จงถามผู้รู้

นักวเิ คราะหท กุ คนตางรดู วี า ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮฺ(ศ)มีปกาศิตในเรอื่ ง ตาํ แหนง คอลฟี ะฮฺ และแตงตั้งทา นอะลี บนิ อะบี ฏอลิบกอ นทา นจะวะฟาต เชน เดียวกบั บรรดาศอฮาบะฮสฺ วนใหญทร่ี ู เรื่องนี้ดว ย อีกทัง้ บรรดาบุคคลระดบั แนวหนา เชน อะบูบกั ร และอมุ ัรฺ (๑๖๔) ดว ยเหตนุ ี้ อิมามอะลี จงึ กลาววา : “ทั้งๆ ทเี่ ขากร็ วู า สถานะของฉนั กบั สง่ิ นน้ั สัมพันธกนั เหมือนเดอื ยโม กบั ครกโม” อาจ ดว ยเหตนุ ้ี ทอี่ ะบูบักรแ ละอมุ รั ไฺ ดอ า งวา ตองหา มการรายงานฮะดีษของ ทา นนบี(ศ) ตามทเี่ ราได อธิบายผา นไปแลวในตอนตน และวา ใหยดึ ถอื แตอลั -กรุ อฺ าน เพราะอลั -กุรอฺ านถงึ แมจ ะมีโองการวา ดวย อํานาจการปกครองกจ็ รงิ แตไ มม ชี อื่ ของอะลรี ะบไุ วอยา งชดั เจน เหมอื นอยางทมี่ ีอยูในฮะดษี ตา งๆ ของนบี เชน คํากลาวของทาน(ศ)ทวี่ า “ใครทฉี่ ันเปนผปู กครองของเขา ดงั นน้ั อะลีผนู ี้ กเ็ ปน ผปู กครองของเขาดวย” และ “อะลกี บั ฉัน มฐี านะเชน ฮารนู กับมูซา” และ “อะลี เปน ทงั้ พ่นี อ ง เปน ทายาท และเปนคอลีฟะฮฺของฉนั ภายหลงั ฉัน” และ “อะลีมาจากฉนั และฉนั เองก็มาจากเขา เขา คือผูปกครองของผูศรทั ธาทกุ คน ภายหลงั ฉนั ” (๑๖๕) ดวยเหตนุ เ้ี อง เราจงึ เขาใจถงึ แผนการเอาชนะ ตามทอี่ ะบบู กั รแ ละอมุ ัรไดว างไว ในการหา ม และเผาฮะดีษตางๆ ของนบี และยังไดท าํ การปดปากมิใหศ อฮาบะฮฺ พูดถงึ ตามทเ่ี ราไดกลา วไป แลวในรายงานของ กอ็ รฺเซาะฮฺ บนิ กะอบั จนกระทง่ั อะลไี ดม ารบั ตาํ แหนง คอลฟี ะฮฺ เราจงึ เหน็ วา ทานไดข อใหศ อฮาบะฮฺยนื ยนั ถงึ ฮะดีษอลั -ฆอดรี ฺ ในวนั เราะฮฺบะฮฺ ซึ่งมศี อฮาบะฮฺยนื ยนั กบั ทา น ๓๐ คน ในจํานวนคนเหลา น้ัน มีชาวบะดะรีย ๑๗ คน(๑๖๖) นี่คอื หลักฐานอันชัดแจง ทสี่ ดงใหเ หน็ วา บรรดาศอฮาบะฮจฺ าํ นวน ๓๐ทา น เหลา นน้ั จะไม ยอมพดู ถาหากวา ไมมี ทา นอะมรี ุล-มุมินนี ไมข อรองใหพวกเขาทํา เชน นน้ั ดงั นนั้ ถา หากอะลี ยงั ไมเปนคอลีฟะฮฺ และไมมีอาํ นาจในมือ แนนอน ความกลวั จะทาํ ใหพ วกเขาวางเฉยจากการทาํ หนา ทพ่ี ยาน ดังทม่ี พี ฤติการณเชนนน้ั เกดิ ขนึ้ ในศอฮาบะฮบฺ างคนทค่ี วามกลวั หรอื ความอจิ ฉาได ทําใหพ วกเขาวางเฉย จากการเปนพยาน เชน อะนสั บนิ มาลิก และบรั รฺ ออ บนิ อาซบิ และเซด บนิ อรั กฺ อ็ ม และญะรีรฺ บนิ อบั ดลุ ลอฮฺ อัล-บะญัลลยี  แลว พวกเขาก็ตอ งประสบกับโทษ ทณั ฑตามคํา ขอดุอาอของอะลี บนิ อะบี ฏอลิบ(๑๖๗) แตทา นอะบูตุรอบ(อิมาม อะล)ี กม็ ไิ ดอยูอ ยางราบรน่ื กบั ตาํ แหนง คอลฟี ะฮฺ เพราะตลอดเวลาในสมัยของทา น เต็มไปดว ยความเดือดรอน ความเส่อื มเสยี และแผนการรา ย ตลอดจนการทาํ สงครามทโี่ หมกระหนา่ํ ตอทา น จากทกุ ๆดา น เพลิงแคนและ ความชงิ ชังเหลา นนั้ มมี าตง้ั แตสมัยสงครามบะดัรฺ สงครามฮุนยั น และสงครามคอ็ ยบัรฺ จนกระทงั่ ทานตอ งพลชี พี เปน ชะฮดี และแบบฉบบั ตา งๆ เหลานน้ั ของนบกี ็ไมมปี รากฏใหเ ห็น ในหมูบรรดาผู กอความเสยี หาย เหลา บรรดาผูบ ิดพลวิ้ และออกนอกศาสนา โดยทเ่ี ขาเหลา นนั้ ผูกพนั กบั ระบบท่ี เสยี หาย การรบั สนิ บน และรักหลงในโลกดุนยา กนั ในสมยั ของอสุ มาน ดังนัน้ บตุ รของอะบฏู อลบิ จึงมอิ าจจะแกไ ขปญหาความ เสอ่ื มเสยี ตา งๆทเ่ี กดิ ขึ้นมานานถงึ สองทศวรรษครึ่งได ภายในเวลา สามหรือส่ปี  นอกจากตัวของทา นเองจะเสียหาย ซงึ่ จะเปนเชน นน้ั เสยี มิได ทา นเองไดกลาวไวว า :

“ขอสาบานตอ อลั ลอฮฺ แนน อน ฉนั รูดีวา จะแกไ ขปญหาของพวกทา นอยา งไร แตท วา ฉนั จะไมแกไ ข ปญหาของพวกทาน ดว ยการทําลายตัวของฉนั เอง” ตอมาไมน านนัก มุอาวียะฮฺ บตุ รของ อะบูซุฟยานก็ไดเขา ครอบครอง ตําแหนง คอลฟี ะฮฺ จงึ ได ดําเนนิ ตามแผนการอยา งตอเนอ่ื ง ดงั เชนท่ีเราไดอธิบาย ไปแลว ในดานการหา มมิใหรายงานฮะ ดีษตา งๆ ยกเวนในสว นท่ีเคยมใี นสมยั ของอุมรั ฺ และเขายงั กา วไกลไปกวานน้ั อีกอีกระดบั หนงึ่ โดย ท่ีไดมสี วนหนง่ึ จาก ศอฮาบะฮฺ และตาบอิ นี ตั้งกลมุ ขึน้ มาเพ่อื ปลอมฮะดษี ตา งๆ ดงั นน้ั ซนุ นะฮขฺ อง ทาน ศาสนทตู แหง อัลลอฮฺ(ศ)จึงถกู ทําลายลงไปในกระแสของการกคุ วามเทจ็ เรอื่ ง นิทานปะรมั ปะ รา และเร่ืองราววาดว ยความดีเดนทแี่ ตกตา งกนั ไป บรรดามุสลิมอยกู ันอยา งน้ีเปนเวลาหนง่ึ ศตวรรษเต็มๆ แบบอยางของ มอุ าวียะฮฺไดก ลายเปน ท่ยี อมรับของบรรดาชาวมสุ ลมิ ทว่ั ไป และเมอื่ เราพูดวา แบบ อยา งของมุอาวียะฮฺ กห็ มายความวา แบบอยา งท่มี าุ อวยี ะฮพฺ งึ พอใจจากการกระทํา ของบรรดาคอลฟี ะฮทฺ งั้ สาม คืออะบบู ักร อุมรั ฺ และอุ สมาน รวมทงั้ ตัวเขาเอง และบรรดาผูปฏิบัตติ ามเขา เชน การปลอมแปลง การใสร ายปา ยสี การดา ประณาม ทา นอะลี และอะฮฺลลุ บัยตของทา น อกี ทั้งบรรดาศอฮาบะฮฺ ผมู ีความบริสทุ ธ์ิใจ ทเี่ ปน ชีอะฮขฺ องทา น ดว ยเหตนุ ้ีขาพเจาจงึ ยอนกลบั มากลา วยาํ้ วา อะบูบักรและอมุ รั ฺประสบ ชยั ชนะ ในแผนการนี้ เพื่อลบลา งซนุ นะฮนฺ บี โดยขอ อา งทวี่ า ใหย อนกลับไปหาอลั -กรุ ฺอาน ดังนน้ั ทานจะเหน็ ไดว า ใน ปจจบุ นั น้ี หลงั จากกาลเวลาไดผา นไป ๑๔ ศตวรรษเมอื่ ทานอางหลกั ฐานจากปกาศิตตา งๆ ของน บี ที่มีสายสืบตรงกันเปน เอกฉันท ซง่ึ ยนื ยนั วา ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ฺ ศ) ไดแ ตง ต้ังทา นอะลี เปน คอลีฟะฮขฺ องทาน กจ็ ะมคี นกลา วกบั ทานเสมอวา ขอใหเ ราละวางจากซุนนะฮทฺ านนบเี สยี เถดิ ซงึ่ มี การขดั แยงกนั ในเรอื่ งนนั้ เรามกี ติ าบลุ ลอฮฺก็เพยี งพอแลว และกติ าบลุ ลอฮฺกม็ ไิ ด กลาวถงึ เลย วา อะลี เปน คอลีฟะฮขฺ องทา นนบี หากแตทรงตรัสวา และกิจการ ของพวกเขา คือ การ ปรกึ ษาหารือ(ชูรอ) นี่คอื ขอ อางของพวกเขา ดงั นน้ั ขาพเจาจงึ ไมพดู กับนกั ปราชญ คนใดของ อะฮลฺ ซิ ซุนนะฮฺ นอกจากวา เรอ่ื งการชรู อ คือคําขวัญของพวกเขา และเปน บรรทัด ฐานของพวกเขา จึงไดข อ สรุปวา ตาํ แหนงคอลีฟะฮขฺ องอะบบู กั ร ซงึ่ เปนเรอ่ื งฉุกเฉนิ ท่ีอลั ลอฮฺ ทรงปกปอ ง บรรดามุสลิมใหพ น จากความช่ัวรายของมนั นนั้ (๑๖๘) มไิ ดเ กิดข้นึ จาก การชรู อ ตามทบ่ี างคนแอบ อาง หากแตเปนเพราะความหลงลมื เพราะการ ใชอ าํ นาจ เพราะการบบี บงั คับ การขมขู และการ เฆย่ี นตตี า งหาก ซงึ่ บรรดา ศอฮาบะฮผฺ มู ีคุณธรรม เปน จาํ นวนมากไดพ ากนั คดั คานและปฏเิ สธ ยกตัวอยา ง เชน อะลี บนิ อะบี ฏอลบิ , ซะอดั บิน อุบาดะฮฺ, อัมมาร,ฺ ซัลมาน, มกิ ดาด, ซบุ ยั ร, อับ บาสและคนอนื่ ๆ อกี มากมาย ดังทนี่ กั ประวัติศาสตรไ ดย อมรับอยา งนี้ สาํ หรบั เหตุการณนี้ทีเ่ กดิ ข้นึ เราจะหยุดพักเรือ่ งนี้ แลว หนั มากลาวถงึ การท่ี อะบูบกั รแ ตง ต้ังอมุ รั ใฺ หส บื ตาํ แหนง คอลฟี ะฮฺ

หลังจากเขา เราขอถามอะฮลฺ ิซซนุ นะฮฺ ทย่ี ดึ มนั่ ในบรรทัดฐานของการชรู อ วา ทาํ ไมอะบบู ักรจ งึ ประกาศแตงตง้ั คอลีฟะฮฺ ของเขา และประกาศขอบังคบั ของเขาแกบรรดาชาวมุสลมิ โดยละทงิ้ หลักการชูรอ ในหมพู วกเขา ตามทพี่ วกทา นแอบอา ง? เพื่อเปนการอธิบายใหช ัดเจนเพม่ิ ข้นึ ตามธรรมเนียมปฏิบตั ิ คอื เราจะไมย ก หลกั ฐานจาก แหลงอา งอิงอน่ื ใด นอกจากตามตาํ ราของอะฮลฺ ิซซนุ นะฮฺเทา นน้ั ซ่งึ ขา พเจา จะเสนอตอทา นผูอ า น ถึงวธิ ีการทอ่ี ะบบู กั รมอบตําแหนงคอลฟี ะฮฺใหแก สหายของเขา ดงั นี้ อบิ นุ กตุ ยั บะฮฺ ไดอา งองิ ไวใ นหนงั สอื ตารคี อลั -คุละฟาอ บาบวา ดว ยการ ปว ยของอะบบู กั ร กบั กรณที เ่ี ขามอบตําแหนงคอลฟี ะฮฺใหแกอมุ ัร(ฺ ร.ฎ) วา : ...หลงั จากนนั้ เขาไดเ รยี กอุสมาน บนิ อฟั ฟานมา แลว กลาววา จงบันทึก พนั ธสัญญาของฉนั ไว ดังนั้น อุสมานจงึ เขยี นตามท่ีเขาบอก ความวา : ดวยพระนามแหงอัลลอฮฺผทู รงกรุณาปรานี ผทู รงเมตตาเสมอ นี่คืขอความ ที่ อะบบู ักร บตุ ร ของอะบี กฮุ าฟะฮฺ ไดม อบหมายไว สาํ หรับบนั้ ปลายชวี ติ ของเขา ในโลกน้ี ท่เี ขากําลงั จะจากไป และเปนพนั ธสัญญาขอ แรกของเขาในปรโลก ท่ีเขากาํ ลงั จะเขา ไปอยู แทจรงิ ฉนั ขอแตงตง้ั ใหอมุ ัรฺ บิน คอ็ ฏฏอ บ เปนคอลฟี ะฮฺ สาํ หรบั พวกทาน ดงั นน้ั ถา หากพวกทา นเหน็ วา เขาเปนคนเท่ียงตรงใน หมูพวกทา น ซ่งึ ในขอน้ี ฉนั ตง้ั ใจและต้ังความหวงั ไวในตวั เขา และถาหากเขาเปลี่ยนแปลง และ แปรเปลีย่ น ใหถ ือวา ความดเี ทานน้ั ท่ีฉนั ตอ งการ และฉนั ไมอ าจลว งรูในส่งิ เรน ลับ (และบรรดาผู อธรรม ยอมจะรูวา พวกเขาจะผันกลบั สทู ศิ ทางใด) หลังจากจบการบนั ทกึ แลว เขากไ็ ดมอบมนั ไป มชี าวมฮุ าญริ นี และชาวอนั ศอรฺ เขามาพบเขา ในยามทพ่ี วกเขารูวา เขาไดแ ตงต้งั อุมัรฺ เปน คอลีฟะฮฺ พวกเขากลา ววา : เราขอใหความเหน็ ตอ ทา น กรณที ท่ี า นแตง ตง้ั ใหอ มุ ัรฺเปนคอลฟี ะฮปฺ กครอง พวกเรา แนน อน ทา นก็รจู ักเขาดี และทานรูดี ถึงความเขมงวดของเขาในหมู พวกเรา ในขณะทท่ี านยงั อยูก บั เรา และจะเปน อยา งไรในเมอ่ื ทาน จากพวกเราไป แลวไดพ บกบั อัลลอฮฺ ผทู รงเกรกิ เกียรติ ดังนน้ั พระองคจ ะทรงสอบสวนทาน แลว ทา นจะกลา วอยา งไร ? อะบบู ักรตอบวา : ถาหากอัลลอฮถฺ ามฉนั แนน อน ฉนั จะกลา ววา : ฉนั ได แตง ตั้งคนดที สี่ ดุ ในหมพู วกเขา ตามความเห็นของฉนั ใหแ ก พวกเขา”(๑๗๐) นกั ประวตั ิศาสตรบ างทา น อยา งเชน อัฏ-ฏ็อบรีย และอบิ นุอัล-อะซีรฺ กลา ววา เมอ่ื คร้ังอะบู บกั รข อรองอุสมานเพ่อื บนั ทกึ พนั ธสญั ญาของเขานนั้ เขาไดสลบไปในระหวา งที่บอกใหเขยี น ดังนนั้ อุสมานจงึ เขียนชือ่ ของอมุ รั ฺ บิน ค็อฏฏอบ ลงไป คร้นั พอเขาฟนจากการสลบ กถ็ ามวา : “จงอา นท่ี เธอเขียนซิ” แลว อุสมานกอ็ าน โดยระบชุ อ่ื ของอุมัรลฺ งไป ดงั นนั้ เขาไดก ลาววา : เธอรูอยา ง นม้ี า จากไหน ? อุสมานตอบวา “ทานคงไมขดั ขวางเขาแนน อน” ดงั นนั้ อะบูบกั ร จงึ กลา ววา “เธอทาํ ถกู ตองแลว”

