนี่ างอยดู า นหลงั ประตู จนทารกนอ ยใน ครรภ ตอ งแทงออกมา และไดน าํ ตวั ทานอะลีออกมามัดมือไว และขจู ะฆา ทงิ้ ถา หากเขายังขืนปฏเิ สธการ ใหส ตั ยาบนั อีกทงั้ ยังไดฉ อฉลทานหญงิ ซะฮรออ ในเรื่อง สทิ ธทิ างดา นสว นแบง และมรดก ตลอดจนรายไดในสวนของซลิ -กรุ ฺบา จนกระทงั่ นางตองตายจากไป ดว ยความโกรธที่มตี อพวกเขา โดยนางไดวงิ วอนขอดอุ า ตอตานพวกเขาในทกุ นมาซ และศพของนางไดถูกฝง ในเวลากลางคนื อยางลับๆ โดยพวกเขามิไดม ารวมในพธิ ีศพของนาง อยางกรณกี ารท่พี วกเขาไดสงั หารบรรดาซอฮาบะฮท ีป่ ฏิเสธไมยอมจา ย ซะกาตแกอบูบกั ร เพ่ือเปนการประทวงจนกวา พวกเขาจะรวู า เหตใุ ดทท่ี านอะลี จงึ พลาดจากตาํ แหนง คอลีฟะฮ เพราะ พวกเขาเคยใหส ัตยาบนั แกท านมาแลว ในสมัยทที่ า นนบีมีชีวติ อยู ทต่ี ําบลฆอดรี คฺ มุ (๑๑๐) อยา งเชน การท่พี วกเขาทาํ ลายเกียรตยิ ศของสตรี และละเมดิ กฏของอลั ลอฮ ในเร่ืองการ สงั หารชาวมุสลมิ ผูบ ริสุทธิ์ และเขาหาภรรยาของคนเหลา นนั้ โดยมิ ไดค ํานงึ ถงึ อดิ ดะฮ( ๑๑๑)

อยา งเชน การท่ีพวกเขาเปลยี่ นแปลงบทบญั ญตั ขิ องอลั ลอฮ และศาสนทูต ของพระองค( ศ)ที่ ระบไุ วอ ยางชดั แจงในพระคมั ภีรและซนุ นะฮ โดยทาํ การ เปลีย่ นแปลงสง่ิ เหลา นน้ั ดวยบทบัญญตั ิ จากการใชค วามคิดเหน็ เพอื่ เปน การรับใช ประโยชนสว นตวั ของพวกเขา(๑๑๒) อยา งเชน การทีพ่ วกเขาดม่ื สรุ าและทําผดิ ประเวณเี ปนนิจสิน ในขณะทพี่ วกเขา เปน ผูป กครอง ของบรรดามุสลิม และเปน ผพู ิพากษาในหมูพ วกเขา(๑๑๓) อยา งเชน การขับไลไ สส ง อะบซู รั ฺ อลั -ฆ็อฟฟารยี ออกจากเมืองมะดนี ะฮ ของทา นศาสนทูต แหง อลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ)จนกระทง่ั ตายอยา งโดดเดี่ยว โดยไมม ขี อ หาวา ไดก ระทําผดิ ประการใด และยัง ไดเฆยี่ นตีทา นอมั มารฺ บิน ยาซริ ฺ จนสลบ และยังไดตีทา นอับดลุ ลอฮ บนิ มสั อูด จนกระดกู ซี่โครง หกั และถอดบรรดา ซอฮาบะฮผูมคี วามบริสุทธ์ิใจออกจากตาํ แหนง ตางๆ แลวแตงตงั้ บรรดาคน ละเมิด คนกลบั กลอก จากพวกบะนอี ุมัยยะฮ ศัตรูของอิสลาม เขา ดาํ รงตาํ แหนงแทน อยา งเชนการดา ประณามและสาปแชง อะฮล ุลบัยต บคุ คลผซู ง่ึ อลั ลอฮท รงขจัด ความมลทิน ออกไปจากพวกเขา และทรงชาํ ระขดั เกลาพวกเขาใหส ะอาดบรสิ ทุ ธิ์ และสังหารซอฮาบะฮผ มู ี คุณธรรมท่ีปฏิบตั ติ ามแนวทางของพวกเขา(๑๑๔) อยา งเชนการท่ีพวกเขาครอบครองตาํ แหนงคอลฟี ะฮดว ยการใชอ าํ นาจ บาตรใหญ ดว ยการ ใชก ําลัง เขน ฆาสงั หาร และคุกคามความปลอดภยั ของ ประชาชน และกําจัดบุคคลผคู ดั คานพวก เขา ดว ยวิธกี ารตา งๆ อยา งเชน ประหารชวี ติ ใหดืม่ ยาพษิ และอนื่ ๆ อกี (๑๑๕) อยา งเชน การทพ่ี วก เขาบกุ เขา โจมตีเมืองมะดนี ะฮ ของทานศาสนทูต โดยทหารของยะซดี แลว กระทาํ ทุกอยา ง ตาม ความประสงค ทง้ั ๆ ทีม่ คี ําส่ังของทา นศาสนทตู มากอนแลว วา : แทจ รงิ เกียรตยิ ศของฉันอยใู น เมอื งมะดนี ะฮ ดงั นน้ั ผูใดกอเหตุใดๆ ขึ้นในนนั้ เขาจะไดร ับ การสาปแชง จากอัลลอฮ จากมะลาอิ กะฮ และจากมนษุ ยท งั้ มวล” อยางเชน การทพี่ วกเขายงิ ธนูไฟเขาใสบยั ตลุ ลอฮ และเผาสถานทอ่ี นั ทรง เกยี รติ และการท่ี พวกเขาสงั หารซอฮาบะฮบางทา นท่อี ยภู ายในนน้ั อยา งเชนการที่พวกเขาสูรบกับทานอะมรี ุล-มุมินนี และประมขุ ของทายาท ประมขุ ของเช้ือ สาย ผบู รสิ ทุ ธ์ิ ซง่ึ มฐี านะตอ ทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮ( ศอ็ ลฯ)เหมือน ฮารูนกับมูซา ท้งั ในสงคราม อูฐและสงครามศิฟฟน และสงครามนะฮร อวาน เน่ืองจากความโลภหลงและผลประโยชนท างโลก อนั สญู สลาย อยางเชน การทีพ่ วกเขาสงั หารประมขุ ทง้ั สองของชายหนมุ ชาวสวรรค อิมามฮะซนั นน้ั ถกู สังหารดวยยาพิษ สว นอมิ ามฮเุ ซนนน้ั ถกู สงั หารดวยการเชอื ด และสบั และการสงั หารเชื้อสายของ ทานศาสนทูต(ศ)ทง้ั หมด โดยไมม ีใครเหลอื รอดปลอดภยั จากพวกเขาเลย นอกจากทา นอะลี บิน ฮุ เซนเทานัน้ และการกระทํา อ่นื ๆเยยี่ งคนขขี้ ลาดตาขาว ซง่ึ ขาพเจา ขอสงวนปลายปากกาทีจ่ ะไม เขียนถงึ และ อะฮล ซิ ซุนนะฮวลั -ญะมาอะฮเองก็รใู นเรอ่ื งนี้เปน สวนมากอยู ดว ยเหตุนพ้ี วกเขา จึง

พยายามจนสดุ ความสามารถ เพ่ือตอ ตานบรรดามุสลิมมิใหอ านประวตั ศิ าสตร และวิเคราะหใ นวถิ ี การดําเนนิ ชวี ติ ของซอฮาบะฮ เรือ่ งราวท่ขี า พเจา เอยถึง ณ บดั น้ี ลว นมาจากตาํ ราประวตั ิศาสตรท างดา น อาชญากรรม และ ความบาปตา งๆ ซงึ่ มาจากการกระทาํ ของซอฮาบะฮ อยางไม ตอ งสงสัย สาํ หรบั ผูม ีสติปญ ญา หลังจากอา นเรอื่ งเหลานี้แลว ก็ไมสามารถ จะปกปองซอฮาบะฮ แลวตดั สินใหพ วกเขาเปน ผเู ทยี่ ง ธรรม จนมอิ าจตําหนพิ วกเขา ตลอดกาลได อีกแลว เวนแตจ ะเปน คนสตวิ ปิ ลาสเทา นัน้ เอง พรอ มกบั มีขอ สังเกตทห่ี นกั แนนยิง่ วา เรายืนยนั อยา งจริงจังตอความเท่ยี ง ธรรมของซอ ฮาบะฮบ างทาน และเรายนื ยนั ในความบรสิ ุทธ์ขิ องพวกเขา ในการ ตกั วาของพวกเขา ในความรกั ของพวกเขาทม่ี ีตอ อลั ลอฮ และศาสนทตู ของ พระองค( ศอ็ ลฯ)และการยนื หยัดของพวกเขาตอพนั ธ สญั ญาของทา นนบี(ศอ็ ลฯ)จนกระทงั่ พนั ธะของพวกเขาผานพน ไปดว ยดี พวกเขาไมก ระทาํ การ เปลี่ยนแปลงสงิ่ ใด ดังนัน้ อลั ลอฮท รงพอพระทยั ตอพวกเขา และใหพ วกเขาพาํ นกั อยกู ับผเู ปน ทรี่ ัก ของพวกเขา และนบีของพวกเขา ทา นศาสดามฮุ มั มดั (ศ) เขาเหลา นนั้ คือบคุ คลผยู ิง่ ใหญ และมเี กียรติยศสูงสงยง่ิ เกนิ กวาการท่ีใครๆ จะสามารถลบ หลูดแู คลน ในเกียรติยศของพวกเขา หรอื การทใ่ี ครๆ จะวา กลา ว อะไรแกพ วกเขา แนน อน พระ เจาของพวกเขา ผทู รงเกริ กเกยี รติ สูงสดุ ไดใ ห การยกยอ งชมเชยพวกเขาไวห ลายครงั้ ในพระคัมภรี  อันทรงอานุภาพของ พระองค เชน เดยี วกบั ท่ที า นนบีแหง ความเมตตาไดยืนยนั ถงึ ความเปน สหาย ของพวกเขา และความบริสทุ ธิ์ใจของพวกเขา หลายครงั้ ขณะเดียวกนั ประวตั ศิ าสตรก ม็ ิได บนั ทกึ อะไรไวส าํ หรบั พวกเขา นอกจากบทบาทอนั สงู สง อนั เตม็ ไปดว ยมนษุ ยธรรม ความเปน เลิศ และความกลา หาญ ความมตี ักวา และจรงิ ใจใน หนทางของอัลลอฮ ดงั นน้ั ความสุขแหงการคนื กลบั ท่ีดเี ลศิ จะเปน ของพวกเขา ณ สวนสวรรคอ นั บรมสุขหลากหลาย และความพึงพอพระทยั จากอัลลอฮ ผทู รง เกรยี งไกร จะถูกเปด ประตูใหแ กพวกเขา เหลานั้น คอื รางวลั ตอบแทนแด ผขู อบ พระคณุ และบรรดาผขู อบพระคณุ ตามทพี่ ระคมั ภีรแ หงอลั ลอฮต รสั ถึงนนั้ มเี พยี งสวนนอย จงึ ขอใหทา นอยา ลมื ! สวนบรรดาผูซ งึ่ จาํ ยอมเขา รบั อสิ ลาม แตค วามศรทั ธามไิ ดเขา ไปอยูในหวั ใจ ของพวกเขา และ ใหค วามเปน เพอื่ นกบั ทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ)ดวยความ ปรารถนา ดว ยความกลวั หรือ ดว ยความจําเปนตอ สงิ่ อนื่ ใดในชวี ิตความ เปน อยู เทา นนั้ ซง่ึ อลั -กุรอฺ านไดตําหนิ ไดข ม ขู และคาด โทษพวกเขาไว และท่ที า น ศาสนทูตแหงอลั ลอฮ( ศ)ก็ไดเตือนพวกเขาใหร ะวงั และเคยเตอื นคนอนื่ ใหร ะวงั พวกเขา และเคยสาปแชงพวกเขาไวใ นหลายๆ ท่ี ดว ยกนั และที่ประวตั ศิ าสตรก็ ไดบันทกึ ไวแกพ วกเขาดวยผลงานและบทบาทแหง ความอัปยศ ..ในสว นของบุคคล เหลา น้ี พวกเขาไมม ี ความคาควรแกก ารใหค วามเคารพ และความนบั ถอื ใดๆ แมก ระทง่ั การทีจ่ ะแสดงความพงึ พอใจ ตอพวกเขา ยกยอ งพวกเขาใหเสมอดวย ฐานะของบรรดานบี บรรดาชฮุ ะดาอ และบรรดาศอลิฮีน

ขอยนื ยนั ดวยอายุขยั ของขาพเจา นีค่ ือ จดุ ยนื ท่เี ปนสจั ธรรม ซึ่งอยใู นดลุ ยภาพ ของความ เทยี่ งธรรม และไมเกนิ เลยขอบเขต ท่ีอลั ลอฮท รงวางไวใ หแ กป วงบาวของ พระองค ในการใหความ เคารพรักตอ บรรดาผูศรัทธา และใหความเปนศัตรูตอ บรรดาผลู ะเมิดฝาฝน และใหสลดั ทง้ิ จาก พวกเขาอยา งสิ้นเชงิ พระผทู รงสูงสุด ทรง ตรัสไวใ นพระคัมภีรแ หง อานุภาพของพระองค วา : เจา ไมเหน็ ดอกหรอื บรรดา ผซู ง่ึ ใหค วามรกั ตอ กลุมชนที่อลั ลอฮท รงพโิ รธแกพ วกเขา เขาเหลา นนั้ มไิ ด เปน สว น หนง่ึ ของพวกเจา และมิไดเ ปน สวนหนง่ึ ของพวกเขา และพวกเขาสาบานบน ความเทจ็ ทงั้ ๆ ทพี่ วกเขารู อลั ลอฮท รงเตรยี มไวสาํ หรับพวกเขา คอื การลงโทษอนั รา ยแรง แทจริง พวกเขาเลวทรามยิ่ง ในสิง่ ที่พวกเขากระทาํ พวกเขาถือเอา คาํ สาบานของพวกเขาเปน โล แลว พวกเขาจงึ ไดข ดั ขวาง หนทางของอัลลอฮ ดังนน้ั สาํ หรับพวกเขาคอื การลงโทษอนั อปั ยศ ทรัพยส นิ ของพวกเขาและลกู ๆ ของพวกเขา จะไมท ําใหพวกเขารอดพนจาก อัลลอฮไ ดแต อยา งใด เขาเหลาน้ันคอื สหายแหงไฟนรก พวกเขาคอื ผูพาํ นกั อยูใน น้นั นิรนั ดร วนั นน้ั อลั ลอฮจ ะใหพ วกเขาฟน ชีพทง้ั หมด แลว พวกเขาจะสาบานตอ พระองค เหมือนกับท่ี สาบานตอ พวกเจา และพวกเขาคิดวา พวกเขาไดอ ยกู บั สงิ่ หนึง่ แลว แนน อนทส่ี ดุ พวกเขาคอื บรรดาผูโกหก ชยั ฏอนไดครอบงําพวกเขา ดังน้ันพวกเขาจงึ ลมื การราํ ลกึ ถึงอลั ลอฮ เขา เหลา นนั้ เปนพรรค ของชัยฏอน แนน อนที่สุด พรรคของชัยฏอน คือพวกขาดทุน แทจริงบรรดาผูซ่ึงทรยศตอ อัลลอฮแ ละศาสนทูตของพระองคนนั้ พวกเขาจะ อยใู นกลุมของ คนตาํ่ ทราม อัลลอฮทรงบนั ทกึ วา แนน อนขา และศาสนทตู ของขา จะตองพชิ ิต แทจรงิ อัลลอฮ คือผทู รงพ ลานภุ าพ ผทู รงอานุภาพ เจา จะไมพ บวา กลมุ ชนผศู รัทธาตอ อัลลอฮ และวนั ปรโลก มีความรัก กบั ผทู รยศอัลลอฮ และศาสนทูตของพระองค ถงึ แมน วา เขาเหลา นนั้ จะเปนบดิ า ของพวกเขา หรอื บุตรของพวกเขา หรอื พ่นี องของพวกเขา หรอื เครอื ญาตขิ อง พวกเขากต็ าม เขาเหลา นน้ั ความศรทั ธาไดบ นั ทกึ ลงใน หัวใจของพวกเขา และ พระองคท รงสนบั สนนุ พวกเขาดว ยพลงั จากพระองค และทรงใหพ วกเขา เขาสวน สวรรคอ ันหลากหลาย ทมี่ สี ายน้ําไหลผา นทางดา นลา งของมัน เปน ผพู ํานัก อยใู นนน้ั นิรันดร อลั ลอฮทรงพอพระทยั ตอพวกเขา และพวกเขาพงึ พอใจ ตอ พระองค เขาเหลา นน้ั คือพรรค ของอลั ลอฮ แนน อนทสี่ ุด พรรคของอลั ลอฮ คอื บรรดาผปู ระสบความสําเรจ็ (อัล-มุญาดะละฮ/ ๑๔- ๒๒)

ในเหตุผลเหลา นี้ ขา พเจา ไมอ าจละเวน จากการบนั ทกึ ไววา ชีอะฮคอื พวก ท่อี ยกู บั สัจธรรม เพราะพวกเขามไิ ดมอบความรกั ใหแกใ คร นอกจากแกศ าสดา มฮุ มั มัด แกอะฮลบุ บยั ต แกซอ ฮาบะฮท ่ีดาํ เนนิ ชีวิตตามบรรทัดฐานของทา น เหลา นน้ั และแกบรรดาผศู รทั ธาทป่ี ฏบิ ัตติ ามทา น เหลา น้ันดว ยความดงี าม จนถึง วนั แหง การตดั สนิ สว นบรรดามสุ ลิมกลมุ อน่ื ทนี่ อกเหนือจากชอี ะฮ จะมอบ ความรกั ใหกบั ซอฮาบะฮท กุ คน เหมอื นกนั ท้ังหมด(อัจมะอนี ) โดยไมมขี อ ยกเวน ไมว า จะ เปน คนทรยศตออัลลอฮและศาสนทตู ของพระองค และเปนประเพณี หนงึ่ ของพวกเขา ที่จะยก โองการของพระองค ตอไปน้เี ปน หลักฐาน : โอพ ระผอู ภิบาล ของเรา โปรดอภัยโทษใหแ กเ รา และ แกพ ่ีนองของเรา ที่นาํ หนา ไปกอนพวกเราดวย ความศรทั ธา และโปรดอยาบนั ดาลใหห วั ใจของเรา ริษยาตอบรรดาผศู รัทธา โอพ ระผอู ภบิ าลของเรา แทจ ริงพระองคค ือผูทรงเอน็ ดู ผทู รงเมตตาเสมอ (อัล-ฮะชัรฺ/ ๑๐) ทานจะเหน็ ไดว า พวกเขาแสดงความพอใจท้งั ตอทา นอะลีและมุอาวยี ะฮ โดยไมรสู กึ ตะขิดตะขวงใจแตอยางใด กับพฤติกรรมของคนหลัง ซง่ึ ยงั นอ ยเกนิ ไป ทจี่ ะกลา ววา มนั เปน พฤติกรรมของคนปฏิเสธ คนหลงผิด และคนที่ตอ ตา นอัลลอฮ และศาสนทตู ของพระองค ขา พเจา เคยกลาวไวก อ นแลวครัง้ หน่ึง สาํ หรบั เรอ่ื งแบบนี้ แตถ อื วาไมผิดแปลกอะไร ถาจะนํามากลา วซาํ้ อีก ครง้ั หนงึ่ น่นั กค็ อื วา มีคนศอลฮิ  ผหู น่งึ ไปเยย่ี มสสุ านของซอฮาบะฮ ผทู รงเกยี รติ นน่ั คือทา นฮะญรั ฺ บนิ อะดยี  อลั -กินดยี  แลวเขาไดพบวา ใกลๆ กับเขามชี ายคนหน่ึงกาํ ลังรอ งไหฟ ูมฟายเลยทเี ดียว คร้ันแรกเขาคิดวา ชายคนนนั้ เปนชอี ะฮ จงึ ถามขน้ึ วา : เธอรอ งไหท าํ ไมหรือ ? เขาตอบวา : ฉัน รองไหใ หแกท า นซยั ยิดนิ าฮะญัรฺ (ขอใหอ ัลลอฮพ ึงพอพระทัย ตอ ทา น) ! “เขาไดร ับเคราะหก รรมอะไรหรอื ?”คนศอลิฮถามตอ “กท็ านซยั ยิดนิ ามุอาวยี ะฮ( ขอใหอ ลั ลอฮพงึ พอพระทัยตอ ทาน)นะซี ไดฆา เขา” ชายคนนนั้ ตอบ คนศอลิฮถามอกี วา : เหตใุ ดมอุ าวยี ะฮจงึ ไดฆ าเขา ? ชายคนนน้ั ตอบวา :เพราะเขาไมย อมสาปแชงทา นซยั ยดิ นิ าอะลี (ขอให อลั ลอฮพ งึ พอพระทัย ตอ ทาน) คนศอลิฮผนู น้ั ไดก ลาวกับชายคนนนั้ วา : แตฉนั ซิรอ งไหใ หแกเ ธอ(ขอให อัลลอฮพึงพอ พระทยั ตอเธอ) เพราะเหตใุ ดจงึ ยังมคี วามดอื้ ดานอยา งนี้ ในการใหค วามรักตอซอฮาบะฮ ทกุ คน เสมอกัน ทงั้ หมด(อัจมะอนี ) จนกระทงั่ เราจะเหน็ ไดว า พวกเขาจะไมกลาว อวยพร(ซอละวาต)แกศ าสดา มุฮัมมดั และวงศว านของทา น เวน แตวา จะตองเสรมิ บรรดาซอฮาบะฮข องทานทงั้ หมดเขาไปดว ย ทง้ั ๆ ทอี่ ัล กรุ อานกม็ ิไดส่ังใหทาํ เชน นน้ั และทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ( ศ็อลฯ)กม็ ไิ ดขอรองจาก พวกเขาไวอ ยา งนัน้ และไมมีซอฮาบะฮค นใดเลยจะกลาวอยา งนัน้ เพยี งแตว า การอวยพร(ศอ

ลาวาต) นั้น ใหมีแกศาสดามุฮมั มัด และวงศวานของทา น เทา นน้ั ตามทอี่ ัล-กรุ อฺ านได มโี องการไว และตามทที่ า นศาสนทูตแหง อัลลอฮ(ศ)ไดสอนไว ถึงแมข าพเจาจะสงสัยในสงิ่ ใดๆ ก็ตาม แตจะไมส งสัยและไมเคยสงสยั เลย วา แทจริงอลั ลอฮ ทรงขอจากบรรดาผศู รัทธา ซงึ่ ความรกั ตอ ซลิ กรุ ฺบา นน่ั คือ อะฮล ลุ บยั ต และทรงกําหนดใหส ่ิงนี้ เปนบทบัญญัติขอหน่ึงแกพ วกเขา เสมอื นหนง่ึ คา ตอบแทน สาํ หรับสาสนคาํ สอนแหง ศาสดามฮุ มั มัด ดงั ท่ีพระองคท รงตรัสวา : “จงกลา วเถิด ฉนั มิไดขอคา ตอบแทนใดๆ จากพวกทา นสาํ หรบั สงิ่ น้ัน นอกจาก ความรกั ใน ซิลกรุ บฺ า” (อชั -ชรู อ/๒๓) บรรดามสุ ลิมตางมีความเชอ่ื ถือตรงกันโดยไมม กี ารขัดแยงเลย สาํ หรบั เร่ืองความรกั ตอ อะฮ ลลุ บัยต( อ.) แตพวกเขาขดั แยงกนั ในเร่อื งของบคุ คลอืน่ ๆ แนน อน ทานศาสนทูตแหง อัลลอฮ( ศ)ได กลา วไวว า : “จงละทิง้ สง่ิ ทที่ าํ ใหท านสงสยั แลว ไปหาส่ิงทีไ่ มท าํ ใหท า นสงสัย” คาํ อธบิ ายของชีอะฮ ในเร่ืองความรกั ทต่ี อ งมตี อ อะฮล ลุ บยั ตแ ละผูป ฏิบัตติ าม ทานเหลานัน้ ถือวา ไมมขี อ สงสัยใดๆ ในนนั้ สว นคําอธบิ ายของอะฮล ซิ ซุนนะฮวลั -ญะมาอะฮ ในเรอ่ื งความรกั ตอซอฮาบะฮเ สมอกนั ทง้ั หมด(อัจมะอีน) ถอื วา มีขอ สงสัยอยา งใหญหลวงอยใู นนนั้ จะเปน ไปได อยางไร ท่ีคนมสุ ลิมจะมอบ ความรกั ใหแกศตั รู และผเู ขน ฆาอะฮล ลุ บยั ต(อ.) และมีความพงึ พอใจ กบั คน เหลา นน้ั ? อนั น้ี ยงั ไมถือวา เปน การกระทาํ ท่ขี ดั แยงกนั เองหรอื ? สลดั ทงิ้ จากทา นเสยี เถิด อนั คาํ สอนของพวกโงเขลาและชาวซูฟย บางกลมุ ท่ี อา งวา มนษุ ย เรานน้ั มอิ าจซักฟอกจติ ใจของตนใหใ สสะอาดได และไมสามารถรูจ กั ความศรทั ธาท่ีแทจ ริงได นอกจากในยามท่ีหวั ใจของเขาไมมคี วามโกรธเคือง เหลอื อยูเ ลย แมเ พยี งฝุนธลุ ี กบั ปวงบา ว ของอลั ลอฮทง้ั มวล ไมว า จะเปน ยะฮดู นะซอรอ และพวกทรยศ อีกทงั้ พวกทต่ี งั้ ภาคตี อ อัลลอฮ ก็ ตาม สาํ หรับพวกเขา ในเรอื่ งนี้ คือคําอธิบายทีแ่ ปลกประหลาดซง่ึ คลองจองกนั กับบรรดานกั เผยแพร ในโบสถข องครสิ เตียนทบ่ี อกกลา วกับคนทั้งหลายวา อัลลอฮค อื ความรัก ศาสนา คือความ รกั ดงั นัน้ ใครทใ่ี หค วามรักแกมวลมนษุ ยของพระองคแลว ถือวา ไมจาํ เปน จะตอ งนมาซ,ถือศลี อด และทาํ ฮัจญ ฯลฯ อกี เลย ขอสาบานตอ อายขุ ยั ของขาพเจา วา นนั่ คอื คาํ พดู ทเ่ี หลวไหลจนหาสาระไมไ ด ทั้งอลั -กุรฺ อานและซนุ นะฮ และสติปญ ญากม็ ไิ ดร ับรองคาํ อธบิ ายเชนนนั้ เพราะ อัล-กุรอฺ านอันทรงเกียรติ มี โองการวา “เจาจะไมพ บวา กลุมชนผศู รัทธาตอ อัลลอฮ และวนั ปรโลก มีความรัก กบั ผู ทรยศอัลลอฮแ ละศาสนทตู ของพระองค” และทรงตรัสอกี วา “โอบรรดาผซู ่งึ ศรัทธา จงอยาเอาพวก ยะฮูดและนะซอรอมาเปน ผคู มุ ครอง สว นหนง่ึ ของพวกเขาคือผูคมุ ครองของอีกสว นหน่ึง และผใู ด ในหมู พวกเจา ยอมสวามิภกั ดิ์ กับพวกเขา ดงั นน้ั เขาคอื สว นหนง่ึ ของคนเหลา นนั้ แทจริง อลั ลอฮไ ม ทรงนาํ ทางกลมุ ชนผอู ธรรม” (อลั -มาอดิ ะฮ/ ๕๑)

ผูทรงสูงสดุ ตรสั อีกวา : โอบ รรดาผซู งึ่ ศรทั ธา จงอยาเอาบรรพบุรุษของพวกเจา และพีน่ องของ พวกเจาเปน ผคู ุมครองเลย ถา หากพวกเขารักการปฏเิ สธเหนือกวา ความศรทั ธา และผูใดในหมู พวกเจา สวามิภกั ดก์ิ บั พวกเขา ดังนนั้ พวกเขา คือ บรรดาผูอ ธรรม” (อตั -เตาบะฮ/๒๓) และทรงตรสั อีกวา : โอบ รรดาผซู ่ึงศรทั ธา จงอยา เอาศตั รขู องขา และศัตรูของพวกเจา เปน ผูค มุ ครอง โดยทพี่ วก เจา มอบความ รักใหแ กพวกเขา และแนนอนพวกเขาปฏเิ สธตอสจั ธรรม ท่ีมีมายงั พวกเจา ” (อัล-มุม ตะฮินะฮ/ ๑) ทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮ(ศ)ไดกลา ววา : ความศรัทธาของผศู รทั ธาจะไม สมบรู ณ จนกระท่ัง ความรักของเขาเปน ไปในเรอื่ งของอัลลอฮ และความโกรธของ เขากเ็ ปน ไปในเรอ่ื งของอลั ลอฮ” ทานไดก ลาวอกี วา : “ในหวั ใจของผูศรัทธานน้ั มอิ าจรวมความรักอลั ลอฮ กับความรกั ศัตรู ของพระองคไ วไ ด” ฮะดีษในเรือ่ งเหลานีม้ มี ากมายนกั เพยี งสตปิ ญญาอยางเดียวกพ็ อจะเปน หลกั ฐานไดแ ลว วา อัลลอฮ มหาบรสิ ทุ ธแ์ิ ดพระองค ทรงรกั บรรดาผูศรัทธาท่ี ความศรัทธา และทรงประดับส่งิ นี้ไวใ น หวั ใจของพวกเขา และทรงชงิ ชัง ตอพวกเขา ทกี่ ารปฏเิ สธ การละเมดิ และการทรยศ แนน อน มนษุ ย จะรงั เกยี จบุตรของตัวเอง หรือบดิ าของตวั เอง หรือพนี่ อ งของตัวเอง ตรงทีด่ อ้ื ดานไมย อมรบั ความจรงิ และดนั ทุรงั ไปในหนทางของชยั ฏอน และแนน อน เขาจะรกั และใหค วามเปนมติ ร กับ บุคคลภายนอก ทง้ั ๆ ท่ไี มเ กย่ี วพนั อะไรกับเขาเลย นอกจากความเปน พนี่ องใน อิสลาม สาํ หรับทุกอยา งเหลาน้ี จาํ เปน ที่ตอ งใหค วามรกั ของเรา ความภักดีและการ สวามภิ กั ดข์ิ องเรา มีแกผ ทู อี่ ัลลอฮท รงบญั ชาวา ใหม อบความรักแกพ วกเขา ขณะเดยี วกนั กจ็ าํ เปน ทจ่ี ะตอ งใหค วาม โกรธของเรา ความรงั เกียจของเรา และการ ตัดขาดของเรา มแี กผ ูทอี่ ลั ลอฮส ัง่ ใหต ดั ขาดจากพวก เขา ดวยเหตนุ ี้แหละ การจงรกั ภักดขี องเรา จงึ มีแกท า นอะลแี ละบรรดาอมิ ามผูมา จากบุตรของ ทาน โดยไมมผี ูใ ดล้าํ หนา ความรักทมี่ ตี อพวกเขาสาํ หรับเรา ทง้ั นกี้ เ็ พราะอัล กุรอานซนุ นะฮ ประวตั ิศาสตร และเหตผุ ลทางสตปิ ญ ญา มไิ ดปลอ ยใหเรามคี วามสงสยั ใดๆ ในหมพู วกเขาเลย ดว ยเหตนุ ีอ้ ีกเชน กนั ทเ่ี ราไดตัดขาดจากซอฮาบะฮท ีฉ่ อ ฉลสิทธขิ องพวกเขา ในตาํ แหนง คอ ลฟี ะฮ โดยไมม ีผใู ดลํ้าหนา ความชงิ ชงั ตอ พวกเขาสําหรับเรา ทั้งนีก้ ็ เพราะอัล กุรอานซนุ นะฮ ประวตั ิศาสตร และเหตุผลทางสติปญญา ไดท งิ้ ความ นา สงสยั ใหแกเ ราในเรอ่ื งของพวกเขาไว อยางใหญห ลวง โดยทท่ี านศาสนทตู แหง อัลลอฮ(ศ)ไดส ัง่ เราวา : “จงละทง้ิ สง่ิ ทท่ี ําใหทา นสงสยั แลว ไปหาส่ิงท่ี ไมทาํ ใหท า นสงสยั ” ดังนัน้ ไมบงั ควรแกม สุ ลิมท่ีจะปฏบิ ตั ใิ นสงิ่ ทมี่ ีขอ สงสยั และละท้งิ คัมภรี ซ่ึงไมม ี ขอสงสัยใดๆ ในนน้ั