ครั้นพอเขยี นเสร็จ ศอฮาบะฮกฺ ลุมหนง่ึ ประกอบดว ยฏอ็ ลฮะฮฺ กไ็ ดเ ขา พบเขา แลว กลา วกับ เขาวา “วนั ขา งหนา ทา นจะพูดอยา งไรกบั พระผอู ภิบาลของทา น ในเมอื่ ทา นไดแตง ตั้งคนที่แข็ง กระดา ง และดุดนั ใหปกครองพวกเรา ซงึ่ ผูคนจะ แตกแยกจากเขา และจติ ใจคนท้ังหลายกจ็ ะออก หา งจากเขา” ? อะบบู กั รต อบวา : พวกทา นจงชว ยเหลอื ฉนั เถิด และเขาเปน ผสู นบั สนนุ ของ ฉนั ดังนน้ั พวก ทา นจงสนบั สนนุ เขา อะบบู กั รย งั พูดกบั ฏ็อลฮะฮวฺ า ทานตอ งการ จะทาํ ใหฉ นั กลวั อลั ลอฮกฺ ระน้นั หรือ ถา หากพระองคถามฉนั อยางนน้ั ในวนั ขา ง หนา ฉนั ก็จะทูลตอ พระองคว า : ฉนั ไดมอบคนดี ที่สดุ แหง บรวิ ารของพระองคใ ห ปกครองพวกเขาแลว” (๑๗๑) บรรดานกั ประวัติศาสตรตา งบันทกึ สอดคลอ งตรงกนั วา อะบบู กั รไดม อบ ตาํ แหนง คอลฟี ะฮฺ ใหแกอมุ ัรฺ โดยไมมีการปรึกษาหารือบรรดาศอฮาบะฮแฺ ต อยา งใด ดงั นั้น เรามสี ิทธพิ ดู ไดว า การต้งั คอลฟี ะฮฺของเขา เปน การหยามศกั ดิศ์ รี ของบรรดาศอฮาบะฮฺ ในขณะที่คนเหลา นนั้ ตง้ั ขอรังเกยี จ ตอ เขา ไมวาจะเปนตามที่ อบิ นุกตุ ยั บะฮฺกลาวไวท ี่วา พวกมุฮาญิรนี กบั พวกอนั ศอรฺเขาพบเขา แลว กลา ววา : และทา นรูด ีถึงความเขมงวดของเขาในหมพู วกเรา” หรือตามทอ่ี ัฏ-ฏอ็ บรียไ ด กลาวไว ทีว่ า : ศอฮาบะฮฺกลุมหนง่ึ ประกอบดว ยฏอ็ ลฮะฮไฺ ดเ ขาพบเขา แลว กลา วกับ เขาวา ทา นจะพดู อยางไรกบั พระผอู ภิบาลของทา น ในเมือ่ ทา นไดแตงตง้ั คนทีแ่ ขง็ กระดาง และดุดนั ใหป กครอง พวกเรา ซงึ่ ผคู นจะ แตกแยกจากเขา และจิตใจคนทง้ั หลายก็จะออกหางจากเขา” ผลสรุปอนั เดยี วกนั ก็คอื วา บรรดาศอฮาบะฮฺ มิไดร ับ การปรึกษาหารือในกิจการของพวกเขา และพวกเขาไม พึงพอใจ กบั การเปน คอลฟี ะฮฺของอุมรั ฺ ตามท่ีอะบบู ักรไ ดวางเปน ขอ กาํ หนดแกพวกเขา โดยไมม ี การ ปรีกษาขอความคดิ เหน็ กับพวกเขา และผลสรปุ กเ็ ปน ไปตามทท่ี า นอิมามอะลไี ด บอกเลา ไว เมื่อตอนท่อี มุ รั ฺ บนิ คอ็ ฏฏอบพยายามอยา งแขง็ ขนั ในการใหสตั ยาบนั ตอ อะบบู กั ร แลว ทา นได กลาวกับเขาวา “เขาไดร ีดนมจากเตา ใหแกท า น ดงั นน้ั จงสนับสนนุ ภารกิจของเขาในวนั น้เี พอ่ื เขา ใหเ ขมแข็งเถิด แลวเขาจะตอบสนอง ใหแ กท า นในวนั หนา ” น่กี ็เปน ความหมายเดียวกับทีศ่ อฮาบะฮฺคนหนึ่งไดพูดกบั อุมัรฺ บนิ คอ็ ฏฏอ บ เม่อื ตอนทเ่ี ขา ออกมาพรอ มกบั หนังสือประกาศเร่ืองตาํ แหนงคอลฟี ะฮวฺ า : โอบ ดิ า ของฮฟั ศ ในหนงั สอื นน้ั มี ขอความวา อยา งไร ? เขาตอบวา “ฉนั ยงั ไมรู แตฉ นั จะ เปน คนแรกท่ไี ดฟ ง และปฏิบตั ติ าม” ชายคน น้นั ยงั กลา วตอ อีกวา : แตทวา ขอสาบานตออัลลอฮฺ ฉนั รขู อ ความในหนงั สือนนั้ แลว ในสมยั แรก ทานได มอบหมายให เขาเปน ผูมีอํานาจปกครอง เพอื่ ที่วา เขาจะมอบหมายใหท าน เปน ผมู ีอาํ นาจ ปกครองในสมยั ตอ ไป(๑๗๒) ดวยเหตนุ ้ี ทาํ ใหเ ราเขา ใจอยา งชัดเจน โดยไมม ขี อ เคลอื บแคลงสงสยั เลยวา หลักการชรู อ ตามทอี่ ะฮลฺ ิซซนุ นะฮกฺ ลา วอา งนน้ั มไิ ดเปน พนื้ ฐานใดๆ สาํ หรบั อะบบู กั ร และอมุ ัรฺเลย หรืออกี นยั หนง่ึ อะบูบักรน ั่นเอง เปนคนแรกทที่ ําลาย หลักการน้ี แลวเปดประตใู หน ักปกครองจากตระกูลอมุ ยั

ยะฮฺนาํ ระบอบสมบรู ณา ญาสทิ ธริ าชย เปน มรดกตกทอดจากบรรพบรุ ษุ ไปถึงลูกหลาน และตระกลู อับบาซก็ ไดก ระทําอยา งนดี้ ว ยเชน กนั หลงั จากสมัยของพวกเขา ทฤษฎีวาดวยการชรู อ ยงั คงเหลอื แตความฝน ทอี่ ะฮลฺ ิซซนุ นะฮวฺ ลั -ญะมาอะฮกฺ ลาวถงึ ทงั้ ๆ ทม่ี ิไดเปน ท่ีประจกั ษและไมเ คยเปนจรงิ แตอยา งใด เรื่องนี้ ทาํ ใหขา พเจา หวลคิดถงึ การสนทนาระหวา งขาพเจา กับผรู ูใน สาย วะฮาบยี ช าวซาอุดยี  ทา นหนึ่ง ทมี่ สั ยิดไนรบู ี ประเทศเคนยา เกีย่ วกบั ปญหาเรอ่ื ง ตําแหนง คอลีฟะฮฺ โดยขา พเจา เปน ฝา ยสนบั สนนุ หลักการวา มีปกาศิตแตงต้ัง ตําแหนง คอลีฟะฮฺ และถอื วากจิ การทง้ั หมดในเรื่องนี้ เปน สิทธิของอลั ลอฮฺ ซง่ึ พระองคทรงแตง ตั้งตามท่ที รงประสงค และในเร่อื งน้ี ไมเ กี่ยวของกับการ ตัดสิน ใจของคนทงั้ หลาย สวนเขาเปนฝา ยสนับสนนุ หลกั การชูรอ และปกปอ งเรื่องนน้ั อยา งเอาเปนเอา ตาย รายรอบไป ดวยนกั ศกึ ษากลุมหนงึ่ ทรี่ บั ความรูจ ากเขา คนเหลา นนั้ สนับสนุน เขาทกุ เร่อื งทเ่ี ขาพดู ออกมา โดย อางวา หลักฐานของเขามาจากอลั -กรุ อฺ านอนั ทรง เกียรติ ซง่ึ พระองคท รงตรสั แกศ าสนทูตของ พระองค( ศ)วา : และจงปรึกษาหารอื กบั พวกเขาในกจิ การ” และทรงตรัสวา “และกิจการของพวก เขานนั้ คอื การปรึกษา หารอื ระหวา งพวกเขา” เม่อื นน้ั ขาพเจารูตวั วา กาํ ลังถกู บีบคนั้ โดยคนเหลา นนั้ เพราะพวกเขารํ่าเรยี น มาจาก คณาจารยข องพวกเขาทีม่ ีแนวความคดิ วะฮาบียแบบสดุ ๆ ขณะเดียวกัน ขา พเจา กร็ ูว า เขาเหลา นัน้ ไมย อมรับฟง ฮะดษี ตางๆ ทศ่ี อฮฮี ฺ โดยพวกเขาพยายาม จะหยบิ ยกเอาฮะดษี ทีพ่ วกเขาทองจาํ ได และสวนใหญจ ะเปน ฮะดษี ปลอมมาอา ง เมื่อเปน เชน นน้ั ขา พเจา จงึ ยอมรบั หลักการชรู อ โดยบอก แกพ วกเขา และแกค รู ของพวกเขาวา พวกทา นมีสทิ ธหิ รือไม ในอนั ทจ่ี ะทาํ ใหรฐั บาลของพวกทานยอมรับหลักการ ชรู อ จนกระทงั่ ใหเขาสละจากตาํ แหนง แลวดาํ เนินตามแบบฉบับของ บรรพชน คนดีในหมพู วกทาน และปลอ ย บรรดาคนมสุ ลิมในคาบสมทุ รอาหรับมีอสิ ระใน การเลอื กผนู ําของพวกเขาเอง ขาพเจาไมเชอื่ วา จะ ทาํ เชน นไี้ ด เพราะบรรพบุรุษ ของเขา มิไดค รอบครองแตเพยี งตาํ แหนง คอลฟี ะฮเฺ ทา นนั้ หากแตทงั้ คาบสมุทร อาหรบั ก็เชน กนั ซึ่งไดกลายเปน อาณาจกั รของพวกเขา จนกระทงั่ พวกเขาเรยี กชื่อ แผน ดนิ ฮิญาซทัง้ หมด วา ราชอาณาจกั รแหง ซาอุดยี  เมอ่ื เปน เชน นผ้ี ูร ขู องพวกเขากก็ ลา ววา : เราไมเกยี่ วขอ งกับการเมอื ง เราอยใู นบัยตุลลอฮฺ ตามทพี่ ระองคทรงบญั ชาใหราํ ลกึ ถงึ พระนามของพระองค และใหเราดาํ รงการนมาซ ขาพเจา ถามวา การศกึ ษากเ็ ชนเดียวกนั หรอื ? เขากลาววา “ใช เราสอน เยาวชนของเราทนี่ ่ัน” ขา พเจา จึงพดู วา “กเ็ รากาํ ลงั วเิ คราะหกนั ทางวชิ าการ มิใชหรอื ” เขากลาววา “แนน อน การเมืองได ทําลายมนั เสยี แลว ”

ขา พเจา ไดออกมาพรอ มกับเพือ่ น ดวยความรสู กึ หอ เหย่ี วกบั บรรดาเยาวชน ชาวมสุ ลมิ ที่ ยอมรับแนวทางวะฮาบยี ไ วใ นความคดิ ของพวกเขาในทกุ ดาน จน พวกเขากลายเปน ผูตอตานกับ บุพการขี องพวกเขาเอง ทงั้ ๆ ที่พวกเขาทง้ั หมด ยึดถือ มซั ฮบั ชาฟอ ีย ซ่ึงนบั วา เปน มัซฮับท่ีใกลเ คียง กับอะฮลฺ ลุ บยั ตม ากทส่ี ดุ ตาม ความเชอื่ ของขาพเจา และบรรดาผอู าวุโสเคยไดรับเกยี รติ และการ ยกยอ งทง้ั จาก ปญญาชนและมใิ ชปญญาชน โดยพวกเขาสว นใหญเ คยถือวา บรรดาซัยยดิ เปน ผู สบื เชอื้ สายมาจากผบู ริสุทธ์ิ แตเม่อื พวกวะฮาบยี ไ ดนาํ ทรพั ยสนิ และ ความเจรญิ ทางวตั ถุ มามอบ ใหแ กเยาวชนเหลานนั้ พวกเขาจึงหลงไหลไดปลืม้ และยอมรับแนวความคิดแบบวะฮาบยี  ทว่ี า การกระทําอนั ใดที่ใหเกยี รติแกซ ัยยดิ ทงั้ หลายลว นเปน การตงั้ ภาคีตอ อัลลอฮฺ(ชริ กิ ) เพราะน่นั คอื การบูชามนุษย ดังนั้นบรรดาลกู หลานจงึ ชิงชงั พอ แม และเปน เร่อื งทน่ี าเสยี ใจวา น่คี ือสภาพ ที่ กาํ ลงั เกิดข้นึ ในประเทศอสิ ลามหลายแหง ในแอฟริกา เราจะยอนกลบั มากลา วถงึ การเสียชวี ิตของอะบูบกั ร แนน อน เราพบวา กอน ตาย เขามีความ เสียใจในสง่ิ ทม่ี ือของเขาไดกระทําลงไป ดังท่ีอบิ นกุ ตุ ยั บะฮไฺ ดอางถงึ คาํ พดู ของเขาไว ในหนงั สอื ตา รคี ลุ -คลุ ะฟาอวา : ถูกแลว ขอสาบานตออลั ลอฮฺ ฉันไมเ ศราใจกบั เร่ืองอื่นใด นอกจากสามประการ ทีฉ่ ันไดกระทําไปแลว ซึ่งถาเพยี ง แตฉนั ไมก ระทําเทา นนั้ (ฉนั ก็ไมต องเสียใจเลย) ๑. ถา เพยี งแตฉนั ปลอ ยบา นของ อะลีไว (ในบางรายงานใชป ระโยควา “ถาฉนั ไมป ระทุษรายตอ บา นของ ฟาฏิมะฮฺ ดวยประการใดๆ ถึงแมวา พวกเขาประกาศจะทาํ สงครามกับฉนั ก็ตาม ๒.ถา เพยี ง แตฉนั ตบลงไป บนมือของคนใดคนหนง่ึ ระหวา งชายสองคน ไมว า จะเปน อะบีอุบยั ดะฮฺ หรืออุมรั ฺ เทา นนั้ เขากจ็ ะ เปน ผูป กครอง สว นฉนั ก็เปน แคเพียงผูช ว ย ๓. ถา เพยี งแตฉ ันเขาไปหาซุล-ฟะญาอะฮฺ อซั -ซิลมยี  ผเู ปนเชลยสงคราม แลวฉนั สังหารเขาอยา งทารณุ หรอื ปลอยเขาเปน อสิ ระไปเสีย โดยมิไดเผาเขา ดวยไฟ(๑๗๓) เราขอเสริมตอ วา โออะบบู กั ร ถา เพยี งแตท า นไมอธรรม กบั ทา นหญิง ซะฮรฺ ออ ไมท าํ รา ย นาง ไมทาํ ใหน างโกรธ ถา เพยี งแตท านรูสึกเสยี ใจกอ นนางตาย และทาํ ให นางพงึ พอใจก็พอแลว นี่ คือสวนทเ่ี ก่ยี วขอ งโดยตรงกบั บา นของอะลี ซึง่ ทานประทษุ รา ยและอนมุ ตั ใิ หเ ผาผลาญ สาํ หรบั สวนท่ีเก่ยี วฃอ งโดยตรงกบั ตาํ แหนงคอลฟี ะฮฺ ถา เพยี งแตทา นทง้ิ สหาย และเพือ่ นผู เฒาทง้ั สองของทา นเสยี แลวตบลงบนมอื ของผเู ปน เจา ของตําแหนง ตามหลักศาสนา ซง่ึ ทา น ศาสดาเคยแตงตัง้ เขาเปน คอลีฟะฮฺแลว เขาก็จะเปน ผู ปกครอง เมอ่ื น้นั โลกในยคุ ปจจบุ นั กจ็ ะไม ปรากฏสิ่งทเ่ี รากําลงั พบเหน็ และแนนอน ศาสนาของอลั ลอฮฺจะตอ งนาํ โลก ตามที่อลั ลอฮทฺ รง สญั ญาไว และสญั ญาของ พระองค คือสจั ธรรมเสมอ ในสว นทเ่ี กยี่ วกับอลั -ฟะญาอะฮฺ อัซ-ซลิ มีย ซงึ่ ทา นเผาเขาดวยไฟนัน้ หรอื ถา เพยี งแตทา น ไมเผาซนุ นะฮนฺ บที ที่ านรวบรวมไวเองดว ยไฟ แนน อน ทา นจะตอ ง รูบทบญั ญัติทางศาสนาในเรื่อง นนั้ ไดอ ยางถกู ตอง โดยท่ที า นไมถึงกบั ใชห ลกั วนิ ิจฉัยดว ยความเหน็ ของทา นเอง

ในท่ีสุด ยามทา นอยบู นท่นี อนแหงความตาย ถา เพียงแตทานคิดถงึ การ แตง ต้ังคอลฟี ะฮฺ โดย ทา นไดม อบสิทธิคืนกลับไปยังเจา ของเดิมของมัน โดยมอบไป ยัง ผมู ีฐานภาพทส่ี มั พนั ธก บั สง่ิ นน้ั ดุจฐานภาพของเดอื ยโม กบั ครกโม เพราะทา น เปน คนทร่ี ดู ีท่ีสดุ ทง้ั ในเกยี รติยศ ในความสมถะ ใน ความรู และความตกั วาของเขา และทานรวู า เขาเปรียบเหมอื นตัวตนของทานนบี(ศ) โดยเฉพาะอยา งย่ิง เขา ยนิ ยอมมอบภารกจิ ใหแกท า น โดยไมเ อาชนะทา น เพือ่ ปกปอ งเกียรตภิ ูมขิ อง อิสลาม จึงเปน เสรีภาพสําหรับทา นที่ จะสั่งสอนประชาชาตขิ องมฮุ มั มัด(ศ) แลว เลือกบคุ คลท่เี หมาะสมกบั ภารกจิ ใหแ กพ วกเขาเหลา นน้ั เพ่ือความไพโรจนของ พวกเขา และนาํ พวกเขาไปสูจดุ หมายทปี่ ระเสรฐิ ย่ิง เราวงิ วอนขอตอ อัลลอฮฺ ผูท รงบริสุทธ์ิ สูงสุดยิง่ ไดโ ปรดอภัยแกค วามบาป ของทา น และ ขอใหท านหญงิ ฟาฏมิ ะฮฺ ตลอดท้ังบดิ า และสามี และบุตรของนาง พงึ พอใจตอทา นทานไดท ําให นางผเู ปนเลือดเน้อื ของศาสดาอลั -มุศฏอฟาโกรธ เคอื ง ซึง่ อัลลอฮจฺ ะทรงโกรธกริว้ ตามความโกรธ กร้วิ ของนาง และทรงพอพระทยั ตามความพงึ พอใจของนาง และเชน เดยี วกับที่วา ใครทํารา ยนางก็ เทากบั ทํารา ย บดิ าของนาง ตามปกาศิตฮะดีษของทา นศาสดา(ศ) และอลั ลอฮทฺ รงตรัสวา “และ บรรดาผูซ่งึ ทาํ รา ยศาสนทูตของอลั ลอฮนฺ น้ั สาํ หรบั พวกเขาคือการลงโทษ อนั ทรมาณ” เราขอความคมุ ครองตอ อัลลอฮฺ ใหพ นจากวามกรวิ้ ของอลั ลอฮฺ และเราขอให พระองคพ งึ พอ พระทัยตอ เรา และตอบรรดามุสลิมชายหญิงทง้ั มวล และบรรดาผู ศรัทธาชายหญงิ ท้งั มวล อมุ รั ฺ บนิ คอ็ ฏฏอ บ คดั คา นกิตาบลุ ลอฮฺ โดยการวนิ ิจฉัยความของตน สาํ หรบั คอลีฟะฮฺท่ีสองท่ีชอ่ื วา “อุมัรฺ” นน้ั ประวตั ิศาสตรไ ดก ลา วขานถึง การ วนิ จิ ฉยั ความ ของเขา ทีต่ รงขา มกบั ปกาศติ แหง บทบญั ญัตอิ นั ชัดเจนของอัล-กรุ ฺอาน อนั ทรงเกยี รติ และซนุ นะฮฺ ของนบีอันบริสุทธ์ิ แตอะฮฺลิซซุนนะฮฺ กลับถอื เอาเรือ่ งนเ้ี ปนทภ่ี าคภมู ิใจ และเปนความดเี ดน ของเขา โดยยกยอง ชมเชยเขาในทสี่ ามารถทาํ เชน นนั้ ได สว นผูมใี จเปน ธรรมในหมู พวกเขา ก็จะมองวาเรือ่ งนีค้ วรแก การใหอภัย อนั เปน การตคี วามกนั แบบนาํ้ ขนุ ๆ ซง่ึ ไมเปน ทยี่ อมรับโดยสตปิ ญญา และเหตผุ ลกนั แต อยางใด เพราะผทู คี่ ดั คา น กบั กิตาบุลลอฮฺและซนุ นะฮฺนบีของพระองค จะเปน นกั วินจิ ฉยั ความ ศาสนา ไดอ ยา ง ไร ในเมื่ออลั ลอฮทฺ รงตรสั วา : “และสาํ หรบั ผศู รัทธาชาย ผูศรัทธาหญิงนน้ั ไมสทิ ธิ จะเลือกกิจการใดของพวกเขาเลย เมือ่ อลั ลอฮฺและศาสนทูต ของพระองค ไดต ัดสนิ กจิ การใดๆไป แลว และผูใดฝาฝน อลั ลอฮฺ และศาสนทตู ของพระองคื แนน อน เทา กบั เขาหลงผดิ ดวยการหลงผดิ อยางชดั แจง ”(อัล-อะฮซฺ าบ/๓๖)

พระองคผูทรงเกรกิ เกยี รติ ตรสั อกี วา “และผูใดมไิ ดตดั สินความ ตามท่อี ัลลอฮฺ ทรงประทาน มา ดงั นัน้ พวกเขาคือผปู ฏิเสธ” “และผใู ดมไิ ดต ัดสนิ ความ ตามที่ อลั ลอฮฺ ทรงประทานมา ดังนนั้ พวกเขาคือผูอธรรม”..”และผใู ดมิไดตัดสินความ ตามท่ีอลั ลอฮทฺ รงประทานมา ดงั นน้ั พวกเขาคือ ผลู ะเมดิ ”..(อลั -มาอดิ ะฮฺ ๔๔-๔๕-๔๗) อลั -บคุ อรไี ดรายงานไวในศอฮีฮฺของทา น กติ าบ วาดว ย การยดึ มน่ั ตอกิตาบลุ ลอฮฺ และ ซนุ นะฮฺ บาบวา ดว ย ขอ ตาํ หนใิ นการใชค วามคดิ และใชห ลักกยิ าซ และจงอยา ออกความเหน็ และ จงอยาพดู ในส่งิ ทที่ า นไมม คี วามรู วา “ ทานนบ(ี ศ) ไดก ลาววา : แทจ รงิ อัลลอฮจฺ ะไมถอดถอน ความรู หลังจากไดท รงประทานมาใหแลว ดว ยการถอดถอนออกไป แตจะทรงถอดถอนมันไปจาก พวกเขา โดยผานทาง บรรดาผูรพู รอ มกบั ความรขู องเขา ยังคงเหลอื แตม นษุ ยท โี่ งเ ขลาจะวินจิ ฉยั ความกนั เอง ดงั นนั้ พวกเขาจะวนิ จิ ฉยั ความตามความเหน็ ของพวกเขา ดงั นน้ั พวก เขาจะถกู ทาํ ให หลงผดิ แลว หลงผดิ (๑๗๔) ขณะเดยี วกนั อลั -บุคอรกี ไ็ ดร ายงานไวใ นศอฮฮี ขฺ องทา น กิตาบเดยี วกัน และในบาบถัดไปวา ทา นนบจี ะไมถ ูกถามในสง่ิ ทวี่ ะหยฺ ูยงั มิไดถกู ประทานมายงั ทา น คอื ทา นจะกลา ววา “ฉันไมรู หรอื จะไมต อบเลย จนกวา วะหยฺ จู ะถูกประทานลงมา และทานจะไมพ ูดจากความคิดเหน็ และไมใ ช หลักกยิ าซ(หลกั เกณฑใ นการ เปรียบเทยี บ) ดงั ทพ่ี ระองคทรงตรสั วา “ตามทอ่ี ัลลอฮทฺ รงทาํ ใหเจา แลเห็น” (๑๗๕) บรรดานักปราชญท ง้ั ในสมัยโบราณ และสมัยใหม ตา งกลาวเปน เสียงเดียว กันวา : “ผูใ ดพดู ในเรอ่ื งของกิตาบลุ ลอฮฺ ตามความเห็นของตนเอง ผนู นั้ ยอ มเปน กาฟร”ฺ น่ีคอื ขอ ความท่สี อดคลอง กันทง้ั ระหวา งโองการอนั ชัดแจงทงั้ หลาย กับคําสอนและการกระทําของทานศาสนทตู แหง อลั ลอฮฺ (ศ) หลักเกณฑขอนี้ ไดถ ูกลืมเลอื นไปไดอ ยา งไร ในเมื่อเรื่องราวนนั้ ๆ เกย่ี วพันกบั อุมัรฺ บนิ คอ็ ฏฏ อบ หรือกับศอฮาบะฮฺคนใดกต็ าม หรือกบั อิมามทานใดกต็ ามใน ส่มี ซั ฮบั เพราะการพูดตามความ คดิ เห็น ในเชงิ คดั คานกบั กฎของอัลลอฮฺ ไดก ลับ กลายเปน หลกั การอิจญติฮาด ที่เจาตวั จะไดร ับ รางวลั ๑ สวนถาหากวา ผดิ พลาด และจะไดรับสองสว น ถาหากวา ถกู ตอง อาจมีคนพูดวา : นีค่ ือหลักการที่ประชาชาติอิสลาม ทง้ั ซนุ นะฮแฺ ละชอี ะฮฺ ตา งก็ยอมรับ สอดคลอ งตรงกัน ในฮะดษี ของทา นนบอี ันทรงเกยี รติ ทถี่ กู รายงานไว ณ พวกเขาเหลา นนั้ ขา พเจา ใครขอกลาววา นคี่ ือส่งิ ถกู ตอง แตทวา พวกเขามคี วามแตกตางกนั ในประเดน็ เกย่ี วกบั การอิจญตฮิ าด พวกชีอะฮฺถอื วา จาํ เปน ใชห ลักอจิ ญต ิฮาด กรณีทเี่ รอ่ื งนนั้ ๆ ไมม ีบทบัญญตั ิ มาจากอลั ลอฮฺ หรอื จากศาสนทตู ของพระองค(ศ) สวนอะฮลฺ ซิ ซนุ นะฮฺ มิไดจ าํ กดั เพียงแคน ี้ การ ชนี้ าํ โดยบรรดาคอลฟี ะฮฺ และ บรรพชนผมู คี ณุ ธรรมของพวกเขา ไมไ ดเ หน็ วาผิดแตป ระการใด สําหรบั การ อจิ ญตฮิ าด ไปในทางตรงขา มกบั ปกาศิตแหง บทบญั ญตั ิ ทานอลั ลามะฮฺ ซยั ยิด ชรั ฟฺ ดุ