ขณะเดียวกนั ถอื วา จําเปน แกมุสลมิ ทกุ คน ทจ่ี ะตองปลดปลอยตวั เองใหหลดุ พน จาก พันธนาการและความเคยชนิ ของตน และจะตองควบคมุ สตปิ ญญาของตน มิใหม คี วามคิดใดๆ ลา้ํ หนา และมใิ หม คี วามเคยี ดแคนใดๆ แฝงฝง อยู เพราะ สภาพจิตและชยั ฏอน คอื ศตั รตู ัวรา ย ทค่ี อย ปรงุ แตง ใหม นษุ ยเ หน็ การกระทํา ที่เลว วา ดเี สมอ และทด่ี ีงามยงิ่ ก็คอื คําพดู ของอิมามอัล-บูซีรีย ใน หนงั สือ อัล-บุรอดะฮ ความวา “จงขดั แยงกับสภาพจติ และชยั ฏอน และจงทรยศมนั ทง้ั สอง มันคอื ผูใหคําสอนทีเ่ นาเหมน็ ดังนน้ั จงปฏเิ สธมันเสยี เถดิ ” สาํ หรบั บรรดามสุ ลมิ จําเปน จะตองยาํ เกรงอัลลอฮ ในเรอื่ งบา วของพระองค ผทู รงคณุ ธรรม สาํ หรบั บรรดาผซู ่ึงมิไดเ ปน ผยู ําเกรง ดังนนั้ จะไมม เี กยี รติยศใดๆ สาํ หรบั พวกเขา แนนอน ทา นศา สนทูตแหง อลั ลอฮ(ศ็อลฯ)ไดกลาววา : ไมถอื วา เปนการนนิ ทา ในการพูดถงึ เรอ่ื งของคนฟาซกิ ” เพือ่ เปดโปงพฤติกรรมของเขา ใหชาวมสุ ลมิ รดู งั นนั้ จงอยา หลงไหลไดปลมื้ กบั เขาไปเลย และจง อยา จงรกั ภกั ดี กบั เขาเลย สําหรบั ชาวมสุ ลิมในวนั นี้ จาํ เปนจะตอ งเปนผสู ตั ยจริง กับตวั ของพวกเขาเอง และมอง ใหเ หน็ ถงึ สภาพควาเมปน จริงทน่ี าเจบ็ ปวด ทน่ี าเศรา ทน่ี า อัปยศของ ตวั เอง เพียงพอแลว สาํ หรบั ความภาคภมู ใิ จของพวกเขาทม่ี ตี อ ความประเสรฐิ เลอเลิศของบรรพชนคนสาํ คญั ในอดีตของพวก เขา เพราะถา หากบรรพชนเหลาน้ัน อยกู บั สจั ธรรมจริง ดงั ทพี่ วกเขาวาดฝนในวนั นี้ แนน อน เราคง ไมต องมาประสบกับ ผลลพั ธอนั น้ี ซ่ึงเชือ่ แนว า ตอ งเปน ผลสืบเนอื่ งมาจากการพลกิ แพลง อนั เกดิ ขน้ึ ในหมปู ระชาชาติ ภายหลงั จากการวะฟาต ของนบขี องพวกเขา ขอให ดวงวญิ ญาณ ของ ขา พเจา และของคนทั้งหลายในสากลโลก พลอี ทุ ิศแดท า นดว ยเถดิ “โอบ รรดาผูซ ่ึงศรัทธา จงเปน ผูดํารงอยกู บั ความเทย่ี งธรรม ฐานะสักขีพยาน ตออัลลอฮ ถงึ แมว า จะตรงกับตัวของพวกเจา เอง หรอื บดิ ามารดา และวงศญาติ กต็ าม ถึงแมเขาจะรํา่ รวย หรอื ยากจนกต็ าม ดังน้ันอลั ลอฮค อื ผูคุมครอง ของเขาทงั้ สอง ดงั นนั้ จงอยาปฏิบตั ติ ามอารมณ เพื่อพวกเจา จะไดย ุตธิ รรม และถาหากพวกเจา ผินหลงั ใหหรือปฏิเสธ ดงั น้นั แทจริงอลั ลอฮค ือผูทรง เปด เผย เสมอในสิง่ ทพี่ วกเจา กระทาํ ” (อนั -นซิ าอ/ฺ ๑๓๕) คาํ สอนของอะฮลซิ ซกิ รในเรือ่ งซอฮาบะฮบ างทา น อิมามอะลี(อ)ไดกลาวถงึ ลักษณะของซอฮาบะฮเหลาน้ัน ทถ่ี ูกจัดใหเ ปน บคุ คล ในรนุ แรกวา : คร้ันเมื่อฉันไดอ อกคาํ ส่ัง คนกลุมหนง่ึ กท็ าํ ลาย และอีกกลมุ หนึ่ง ก็ละเมดิ อกี กลุมหนงึ่ ก็เบย่ี งเบน เสมือนหนงึ่ พวกเขาไมเคยไดยินพจนารถของ อัลลอฮ ที่ทรงตรสั วา : “ดินแดนแหง ปรโลกน้ัน เรา กําหนดใหม นั เปนของ บรรดา ผซู ึ่งไมป ระสงคความหย่ิงยะโสในแผนดิน และไมก อ ความ เสยี หาย และผลตอบแทนในบั้นปลายจะเปน ของผูยาํ เกรง ใชแลว ขอสาบานตอ อลั ลอฮ

แนนอน พวกเขาไดยนิ และจดจาํ มาแลว แตท วา โลกดนุ ยาไดครอบงําสายตา ของพวกเขาและ ความหวานชน่ื ของมนั ไดเ ขา มาปรงุ แตง แกพ วกเขาเสยี แลว ” (นะฮ ลุ -บะลาเฆาะฮ หนา ๙๐) ทา นอิมาม(อ)ไดก ลา วถงึ พวกเขาอกี วา : พวกเขาเอาชยั ฏอนมาเปน เจา ครอบครองกจิ การ ของพวกเขา แลว ชัยฏอนก็เอาพวกเขาเปน หนุ สวนของมนั แลวมนั กไ็ ดไ ข และฟก จนออกลูกอยใู น หัวอกของพวกเขา มันจะคบื คลานและไตอยู ตามคอเสือ้ ของพวกเขา มนั จะมองโดยอาศยั สายของ พวกเขา มนั จะพดู โดยอาศยั ลน้ิ ของพวกเขา มนั จะชกั นําพวกเขาใหท าํ บาป มันจะประดบั ประดา พวกเขา ดว ย สง่ิ ช่ัวรา ย เปน การกระทําของคนท่ีมชี ยั ฏอนเปน หนุ สว นในอํานาจ และเขาจะพูด ใน สิง่ ท่ีผิดพลาดบนปลายลิ้นของเขา”(นะฮ ุล-บะลาเฆาะฮ/๙๖) ทา นอิมาม(อ.) ไดก ลา วถงึ ซอฮาบะฮผ ูมชี อื่ เสียงคนหน่ึง นนั่ คอื อัมร บนิ อลั -อาศวา : แปลก ประหลาดเสียจริง สาํ หรบั บตุ รของอัน-นาบิเฆาะฮ แนน อน เขาพดู ในสิ่งทีผ่ ิดพลาด และเผยวาจา ในสงิ่ ทเี่ ปน ความบาป อันวา ความช่ัวรา ยท่สี ดุ น้นั ไดแ ก การพูดจาโกหกมิใชหรอื แทจรงิ เมอื่ เขา พดู เขาจะโกหก เมือ่ เขาสญั ญา เขาจะบดิ พลว้ิ เม่อื เขาขอความชว ยเหลอื เขาจะกระเซา กระซี้ แต เมอื่ เขาถูก ขอใหชวยเหลอื เขาจะตระหน่ี เขาคดโกงตอ พนั ธสญั ญา และตดั ขาดสายตระกูล (นะฮ ุล-บะลาเฆาะฮ หนา ๒๐๐) ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ)กลา ววา : เครอื่ งหมายของคนกลับกลอกมี สามอยา ง คือ เมอื่ พดู เขาจะโกหก เมื่อสญั ญา เขาจะบิดพลว้ิ เม่อื ไดร บั ความ ไวว างใจ เขาจะคดโกง ความตํา่ ทรามทง้ั หมดน้ี และมากกวา น้ี มีครบอยูในตวั ของ อมั ร บนิ อาศ ทานอิมาม(อ.) กลา วชมเชยอะบซู ัรฺ อลั -ฆ็อฟฟารยี  และกลาวตําหนอิ สุ มาน พรอ มกับพรรค พวก ทีข่ บั ไลเ ขาออกยงั แดนทะเลทรายรอ็ บซะฮ อนั เวงิ้ วา ง จนเขาตายทนี่ ่นั อยา งโดดเดย่ี ววา : โออะบูซัรฺ แทจ ริงทา นโกรธเพอื่ อลั ลอฮ ดงั น้ัน จงตงั้ ความหวงั ตอ พระองค เถดิ สําหรบั ผู ที่ทา นโกรธเขา แทจริงชนกลมุ นั้น เกรงกลัวทา นเน่อื งจากเห็นแก ผลประโยชนท างโลกของพวกเขา แตท านเกรงกลวั พวกเขาเนอ่ื งจากเหน็ แก ศาสนาของทา น ดงั นนั้ จงละทงิ้ สง่ิ ทพี่ วกเขาเกรงกลัวไว ในมอื ของพวกเขาเถิด และจงหลีกหนีจากพวกเขา ไปกบั ส่ิงทที่ า นกลวั ตอ พวกเขา เพราะพวกเขา จะ เลวรายยงิ่ ขึน้ ไมว าอะไรทท่ี า นไดห า มพวกเขา และส่งิ ทพี่ วกเขายบั ยง้ั จากทา น กม็ ิไดท าํ ใหทา น พอเพียงขนึ้ มา ในอนาคต ทา นจะรวู า ใครคือผมู ีกําไร และจะถกู อิจฉามากทส่ี ุด และถา หากวา ชัน้ ฟาทงั้ หลาย และแผน ดนิ เปนภาระทห่ี นกั หนว ง แกบ า วของพระองคคนใด แลวเขายําเกรง ตออัลลอฮ แนนอน อัลลอฮจะบนั ดาล ใหม ที างออกจากทงั้ สองสงิ่ นน้ั แกเขาเอง และจะไมม ีสิง่ ใด ทาํ ใหท า นอบอุนใจได นอกจากสจั ธรรม และจะไมมสี ง่ิ ใดทําใหทา นเปลาเปลีย่ วได นอกจาก ความผิด พลาด ดงั นนั้ ถา หากทา นยอมรับผลประโยชนท างโลกของพวกเขา แนน อนพวก เขาจะรัก ทาน และถา หากทา นมอบตวั เองใหเปนสว นหนง่ึ ของมนั แนน อนพวกเขา จะใหค วามปลอดภัยแก ทา น (นะฮ ุล-บะลาเฆาะฮ หนา ๒๙๙)

ทา นอมิ าม(อ)กลา วถงึ อัล-มุฆเี ราะฮ บนิ อคั นซั ซง่ึ เปนซอฮาบะฮอ าวโุ ส คนหนงึ่ วา : โอบุตร ของคนถกู สาปแชง คนท่ีขาดพันธ คนท่ีเปน ตน ไมซ ง่ึ ไมม ีราก ไมม กี งิ่ ขอสาบานตอ อัลลอฮ คนท่ี เจาชวยเหลือเขา อัลลอฮจะไมยกยองเขาเลย และคนท่เี จา ยกชเู ขาอยู จะไมสามารถยนื หยดั ได เลย จงออกพน ไปจากเรา ขอให อลั ลอฮทาํ ใหเจาหา งไกลจากส่ิงทเี่ จามงุ หวงั แลว จงใชค วาม พยายามของเจาให ถงึ ทส่ี ุด ดังน้นั อัลลอฮจ ะไมคงเหลอื อะไรไวใ หเ จาเลย ถงึ แมเ จา จะคงอยตู อไป กต็ าม (นะฮลุ -บะลาเฆาะฮ หนา ๓๐๖) ทา น(อ)ไดก ลา วในเรื่องของฏ็อลหะฮและซบุ ยั ร สองซอฮาบะฮผ ูมชี ือ่ เสียง ซึง่ ไดส ูรบกบั ทา น หลังจากที่ทง้ั สองใหสัตยาบนั กับทานแลว แตทําลายการใหสัตยาบนั คร้ังนนั้ : ขอสาบานตออัลลอฮ พวกเขามิไดช งิ ชังตอ ฉัน ดว ยเหตทุ ่ีตอ งชงิ ชัง และ พวกเขามิไดถือความ เปน ธรรม ระหวางฉนั กบั พวกเขา และแทจ ริงพวกเขายอ ม ผดิ พลาดเสมอ สจั ธรรมคือสงิ่ ท่ีพวกเขา ละท้งิ เลอื ดคอื สิ่งทพ่ี วกเขาละเลงให หลงั่ ออกมา... แทจรงิ สําหรบั คนกลมุ นั้น มอี ารมณรายมคี วามเคยี ดแคน ความเคลือบแคลง สงสยั ถงึ แมว า กจิ การจะชดั เจนอยกู ต็ าม แนนอน ความหลงผิดไดสลายไปจาก ตาํ แหนง ของมนั แลว และลน้ิ ของ มันไดขาดจากโคนของมนั เสยี แลว ... ดงั นน้ั พวกเจา ใหการตอ นรับฉัน เยี่ยงการตอ นรับทีแ่ มอ ฐู มใี หตอ ลกู ของมนั พวกเจา พดู ถงึ คํา วา สตั ยาบัน สตั ยาบนั ฉนั กาํ มอื ของฉนั ไว แตพวกเจา ก็ยงั จับมนั แบออก ฉนั หลกี มอื ของฉนั จาก พวกเจา แตพ วกเจา กย งั ยึดมันไว โออลั ลอฮ คนทงั้ สองไดตัดขาดสัมพนั ธจ ากฉัน และอธรรมตอ ฉนั คนทงั้ สอง ทาํ ลายการให สตั ยาบนั ตอ ฉนั และปลุกปน ยยุ งประชาชนใหต อตา นฉนั ดังนนั้ โอพ ระผเู ปน เจา โปรดคลคี่ ลาย เง่ือนปมทีเ่ ขาทง้ั สองไดผ ูกไว และอยา ไดใ หอ บุ าย ของเขาทั้งสองเปน จริงข้ึนมา โปรดทําใหเขาทั้ง สองไดเ ห็นความเลวรา ยจากส่งิ ที่เขาทงั้ สองไดกระทําไว กอ นทเี่ ขาทง้ั สองจะทาํ สงคราม และฉนั พยายามช้ี แนะเขาท้งั ใหเ หน็ ซงึ่ ความถูกตอ ง แตแลว เขาท้งั สองกลบั ทาํ เปน ไมร ับรู กับความ โปรด ปราน และปฏเิ สธสงิ่ ทีย่ ังความปลอดภยั (นะฮ ุล-บะลาเฆาะฮ/ หนา ๓๐๖) ในจดหมายทที่ านสงไปยงั บคุ คลทั้งสอง อกี คร้ังหนง่ึ มใี จความวา โอผอู าวุโส ทง้ั สอง จงกลบั ความคดิ ของทา นทง้ั สองเสยี เถดิ เพราะบัดน้ี กจิ การของพวกทา น นา บดั สหี นกั หนวงย่งิ ขน้ึ แลว กอ นท่คี วามนา บดั สีจะถกู นาํ ไปรวมกับไฟนรก วสั สลาม (นะฮุล-บะลาเฆาะฮ หนา ๖๒๖) ทา นอิมาม(อ)ไดก ลาวในเร่อื งของมรั วฺ าน บนิ ฮกุ ม ซงึ่ ไดถูกจบั เปนเชลยใน สงครามญะมลั หลงั จากนัน้ กไ็ ดถูกปลอยตัวใหเปน อสิ ระ และเปนคนหนึ่งที่เคยให สตั ยาบัน แตบ ดิ พลว้ิ สตั ยาบนั ทา นไดก ลาวถงึ เขาไวว า : ไมจ ําเปนอนั ใดทีฉ่ นั จะ อาศัยการใหสตั ยาบันของเขา เพราะมนั เปน เพียงเลหก ลของยวิ คนหนึ่ง ถา หากเขา ใหสัตยาบนั ตอ ฉันดว ยมอื ของเขา แนน อน เขาจะตอ ง หลอกลวง เขาจะมพี ลงั อยไู ดน านเทา การเลียของสนุ ขั ที่จมกู ของมัน เขาคือบดิ าของแกะสต่ี ัว และ

ประชาชนจะประสบกบั ชว งเวลาท่ลี าํ บากอยา งแสนสาหสั ตลอดไปจากการ ปกครองของเขาและ บุตรของเขา (นะฮ ลุ -บะลาเฆาะฮ/๑๗๖) ทา นอิมาม(อ.) ไดก ลาวถึงบรรดาซอฮาบะฮท่อี อกไปรบที่อลั -บศั เราะฮ พรอ มกับทานหญงิ อาอิชะฮ ในสงครามญะมัล ซง่ึ ในจาํ นวนนน้ั มีทงั้ ฏอ็ ลหะฮ และซุบยั ร วา : พวกเขาไดลากภรรยาของทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ(ศ)ออกมา ราวกบั ลาก นางทาสออกมา ขาย พวกเขาไดนาํ นางมุงหนา ไปยงั เมืองบัศเราะฮ ในขณะที่ เขาทงั้ สองไดใหภรรยาของตนเองอยู ในบา นของเขา แตก ลบั ทาํ ใหภ รรยาของทา น นบี(ศ)มาปรากฏตวั ตอหนา พวกเขาและคนอ่นื ๆ ใน กองทพั ในหมูท หารเหลา นนั้ มิใชใ ครอนื่ นอกจากบคุ คลทเ่ี คยการเคารพเช่ือฟง ตอ ฉัน และให สัตยาบันตอฉนั ดว ยความเตม็ ไปปราศจากการบงั คบั ขูเ ขญ็ ใดๆ ท้งั สน้ิ พวกเขาไดน าํ นางเขา มาหา เจาหนาที่ของฉัน และผูดแู ลทรัพยส นิ ของประชาชน และพลเมืองคนอนื่ ๆ แลวพวก เขาไดสงั หาร คนเหลา นน้ั อยางทารุณ และสังหารคนอีกบางกลมุ ดว ยการหลอกลวง ขอสาบานตออัลลอฮ ถงึ แม นพวกเขาจะฆา มสุ ลมิ เพยี งคนหนงึ่ ท่ีไมม คี วามผดิ ใด โดยเจตนา มนั ก็เปน สทิ ธอิ นั ชอบธรรมแก ฉันทจี่ ะฆา ทกุ คนในกองทพั น้ี เพราะ พวกเขาขารวมกระทําการนนั้ ดวยกัน แลว พวกเขามไิ ดคัดคา น มไิ ดปกปองการ กระทาํ อนั นน้ั ดว ยวาจา และดว ยมือ ไมตองพดู ถงึ การทพี่ วกเขาไดส งั หารบรรดา คนมสุ ลมิ จาํ นวนเทา ๆ กันกบั จํานวนท่รี วมทพั มากับพวกเขา (นะฮ ลุ -บะลา เฆาะฮ/๓๗๐) อิมาม(อ)ไดก ลา วถงึ ทา นหญิงอาอิชะฮ และบรรดาซอฮาบะฮทเ่ี ปนสมคั ร พรรคพวกซงึ่ ตดิ ตามนางมาในสงครามญะมลั วา : ทานทง้ั หลายเปน ทหารของ ผหู ญงิ คนหน่ึง และเปน ผตู ิดตามสัตวต ัวหนงึ่ เมื่อมนั พน ลมออกมา พวกทา นกข็ าน รบั และเมอ่ื มันถูกฆา พวกทา นกห็ นี เตลดิ จรรยาของพวกทา นดชู างต่าํ ตอยนกั สัตยสาบานของพวกทา นเปน อนั ถกู ถอดถอน และการ ถอื ศาสนาของพวกทา น เปน เพียงการหลอกลวง (นะฮลุ -บะลาเฆาะฮ หนา ๙๘) สว นสตรนี างนน้ั ความคิดของสตรยี งั เกาะติดกบั นางอยู ความโกรธเกลียด เดอื ดพลา นอยูใน หวั อกของนาง เหมือนเหลก็ ในเตาหลอม ถา หากนางถกู ชกชวนให กอ ปญหากบั คนอน่ื เหมือนท่ี นางกาํ ลงั ทํากบั ฉันขณะนี้ นางจะไมกระทาํ ถงึ แมวา นางจะไดรับการยกยองอยา งแทจ รงิ ขณะ เดยี วกับท่กี ารกระทาํ อนั นัน้ ขน้ึ ตรง ตออลั ลอฮดวยก็ตาม (นะฮ ุล-บะลาเฆาะฮ/ ๓๓๔) ทา นอิมาม(อ)ไดกลา วถงึ พวกกเุ รชโดยรวม ซึง่ ในจาํ นวนน้ันก็คือ ซอฮาบะฮ นน่ั เอง ดงั นี้ : สาํ หรบั การกดี กันพวกเราจากตาํ แหนง นี้ ทงั้ ๆ ทีเ่ ราคอื พวกทศี่ ักด์ิสูงทสี่ ุด ในตระกลู ตั้งแตมี มนุษยชาติมา และมีความเกยี่ วพันทางสายเลือดอยางแนนแฟน ทส่ี ดุ กับทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ (ศอ็ ลฯ)แทจ ริง มันคือการกระทําทเ่ี หน็ แกตวั ของผู ท่ีในหวั ใจมคี วามละโมบ ในขณะที่บางคนมิได ใสใ จกบั มนั เลย ผมู อี ํานาจเหนอื ทุกสงิ่ คืออลั ลอฮ และพระองคค อื ที่คนื กลับในวนั ตดั สินตอบแทน ปลอยเร่ืองความ เสยี หายนไี้ ว ในทซี่ ง่ึ เต็มไปดวยความวนุ วายเถิด

กลับมาดูเรอื่ งของบุตรชายอะบู ซุฟยาน กาลเวลาไดท าํ ใหฉ นั หัวเราะ หลังจาก ท่เี คยทาํ ใหฉนั รองไห ไมต องสงสัยเลย ขอสาบานตอ อัลลอฮ มนั เปนเร่อื งราว ทนี่ าประลาดใจเหลือแสน และตอ ง อดทนอยา งมากมาย ชนกลมุ นัน้ พยายามจะดับ รัศมขี องอลั ลอฮจากโคมไฟของพระองค และ พยายามจะปด ตานํ้าของพระองคจาก แหลงของมนั พวกเขาผสมนํา้ แหงการสรางสรรคอยา ง รวดเรว็ ระหวา งฉันกบั พวก เขา ถา หากการทดสอบอันหนกั หนว ง ไดถ ูกทําคลาดแคลวไปจากพวก เรา ฉนั จะ ใหพ วกเขาไดรบั ความจริงจากรากฐานของมนั และถงึ แมทา นจะเปน อยา งอนื่ กจ็ งอยา ปลอยใหจติ ใจของเจา ออกไปอยา งเลือ่ นลอย เพื่อจับตาดพู วกเขา แทจ รงิ อัลลอฮ ทรงรูในสง่ิ ท่ี พวกเขากระทาํ (นะฮ ุล-บะลาเฆาะฮ/ ๓๔๘) ทานไดกลา วเมอ่ื ตอนฝงทา นหญงิ ฟาฏมิ ะฮ อัซซะฮร ออ ประมขุ ของสตรใี น สากลโลก ซง่ึ ทา น ไดพ ูดกับทานศาสนทตู แหงอลั ลอฮ( ศ)วา : บตุ รสาวของทา นจะ รายงานตอ ทา นวา ประชาชาติของ ทานไดร ว มกนั กระทําอยางไรตอ นาง ดงั รายละเอียดจากนาง และนางจะอธบิ ายเหตกุ ารณ เหลานนั้ ตอทา น น่คี ือสงิ่ ทเ่ี กดิ ข้นึ เม่ือทา นไดจากเราไปไดไมน าน และรองรอยแหงความทรงจาํ ตอ ทา น ยงั ไมไ ด เลอื นหายไป (นะฮลุ -บะลาเฆาะฮ/ ๔๖๐) ทานอมิ าม(อ)ไดกลาวในจดหมายท่ีเขยี นถึงมอุ าวยี ะฮวา : แทจริงเจา เปนคนทชี่ ยั ฏอนไดส ิงสแู ลวอยางสมบูรณ มนั ไดฝากความหวังของ มนั ไวในตวั เจา และมันไดข ับเคลื่อนวิญญาณและเลอื ดจากตวั เจา โอมุอาวยี ะฮ เจา เปน ผมู ีอํานาจปกครองประชาชาตินตี้ ้งั แตเ ม่ือไหร ทงั้ ท่ีไมเ คย ปรากฏตัวมา กอ น และไมเ คยมีเกียรตมิ ากอน เราขอความคมุ ครองตอ อลั ลอฮ ใหพ น จากการยอมรับตอบรรดา คนชั่วรายในยคุ กอ น ขา ขอเตือนเจา ตอการท่ี เจา เปน คนประมาทกบั ความปลอดภัย ในลักษณะ ตา งๆ ท้งั ในยามเปดเผยและยามลับ เจาเชญิ ฉนั ออกมาทําสงคราม จงปลอยใหประชาชนอยูด า นหนงึ่ เสยี เถิด แลวจงออกมาพบ กบั ฉนั และจงผอนผนั คนทง้ั สองฝา ยใหพน จากการสูรบ เพื่อให เปนทรี่ กู นั วา ระหวา งเรา ใครกนั แน ทหี่ วั ใจโลเล และมีมานปด บงั สายตาอยู ฉนั คอื อะบฮู ะซนั คนทเี่ คยฆา ปูของเจา นาของเจา และพ่ี ของเจา ดว ยการตอ สแู บบ ตวั ตอตัว และดาบเลม นน้ั ก็ยงั อยูในมือของฉนั นเ่ี อง และดว ยใจดวงน้ีเอง ท่ฉี ันมอบ ใหแ กศัตรขู องฉัน โดยที่ฉันมไิ ดแปรเปลีย่ นในเรื่องศาสนา และมิไดต้งั ตน เปน ศาสดา คนใหม แตอยา งใด แนน อน ฉันอยูก บั แบบแผนอนั สงู สง ในฐานะผูเ คารพ เชอ่ื ฟง โดยท่ีพวกเจา ละ ทิ้งไปแลว และทีพ่ วกเจาเคยเขามายอมรบั ดว ยความรังเกียจ (นะลุ -บะลาเฆาะฮ/๕๒๖) สาํ หรบั คาํ พูดของเจาท่ีวา พวกเราคอื ลูกหลานของอบั ดุล-มะนาฟนนั้ เรากเ็ ปน เชน นัน้ เหมือนกนั แตทวา อุมยั ยะฮน นั้ กไ็ มเหมอื นฮาชมิ และหะร็อบก็ ไมเหมอื นอบั ดุล-มุฏฏอลบิ อะบู ซุฟยานกไ็ มเ หมือนอะบูฏอลบิ ผอู พยพกไ็ มเหมอื น กับพวกไดร บั การปลอยตวั ใหเ ปน อิสระ(ฏอลกี ) เสยี งตะโกนกไ็ มเ หมือน การ ประจบสอพลอ สจั ธรรมก็ไมเหมือนกบั สิ่งมดเทจ็ ผูศ รัทธากไ็ ม

เหมอื นกบั คนโงเ งา แนน อน คนรนุ หลงั ทีเ่ ลว ก็จะติดตามคนรุนแรกทเ่ี ลวไปสหู วงอนั ตราย แหง นรกญะฮนั นมั ในมอื ของเรายังมีเกียรติยศของทา นผูเ ปน นบี ซง่ึ เราไดใหความตํา่ ตอยแก คนที่มเี กยี รติ และ เราไดใหคนตาํ่ ตอ ยมีการยังชีพอยูอ ยา งผาสกุ เมอื่ อลั ลอฮทรงนํา คนอาหรับเขาสศู าสนาของ พระองค เปน หมๆู และประชาชาตนิ ้กี ็ใหก ารยอมรบั ดว ยความเตม็ ใจบาง ดวยความรังเกียจบา ง สวนพวกเจาเขา มาสศู าสนานี้ อาจดว ยเหตุผลของความมงุ มาตรปรารถนาส่ิงหนงึ่ หรือ อาจดว ย ความกลวั สิง่ หนง่ึ ในยามทีค่ นรนุ กอ นไดร บั ชยั ชนะดว ยดาบของพวกเขานน้ั บรรดาชาวมฮุ าญริ นี รุน แรกก็ไดข จดั ความเปน เลศิ ของคนเหลา นนั้ ออกไปเสยี (นะฮ-ุ บะลาเฆาะ/๕๓๓) เจา เรียกรองเราใหย อมรบั กฎเกณฑข องอลั กรุ อานโดยท่ีเจาเองหาใชเ ปน สว นหนงึ่ จากพวก พองของมนั ไม และเรามิไดต อบสนองตอ เจาแตป ระการใด แตทวา เราตอบสนองอัล กรุ อานและ อยใู นกฎเกณฑของมนั (นะฮ ุล-บะลาเฆาะฮ ๕๙๕) จงกลาวเถดิ เม่อื สัจธรมมาปรากฎแลว ความเปน โมฆะจะตองสลายไป แทจ ริง ความเปน โมฆะคอื ส่ิงทต่ี อ งสลายไป” (อลั -อซั รออ/ ๘๑) บทที่ ๕ เกี่ยวกบั คอลฟี ะฮท้งั สาม อบูบักรอุมัรแฺ ละอุสมาน แทจ ริง อะฮล ิซซนุ นะฮวลั -ญะมาอะฮ ตามทีเ่ ราไดเ กร่ินมาแลว ในตอนตนนัน้ จะไมยอมรบั การวพิ ากษ และการพสิ จู นค วามถกู ผิด ไมวา จะเปน ซอฮาบะฮค นใด ของทานศาสนทตู แหง อลั ลอฮ (ศอ็ ลฯ)และพวกเขาเช่อื ถือวา คนเหลา นน้ั ท้ังหมด ลว นมีความเทย่ี งธรรมเสมอกัน ฉะนนั้ เม่ือมนี กั คดิ อสิ ระคนใดเขียนในเชิงวิพากษ ตอ การกระทาํ ของซอฮาบะฮบางทา น พวกเขาจะถอื วา นนั่ คอื การลบหลดู ูแคลน ยง กวา นั้น พวกเขายงั ถอื า เปน การปฏเิ สธศาสนา ถงึ แมจ ะเปน นกั ปราชญใน กลุม พวกเขาเองกต็ าม นีค่ อื สง่ิ ทเ่ี คยเกิดข้นึ กบั นกั ปราชญอ ียิปตผ มู อี ิสระบางทาน หรือทม่ี ใิ ชชาว อยี ปิ ต อยางเชน :