ดีน อลั -มุซาวยี ไ ดบนั ทึกไวในหนังสือ “อนั -นศั วัล-อิจญตฮิ าด” มากกวา ๑๐๐ เร่ืองท่ศี อฮาบะฮทฺ าํ ผดิ พลาดในเรอื่ งน้กี ับปกาศติ แหงบทบัญญัติจากอัล-กรุ อฺ านและซนุ นะฮฺ โดยเฉพาะบคุ คลระดบั นํา อยางคอลฟี ะฮฺทง้ั สาม สําหรับนกั วเิ คราะหค วรจะศึกษาหนงั สือเลม นน้ั ดวย ในเม่อื เราพดู ถึงประเดน็ นีก้ นั อยู กจ็ าํ เปน ทีเ่ ราตอ งกลาวถงึ ปกาศติ แหง บทบญั ญัติบาง ประการ ท่ีอมุ รั ฺไดท ําผดิ พลาดไวอ ยา งชดั แจง ทง้ั นอ้ี าจเปน เพราะ วา เขาไมรูซึ้งในปกาศติ แหง บทบญั ญัติ และนีค่ อื เรือ่ งแปลก เพราะคนทไ่ี มร นู ้นั ยอ มไมม สี ทิ ธิจะตัดสิน ทง้ั เพอื่ อนุญาต และ เพ่อื หา ม ดว ยตนเอง พระองคผูท รง สงู สดุ ตรสั วา : และพวกเจาอยา ไดก ลา วไปตามทลี่ ้ินของพวก เจาพรรณนาเปน ความเทจ็ วา น่คี อื สง่ิ ทอี่ นญุ าต และนค่ี ือสิง่ ตองหา ม จนพวกเจา ใสใคลความเท็จ แก อัลลอฮฺ แทจริงบรรดาผูซ งึ่ ใสใคลค วามเท็จแกอลั ลอฮฺ ยอมไมบรรลุผลสาํ เรจ็ ” (อลั -นะฮลฺ ุ/ ๑๑๖) คนไมรูยอ มไมม สี ิทธสิ ืบทอดตาํ แหนง คอลฟี ะฮฺ เพอ่ื ชนี้ าํ ประชาชาติ อยา งเตม็ รูปแบบ พระองคผูทรงสูงสุดตรัสวา : “ดงั นนั้ ผทู น่ี าํ ไปสสู จั ธรรม มีสทิ ธิไดรับการ ปฏบิ ัตติ ามย่งิ กวา หรอื วา คนทม่ี ไิ ดน าํ ทางนน้ั มิใชอื่นใด นอกจากตอ งถูกชนี้ าํ เปนอันใดแกพ วกเจา หรือ พวกเจา จะตัดสนิ อยา งไร”(ยนู สุ /๓๕) หรอื อาจเปน เพราะวา มิใชว า เขาจะไมร เู รอื่ งปกาศิตแหง บทบญั ญัติ เขารเู รื่อง ดอี ยแู ลว แต เขาเจตนาจะวนิ จิ ฉยั ความเพอื่ ใหเหมาะสมกบั สภาวะการณ ตาม ความเหน็ สว นตวั ของเขา ซง่ึ อะฮฺ ลซิ ซนุ นะฮฺไมถ อื วา การทาํ เชน น้ี เทา กบั เปนการ ปฏเิ สธ(กฟุ ร) และออกนอกศาสนา ขณะเดยี วกนั แนน อนเหลือเกิน เขาไมร ูวา มีคนทีร่ บู ทบญั ญตั ศิ าสนาอยางถูกตอ งรว มสมัยเดยี วกนั กับตน และนี่ คอื การสัณนษิ ฐานทีผ่ ิดพลาด เพราะเขารใู นกิติศัพทข องทา นอะล(ี อ) เปน อยา งดี โดยพระคมั ภีร และซุนนะฮฺ หาไมแ ลว ทําไมที่อีกหลายปญ หา เขาไดขอคาํ วนิ ิจฉยั จากทา น จนกระทงั่ ไดกลา วไว เองวา “หากไมม ีอะลี แนน อน อมุ รั ฺตองพนิ าศเสยี แลว” แลวโปรดตรองดูเถดิ วา ทาํ ไม เขาจงึ ไมข อ คําวนิ จิ ฉยั ในปญหาตา งๆ จากทาน แทนท่ีจะใชห ลกั อจิ ญต ิฮาดในเร่อื งนน้ั ๆ ตามความเหน็ ของ ตวั เอง ที่เขากร็ ูอ ยวู า บกพรอ ง ? ขา พเจา เชอ่ื วา บรรดาอิสรชนชาวมสุ ลมิ มีความเหน็ พองตามน้ี เพราะการ อิจญต ฮิ าด ลกั ษณะน้ี เปน เรอ่ื งที่ทาํ ลายหลกั ศรทั ธา ทาํ ลาย และปดก้นั บทบญั ญัติ ศาสนา และเปน ชนวน นําไปสูความขดั แยง และแตกแยกของบรรดาผรู ูในหมู ประชาชาติ จนแตกออกเปนพวก เปน มัซฮับ ตางๆ ตอจากน้ัน กจ็ ะลม ลางและ ตอสูกนั เมื่อนน้ั จะมแี ตความพา ยแพ การสูญเสยี ศกั ดิศ์ รี จะลา หลัง ทงั้ ดานวตั ถุ และจติ วญิ ญาณ เราลองมาวาดภาพใหเ ห็นไปจนกระทงั่ ถงึ สมยั ทีอ่ ะบบู ักรแ ละอมุ รั ฺ อยูใน ตําแหนง คอลีฟะฮฺ โดยเขย่ี เจาของตําแหนง ตามหลกั ศาสนาออกไป แลว เรา วาดภาพวา ถา หากอะบูบักร และอมุ ัรฺ รวบรวมซนุ นะฮนฺ บแี ละพทิ กั ษร กั ษาเอา ไว ในหนังสอื อกี เลม หนึง่ โดยเฉพาะ แนนอนความ

ดีงามอยา งทวมทน จะตองมีแก ตวั ของคนทง้ั สองเอง และประชาชาตโิ ดยสวนรวม แนน อนสงิ่ ท่ี มใิ ชซนุ นะฮฺ กจ็ ะไมเ ขา มาสอดแทรกในซุนนะฮนฺ บี และแนน อนอิสลามจะตองอยกู ับคัมภรี แ ละ ซนุ นะฮฺ เปน ศาสนาเดยี วกนั เปน ประชาชาตเิ ดยี วกนั และมหี ลกั ศรัทธาเดยี วกนั และแนน อน วนั นี้ เรา คงพูดกนั ถงึ เร่ืองอนื่ ทม่ี ใิ ชเ รอื่ งนี้ แตท วา ซนุ นะฮตฺ า งๆ เคยถกู รวบรวมไวแ ลว แตก็ถกู เผาไปแลว เคยถกู หา ม มใิ หบ นั ทกึ มใิ ห ถายทอด แมก ระทั่งปากตอ ปาก นีค่ อื ความหายนะอนั ใหญหลวง และนีค่ อื ความวิบัตอิ นั ย่ิงใหญ ลาเฮาลา วะลา กูวะตะ อลิ ลา บลิ ลาฮฺ ขอใหทานพจิ ารณาบางสวนของปกาศิตแหงบทบัญญตั ิ อันชดั แจง ท่ีอุมรั ฺ บนิ คอ็ ฏฏอบได วนิ จิ ฉยั ในทางตรงขามกับอลั -กรุ ฺอาน ก. อลั -กุรอฺ านมโี องการวา : “และถา หากพวกเจา มีสภาวะมลทนิ ทางเพศ (ุนุบ) ดังนน้ั จง ชาํ ระใหส ะอาด และถา หากพวกเจาปวย หรอื เดนิ ทาง หรอื คนใดในหมพู วกเจา มาจากขับถา ย หรือพวกเจา ไดม เี พศสมั พนั ธก บั ภรรยา แลว ไมพ บนา้ํ ดงั นนั้ จงทําตะยมั มุม ดว ยดนิ ทส่ี ะอาดเถิด.. (อลั -มาอดิ ะฮ:ฺ ๖) ในซนุ นะฮนฺ บเี ปน ที่รกู นั วา ทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮ(ฺ ศ)เคยสอนศอฮา บะฮฺ ใหร ูถึงวธิ ที าํ ตะยัมมุม และอมุ รั เฺ องกอ็ ยใู นกลุมนัน้ ดว ย อัล-บคุ อรีไดรายงานไวในศอฮฮี ขฺ องทา น กติ าบวา ดว ยตะยมั มมุ บาบวา ดว ย ดินท่ีสะอาด เปน วุฎอ สาํ หรบั มสุ ลิม ทดแทนการใชนาํ้ วา รายงานจากอิมรอน กลา ววา : เราเคยเดินทางรว มกบั ทา นนบี(ศ) และเราเดนิ ทางกันจนกระทง่ั ถงึ ชวง สดุ ทา ยของกลางคืน เราจงึ หยดุ กางกระโจมเพ่อื พักทน่ี นั่ และไมมีทพี่ กั ตรงไหน ดกี วา น้ี สาํ หรับนกั เดนิ ทางอีกแลว แลว เราก็ไมตนื่ กนั เลย จนกระท่ัง สมั ผสั ความ รอ นของแสงดวงอาทิตย มชี ายคนหนงึ่ ต่ืนขนึ้ เปน คนแรก ตอมา กเ็ ปน ชายอีก คนหนงึ่ มีชื่อเรียกวา อะบรู อญาอ แตเ ขาลมื คนชอื่ เอาฟ ตอ มากเ็ ปนอมุ รั ฺ บนิ คอ็ ฏฏอบ เปน คนทส่ี ี่ และ ทานนบี(ศ)น้นั ยังนอนอยู ทานยังไมต นื่ จนกระท่ัง ทา นตนื่ ขน้ึ เอง เพราะเราไมรูว า อะไรเกดิ ขึ้นกบั ทานในการนอนของทา นบาง ครัน้ เม่ืออุมรั ตฺ ืน่ มาเหน็ วา อะไรเกิดขึ้นกบั ผูค น เขาเปน คนแขง็ แรง ดงั นนั้ เขาจงึ ตักบรี ฺ และเปลง เสียงสูงดว ยการตกั บรี ฺ ไมทนั สน้ิ การตกั บีรฺ และการขึ้นเสยี งสงู ดว ย การตกั บรี ฺ ปรากฏวา ทา นนบ(ี ศ) ก็ตืน่ เพราะเสยี งของเขา เมอ่ื ทา นต่นื แลว พวกเขา ก็พากันอทุ ธรณ ตอทานถงึ สงิ่ ทเี่ กิดขน้ึ กบั พวกเขา ทานไดก ลา ววา “ไมดเี ลย ไมตอ ง อยูใหเดอื ดรอ นที่นี่ จงเดนิ ทาง ไปกนั เถิด” แลว ทา นกเ็ ดินทางตอ ไป ไมไกล เทา ใดนกั แลว ทา นก็เรยี กหานาํ้ มาทาํ วุฎอ  ดังน้ัน ทา น ไดทาํ วุฎอ และเรากถ็ กู เรยี กใหน มาซ ประชาชนกท็ าํ นมาซ ครนั้ เมอ่ื ทานเสร็จจากนมาซ ทาน เหลือบ เหน็ ชายคนหนงึ่ แยกไปอยูตา งหาก โดยมิไดท าํ นมาซรว มกบั คนในกลมุ ทา นจงึ ถามวา โอ ทา น มอี ะไรหา มทา นไว จนมิไดนมาซรว มกับคนในกลุม ? เขาตอบวา สภาวะมลทนิ เกดิ ขน้ึ แกฉ นั และไมม นี ้าํ ! ทา นกลา ววา : “หนา ทีข่ องทา นคอื การใช ดิน ซงึ่ มันเพยี งพอสาํ หรับทา น”

แตทวา อมุ รั ฺไดพ ดู ขัดกบั พระคัมภีรแหง อลั ลอฮฺและซนุ นะฮฺแหง ศาสนทูตของ พระองค วา ใคร ท่ีไมม นี า้ํ ก็ไมต องทาํ นมาซ.. นคี่ อื แนวปฏบิ ตั ขิ องเขา ท่นี กั ฮะดษี สว นใหญบันทึกไวใหเขา ดังมี รายงานโดยทา นมสุ ลมิ ในศอฮีฮขฺ องทา น ภาคที่ ๑ กติ าบวา ดว ยความสะอาด บาบวาดวย ตะยมั มุม วา มชี ายคนหน่งึ มาหาทานอุมัรฺ แลว กลาววา “แทจ รงิ ฉนั มสี ภาวะมลทนิ ทางเพศ(ุนุบ) แลว ไมม นี ํา้ ” ดงั นนั้ เขาตอบวา “ทานไมต องทํานมาซ” อมั มารฺจงึ กลา ววา : โออ ะมรี ลุ -มุมนิ นี ทา นจาํ ไมไ ดหรอื เมอื่ ฉันกับทา นอยใู นกองทพั แลว เรามีสภาวะมลทนิ ทางเพศ โดยทเ่ี ราไมม นี าํ้ เลย สาํ หรับทา นเหน็ วา ไมตองนมาซ สวนฉันไดเกลอื กตวั ลงใน ฝนุ ดนิ แลว ฉันนมาซ ดงั นั้นทา นนบี(ศ) จึงกลาววา อนั ที่จรงิ เพียงพอ สาํ หรับ ทา นแลว ดวยการท่ีตบมือทง้ั สองของทา นลงบนดนิ แลว เปา ออก แลวทา นลูบลง ท่ีหนา ของทา น และฝา มอื ของทานดว ยมอื ทง้ั สองนนั้ ฝา ยอุมรั กฺ ลาววา : จงยํา เกรง อัลลอฮเฺ ถิด โออ มั มารฺ! อัมมารฺจงึ พูดวา : ถา ทานตอ งการ ฉนั กจ็ ะไมพ ูดถงึ มนั ” (๑๗๖) ซุบฮานลั ลอฮฺ ! อุมรั ไฺ มเ พยี งแตข ดั กบั ปกาศิตแหงบทบญั ญตั ิอนั ชัดแจง จากคมั ภีร และซุน นะฮฺเทา น้นั แตเขายงั พยายามหา มศอฮาบะฮฺมิใหขัดกบั ความ เห็นของตนดวย โดยเขาบังคับทา น อมั มารฺ บนิ ยาซริ ฺ จนตองขอออกตวั ตอ คอลีฟะฮฺ ดวยการพดู วา “ถา ทานตองการ ฉนั กจ็ ะไมพ ูดถึง มนั ” จะมใิ ห ขาพเจา แปลกใจ และมิใหท านแปลกใจอยางไร กบั การอจิ ญตฮิ าดทข่ี ดั แยงกบั คมั ภรี  เชน นี้ และกับการยึดตดิ ในความเหน็ ถงึ ขนาดน้ี ถงึ แมศ อฮาบะฮจฺ ะเปนพยานยนื ยนั ถึงปกาศติ แหง บทบญั ญตั กิ ็ตาม แตอ มุ ัรกฺ ม็ ไิ ดเ หน็ พองดว ยจนตายไปในขณะที่ยงั ติดอยกู บั ความเช่ือถือเชน น้ี แนน อน รองรอยจากแนวปฏบิ ัตขิ องเขาขอ นี้ มอี ยูใ น หมศู อฮาบะฮจฺ ํานวนมาก ท่ีเหน็ คลอ ยตาม ความเหน็ ของเขา ย่งิ ไปกวานน้ั บางครั้ง พวกเขาถอื ตามความเหน็ ของอมุ รั ฺ ย่ิงกวา ความเห็นของ ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮฺ (ศ) ดังทีท่ า นมสุ ลิมไดรายงานในศอฮฮี ขฺ องทา น กิตาบวา ดวยความ สะอาด บาบ ตะยัมมมุ ภาคที่ ๑ หนา ๑๙๒ วา : จากชะกีกกลา ววา : ฉนั เคยนงั่ รว มกับทา น อบั ดลุ ลอฮ,ฺ และอะบมี ซู า ดงั นั้นอะบมู ูซาจงึ กลา ววา : โออะบูอบั ดรุ ฺเราะหมฺ าน ทา นเหน็ อยา งไร ถา หากวา ชายคนหนึ่งมสี ภาวะมลทินทางเพศ แลวไมม นี ํ้า เปน เวลาหนง่ึ เดอื น คอื เขาจะทาํ นมาซ อยางไร ? ทา นอับดุลลอฮฺกลา ววา : ไมต อ งทาํ ตะยมั มมุ ถงึ แมจ ะไมพ บนา้ํ นานถึง ๑ เดือนก็ตาม! อะบมู ซู ากลา ววา : แลว โองการนใ้ี นซเู ราะฮฺอัล-มาอดิ ะฮฺ หมายความวา อยา งไร “เมอื่ พวกเจา ไมพบนาํ้ ดงั นน้ั จงทาํ ตะยัมมมุ ดวยดนิ สะอาด” ทาน อบั ดลุ ลอฮฺตอบวา ถา หากอนโุ ลมใหพ วกเขา ตามโองการนี้ ฉนั หวนั่ ใจวา ในยามที่ นํ้าทําใหพวกเขาเยน็ จัด พวกเขาจะทาํ ตะยมั มมุ กบั ดินไป ดวย” อะบูมูซาจงึ พดู กับอบั ดุลลอฮวฺ า : ทานไมเ คยไดยนิ คําพดู ของทา นอมั มารฺ ดอกหรือทีว่ า : ทา นศาสนทตู แหงอัลลอฮฺ(ศ) ไดส งฉนั ไปทาํ กจิ ธรุ ะอยา งหน่งึ แลวฉนั เกิดมสี ภาวะมลทินทางเพศ แลวไมม นี าํ้ ดังน้นั ฉนั จงึ เกลอื กตัวลงในดนิ เหมือนการเกลือกตวั ของสัตวต อ มาฉนั ไดม าหาทา นนบี (ศ) แลวกไ็ ดเ ลา เร่ืองนี้ ใหท า นฟง ทา นกลา ววา “อนั ที่จรงิ เพยี งพอแลว ดวยการที่เธอใชม ือทั้งสอง