เชคมะหม ดู อบู ร็อยยะฮ เจา ของหนงั สือ “อฎั วาอ อะลซั ซนุ นะฮ อลั -มฮุ มั มะดยี ะฮ” และ หนงั สอื “เชคอลั -มฎุ ีเราะฮ” และอยา งเชน ทานกอฎี เชค มุฮมั มดั อะมนี อนิ ฎอกยี  เจา ของหนงั สอื “ทําไมขา พเจา จงึ เลือก มัซฮับ อะหล ลุ บยั ต” และทา นซัยยดิ มฮุ มั มดั บิน อะกีล ซึง่ รวบรวมหนงั สอื “อัน นะศออหิ ฺ อัล กาฟยะฮ ลิมัน ตะวัลลา มุอาวิยะฮ” ยิง่ กวานน้ั นักเขียนชาวอยี ปิ ต บางทา น ยังใหท ัศนะวา เชคมะหม ูด ชนั ฏต อดตี อธกิ ารบดี มหาวทิ ยาลยั อัล อซั ฮัร เปนกาฟร เมื่อครงั้ ทที่ า น ไดอ อกคําฟต วาวา อนุญาตใหย อมรับมซั ฮับ ญะอฟ ะรียได เมือ่ คนระดับเชคแหงอัล อซั ฮัร ผเู ปน มฟุ ตียค นสาํ คัญของอียปิ ต ยังถกู ลบหลู ดหู มิ่นเพยี ง เพราะทา นใหก ารยอมรบั มซั ฮบั ของชาวชอี ะฮ ซึ่งสามารถสบื สาวไปถงึ ครูบาอาจารย บรรดาอมิ าม และผูร ูของพวกเขา นนั่ คอื ทานญะอฟ ร ศอดกิ (อ.) แลว อะไรจะเกดิ ขนึ้ สาํ หรับคนทีใ่ หก ารยอมรบั ในมซั ฮบั น้ี หลงั จากไดม กี ารวเิ คราะห และยอมรับตอ การวพิ ากษมซั ฮับตางๆ ทเี่ ปนมรดกตกทอด มาจากบรรพบรุ ษุ และปูยาตายาย อันนี้เอง ท่อี ะหลซิ ซนุ นะฮ วลั ญะมาอะอมิอาจยอมรบั ได พวกเขาถือวา นน่ั คอื การทาํ ลายลา งศาสนา และออกนอกศาสนาอิสลาม ราวกบั วาอิสลาม ตามความคดิ เห็นของพวกเขา มเี พยี ง ส่มี ซั ฮับเทา นน้ั สว นแนวทาง อนื่ นอกเหนอื จากนน้ั ถือวา เปน โมฆะทง้ั สน้ิ นคี่ ือ ความหยาบกระดางทางปญ ญา คลายๆ กบั สตปิ ญญาตามท่ี อัล กุรอานได บอกเลาใหเ รารับทราบ และเปนสติ ปญญาท่ีตอ ตานการประกาศศาสนาของทานนบี(ศ็อลฯ)อยา ง รนุ แรง เพราะทา นเรียกรองเชญิ ชวน คนเหลาน้ันใหเชอ่ื ในเอกภาพของพระเจา และใหล ะทงิ้ ความ เช่ือในพระเจาหลายองค ดงั โองการความวา : และพวกเขาประหลาดใจ ในการทม่ี ผี ูตกั เตือนมายงั พวกเขา และบรรดาพวกกาฟร กลา ววา นคี่ ือ มายากล จอมโกหก เขากระนน้ั หรือจะทาํ ใหพ ระเจา ทง้ั หลายเปนพระเจา องคเดยี ว อนั น้ี ชา ง เปนส่งิ ที่ประหลาดแท (ศอด/๕) ดวยเหตุเหลา นี้ทกุ ประการ ขา พเจา จงึ เปน ผมู น่ั คงตอ กระแสการโจมตีของ พวกบา คลง่ั ที่มงุ ใส รายตอขา พเจา ซง่ึ คนเหลา นนั้ ทาํ ตวั ของพวกเขาเอง เปน ผมู ี อาํ นาจเหนือคนอื่นๆ โดยถือวา แตล ะ คน ไมม ีสทิ ธทิ จี่ ะขดั แยง กบั ตําราของ พวกเขา ถงึ แมวา ตาํ ราเหลา นี้ จะมไิ ดน าํ เสนอเรอื่ งใดทอ่ี อก นอกหลกั การอสิ ลาม เพราะฉะนน้ั พวกเขาจะตัดสนิ วา คนที่วพิ ากษซอฮาบะฮ ในแงพฤตกิ รรมของ พวกเขาออกนอก ศาสนาและเปน กาฟรไดอ ยา งไร ในเมอื่ หลกั การศาสนา ทง้ั ใน สว นของรากฐาน และรายละเอยี ด มไิ ดเปนอยา งนน้ั แมส ักสิง่ เดียว พวกบา คลัง่ บางคนไดป ลุกระดมคนทงั้ หลายวา หนงั สอื “ในท่สี ุดขาพเจากไ็ ด รบั ทางนาํ ” ของ ขา พเจา ก็เหมือนกบั หนงั สอื ของ ซัลมาน รุชดยี  ทง้ั นก้ี เ็ พือ่ ขดั ขวาง มิใหป ระชาชนอา น ย่งิ กวา นน้ั ยงั เนนใหพ วกเขาสาปแชง ผูเขยี นหนังสอื นอี้ ีกดว ย การใสรา ยปา ยสอี ยา งมหันตน ้ี พระผูอภบิ าลแหง สากลโลกจะทรงสอบสวน แนน อน หาไม แลว ทําไมหนังสือ “ในท่ีสดุ ขา พเจา ก็ไดร บั ทางนาํ ” ซงึ่ เรียกรอ งไป สคู ําสอนในเรอื่ งอศิ มะฮแ ละ ความบรสิ ทุ ธข์ิ องทา นศาสนทตู (ศ็อลฯ)และการยอมรับ ความเปนผนู ําของบรรดาอิมามแหงอะห

ลลุ บยั ต ซ่งึ อลั ลอฮ ทรงขจดั มลทนิ ออกไป จากพวกทา น และทรงชําระขัดเกลาพวกทา นใหส ะอาด บรสิ ุทธ์ิ จงึ ถกู นําไปเปรียบเทียบกบั หนังสอื “ปะกาศติ ของชัยฏอน” ซงึ่ เจา ของหนงั สือเลม นน้ั ไดลบ หลูดูหมน่ิ อิสลาม และนบีของอิสลาม(ศ็อลฯ)และเขาถอื วาศาสนาอสิ ลาม เปน เวทมนตของบรรดา ชยั ฏอน ? อัลลอฮทรงตรสั วา “โอบรรดาผศู รัทธา จงเปน ผูดํารงตนดวยความเทย่ี งธรรม ในฐานะสกั ขี พยานของอัลลอฮเ ถิด ถงึ แมจ ะตรงกับตวั ของพวกเจาเอง” (อนั นิซาอ /๑๓๕) จากโองการอนั ทรงเกยี รติน้ี ทาํ ใหข าพเจา ไมแ ยแสกับส่งิ อ่นื ใด นอกจากความ พงึ พอพระทยั ของอัลลอฮ ผทู รงไวซง่ึ มหาบรสิ ุทธิ์ และสูงสุดยง่ิ เทา นน้ั ขาพเจา จงึ ไมหวน่ั กลวั คาํ ครหาของผใู ด ตราบเทา ที่ขาพเจา ปกปอ งอสิ ลามทีแ่ ทจรงิ และประกาศความบรสิ ทุ ธ์ิ ปลอดพน จากความ ผดิ พลาดทกุ ประการของทา นนบี ผทู รงเกยี รติ ถงึ แมว า การกระทาํ เชน น้ี จะตอ งถงึ ขนั้ วพิ ากษซ อ ฮาบะฮ ผใู กลช ิด บางทา นและถึงแมว า เขาเหลา นน้ั จะเปน “คอลฟี ะฮร อชดิ ีน” ก็ตาม เพราะทา น ศาสนทตู แหง อลั ลอฮ( ศ็อลฯ)มสี ทิ ธิในความบริสุทธเ์ิ หนอื กวามนษุ ยทกุ คน ทา นผอู า น ทม่ี ี สติปญ ญาอสิ ระ สามารถเขา ใจไดวา หนังสือท่ขี าพเจา เรียบเรยี งขึน้ ทกุ เลม มีเปา หมายทีแ่ นชดั กลาวคือ มิใชป ระเดน็ ทถ่ี ือเปนการตาํ หนิ และวิจารณ ซอฮาบะฮ ในเมอื่ สง่ิ ท่ีปรากฏอยูนั้น คอื การ ปกปองทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ศ็อลฯ)และอศิ มะฮของทา น และขจดั ปญหาคลมุ เครอื ตา งๆ ที่ พวกอมุ ัยยะฮแ ละพวกอบั บาซียะฮไดส อดเสริมเตมิ แตงเขามาในเรอื่ งของอิสลาม และศาสดาของ อสิ ลาม นับตงั้ แตศตวรรษแรกๆเลยทเี ดยี ว ซง่ึ พวกเขาไดข ้นึ ปกครองบรรดาชาวมุสลิม ดวยการใช กําลงั และอาํ นาจบบี บังคบั แลว เปลย่ี นแปลงศาสนาของอลั ลอฮไ ป ตามกระแสความตองการอนั ต่ําทรามและผลประโยชนท างการเมอื ง ที่เปน หมนั และตามอารมณอ นั อปั ยศอดสูของพวกเขา แนนอนแผนการอันยง่ิ ใหญข องพวกเขาไดกอใหเ กดิ ผลกระทบอยา ง ใหญห ลวง ตอ บรรดา ชาวมสุ ลมิ ทป่ี ฏบิ ัตติ ามพวกเขาดว ยเจตนาดีในหมูพวกเขา และยอมรบั ทกุ อยา งทพ่ี วกเขารายงาน กันมาในลกั ษณะทีบ่ ดิ เบือนและเปนความเทจ็ โดยถือวา นน่ั คอื ความเปน จรงิ และนั่นคอื คาํ สอน ท่มี าจากอิสลาม และจาํ เปน ที่ บรรดาชาวมุสลมิ จะตอ งยอมรับ และจะตอ งไมถ กเถียงอะไรกนั อกี ถา หากบรรดาชาวมสุ ลมิ ไดลวงรถู งึ เรื่องราวตามความเปน จริง แนน อน พวกเขาจะไมยนื หยัด เพอ่ื คนเหลา นน้ั และจะไมถ อื เอาบทรายงานของ คนเหลา นน้ั เปน มาตรฐาน ย่งิ ในเมอ่ื ถา หากวา ประวัติศาสตรไ ดบ อกเลา ใหเ รารวู า บรรดา ซอฮาบะฮลว นถอื ปฏิบตั ติ ามคําส่ัง คาํ หา มของทา นศา สนทูตแหง อลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ)โดยไมม กี ารโตเ ถียง ไมค ดั คา นบทบัญญัติของทาน และถาหากวาพวก เขา ไม ทรยศ ฝา ฝน ทา นตอ บทบัญญัตติ า งๆ ในบน้ั ปลายชีวติ ของทา นแลว แนนอน เราจะตดั สิน ใหพ วกเขาทง้ั หมดเปน ผเู ทย่ี งธรรม และสาํ หรบั เราในดา นนี้ จะไมมสี ิทธิวเิ คราะห และจะไมม คี ํา คัดคานใดๆ เลย

แตในเมอื่ ขอเทจ็ จริงมอี ยวู า สวนหน่ึงในหมพู วกเขา เปนผโู กหก สว นหนง่ึ ใน หมพู วกเขา เปน ผูก ลบั กลอก และสว นหนึ่งในหมูพวกเขา เปน ผลู ะเมดิ ฝา ฝน โดย หลกั ฐานระบจุ ากอลั กรุ อาน และซุนนะฮทเ่ี ที่ยงแทแ นช ดั แตใ นเม่ือขอ เท็จจรงิ มีอยวู า พวกเขาขดั แยงกับทา นศาสดา ละเมดิ ตอทา น ใน เรือ่ งการบนั ทกึ จนกระทัง่ กลา วหาวา ทา นฟน เฟอ น และหา มมใิ หท า นบนั ทกึ พวกเขามไิ ดท ําตามคาํ สง่ั ของทาน ใน ตอนทท่ี านตัง้ ใหอุซามะฮเปน ผูบัญชาพวก เขา แมแ ตก รณที ่ีพวกเขาขดั แยง กนั ในตําแหนง คอ ลีฟะฮข องทานศาสดา (ศอ็ ลฯ)จนกระทงั่ เมนิ เฉยจากการอาบนํ้าฆซุ ลุ การจดั การเก่ียวกบั ศพ ตลอดจนการฝง แลว พพิ าทกนั ดวยสาเหตุของตาํ แหนง คอลฟี ะฮ แลว บางสว นกพ็ งึ พอใจใน ตําแหนง นนั้ แตบางสว นกป็ ฏิเสธ แมแตก รณที ่ีพวกเขาขดั แยงในทกุ ส่ิงทกุ อยา ง หลังจากนัน้ จนกระทั่งไดม กี ารกลา วหาแกกันและกันวา เปน กฟุ ร สาปแชง กนั และกนั สรู บ เขน ฆากันและกนั และตัดขาดจากกนั และกนั อยา งไรก็ตาม ศาสนาของอัลลอฮผูทรงเอกะ ไดก ลายเปน มซั ฮบั ตา งๆ และมคี วามคดิ เห็น แตกตางกัน เม่อื สภาพการณเปน เชน นี้ จึงจาํ เปน อยา งยิง่ ท่ีเราะตอ งวิเคราะห ถึงสาเหตุ และขอบกพรองทที่ าํ ใหประชาชาตทิ ่ีดีท่ีสดุ อนั ถกู นําออกมาปรากฏเพ่ือ มนษุ ยท ั้งหลาย ตองกลับสภาพไปสูความตกตาํ่ ไมเปน ทร่ี จู ัก และเปนท่ีชงิ ชงั รังเกยี จ ถกู ทาํ ลายเกียรตยิ ศ ถกู ยดึ ครองสถานทศี่ กั ดิส์ ทิ ธิ์ ถกู ลา อาณานคิ ม ถูกขบั ไสไลส ง จากแผน ดนิ ของตนเอง โดยไมสามารถ ปอ งกันบรรดาพวกละเมดิ และไมสามารถ แมล บลา งความละอายออกจากหนาผากของตนเอง หนทางแกไขสาํ หรับปญหานี้ ขา พเจา เชอ่ื ม่ันวา มเี พยี งทางเดียวเทา นัน้ คือ การวพิ ากษกัน อยา งถึงแกน ขอใหเ ราเพยี งพอกนั ไดแลว สาํ หรบั ความภาคภูมใิ จ ในบรรพชนของเรา และความ รงุ โรจนของเรา อนั หาแกนสารอะไรมไิ ด และทไี่ ด กลายเปนเรื่องในอยใู นพพิ ิธภัณฑอ นั วา งเปลา ที่ ปราศจากแมก ระทงั่ คนเยย่ี มเยือน สภาพความจริง กําลงั เรยี กรอ งเราใหว เิ คราะหถ งึ สาเหตขุ อง โรคราย และท่ีทาํ ใหเรา ลา หลงั แตกแยก พา ยแพ เพอื่ เราจะไดเปด เผยโรคออกมา แลวเราจะได จดั ยา ขนานทถี่ กู ตอ ง แลว เราจะหายจากอาการ กอ นทจ่ี ะปลอยให วาระสดุ ทายของเรา จะมาถงึ น่ีคอื เปา หมายอันโดดเดนทสี่ ุด อัลลอฮ ผูท รงเอกะ พระองคค ือ ผูไ ดรบั การ เคารพภกั ดี พระองคค อื ผนู ําทางปวงบาวของพระองค สหู นทางอนั เที่ยงตรง ตราบใดที่เปาหมายของเรา คอื ความสนั ติ ดงั นน้ั การคดั คานของพวกทดี่ อ้ื ดึง และบา คลั่ง ที่ ไมรับรูอ ะไรสักอยา งเดียวนอกจากการดา การประณาม โดยขอ อางที่วา ปกปองซอฮาบะฮ จะมี คุณคาอนั ใด คนเหลา นน้ั เราจะไมตําหนติ เิ ตยี นพวกเขา และจะไมโ กรธเกลยี ดพวกเขา เพราะพวก เขาเหลา นน้ั เหมอื นกับคนขัดสน ความคิดในแงด ขี องพวกเขาทีม่ ีตอซอฮาบะฮ ไดข ดั ขวางและปด หู ปดตาพวกเขา จนไมสามารถเขาถึงความเปนจรงิ ดพู วกเขาชา งคลายคลึงกบั พวกลูกหลานของ ยะฮดู และนะซอรอ ท่ีมีความคดิ ในแงดีเสมอกบั บรรพบรุ ษุ ของพวกเขา จนไมย อม ใหตวั เองทําการ วิเคราะหอ ยางจรงิ จงั ตออสิ ลาม เพราะเชอ่ื มน่ั ในคาํ สอนของ บรรพชนในอดตี ของพวกตนวา มฮุ ัม

มัดเปนคนโกหก และมิใชน บีแตประการใด พระองคผ ูทรงสงู สุดตรสั วา : “บรรดาผไู ดร บั คัมภรี มไิ ด แตกแยก เวน แตภ ายหลงั จากทหี่ ลกั ฐานอนั ชัดแจงมีมายังพวกเขาแลว ”(อัล บัยยนิ ะฮ/ 3) จนกระทั่งกาลเวลาผา นลว งเลยมาหลายศตวรรษ มาถงึ ปจจุบันน้ี จงึ กลาย มาเปนเร่อื งยากท่ี คนมุสลมิ จะทาํ ใหพวกยะฮูด หรอื นะซอรอยอมรับในหลกั ความ เชือ่ ของอิสลาม ดังน้นั จะไมม ีผล แตประการใด สําหรับคนทีก่ ลา วกบั พวกเขาวา เตารอต และอินญีล ทพ่ี วกเขายดึ ถอื กนั อยนู ั้น เปน ของทถ่ี กู ดัดแปลง โดยยกหลัก ฐานจากอลั กุรอานมาอา งในขอ น้ี จะมีมุสลิมคนใดบา ง สามารถทํา ใหค วามจริง ขอ นเ้ี ปนทเ่ี ชอื่ ถอื ของพวกเขาขน้ึ มาได ? ทาํ นองนี้เอง คนมสุ ลมิ พืน้ ๆ ทวั่ ไป ที่เชอ่ื ถอื ในความเทย่ี งธรรมของซอฮาบะฮ หมดทกุ คน และ คลัง่ ไคลใ นขอ นี้ โดยปราศจากหลกั ฐานใดๆ จะมมี นษุ ยคนใดบา ง ทสี่ ามารถทาํ ใหเขายอมรบั ในทางทต่ี รงกนั ขา มกบั เร่อื งนี้ ? ในเม่อื คนเหลา นนั้ ไมส ามารถจะวิเคราะหเจาะลึก และไมกลาวพิ ากษ มอุ าวิยะฮ และยะซีดผู เปน บุตร และคนอื่นๆ ในระดับเดยี วกนั น้ีอกี เปน อนั มาก ท่ีบิดเบือนอิสลามดว ยการกระทําอนั ช่ัว รายของพวกเขาเสียแลว จะเปนไปไดอยา ง ไร กับการที่ทานจะพดู กับพวกเขาในเรอื่ งของอบบู กั ร อมุ ัรฺ อุสมาน (ผเู ปนศิดดกี , ผูเปนฟารกู และผูเปน ทล่ี ะอายของมะลาอิกะฮ) หรือการที่ทา นจะพดู ถงึ เรอ่ื งของ ทา นหญงิ อาอชิ ะฮ ผเู ปน มารดาแหง ศรัทธาชน ภริยาของทานศาสดา(ศอ็ ลฯ)และบุตร สาวของ อบบู กั ร จากเร่อื งราวทเ่ี ราไดพดู ถึงไปแลวในบทกอน เปน รายงานบอกเลา จากเจา ของ ตาํ ราศอฮีฮ อนั เปนทย่ี ดึ ถอื ของ อะหลซิ ซุนนะฮ มาบดั นี้ จะกลาวกนั ถงึ บทบาทของ





คอลีฟะฮฺทง้ั สามบาง เพ่ือเราจะไดเปด เผยพฤติกรรมบางอยา ง ของคนเหลานัน้ ท่ี ตาํ ราศอฮฮี ฺ ของอะฮฺลซิ ซุนนะฮฺ ตาํ รามสุ นัดและ ตาํ ราประวตั ิศาสตรท้งั หลาย อันเปน ทยี่ ดึ ถอื ของพวกเขา ได บนั ทกึ ไวเกย่ี วกับคนเหลา นนั้ เพ่อื เราจะไดเขา ใจ อยา งแจมแจง ในประการแรกวา อันคํากลา วอา ง ถงึ มาตรฐาน ความเท่ียง ธรรมของ ศอฮาบะฮนฺ น้ั หาไดเ ปน เรอ่ื งที่ถกู ตอ งไม และมาตรฐานความ เท่ียงธรรม น้นั ลวนมขี อผิดพลาด แมก ระทัง่ จากศอฮาบะฮฺผูใ กลช ดิ บางคน ประการที่สอง เพ่ือเราจะไดเ ปดเผยกบั พนี่ อ งอะฮฺลซิ ซนุ นะฮฺ วลั -ญะมาอะฮฺ ของเราวา การ วพิ ากษว จิ ารณเหลา นี้ ยงั มไิ ดเ ขาขา ยการดา การลบหลู และ ตาํ หนติ ิเตียน แตประการใด ในเมอื่ เปาหมายเทา ทมี่ ี คอื เพอื่ ขจัดมานบงั ตา ท่ปี ด บังความจริงใหห มดไปเสียที เพ่อื ใหเ ขาถึงความจรงิ ขณะเดียวกนั จะไมม ี การยกหลกั ฐานปลอม หรือเทจ็ มาอาง แบบพวกคลงั่ ไคลจนเลยเถิด ดังที่คน ท่ัวไป อา งกนั อยู หากแตลวนเปน หลกั ฐานจากตําราทพี่ วกเขาเองไดต ัดสนิ กันแลว วา ถูกตอ ง และ ตวั ของพวกเขาเองกย็ ดึ ถอื ตาํ รานนั้ ๆอยู อะบบู กั รศิดดกี ในสมยั ทที่ านนบ(ี ศ)ยงั มชี วี ิต อัล-บคุ อรีไดร ายงานไวใ นศอฮฮี ขฺ องทา น ภาคที่ ๖ หนา ๔๖ กติ าบ วา ดวย การตัฟซีรฺอัล-กุรฺ อานซูเราะฮฺ อลั -ฮุุรอตวา : นาฟอ ฺ บนิ อมุ ัรฺ รายงานจาก อบิ นุ อะบี มะลกี ะฮฺ กลาววา คนดีทั้ง สอง นน่ั คอื อะบบู กั ร และอมุ รั ฺ(ขอใหอ ลั ลอฮทฺ รง พอพระทยั แกทา นทั้งสอง)แทบจะวิบตั ิ เมอ่ื ทง้ั สองไดขน้ึ เสียงตอ หนาทา นนบี (ศ) ขณะท่ีผแู ทนของบะนีตะมมี เดนิ ทางมาหาทา น โดยคนหนงึ่ ช้ีไป ยังอกั เราะอฺ บนิ ฮาบซิ พน่ี อ งของบะนีมุญาชะอฺ สว นอีกคนหนง่ึ ชีไ้ ปยงั ชายอกี คนหนง่ึ ทา นนาฟอ ฺ กลาววา ฉนั จาํ ชื่อของเขาไมไ ด แลวอะบูบักรก ก็ ลา วกับอมุ รั วฺ า : “ทาน ไมตองการ อะไรหรอก นอกจากจะขดั แยง กบั ฉนั เทา นนั้ ” เขาตอบวา “ฉันไม ตอ งการจะ ขดั แยงกับทา นหรอก” ปรากฏวา เสียงของคนทง้ั สองดังลน่ั ในขณะน้นั อัลลอฮจฺ งึ ประทานโองการความวา : “โอบ รรดาผูศรัทธา จง อยา ขึน้ เสยี งของพวกเจา ” อบิ นุ ซบุ ยั ร ไดก ลาววา : หลงั จากโองการน้ีถูกประทานมา เสียงของอมุ ัรฺ ไมค อ ยไดยนิ ไปถงึ ทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮ(ฺ ศ)เลย แมก ระท่ังการถามเพือ่ ทาํ ความเขา ใจ และเขา (อมุ รั )ฺ ไมเ คยพดู ถงึ เรือ่ งนัน้ เกย่ี วกบั บิดาของเขา(หมายถึงอะบูบกั ร) เลย ขณะเดียวกนั อลั -บคุ อรีไดร ายงานไวใ นศอฮฮี ฺของทา น ภาคที่ ๘ หนาที่ ๑๔๕ จาก กติ าบ อัล- อิอฺตศิ อม บลิ -กิตาบ วัซซนุ นะฮฺ บาบวา ดวย ความนา รังเกียจ จากเรื่องการคอนแคะและโตแ ยงกนั วา ทา นวะกีอฺ ไดเ ลาเราวา ทา นได รับรายงานจากทา นนาฟอฺ บนิ อุมรั ฺ จากอิบนุ อะบี มุลกี ะฮฺ กลาววา : คนดีทงั้ สอง แทบจะวบิ ัติ หมายถงึ อะบูบกั รแ ละอมุ รั ฺ เม่อื มีตวั แทนจากบะนีตะมมี มา พบทา นนบี(ศ) เพราะคนหนึ่งชีไ้ ปยงั อักเราะอฺ บนิ ฮาบสิ อตั -ตะมมี ยี  อัล-ฮิน เซาะลีย พี่นองใน ตระกูลมญุ าชอิ ฺ สว นอีกคนหนง่ึ ช้ีไปยงั อีกคนหนึง่ ดงั นน้ั อะบบู ักรจงึ กลาววา : “ทา นตองการจะ ขดั แยง กับฉัน” ฝายอมุ ัรฺตอบวา “ฉัน มไิ ดตองการจะขดั แยงกบั ทา นหรอก” ดงั นน้ั คนทง้ั สองจงึ ขึน้

เสยี งกนั ตอ หนา ทานนบี(ศ) แลว โองการหนึ่งกถ็ ูกประทานลงมา ความวา : “โอบรรดาผูศรัทธา จง อยาข้นึ เสยี งของพวกเจา เหนือกวา เสยี งของนบี และอยา ออกเสียงดังกับเขา เหมอื นอยา งการออก เสียงดงั ของคนสว นหนงึ่ ในหมูพวกเจา ทม่ี ีตอสว นหนงึ่ เพราะการงานของพวกเจา จะถูกลบลา ง โดยพวกเจาไมรสู ึก แทจริงบรรดาผซู ึ่งลด เสยี งของพวกเขาตอหนาศาสนทูตแหง อลั ลอฮฺน้ัน พวก เขาคือ ผูซ่ึงอลั ลอฮทฺ รง ทดสอบหวั ใจของพวกเขาเพอื่ ความยาํ เกรง สําหรับพวกเขาคือ การอภยั โทษ และรางวลั อันยิ่งใหญ” อิบนุอะบี มลุ กี ะฮกฺ ลา ววา อบิ นซุ บุ ยั รกลา ววา ; “ตง้ั แตน ั้นมา อุมัรฺไมเ คย พูดกบั บดิ าของเขา (หมายถงึ อะบบู ักร) เชน นน้ั อีกเลย เมอ่ื เขาจะพดู อะไรกบั ทา นนบี (ศ) เขาจะพูดอยางแผว เบา จน ทา นไมไดย ินเขาเลย แมก ระทง่ั ในยามที่ เขาจะซกั ถามเพอ่ื ขอความเขา ใจ” ขณะเดียวกนั ทานบคุ อรยี งั ไดรายงานไวใ นศอฮฮี ฺของทา น ภาคที่ ๖ หนา ๑๑๖ จากกติ าบ อลั - มะฆอซีย- ตวั แทนของบะนีตะมีม วา : ฮชิ าม บนิ ยูซฟุ เลา เราวา อิบนุญะรหี ไฺ ดเ ลา พวกเขาวา รายงานจากอะบมี ุลกี ะฮฺ เลา วา อบั ดุลลอฮฺ บนิ ซุบยั ร ไดเ ลา พวกเขาวา คาราวานของตวั แทนบะนี ตะมีมเดินทางมาพบทา นนบ(ี ศ) ฝายอะบบู กั รกลาววา “จงแตงตง้ั อัล-กอกอฺ บนิ มอุ บั บิด บิน ซะรอ เราะฮฺ เปน หวั หนา” ฝา ยอมุ รั ฺกลาววา “อยาเลย แตจงแตง ตั้ง อกั เราะอฺ บนิ ฮาบซิ เปน หวั หนา” อะบบู กั รจ ึงวา “ทา นไมตองการอะไรหรอก นอกจากจะขัดแยงกับฉันเทาน้นั ” อุมัรจฺ งึ ตอบวา : “ฉนั มไิ ดต อ งการจะขัดแยง ทา นหรอก” แลวคนทง้ั สองกโ็ ตเ ถยี งกัน เสยี งดงั ลน่ั จนโองการหนง่ึ ถูก ประทานลงมา ความวา “โอบ รรดาผูศ รทั ธาจงอยา ล้ําหนา ตอ เบอ้ื งพระพกั ตรแ หงอลั ลอฮฺ และศา สนทตู ของพระองค” จนกระทงั่ จบโองการ หลกั ฐานอนั ไดจากรายงานตา งๆ เหลา นี้ แสดงใหเหน็ วา อะบูบกั รก ับอุมัรฺ มไิ ดร กั ษามารยาท ตอเบื้องหนา ทา นศาสนทูต(ศ) ตามรูปแบบมารยาทในอสิ ลาม เลย เขาท้ังสองยินยอมใหต ัวของ พวกเขาเอง ลาํ หนาตอ เบือ้ งพระพักตรแ หง อัลลอฮฺ และศาสนทูตของพระองค โดยมไิ ดรับอนุญาต และทานศาสนทูตแหง อลั ลอฮฺ(ศ) เอง กย็ ังมิไดขอความคดิ เหน็ ใดๆ จากเขาทง้ั สองวา จะใหแตง ตั้ง คนใดเปน หวั หนา ในตระกลู บะนีตะมมี คนทง้ั สองยงั เพียงพอกนั แคน้ัน แตย ังถกเถียงกนั ตอหนา ทาน จนเสียงของคนทง้ั สองดงั ลน่ั โดยไมม ีการใหเ กยี รตทิ า นเลย และมไิ ดแ ยแส อนั ใดกบั จรยิ ธรรม และมารยาททถ่ี ูกกาํ หนดใหเขาทง้ั สอง ซ่งึ เปนไปมไิ ด ทีว่ า ศอฮาบะฮคฺ นใดจะไมร ูเรอื่ ง หรือทาํ เปน เปน ไมรเู รือ่ ง ในเมอ่ื ทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮ(ฺ ศ) ไดอ ุทศิ ชีวติ ของทา นในการอบรมสง่ั สอนพวกเขา อยตู ลอดมา ถา หากวา เหตกุ ารณน้ี ไดเ กดิ ข้ึนในชว งแรกของอิสลาม แนนอนเรากเ็ ห็นพอง ดว ยวา ควรจะ ใหอ ภยั ในขอน้ีแกผ ูอาวุโสทง้ั สอง และแนนอนเราจะพยายามใชห ลัก ตีความบางประการเพอื่ ช้ใี หเ หน็ เชน นน้ั

แตทวา บรรดารายงานบอกเลาไดยนื ยนั อยางไมม ีขอ สงสัยเลยวา เหตุการณน ี้ ไดเกิดขึ้น ในชวงบ้นั ปลายชวี ติ ทา นนบ(ี ศ) กลา วคือตัวแทนของพวกบะนีตะมมี ไดเ ดินทางมาพบกับทา นศา สนทูตแหง อลั ลอฮฺ(ศ) ในปฮ.ศท่ี ๙ ซ่งึ ทานศาสนทตู แหง อลั ลอฮฺ (ศ) มชี วี ิตอยูภายหลงั จาก เหตุการณน ัน้ ไดเพยี งไมก ่เี ดอื น ดงั ทน่ี กั ประวัตศิ าสตรแ ละนกั ฮะดษี ท้งั หมดไดยืนยันในขอ น้ี ซึง่ พวกเขากลา วถึงชวงที่กลมุ ตวั แทนเผา ตา งๆ ไดมาพบทา นศาสนทูตแหงอลั ลอฮฺ(ศ)น้นั และเปน ชว งที่อัล-กุรอฺ านอนั ทรงเกยี รติไดสาธยายไวในซูเราะฮฺทา ยๆ วา “เม่อื ความชว ยเหลอื ของ อลั ลอฮฺ และชยั ชนะไดม าถงึ และเจา ไดเห็นประชาชนเขามาในศาสนาของอัลลอฮฺ เปนหมูๆ ” เม่อื ความจรงิ เปนอยา งนี้ บรรดาคนที่แกตวั แทนอะบบู ักรและอมุ รั ฺที่ทาํ ผดิ ตอ หนา ทา นนบ(ี ศ) จะแกตางใหอยา งไร และถงึ แมวา รายงานบทนี้จะสรุปเรอ่ื งราว เกีย่ วกบั ทาทีของศอฮาบะฮทฺ ้งั สอง อยา งรวบรดั จนเราไมส ามารถวพิ ากษ และ ตรวจสอบไดอยางเต็มท่ี แตทวา อัลลอฮฺไมท รงละอาย ตอความจรงิ พระองคทรง บันทกึ เหตกุ ารณน ้ีไว และประทานโองการอลั -กุรฺอานในเรื่องนีล้ งมาให อา นกนั ซึง่ ในความหมายของมนั คอื การคาดโทษตออะบูบกั รแ ละอมุ รั วฺ า อลั ลอฮจฺ ะลบลา ง ผลงานของคนทั้งสอง ถา หากคนทั้งสองหวลกลบั ไปกระทาํ เชน น้นั อกี จนกระทัง่ ผูรายงาน เหตกุ ารณน ี้ เรมิ่ ตนคําพูดของตนวา : คนดที ้ังสอง หมายถงึ อะบบู ักร และอมุ ัรฺ แทบจะวิบัติ หลงั จากน้ี ผรู ายงานเหตกุ ารณ นน่ั คือ อบั ดลุ ลอฮฺ บนิ ซบุ ยั ร พยายามทีจ่ ะ ทาํ ใหเ รามี ความเห็นคลอ ยตามวา หลงั จากโองการน้ีถกู ประทานลงมาในเรื่อง ของตนแลว อุมรั ฺจะพูดคอยๆ จนทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮฺ(ศ)ไมไดย ินเสยี ง ของเขาเลย แมก ระทง่ั ในยามท่เี ขาถามทานเพ่ือขอ ความเขา ใจ และถึงแมว า เขาจะ ไมพ ูดเชน นน้ั กับอะบูบกั รป ขู องเขาเองก็ตาม แตประวตั ศิ าสตร และ เหตกุ ารณ ตามทนี่ กั ฮะดีษเลา ไวก ลบั ยนื ยนั ในทางตรงกนั ขาม เอาแคเ พียงเหตุการณอัน อปั โชคในวนั พฤหสั กอนวะฟาตของทาน(ศ) ๓ วนั กพ็ อ เพราะเราพบวา อุมรั ฺ เองนน่ั แหละ ทีไ่ ดพูด ถอ ยคําอนั อปั มงคลของตวั เองออกมาวา “ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮเฺ พอ เสียแลว เรามเี พียงพระ คมั ภรี ข องอลั ลอฮกฺ พ็ อ” ครน้ั แลว กลุมชน ตา งก็ขัดแยง กนั ฝา ยหนง่ึ พูดวา จงเขาไปใกลทานศาสน ทูต เพ่อื ทานจะไดบ ันทกึ ขอความใหแกพ วกทา น และอีกสว นหนงึ่ ไดพ ดู เหมือนคาํ พดู ของอมุ ัรฺ คร้นั เมื่อ เสยี งเอ็ดตะโรและเกดิ การโตแ ยงขน้ึ (๑๑๗) ทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮฺ(ศ)จึง กลาวกับพวกเขา วา “พวกทา นจงออกไปใหพน จากฉนั ไมสมควรท่ีจะมกี ารโตแยง กนั ตอหนาฉนั ” (๑๑๘) หมายความวา เน่ืองดวยไดม กี ารละเมิด มีเสยี งเอด็ ตะโร และมกี ารขดั แยง การโตเ ถยี งกันนนั่ เอง แสดงวา พวกเขาละเมิดขอบเขตทัง้ หมด ตามทอี่ ัลลอฮทฺ รงกาํ หนดแกพ วกเขา ในซเู ราะฮฺ อลั -ฮุุ รอต ดงั ไดผ านมาแลว และเราไมอาจลงความเหน็ คลอ ยตามไดว า ความขัดแยง และการโตเถยี ง กนั ของ ของพวกเขา เปน เพียงเสียงพึมพํา กระซิบกระซาบกนั เทา นั้น หากแตเ ปนท่เี ขา ใจ กนั ท้ังหมดวา ครง้ั นี้ พวกเขาขนึ้ เสียงดงั เอด็ ตะโร จนกระทง่ั บรรดาสตรที ่อี ยู หลงั มาน ก็มสี วนรว มใน การถกเถยี งและพูดวา จงเขา ไปใกลท า นศาสนทตู แหง อัลลอฮ(ฺ ศ) เพอ่ื ใหท านบนั ทกึ ขอ ความนนั้

แกพวกทา น แลวอุมัรฺก็ไดพดู กับ บรรดาสตรวี า “แทจ ริงสตรี กค็ อื พวกพองของสตรีในสมัยนบยี ซู ฟุ เม่อื ทา นปว ย พวกนางกก็ รีดนา้ํ ตายามทา นสขุ ภาพดี นางก็ข่ีคอทา น แลวทานศาสนทตู แหง อัลลอ ฮจฺ งึ กลา ววา:“จงตามใจพวกนางเถิด เพราะพวกนางยงั ประเสริฐกวา พวกทา น”(๑๑๙) เร่อื งทง้ั หมดนี้ เราเขา ใจไดวา พวกเขามไิ ดป ฏบิ ัติตามคาํ ส่งั ของอัลลอฮฺใน โองการทวี่ า :“โอ บรรดาผศู รัทธา จงอยา ลว งล้ําเบอื้ งพระพกั ตรอ ลั ลอฮฺ และ ศาสนทตู ของพระองค และจงอยาขนึ้ เสียงของพวกเจาใหเหนอื กวา เสยี งของนบ”ี และพวกเขามไิ ดใหเ กียรตติ อ ฐานภาพของทา นศาสน ทูต และมไิ ดแ สดงมารยาท เลย เม่ือพวกเขาตาํ หนิติเตียนทานดว ยถอยคาํ วา “ฮจิ ญร” (เพอ ) อะบบู กั รเองกเ็ คยเปลง วาจาที่ทาํ ใหร ะคายเคืองตอทานนบ(ี ศ)มาแลว นั่นคือ เมื่อเขาไดพูด กบั อรุ วฺ ะฮฺ บนิ มัสอวู า : “จงไปเลยี ปุมกะสนั ของอลั -อาบ” (๑๒๐) อัล-กอ็ สตอลอานีย ผูอ ธิบายบคุ อรี ไดอธบิ ายประโยคทว่ี า “จงไปเลียปุมกะสนั .” วา เปน คาํ ดา ท่ี หยาบคายมากทส่ี ุดคําหนงึ่ ของชาวอาหรบั ในเม่อื คําประเภทนี้ ไดถ ูกกลา วขน้ึ ตอ หนา ทา นนบ(ี ศ) เชนน้ี ขอถามวา ความหมาย ของโองการตอ ไปน้ี เปน อยา งไร “และจงอยาเผยวาจาตอเขา(นบ)ี เยยี่ งการเผยวาจาทีค่ นในหมู พวกเจา เคยมตี อกันและกนั ” ? ในเม่ือทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮฺ(ศ) เปนผูม จี ริยธรรมอันย่งิ ใหญ ตามที่ พระผูอ ภบิ าลของ ทา นไดสาธยายไว และในเมอื่ ทานเปน คนขอ้ี ายทส่ี ดุ ตอขอ บกพรองทท่ี า นระมัดระวงั ยิ่งนกั ดงั ท่ีบุ คอรแี ละมสุ ลมิ ไดร ายงานเรอื่ งนไ้ี ว(๑๒๑) ผูอาวโุ สทง้ั สอง คอื ทงั้ บคุ อรี และมุสลมิ ไดยืนยันวา ทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮฺ(ศ) ไมเ ปนคนชว่ั และไมถกู ทาํ ความชว่ั และทา นเคยกลา ววา : “แทจ รงิ คนดีท่ีสุดใน หมูพวกทาน ไดแ ก คนมมี ารยาทดงี ามทีส่ ดุ ” (๑๒๒) แลว เปน ไฉนเลาทีศ่ อฮาบะฮฺ ผู ใกลช ดิ ของทา น จงึ มไิ ดรบั ประโยชนต อมารยาทที่ยง่ิ ใหญเชนน้ี ? นอกเหนอื จากทกุ สิ่งเหลา นีแ้ ลว อะบบู ักร ยงั มไิ ดป ฏบิ ตั ติ ามคาํ สัง่ ของทา น ศาสนทูต แหง อลั ลอฮ(ฺ ศ)เมือ่ คร้งั ทท่ี า นแตง ต้งั ใหอุซามะฮฺ บตุ รของ ซัยด บิน ฮาริษะฮฺ เปน ผบู งั คับบญั ชาเขา โดยทา นไดก ําหนดใหเขาเปน พลทหารของอุซามะฮฺ และยงั ไดย า้ํ ถงึ ความผดิ ของผทู ี่ขดั ขนื ดว ย จนถงึ กบั ทา นไดก ลา ววา : “ขอใหอัลลอฮฺ สาปแชง คนท่ขี ัดขืนจากการเปนพลทหารของอซุ ามะฮ”ฺ (๑๒๓) ทงั้ น้ี หลงั จากท่ี ทา น ศาสนทตู (ศ) ทราบวา เขาไดต ิเตียนทา น เหมอื นคนชา งตเิ ตยี น ทั้งหลาย ในกรณีที่ ทานไดแตงตง้ั อุซามะฮเฺ ปน แมท พั ตามที่นกั ประวตั ศิ าสตรแ ละเจา ของตาํ ราอซั - ซีเราะฮฺไดเลาไว ขณะเดยี วกนั เขาไดรบี ไปท่ซี ะกฟี ะฮฺ และรว มกดี กนั ทา นอะลี บนิ อะบี ฏอลิบ จากตาํ แหนงคอ ลีฟะฮฺ โดยทิ้งรา งของศาสนทูตแหงอัลลอฮฺ(ศ) ทนี่ อนสงบน่งิ อยู โอบ ดิ าและมารดาของขา พเจา เขา มิไดใหความสาํ คญั กับการอาบนาํ้ การหอ การจดั แตง และการฝง ศพ เพราะกาํ ลังสาละวนอยูกบั ตําแหนง คอลฟี ะฮฺ และผูนาํ ท่ไี ดห ลน ลงมาทับคอเขาอยู จนไมม เี วลามายงุ กบั เรอ่ื งเหลานนั้ ทง้ั หมด ไปอยูไ หน เสยี เลา ความเปน เพอ่ื นสนทิ ความเปน สหายทเ่ี คยแอบอา ง ไปอยทู ไี่ หนเสยี เลา ตัว

จรยิ ธรรม ? ขา พเจา แปลกใจยิ่งนกั กับทาทีของศอฮาบะฮฺเหลา นี้ ทม่ี ตี อ นบี ของพวกเขา ผซู งึ่ ได อทุ ิศชวี ติ ของทา นเพอ่ื การชนี้ ํา อบรมสงั่ สอน และตกั เตอื น พวกเขา ดังโองการความวา “สง่ิ ทพ่ี วก เจาเปน ทุกขน ัน้ เปน ความกังวลแกเขา เปน ผมู คี วามปรารถนาตอพวกเจา เปน ผูเอ็นดู เปนผเู มตตาเสมอตอ บรรดาผศู รทั ธา แตแ ลวพวกเขากลับทง้ิ ทา นในสภาพทน่ี อนสงบอยู แลว เรงรบี ไป ยงั ทงุ ซะกฟี ะฮฺ เพอ่ื แตงต้งั ใหพวกเขาคนหนงึ่ เปน คอลฟี ะฮขฺ องทา น ปจจบุ ันน้ี เราซง่ึ อยู กันในศตวรรษท่ี ๒๐ ทเี่ ราพดู กนั วา เปน ศตวรรษที่ยาํ่ แยท ่ีสุด และถอื วา จรยิ ธรรม ความดงี าม ได ถกู กดั กรอนจนสูญสลาย แตถงึ กระนน้ั บรรดามุสลิมเรา ในเมือ่ เพื่อนบา นของพวกเขาคนใดตายลง พวกเขากจ็ ะรบี รดุ ไปหา จะสาละวน อยกู บั การจัดศพของเขา จนกระทัง่ ไดน าํ เขาลงสหู ลมุ จนเปนท่ี เรียบรอย ตาม คําสอนของทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮฺ(ศ)ทีว่ า “การใหเกียรติแกม ยั ยิด คอื การ ฝง ศพของเขา” แนน อน ทา นอะมีรลุ มมุ นิ นี อะลี บนิ อะบี ฏอลบิ ไดเ ปด เผยปรากฏการณ เหลา นนั้ ไวด ว ยการ กลาววา : “ อนึง่ ขอสาบานตออลั ลอฮฺวา แนน อนท่สี ดุ บตุ รชาย ของอะบกู ฮุ าฟะฮฺ ไดส วมใสมนั ไป แลว ทง้ั ทเ่ี ขาเองรดู ีวา สถานะของฉนั กบั สิง่ นน้ั ดงั่ สถานะของเดือยโม กบั เคร่ืองโม. .” (๑๒๔) ตอมา หลงั จากนน้ั อะบูบักรไ ดอ นุมตั ิใหโ จมตบี า นเรอื นของทา นหญิงฟาฏิ มะฮฺ ซะฮฺรออ ขม ขู วา จะเผา ถา หากบรรดาผูข ดั ขืนการใหส ตั ยาบันตอ เขา ทอี่ ยูใน บา นไมออกมา และมเี หตกุ ารณ ตา งๆเกิดขนึ้ ตามทน่ี กั ประวตั ศิ าสตรไดก ลา วไวใน ตําราของพวกเขา และตามทน่ี ักรายงานได ถายทอดติดตอกันมา จากยุคหนง่ึ สยู ุคหนงึ่ และเราจะสงวนหนา กระดาษไวโดยจะไมก ลา วถงึ เร่ืองราวเหลาน้นั สว นผใู ดทต่ี องการรายละเอยี ดเพ่ืมเติม กต็ อ งหาตาํ ราประวตั ิศาสตรอ านเอาเอง อะบูบักรห ลงั จากทา นนบ(ี ศ)เสียชีวิต การกลา วหาวา ทา นหญงิ ฟาฏมิ ะฮฺ ซะฮฺรออ สตรีผูซอื่ สัตย สะอาดบรสิ ทุ ธิ์ แลว ยดึ กรรมสิทธข์ิ องนาง อลั -บคุ อรไี ดรายงานไวใ นศอฮฮี ขฺ องทา น ภาคที่ ๕ หนา ๘๒ กิตาบ อลั -มะฆอซะลี บาบวา ดวย สงครามค็อยบรั ฺ ความวา : รายงานจากอุรวะฮฺ จาก ทาน หญงิ อาอชิ ะฮฺ กลา ววา ทานหญงิ ฟาฏมิ ะฮ(ฺ อ) บุตรสาวของทานนบี(ศ)ทวงถาม ถึงเร่ืองมรดกของนางทไี่ ดจากทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮฺ(ศ) ตอ อะบบู ักร อนั ไดแ กสวนไดโดยความโปรดปรานของอัลลอฮทฺ ่มี ตี อ ทา น ในเมอื ง มะดนี ะฮฺ และ ที่ฟะดัก อกี ทง้ั สว นไดอ ืน่ จากคุมส( หนง่ึ ในหา )จากทรพั ยสนิ สงครามค็อยบัรฺ ฝา ยอะบบู กั ร จึงกลาววา : แทจรงิ ทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮฺ(ศ) ไดกลาววา : “เรา ไมม มี รดก สง่ิ ใดก็ามทเ่ี ราละท้งิ ไว ลว นเปน กศุ ลทาน” แทจ ริงแลว ตระกลู วงศข อง มฮุ ัมมดั จะตองไมกินทรัพยส นิ สวนนี้ และฉนั เอง ขอสาบานตอ อลั ลอฮฺวา จะไม เปล่ยี นแปลงกศุ ลทานใดๆของทา นศาสนทตู แหงอลั ลอฮฺ (ศ)จากสภาพเดิม ของ มนั ตามที่เคยเปนอยูในสมัยของทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮฺ(ศ) และแนนอน ฉนั จะดําเนนิ การกับมนั ตามที่ทา นศาสนทูตแหงอัลลอฮฺ(ศ)ไดเ คยดาํ เนนิ การกบั มนั

ไว” ดังนั้น อะบูบักรจึงไมย อมมอบส่ิงของเหลานั้นใหแกท านหญงิ ฟาฏิมะฮฺ แตอยา งใด เมอ่ื นนั้ เอง ทานหญงฟาฏิมะฮจฺ ึงโกรธอะบบู กั รใ นเร่ืองนี้ นางจงึ ตดั ไมตรตี อเขา และไมย อมพูดกับเขา จนกระท่ังนางถึงแกช วี ิต และนางไดม ชี ีวิตอยู ภายหลังจาก ทานศาสนทตู แหง อัลลอฮฺ(ศ)เพยี ง ๖ เดือนเทา นนั้ คร้ันเมอ่ื นาง เสียชีวติ ทานอะลี สามีของนางก็จัดการฝง ศพนางในยามกลางคนื เขา ทํา นมาซใหแ กศพของนาง โดยไมยนิ ยอมใหอ ะบูบักรเ ขารว มดว ย ปรากฏวา ในสมยั ทที่ า นหญงิ ฟาฏมิ ะฮยฺ งั มี ชีวิตอยูนนั้ ประชาชนยงั หนั หนา เขาหาทานอยู แตค รนั้ พอนางถงึ แกชวี ติ แลว ทา นอะ ลีก็ไดป ฏเิ สธตอ การพบหากบั ประชาชน ดังนน้ั ทานจงึ ยอมรับ การปรองดองกบั อะบบู ักร และให สตั ยาบัน ทงั้ ๆ ทหี่ ลายเดอื น ลว งมานน้ั เขามิไดใหส ัตยาบนั แตอ ยา งใด” (๑๒๕) ทา นมุสลมิ รายงานในศอฮฮี ขฺ องทาน ภาคท่ี ๒ กติ าบ อลั -ญิฮาด บาบวาดวย คาํ พดู ของนบี (ศ)ทวี่ า เราไมม ีมรดกใหส บื ทอด สิง่ ใดทีเ่ ราละทงิ้ ไว คอื ทาน จากอาอิชะฮฺมารดาแหงศรทั ธาชน(ร.ฎ) รายงานวา ฟาฏมิ ะฮฺ(อ) บตุ รสาว ของทานศาสนทูต แหงอลั ลอฮ(ฺ ศ)ไดทวงถามอะบบู กั ร อศั -ศดิ ดีก ภายหลงั จาก ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ฺ ศ) วะฟาต เพอ่ื ใหแ บงมรดกของนางทที่ า นศาสนทูต แหง อัลลอฮ(ฺ ศ)ไดท ิง้ ไวใ หแกนาง อกี ท้ังสวนไดท่อี ลั ลอฮฺ ทรงโปรดปรานใหแ กท าน ดงั นน้ั อะบูบกั รจ ึงไดก ลา วกบั นางวา : แทจ ริงทานศาสนทตู แหง อลั ลอฮฺ (ศ) ไดกลาวไวว า : “เราไมม กี ารสืบทอดมรดก สงิ่ ใดทเี่ ราทงิ้ ไว ถอื เปน กศุ ลทาน” ดังนน้ั ทา นหญิง ฟาฏิมะฮฺไดโกรธอะบูบกั ร และนางยงั คงโกรธอะบูบักรตลอดไปจนกระทั่ง ถึงแกช ีวิต โดยนางมชี วี ต อยูภายหลงั ทา นศาสนทูตเพียง ๖ เดือนเทานั้น ทา นหญงิ อาอิชะฮกฺ ลา วตอ ไปวา : ปรากฏวา ทา น หญิงฟาฏมิ ะฮไิ ดท วงถามอะบูบักรถ งึ สวนไดข องนาง จากมรดกท่ที า นศาสนทตู แหง อัลลอฮฺ(ศ)ละ ท้งิ ไว จากคอ็ ยบัรฺ และ ฟะดกั และศอดะเกาะฮขฺ องทานทม่ี ะดนี ะฮฺ ดังนน้ั อะบบู กั รไดไมยอม จดั การใหน าง ตามนนั้ และกลา ววา : ฉนั มไิ ดละเลยหนา ท่ีสกั อยา งเดียว อะไรที่ทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮ(ฺ ศ)เคยกระทาํ ไวอ ยา งไร ฉนั กก็ ระทาํ อยา งนนั้ เพราะฉันกลวั วา ถาหาก ฉันละเลยสง่ิ หนงึ่ สงิ่ ใด จากคําสัง่ ของทานแลว ฉันจะผิดพลาด ดงั น้นั สว นที่เปน ศอดะเกาะฮขฺ องทา นในมะดี นะฮฺ อมุ ัรไฺ ดจ ดั การมอบหมายใหแ กท า นอะลี และ ทา นอับบาส สว นทรพั ยส นิ จากคอ็ ยบัรนฺ ้ัน อมุ รั ฺ ไดค รอบครองไว และเขากลาววา : ทง้ั สองสว นคอื ศอดะเกาะฮขฺ องทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮฺ ทงั้ สองเปน สทิ ธขิ อง ผูทเ่ี ปนตวั แทนของทา น การจัดการใดๆ กับมนั ยอ มข้นึ อยกู ับอาํ นาจของ ผปู กครอง สงิ่ ทง้ั สองจงึ เปน เชน นนั้ จนถงึ วนั นี้ (๑๒๖) ถึงแมว า ผูอาวโุ สบคุ อรีและมสุ ลมิ ไดส รปุ รายงานตา งๆ เหลาน้ใี หส น้ั ลง เพ่ือ มิใหค วามจรงิ เปด เผยแกน กั วิเคราะห และน่ีคอื ศลิ ปะหนง่ึ ซึง่ เปน ทร่ี อู ยแู ลว วา ทงั้ สองทา นกระทําเพื่อปกปอง ชื่อเสียงของคอลีฟะฮฺสามทา นแรกเทา นน้ั (เราจะ วเิ คราะหป ระเดน็ นอ้ี กี ครัง้ จนเพยี งพอแกท า นใน ไมชา นี้ อินชาอัลลอฮฺ)

อยา งไรก็ตาม รายงานตางๆ ทเ่ี ราไดหยบิ ยกมาเสนอแลวนนั้ เพยี งพอสาํ หรับ การเปด เผย ความจริงอยา งหนึ่งวา อะบบู ักร เปน คนทป่ี ฏเิ สธขอ อา งของทา นหญงิ ฟาฏิมะฮฺซะฮรฺ ออ อนั เปน เร่ืองทที่ ําใหน างโกรธ และหมางเมนิ กับเขา จน กระท่ัง ตาย และสามขี องนางไดฝงศพของนาง อยา งเงียบๆ ในเวลากลางคนื ตามคําสง่ั เสีย ของนาง โดยไมยนิ ยอมใหอ ะบูบกั ร รวมในการนั้น ดวย ขณะเดยี ว กนั รายงาน เหลานี้ กย็ งั ใหขอสรปุ วา ทา นอะลี มไิ ดใ หส ัตยาบนั กับอะบบู ักร เปน เวลานาน ถึงหกเดือน น่ันคอื ชว งเวลาท่ฟี าฏมิ ะฮมฺ ีชวี ติ อยู หลังจากบดิ าของ นางเสยี ชีวติ แลว และ ความจาํ เปน ทท่ี ําใหทา นจาํ ยอมในการใหส ตั ยาบนั กค็ ือ เม่อื ทา นเหน็ วา ประชาชนไดพ ากนั ปฏเิ สธ ตอทา น ดังนน้ั ทา นจงึ ยอมรบั การประนีประนอมกบั อะบบู ักร สว นหนง่ึ ทอ่ี ลั -บคุ อรี และมสุ ลิมบดิ เบือนความจรงิ ก็คือ ขอ อา งของทานหญงิ ฟาฏมิ ะฮฺ(อ) ทีว่ า ทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮฺ(ศ) บิดาของนางไดมอบทีฟ่ ะดกั ให แกน าง เพอ่ื เปน ของกาํ นลั ในชว งสมยั ทที่ านมีชวี ิตอยูเทา น้ัน และมิได เปนมรดก แตอยางใด สมมตวิ า บรรดานบีไมม กี ารสบื ทอดมรดกจรงิ ตามที่ อะบบู ักรรายงาน โดยอางจากทา นนบ(ี ศ) ซึ่งฟาฏมิ ะฮซฺ ะฮรฺ ออ ถอื วา เขา กลา วเท็จ และนางกไ็ ด ปฏเิ สธรายงานของเขาไปแลว โดยยกปกาศติ ของอลั -กรุ อฺ าน ท่ี กลา วถงึ การสืบ มรดกโดยสลุ ยั มานตอ ดาวดู เปนหลักฐาน ถงึ กระนน้ั ทฟ่ี ะดกั กย็ ังมใิ ชอ ยใู น ความหมาย ของฮะดษี บทนีท้ ถี่ ูกกขุ น้ึ มา เพราะของกาํ นลั มไิ ดจัดอยใู นขายของมรดก แตอ ยา งใด ดวยเหตนุ ี้ ทานจะพบวา บรรดานกั ประวตั ศิ าสตร นักตฟั ซรี ฺ และนกั ฮะดีษ ทง้ั หมดกลา ววา ฟาฏมิ ะฮฺ (อ) อา งวา ฟะดกั เปนกรรมสทิ ธข์ิ องนาง แตอ ะบบู ักร ถือวา นางกลาวเทจ็ และขอใหน าง นาํ พยานบุคคลมายนื ยนั ขอ อางของนาง ดงั นน้ั นางจงึ นาํ ทา นอะลี บนิ อะบี ฏอลบิ และอมุ มอุ ัยมนั มายนื ยนั แตแ ลว อะบูบักร กไ็ มย อมรบั การยนื ยนั ของบคุ คลทั้งสอง และถอื วา เพยี งแคน้นั ยงั ไมพอ อันนี้เอง ทท่ี า นอบิ นุฮะญรั ฺ ยอมรบั ไวในหนังสอื ศอวาอกิ อัล-มุฮรั รฺ อเกาะฮฺ วา ทานหญิง ฟาฏิมะฮฺ อางวา ทา นศาสดา(ศ)มอบท่ฟี ะดกั เปน ของขวญั ใหแ กน าง แตน างมไิ ด นาํ ใครไปยนื ยนั นอกจาก ทา นอะลี บนิ อะบี ฏอลิบ และอุมมอุ ยั มนั ซึ่งถอื วา ไม ครบองคพยานบุคคล ท่จี ะพสิ ูจนค วามจริง ได( ๑๒๗) ขณะเดียวกนั อิมามฟค รุรฺรอซยี ไ ดก ลา วไวใ นตัฟซรี ขฺ องทา น วา เมอื่ ทาน ศาสนทตู แหงอลั ลอ ฮ(ฺ ศ) ถึงแกกรรม ทา นหญงิ ฟาฏมิ ะฮ(ฺ อ) ไดอ า งวา ทา นไดมอบ ทฟ่ี ะดักเปนของขวั ญแกนาง ดงั นัน้ อะบบู กั รจงึ กลา วกบั นางวา : เธอคอื คนทม่ี ี เกียรตทิ ี่สดุ สําหรับฉันในหมคู นจน และเปน ทรี่ ัก ทส่ี ดุ สําหรับฉนั ในหมูคนรวย แต ทวา ฉนั ไมร วู าคาํ พดู ของเธอจะจรงิ หรอื ไม ดังนนั้ เปน ไปไมไดท ี่ ฉนั จะตดั สนิ ใหแก เธอ ทา นฟค รุรฺรอซียก ลา วตอ ไปวา ดงั นน้ั อมุ มอุ ยั มนั และเมาลาคนหน่ึงของ ทาน ศาสนทตู แหงอลั ลอฮฺไดยนื ยนั ใหแกน าง แตอะบบู กั รขอใหนางนาํ พยานผูช าย เพอ่ื มายนื ยนั ตามหลกั ศาสนา แตก็มอิ าจเปนไปได (๑๒๘)

ขออา งของทา นหญงิ ฟาฏมิ ะฮฺ (อ) ทว่ี า ฟะดักนน้ั ทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮฺ (ศ) ยกเปน ของขวัญใหแกนาง และทวี่ าอะบบู กั ร ปฏเิ สธคาํ กลา วอางของนาง โดย ไมยอมรับคาํ ยืนยนั ของ ทา นอะลี และอุมมุอยั มนั นนั้ เปน ทรี่ กู ันอยางดขี อง นกั ประวัตศิ าสตร ดงั ทที่ กุ ฝายไดกลา วถงึ ไว เชนอิบนตุ ัยมยี ะฮฺ และเจา ของตํารา ซเี ราะฮฺ ฮะละบยี ะฮฺ อบิ นกุ อ็ ยยมิ อัล-เญาซยี ะฮ และทานอนื่ ๆ อกี แตอัล-บคุ อรีและมสุ ลมิ ไดส รปุ เร่ืองเหลา นนั้ ใหสน้ั ลง โดยไมกลาวถึงเรือ่ งอน่ื นอกจากเรอ่ื ง การทที่ านหญงิ ฟาฏิมะฮฺเรยี กรองเฉพาะมรดกเทา นั้น จนกระท่งั ทาํ ใหผอู า นเหมาเขาใจวา ทา น หญิงฟาฏิมะฮโฺ กรธอะบบู กั ร โดยไมเหมาะไมควร เพราะอะบูบกั รม ไิ ดกระทําสงิ่ ใด นอกจากเทา ที่ ไดย ินมาจากทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮฺ (ศ)เทา นน้ั ดงั น้ัน นางจงึ เปน ฝา ยอธรรม สวนอะบูบกั ร นน้ั เปน ฝา ยไดร ับ ความไมเ ปน ธรรม ท้งั หมดนี้ คือการปกปอ งเกยี รติยศ ชอื่ เสียงทบี่ ุคอรมี สุ ลมิ กระทาํ เพอ่ื อะบบู กั ร โดยไมค าํ นึงถงึ ความเปน ท่ไี วว างใจในการถา ยทอด และความซื่อสัตยใ นการ รายงานฮะดีษ อนั จะเปด เผยใหเห็น ถงึ ความเสือ่ มเสียของบรรดาคอลีฟะฮฺ และขจัด ความเทจ็ และมานกนั้ ทงั้ หลายแหลทีพ่ วกอมุ ยั ยะฮฺและผูส นบั สนนุ ตาํ แหนง คอลีฟะฮฺ ผทู รงธรรมไดกอ กรรมข้ึนมา และถงึ แมวา การกระทําเชน น้ี จะกระทบกระเทอื น ทา นนบโี ดยตรง หรือตอทา นหญิงซะฮฺรออ (อ) ผเู ปน เลอื ดเนอ้ื ของทานก็ตาม ดว ย เหตนุ ี้ ทานบคุ อรีและมุสลิม ถงึ ถกู จัดใหเปน ผูนาํ ในหมูบ รรดานกั รายงานฮะดีษ ตามทศั นะ ของอะฮลฺ ิซซนุ นะฮฺวัล-ญะมาอะฮฺ โดยพวกเขาถอื วา ตาํ ราของทา นท้ัง สองมีความถกู ตองทสี่ ุด ถดั จากพระคมั ภรี แ หงอัลลอฮฺ นี่คือการเตมิ สสี นั ซึง่ มิได เปนไปตามหลกั ฐานทางวชิ าการแตอ ยางใด อนิ ชาอลั ลอฮฺ เราจะวิเคราะหถ งึ จุดนี้ ในบทที่เก่ียวกบั เรอ่ื งนีโ้ ดยตรง เพอื่ เราจะเปดเผยความจริงให ปรากฏแกผ ทู ่ี ตอ งการจะรูเรอื่ งนอ้ี ยา งแทจ ริง พรอ มกนั นเี้ ราจะเจาะลกึ อัล-บุคอรีและมสุ ลิมทีต่ า งก็รายงานในบทวา ดว ย เกยี รติยศของฟาฏิ มะฮฺ ซะฮรฺ ออ( อ)อยา งยอ ๆ แตทวา ในเรอื่ งนี้ ถอื วา เพยี งพอแลว ตอ การยอมรบั ของอะบูบักร ซงึ่ รจู ักทานหญงิ ซะฮฺรออและคณุ คา ของนาง ในทศั นะ ของอลั ลอฮฺ และศาสนทูตของพระองค(ศ) มากยงิ่ กวาที่อลั -บคุ อรีและมสุ ลิมรู แตถ ึงกระนนั้ เขากย็ ังถอื วานางกลา วเทจ็ และไมยอมรบั การ ยืนยนั ทั้งของนาง และสามขี องนาง ซงึ่ ทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮ(ฺ ศ)เคยกลาวถงึ เขาไวว า : อะลี อยู กบั สัจธรรม และสัจธรรมอยกู บั อะลี มนั จะวนอยกู บั เขา ไมว าเขาดาํ เนนิ อยอู ยา งไร” (๑๒๙) แนนอนเราไดขอ สรุปจากการยืนยนั ของบคุ อรีและการยนื ยนั ของมุสลมิ เอง ตอ คาํ รบั รองของ ทา นศาสดา(ศ) ที่มใี นเกยี รติยศของทา นหญงิ ซะฮรฺ ออ เลือดเนือ้ ของทา น ดงั นี้ : ฟาฏิมะฮฺ คอื มะอซฺ มู คนหนงึ่ ตามคาํ ปกาศติ ของอลั -กรุ อฺ าน