อยางนี้ แลว ทา นกต็ บมือทง้ั สองลงบนดนิ ๑ คร้งั จากนน้ั ทา นก็ใชม อื ซา ยลบู บนมือขวา และหลงั มือทั้งสองของทา น และหนา ของทาน ทานอบั ดลุ ลอฮจฺ งึ กลา ววา : ทา นยงั ไมร หู รอื วา อมุ ัรฺ ไมเหน็ พองดวยกบั คาํ พูดของทา นอมั มารฺ (๑๗๙) เมือ่ เราพนิ ิจ-พเิ คราะหดรู ายงานบทน้ี ซงึ่ อัล-บคุ อรี และมุสลิม และทา นอน่ื ๆ ได บนั ทกึ ไวใ นตาํ ราศอฮีฮทฺ ั้งหลาย เราจะเขาใจถงึ อทิ ธพิ ลอนั เกิดขนึ้ จากแนวปฏิบตั ิของอมุ ัรฺ บนิ ค็อฏฏอ บ ท่มี ตี อศอฮาบะฮฺ ชนั้ อาวโุ ส ดว ยเหตุนี้ เราสามารถเขา ใจไดอีกถึงความขัดแยงในดาน บทบัญญัติ และความสับสน และการคา นกนั เองในบทรายงาน บางทสี ิ่งเหลา นี้เอง ทท่ี าํ ให นกั ปกครองแหงวงศอ ุมยั ยะฮฺและอับบาซยี ะฮฺ พากนั ทาํ หละหลวมกบั บทบญั ญัติ แหงอสิ ลาม โดย พวกเขาไมถ อื วาเปน หลกั การทส่ี ําคัญแตประการใด และเหน็ ชอบ กบั มซั ฮบั ตางๆ ทมี่ คี วามขดั แยง กนั แมใ นบทบัญญตั ิขอ เดียวกนั ตามสภาพการณ ของพวกเขา มันเทากบั เปน การพดู กับ อะบฮู ะนี ฟะฮฺ, มาลิก, อะหฺมดั และชาฟอี วา : “พวกทานจงกลาวไปตามความเหน็ ชอบของพวกทา น เถดิ กใ็ นเมือ่ อมุ ัร ผูเปน นายและหวั หนา ของพวกทา น ก็พูดไปตามความเหน็ ชอบของเขา”(๑๗๙) ซง่ึ ตรงขา มกบั อลั -กุรอานและซุนนะฮฺ จงึ ไมม ีขอตาํ หนิใดๆ แกพวกทาน เพราะพวก ทา นเองกม็ ิใช ใครอนื่ นอกจากเปน เพยี งผปู ฏบิ ัตติ ามตาบิอีนเทา นน้ั พวกทา น มไิ ดเปน ผอู ุตรแิ ตอ ยา งใด เลย ทแี่ ปลกยงิ่ ไปกวาเรื่องเหลา นท้ี ง้ั หมดก็คอื คาํ พูดขอบอบั ดุลลอฮฺ บนิ มัซอดู ท่มี ตี อ อะบมู ู ซาวา เขาไมต อ งทาํ ตะยมั มมุ ถงึ แมจ ะไมม นี าํ้ เปน เวลาหนง่ึ เดอื นก็ตาม โดยท่ีอับดลุ ลอฮฺ บนิ มัซอดู น้นั นบั วา เปน ศอฮาบะฮฺชนั้ อาวโุ สคนหน่งึ ใหค วาม เหน็ วา ผูมสี ภาวะมลทนิ ทางเพศ(ุนบุ ) นน้ั ถา หากไมม ีนาํ้ กใ็ หเ ขาละทง้ิ การได นานถงึ หนึง่ เดือนเตม็ โดยไมต องทําตะยมั มุม อยางไรกต็ ามอะบมู ู ซาไดพ ยายาม ท่ีจะทาํ ใหเ ขายอมรบั โองการอนั ทรงเกยี รตทิ ี่ถกู ประทานมาเก่ียวกบั เรอื่ งนโี้ ดย เฉพาะ ในซเู ราะห อัล-มาอดิ ะฮฺ แตแ ลวอบั ดลุ ลอฮฺ กใ็ หคําตอบแกเขาวา ถา หาก ยินยอมใหพ วก เขาทาํ ตามโองการนี้ ฉนั หวน่ั ใจเหลือเกินวา เมอ่ื ถงึ ยามทนี่ าํ้ ทําให พวกเขาเยน็ จดั พวกเขากจ็ ะทํา ตะยมั มมุ ดว ยดนิ จากเร่อื งน้เี ราสามารถเขา ใจอกี เชน กันวา เหตใุ ดพวกเขาจึงใชห ลักวนิ จิ ฉยั ความกบั ปกา ศิตของอลั -กุรอาน ตามความเหน็ ชอบของพวกเขา และเปนทน่ี า เสยี ใจวา ความเหน็ ชอบของพวก เขานนั้ นบั เปน ความรนุ แรงและสรางความยาก ลาํ บากใหแกป ระชาชาติในขณะท่อี ลั ลอฮทฺ รงมี โองการวา “อลั ลอฮฺทรงประสงคให พวกเจา ไดร ับความสะดวกและไมท รงประสงคใหพ วกเจา ยากลาํ บาก” (อัล-บะกอ เราะห/๑๘๕) ชายผนู า สงสารคนนี้ไดกลาววา “เม่อื ถงึ ยามทีน่ าํ้ ทาํ ใหพ วกเขาเย็นจัด พวกเขากจ็ ะทาํ ตะยัมมุมดว ยดิน” เขาไดต ้งั ตวั ขนึ้ เปน ศาสดาผูป ระกาศจาก อัลลอฮฺและศาสนทูตของพระองค

กระนนั้ หรือ? เขาเปนผูมคี วามปรารถนาดแี ละ มีความเอน็ ดูเมตตาตอปวงบา ว มากกวา ผูสรา งและ องคอภิบาลของพวกเขาเอง กระนน้ั หรือ? หลักจากน้นั อะบูมูซา ยงั พยายามท่จี ะทาํ ใหเ ขายอมรบั ในซนุ นะฮฺของ ทา น นบี ตามท่อี มั มารไฺ ดรายงานไวว า ทา นศาสนทตู แหงอลั ลอฮไฺ ดส อนใหเขารวู ธิ ี การ ทาํ ตะยัมมมุ อยา งไร แตแ ลว อบั ดลุ ลอฮกฺ ย็ ังปฏิเสธซุนนะฮฺของทา นนบที ี่ เลื่องลอื ขอนว้ี า อมุ รั บนิ ค็อฏฏอ บ มไิ ดเ ห็น พอ งกับคาํ พดู ของอมั มารฺ ! ดว ยเหตนุ ี้ ทาํ ใหเ ราเขาใจวา คําพดู ของอมุ รั ฺ บนิ คอ็ ฏฏอ บ เปน ขอ พิสจู นท ่ี ถกู ยอมรับ สาํ หรับศอฮาบะฮบฺ างคน และถอื การยอมรบั ของอมุ รั ฺทม่ี ีตอฮะดษี หรอื โองการอัล-กุรอฺ าน เปน บรรทดั ฐานเดยี ว สําหรับความถกู ตอ งของฮะดีษ หรอื ความหมายของโองการอลั -กรุ อฺ าน ถงึ แมจะ ขัดกับคําพูดและการกระทําของทาน ศาสนทูตแหง อลั ลอฮ(ฺ ศ)กต็ าม ดว ยเหตนุ เ้ี ราจึงพบวา พฤติกรรมสว นมากของคน ทง้ั หลายในปจ จบุ นั จงึ ขดั แยงกับอลั -กุรฺอานและซนุ นะฮฺ ไมวา จะเปน เรอ่ื งทอี่ นุญาต หรอื ตองหา มตามหลกั ศาสนาก็ตาม เพราะการอิจญต ฮิ าดของอมุ ัรใฺ นทางที่ ตรง ขามกบั ปกาศติ แหงบทบญั ญัติ ไดก ลายเปน มัซฮบั ทถ่ี กู ยอมรบั และใน เมือ่ คนรนุ หลงั และผมู ี ความรูเหน็ วา ฮะดษี ตา งๆ ทถ่ี กู หามในสมยั ของบรรดา คอลฟี ะฮฺ ไดถ ูกบนั ทกึ และถกู นาํ มา รายงานในภายหลัง ซึง่ เปน สง่ิ ทข่ี ดั แยงกบั แนวปฏิบตั ิของอมุ ัรฺ พวกเขาจงึ ไดป น แตงบทรายงาน อื่นๆ ขนึ้ มา แลวอางวา กลบั ไปหาทานศาสนทตู แหงอัลลอฮฺ (ศ) เพ่อื เปน เครื่องมอื สง เสริมแนว ปฏิบัตขิ อง อะบูฮฟั ศ(อมุ ัรฺ)อกี ดา นหนง่ึ เชนปญหาการทํามุตอะฮฺ การทํานมาซตะรอวฮี ฺ และอนื่ ๆ ดงั นน้ั จึงมีบทรายงานตางๆ มาในลกั ษณะท่ีขัดแยงกนั ตราบจนกระท่งั ถงึ วนั นี้ ความขัดแยง ระหวา งบรรดามสุ ลมิ กย็ ังไมส นิ้ สดุ และยังคงอยตู ลอดไป ตราบเทา ที่มีผูส นับสนนุ อุมรั ฺ โดยไม ตอ งการวิเคราะหเ พอื่ สัจธรรม ซง่ึ จะตอง กลาววา โอท านอุมรั ฺ ทานผิดพลาดไปแลว เพราะวา จรงิ ๆ แลว การนมาซ ไมถกู ยก เลิกไปดวยเหตทุ ่ีไมมีนาํ้ และยังมโี องการวาดวยตะยมั มมุ ถกู บญั ญตั ไิ ว ในอลั -กุรอฺ าน และยงั มฮี ะดษี วาดว ยตะยมั มมุ ถูกระบุไวใ นตําราซุนนะฮทฺ ุกเลม ดงั นั้น ดว ยความ ไมรูข องทานในสองสง่ิ น้เี อง ทําใหท า นไมมคี วามเหมาะสม ในการกา ว ขึน้ สตู ําแหนง คอลฟี ะฮฺ และ ไมเ หมาะสมทจ่ี ะเปนผนู าํ ประชาชาติ และความรู ของทา น ที่มใี นสองสิง่ นน้ั ทาํ ใหท า นปฏิเสธ ใน เมือ่ ทา นขดั แยง บทบญั ญตั จิ ากสอง สง่ิ นนั้ ไมม ที างเลือกอนื่ สาํ หรบั ทา นอกี แลว ถา หากทา นเปน ผู ศรัทธา ในเมอ่ื อลั ลอฮฺ และศาสนทูตของพระองคไ ดต ดั สนิ กิจการใดไปแลว ฉะน้นั เมอ่ื ทา น ตัดสนิ ความตามความเห็นชอบของทา น ทานกย็ อ มรูดวี าขาพเจา วา ผทู ่ลี ะเมิด ตอ อัลลอฮฺและศา สนทตู ของพระองค แนน อนเขาคอื ผูหลงผดิ ท่หี ลงผดิ อยา งชดั แจง ข. อลั ลอฮฺทรงตรัสวา : “อนั ท่จี รงิ ทานบรจิ าคทงั้ หลาย เปนสิทธิของผยู ากไร และผขู ดั สน และผูทํางานในการนนั้ และผทู ี่หวั ใจของพวกเขาโนมนาว และในการ ไถทาส และผมู ีหน้สี นิ และ

ในหนทางของอลั ลอฮฺ และผพู ลัดถ่นิ เปน ขอกาํ หนดจาก อลั ลอฮฺ และอัลลอฮฺ คอื ผูรอบรู ผมู วี ทิ ย ญาณ” (อัต-เตาบะฮฺ : ๖๐) เปนทรี่ กู ันดีวา คําสอนจากซนุ นะฮนฺ บนี น้ั ทา นศาสนทตู แหงอัลลอฮ(ฺ ศ) ไดจ ัดสวนแบง ไว หมวดหนงึ่ สําหรับมุอัลลัฟ(คนท่ีมใี จโนมเขาหาอิสลาม) ซงึ่ อลั ลอฮฺ ทรงกาํ หนดไวใ หแ กพวกเขา ดังทอี่ ลั ลอฮทฺ รงบัญชาไว แตทวา อมุ ัรฺ บนิ คอ็ ฏฏอบ ลบลางสว นแบง ตามบทบัญญตั ิขอน้ี ในสมยั การเปน คอลฟี ะฮฺของตน แลว วนิ ิจฉยั ความในทางตรงขา มกับปกาศติ แหง บทบัญญตั ิ โดยบอกกับ พวกเขาวา “พวกเรา ไมมคี วามจําเปนแตป ระการใด กบั พวกทานอีกแลว เพราะแทจ รงิ อัลลอฮทฺ รง ให อสิ ลามย่งิ ใหญ และไมต องพึง่ พาอาศัยพวกทา น” ใชเ พยี งแคน น้ั กฎขอนยี้ ังไดถูก ลบลา งใน สมัยคอลฟี ะฮอฺ ะบูบกั รอ กี ดว ย เม่อื มมี ุอัลลัฟมาหา ตามธรรมเนียม ปฏบิ ัติท่ีเคยมกี ับทา นศาสนทูต แหง อลั ลอฮฺ(ศ) ดังนน้ั อะบบู ักรจึงเขียนหนงั สือ มอบใหพ วกเขาตามนน้ั แลว พวกเขากไ็ ดไปหาทาน อมุ รั ฺ เพ่ือขอรบั สว นแบง ของ พวกเขา แตแ ลว อุมัรไฺ ดฉกี หนังสือน้ันแลวบอกพวกเขาวา : “พวกเรา ไมมี ความจําเปน แตประการใด กับพวกทา นอกี แลว เพราะแทจรงิ อลั ลอฮทฺ รงให อสิ ลามยงิ่ ใหญ และไมตองพึง่ พาอาศยั พวกทาน พวกทา นมีแตจะตอ งเขา รบั อิสลาม หาไมแ ลว การประดาบ จะตองเกดิ ขน้ึ ระหวา งพวกเรากับพวกทา น” ดังนนั้ พวกเขา จงึ กลับไปหาอะบบู กั ร แลวกลาววา : ทานหรือเขากนั แนท ีเ่ ปนคอลีฟะฮฺ ?” อะบบู ักรืกลา ววา : “กใ็ ชเ ขานน่ั แหละ อนิ ชาอลั ลอฮ”ฺ อะบู บักรก ท็ บทวนความคิด เกย่ี วกบั ท่เี ขาเขยี นไป อยา งสอดคลองกบั ความเห็นของอมุ ัรสฺ หายของตน (๑๘๐) ท่ีแปลกยง่ิ กวา นน้ั อกี อยา งกค็ อื ทกุ วนั น้ี ทา นจะพบคนที่สนบั สนุนอมุ รั ฺ ในขอ น้ี และยก ยอ งวา เปน ความดเี ดน และอจิ ฉริยะของเขา สว นหนง่ึ นน้ั ไดแ ก ทา น เชคมุฮัมมัด หรือท่รี จู กั กนั ใน นามวา อัด-ดะวาลบิ ยี  โดยไดกลาวไวใ นกติ าบอุศู ลลุ ฟกฮฺ หนา ๒๓๙วา : อาจเปนไปไดว า ทที่ าน อมุ รั (ฺ ร.ฎ)ใชห ลักวนิ จิ ฉัยความ ใหตัดสวนแบงสาํ หรับคนมุอลั ลัฟตามท่ีอลั -กรุ ฺอานอันทรงเกยี รติ กําหนดไว ออกไปท้งั ๆ ทเ่ี ปน ตอนตน ๆ ของบทบญั ญตั ิที่ทานอมุ ัรกฺ ลาวถงึ นน้ั ขึ้นอยกู ับสภาพ ทาง สงั คม ที่เปลย่ี นแปลงไปตามยคุ ตามสมยั ถึงแมวา ปกาศติ แหงอลั -กรุ อฺ าน ในเรื่องนัน้ ยังคงดาํ เนิน อยตู อไป โดยไมม กี ารถกู ยกเลิกกต็ าม” ตอ จากนน้ั เขายงั แกตวั ใหอมุ รั วฺ า ทา นคงพิจารณาถงึ เหตุผลของปกาศติ แหง บทบญั ญตั ิ มใิ ช มองแคความหมายภายนอก จนถึงตอนสดุ ทา ยของ คําอธิบาย ซงึ่ มอิ าจทาํ ความ เขา ใจไดโ ดยสติสัมปชญั ญะอันบรบิ ูรณ เรายอมรบั คาํ ยนื ยนั ของเขา ทีว่ า อุมรั ฺ เปลีย่ นแปลง บทบัญญตั แิ หงอลั -กุรฺอานไปตามความเหน็ ของตน ท่วี า สภาพสังคม ได เปลยี่ นแปลงไปตามยคุ ตามสมัย แตเ ราปฏเิ สธการตคี วามหมายทว่ี า อมุ ัรไฺ ด พจิ ารณาถงึ เหตผุ ล ของปกาศติ แหง บทบัญญัติ มิใชมองแตเพยี งความหมาย ภายนอก เราขอพดู กับเขาและคนอ่นื ๆ ดวยวา ปกาศติ แหงอัล-กรุ อฺ าน และปกาศติ แหง ศาสดา มไิ ดเปลีย่ นแปลงไปตามสภาพการของยคุ

สมยั ที่ เปล่ยี นแปลงไป อัล-กุรฺอานยนื ยนั อยา งชดั เจนวา ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ฺ ศ) ก็ไมม ีสทิ ธิที่ จะ เปลี่ยนแปลงบทบัญญัตไิ ด ดังที่พระองคผูทรงสงู สุด ตรัสวา : “และเม่อื โองการอนั ชัดแจง ทง้ั หลายของเราไดถ ูกอานใหแกพวกเขา บรรดาพวกท่ไี มห วงั จะไดพบกบั เรากลาววา จงนาํ อลั -กุรฺอานอื่น ที่มิใชเ ลม น้ี หรอื จงเปลยี่ นแปลงมันเสียเถิด จงกลา ว ซ(ิ โอ มุฮัมมัด) ฉันไมม ีสทิ ธจิ ะเปลี่ยนแปลงมัน ตามความชอบแหง ตวั ของฉนั เองได ฉันมิไดป ฏบิ ัติ ตามสิง่ ใด นอกจากสงิ่ ทถ่ี ูกวะหยฺ ู มายงั ฉนั เทา นน้ั แทจรงิ ฉนั กลวั การลงโทษแหง วนั อนั ยิง่ ใหญ ถา หากฉนั ละเมิดตอ พระผูอภบิ าลของฉนั ” (ยูนุซ/๑๕) และตามซนุ นะฮนฺ บอี ันชดั แจง นนั้ สอนไวว า “ สง่ิ ท่ีฮะลาลโดยมุฮมั มัด ยอมฮะลาลจนถงึ วนั กิยามะฮฺ และสงิ่ ที่ฮะรอมโดยมุฮัมมดั ยอม ฮะรอม จนถงึ วนั กิยามะฮฺ” แตในเม่ืออัด-ดวุ าลบิ ยี  อกี ทั้งคนทเ่ี หน็ ดวยในการออกความเหน็ ของเขา ในสว นของ ผูสนบั สนนุ การวนิ จิ ฉัยความ คอื ถอื วา บทบัญญตั ิยอ มเปล่ยี นแปลงได ตามสภาพความ เปลี่ยนแปลงของยคุ สมยั และไมถือวา เปนขอ ตําหนิแตป ระการใด แตบ รรดานกั ปกครองที่ เปล่ียนแปลงบทบญั ญตั ขิ องอัลลอฮฺ โดยบทบัญญตั ิของ ประชาชน และบทบัญญตั ทิ างสังคม ทีไ่ ด ดําเนนิ การไปเพ่ือผลประโยชนของ พวกเขา ท้งั ๆ ทข่ี ดั แยง กับบทบญั ญตั ิของอัลลอฮฺ ดังนั้น ในหมู พวกเขาจึงมีคนพดู วา : จงรับประทานอาหารในเดือนรอมฎอนเสยี เถิด เพือ่ ปอ งกันศตั รูของพวก ทา น และในสมัยปจ จุบนนีเ้ ราตอสูก บั ความลา หลงั ความยากจน และความโงเ ขลากนั เทาน้ัน ไม จําเปน ตองถือศีลอดกนั แลว และการถือศลี อดมแี ตจะทาํ ใหเราละเลย จากการสรางผลผลติ อกี ท้ัง ยงั หา มการมภี รรยาหลายคน เพราะเหน็ วา การทาํ เชน นนั้ อธรรมและเปนการละเมดิ สิทธสิ ตรี โดย กลา ววา ในสมัยของศาสดา มฮุ ัมมัด สตรมี ีฐานะเหมือนหยดปสสาวะ จงึ ในปจ จบุ นั นี้ เราได ปลดปลอยพวก นางใหเปน อสิ ระ และเรา ไดใหสิทธแิ กพ วกนางอยา งสมบรู ณ ประธานาธิบดคี นนี้มองปกาศิตแหงบทบญั ญัติในแงข องเหตุผล โดยมไิ ดมองเพียง ความหมายดา นนอก เชน เดียวที่อุมรั ฺมอง ดงั นน้ั เขาจึงกลา ววา : แทจ รงิ เร่อื งมรดก สาํ หรบั ใน ปจจุบันนี้ จําเปน จะตอ งแบง ใหผูชายและผหู ญงิ ไดรบั เทา ๆ กนั เพราะ อัลลอฮฺไดใหส ิทธแิ กช าย สองสว น โดยเหตุผลทว่ี าชายเปนฝา ย รับผิดชอบ ภาระของครอบครัว ในขณะทผี่ หู ญิงนนั้ ถูกปดก้ัน แตในยุคปจจบุ ันนี้ โดยการ ดิ้นรนตอสู ไดทาํ ใหส ตรีตอ งทํางงาน และรับภาระในการเลย้ี งดู ครอบครวั ของ พวกนาง โดยใหประชาชนดูตัวอยา งภรรยาของตนที่ ตอ งเสยี คา เลีย้ งดูพช่ี าย นองชายของนาง เขาจงึ กลายเปนเสนาบดขี องนางและสนองตอ เจตนารมณ ของนาง ขณะเดยี วกนั เขากจ็ ะอนุญาตใหทาํ ซนิ าได เพราะถอื วา เปนสทิ ธิสว น บุคคล สําหรบั ผูที่ อายุครบเกณฑบงั คบั ตราบใดทม่ี ิไดข มขืน หรือทาํ ใหเ กดิ ความ เสยี หายแกการครองชีพและควรจะ เปด สถานรับเลีย้ งเดก็ ที่เกดิ จากการทาํ ซนิ า ท้งั นก้ี เ็ พราะวา เขามคี วามเมตตาปรานีแกเ ด็กท่ีเกดิ จากการทาํ ซนิ า ซ่งึ พวกเขา เคยถกู ฝง ทงั้ เปนเน่ืองดว ยความอับอาย ขายหนา ตลอดจนถงึ การ

วินิจฉยั ความ ในเรือ่ งอนื่ ๆ ของเขาอกี อันเปน ทร่ี กู นั และทีแ่ ปลกกค็ อื ประธานาธบิ ดีคนน้ีเปน ผูม ี ความประทับใจในตัวของอุมรั อฺ ยางลึกซ้งึ ครั้งหนง่ึ เขาไดก ลา วดว ย ความประทบั ใจ แตก ลาวอกี ครง้ั หนง่ึ วา เขา(อุมรั ฺ)มิไดทาํ หนาทร่ี บั ผิดชอบตอ ความเปน และความตาย ในขณะท่ีเขาซงึ่ เปน “ประธานาธบิ ด”ี นนั้ มหี นา ท่ีรบั ผิดชอบตอ ความเปน และความตาย และอกี คร้งั หนงึ่ ดูเหมือนวา เขาไดขา ววา มี ประชาชนวพิ ากษว ิจารณการวนิ จิ ฉยั ความของเขา ดงั นน้ั เขาจงึ กลา ววา : แทจรงิ ทานอมุ รั ฺ บนิ คอ็ ฏฏอ บ เปนผคู นแรกและเปน นกั วนิ จิ ฉัยความผยู ง่ิ ใหญ ในสมยั ของ เขา แลว ทาํ ไม ขาพเจา จะวนิ จิ ฉยั ความไมไดบ าง ในเม่อื ขาพเจา เปนคนสมัยใหม สาํ หรับอมุ ัรฺนน้ั นบั วา เปน ผูนาํ ของคนในอาณาจักรหนงึ่ สว นขา พเจา กเ็ ชนกนั เปน ผนู าํ ของคนในอาณาจกั รหนึ่ง ทแ่ี ปลกอยา งยง่ิ กค็ อื วา ประธานาธิบดคี นนี้ เม่ือจะกลา วถงึ ศาสดามฮุ ัมมัด ศาสนทูต แหงอัลลอฮฺ(ศ) กจ็ ะเห็นวา ในคําพูดของเขานน้ั เปน การลบหลูด หู มนิ่ อยา งเชนเขาเคยพูดในคาํ ปราศรยั ของเขาวา มุฮมั มดั ไมไดรเู รอ่ื งภูมิศาสตรเลย เพราะเขาเคยพดู วา “จงแสวงหา ความรู ถงึ แมว าจะอยูถงึ เมอื งจนี กต็ าม” เขาคง คดิ วา จนี เปนอกี โลกหน่งึ ฉะนนั้ มฮุ มั มดั ไมเคยคดิ วา ความรูจ ะพัฒนามาจนถึง ขนั้ น้ี และไมเ ชอ่ื วาเหลก็ จะลอยในอากาศได อะไรจะเกดิ ขึน้ ถา หาก มีใครบอกเขา หรอื เลาใหเ ขาฟง เกี่ยวกบั แรย เู รเนยี ม โปแตซเซยี ม และความรูทางดานนวิ เคลยี ร และอาวุธปรามณู อนั น้ี ขา พเจา มิไดต าํ หนชิ ายผนู าสงสารคนน้ี ที่ไมม ีความเขาใจกิตาบุลลอฮฺ และซุนนะฮฺ แหง ศาสนทูตของพระองคเ ลย เขาไดพ บวา ตัวเขาเอง ปกครองรฐั หนึง่ ในนามของอิสลาม แตเขา ลบหลดู ูหมน่ิ อสิ ลาม และดาํ เนนิ นโยบายตามหลงั ตะวนั ตก เขาตองการจะทาํ ใหป ระเทศของเขา เปนรฐั หน่ึงของยโุ รป ทมี่ คี วาม เจริญกา วหนา ตามความหมายท่ีเขาเหน็ ชอบอยู และบรรดาผนู าํ และผูปกครอง ทง้ั หลาย สว นมากกจ็ ะเดินตามเขาทีละกา ว เพือ่ รับเอาการสนบั สนุนจาก ประเทศ ตะวนั ตกและสหราชอาณาจกั ร ตลอดการยกยอ งชมเชยของพวกเขาเหลา น้นั ท่มี ีตอ เขา จนกระทง่ั ไดมกี ารใหส มญานามแกเ ขาวา มญุ าฮดิ อาวโุ ส ตอ จากนน้ั กจ็ ะไมม ขี อ ตําหนิ และสิ่งใดท่เี ปน ความผดิ พลาดของเขา ก็ไมเ ปนเร่อื งทนี่ า แปลก และทกุ ภาชนะทเี่ ขามีอยู ลว นเปน แตข องเกา ทงั้ นนั้ ซึ่งถา หากขา พเจา ตอ งการจะให ความเปน ธรรม ขา พเจา จะโยนขอตําหนใิ หก ับอะบบู กั ร อุมัรฺ และอุสมาน ซง่ึ เปน ผูท่เี ปดประตบู านนีต้ ง้ั แตวนั ทนี่ บ(ี ศ)วะฟาต พวกเขาจงึ เปนตน เหตขุ อง การใช หลักวนิ จิ ฉยั ความในทกุ เร่อื ง ทบ่ี รรดานกั ปกครองแหงวงศอ ุมยั ยะฮฺและอับบา ซยี ะฮฺ กรยุ ทางให ตลอดเจ็ดศตวรรษทผ่ี า นมา ทง้ั หมดน้นั ไดทาํ ลายความเปน จรงิ ของอสิ ลาม ทง้ั ในแงของป กาศิตแหง บทบญั ญตั แิ ละกฎเกณฑตางๆ ของมนั และกิจการก็ยงิ่ พาลเปน เร่อื งใหญโ ตมากข้ึนใน ศตวรรษตอ ๆ มา จนถงึ ขนาดวา ประธานาธบิ ดี ไดกลา วคําปราศรัยตอ หนา ประชาชนมสุ ลมิ อยา ง ลบหลดู แู คลน ตอ ทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮ(ฺ ศ) โดยไมม ีใครสักคนกลา คา น ไมว าจะเปน คนใน พน้ื ที่ หรอื นอกพืน้ ทีก่ ็ตาม