ทา นมุสลิมรายงานไวในศอฮฮี ขฺ องทา น ภาคที่ ๗ บาบวา ดวยเกียรติยศของ อะฮลฺ ุลบัยต อาอิ ชะฮกฺ ลาววา : ทานนบี(ศ)ออกมาในยามเชา โดยมีผา หม ทีท่ อจาก ขนสดี ํา แลวมที า นฮะซนั บนิ อะ ลี เดินมา ทา นก็ใหเขาเขา ไป จากน้นั ฮเุ ซน ไดเ ดินมา ดงั นั้นเขากไ็ ดเ ขา ไปดว ย จากนน้ั ฟาฏิมะฮไฺ ด เดนิ มา แลวทา นกใ็ ห นางเขา ไป จากนน้ั อะลีไดเดินมา ดังนน้ั ทา นกใ็ หเขาเขา ไปดว ย แลวทา น กลา ววา : “อนั ทีจ่ รงิ อลั ลอฮฺทรงประสงคจ ะขจดั มลทนิ ออกไปจากพวกเจา โอ อะฮลฺ ลุ บยั ต และทรงชาํ ระขัดเกลาพวกเจาใหส ะอาดบรสิ ทุ ธ์ิ” ดงั นนั้ เมื่อ ฟาฏิมะฮฺ ซะฮฺรออ (อ) เปนสตรี คนเดยี วทอี่ ัลลอฮฺทรงขจัดมลทนิ ออก ไปจากนาง และชําระขดั เกลานางให สะอาดบริสุทธิ์ จาก ความบาปและการละเมดิ ฝาฝน ทุกประการในประชาชาตนิ ้ี เหตไุ ฉน อะบูบักรจ งึ กลา วหาวา นาง พูดเท็จ แลวยงั ขอใหน างนาํ พยานมายนื ยนั ดวยเลา ทา นทง้ั หลายโปรดตรองดูเถดิ ? ฟาฏมิ ะฮฺคือนายบรรดาสตรีแหงศรัทธาชน และนายของบรรดาสตรี แหงประชาชาติ น้ี อลั -บคุ อรีไดรายงานไวในศอฮีฮขฺ องทา น ภาคที่ ๗ กติ าบอิซตอิ ซ าน บาบวาดว ย ผกู ระซบิ บอกตอ หนา มนุษย แตมิไดบอกความลับสหายของตน ครัน้ เมอ่ื เขาตาย จงึ ไดบ อกเลา และทา น มสุ ลิมไดรายงานไวในกติ าบฟะฎออลิ จากรายงานของอาอิชะฮฺ มารดาแหง ศรัทธาชนกลา ววา : แทจรงิ ทงั้ หมด บรรดา ภรรยาของทานนบ(ี ศ) ไดเคยอยูต อ หนา ทา น โดยไมมีใครตกหลนแมค น เดยี ว ครนั้ แลว ฟาฏมิ ะฮกฺ ็ไดเขา มา ขอสาบานตออลั ลอฮฺ การเดินของนางไมผ ิดเพ้ียน ไปจากการ เดนิ ของทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮฺแมแตนอย เม่อื ทา นมองเหน็ นาง ทานกแ็ สดงความยินดตี อนรับ โดยกลาววา ยินดตี อนรับ บตุ รสาวของฉนั ตอจากนน้ั ทานกจ็ ดั แจงใหน างนง่ั ลงทางดา นขวาหรอื ซา ยมอื ของทา น ตอจาก นนั้ ทา นไดกระซบิ กบั นาง แลว นางก็รองไห อยางหนัก แตใ นขณะทที่ า น เห็นวา นาง โศกเศรานน้ั เอง ทา นก็ไดก ระซบิ กับนางอีกเปน คร้งั ทีส่ อง ทนั ใดนนั้ เอง นางก็ ยม้ิ แยม แจม ใส ดังนน้ั ฉันจงึ ถามนางตอหนาบรรดาภรรยาของทา นวา : ทา นศาสน ทตู แหง อลั ลอฮ(ฺ ศ) ได กระซบิ เฉพาะกับเธอตอ หนาพวกเรา แลว เธอก็รองไห ครั้นเมอื่ ทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ(ฺ ศ)ออกไป แลว ฉนั ไดถ ามนางวา : ทา นกระซิบ บอกเธอดวยเร่ืองอันใด ? นางตอบวา : ฉนั มิอาจเปด เผย ความลับของทา นศาสน ทตู แหงอลั ลอฮฺ(ศ)ได ครั้นเม่ือทา นเสยี ชีวิตแลว ฉนั จงึ พูดกับนางวา : ฉนั ยงั ฝงใจ กบั เธอในสทิ ธิ ท่ีฉนั มตี อเธอ สาํ หรบั ส่งิ ท่ีเธอเคยบอกฉนั นางกลาววา : “เม่อื ถงึ บัดนแี้ ลว ตกลงฉนั จะบอก” นางก็บอกฉนั วา : ตอนทท่ี านกระซิบ กับฉนั ครัง้ แรกน้นั ทานบอกฉนั วา ญบิ รออลี ไดมาทบทวนอัล-กุรอฺ านกบั ทา น ป ละหนง่ึ ครงั้ ทุกป ขณะท่เี ขาเคยมา ทบทวนกับฉนั ปล ะสองครง้ั เสมอ ฉนั มน่ั ใจวา วาระสดุ ทาย ตอง ใกลเ ขา มาแลว ดงั นนั้ จงเกรงกลวั อลั ลอฮเฺ ถดิ และจงอดทน แทจริง ฉนั คือ บรรพชนทปี่ ระเสริฐ ฉนั เปนของเธอ นางกลา วตอ ไปวา แลว ฉนั กร็ อ งไหอ ยางทเี่ ธอเหน็ ครัน้ พอทา น เหน็ การเสียอกเสยี ใจ

ของฉนั ทา นจงึ กระซบิ บอกเปน ครง้ั ที่สอง ทานกลา ววา “โอฟาฏมิ ะฮฺ เธอไมพ อใจดอกหรอื ทเ่ี ธอได เปนนายของบรรดาสตรแี หง ศรทั ธาชน หรือนายของบรรดาสตรีแหงประชาชาตนิ ี้?” ฉะนัน้ เมอื่ ทา นหญงิ ฟาฏิมะฮฺ ซะฮรฺ ออ (อ) ในฐานะท่ีเปนถงึ นายของบรรดา สตรแี หง ศรทั ธา ชนตามทท่ี า นศาสนทตู แหง อลั ลอฮยฺ ืนยนั ไว แตอะบูบกั รกลบั ถอื วา นางกลา วเทจ็ ในขอ อา งของ นางเรอื่ งทฟี่ ะดกั ไมยอมรบั การยนื ยนั ของนางเลย แลวจะมีคํายนื ยนั ใดของใครหลังจากนางอีก เลา ทีจ่ ะถกู ยอมรับได ทานโปรดตรอง ดูเถดิ ? ฟาฏิมะฮซฺ ะฮฺรออ นายหญงิ ของบรรดาสตรีชาวสวรรค อัล-บคุ อรรี ายงานไวในศอฮฮี ขฺ องทาน ภาคที่ ๔ กติ าบ บะดะอุล-คอ็ ลก บาบวา ดวย ความ ประเสรฐิ ของเครอื ญาติทานศาสนทตู แหง อัลลอฮฺ(ศ) ทา นศาสน ทูตแหงอลั ลอฮฺ(ศ)ไดกลา ววา : ฟาฏมิ ะฮฺคือนายหญงิ ของสตรีชาวสวรรค ครั้น เม่อื ทา นหญงิ ฟาฏิมะฮฺ (อ) คือนายหญงิ ของสตรี ชาวสวรรค ก็ยอ มหมายความ วา นางคือนายของบรรดาสตรแี หง สากลโลกนนั่ เอง เพราะชาว สวรรค มใิ ชมเี พียง ประชาชาติของมุฮัมมดั ฝายเดยี วเทา นนั้ โดยไมตอ งสงสยั แลว อะบูบักร อศั -ศิ ดดกี จะกลา วหาวา นางพูดเท็จไดอ ยางไร ?พวกเขาเองมใิ ชห รือ ท่แี อบอางวา อะบบู กั ร มฉี ายา เปน ผูซ ่ือสตั ย( ศดิ ดีก) เพอ่ื แสดงใหเหน็ วา เขาจรงิ จังกับทกุ อยา งที่ศาสดา มฮุ มั มัดสหายของเขาพูด ไว ! แลวทําไมเขาจึงไมเช่ือถอื กบั สงิ่ ทท่ี า นไดพ ูดไวเปน การ เฉพาะกับฟาฏิมะฮฺ เลือดเนอื้ เช้ือไข ของทาน ? หรือวา เรอ่ื งของทฟี่ ะดัก เรอ่ื งของ ศอดะเกาะฮฺ และของขวญั ไมส าํ คัญเทากบั เรอ่ื ง ตาํ แหนง คอลฟี ะฮฺ ซ่งึ ท่ีแท เปน สิทธิ ของทา นอะลี สามีของทา นหญงิ ฟาฏิมะฮฺ ดงั นนั้ การกลาวหา วา ทา นหญงิ ฟาฏิมะฮฺ และสามีของนางพูดเทจ็ ในกรณีทีย่ นื ยันวา ฟะดักเปน ของขวัญ ของนาง จงึ เปนเรอื่ งงา ยสําหรบั อะบบู กั ร ที่จะทาํ เพ่ือตัดปญหาการเรยี กรองสิทธิอ่นื ๆ ทจ่ี ะติดตามมาใน ภายหลงั แทจ รงิ น่นั คอื แผนการที่แยบยลอนั ใหญห ลวง ปานวา จะทาํ ให ภูเขาถลม ทะลายพังครืน ลงมา ฟาฏิมะฮฺ เลอื ดเน้ือของทา นนบ(ี ศ) และทานจะโกรธ เนือ่ งจากการโกรธของนาง อัล-บุคอรีไดร ายงานไวใ นศอฮฮี ขฺ องทา น ภาคที่ ๔ กิตาบ บะดะอลุ -คอ็ ลก บาบวา ดวย เกยี รติยศของฟาฏมิ ะฮ(ฺ อ)บตุ รสาวของทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮฺ(ศ) วา : อะบลุ -วะลดี ไดเลา เราวา อิบนุอยั ยนิ ะฮไฺ ดเลา จากรายงานของอัมร บิน ดนี ารฺ จากรายงานของอบิ นุ อะบี มุลีกะฮฺ จาก รายงานของ อลั -มะซูรฺ บนิ มคุ อ็ รรอมะฮฺ วา ทานศาสนทตู แหง อัลลอฮ(ฺ ศ) ไดกลาววา : “ฟาฏมิ ะฮฺ คอื เลอื ดเนอ้ื ของฉัน ดงั นน้ั ใครทีท่ าํ ใหน างโกรธ เทา กบั ทาํ ให ฉนั โกรธ”

“ฟาฏมิ ะฮฺ คอื เลือดเน้อื ของฉัน สง่ิ ใดทท่ี ําใหนางเกลยี ดชัง ส่ิงนัน้ ยอ ม ทาํ ใหฉ นั เกลยี ดชงั สง่ิ ใดที่ทาํ ใหนางเจ็บปวด สงิ่ นน้ั ยอ มทาํ ใหฉนั เจบ็ ปวด” ในเมอื่ ทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮฺ(ศ) จะโกรธ เนอื่ งจากการโกรธของ ทานหญงิ ซะฮรฺ ออเ ลือด เน้อื ของทา น ทา นจะเดอื ดรอ น เนือ่ งดว ยความเดือดรอ น ของนาง ดงั นนั้ หมายความวา นางคอื มะอซฺ ูมคนหนง่ึ ท่ปี ลอดจากความบาป มฉิ ะนน้ั แลว ยอ มเปนไปมิได ทที่ า นนบ(ี ศ)จะพูดอยา งน้ี เพราะวา คนทีย่ ังกระทาํ การฝา ฝน อยู ยอมจะตอ งรบั สภาพความเดือดรอ นและความโกรธเคอื ง โดยเหตผุ ล แหง ฐานภาพของตนเองไดเสมอ เนือ่ งจากบทบญั ญัติแหง อิสลาม มิไดใ หค วาม คุมครอง ไมว า เครือญาตหิ รอื คนภายนอก จะเปน คนมเี กียรตหิ รอื คนไรเกยี รติ จะเปนคนรวยหรือ คนจนกต็ าม เม่ือเปน เชน น้ี อะบบู กั รจะผดิ เลยหรอื ท่ไี ดท ําให ทานหญงิ ซะฮฺรออเดือดรอน จะไม เปน ไรหรือกบั ความโกรธของนาง ยงิ่ กวา นั้น เขายังทําใหนางโกรธจนกระทั่งตาย ในขณะทนี่ างยัง แคน เคือง และตดั ไมตรีตอ เขา ไมพ ูดจากบั เขา จนกระท่งั เสยี ชีวิต และนางยงั ไดข อดุอาอใหแ กเขา ในทุกนมาซ ดังทีเ่ รื่องเหลา นีม้ รี ะบุอยูในหนงั สือตารคี ของอิบนุตยั บะฮแฺ ละนักประวตั ศิ าสตร คน อนื่ ๆ ? ! ใช นค่ี อื ความเปน จรงิ อันขมขืน่ นี่คือความเปน จรงิ ท่เี จบ็ ปวดซงึ่ ทาํ ให หลกั การ กระทบกระเทอื น และความศรทั ธาสนั่ คลอน เพราะนักวเิ คราะหท ใี่ จเปน ธรรม ยึดถือแตค วาม ถูกตองและความชอบธรรม จะตองไมแคลว ท่จี ะยอมรบั วา อะบบู ักรก ลั่นแกลงทานหญงิ ซะฮฺรออ และทจุ รติ ตอ สิทธขิ องนาง ในฐานะทีเ่ ขาเปน คอลฟี ะฮขฺ องชาวมสุ ลมิ เขายอมกระทําไดเ พอ่ื ใหนาง พึงพอใจ และมอบสิ่งทนี่ าง เรียกรอ งใหแกน าง เพราะนางคือสตรที ี่ซื่อสัตย โดยอัลลอฮฺทรงยนื ยนั ถงึ ความซ่อื สตั ยของนาง และทานนบกี ็ไดยืนยนั ถงึ ความซอื่ สตั ยข องนาง และบรรดามสุ ลิม ทกุ คน รวมทงั้ อะบบู กั รด วย กย็ นื ยนั ถงึ ความซ่ือสตั ยของนาง แตท วา เหตุผลทาง การเมืองนนั่ เอง ท่ีทาํ ให ทุกอยา งเหลานี้กลับตาละปด จึงทาํ ใหคนซ่อื สตั ยกลายเปน คนมดเท็จ สวนคนมุสาวาทา กลับ กลายเปน คนมสี ัจจะวาจาไปเลย ใช นค่ี ือแผนการหนง่ึ ทถ่ี กู วางไวเพอื่ กดี กันอะฮลฺ ุลบยั ต ใหอ อกพน จาก ตําแหนง ท่อี ลั ลอฮฺทรง เลือกไวใ หแกพ วกเขา นบั เร่ิมตง้ั แตการกีดกนั ทา นอะลีออก จากตําแหนง คอลฟี ะฮฺ แลวยึด ทรัพยสนิ ทเ่ี ปน ของขวัญและมรดกของทา นหญงิ ซะฮฺรออ กลา วหาวานางพูดเท็จ ลบหลดู ูแคลน จนกระทัง่ เกียรติภมู ขิ องนางไม หลงเหลอื อยูใ นหวั ใจของชาวมุสลมิ ท้งั หลายเลย หลงั จากน้แี ลว ก็ จบลงดวยการ สงั หารทา นอะลี ทานฮะซัน ทา นฮเุ ซน และลกู หลานของพวกเขาทุกคน และจับ บรรดาสตรีของพวกเขาเปน เชลย บรรดาชอี ะฮขฺ องพวกเขา บรรดาคน ทจ่ี งรักภักดี และผูท เี่ จรญิ รอยตามพวกเขา ลว นถกู เขน ฆา บางทแี ผนการเหลานัน้ ยังคงตอเนอื่ ง และไมข าดสายจนถงึ ปจ จบุ ัน ซงึ่ พฤตกิ รรมเหลานนั้ ยงั คงถูกนาํ มาปฏบิ ตั ิ และผลพวงของมนั ยงั มีมาอยูเสมอ

ใช มสุ ลิมคนใดท่เี ปน อิสรชน และคนมใี จเปนธรรม เมอื่ ไดอานตํารา ประวตั ิศาสตร และ แยกแยะความจริง ออกจากความผดิ พลาดไดอยา งถอ งแท ก็ยอมรไู ดว า อะบบู ักรค ือบุคคลแรกท่ี อธรรมตอ อะฮฺลุลบัยต เอาเพยี งแคไ ดอ า น ศอฮีฮฺบคุ อรีและมุสลิมเทา น้ันก็พอแลว ตอ การประจักษ ชัดความจริงขอ นี้ ถา หาก เขา เปน นกั วิเคราะหท ่ีแทจรงิ เปนอันวา อลั -บุคอรแี ละมสุ ลิมไดยอมรบั ในเชิงอโหสกิ รรมวา อะบบู กั ร คือคนหน่ึงจาก บรรดาศอฮาบะฮฺธรรมดาทว่ั ไป ทเ่ี ช่อื ม่ันในขอ อา งของตน และกลาวหาวา ทานหญิงฟาฏมิ ะฮซฺ ะฮฺ รออ นายของบรรดาสตรชี าวสวรรค กลา วเท็จ ซง่ึ เปน คนท่อี ลั ลอฮฺรบั รองแกนาง ถึงการปลอดพน จากมลทินและรับรอง ในความสะอาดบรสิ ทุ ธ์ิ ทาํ นองเดียวกับที่ไดก ลา วหาวา ทา นอะลี และอมุ มุอัยมนั กลา วเทจ็ ! โปรดอานบันทึกทีอ่ ลั -บุคอรีและมุสลมิ ไดก ลาวไว ณ บดั น้ี รายงานโดยอัล-บุคอรใี นศอฮีฮฺของทา น ภาคที่ ๓ กติ าบอชั -ชะฮาดาต บาบ วา ดว ยคาํ สั่งเพื่อ การสัมฤทธ์ิผลสาํ หรับคําสญั ญา ทา นมสุ ลมิ ไดร ายงานไวใ นศอฮฮี ขฺ องทา น จากกติ าบ อลั -ฟะฏออลิ บาบวา ดว ย ไมมีสิ่งใดที่ ทานศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ฺ ศ)ถูกขอแลว ทานจะตอบวา ไม และการ ใหข องทา นนนั้ มากมาย เหลือเฟอ จากญาบิรฺ บนิ อับดุลลอฮ(ฺ ร.ฎ) กลาววา : เมื่อทา นนบี(ศ)ตายแลว ทรพั ยสนิ ทไ่ี ดจากอลั - อุลลาอ บนิ อัล-ฮัฎรอมยี  กไ็ ดถ ูกนาํ มามอบใหแ กอะบบู กั ร แลวอะบูบักรจ งึ กลาววา : คนใดท่ี ทานศาสนทูตแหงอัลลอฮฺ(ศ)มีหนี้สนิ อยกู บั เขา หรือคนใดที่ไดรบั พันธสัญญาใดๆ จากทา นไว จง ไดมาหาเรา ทา นญาบริ กฺ ลาววา ดงั น้นั ฉนั จงึ พูดวา : ทานศาสนทตู แหงอัลลอฮฺเคยสญั ญากบั ฉัน วา “จะใหฉนั จาํ นวนเทา นนั้ ๆ และเทา น้ัน โดยทานไดแบมอื ออกสามครง้ั ทา นญาบริ ฺบอกวา : “ดงั นนั้ เขาจึงนบั ลงในมือของฉัน คร้งั ละหารอ ย กับอกี หา รอ ย และอกี หา รอย” มสี กั คนไหมทถี่ ามอะบบู กั รว า ทาํ ไมทานจงึ เช่อื ทา นญาบริ ฺ บนิ อบั ดลุ ลอฮฺ ในขอ อางของเขา ทว่ี า “ทา นนบ(ี ศ)ไดสญั ญากับเขาวา จะใหเขาเทา นั้น ๆ และเทานนั้ ” แลว อะบูบักรก็มอบใหแ กเขา จนเต็มมือถึงสามครงั้ รวม ๑,๕๐๐ โดย ไมม กี ารขอพยานแมแตคนเดียวเพือ่ มายนื ยันตามขอ อาง ของเขา ? หรอื วา ทา น ญาบริ ฺ บนิ อบั ดุลลอฮฺ มคี วามยาํ เกรงอลั ลอฮฺ และมีคณุ ธรรมเหนอื กวา ฟาฏมิ ะฮฺ ประมุขของบรรดาสตรีแหงสากลโลก ? ท่ีแปลกประหลาดย่งิ กวา นที้ ง้ั หมดกค็ อื เขา ปฏิเสธการยนื ยนั ของทานอะลี บนิ อะบี ฏอลิบ สามีของนาง ซงึ่ เปน คนท่ี อลั ลอฮฺทรงขจดั มลทนิ ออกไปจากเขา และชาํ ระขัดเกลาเขาใหสะอาดบริสุทธ์ิ และ เปนคนทอ่ี ลั ลอฮทฺ รงกาํ หนดใหการศอ ละวาตแกเขา เปน ฟร ฎฺ ข อหนง่ึ สําหรบั มสุ ลิม ทกุ คน เชน เดียวกับการศอละวาตท่ีตอ งมีแกทา นนบี (ศ) และเปน คนทที่ านศาสน ทตู แหง อลั ลอฮ(ฺ ศ)ไดกาํ หนดใหค วามรักทม่ี ตี อ เขา เปนความอีมาน ศรัทธา และ ความโกรธทมี่ ตี อเขาเปนการกลบั กลอก (๑๓๐)

นอกเหนือจากนี้ อลั -บุคอรเี องยังไดรายงานเหตุการณห น่ึงเอาไว ซง่ึ ทําใหเรา เหน็ ภาพของ ความจรงิ เกี่ยวกบั ความอธรรมทีม่ ีตอ ทา นหญิงซะฮรฺ ออ และ อะฮลฺ ุลบยั ตชดั เจนยง่ิ ขนึ้ อัล-บคุ อรไี ดร ายงานในศอฮฮี ขฺ องทา น บาบวา ดวยไมอ นญุ าตใหใครเรยี กของ กาํ นลั และศอ ดะเกาะฮฺของตนกลบั คืน จากกติ าบวา ดว ยของขวญั ความดงี าม และ การสนบั สนนุ ในเรอ่ื งนน้ั ทา นกลา ววา : บะนศี ฮุ ยั บ เมาลาของอบิ นุญซิ อาน อา งสทิ ธิในบา นสองหลงั และหองพักอีกหนงึ่ หอง และวา ทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮฺ (ศ) ไดมอบส่ิงเหลา นัน้ ใหแ กศ ฮุ ัยบ ฝายมุรฺวาน(เจาเมืองใน สมัยนน้ั )ไดกลา ววา : มีใครเปน พยานใหท า นทงั้ สองในเร่อื งนีบ้ า ง ? พวกเขากลา ววา : ทา นอบิ นุ อมุ รั ฺ ! แลว มรั ฺวานก็เรยี กอบิ นอุ ุมัรฺมา ปรากฏวา เขาไดย นื ยนั วา ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ฺ ศ)ได มอบบา นสองหลงั และอีกหนง่ึ หองพักใหแกศ ุฮยั บจ รงิ ดงั นน้ั มรั วฺ าน จงึ ตดั สนิ ใหไดแ กพ วกเขาตาม คาํ ยนื ยนั ของอิบนุอมุ ัรฺ (๑๓๑) ดเู อาเถิด โอชาวมสุ ลมิ โปรดดคู วามปรวนแปรและหลกั การเหลา น้ี ทม่ี ีการ ปฏบิ ตั ิกบั คนสวน หนง่ึ แตไ มปฏบิ ตั ิตอคนอีกสวนหนง่ึ อันนมี้ ิใชหรอื ทีเ่ รียกวา ความอธรรม และความลาํ เอียง ในเม่อื คอลีฟะฮขฺ องชาวมสุ ลมิ ตัดสินความเพื่อ ประโยชนข องผแู อบอา ง เพยี งลาํ พงั เพราะคํายนื ยัน ของอิบนอุ มุ ัรเฺ ทา นนั้ คนมสุ ลมิ ไมม สี ทิ ธทิ ่จี ะถามหรือ วา ทาํ ไมคํายืนยนั ของทา นอะลี บิน อะ บีฏอลิบ และคํายนื ยัน ของอมุ มอุ ัยมนั จึงถูกปฏเิ สธพรอมๆ กนั ? ในเมอ่ื เพศชายคนหนง่ึ เพศหญงิ คนหนึ่ง ยอ มมนี า้ํ หนักในคาํ ยนื ยนั มากกวา เพศชายเพียงคนเดียว ถา เราจะพิจารณา ถงึ จํานวน พยานตามเกณฑท ่ีอลั -กุรฺอานไดเ สนอไว หรอื เปน เพราะวา บุตรหลาน ของศุฮัยบมคี วามสัตยจ ริง ในขออา งยง่ิ กวาบุตรสาวของศาสดาอลั -มศุ ฏอฟา(อ) ? และอบั ดลุ ลอฮฺ บตุ รของอมุ ัรฺ มีความ นา เชื่อถอื สําหรบั นักปกครอง ในขณะที่ อะลไี มเ ปนทเ่ี ช่ือถอื ของพวกเขา ? กบั กรณที ี่อา งวา ทา นน บ(ี ศ)ไมมีมรดกใหส ืบทอด ซึ่งเปนฮะดีษทอ่ี ะบูบักรรายงาน และทา นหญงิ ฟาฏิมะฮกฺ ลาววา เปน เทจ็ และนาง ไดหักลา งดว ยหลกั ฐานจาก กิตาบุลลอฮฺ นน่ั ก็คอื เปน ขอ พสิ ูจนท ไ่ี มม ี มูลความจริง อยา งเด็ดขาด เพราะทีถ่ ูก ตอ งจากทา นศาสดา(ศ) มอี ยูวา “เม่อื มฮี ะดีษใด ที่อา ง ถงึ ฉนั มมี ายงั พวกทาน ดงั นนั้ จงนาํ ไปตรวจสอบกับกติ าบลุ ลอฮฺ ครน้ั ถาหาก มนั สอดคลอ งกับกิตาบุลลอฮฺ พวก ทา นก็จงถือปฏบิ ัติ แตถ ามนั ขดั แยง กบั กติ าบุล ลอฮฺ ดงั นน้ั พวกทานจงโยนมนั ท้งิ เสียทีฝ่ าผนงั ” แนนอน ฮะดษี ที่วา นี้ ขดั กบั หลายโองการในอลั -กรุ ฺอานอนั ทรงเกียรติ อยา ง ไมตอ งสงสยั จะ มีใครสักคนไดถามอะบบู กั ร และถามชาวมสุ ลมิ ท่ัวไปไหมวา ทาํ ไมจึงยอมรบั การยืนยนั ของอะบู บักรคนเดียว ในการรายงานฮะดษี บทนท้ี งั้ ๆ ที่ ถกู หกั ลา ง โดยการอางอิง และสตปิ ญ ญา อกี ทงั้ ยงั ขดั กับกิตาบลุ ลอฮฺ แตก ลบั ไมย อม รับการยนื ยันของทา นหญงิ ฟาฏิมะฮฺและทา นอะลี ทง้ั ๆ ที่ สอดคลอ งกันโดยการอาง องิ และสตปิ ญ ญา อีกทัง้ ไมข ัดกับอลั -กรุ อฺ าน เหนือสง่ิ อน่ื ใด ถงึ แมวา อะบบู กั รจ ะมีตาํ แหนง ทีส่ งู สง และถึงแมว า เขาจะ เปน คนทแ่ี วดลอม ไปดวยผูใ หก ารสงเสรมิ สนบั สนนุ ใหมเี กยี รตยิ ศสักปานใดก็ตาม แตเ ขาก็ยงั ไมสงู สงเกนิ ฐานภาพ

ของทา นหญงิ ฟาฏืมะฮฺ ซะฮรฺ ออ นายหญงิ ของ บรรดาสตรแี หง สากลโลก และไมถ ึงระดบั ข้ันของ ทา นอะลี บนิ อะบี ฏอลิบ ซงึ่ ทา น ศาสนทตู แหงอัลลอฮ(ฺ ศ)ไดใ หเ กียรตแิ กท า นเหนือกวา บรรดาศอ ฮาบะฮทฺ กุ คน ในทกุ แวนแควน ขาพเจา จะยกตัวอยา งมากลา วเกี่ยวกบั วนั ทม่ี กี ารมอบธงรบ เมอื่ ทา นนบี(ศ)ไดใหการรับรองแกทานวา เปน คนที่รกั อัลลอฮฺ และศาสนทูตของ พระองค อกี ทง้ั อัลลอ ฮแฺ ละศาสนทตู ของพระองคก ็รกั ทา น โดยบรรดาศอฮาบะฮฺ ทกุ คนตา งหวงั วา ตนจะไดรับธงนน้ั แต แลว ทานมไิ ดม อบใหผูใดเลย นอกจากทา น อะลี(๑๓๒)(๑๓๓) และทา นศาสนทตู แหงอัลลอฮฺ(ศ)ได กลาวในเรื่องของทา นอีก วา “แทจ รงิ อะลี เปน สวนหนงึ่ ของฉนั และฉนั เปน สว นหนงึ่ ของเขา และ เขาคอื เมาลา ของผูศรทั ธาภายหลงั จากฉนั ทกุ คน” (๑๓๔)(๑๓๕) แมบ รรดาผถู อื ฝก ฝายและฝา ยทาํ ลายจะตงั้ ขอ สงสัยในความถกู ตอง ของฮะดีษ เหลา นี้ แตพวกเขากม็ ิไดตง้ั ขอ งสงสยั กับกรณที ่ีวา การศอละวาตแกท า นอะลี และทานหญิงฟาฏิ มะฮฺ เปน สว นหนงึ่ จากการศอละวาตตอทา นนบ(ี ศ) ดงั น้ัน การนมาซของอะบูบักร,อมุ รั ฺ,อุสมานกด็ ี ของบรรดาผูร บั ขาวดใี นเร่ือง สวนสวรรค กด็ ี และของบรรดาศอฮาบะฮทฺ ุกคน ตลอดจนของ บรรดามสุ ลิมทั้งหมดก็ดี จะไม เปน ทีถ่ กู ยอมรบั ถา หากพวกเขามไิ ดศอละวาตแกม ุฮัมมดั และ ตระกูลวงศ(อาลิ) ของมุฮมั มัดในเวลานมาซ ซงึ่ อัลลอฮทฺ รงขจดั มลทนิ ออกไปจากพวกเขา และทรง ชําระขัดเกลาพวกเขาใหสะอาดบริสุทธ์ิ ดงั มีรายงานเชน น้ีอยใู นตาํ ราศอฮีฮขฺ อง อะฮลฺ ซิ ซนุ นะฮฺ เชน อลั -บุคอรี และมุสลมิ (๑๓๖)(๑๓๗) และตําราศอฮฮี ฺเลมอน่ื ๆ อกี แมก ระทง่ั อิมาม๙าฟอียเอง กย็ ังไดกลา วถงึ สทิ ธขิ องพวกเขาไวว า “ผูใดไม ศอละวาตแกพวกทา นไซร เทากับไมม ีการนมาซ สาํ หรับเขาผนู นั้ ” ถาหากเปน ทีอ่ นมุ ัตใิ หถ อื วา คนเหลา น้ีโกหก แอบอางดว ยความผดิ พลาด กเ็ หน็ ทจี ะตอ ง กลาวสลามกบั อสิ ลาม และตองขอขมาตอ โลกดนุ ยา สว นถา หาก ทานถามวา ทําไมการยนื ยนั ของอะบบู กั รถกู ยอมรับ สว นคํายนื ยนั ของอะฮฺลลุ บยั ต ถกู ปฏเิ สธ ? คาํ ตอบกค็ ือวา : กเ็ พราะวา เขาคือผปู กครอง และสาํ หรบั ผูปกครอง นน้ั มสี ทิ ธทิ ี่จะตดั สินใหไ ดดัง่ ใจตนเอง และความถูกตอ ง จะอยูกบั เขาตลอดเวลา ดงั นน้ั ขออา งของเขา จงึ มีพลงั ดจุ เดยี วกับขออางของสัตวร าย ทมี่ ีเข้ยี ว เล็บ เปน ขอ พสิ ูจนข องตน เพอื่ ทา นผอู า นไดรบั ความกระจางแจง วา คําพดู นี้เปน ความจรงิ ดงั นั้น โปรด มาพจิ ารณา พรอ มกับขา พเจาเถดิ ขอใหท านอา นตามบันทกึ ของอลั -บคุ อรใี น หนงั สือศอฮีฮฺของทาน เกย่ี วกบั ความขดั แยง โดยเฉพาะเรอื่ งมรดกของทา นนบี ซงึ่ ตามท่อี ะบูบกั รร ายงานนั้น มวี า : พวกเรา บรรดานบีไมมกี ารสบื มรดก ส่ิงใดท่ีเรา ละท้งิ ไว ยอ มเปน กศุ ลทาน” และตามที่อะฮฺลซิ ซนุ นะฮฺ ทั้งหมดเชือ่ ถอื และอาง เปน หลกั ฐานในกรณที ี่อะบูบักรไ มสนองตอบตามคาํ รองขอของทา นหญงิ ฟาฏมิ ะฮฺ ซะฮรฺ ออ