นคี่ อื เรื่องที่ขา พเจา ไดก ลา วไปแลว และกาํ ลงั กลา วถงึ อยูกบั พน่ี อ งบาง ทา นในองคกร อิสลามวา ;ถา หากพวกทา นตองการจะคดั คา นประธานาธิบดี ในวนั น้ี ดวยเหตทุ เี่ ขามไิ ดป ฏบิ ัติ ตามปกาศติ แหง อลั -กรุ อฺ าน และซนุ นะฮฺของ ผเู ปนนบี ก็ถอื วา จาํ เปน ที่พวกทา นจะตอ งคดั คา นผทู ่ี ริเร่ิมงาน อตุ ริประเภทนใ้ี น การวนิ จิ ฉัยความทีต่ รงขา มกบั ปกาศติ แหงบทบัญญตั ิเสียกอน ถา พวก ทา นมีใจเปน ธรรม และตอ งการปฏิบัตติ ามสจั ธรรมกนั อยางแทจรงิ แตพวกเขากไ็ มย อมรับ คําพดู ของขาพเจา และไดต เิ ตยี นขาพเจา วา ทาํ ไมขาพเจา จงึ ไดน ําเอาเร่อื ง ของ บรรดาผูนาํ ทงั้ หลายใน ปจ จุบันนี้ ไปเกย่ี วโยงกบั บรรดาคอลฟี ะฮฺรอชิดีน ขา พเจา ตอบพวกเขา บรรดาผนู าํ และนกั ปกครองทุกวนั นีเ้ ปน ผลติ ผลของปรากฏการณที่ เปน มาในประวตั ิศาสตร จะมวี นั ใดบา งที่บรรดา มุสลมิ มอี ิสระเสรี นับจากวนั วะฟาตของทา นศาสนทตู มาจนถึงวันนี้ ? พวกเขากลา ววา พวกทาน เปน ชีอะฮฺ พวก ทา นใสร า ยและลบหลศู อฮาบะฮฺ ถาเราไดเ ขา สอู าํ นาจในวนั หน่งึ เราจะตองไดเ ผา พวกทา นดวยไฟ ขา พเจา จงึ กลา ววา : “อลั ลอฮจฺ ะไมทาํ ใหพ วกทา น เหน็ วนั นน้ั หรอก” ค. “การหยา มสี องคร้งั ดงั นั้น การครอบครอง จะตอ งเปนความชอบธรรม หรือการเลกิ รา ตองเปน ไปดวยความดี และไมอ นญุ าตแกพวกเจา ที่จะเอาสิ่งใด ทพ่ี วกเจา มอบแกพ วกนางไปแลว นอกจากทงั้ สองฝา ยเกรงวาจะไมดาํ รงไวซง่ึ กฎของอลั ลอฮฺ ครน้ั ถาหากพวกเจาเกรงวา เขาทงั้ สอง จะไมดาํ รง ไวซ ง่ึ กฎของ อัลลอฮฺ ดังนน้ั ไมเ ปนบาป แกท งั้ สองฝา ยในการท่นี างจะไถต วั กบั มนั นนั่ เปนกฎ ของอลั ลอฮฺ จงึ อยา ละเมดิ มนั และผใู ดละเมดิ กฎของอลั ลอฮฺ พวกเขาคือ บรรดา ผูอธรรม ครั้นหากเขาหยา นางแลว ดงั นนั้ นางจะไมเ ปนท่ีอนญุ าตแก เขาอีก หลังจากนนั้ จนกระท่งั นางได สมรสกบั สามอี น่ื ทม่ี ิใชเ ขา ครั้นหากเขา หยานาง ก็ไมเ ปน บาปแกเ ขาทง้ั สองท่จี ะคนื ดกี นั ถา หาก เขาทง้ั สองเชอื่ วา สามารถ ดาํ รงรักษากฎเกณฑของอัลลอฮไฺ ด และน่นั คอื กฎเกณฑของอัลลอฮฺ พระองคท รง อธบิ ายไวใหแ กก ลมุ ชนที่รู (อัล-บะเกาะเราะฮ/ฺ ๒๒๙-๒๓๐) โดยซุนนะฮอฺ นั บริสุทธิข์ องนบี ไดอ ธบิ ายอยางไมม ีอะไรซอ นเรนวา ภรรยา ยงั ไมเ ปน ท่ี ตอ งหา มแกสามีของนางเลย นอกจากจะผา นการหยาสามครง้ั เทา นน้ั จงึ ถือวาสามีไมมีสทิ ธิทจ่ี ะ ขอคืนดีกับนางไดอกี นอกจากวา หลงั จากนางไดนิกาห กบั สามอี กี คนหน่งึ แลว ถา สามีคนนห้ี ยา นางอีก เมอ่ื นน้ั เอง ทส่ี ามขี องนางมีสทิ ธิ ที่จะเจรจาสขู อนางไดใหม เชน เดียวกบั ชายคนอื่นๆ และ นางกม็ สี ทิ ธิเตม็ ที่ ไมว า จะตอบตกลง หรือปฏิเสธ ถอื เปน เรื่องทนี่ างมสี ทิ ธติ ัดสนิ ใจเอง แตอุมัรฺ บิน คอ็ ฏฏอ บอีกเชน เคย ไดลว งลาํ้ กฎเกณฑข องอัลลอฮฺ ท่ีทรง อธบิ ายไวใหแ ก กลมุ ท่รี ู ดว ยการเปลี่ยนแปลงบทบัญญตั นิ ี้ โดยกฎของเขาเองซงึ่ เขา ไดกลา ววา การหยาครงั้ เดียว ดว ยการใชค าํ พูดวา สามครง้ั ถือวา ภรรยาจะเปน ทต่ี อ งหา มแกสามีในทนั ที ซง่ึ อัล-กรุ อฺ านอนั ทรง เกียรตแิ ละซุนนะฮนฺ บี ขัดแยง กับ เร่อื งน้ี ในศอฮฮมฺ ุสลมิ กติ าบฏุ ฏอลาก บาบวา ดว ยการหยา สามคร้ัง รายงานจาก อบิ นุ อับบาส กลาววา : การหยาในสมยั ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮฺ(ศ) และสมัย อะบูบักร และสองปใ นสมยั คอ

ลีฟะฮฺอมุ ัรนฺ ้นั ใชหลักการหยา สามครง้ั ในคราวเดยี ว กนั ดังนน้ั อมุ รั ฺ บนิ คอ็ ฏฏอ บไดก ลา ววา : แทจ รงิ ประชาชนเรง รีบในกจิ การ ซง่ึ จําเปน สําหรับพวกเขาท่ตี อ งอดทนอยใู นนนั้ ถา หากเราได ดําเนนิ การให เรอื่ งนนั้ ลลุ ว งไปใหแกพวกเขา ฉันจงึ ดาํ เนนิ การใหเ ร่อื งนนั้ ลลุ วงไปใหแกพ วกเขา แปลกทสี่ ุด ขอสาบานตอ อัลลอฮฺ คอลีฟะฮฺกลาหาญชาญชยั อยางไร ทไี่ ด เปลยี่ นแปลงกฎ ของอัลลอฮฺ ตอหนา บรรดาศอฮาบะฮฺ ทเี่ หน็ พองตอ งกนั กับ ทกุ เร่ืองทีเ่ ขาพูด กับทุกสงิ่ ที่เขาทาํ โดยไมม ใี ครคคั คาน และปฏิเสธกันเลย แตพวก เขายงั ตบตาใหเราเชอ่ื อยา งนาสงสารวา มศี อ ฮาบะฮฺคนหนง่ึ พูดกบั อมุ ัรวฺ า : “ขอสาบานตออัลลอฮฺ ถา เราเหน็ วา ในตัวทา นมีการคดงอ แนน อน เราจะทาํ ให ทา น ทรงตวั ขน้ึ ใหต รงดวยคมดาบ” นี่คือคําพูดทีเ่ หลวไหล และใสร า ยสน้ิ ดี เพือ่ จะ ชี้ใหเหน็ วา บรรดาคอลฟี ะฮฺ เปน แบบอยา งอนั เลอเลศิ ในแงของการใหเ สรภี าพ และเปน ประชาธปิ ไตย ประวตั ิศาสตรสามารถจบั เทจ็ พวกเขาได โดยพฤตกิ รรมที่ เกดิ ขึน้ โดยไมตองมี คาํ พดู ใดๆใหเหตผุ ล เมอ่ื พฤตกิ รรมเปน ส่งิ ทคี่ ัดคานกบั คําพูด นนั้ ๆ หรือบางทพี วกเขาอาจเลง็ เห็นวา มกี ารคดงออยใู นคมั ภรี และซนุ นะฮกฺ ็ได ซงึ่ อมุ รั ฺ บนิ ค็อฏฏอบไดท ําใหมนั ทรงตัวขึ้นใหต รง และดดั แปลงแกไ ขใหด ีขน้ึ เราขอ ความคุมครองตออัลลอฮฺ ใหพน จากความเหลวไหลเชนนี้ เมื่อขา พเจา อยูท ่เี มืองกอ็ ศฟะฮฺ บอยคร้ังท่ขี า พเจา ไดอ อกคําวนิ จิ ฉัยให แกฝายชายทถ่ี อื วา ภรรยาเปน ทต่ี อ งหา มสําหรบั พวกเขา ดวยคําวา “หลอนเปน ที่ตองหา มตามหลักการหยา สามวาระ แลว ” พวกเขามคี วามยนิ ดี เม่ือขาพเจา บอก ใหพ วกเขารกู ฎของอัลลอฮทฺ ถี่ ูกตอ ง ทมี่ ิไดถ ูกบรรดา คอลฟี ะฮทฺ าํ พลิกแพลงดว ย การวนิ จิ ฉยั ของพวกทา น แตท วา ผูท อ่ี า งตนวามีความรู ไดห ลอกให พวกเขากลวั ดว ยเหตวุ า พวกชีอะฮนฺ น้ั ทุกอยา งสาํ หรบั พวกเขาเปน ทีอ่ นุญาตเสมอ ฉันยงั จาํ ได วา เคยมีครงั้ หนงึ่ ทคี่ นในหมพู วกเขาไดเถยี งกับขาพเจา ดวยถอยทที ดี่ ีงาม เขาถาม วา : “ในเมือ่ ซัยยดิ ินาอุมรั ฺ บนิ ค็อฏฏอบ(ร.ฎ)เปล่ียนแปลงกฎของอลั ลอฮฺใน ประเด็นนี้ และประเด็นอ่ืนๆ โดย ศอฮาบะฮมฺ คี วามเหน็ สอดคลองตามนั้น แลว ทําไมซยั ยดิ นิ าอะลี กัรฺรอมัลลอฮุ วจั ฮะฮฺ (ร.ฎ)จงึ ไม คดั คาน ซัยยดิ ินาอมุ ัรฺ ? ขา พเจา ไดตอบเขาดวยคําตอบของอมิ ามอะลี(อ) เอง เม่อื ครัง้ ท่พี วกกเุ ร ชกลาววา ทา นเปน คนกลา หาญกจ็ รงิ แตไ มมีความรใู นเชิงรบ ทานจึงกลา ววา : ขอสาบานตอ อัลลอฮฺ มบี ดิ าของใครสกั คนในหมูพ วกเขาไหม ทมี่ ีประสบ การณอ ยา ง ยิ่งยวดในเร่ืองนี้ และมีฐานะลํา้ หนา เกนิ กวา ฉันได แนน อน ฉนั ยนื หยัด อยูใ นเรอื่ งนี้ มาต้งั แตอายุ ฉนั ยงั ไมค รบยส่ี บิ ป และฉนั ก็ยังอยูอ ยา งนตี้ ลอดมาจน อายุมากถงึ หกสบิ ปแลว แตทวา คนท่ไี มไ ด รบั ความเคารพเชือ่ ฟง ยอ มไมม ีทัศนะ ใดๆ(คฏุ บะฮทฺ ่ี ๒๗ นะฮฺลุ -บะลาเฆาะฮ)ฺ ใช บรรดามสุ ลมิ เคยยอมรับฟงความเหน็ ของทา นอะลบี า งหรือ นอกเสยี จาก พวกชีอะฮฺผู ซ่งึ ศรทั ธาในตาํ แหนง อมิ ามของทา นเทานนั้ แนน อน ทา นปฏเิ สธ กฎขอ หา มการทํามุตอะฮฺ ทา น ปฏิเสธการทาํ บิดอะฮนฺ มาซตะรอวีฮฺ ทา นปฏเิ สธทกุ กฎเกณฑท ี่อะบบู กั ร อุมรั ฺ และอสุ มานไดทํา

การเปลีย่ นแปลง แตทวา การใหท ศั นะ ของทา น ถกู จาํ กัดอยูแตใ นหมูช นทปี่ ฏิบตั ติ ามทาน และ ชอี ะฮฺของทา นเทา น้ัน สว น บรรดามสุ ลมิ กลุมอน่ื นอกเหนือจากคนเหลาน้ี ลว นแตส รู บกบั ทาน สาปแชงทาน และพยายามอยางสุดความสามารถท่จี ะกาํ จัดทา นและลบช่อื ของทา นใหไ ด ขาพเจา ยังมไิ ดย กหลกั ฐาน การปฏเิ สธทีม่ าจากทา ทขี องทาน อนั ย่งิ ใหญใ นความ กลา หาญ เมอ่ื ตอนทอ่ี ับ ดุรเฺ ราะมาน บนิ เอาฟ ซง่ึ สนบั สนนุ ใหม กี ารเลอื กทา นขนึ้ ดํารงตาํ แหนง คอลฟี ะฮฺหลงั จากอุมรั ฺ เสยี ชวี ิต เขาไดเรียกทา นมา แลว เสนอเงอื่ นไข ตอทา นวา จะตอ งปกครองพวกเขา โดยใชแบบอยาง ของคอลฟี ะฮทฺ งั้ สองทา น นนั่ คือ อะบูบกั รแ ละอมุ รั ฺ แตทานอะลี(อ)ปฏิเสธเง่ือนไขน้ี โดยไดก ลา ววา : ฉันจะ ปกครอง ดว ยกติ าบลุ ลอฮฺ และซุนนะฮฺแหง ศาสนทตู ของพระองค ดวยเหตนุ ้ี พวกเขาจึงพา กนั ละทิ้งทา น แลว เลือกอสุ มาน บิน อฟั ฟาน ซงึ่ ยอมรบั เง่ือนไขวา จะปกครองตามแบบอยางของ คอลีฟะฮสฺ องทานแรก ดงั นนั้ เม่อื ทา นอะล(ี อ) ไมส ามารถ คดั คานอะบูบกั รแ ละอุมัรฺ แมค นทงั้ สอง ไดต ายไปแลว ทา นจะคดั คา น คนทงั้ สองไดอ ยางไร ในขณะทพ่ี วกเขายังมีชวี ติ อยู ? ดวยเหตนุ ี้ ในปจ จบุ ัน เราจงึ เหน็ วา ผูเปน ประตเู มอื งแหง วชิ าการ ซงึ่ เปน คนที่มีความรสู ูง ท่สี ดุ ถดั จากทา นศาสนทตู แหงอลั ลอฮฺ(ศ) มคี วามช่ําชอง และจดจาํ กติ าบุลลอฮแฺ ละซุนนะฮฺของ ทานศาสนทูตมากทสี่ ุด กลบั เปนผถู กู ทอด ท้งิ จากอะฮลฺ ซิ ซนุ นะฮวฺ ลั -ญะมาอะฮฺ พวกเขาไดใ หการ ยอมรับตอ มาลิก,อะบู ฮะนีฟะฮฺ,ชาฟอยี แ ละอิบนุฮมั บลั และปฏิบตั ิตามคนเหลานน้ั ทุกอยา งใน เรอ่ื ง ศาสนา ทง้ั ในภาคอิบาดะฮแฺ ละมอุ ามะละฮฺ พวกเขามิไดนําเรอื่ งใดกลับไปหา อิมามอะ ลีเลย และบรรดาอมิ ามในสาขาฮะดษี ของพวกเขา เชน อัล-บุคอรี และ ทา นมุสลมิ กก็ ระทาํ เชน น้ี เหมือนกนั กลา วคอื เราจะเหน็ วา พวกเขาจะรบั แตบ ท รายงานจากอะบฮู ุร็อยเราะฮ,ฺ อบิ นุอมุ รั ฺ,จาก อักเราะอฺ และจากอะอรฺ อ็ จทง้ั เรื่องที่ ใกลท ส่ี ุด และท่ีไกลที่สดุ นับจาํ นวนหลายรอยฮะดีษ แตพวก เขามิไดรบั รายงาน จากทา นอะลีเลย นอกจากฮะดษี จํานวนหนงึ่ ทีถ่ กู โกหกขน้ึ มาใสใหท า น และ ใน ฮะดีษเหลา นนั้ จะมีการกลาวลว งเกินเกียรตยิ ศของอะฮฺลลุ บัยต เทา น้ยี งั ไมพ อ พวกเขายงั ต้ัง ขอ รังเกยี จ และกลาวหาคนท่ีปฏบิ ตั ติ ามทา น และยอมรบั ทา นเปน ผนู ํา เชน บรรดาชีอะฮขฺ องทาน ผมู ีความบริสทุ ธิ์ใจ วา เปน พวกปฏเิ สธ (กฟุ ร) อกี ทั้งยงั ใหสมญานามแกพ วกเขาวา เปน พวก ละเมิดเกนิ เลย และสารพัดความไมดี งามตา งๆ ความจรงิ แลวพวกเขาไมมีความผดิ อะไรเลยแมสัก อยางเดยี ว นอกจาก วา พวกเขาปฏบิ ัติตามทา นอะลเี ทา นน้ั ซง่ึ เปน คนทถี่ กู ปฏิเสธ และถูกแยกให ไกล ออกไป ในสมยั ของสามคอลีฟะฮฺ ตอ มาก็เปน คนท่ีถกู สาปแชง ถกู รุกรานดว ย การสรู บในสมัย ของวงศอ ุมยั ยะฮฺ และวงศอบั บาซียะฮฺ ทกุ คนทมี่ ีความรู ความเขา ใจในประวัตศิ าสตร ยอมจะ ตระหนักในความจริงเหลานไี้ ดอยา งแจมชดั ทเี ดยี ว เขา สามารถเขา ใจถงึ เบ้ืองหลงั และแผนการณ ตางๆ ทถี่ กู วางไวเ พือ่ ตอตานทา นอะลี และบรรดาอะฮลฺ ลุ บัยตของทา น ตลอดจนบรรดาชอี ะฮฺของ ทาน