ส่ิงหนงึ่ ที่แสดงใหเ หน็ วา ฮะดษี นผ้ี ิดพลาด และยังไมเ ปน ทร่ี ู ก็คอื วา ทา นหญงิ ฟาฏิมะฮฺ (อ) รอ งขอมรดกของนาง และบรรดาภรรยาของทานนบี มารดาแหง ศรัทธาชนกก็ ระทาํ เชน เดยี วกนั ดังนนั้ พวกนางจงึ ยนื่ เรื่องยงั อะบบู ักร เพือ่ รอ งขอ มรดกของพวกนาง (๑๓๘)(๑๓๙) ดังกลา วน้คี อื รายงานทีอ่ ัล-บคุ อรไี ดบ ันทกึ ไว และเปน หลกั ฐานทเี่ ขายกมาประกอบวา ไมม กี ารสืบมรดกของ บรรดานบี แตท วา อัล-บุคอรี ขัดแยง กบั ตวั เอง โดยยนื ยนั วา อมุ ัรฺ บนิ คอ็ ฏฏอ บแบง มรดกของ ทาน นบีใหแ กบ รรดาภรรยาของทาน แทจริงอัล-บุคอรีไดรายงานในศอฮีฮฺ กติ าบ วาดวย อัล-วิกา ละฮฺ บาบวา ดว ย อลั -มุซารออะฮฺ บิช-ชฏั ร และอ่นื ๆ จากรายงาน นาฟอฺ วา : อบั ดลุ ลอฮฺ บิน อุมรั ฺ (ร.ฎ) ไดเ ลาเร่ืองจากทา นนบ(ี ศ)แกเขาวา ทา นไดใ หจดั การใหท รพั ยส นิ ทค่ี ็อยบรั ฺ เปน สว นหนงึ่ ท่ี งอกงามออกมา มที งั้ ผลไม หรอื พืชผลแลว ทา นก็มอบใหแ กบรรดาภรรยาของทา น ๑๐๐ วะซคั เปน อินทผลัม ๘๐ วะซัค และขาวบารเลย ๒๐ วะซัค ดงั นนั้ อมุ รั ฺ ไดแ บงทรพั ยส ินค็อยบัรฺ โดยให บรรดา ภรรยาของทา นนบี(ศ)เลือกเองวา เพ่ือเขาจะไดแยกสวน ท่ีติดกบั ทางนํา้ และที่ดนิ ใหแ กพ วกนาง หรือปลอยใหพ วกนางเลอื ก ดงั นน้ั สว นหนงึ่ จากพวกนาง ไดเ ลอื กเอาที่ดินและบางคน เลอื กเอาวะซคั ทั้งนป้ี รากฏวา ทา นหญิงอาอชิ ะฮฺ เลอื กเอาท่ีดิน (๑๔๐) รายงานเหลา น้ี ใหเ หตุผลอยา งชดั เจนวา ทรพั ยส นิ แหง ค็อยบัรฺท่ี ท่ที า นหญงิ ฟาฏิมะฮฺ ซะฮฺ รออ รอ งขอสวนแบง ของนางนนั้ เปน เสมอื นมรดกของ นางทีไ่ ด จากบดิ าของนางนนั่ เอง ซง่ึ อะบู บกั รไดป ฏิเสธวา ทานศาสนทูต แหง อัลลอฮฺ(ศ) ไมม มี รดกใหสบื ทอด และรายงานบทน้ี ยงั ให เหตผุ ลอยางชดั เจนอีกวา อุมรั ฺ บิน ค็อฏฏอบ ไดแ บง ทรัพยสนิ แหง ค็อยบรั ฺในสมยั ท่ดี ํารงตาํ แหนง คอลฟี ะฮฺ ใหแก บรรดาภรรยาของทา นนบี(ศ) และใหพ วกนางเลอื กเอาเองวาจะถอื ครอง ทดี่ ินหรือ สวนที่เปน วะซคั ปรากฏวา ทานหญงิ อาอชิ ะฮเฺ ปน คนหนึ่งท่ีเลือกเอาที่ดิน ดงั นนั้ ในเม่อื ทานนบี(ศ) ไมมีมรดกใหสบื ทอด แลว ทาํ ไมทา นหญงิ อาอิชะฮฺใน ฐานะภรรยาจงึ ไดร บั มรดก แตท า นหญงิ ฟาฏิ มะฮฺในฐานะบุตรสาว ไมมโี อกาส ไดรับ ?! โปรดวินิจฉัยในเร่ืองนี้ดวยเถดิ โอบ รรดาผูมสี ติปญ ญา แลวทานจะไดร บั ผลบุญ และรางวัล ตอบแทน นอกเหนอื จากนยี้ ังมีอกี ทว่ี า ทา นหญงิ อาอชิ ะฮฺ บุตรสาวของอะบูบกั รไ ดครอบครอง กรรมทิธบ์ิ า นของทา นศาสนทูตแหงอลั ลอฮ(ฺ ศ) อยา งสมบูรณแ บบ โดยที่ภรรยาทานอน่ื ไมม ใี ครสกั คนจะโชคดีเหมือนทที่ า นหญิง อาอชิ ะฮไฺ ดร ับ และนางยงั ไดฝ ง ศพบิดาของนางลงในบา นหลงั นน้ั และยังไดฝง ทานอมุ ัรเฺ คียงขางกบั บดิ าของนาง แตไ ดห ามทา นฮุเซนมิใหฝง ศพทา นฮะซนั เคยี งขาง ตาของทา น อนั เปนเหตใุ หอบิ นุอับบาสกลา วถงึ นางวาในเรือ่ งนวี้ า : “เธอ ไดข ท่ี ัง้ อฐู และลอ ถา หากเธอมีชวี ติ ตอไป จะตองไดข ชี่ าง สาํ หรบั เธอ ไดร บั มรดก มากถึงเกา ในแปดสว น และเธอสลบั สบั เปลย่ี นทกุ อยา งจนสน้ิ ” อยางไรก็ตาม ขา พเจา ไมป รารถนาจะวา ใหย าวความ ในประเดน็ น้ี เพราะเปน เรอ่ื งทนี่ กั วิเคราะห จาํ เปน จะตอ งยอนกลบั ไปดหู นงั สอื ประวตั ศิ าสตร แตถือวา ไม

เสียหายอะไร กบั การกลา วถงึ คาํ เทศนาสว นหน่ึง ที่ทา นหญิงฟาฏมิ ะฮมฺ อบไวต อหนา อะบูบักร และ ศอฮาบะฮกฺ ลมุ หนงึ่ เพอ่ื ทําลายบคุ คลผซู ง่ึ ทาํ ลายหลกั ฐานอนั ชดั แจง ในหมู พวกเขา และเพ่ือยงั ความปลอดภยั แกบคุ คลผซู ึง่ ยงั ความปลอดภัยแกห ลักฐาน อนั ชดั แจง ในหมพู วกเขา นางกลา ววา : “....หรือเปน เพราะวา พวกทา นละทง้ิ พระคมั ภีรแหง อลั ลอฮฺโดยเจตนา และได ผลักไสมันไปไว ขางหลงั ของพวกทา นเสียแลว ในขณะทอี่ ลั -กรุ อานกลา ววา “และ สลุ ยั มานนนั้ ไดสืบมรดกของดา วูด” (อนั -นมั ล/ุ ๑๖) และอลั -กุรอฺ านยงั ไดก ลา วถงึ เร่อื งราวของยะหยฺ า บุตรของซะกะรยี า ความวา “ดงั นัน้ ไดโ ปรด ประทานแกฉนั โดยความการุณยข องพระองค ซงึ่ ผสู บื มรดกที่จะ ไดส ืบมรดกของฉัน และสบื มรดก จากวงศว านของยะอกฺ บู ”(มรั ยัม/๖) และอัล-กุรอฺ านยงั กลา วอกี วา “และสาํ หรบั ผเู ปนเครอื ญาตินั้น มบี างสว นที่ ทรงสทิ ธิ์ เหนือกวา อกี บางสว น(ในการรบั มรดก) ตามพระคัมภีรแหงอัลลอฮ”ฺ (อลั -อัมฟาล/๗๕) และอลั -กรุ ฺอานยังกลา วอกี วา “อลั ลอฮฺทรงสัง่ เสียพวกเจา ในเรือ่ งลกู ๆ ของ พวกเจาวา สาํ หรับ เพศชายนนั้ ยอ มไดรับเทากบั สวนแบง ของเพศหญิงสองคน” (อนั -นชิ าอ/ ๑๑) และอัล-กุรฺอานยังกลาวอกี วา “ถา หากเขาไดละทิ้งความดี(มรดก) กใ็ หเ ขาทาํ พนิ ยั กรรมไวแก บดิ ามารดาและบรรดาญาตสิ นิทโดยชอบธรรม เปนสทิ ธิหนา ท่ี สาํ หรบั มวลผูยาํ เกรง”(อลั -บะเกาะ เราะฮ/ฺ ๑๘๐) และพวกทา นอา งวา ไมม ีสว นแบง สําหรับฉัน และไมมมี รดกจากบดิ าของฉนั ไมม ีความเปน เครือญาติระหวา งเรา พวกทา นถอื วา อลั ลอฮทฺ รงประทานบทบัญญตั ิ ในโองการเหลานน้ั มาเพอ่ื พวกทานโดยเฉพาะ แลว ทรงแยกบิดาของฉนั ออกจาก บทบัญญัติในโองการเหลา นน้ั หรอื ? หรอื พวกทา นจะกลาว แทจรงิ พวกเราเปน คน สองแนวทาง ทีไ่ มม ีการสืบพวกทานเปน ผมู ีความรูใ น บทบัญญัตปิ ระเภทจําเพาะ เจาะจง และบทบญั ญตั ปิ ระเภททว่ั ไปมากกวา บดิ าของฉนั และบตุ ร แหง ลงุ (ทา น อะล)ี ของฉัน? ดงั นนั้ มนั จะถกู ลากถูกจงู มาพบกับทา นในวนั แหงการชมุ นุมของทา น ดังนนั้ จากตดั สนิ ของอลั ลอฮฺ การเปนผนู าํ ของมฮุ ัมมดั ยอมดีเลศิ เสมอ และวันแหง สญั ญา ของการฟน คืนชพี และใน ยามอวสานนนั้ บรรดาผทู ําความผิดพลาดจะตอง ขาดทนุ อะบูบักรฆาชาวมสุ ลิม ทไี่ มยอมจา ยซะกาตใหแ กเ ขา อัล-บคุ อรีรายงานไวในศอฮฮี ขฺ องทา น กติ าบวาดว ย การฆา คนที่ไมย อมรบั กฎฟร ฎฺ  และสง่ิ ท่ี ทําใหพวกเขาถกู อางวา ตระบดั สตั ย และทานมสุ ลิมก็บนั ทกึ ไวใ นศอฮฮี ฺ ของทา น กติ าบวาดว ย

ความศรัทธา บาบวา ดวยคาํ สงั่ ใหตอ สกู บั คน ทงั้ หลาย รายงานจากอะบฮู ุรอ็ ยเราะฮฺกลา ววา : เมอ่ื ทา นศาสนทตู แหงอัลลอฮ(ฺ ศ) เสยี ชวี ิต แลว อะบบู ักรไดครองตาํ แหนง คอลฟี ะฮฺ ผูป ฏิเสธในหมูชาว อาหรับ ไดป ฏเิ สธ ทา นอมุ รั กฺ ลาววา : “โออะบบู กั ร ทานจะตอ สกู บั คนทงั้ หลายอยางไร ในเมื่อ ทานศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ฺ ศ)ไดกลาวไววา : ฉนั ถกู สงั่ วา ใหตอ สูก ับคนทัง้ หลาย จนกวาพวกเขาจะ กลาววา ไมม พี ระเจาอนื่ ใด นอกจากอัลลอฮฺ ดงั นั้น ผูใ ดที่ กลา ววา ไมม ีพระเจา อนื่ ใด นอก จากอัลลอฮฺ ทรพั ยสนิ ของเขา และตัวของเขา จะไดรบั การปกปองใหพ น จากฉนั เวน แตโ ดยสทิ ธิ ของเขา และบัญชีของเขา ทม่ี ตี อ อลั ลอฮฺ ? อะบูบกั รไดก ลา ววา : “ขอสาบานตอ อัลลอฮฺ ฉันจะ สงั หารผูทแี่ บงแยก ออกจากกนั ระหวา งการนมาซและการจายซะกาต เพราะการจายซะกาต เปน สทิ ธิ ในดา นทรพั ยส ิน ขอสาบานตออัลลอฮฺ ถาพวกเขาไมย อมมอบสตั ว ใหแ กฉนั ตามท่ี พวกเขา เคยมอบใหแ กท า นศาสนทตู แหงอลั ลอฮฺ(ศ) แนน อนฉนั จะสงั หารพวกเขา เนือ่ งจากการไมยนิ ยอม นัน้ ” อมุ ัรกฺ ลา ววา : “ขอสาบานตออลั ลอฮฺ เทา ทีฉ่ นั เหน็ มใิ ชอ ะไรเลย นอกจากวา อัลลอฮไฺ ดทรง เปดเผยหวั ใจของอะบูบักรใ หท าํ การตอสู ซ่งึ ฉันยอมรบั วา เปนสจั ธรรมโดยแท” นีม่ ิใชเ ร่อื งแปลก สําหรบั อะบูบกั ร และอมุ รั ฺ เปนสองคนทเ่ี ผาบา นของ ทา นหญิงซะฮรฺ ออ นาย ของบรรดาสตรี ซึ่งในบานขณะนั้น มบี รรดาศอฮาบะฮทฺ ี่ ขดั ขืนการใหส ตั ยาบนั อาศยั อยู (๑๔๑)ใน เมอ่ื การเผาทา นอะลี ทานหญงิ ฟาฏมิ ะฮฺ ฮะซัน ฮเุ ซน และศอฮาบะฮผฺ ูทรงคุณธรรมกลุม หนง่ึ ที่ขดั ขืนจากการใหส ตั ยาบัน เปนเรื่องเบาเหลอื เกนิ สาํ หรับพวกเขา ดงั นนั้ การฆา บรรดาคนที่ไมย อมจาย ซะกาต กย็ งิ่ เปน เรือ่ งงายนดิ เดยี ว จะมีคุณคา อะไรสําหรับคนอาหรบั ทอ่ี ยหู างไกล ถาเมื่อมา เทยี บ กบั เชอื้ สายศาสดา ผบู ริสทุ ธิ์ และบรรดาศอฮาบะฮผฺ ทู รงคณุ ธรรม ? นอกเหนอื จากนนั้ บรรดาคนท่ี ขัดขืนการใหสตั ยาบนั เหลา นี้ เลง็ เหน็ วา ตําแหนง คอลฟี ะฮฺ เปน สทิ ธขิ องพวกเขา โดยปกาศติ การ แตง ตงั้ จากทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮ(ฺ ศ) และถงึ แมสมมตวิ า จะไมมปี กาศติ การแตงตง้ั ใหแกพ วก เขากต็ าม พวกเขากย็ ังมีสทิ ธิทจี่ ะคดั คา น และวพิ ากษวจิ ารณต ามความเหน็ ของพวกเขา ถา หาก เร่อื งนน้ั มกี ารชูรอ ดงั ทพี่ วกเขาอาง พรอมกนั นั้น การขมขูดว ยการเผา เปน เรอ่ื งทเี่ กิดข้นึ แนถา หา กวา อะลีไมย อมรบั และไมส ั่งใหศ อฮาบะฮฺออกไปให สตั ยาบันเพอ่ื ปกปองการสญู เสียเลือดเนอ้ื ของมสุ ลมิ และเอกภาพของอสิ ลามแลว ไซร พวกท่ีดาํ เนนิ งานตามคาํ ส่ัง ยอ มจะไมรงั้ รอตอ การ เผาแนน อน ในเมอื่ อํานาจการปกครองเปน ของพวกเขา พลงั ของพวกเขาก็แขง็ แกรง ขน้ึ กระแสคดั คา น ดังกลาวจะมคี วามหมายอะไรอีก หลังจากการตายของทา นหญิง ฟาฏมิ ะฮฺ และทานอะลไี ด ยอมประนีประนอมแลว ดังนนั้ พวกเขาจะเงียบเฉยอยู อยา งไรกบั คนบางเผา ทยี่ ังขดั ขนื ไมย อมจาย ซะกาตใหแกพ วกเขา โดยมเี หตุผล ขอ อางของพวกตนวา จนกวา จะไดรับความกระจางชัดในเรือ่ ง ตาํ แหนง คอลฟี ะฮฺ และเหตุการณท เ่ี กดิ ข้นึ ภายหลงั จากทา นนบ(ี ศ)ของพวกเขา ตอ ตาํ แหนง คอ ลีฟะฮฺ ซึ่งอมุ ัรฺเอง กย็ อมรับแลววา เปน เรือ่ งบังเอิญ (๑๔๒)

ฉะนั้นจึงมใิ ชเ รื่องแปลก ทอี่ ะบูบักรจ ะและคณะรัฐบาลของเขาจะดาํ เนนิ การ สงั หารบรรดา คนมุสลมิ ผบู รสิ ทุ ธิ์ และทาํ ลายลา งเกยี รติยศของพวกเขา ตลอดจนจับ กุมบรรดาสตรี และ ลูกหลานของคนเหลา นนั้ เปน เชลย ดังทีน่ กั ประวตั ิศาสตร ไดกลา วถงึ ไว วา อะบบู กั รไ ดสงคอลิด อบิ นุวะลีดไป แลวเขากจ็ ดั การเผาบา นเรอื น ของเผา ซะลีม (๑๔๓) อีกทงั้ ไดสง เขาไปยังอัล-ยะมา มะฮฺ และไปยงั บะนตี ะมมี แลวหลอกฆา คนเหลา นนั้ เสยี หลงั จากไดมัดมือคนเหลา นน้ั แลว ตดั คอ อยางทารุณ อกี ทงั้ ยงั ไดสังหารทา นมาลิก บิน นวุ ยั เราะฮฺ ศอฮาบะฮผฺ ทู รงเกยี รติทา นหนึ่ง ทที่ า นศา สนทูตแหง อลั ลอฮ(ฺ ศ)เคยมอบอาํ นาจใหเขาดูแลกศุ ลทานตา งๆ ของ พรรคพวกของเขาดว ยความ เช่ือถือย่ิง แลว คอลดิ ยงั ปลุกปลา้ํ ขมขนื ภรรยาของเขา ในคืนเดียวกับที่ไดส งั หารสามีของนาง ลาเฮาลา วะลากวู ะตะ อลิ ลา บลิ ลาฮฺ อัล- อะลี ยลุ -อะซีม มาลกิ และพรรคพวกของเขา ไมมคี วามผดิ อะไรเลย นอกจาก เม่ือพวกเขา ทราบเร่อื งราวขาว ตา งๆ ทเ่ี กดิ ขนึ้ ภายหลงั จากทานนบี(ศ)เสียชวี ิต และเหตกุ ารณท ี่ ขดั ขวางทา นอะลี และความ อธรรมที่ทา นหญงิ ซะฮฺรออไดรบั จนกระทงั่ ตาย ท้ังๆ ท่ียงั มีความโกรธคนเหลา นน้ั อยู เชน เดยี วกบั ท่ี เขาทราบถึงความขัดแยงของประมขุ ชาวอนั ศอร ซะอดั บิน อุบาดะฮฺ และการทค่ี นเหลา นน้ั ไม ยอมใหสตั ยาบนั และกระแสขาวที่ชาวอาหรับบอกเลากนั จนทําใหเกดิ ความสงสยั ในความถูกตอ ง ของพิธใี หสัตยาบนั ตอ อะบบู กั ร ทั้งหมดนท้ี ําใหม าลกิ ลงั เลในการสง มอบซะกาต จึงมีคําตดั สนิ ออกมาจากคอลีฟะฮฺ และผสู นบั สนนุ วา ใหส งั หารคนเหลา นนั้ และให จับบรรดาสตรแี ละลกู หลาน ของพวกเขาเปนเชลย และใหทาํ ลายเกียรติยศช่ือเสียง และละเลงเลอื ดของพวกเขา จนกวา ในหมู ชาวอาหรบั จะไมแพรความคดิ เหน็ ใน การตอ ตาน หรอื ซบุ ซิบนนิ ทาในเรอื่ งตําแหนง คอลีฟะฮฺ เปนทน่ี า เสียใจอยา งแทจรงิ เชียว เมอ่ื ทานไดพ บวา มผี สู นับสนนุ อะบบู ักรแ ละ คณะรฐั บาล ของเขา อีกทงั้ ยงั ไดช ว ยทาํ ใหความผิดกลายเปน สิ่งถูกตอง ซงึ่ เปนท่ี ยอมรบั แตโ ดยดี(๑๔๔) และ เขากลาวเหมอื นกับคํากลาวของทา นอมุ ัรทฺ ่วี า : ขอสาบานตอ อลั ลอฮฺ เทาท่ีฉันเหน็ มใิ ชอะไรเลย นอกจากวา อลั ลอฮฺไดทรงเปด เผย หัวใจของอะบูบักรใหทาํ การตอสู ซ่ึงฉนั ยอมรับวา เปน สจั ธรรม โดยแท เรามสี ิทธจิ ะถามอุมัรฺไหม เกยี่ วกบั เหตุผลในความเหน็ ชอบของเขา ทีม่ ีตอ การ เขนฆาชาว มสุ ลมิ ซงึ่ เขาเคยประจกั ษชดั ดวยตวั เองวา ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮฺ (ศ) ไดหามมใิ หส งั หารพวก เขา แมพ วกเขากลาวเพยี งคาํ วา ลา อลิ าฮะ อลิ ลลั ลอฮฺ และเขาไดค ดั คานอะบบู กั รดวย ตนเองตามฮะดีษบทน้ี แตแ ลว เปน ไปไดอยางไร ที่เขากลับเปลยี่ นความคิดอยา งกะทนั หนั แลว เห็นชอบดว ยกบั การสงั หาร คนเหลานน้ั อีกท้งั ยงั ยอมรบั วา เปน สจั ธรรมอกี ดวย เพยี งเพราะเขา เห็นวา อัลลอฮฺ ทรงเปด หวั ใจของอะบบู กั ร พฤตกิ รรมในการเปด หวั ใจตรงน้ี มคี วามเปน ไปอยางไร และอุมัรมองเห็นนอกเหนือไปจากคนทงั้ หลายไดอยา งไร ? ถาหากพฤติกรรมการ เปด ทวี่ าน้ี เปนไปในแงข องความหมาย มิใชในความเปน จรงิ ท่สี มั ผสั ได ก็จะมีคาํ ถามอกี วา อัลลอฮทฺ รง

เปดเผยหวั ใจใหแ กกลมุ ชนทฝ่ี าฝนบทบัญญตั ิของพระองค ทท่ี รงจารกึ ลงบนปลายลิ้นของศาสน ทูตของพระองคไดอยางไร และทาํ ไมอัลลอฮฺ จงึ ทรงตรสั มายงั ปวงบา วของพระองค ผา นลน้ิ ของน บีของพระองคว า ผูใดไดกลา ว วา ลาอิลาฮะ อิลลัลลอฮฺ แลว หา มมิใหพ วกเจา เขน ฆาเขา และ บัญชีของเขาอยู ที่ขา เอง ตอมาพระองคก ท็ รงเปด เผยหวั ใจของอะบูบักรแ ละอมุ รั ใฺ หเ ขน ฆา พวกเขา ? หรอื วา มวี ะหยฺ ูลงมายงั เขาทงั้ สองอกี หลงั จากศาสดามฮุ ัมมดั (ศ) ? หรือวา เปนการ วินจิ ฉยั ความทผี่ ลประโยชนท างการเมืองตัดสนิ ออกมาเชนนน้ั แลว โยนบทบญั ญตั ิของอัลลอฮฺไปที่ ฝาผนงั ? สวนขอ อา งของพวกสนับสนนุ ทวี่ า คนเหลา นน้ั ตระบดั สัตย ตกมรุ ฺตดั จาก ศาสนาอสิ ลามไป แลว จงึ ถอื วา วาญบิ ใหส งั หารพวกเขา อนั น้ถี ือวา ไมถ กู ตอ งเลย เพราะใครกต็ ามทศ่ี ึกษาตาํ รา ประวัตศิ าสตร ยอ มจะรูดว ยความรอู ยา งถอ งแทว า คนทไี่ มยอมจา ยซะกาต ยงั มไิ ดตระบัดสัตยตก มุรฺตัดออกจากศาสนาอสิ ลาม กใ็ นเมอื่ พวกเขายงั ทาํ นมาซกับคอลิดและพรรคพวกของเขาอยู เมอ่ื ครง้ั ท่คี น เหลา นน้ั อนุญาตใหป ระหารชีวติ พวกเขา ตอ จากน้นั อะบบู กั รเ อง ท่หี กั ลา งขอ อา ง อัน มดเท็จน้ี ดวยการสงคา ทาํ ขัวญจากกองทุนบยั ตลุ มาลของบรรดามุสลมิ ใหแก ทายาทของมาลกิ และขอขมาทตี่ นไดฆาเขา ซงึ่ ถาเปนผูตระบดั สตั ยต กมรุ ฺตัดจริง ก็ไมจาํ เปนจะตองขอขมาเนอื่ งจาก การฆา และตอ งไมนาํ ทรพั ยส ินจากกองทนุ บยั ตุลมาลมาชดเชยให คงไมม บี รรพชนคนมีคุณธรรม ทานใดกลาววา ผูท่ไี มย อม จา ยซะกาต ตระบดั สัตยตกมรุ ตฺ ัดจากศาสนาอสิ ลาม นอกจากในสมยั หลงั ๆ เมื่อไดก ลายมาเปน มัซฮับ และพวกตา งๆ กลาวคอื อะฮลฺ ซิ ซนุ นะฮฺ พยายามอยา ง ไม ลดราวาศอกในการสนับสนนุ พฤตกิ รรมของอะบูบักร ทง้ั ๆ ท่ีพวกเขาก็ไมพ บ สาเหตุอนั ใดที่จะ กลา วหาคนเหลา นนั้ วา เปน ผูตระบดั สตั ยตกมรุ ตฺ ดั ได เพราะพวก เขารูดวี า การดา ทอคนมสุ ลมิ คือ การละเมิด การเขนฆา มสุ ลมิ คอื การปฏเิ สธ ศาสนา(กฟุ ร) ดงั ที่มีรายงานในตาํ ราศอฮฮี ทฺ งั้ หลาย ของอะฮลฺ ซิ วนุ นะฮฺ (๑๔๕) แมกระทง่ั ทา นบุคอรีเองนัน้ เมอ่ื ไดรายงานถงึ คําพูดของอะบูบักร ท่วี า ; ขอสาบาน ตอ อลั ลอฮแฺ นน อนฉนั จะสังหารคนที่แบง แยกออกจากกัน ระหวา งการนมาซ กับ การ จายซะกาต ทา นบคุ อรไี ดตง้ั ช่อื บาบไวว า : “การฆา คนทไี่ มย อมรบั กฎฟร ฺฎ และส่งิ ทที่ ําใหพวกเขา ถูกอา งวา ตระบดั สัตย” นคี่ อื หลักฐานแสดงวา ทา นบคุ อรเี อง ไมเ ชอ่ื วา คนเหลา นนั้ ตระบัดสตั ยต ก มรุ ตฺ ดั (โดยไมมขี อสงสัย) คนอีกสวนหนง่ึ ไดพยายามตคี วามฮะดษี นดี้ งั ทอ่ี ะบูบกั รไ ดต ีความ โดยถือวา การจา ยซะกาต เปน สิทธิของทรพั ยสนิ นค่ี ือ การตคี วามทไ่ี มคลองจองกบั ความ จรงิ ประการแรก ก็เพราะวา ทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮฺ(ศ) หา มการสงั หารคนที่ กลา ววา ลาอลิ า ฮะ อิลลลั ลอฮฺ ความจรงิ ขอ น้ี มฮี ะดษี รายงานมากมาย ทย่ี ืนยนั ถงึ ความถูกตอง ซง่ึ เราสามารถนาํ มาเสนอใหแ กท านไดอยา งจุ ใจ

ประการที่สอง : ถา หากการจายซะกาตเปน สิทธขิ องทรพั ยสนิ จรงิ ฮะดีษน้ีกเ็ พยี งแต อนุโลม ใหผูป กครองทางศาสนาใชก าํ ลังยึดซะกาตจากคนท่ี หนว งเหน่ยี วเทา นน้ั โดยมิใหมกี ารเขน ฆา และการสญู เสยี เลือดเนือ้ ประการท่สี าม : ถา หากการตีความเชน น้ี ถกู ตอ งจรงิ แนน อน ทา นศาสน ทูตแหงอัลลอฮฺ (ศ) คงจะตองฆาซะอลฺ ะบะฮเฺ สยี แลว ในฐานะทไ่ี มย อมจา ยซะกาตใหแกท า น (ประวตั ิของบคุ คลผนู ี้ เปน ทร่ี กู นั ทว่ั ไป จนมิอาจละเวน การกลา วถึงได) (๑๔๖) ประการท่สี ี่ : ขอให ทานอา นหนังสอื ศอฮีฮตฺ า งๆ ในหวั ขอเรอ่ื ง ขอหา มสาํ หรบั คนที่ กลาววา ลาอิลาฮะ อลิ ลัล ลอฮฺ ซง่ึ ขา พเจา จะสรปุ บางรายงานฮะดีษ ตามบนั ทกึ ของบุคอรีและมุสลมมิ าเสนอพอเปนสงั เขป ก. มุสลมิ รายงานในศอฮีฮฺของทา น กิตาบวา ดว ยความศรทั ธา บาบวา ดว ย กฎขอ หา มมิใหฆ า คนกาฟรฺ หลงั จากเขาไดก ลา ววา ลาอลิ าฮะ อลิ ลัลลอฮฺ อัล-บคุ อรไี ดรายงานไวในศอฮฮี ขฺ องทา น กติ าบุล-มะฆอซะลีย บาบ คอลีฟะฮฺไดเ ลาแกฉ นั จากรายงานของมกิ ดาด บนิ อัสวดั วา เขาไดพ ดู กบั ทา น ศาสนทตู แหง อัลลอฮฺ(ศ)วา ทา นเหน็ อยา งไร ถา หากฉันไดเ ผชิญหนากับพวก กาฟรฺ แลว เราก็ไดตอ สกู ัน ดงั นน้ั เขาไดใชด าบฟน ลงทมี่ อื ของฉันขา งหนง่ึ จนขาด หลังจากน้ัน เขาวิ่งหนจี ากฉนั ไปหลบทต่ี น ไม แลว กลา ววา ฉันยอม สวามภิ กั ด์ติ อ อัลลอฮฺแลว ฉนั สามารถจะฆาเขาไดห รอื ไม โอท า นศาสนทูตแหง อลั ลอฮฺ หลงั จาก เขากลาวเชน นั้น ?ทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮฺ(ศ)ตอบวา “ทา นจะฆา เขามิได” เขากลา ววา โอท านศา สนทูตแหง อัลลอฮฺ เขาไดฟน มือของฉนั ขาด ทา นศาสนทูต แหง อลั ลอฮ(ฺ ศ) กลา ววา : ทา นจะฆา เขา มไิ ด ดงั น้ัน ถา หากทา นฆาเขา กเ็ ทา กบั เขา อยูในฐานะของทาน กอนที่ทา นจะฆา เขา และแทจ ริง ทานกจ็ ะอยใู นฐานะของเขา กอ นทเ่ี ขาจะกลา วคาํ นนั้ ออกมา” ฮะดษี น้แี สดงใหเ หน็ วา กาฟร คฺ นใดท่ีเปลง คาํ วา “ลาอลิ า ฮะอิลลลั ลอฮ”ฺ แลว และถึงแม จะ กลา วออกมาหลังจาก ทีเ่ ขาแสดงตัวเปน ศัตรกู ับมสุ ลิม ดว ยการฟน มือของเขาจนขาด ถือวา หา ม มใิ หฆ า เขาเสยี แลว และการกระทาํ อนั นน้ั ไมเปนท่ี ยอมรบั ของมฮุ มั มัด ศาสนทูตแหง อลั ลอฮฺ ถึง จะไมนมาซ ไมจายซะกาต ไมถือ ศีลอดในรอมฎอน และไมบ ําเพ็ญฮจั ญ แลว พวกทานจะใหทศั นะ ไปทางไหน และ จะตีความกนั อยา งไร ? ข. อัล-บคุ อรไี ดรายงานไวใ นศอฮฮี ฺของทา น กติ าบอัล-มะฆอซะลีย บาบ ทานนบ(ี ศ)ไดสงอุซา มะฮฺ บิน ซัยดไ ปยังอัล-ฮารอกอต จากญาฮีนะฮฺ และศอฮีฮฺ มสุ ลมิ กติ าบลุ -อีมาน บาบวา ดวย การ หามฆา คนกาฟร ฺ หลงั จากเขาไดกลา ววา ลาอลิ า ฮะอลิ ลัลลอฮฺ รายงานจากอุซามะฮฺ บิน ซยั ดว า ทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮฺ ไดสง เราไปยงั ฮรุ ฺเกาะฮฺ แลว เรากไ็ ดพบกบั ขา ศึกกลุมหนง่ึ ดงั นน้ั จงึ เราจึง รบพุง กบั พวกเขา และฉนั กบั ชาวอนั ศอรคฺ นหนงึ่ ไลล า ชายคนหนงึ่ ในหมพู วกเขา ครั้นเมอื่ เราจบั ตวั เขาไว เขาไดกลา ววา ลา อลิ าฮะ อลิ ลัล ลอฮฺ ดังนัน้ ชาว อนั ศอรฺ จงึ ปลอยตัวเขาไป แตฉนั ไดแ ทง เขาดว ยหอกจนกระทัง่ เขาตาย เมื่อเรา เดนิ ทาง กลับมา ทา นนบี(ศ)ไดทราบวา ทา นจงึ กลา ววา : โอ อุซามะฮฺ เจา ไดฆาเขา หลงั จากทีเ่ ขาไดกลาววา ลาอลิ าฮะ อลิ ลลั ลอฮฺ หรอื ? ฉนั ตอบวา “เขา

เพียง แตปองกนั ตวั เทานนั้ แตท านยงั คงย้าํ เรอื่ งนีอ้ ยูเสมอ จนกระทง่ั ฉันม่ันใจวา ฉนั ยงั มิไดเ ขา รบั อสิ ลาม กอนวนั นเ้ี ลย” ฮะดษี นี้ใหค วามหมายทีเ่ ดด็ ขาด วา ผูใ ดที่กลาววา ลาอิลา ฮะ อลิ ลลั ลอฮฺ ถอื วา การฆา เขา เปนท่ีตองหา ม ดว ยเหตนุ ้ี ทา นจะเหน็ ไดวา ทานศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ฺ ศแสดงความรังเกียจอุซา มะฮฺเปน อยางยิง่ จนกระทงั่ อุซามะฮมฺ น่ั ใจวา ตนยังมไิ ดเ ปน อสิ ลามกอ นวนั นน้ั เลย ซง่ึ มีฮะดีษที่ สนบั สนนุ เขาวา “อสิ ลาม ยอมรับการกระทาํ กอนหนา นน้ั ” และเขาปรารถนาการอภยั จากอลั ลอฮฺ ตอความ บาปอนั ยง่ิ ใหญนนั้ ค. อัล-บุคอรีไดร ายงานในศอฮฮี ฺของทา น กิตาบวา ดวยเครอื่ งแตงกาย บาบวา ดว ย ผาสขี าว ทํานองเดยี วกบั ทมี่ สุ ลิมไดรายงานไวในศอฮีฮขฺ องทา น กิตาบุลอีมาน บาบวา ดว ยคนใดตายลง โดยมิไดต ง้ั สิ่งใดเปนภาคีตอ อัลลอฮฺ เขา ยอ มไดเขาสวรรค รายงานจากอะบซู รั ฺ อัล-ฆอ็ ฟฟารยี  (ร.ฎ) ฉนั ไดเขา พบทา นนบี(ศ)ในขณะ ท่ีทา นสวมชุดสีขาว และนอนอยู เมอื่ ฉนั เขาไปถงึ ทา นก็ตน่ื ขึ้น แลวกลา ววา : บา ว คนใดก็ตามทก่ี ลา ววา ลา อิลาฮะ อิลลลั ลอฮฺ แลวตายลงในสภาพนน้ั จะไมเ ปน อยา งอน่ื นอกจากไดเ ขาสวรรค” ฉันกลา ววา ถงึ แม เขาจะผดิ ประเวณี และ ถงึ แมว า เขาจะลกั ขะโมยกระน้นั หรือ ? ทา นตอบวา “ถงึ แมเขาจะผิด ประเวณี และ ถงึ แมวา เขาจะลกั ขะโมย” ฉันถามยา้ํ อีกวา “ถงึ แมเขาจะผิดประเวณี และถึงแมวา เขาจะลกั ขะโมยกระน้นั หรอื ? ทานตอบวา “ถงึ แมเขาจะผดิ ประเวณี และถงึ แมวา เขาจะลักขะโมย และผิดประเวณี อนั เปน ท่ีชงิ ชังรังเกยี จของอะบูซัรฺ” เมอื่ อะบูซรั ฺไดเ ลารายงานฮะดษี บทน้ี ตามทที่ า นไดกลา ววา : ถงึ แมวา จะเปน ท่ชี งิ ชงั รงั เกยี จ ของอะบูซัรฺ และนีก่ เ็ ปน อีกฮะดีษหน่งึ ทยี่ นื วา สําหรบั คนทกี่ ลา ววา : ลาอิลา ฮะ อลิ ลลั ลอฮฺ นน้ั จะ ไดเ ขาสวรรค ถา เขาตายลงในสภาพเชน น้นั จงึ ถอื วา ไมอนุญาตใหฆาเขา และน่ีคือ การชิงชัง รังเกียจของอะบูบกั ร และอมุ รั ฺ และของผู สนับสนนุ เขาทุกคนท่ตี คี วามหมายทีแ่ ทจ รงิ ใหเ ปน อนื่ และยอมรบั เชน นนั้ เพื่อ ปกปอ งเกยี รติยศชื่อเสยี งของบรรพชนและผอู าวโุ สทงั้ หลายท่ีบดิ เบอื น บทบญั ญตั ิ ของอัลลอฮฺ เปน ท่ีแนชัดวา อะบูบักร และอมุ ัรฺตางรซู งึ้ ถึงบทบญั ญตั เิ หลาน้ีทกุ ประการ เพราะคนทงั้ สอง ใกลชดิ ในการรจู ักสง่ิ นนั้ ๆ มากกวา เรา และไดสมั ผสั กับทา น ศาสดา แตท วา คนทงั้ สองเหน็ แก ตําแหนง คอลฟี ะฮฺ จงึ ไดต คี วามบทบญั ญตั ขิ อง อลั ลอฮฺ และศาสนทูตของพระองค(ศ)ใหเปน อื่น ท้ังๆ ทร่ี แู ละเขา ใจอยา งชดั แจง อาจเปนไปไดว า อะบบู กั รน นั้ ในตอนทเ่ี ขาตง้ั ใจทจี่ ะสังหารผูไมย อมจา ย ซะกาต และอมุ รั ฺได คดั คา นเขาดว ยฮะดีษของทา นศาสนทตู (ศ)ทห่ี า มเรอื่ งนั้น เขาไดใหส ตแิ กผเู ปน สหายวา เขา นนั่ เอง ท่ีเปน คนนํากองฟน เพอ่ื เผาบา นของ ฟาฏมิ ะฮดฺ ว ยตวั ของเขาเองและฟาฏมิ ะฮฺนน้ั ยงั นอ ย เกนิ ไปทกี่ ลา วถึง สทิ ธิในตวั ของนางวา เปน คนทก่ี ลา วปฏญิ าณวา ลาอิลาฮะอลิ ลลั อฮฺ ตอจากนนั้

เขายังใหส ติ แกส หายของเขาวา ฟาฏิมะฮฺและอะลี ไมถูกจดั วาเปน อุปสรรคท่ียง่ิ ใหญพอกบั รากฐานของตาํ แหนง คอลีฟะฮฺ ในขณะทบี่ รรดาชนเผาตา งๆ เหลา นน้ั ผูซ ง่ึ ไม ยอมจา ยซะกาตนัน้ ถา หากพวกเขาปลอ ยไวแ ละปรกึ ษาหารือกบั พวกเขาในกิจการ ปกครองภายในอาณาจักรอิสลาม กจ็ ะเกิดผลกระทบอยา งใหญหลวงตอ ศนู ย อาํ นาจของคอลฟี ะฮฺ ดวยเหตนุ อ้ี มุ รั ฺจงึ เหน็ วา อลั ลอฮฺ ทรงเปดเผยจติ ใจของ อะบบู กั ร ใหท าํ การสังหาร ดงั นนั เขาจงึ ยอมรบั วา เปน สงิ่ ทช่ี อบธรรม อะบูบกั รห า มการบนั ทกึ ซนุ นะฮฺบี อุมัรฺ บนิ ค็อฏฏอบ และอสุ มาน บิน อัฟฟานก็กระทาํ ดว ยเชน กนั เมอ่ื นกั วิเคราะหไ ดอา นตาํ ราประวตั ิศาสตร และคน ควา ผลงานท่ีตกทอด สืบตอ มาทค่ี ณะ รัฐบาลของสามคอลฟี ะฮไฺ ดส นับสนนุ ไวบ างสวน จะตอ งรอู ยา ง ถองแทวา พวกเขาเปนผทู ห่ี ามมิให บนั ทกึ และบอกเลา ฮะดษี ของทา นนบี ผทู รง เกียรติ ยง่ิ กวา นนั้ ยังหา มแมกระทัง่ การพูดถึง และ ถายทอดไปสปู ระชาชน เพราะ เปนแนนอนอยา งไมต องสงสัยวา พวกเขารูดีวา เรอ่ื งเหลา นน้ั มไิ ด สนองตอบตอ ผลประโยชนของพวกเขา หรอื อยา งนอยทสี่ ดุ จะตองขดั แยง และคา นกบั บทบัญญตั ิ ของพวกเขาทม่ี อี ยูเปน อนั มาก และเรื่องราวท่ีพวกเขาตคี วาม ไปโดยการวนิ จิ ฉัย (อจิ ญต ิฮาด) เพอื่ ผลประโยชนข องพวกเขา และฮะดีษของทานนบี(ศ) ยังคง เปน แหลง ทม่ี าอนั ดบั สองของศาสน บัญญตั แิ หงอิสลาม อกี ทง้ั ยงั เปนคาํ อธบิ าย และใหความกระจางชัดตอ แหลง ทม่ี าอนั ดับทห่ี นงึ่ นน่ั คือ อัล-กุรฺอานอันทรง เกยี รติ ตอ งคงอยูในฐานะของสิ่งถกู หา มในสมัยของพวกเขา ดวยเหตนุ ี้ คําพดู ของ นกั ฮะดษี และนกั ประวัตศิ าสตรจึงสอดคลองกนั วา แรกเร่มิ เดมิ ทีในการรวบรวม และ บนั ทกึ ฮะดีษ ไดมขี ้ึนในสมยั ของทา นอมุ ัรฺ บิน อับดลุ อะซซี (ร.ฎ) หรอื หลังจาก นนั้ เลก็ นอย ดงั ทอี่ ัล-บคุ อรไี ดอางไวในศอฮีฮขฺ องทา น กติ าบุล-อิลม บาบวาดว ย วิชาความรไู ดถ ูกนาํ มาอยา งไร วา ทา นอมุ รั ฺ บนิ อบั ดลุ -อะซีซ ไดม จี ดหมายไปยงั อะบบี กั ร บิน ฮะซัม วา จงพิจารณาดเู รอ่ื งท่ีมาจาก ฮะดษี ของทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮ(ฺ ศ) แลว จงบนั ทกึ ไว เพราะฉนั เองหวนั่ วิตกเรือ่ งบทเรียนตางๆ เมื่อบรรดา นกั ปราชญส ูญหายไป และเขาอยา ไดย อมรบั เรือ่ งอนื่ ใด นอกจากฮะดษี ของทา น ศาสน ทูตแหงอลั ลอฮฺ(ศ) และเพ่ือเผยแพรว ชิ าความรู และเพอื่ จัดประชุมกนั จนกระทงั่ จะไดส อนคนท่ยี ัง ไมรู เพราะแทจ รงิ ความรู จะไมถกู ทําลาย ถึงแมจ ะ เปน ความลับก็ตาม ทีเ่ ปนดงั นี้ เพราะอะบูบักรไดกลาวปราศรยั ตอ ประชาชน หลงั จากทา นนบี วะฟาต(ศ) วา : แทจริงพวกทานพูดถงึ เรอ่ื งของทา นศาสนทูตแหงอลั ลอฮฺ(ศ) เปน ฮะดษี ตางๆ แลว พวกทา นขัดแยง ก็กนั เอง สว นประชาชนกจ็ ะขดั แยง กันอยา ง รนุ แรงภายหลงั จากนน้ั ดังนนั้ จงอยาพูดถึงทา นศาสน ทตู แหง อัลลอฮฺ(ศ) ไมวา เรอ่ื งใด ดังนน้ั ถา ผูใดถามพวกทา นกจ็ งพดู เถดิ วา ระหวางเรากบั พวกทาน มีกติ า บลุ ลอฮฺ ดังนน้ั จงใหอนมุ ตั ิ ในส่ิงทพ่ี ระองคอ นุมตั ิ และจงหา ม ในสิ่งทพ่ี ระองคห าม (๑๔๗)

ขอสาบานตอ อัลลอฮฺ แปลกเหลอื เกนิ ทค่ี ําส่งั ของอะบบู ักรต รงนี้ มีขนึ้ ภายหลัง จากวนั ตา งๆ แหง ความวกิ ฤต นับจากวนั หมนหมองอนั นน้ั ซงึ่ ถกู เรยี กขานวา วนั พฤหัสอนั อบั โชค ซงึ่ สอดคลอ ง ตรงกบั คําพดู ของอุมัรฺ บนิ คอ็ ฏฏอบ ทเ่ี คยพูดวา “แทจรงิ ทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮฺ เพอไปแลว และกิตาบุลลอฮฺ ก็เปน ทเ่ี พยี งพอแลว สําหรบั เรา” ถงึ ตรงน้ี อะบบู กั รกลา ววา “ดงั นนั้ จงอยา พูดถงึ ทานศาสนทูตแหง อลั ลอฮ(ฺ ศ) ไมวา เร่อื งใด ดงั นนั้ ถาผใู ดถามพวกทา นก็จงพดู เถดิ วา ระหวา งเรากบั พวกทา น มกี ติ า บุลลอฮฺ ดงั นน้ั จงให อนมุ ัติ ในส่งิ ทที่ า นอนมุ ัติ และจงหาม ในส่ิงทท่ี านหา ม” อัล-ฮมั ดลุ ิลลาฮฺ ท่ีเขายอมรบั อยางแจง ชดั วา พวกเขาโยนซนุ นะฮนฺ บีของ พวกเขา เองไว ขา งหลัง จนเปน ส่งิ ถกู ลมื สาํ หรับพวกเขา ขอถามตรงน้ีตอ อะฮฺลซิ ซุนนะฮฺวัล-ญะมาอะฮฺ ผสู นบั สนุนอะบบู กั ร และอุมรั ฺ และเชอ่ื ถอื ตอ บคุ คลทั้งสอง เปนมนษุ ยผปู ระเสริฐสดุ ถัดจากทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮ(ฺ ศ) วา ในเม่อื ตาํ ราศอฮฮี ฺ ตา งๆ ของพวกทาน ตามทพี่ วกทา นเชอื่ ถอื รายงานวา ทานศาสนทตู แหงอัลลอฮ(ฺ ศ) เคยกลา ววา “ฉนั ไดล ะทง้ิ สอง คอลีฟะฮฺ ไวในหมพู วกทา น ถาหากพวกทา นยึดถือกบั สองสงิ่ นัน้ พวกทานจะไม หลงผดิ เด็ดขาด นนั่ คอื กติ าบลุ ลอฮฺ และซุนนะฮขฺ องฉนั ” สมมติวา เรายอมรบั วา ฮะดษี นี้ ศอฮฮี ฺ แลว เปนไฉนตอ มนษุ ยผ ูประเสรฐิ สดุ ในทัศนะของพวกทา น จงึ ปฏิเสธ ซนุ นะฮฺ และมิใหค ณุ คาใดๆ ตอสง่ิ นน้ั เลย ยิ่งกวา นั้น เขาทงั้ สองยงั หา มผู คนมใิ ห บนั ทกึ และพดู ถึงสง่ิ นนั้ ? จะมีใครสกั คน ถามอะบูบกั รไ หมวา มโี องการใดบา งที่ อนุญาตใหเ ขาฆา ชาวมสุ ลมิ ท่ไี มจ า ยซะกาต แลวจบั บรรดา สตรีและลกู หลานของ คนเหลานน้ั เปน เชลย ? ดงั นน้ั กติ าบลุ ลอฮฺ ท่อี ยรู ะหวา งเรากบั อะบบู ักร มโี องการวาดว ย สทิ ธขิ องผู ไมย อมจา ยซะ กาตวา : “และสว นหนึง่ จากพวกเขามีผสู ัญญากับอัลลอฮฺ วา หากบาง สว นจากความโปรดปราน ของพระองคไ ดม ีมายงั เรา แนน อน เราตอ งทาํ กศุ ลทาน และเราจะเปน สว นหนึ่งของบรรดาผมู ี คณุ ธรรม คร้ันบางสวนจากความโปรด ปรานของพระองค มีมายงั พวกเขา พวกเขากห็ นว งเหนยี่ ว มนั ไว และพวกเขา ผนิ หลังให โดยพวกเขาเปน ผผู ลกั ไส ดงั นน้ั พระองคทรงประทับ ความกลบั กลอก ไวในใจของพวกเขาจนถงึ วนั ทพี่ วกเขาพบพระองค โดยทีพ่ วกเขาฝาฝน อัลลอฮฺ ตอ ส่งิ ทีพ่ วก เขาสญั ญากับพระองค และตอ ส่ิงทีพ่ วกเขาบดิ เบือนวา เท็จ”(๑๔๘) โดยความเหน็ พอ งตอ งกันของนักตฟั ซรี ทฺ งั้ หลาย ถือวา โองการน้ี ถกู ประทาน มาในเรื่องของ ซะอฺละบะฮฺ ซงึ่ หนว งเหนี่ยวการจา ยซะกาต ในสมยั ของทา นนบ(ี ศ) นอกเหนือจากนี้ ซะอฺละบะฮยฺ งั ไมย อมจา ยซะกาตและยังหา มผทู ส่ี ง มอบส่ิงนนั้ ใหแกทา นนบี(ศ) เพราะเขารังเกยี จท่ีจะทาํ โดยกลา ววา มนั เปน การเสียคา คุม ครอง แนนอน อลั ลอฮฺทรงยนื ยนั เรอื่ ง นไี้ วใ นโองการตา งๆ ถึงความกลบั กลอก ของเขา พรอ มกนั นั้น ทานนบ(ี ศ)กม็ ิไดสงั หารเขา และไม ริบทรัพยสนิ ของเขา ดวย การใชกาํ ลงั ท้งั ๆ ทที่ า นมีความสามารถจะทําเชน นัน้ ไดท กุ วิถที าง สว น มาลกิ บนิ นวุ ยั เราะฮฺ และพรรคพวกของเขานน้ั มไิ ดรังเกียจในการจา ยซะกาต ในฐานะที่เปน กฎ

ฟร ฎฺ ข อ หนึ่งของศาสนา เขาเพียงแตชงิ ชงั รงั เกยี จคอลฟี ะฮฺ ท่ีครอบครอง ตาํ แหนง คอลีฟะฮฺ หลงั จากทา นศาสนทูตดวยการใชกาํ ลงั การใชอ ํานาจบงั คับ และฉกฉวยโอกาส ตอ จากนนั้ เรอ่ื งของอะบูบกั รย งั แปลกประหลาดหนักยิ่งขนึ้ เม่อื เขาโยนกิตา บุลลอฮฺไปไวข าง หลงั และทานหญงิ ฟาฏิมะฮฺ ซะฮรฺ ออ นายหญงิ ของสตรแี หง สากลโลกไดโ ตแ ยงตอเขา โดยนางได อานโองการอนั ชัดแจง หลายโองการจาก กิตาบุลลอฮฺ ทย่ี นื ยนั ถงึ มรดกของบรรดานบใี หฟ ง แตเขา กไ็ มย อมรับ หนําซา้ํ กลบั ยกเลกิ โองการเหลานั้น โดยอา งฮะดษี บทหนึง่ ทเ่ี ขานาํ มาอางดว ยความ จําเปน ทอี่ ยูในตัวของเขาเอง ในเมอ่ื เขากลาววา : “แทจ รงิ พวกทา นพูดถงึ เร่ืองของทา น ศาสนทตู แหง อลั ลอฮฺ(ศ) เปนฮะดีษตา งๆ แลว พวกทานขดั แยงกก็ ันเอง สว น ประชาชนก็จะขดั แยงกันอยา ง รนุ แรงภายหลงั จากนน้ั ดงั นนั้ จงอยา พูดถงึ ทา น ศาสนทูตแหงอัลลอฮ(ฺ ศ) ไมวา เรอื่ งใด ดงั นนั้ ถา ผูใดถามพวกทาน ก็จงพูดเถิดวา ระหวา งเรากับพวกทา น มกี ติ าบุลลอฮฺ ดังนน้ั จงใหอ นุมัตใิ นสง่ิ ที่ พระองคอ นมุ ตั ิ และจงหา ม ในสง่ิ ทพ่ี ระองคหา ม” ทาํ ไมเขาจึงไมก ระทาํ ในสง่ิ ทเี่ ขาพดู ไวเอง เมอื่ เขาโตแ ยงกบั เลือดเน้อื ของทา นศาสดาอัล-มุศอฏอฟา ผซู ่อื สัตยบรสิ ุทธ์ิย่งิ วา มฮี ะดีษของทานนบี กลาวไวว า “พวกเราบรรดานบี ไมมีการสืบมรดก” และมไิ ด รว มกนั ตดั สนิ กบั นางตามกติ าบลุ ลอฮฺ เพ่ือจะไดอนมุ ตั ิตามทพี่ ระองคอ นุมตั ิ และหา ม ตามทพี่ ระองคทรงหา ม ? สาํ หรบั คาํ ตอบ กเ็ ปน ท่ี รอู ยูแลว ในยามนน้ั ทา นจะพบวา กติ าบลุ ลอฮฺ คัดคานเขา และฟาฏิมะฮกฺ ําลงั จะชนะเขาอยแู ลว ในทุก ขอ อางทเี่ ขายกมาคัดคาน และเมื่อนางชนะเขาไดในวันนน้ั นางจะขอ อทุ ธรณ ตอเขาอกี ใน วันตอไป ในเรอื่ งปกาศติ แตง ต้ัง ตําแหนงคอลีฟะฮฺ ใหแ ก บุตรทา น ลงุ ของนาง เม่ือถงึ เวลาน้ัน เขา จะผลักไส และบิดเบือนวา นางพูดปดไดอยา งไร และอัลลอฮทฺ รงมีโองการในแงน ้ไี วว า : “โอบ รรดา ผซู งึ่ ศรัทธา พวกเจา จงอยา พดู ในส่ิงทพี่ วกเจาไมก ระทาํ บาปอนั ย่งิ ใหญต ามทศั นะอัลลอฮฺ คือ การท่ี พวกเจา พูดส่ิงทพ่ี วกเจาไมกระทาํ ” ใช ทุกอยา งเหลา นี้ หมายถงึ อะบูบกั รจะอยอู ยางไมเ ปนสุข เมอ่ื ฮะดษี ตา งๆ ของทา นนบี(ศ) มีการบนั ทกึ ถา ยทอดกันอยใู นระหวา งคนท้งั หลาย มกี ารเขียน มกี ารถายทอดฮะดษี จากเมอื งหนึง่ สูเมอื งหนง่ึ ซ่งึ ในรายงานเหลา นั้น ยอมมขี อ บญั ญัตทิ ี่ยนื ยันถงึ ความขดั แยง กบั สภาพการ ปกครองทีเ่ มอื งนนั้ ๆ ดาํ เนนิ กนั อยู ดงั นน้ั อนาคตของเขาจะไมส ดใส นอกจากจะตอ งลบลา งฮะดษี ตา งๆ และปด ไวเปน ความลบั ยงิ่ กวานน้ั เขายงั ลบ ยงั เผาทาํ ลายฮะดษี ตางๆ อีกดว ย (๑๔๙) อนั น้ี คอื รายงานจากอาอิชะฮฺ บตุ รสาวของเขาเอง ทย่ี ืนยนั ถงึ เรอื่ งของเขาวา “บดิ าของฉนั ไดร วบรวม ฮะดษี จากทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮฺ ซง่ึ มจี ํานวน ๕๐๐ ฮะดีษ คัน้ แลว เขานอนกระสับกระสาย ฉนั จึงพูดวา ทา นกระสบั กระสายไปมาดวยความ เดือดรอนวนุ วายใจ หรอื มขี าวอนั ใดมาถงึ ทา น ครน้ั ถึงวนั รุงขน้ึ ทา นกลา ววา โอลูกเอย จงนาํ ฮะดษี ตา งๆ ท่มี ีอยทู ีเ่ จา มาใหฉันเถดิ แลวฉนั กน็ าํ ฮะดษี เหลาน้นั มอบใหท า น แลว ทา นกจ็ ดั การเผามนั เสยี ...(อัล-ฮะดษี ) (๑๕๐)

อมุ ัรฺ บนิ ค็อฏฏอ บ แสดงความรนุ แรง ตอ ฮะดีษจากทานศาสนทตู มากกวา สหายของเขา และหามประชาชนมใิ หรายงานถา ยทอด แนนอน เราไดแลเห็นระบบการเมืองของอะบบู กั รใ นการหา มรายงานฮะดษี จนขนาดถงึ ขนั้ เผาฮะดีษจาํ นวนหนงึ่ ทถี่ ูกรวบรมไวใ นสมัยของตน นัน่ คอื จํานวน ๕๐๐ ฮะดษี ทง้ั นี้กม็ ใิ หม ีการ เผยแพรตอบรรดาศอฮาบะฮฺ และชาวมุสลมิ จาก แหลง อนื่ ทก่ี ระหายจะรจู กั ซุนนะฮนฺ บี(ศ)ของพวก เขา คร้ันอมุ ัรฺขึน้ ครองตาํ แหนง เปน คอลีฟะฮฺ ตามบญั ชาของอะบูบกั ร ยอ มเปน หนา ท่สี าํ หรบั เขาท่ี จะตอ งสบื ทอด ระบบการเมืองอยา งเดียวกนั แตทวา นโยบายของเขานั้นเปนท่ยี อมรับกนั วา แข็ง กรา วและรุนแรงกวา กลา วคอื เขาหยดุ ยั้งลงแคเพียงความเขม งวด และหา ม การบนั ทกึ การ ถา ยทอดรายงานฮะดษี เทา นนั้ หากยังขม ขู คาดโทษ และเฆ่ยี นตี อีกดวย และยังดาํ เนนิ การกกั บรเิ วณ อิบนุมาญะฮฺไดร ายงานในสนุ ันของทา น ภาคท่ี ๑ บาบ อตั -ตวุ กั กอฟล -ฮะดษี : จากก็อรเฺ ซาะฮฺ บนิ กะอบั กลา ววา ทา นอุมัรฺ บนิ คอ็ ฏฏอบไดสงเราไปยงั เมอื ง กฟู ะฮฺ และ ติดตามเราไปดวย โดยทา นเดินรว มกับเรา จนถึงจุดหมาย แลวทาน ถามวา “พวกทานรูหรอื ไมวา ฉนั เดนิ รว มกับพวกทา นทาํ ไม ?” เขาเลา ตอไป วา เราตอบวา “เพราะสทิ ธขิ องทา นศาสนทูต แหง อลั ลอฮฺ และสทิ ธขิ องชาว อนั ศอร”ฺ ทา นกลา ววา “แตทวา สาํ หรับฉนั ท่ีเดนิ รวมกบั พวกทาน เพราะเร่อื งหนง่ึ ที่ฉนั ตอ งการจะบอกพวกทาน คอื ฉันตอ งการใหพวกทา นจดจําวา ฉันไดเดนิ รว ม กับพวกทา น แทจรงิ พวกทา นกาํ ลงั ไปหากลุมชนหนงึ่ ทมี่ คี วามเรารอ นตอ อัล-กรุ อฺ าน เหมอื นนาํ้ ท่ี เดือดอยูในกา ดังนนั้ เม่อื พวกเขาเหน็ พวกทา น ก็จะยอ้ื กนั เขา มากอดคอพวกทา น แลวกลาววา โอ บรรดาศอฮาบะฮขฺ องมุฮมั มดั ! ดงั นั้น พวกทา นจงลดการรายงานเรอ่ื งราวจากทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ฺ ศ)ใหน อ ยลง หลังจากนนั้ ฉนั จะเปน ผใู หก ารสนบั สนนุ พวกทา น” ครั้นเมอื่ ก็อรเฺ ซาะฮฺ บนิ กะอบั ไปถึง พวกเขากลาววา เขาไดเ ลาใหเราฟง วา เขา ไดกลา ววา : อมุ ัรหฺ ามพวกเรา (๑๕๐) เชน เดยี วกับทม่ี สุ ลิมไดร ายงานในศอฮฮี ฺ ของทา น กิตาบลุ -อาดาบ บาบ วา อลั -อิซตอิ ซ าน วา อมุ รั ไฺ ดขมขูอะบมู ูซา อลั -อัชอะรยี ว าจะเฆ่ยี นตี เน่อื งจากรายงานฮะดษี ที่เขา รบั ฟงมาจากทานศาสนทตู แหง อลั ลอฮฺ(ศ) อะบซู ะอดี อัล-คดุ รียร ายงานวา ขณะท่พี วกเรากําลงั นงั่ รวมกบั อบุ ยั บนิ กะอับ ดังนั้น อะบูมู ซา อลั -อัชอะรยี ไ ดเ ขา มาดว ยความโกรธ จนกระทงั่ เขาหยุด แลว กลา ววา : ฉนั ขออางอัลลอฮตฺ อ พวกทา น วาใครบางในหมพู วกทาน ที่เคยไดฟ ง ทา น ศาสนทูตแหงอลั ลอฮฺ (ศ) กลา ววา : การขอ อนุญาตนน้ั ใหท ําไดส ามคร้งั ดงั น้ัน ถาเขาอนญุ าตก็ใหเขาไปได แตถาไมอ ยางนน้ั ก็จงกลับไปเสยี อุบยั กลาววา ทา นมีเร่ืองอนั ใด อะบมู ซู ากลาววา “เมอ่ื วานน้ี ฉนั ไดขออนุญาตอมุ รั ฺ บิน ค็อฏฏอ บ สามครงั้ แตเขามไิ ดอ นญุ าต ฉนั จงึ กลบั ตอมาในวนั นฉี้ นั มาหาเขาอีก ดงั นน้ั ฉนั จงึ เขาพบเขา แลว บอกเขาวา เมอ่ื วานนี้ ฉันไดม าหา แลว ใหส ลาม ถึงสามครัง้ แตแ ลว ฉนั ก็ตอ งกลบั เขากลา ววา :

เราไดยนิ ทา นแลว แตเ รากําลงั ยงุ อยู กบั งาน แลว ทาํ ไม ทานจงึ ไมอนญุ าต จนกวา เขาอนญุ าตแก ทาน ฉนั จึงกลา ววา : ฉนั ขอ อนญุ าตทา น ตามท่ีฉนั ไดรับฟง ทานศาสนทตู แหง อัลลอฮ(ฺ ศ) ทา นอมุ รั ฺ กลา ววา : ขอสาบานตอ อัลลอฮฺ ฉันจะตอ งสนั หลังและหนา ทอ งของทานไดรับความเจบ็ ปวด หรอื มฉิ ะนน้ั ทา นจะตอ งนาํ บคุ คลท่เี ปนพยานใหแกท า นในขอนี้มาจนได” ดังนนั้ อุบัย บิน กะอับจงึ กลาววา “ขอสาบานตอ อัลลอฮฺไมม ใี ครสามารถเปน พยานให ทา นได เนือ่ งจากมแี ตพ วกคนรนุ ใหมทงั้ นนั้ โอท า นอะบซู ะอดี จงไปเถดิ ” อะบูซะอีดเลา ตอไปวา “แลวฉนั กไ็ ดไปจนกระท่งั พบกบั อุมรั ฺ แลว กลาววา : “แนน อน ฉนั เคยไดย นิ ทา นศาสนทตู แหงอัลลอฮ(ฺ ศ)กลาวเชน นจ้ี ริง” อลั -บุคอรไี ดร ายงานเหตุการณน้ีแตท วา ทา นไดต ัดตอ และลบบางขอ ความ ตามความเคยชนิ ของทาน ในสว นทว่ี า อมุ รั ขฺ มขูจะเฆีย่ นตีอะบูมซู า ตามความ เคยชินของทา น เพอ่ื ปกปอ ง เกยี รตยิ ศของอมุ ัร(ฺ ๑๕๒) พรอมกับที่ทา นมุสลมิ เองได บนั ทกึ ในศอฮฮี ฺของทา น โดยเพ่ิมคําพดู ของอะบยุ บนิ กะอบั ทพี่ ดู กบั อุมรั วฺ า : “โอบตุ รของค็อฏฏอบ ดงั นน้ั ทานจงอยา ลงโทษศอฮาบะฮฺ ของทานศาสนทตู แหงอลั ลอฮ(ฺ ศ) เปนอันขาด” แนนอน ทา นซะฮะบียไฺ ดรายงานไวใน “ตซั กริ อตุลฮุฟฟาซ ภาคที่ ๑ หนา ๔ จากรายงาน ของอะบีซะละมะฮฺ ไดก ลาววา ฉนั ไดพ ูดกบั อะบูฮุร็อยเราะฮวฺ า ทา นไดเลาฮะดษี แบบน้ีในสมยั ของ อมุ รั หฺ รอื ไม ? ทานตอบวา “ถาหากวา ฉนั ไดเ ลา ฮะดษี ในสมยั ของอุมรั ฺ เหมอื นอยา งท่ฉี นั เลา อยู อยา งน้แี นน อน เขาจะตอ ง ตฉี นั ดว ยแสของเขาเสียแลว ” ขณะเดียวกนั หลงั จากทีอ่ มุ ัรฺไดห ามการเลา ฮะดีษ และขมขูวา จะเฆ่ยี นตเี ขา ไดกระทําอกี อยางหน่ึง นน่ั คอื การเผาบนั ทกึ ฮะดีษทศ่ี อฮาบะฮฺ ไดร วบรวมกนั ไว วันหนงึ่ เขาไดก ลา วคาํ ปราศรัยตอ ประชาชนวา : ประชาชนทง้ั หลาย แทจ รงิ ไดมี ขา วมาถงึ ฉันวา ใน หมพู วกทานมหี นงั สอื บนั ทกึ กันอยู เพอ่ื อลั ลอฮฺ ฉนั ชอบมนั และตองการทาํ ใหถ ูกตอ ง และเทย่ี งตรง ดงั นน้ั ใครก็ตามอยา ไดมีบันทกึ ใดๆ ไวทีต่ วั เวน แต จะตอ งนํามามอบใหแกฉนั เพื่อฉันจะได พจิ ารณาดใู นนนั้ ตามความเหน็ ของฉนั ” ดังนน้ั พวกเขาคิดวา เขาตองการขอดู เพอื่ จะดาํ เนิน กจิ การใดสักอยา งหนง่ึ มิใหเกิดความขัดแยง ดังนนั้ พวกเขากไ็ ดมอบบนั ทกึ ของพวกเขาใหแกเ ขา แตแลว เขาไดเ ผามนั ดว ยไฟเสียเลย(๑๕๓) เชนเดียวกบั รายงานของอบิ นุอบั ดุล-บัรฺ กิตาบ ญามิอฺ อธบิ ายเรอื่ งความรูแ ละเกยี รตยิ ศของมันวา อมุ รั ฺ บิน ค็อฏฏอบ ตอ งการ จะบันทึกซนุ นะฮฺ ตอจากนน้ั เขาบังเกดิ ความคดิ วา จะไมบนั ทกึ แลว เขยี น สงไปยัง เมืองตางๆ วา ผูใดท่มี ีบนั ทกึ เรื่อง ใดอยทู ่ีตน ก็จงไดล บเสยี เมอ่ื แผนการของเขาเปน ผล ไมวา โดยการขมขู การคาดโทษ การสงั่ หา ม และสงั่ เผาบันทึกฮะ ดษี ตางๆ ยงั เหลอื กแ็ ตศอฮาบะฮฺบางคนท่พี ูดคยุ กนั ถงึ เรื่อง ทีไ่ ดย นิ มาจากทา นศาสนทตู แหง อัลลอ ฮฺ(ศ) ในยามท่ีพวกเขาพบประชาชน เมอ่ื พวกเขาเดนิ ทาง ออกนอกเมืองมะดนี ะฮฺ ซึ่งประชาชนจะ ถามพวกเขาถงึ เร่ือง ฮะดษี ตางๆ จากทา นนบี(ศ) อมุ รั เฺ หน็ วา จะตอ งกักบริเวณบคุ คลเหลาน้ัน ไว

ใน เมืองมะดนี ะฮฺ จงึ สง่ั ใหด าํ เนนิ การปด ก้นั คนเหลา นนั้ และใชม าตรการบีบบงั คบั อิบนุอิสฮาก ไดรบั รายงานจากอบั ดุรเฺ ราะหฺมาน บิน เอาฟว า ขอสาบานตออัลลอฮฺ อุมรั มฺ ิไดต าย จนกวา เขาได สง คนไปยงั ศอฮาบะฮฺของทา นศาสนทตู แลวจดั ให พวกเขาอยูรวมกนั ในทห่ี า งไกลโพน พวกเขา กลา ววา : “ทานจะหามเราหรือ ?” เขากลา ววา : พวกทา นจงอยา ออกไปจากฉนั อยา เลย ขอ สาบานตออลั ลอฮฺ พวกทานอยาไดแตกแยกกับฉนั เลย ตราบใดที่ฉนั ยังมีชีวติ อยู (๑๕๔) ตอ จากนนั้ อสุ มานคอลฟี ะฮฺคนที่สามไดเขา มามีอาํ นาจ ซ่ึงก็ดาํ เนนิ นโยบาย ตามรอยเดิม อยา งไมผ ิดเพย้ี น ไปจากที่สองสหายของเขาไดข ดี เสนไวใหแกเ ขาแต กอนมา ดงั นน้ั เขาจงึ นง่ั บนมิมบัรฺ แลวประกาศอยา งฉาดฉานวา : ไมอนุญาตใหใ ครรายงานฮะดษี ใดๆของทา นศาสนทูตแหงอัลลอฮฺ(ศ) ท่ฉี ัน ไมเ คยไดย นิ มาใน สมยั ของอะบบู ักรแ ละอมุ ัรฺ (๑๕๕) การปดกน้ั เชนน้ยี งั คงดําเนนิ อยางตอ เน่อื ง จนตลอดชวี ติ ของคอลีฟะฮฺ คนท่ีสาม น่นั คอื ๒๕ ป อนาถจรงิ หนอ ท่กี ารปด ก้ัน มิไดมเี พียงแคใ นชว งเวลาน้นั อยางเดยี ว แตท วา ยังตอ เนอ่ื ง จากนนั้ ไปอกี เม่อื มอุ าวียะฮเฺ ขา มาครองอาํ นาจ เขาอกี คนหนงึ่ ทีไ่ ดขน้ึ บนมมิ บัรฺ แลว กลา ววา : ขอใหพ วกทา นระวงั ฮะดษี ตา งๆ นอกจากฮะดีษท่ีเคยรายงานกนั ในสมัยของอมุ ัรฺ เพราะแทจ รงิ อมุ รั ฺ ขม ขคู นทั้ง หลายใหก ลวั เพ่อื อลั ลอฮฺ ฮะดีษนที้ านมุสลมิ รายงานไวใ นศอฮฮี ขฺ องทา น กติ าบุซ-ซะ กาต บาบวา ดว ยการหามซกั ถาม ในภาคท่ี ๓ บรรดาคอลฟี ะฮฺในราชวงศอ มุ ยั ยะฮไดด ําเนนิ ตามแบบแผนน้ี กลา วคอื พวกเขาไดห า มการ รายงานฮะดษี ของทานศาสนทูตแหง อลั ลอฮฺ(ศ) จนกระท่งั บรรดามสุ ลมิ ประสบความเดอื ดรอ นใน ทกุ สมยั ตลอดมา ดวยกระแสตอ ตา น และดว ยการแตง นทิ านตา งๆ ขน้ึ มา ซึ่งมไิ ดทําใหค วาม สมบรู ณใ ดๆ เกดิ ข้ึนแก อิสลามเลย ขอใหท า นศกึ ษาเรอื่ งราวทอี่ ัล-มะดาอินยี อ า งไวใ นตาํ ราของเขา เร่ือง “อลั -อะฮดฺ าซ” วา ; มอุ าวียะฮไฺ ดเ ขยี นบนั ทกึ ฉบบั หนง่ึ สง ไปยงั ขาหลวงของเขา หลงั จากผา น ปอ ัล-ญะมาอะฮแฺ ลว ความวา : ความคุมครองจะตัดขาดจากผูท่ี รายงาน เรอ่ื งใดๆ เกยี่ วกับ เกยี รตยิ ศของอะบตู ุรอบ และอะฮลฺ ลุ บัยตข องเขา (หมายถงึ ทา นอะลี บิน อะบี ฏอลบิ ) ดังนนั้ นกั ปราศรัยทง้ั หลายทว่ั ทกุ เขตแคว น จงึ ลกุ ขึ้นบนแทน เทศนาทกุ แหง เพือ่ สาปแชงทานอะลี พวกเขาได ตดั ขาด และตั้งขอ กลา วหาใหแ กท า นและอะฮฺลลุ บัยตของทา น หลงั จากน้ันมอุ าวยี ะฮฺ ไดบนั ทกึ ถึงขา หลวงของตนในเมืองตางๆท้งั หมดวา : จงอยายอมรับ การเปน พยานของใครก็ตามทีเ่ ปนพรรคพวกของอะลีและครอบครวั ของเขา หลงั จากนัน้ กไ็ ดส ง บนั ทกึ ไปยงั พวกเขาวา ; พวกทา นจะตอ งพจิ ารณาดู คนรนุ กอนพวกทา น จากพรรคพวกของอุ สมานและมติ รสหายของเขา และบรรดา เจา เมอื งของเขา และบรรดาผูที่รายงานเกียรตยิ ศของเขา ดังนน พวกทา นจงเขา รวม ในทีป่ ระชมุ ของพวกเขา จงใกลชดิ และจงใหเ กียรติตอพวกเขา และจง

เขยี น บันทกึ ถงึ ฉัน สาํ หรบั ทกุ ๆ รายงานจากทกุ คนในหมูพวกเขา ทงั้ ช่ือของเขา ขอ่ื บดิ า ของเขา และเครือญาติของเขา ดงั นนั้ พวกเขาจงึ กระทาํ ตามน้ี จนกระทง่ั ชวยกันสง เสริมเกียรติยศ และ ความดงี ามของอุ สมานกันอยางมากมาย คร้นั เม่อื มอุ าวยี ะฮสฺ ง คนไปหาพวกเขา ก็ปรากฏวา มีของขวัญของฝาก เปน ตนวา ผาไหมแพรพรรณ และทรัพยสินตางๆ ที่ถกู จดั สรรมาให และเขายงั ไดสงเสริมในหมูชาว อาหรับ และบรรดาเจา เมอื ง เรอ่ื งเชนนมี้ มี ากมายในทกุ ๆ เมือง พวกเขาตางแขง ขันกันชงิ ชัยตอฐาน ภาพความ เปน อยใู นโลกดุนยา ดังน้ันทกุ คนท่เี ปน คนทาํ งานใหแ กม อุ าวียะฮฺ จะไมถ ูกปฏเิ สธ เขา จะรายงานบอกเลาถงึ ความดีงาม และเกยี รตคิ ุณของอุสมานแลว บนั ทึกช่ือของ ตวั เอง และญาติ มิตรของตวั เองลงไปดว ย พวกเขาจงึ ใชชีวติ อยูกันดว ยความผาสกุ หลังจากนนั้ มอุ าวยี ะฮฺไดเขียน ไปยงั ขา หลวงของตนวา : ฮะดีษในเรื่องของอุสมาน น้นั มมี ากแลว และเผยแพรไ ปยังทกุ เมอื ง ทกุ ภูมิภาคของประเทศแลว ดังน้นั เมือ่ จดหมายของฉนั ฉบบนั ี้มาถงึ พวกทาน ก็จงเรียกเชิญประชาชน ใหรายงาน ใน เกียรตยิ ศของศอฮาบะฮฺ และคอลีฟะฮสฺ องทา นแรก และจงอยาไดละเลยสกั เรอ่ื ง เดียว ที่เก่ยี วกบั อะบูตรุ อบ ไมว า จะรายงานโดยมุสลมิ คนใด เวน แตว า พวกทาน จะตอ งมอบ รายงานท่ีขดั แยง กับเขาในเรอ่ื งศอฮาบะฮฺ ดงั นน้ั น่ีคือเรอื่ งที่ฉนั ชอบยงิ่ นกั และเปน ทเี่ ยน็ ตาแกฉ นั และฉันจะคัดคา นหลกั ฐานของอะบูตรุ อบแล ะ พรรคพวกของเขา และฉันจะยงิ่ เพ่มิ พนู เกยี รติคณุ ความดงี ามของอสุ มานให หนักแนน มากยง่ิ ๆ ขึน้ แลวหนงั สือของเขาไดถ ูกนาํ มาอา นตอหนา ประชาชน ดังนน้ั เรือ่ งราวตางๆ มากมายในเกยี รติ คุณของศอฮาบะฮฺไดถ ูกประดิษฐข ึน้ มา โดยไมม มี ูลความจรงิ และประชาชนกไ็ ดพ บกบั รายงานที่ บอกเลาอยูในแนวทางเชน น้ี จนกระทง่ั ไดม กี าร แพรห ลายเรื่องเชน นนั้ บนมมิ บัรทฺ ง้ั หลาย และได ถกู นาํ มามอบใหแ กบ รรดาผรู ู ทเี่ ปนนกั เขยี นตํารา แลวพวกเขากไ็ ดสอนลูกศษิ ยและเยาวชนของ พวกเขา จน กระทงั่ พวกเขาไดา ยงานบอกเลา และไดส อนตอ ๆ กนั ไป เหมอื นกบั สอนอัล-กุรอฺ าน จนกระทัง่ พวกเขาไดสอนบรรดาลกู สาว ภรรยา คนรบั ใชข องพวกเขา โดยพวกเขาจะใชชีวติ อยู เชนนน้ั ตามทอ่ี ัลลอฮทฺ รงประสงค หลังจากนัน้ เขาไดเขียนบันทึกอกี ฉบับหนง่ึ ไปยงั เมืองตา งๆ ทงั้ หมด วา : “พวกทานจงพจิ ารณาดบู คุ คลทแี่ สดงตัวอยางเปดเผยวา รักอะลแี ละ ครอบครวั ของเขา ดังนนั้ จงลบชอื่ ของเขาเสยี จากบญั ชี และจงหยุดการใหข องกํานัล และคา ครองชีพ” ตอ จากนนั้ เขา ยงั เขยี นแนบไปอีกแผน หน่งึ ดวยวา : “และคนใดทไ่ี ดถูกตัง้ ขอ หาวา สวามิภักดกิ์ ับบรรดาชนกลุม นนั้ กจ็ งลงโทษเขา และจงทาํ ลาย บา นเรือนของเขาเสยี ” ความเลวรา ยท่ีไหนกม็ ิได รนุ แรงและมากกวา ที่อิรคั โดยเฉพาะทเ่ี มอื ง กฟู ะฮฺ แมก ระทง่ั วา ชายคนหนง่ึ จากพรรคพวกของอะลี ซ่ึงมีคนทเ่ี ชอื่ ถอื เขา ไดม าหาเขา ก็จะตอ ง พบกนั อยา งลบั ๆ และหลบซอ นคนรบั ใช ขา ทาสของตัวเอง และจะไมก ลา พดุ อะไรดว ย จนกวา ได

สาบานกนั อยา งรุนแรง เสยี กอนเพอ่ื ใหเ ขาปกปด ความลบั ดงั นน้ั จงึ ไดเกิดฮะดษี ปลอมข้ึนอยา ง มากมาย และมกี ารใสรา ยกันอยา งแพรห ลาย บรรดานักการศาสนา นกั ตัดสนิ คดคี วาม และ ผู สวามิภักดิ์ ตางก็อยูกนั อยา งน้ี บรรดาคนท่ีมเี กียรติจงึ ไดแกนกั อาน นักรายงาน และบรรดาคน ออ นแอทแี่ สดงตนวา นอบนอ มถอ มตน เครงครดั ในพธิ ีกรรม พวกเขาจงึ สรา งฮะดษี ปลอมขึน้ มาเพอ่ื แสวงหาโชคลาภจากนักปกครอง และเพอื่ ความใกลช ิดกับทน่ี ่ังของคนเหลานั้น และพวกเขาก็ ไดรบั ทรัพยสนิ เงนิ ทอง และตาํ แหนง เพอื่ ใหเรื่องเลา และฮะดีษเหลา นนั้ ถา ยทอดไปถงึ มือผู บันทกึ ซง่ึ มิได วเิ คราะหใ หถ อ งแทว า เปน ความเทจ็ และการใสร าย ดังนน้ั พวกเขาจึงยอมรับ และ รายงานไว โดยเชอ่ื ถอื วา เปนเรือ่ งจรงิ แตถ าหากพวกเขารูส กั นิดวา นน่ั คือ ความผิดพลาด แนน อน พวกเขาจะไมยอมรายงานถา ยทอด และจะไมย อมบนั ทึก เรือ่ งเหลา นนั้ ไวเ ปน อนั ขาด (๑๕๖) ขอกลาว ณ ท่ีนวี้ า ผแู บกความรับผิดชอบในเรื่องเหลา นท้ี ั้งหมดก็คอื อะบู บกั ร อุมัรฺ และอุ สมานนน่ั เอง เพราะพวกเขาหา มการบนั ทกึ ฮะดษี ศอฮีฮจฺ าก ทา น ศาสนทูตแหงอลั ลอฮฺ(ศ) ดว ย การประกาศขม ขูใ หก ลัววา ซุนนะฮจฺ ะปะปนกบั อัล-กุรฺอาน น่คี อื คาํ พดู ของพวกใหก ารสงเสรมิ สนับสนนุ คนเหลานน้ั และน่ีคือ การ ประกาศทนี่ าขบขนั คิดดูเถดิ อลั -กุรฺอานกบั ซนุ นะฮฺ เปน นํา้ ตาล กับเกลอื หรอื อยา งไร ซง่ึ ถา มนั ทงั้ สองปะปนกนั แลว ก็มอิ าจแยกแยะอยางใดอยา งหนง่ึ ออกจาก กันได จนกระทง่ั วา นา้ํ ตาลกบั เกลอื มอิ าจปะปนกนั ได เพราะแตล ะอยา ง จะมี คุณสมบตั เิ ฉพาะของตัวเอง ฉะนนั้ บรรดาคอลฟี ะฮหฺ มดวสิ ัยจรงิ หรอื ตอ การท่จี ะ บันทกึ อัล-กุรฺ อานไวในหนงั สอื บันทกึ หนึง่ โดยเฉพาะ แลว บันทึกซนุ นะฮฺทานนบี ไวใ นหนงั สอื บนั ทกึ อีกเลม หน่ึง โดยเฉพาะ เหมือนอยา ง ท่ีเปนอยใู นสมัยปจจุบันนี้ และอยางในสมัยของทา นอุมรั ฺ บิน อบั ดลุ - อะซซี (ร.ฎ) แลว ทาํ ไมซุนนะฮฺจึงมิได ปะปนกับอัล-กุรฺอานเลยถงึ แมว า ฮะดีษจะถูกบนั ทกึ เปนรอยๆ เลม แมศอฮฮี บฺ คุ อรี ก็ไมปะปนกับศอฮฮี มฺ ุสลิม ไมป ะปนกบั มสุ นดั อะหมฺ ดั และไมป ะปนกบั มวุ ฏั เฏาะ ของอมิ ามมาลกิ นบั ประสาอะไรกบั ท่ีวา จะปะปนกบั อัล-กุรฺอานอนั ทรงเกียรติ นคี่ อื ขออา งอนั ออนแอ ดุจใยแมงมมุ ทีไ่ มอ าจเปน หลักฐานใดๆ ได หากแต ในทางตรงขาม นน่ั คอื หลักฐานท่แี สดงใหเหน็ ในทางตรงกนั ขามอยา งชดั เจน ดงั ทท่ี า นซุฮรฺ ีย ไดรบั รายงานจากอุรฺ วะฮฺ วา อุมรั ฺ บนิ คอ็ ฏฏอบ ตอ งการจะบนั ทกึ ซุนนะฮฺ ดงั นน้ั เขาจงึ ขอความเหน็ จากบรรดาศอ ฮาบะฮฺ ของทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮฺ(ศ) พวกเขาจงึ เสนอแนะแกเขาวา ใหบนั ทกึ ได แตอมุ ัรฺไดท ํา พธิ ีขอทาง เลอื กจากอัลลอฮใฺ นการนีเ้ ปน เวลาหนงึ่ เดอื น ตอ มาเชา วนั หนึง่ เขาไดพ ดู วา : ฉนั เคย ตองการทจี่ ะบนั ทกึ ซนุ นะฮฺ และเคยพดู เรอ่ื งนีก้ ับคนกลมุ หนง่ึ กอนจะพูด กบั พวกทา น พวกเขาได เขยี นหนงั สือข้ึนเลมหนงึ่ แลว กย็ ดึ ถือหนังสือเลม นน้ั กัน โดยทอดทิง้ กติ าบลุ ลอฮฺ ขอสาบาน ตออลั ลอฮฺ วา ฉันเองจะไมน าํ สิ่งใดมาปะปน กับกิตาบุลลอฮเฺ ลยเปนอนั ขาด (๑๕๗)

โปรดพจิ ารณา รายงานบทนเี้ ถิดทา นผูอาน บรรดาศอฮาบะฮฺของทานศาสน ทูตแหง อัลลอฮฺ (ศ)ไดเ สนอใหอ ุมรั ฺบันทกึ ซนุ นะฮฺตา งๆ แตเขาไดฝาฝน คนเหลา นน้ั ทงั้ หมด แลวเผดจ็ การตามความ คิดเหน็ ของเขาเอง ดว ยการอางวา คนพวกหนง่ึ กอนหนา คนเหลานน้ั ไดเ ขยี นหนงั สอื ข้นึ เลมหนง่ึ แลวยึดถือกนั แตหนงั สือเลม นัน้ กันจนถงึ กับละทง้ิ กติ าบุลลอฮฺ ขออางทว่ี า ดวยการชูรอ ตามทีอ่ ะฮฺลซิ ซนุ นะฮฺ วลั -ญะมาอะฮนฺ ยิ ม ยกยองกันไปอยเู สียท่ไี หน บรรดาคนเหลาน้ันทย่ี ึดถอื หนงั สือ ของพวกเขา เลม นน้ั แลวทอดทงิ้ กติ า บลุ ลอฮฺ อยทู ไ่ี หน เราไมเ คยรับรูเรอ่ื งราวของ พวกเขาเลย นอกจากในจินตนาการของอมุ รั ฺ บนิ คอ็ ฏฏอ บ สมมติวา คนเหลา นน้ั จะมีจรงิ ตามทท่ี า นอา ง ก็ไมจ าํ เปน วา จะตอ งนํามาเกย่ี วขอ งกนั ใน เมอื่ คนเหลา นนั้ เขียนหนงั สอื ขึน้ มาจากทศั นะของพวกเขาเอง เพอ่ื ดดั แปลงอัล-กุรอฺ าน ดังมี โองการ ในอลั -กรุ อิ านอนั ทรงเกยี รติ ความวา :ดังนนั้ ความวิบตั จิ ะไดแกบ รรดาผูซ ่ึงเขยี น คมั ภีร ดว ยมอื ของพวกเขาเอง ตอ จากนน้ั พวกเขากลา ววา นค่ี ือสง่ิ ที่มาจากอัลลอฮฺ เพ่อื จะไดแ ลกเปลยี่ น ส่งิ นนั้ ดวยราคาเพียงเลก็ นอ ย ดังนน้ั ความวิบัติจงึ ไดแกพวก เขา ตามทพ่ี วกเขาขวนขวาย (อัล-บะ เกาะเราะฮฺ: ๗๙)สว นการบนั ทกึ ซนุ นะฮฺ จะตองมใิ ชเ ชนนนั้ เพราะมนั เปน สง่ิ ทถ่ี ายทอดมาจาก ทานนบี ผเู ปน มะอฺซมู ไมพ ูด จากอารมณ มนั มใิ ชอนื่ ใด นอกจากเปน วะหยฺ ทู ี่ไดถกู ประทานมา และน้ันคอื สง่ิ ที่อธบิ ายถา ยทอดความหมายของกิตาบลุ ลอฮฺ พระองคท รงตรสั วา : และเราได ประทานขอเตือนสติมายงั เจา เพื่ออธิบายแกค นทง้ั หลายในสิง่ ทถ่ี กู ประทานมายงั พวกเขา” (อนั - นะฮลฺ :ุ ๔๔)แนนอน ทานศาสนทตู แหง อลั ลอฮฺ(ศ) เคยกลา ววา : “อัล-กรุ ฺอานและสง่ิ ทเ่ี หมือนกบั มนั ไดถูกประทานมายงั ฉันพรอ มกับมนั ” นค่ี อื สง่ิ ทถ่ี กู ยอมรบั สําหรบั คนท่ีรจู กั อลั -กุรฺอาน เพราะในน้ัน ไมมีเรือ่ งนมาซทง้ั หา ไมม ีเร่ืองปรมิ าณการจา ยซะกาต ไมม ีกฎเกณฑใ นการถอื ศลี อด ไมมี กฎเกณฑใน การบําเพ็ญฮจั ญ ตลอดจนกฎเกณฑอ นื่ ๆ อีกมาก ทที่ านศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ฺ ศ) ได อธบิ ายไว สําหรบั ทกุ อยา งเหลานี้ อลั ลอฮฺทรงตรัสวา : และสิง่ ใดท่ีศาสนทูตได นาํ มายังพวกเจา ดังนนั้ จงยึดถอื ไวเถดิ และสง่ิ ใดท่เี ขาหามพวกเจา ดงั นน้ั จง หยุดย้งั เสียเถิด” พระองคทรงตรสั วา : จงกลา วเถิด ถาหากพวกทานรกั อัลลอฮฺ ดังน้ัน จงปฏบิ ตั ิ ตามฉัน แลว อลั ลอฮฺจะทรงรักพวกทา น” อมุ ัรฺนาจะรจู กั กิตาบลุ ลอฮฺ และยดึ ถืออยา งจรงิ จงั เพ่อื จะไดเรยี นรถู งึ หลกั ปฏบิ ัตติ ามคาํ สงั่ ของของทา นศาสนทูต และเขาจะไมถกู วพิ ากษว ิจารณ และ ไมถ กู ตาํ หนิติเตียนในเรอ่ื งนน้ั (๑๕๘) เขานา จะรูจกั กิตาบลุ ลอฮฺและยึดถืออยางจริงจงั เพือ่ จะเรียนรูเรอื่ ง อลั - กะลาละฮฺ (๑๕๙) ซึ่งเขาไมอาจเขาใจได จนตาย และในสมยั ทเี่ ขาเปน คอลฟี ะฮฺ เขาไดตดั สินความในเรื่องนั้นหลาย รูปแบบ และขัดแยง กนั เอง และเขานา จะรจู กั กติ าบลุ ลอฮฺ แลว ยดึ ถืออยา งจรงิ จัง เพื่อจะเรียนรู กฎเกณฑก ารทาํ ตะยมั มุม ซ่งึ เขาไมเ คยรูเรื่องนมี้ ากอน จนกระท่ังสมยั ท่เี ขาเปนคอลฟี ะฮฺ และเขา เคยออกคํา วนิ ิจฉัยวา ใหทงิ้ นมาซไปเลย สําหรบั คนท่ไี มมนี าํ้ ทาํ วฎุ อ( (๑๖๐) และเขานา จะ รูจกั กิ

ตาบุลลอฮฺและยดึ ถอื อยา งจรงิ จงั เพื่อจะเรยี นรกู ฎเกณฑก ารฏอลาก สองวาระ โดยใหชาย ครอบครองนางดว ยคณุ ธรรม หรือใหห ยา นางดว ยความดี ซง่ึ เขาได กําหนดใหเ ปนฏอลากสอง วาระไดโดยการหยาครง้ั เดยี ว เขาไดใ ชความเหน็ และการวินิจฉยั ของเขาคัดคานกับกฎของอลั ลอฮฺ และโยนกฎของอัลลอฮฺทง้ิ ทข่ี า งฝา ความจริงทีม่ ิอาจปฏิเสธไดอยา งหน่งึ คือ บรรดาคอลฟี ะฮเฺ หลา น้ีไดหา มการ เผยแพรฮะดษี และขมขคู นทบี่ อกเลาฮะดษี และกกั บริเวณ เพราะฮะดษี เหลา นน้ั จะเปดโปงแผนการรายของพวก เขา เพราะพวกเขามิอาจใชห ลกั การตีความฮะดีษ ใหเ หมือนอยา งทีพ่ วกเขาตีความหมายของอลั - กุรอฺ านไดเ ลย เพราะ กิตาบุลลอฮฺ นนั้ เปน หลกั การทน่ี ิ่งเงยี บ และใหความหมายไดห ลายแงห ลาย มมุ สว นซนุ นะฮนฺ บี เปน คาํ สอน และการกระทําของทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮ(ฺ ศ) จงึ มอิ าจมใี ครสกั คน สามารถจะปฏเิ สธได ดว ยเหตนุ ี้ ทา นอะมีรุล-มุมนิ นี อะลไี ดก ลา วกับอบิ นุอับบาส ตอนทที่ า น สง เขาไปประทว งพวกคอวารจิ ญวา : “จงอยาเถยี งกบั พวกเขาดวยการ อางอัล-กรุ อฺ าน แตจงทวง ตงิ พวกเขาดว ยซุนนะฮฺ เพราะคนเหลานนั้ ไมส ามารถ หาทางหลีกเลย่ี งได”(๑๖๒) อะบูบกั รมอบตําแหนงคอลีฟะฮใฺ หอมุ รั ฺสหายรกั ของตน ซ่ึงขดั กับคําปกาศิต อันชดั แจง อิมามอะลี(อ)ไดกลา วในเรอื่ งนวี้ า “อยา งไรกด็ ี ฉันขอสาบานตอ อลั ลอฮฺ แนนอน บุตรของอะบี กุฮาฟะฮฺ ไดสวมใสส ิ่งนน้ั ทงั้ ๆ ทเ่ี ขาก็รวู า สถานะของฉนั กบั สงิ่ น้นั สมั พนั ธก นั เหมอื นเดอื ยโม กบั ครกโม กระแสน้าํ ไดไ หลหลากลวงเลยไป จากฉนั โชคมไิ ดอ ํานวยใหฉ นั ดงั นน้ั ฉันจาํ ตอ งลดตวั ลง สอู าภรณอ นื่ แลว เฝามอง มันอยูดว ยความปวดรา ว ฉันเคยคดิ วา จะทาํ อยา งไรดี ระหวา งการ กระโจนเขา ไปยึดส่ิงนน้ั กบั มือในทนั ใด หรือจะอดทนอยูกบั หนามทที่ ่ิมตําตาอยู เขาอยอู ยา งนนั้ ไปจนแกช รา จนเด็กตวั เลก็ ไดก ลายเปนคนหนมุ จนผศู รัทธากลายเปน คนกระดา ง จนกระทงั่ เขา กลับคนื สพู ระผูอ ภบิ าลของเขา ฉนั เหน็ วา แทจ รงิ ความอดทนตอ เหตกุ ารณ คือความจาํ เปน สําหรบั ฉนั ฉะนนั้ ฉันจึงอดทนกบั เศษขยะในดวงตา และกับหนามแหลมทต่ี าํ ตดิ ในลําคอ ฉนั ได เห็นมรดกของฉนั ถกู ปลน ไป จนกระทงั่ คนแรกไดผานพน ไปตามเสน ทางของเขา แลว เขากส็ ง มอบ สิง่ นนั้ ตอ ไปยังบุตรของ คอ็ ฏฏอบหลังจากเขา (ชา งแตกตา งกนั เสยี นก่ี ระไร ระหวา งวนั ของฉันอนั ขมข่นื กับวนั ของฮัยยาน พช่ี ายของญาบริ )ฺ แปลกจรงิ หนอ ในระหวา งทเ่ี ขามีชวี ิตอยนู ้นั เขาปรารถนาทจ่ี ะผละจาก ตาํ แหนง นนั้ เหลอื เกนิ แตเ ขาไดน าํ ตาํ แหนง นั้นไปผูกมัดไวกับอกี คนหนง่ึ หลังจาก เขาเสยี ชวี ติ พวกเขาแบง ปน นํ้านมของ มันอยา งชาญฉลาดในระหวา งพวกเขาเอง ส่งิ น้จี งึ ทาํ ใหตําแหนงคอลีฟะฮตฺ กอยูในการปด ลอมท่ี แนน หนา ดวยคําปราศรัย ทห่ี ยาบคาย และสมั ผัสทห่ี ยาบกระดาง ความผดิ พลาดหลายอยา งๆ ได ถูกสรา งขน้ึ และไดถูกอภัยใหเ ชนกนั ”(๑๖๓)