อสุ มาน บนิ อัฟฟาน เจรญิ รอยตามสหายทง้ั สองของตน ในการขัดแยง กบั ปกาศติ แหงบทบญั ญัติ บางทีเมือ่ ตอนท่อี ุสมาน บนิ อฟั ฟาน ทาํ สญั ญากบั อบั ดรุ ฺเราะมาน บนิ เอาฟว า จะ ปกครองตามแบบอยางของคอลฟี ะฮฺทงั้ สอง คืออบบู กั รแ ละอมุ ัรนฺ ้ัน เขา เขาใจความหมายวา จะตอ งวนิ จิ ฉัยความศาสนา ใหเหมอื นกบั ที่เขาทง้ั สองได วินจิ ฉยั และตอ งเปลย่ี นแปลงปกาศติ แหง อลั -กุรฺอานและปกาศิตแหงนบี เหมอื น อยา งทีค่ นทงั้ สองไดก ระทาํ ไปแลว และผทู ่ไี ดศ กึ ษา แนวทางการทาํ งานในสมยั ทเ่ี ขาเปน คอลฟี ะฮฺ ก็จะพบวา เขาไดใหท ศั นะทห่ี า งไกลออกไปในการ วินจิ ฉยั ความ จนกระทงั่ ไดทาํ ใหประชาชนลมื การวนิ จิ ฉัยความของสหายทงั้ สองของเขา คือ อะบู บกั ร และอมุ ัรไฺ ปเลย ขา พเจาไมต อ งการจะพดู ถงึ เรื่องนใ้ี หย ดื ยาวนกั เพราะ เปน เร่ืองที่เตม็ อยใู น หนงั สอื ประวตั ศิ าสตรอ ยแู ลว ทัง้ ของสมยั เกา และสมยั ใหม แต สง่ิ ทีอ่ ุสมานไดส รา งข้ึนนน้ั นบั วา เปน เร่ืองแปลกอยา งยงิ่ อนั เปน เหตุใหมีการ ปฏิวตั ลิ มลางเขา และถึงกบั ตอ งแลกดวยชวี ติ ของเขา แตทวา ขา พเจาจะกลา วสรปุ เพยี งบางตวั อยา งพอเปน สงั เขป เชน เคย เพอื่ ทา นผอู า น และนกั คน ควาทุกทา น ไดเ ขาใจอยา งชดั เจนถงึ สงิ่ ท่ีบรรดาผูส นบั สนนุ การวนิ ิจฉัยความศาสนาของ มฮุ ัม มัด (ศ)ไดกอ ขึ้นไว ก. มสุ ลมิ ไดร ายงานไวใ นศอฮฮี ฺของทา น กิตาบวา ดว ยการนมาซของ คนเดนิ ทาง รายงาน จากทา นหญงิ อาอิชะฮกฺ ลา ววา : อัลลอฮทฺ รงกําหนดการทาํ นมาซ ในยามทที่ รงกาํ หนดมาน้นั คอื สองร็อกอะฮฺ ตอมา ใหท าํ เต็มในตอนพาํ นัก อยกู ับท่ี ดังนน้ั การนมาซในยามเดนิ ทางจงึ ถกู ยอ ลง ตามทถ่ี ูกกาํ หนดในคร้งั แรก เชน เดยี วกนั ทา นมสุ ลิมยังไดรายงานไวในศอฮฮี ฺ กิตาบดงั กลา วขางตน จากรายงานของ ยะอฺลา บิน อมุ ัยยะฮฺ กลา ววา : ฉันไดก ลา วแกท า นอุมรั ฺ บนิ ค็อฏฏอ บ (เปนโองการอลั -กุรอฺ าน)วา “ไมเ ปนความบาปอนั ใดแกพ วกเจา ในการ ทจ่ี ะยอ จากการนมาซ ถา หากพวกเจา กลวั วา บรรดาผู ปฏิเสธจะกลนั่ แกลงพวกเจา ” แนน อน คนทง้ั หลายจะปลอดภยั ! ดงั นน้ั เขาจงึ กลา ววา : ฉนั ประทบั ใจท่สี ดุ อยาง หนงึ่ คือ เมื่อฉนั ถามทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮฺ(ศ)เกี่ยวกบั เร่ืองน้ี แลว ทา นบอก วา : “เปน การบรจิ าคทาน(ศอดะเกาะฮ)ฺ ทอ่ี ัลลอฮฺทรงบรจิ าคมาใหแ กพ วกทาน ดังนน้ั พวกทา นจง ยอมรับการบรจิ าคทานของพระองคเ ถดิ ” ขณะเดียวกนั ทานมุสลมิ ไดร ายงานในศอฮีฮขฺ องทา น กิตาบวา ดวยการ นมาซของคน เดนิ ทาง และการยอ นมาซ รายงานจากอบิ นอุ บั บาส กลา ววา : อลั ลอฮฺไดทรงกาํ หนดการทาํ นมาซ มาบนวจนะแหงนบีของพวกทาน(ศ) ในขณะ ท่ีพาํ นกั อยูกบั ท่ี สีร่ ็อกอะฮฺ และในขณะเดนิ ทาง สอง ร็อกอะฮฺ และในยามประสบ ภยั ราย(อนั นา กลวั ) หนงึ่ ร็อกอะฮฺ

ขณะเดียวกนั ทา นมสุ ลมิ ยงั ไดรายงานไวใ นศอฮฮขฺ องทา น จากรายงาน ของอะนัส บิน มา ลกิ วา : ทานศาสนทตู แหงอลั ลอฮ(ฺ ศ)น้ัน เม่ือทานออกเดนิ ทาง สามไมล หรือสามฟะรอซัค ทา นจะ ทํานมาซสองรอ็ กอะฮฺ มรี ายงานจากเขาอีกบทหนงึ่ วา : เราเคยออกเดินทางกบั ทานศาสนทูตแหง อลั ลอฮฺ(ศ) จากมะดนี ะฮฺไปยงั มกั กะฮฺ ดังนนั้ เราจงึ ทาํ นมาซครง้ั ละสองรอ็ กอะฮฺ สองรอ็ กอะฮฺ จนกระทงั่ กลบั ขา พเจา ไดก ลา ววา “ทา นอยทู ีม่ กั กะฮฺกวี่ นั ? ทานตอบวา : สิบวนั จากฮะดษี ทง้ั หมดนี้ ตามทีท่ า นมสุ ลิมไดร ายงานไวใ นศอฮฮ ขฺ องทา น ไดอธิบายใหเรา ทราบอยา งชัดเจนวา โองการอันทรงเกียรติ ไดถ กู ประทานลงมา เนน เฉพาะในเรอื่ งการนมาซยอ ในยามเดนิ ทาง ซง่ึ ทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮฺ(ศ) ไดเ ขา ใจเชนน้ัน และอธบิ ายเชน นัน้ ทง้ั โดยคาํ พูด และการกระทาํ โดยเหตวุ า มนั คอื การอนโุ ลม ทอี่ ลั ลอฮฺทรงบรจิ าคทานใหแ กบ รรดามุสลมิ และ จาํ เปน จะตอ ง ยอมรับ ดว ยเหตนุ เี้ อง จงึ ถือวา ขออางของอดั ดะวาลบิ ีย และคนอนื่ ๆ ท่คี ดิ เหน็ เหมอื นกบั เขา ในการออกตวั แทนอมุ ัรฺ และชอบแกข อ ผิดของอุมัรฺใหเปน ถูก จงึ ตอง มอี นั ลบลา งไป ตามทว่ี า อมุ รั พฺ ิจารณาไปยังเหตผุ ลของกฎ และไมพ จิ ารณาไปท่ี ความหมายดา นนอก เพราะ ทา นศาสนทตู แหงอลั ลอฮฺ(ศ)ไดสอนเขาใหร ูใ น โอกาสท่ีโองการใหท าํ นมาซยอ ถูกประทานลงมา ใน ยามท่อี มุ รั ฺมีความประทับใจ ดวยเหตทุ วี่ า ปกาศิตแหงบทบัญญตั ิบง ชอี้ ยา งชดั เจน โดยไมขน้ึ อยกู บั เหตผุ ลของ มัน ดว ยเหตนุ ี้การนมาซจงึ ถูกยอ ในยามเดินทาง ถงึ แมว า คนทง้ั หลายจะปลอดภัย และไมกลวั ภัยรา ยใดๆ ทพี่ วกปฏิเสธจะรังควานแลว กต็ าม แตส ําหรบั อมุ รั ฺน้ัน มี ความคิดเห็นไปอีก ทางหนึ่ง ซงึ่ ไมเ หมือนกบั การมองในแงด ีของอดั ดะวาลิบยี  และ นักปราชญอะฮลฺ ิซซนุ นะฮฺ เม่อื เรามองไปยงั อุสมาน บนิ อัฟฟาน ซง่ึ แนน อนเขาเปน อีกคนหนง่ึ ที่ วนิ จิ ฉยั ความตอ ป กาศติ แหง อัล-กรุ อฺ านและนบี จนกระท่งั ตดิ ตามไปกับขบวน ของคอลฟี ะฮรฺ อชดิ ีน กลาวคอื ทนั ทที ่ี เขาไดเขาสอู ํานาจ เขากจ็ ัดการใหท าํ นมาซ เตม็ จาํ นวนรอ็ กอะฮฺในยามเดนิ ทาง โดยเปลีย่ นแปลง ไปเปน ส่รี อ็ กอะฮฺแทนท่ีจะทาํ เพียงสองร็อกอะฮฺ ขา พเจา เคยถกู ซกั ถามหลายครัง้ เกี่ยวกบั เหตผุ ลในการเปล่ยี นแปลง ฟร ฎฺ  ขอน้ี และการ เพมิ่ เตมิ ในเรื่องนี้ และอะไรคือแรงผลักดันในเร่ืองนี้ แตขาพเจา ก็มองไมเ หน็ อะไรเลย นอกจากวา เขาตองการจะทําใหประชาชนเขาใจผิด โดยเฉพาะพวกบะนอี ุมยั ยะฮฺ วา เขามคี วามดเี ดน และยาํ เกรงอลั ลอฮฺยงิ่ กวา มุฮัมมดั อะบบู ักร และอมุ ัรฺ แนน อน ทา นมุสลมิ ไดร ายงานไวในศอฮีฮขฺ องทาน บาบวา ดว ยการนมาซ ของคนเดินทาง และการยอ นมาซทมี่ ินา วา : รายงานจากทานซาลมิ บิน อบั ดลุ ลอฮฺ วา บดิ าของเขารบั รายงาน จากทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ฺ ศ)วา ทา นไดทํา นมาซตามแบบของนมาซในยามเดนิ ทาง สอง ร็อกอะฮฺ ท่ีมนิ า และทีอ่ น่ื ๆ และ อะบูบกั ร, อุมัรฺ และอุสมานกท็ าํ สองรอ็ กอะฮฺในชว งแรกของสมัยท่ี เขาเปนคอลฟี ะฮฺ ตอ มา เขาก็ใหท ําเตม็ จาํ นวน คือส่รี ็อกอะฮฺ

ดงั รายงานในศอฮฮี มฺ สุ ลิมอกี เชนกนั วา ซฮุ รฺ ยี ไดกลา ววา ฉนั เคยถามทา น อรุ ฺวะฮวฺ า :เหตุ ไฉนทีอ่ าอชิ ะฮถฺ งึ ไดทาํ นมาซในยามเดนิ ทางเตม็ จาํ นวนรอ็ กอะฮ?ฺ เขาตอบวา : แทจรงิ นางได ตีความหมาย เชนเดียวกบั ทอ่ี สุ มานไดตีความ” ดวยเหตนุ ี้ ศาสนาของอัลลอฮโฺ ดยกฎเกณฑแ ละปกาศิตแหงบทบญั ญตั ิ ท่มี อี ยู จงึ เปน เรื่องท่อี อ นขอ ใหก ับการตีความของนักตคี วามทง้ั หลาย และออน ขอ ใหก ับการตฟั ซรี ฺ ของบรรดา นักตัฟซีรทฺ งั้ หลาย ข.ขณะเดียวกนั อสุ มานไดว นิ ิจฉยั ความศาสนาตามความเหน็ ของเขา เพอื่ สนับสนนุ แนว ทศั นะของอุมรั ฺ โดยสัง่ หา มการทาํ ฮจั ญต ะมัตตอุ อฺ ีกดวย เชน เดยี ว กบั ทอ่ี ุมรั ฺไดส ัง่ หา ม การแตงงาน มตุ อะฮฺ ดงั ทอ่ี ลั -บคุ อรีไดร ายงานไวใ นศอฮฮี ฺของ ทา น จากกติ าบวาดว ยการทาํ ฮจั ญ บาบวาดว ย อตั ตะมัตตอุ ฺ และอลั -อิกรอน รายงานจากมรั วฺ าน บนิ ฮะกมั วา : ขา พเจา ไดเหน็ อสุ มาน และอะลี (ร.ฎ) อุสมานน้นั สง่ั หา มการทาํ ฮัจญต ะมตั ตอุ ฺและฮจั ญก รี อนรวมกนั (หมายถงึ ทาํ ฮจั ญ และอมุ เราะฮรฺ วมกนั ) เมื่ออะลีเห็นดงั นนั้ เขาไดค รองอหิ รฺ อม เพือ่ ทาํ ฮัจญและ อุมเราะฮฺ ดว ยกนั เขาได กลา วลบั บยั กลั ลอฮฺ เพ่ือทาํ ฮัจญและอมุ เราะฮฺ แลวพูดวา : ฉนั จะไมล ะทงิ้ แบบอยา ง(ซนุ นะฮ)ฺ ใดๆ ของทานนบี(ศ) ตามคาํ สอนของใคร มสุ ลมิ ไดรายงานในศอฮีฮขฺ องทา น ในกติ าบอัล-ฮจั ญ บาบวาดว ย อนญุ าตใหทาํ ตะมตั ตุอฺ จากรายงานของทา นซะอีด บิน อลั -มุซัยยบิ วา : อะลี กับอสุ มาน(ร.ฎ)ไดป ระชุมกันท่อี ศุ ฟาน เมอื่ ครง้ั ท่อี ุสมานสงั่ หา มการทาํ ฮัจญ ตะมัตตุอฺ หรอื อมุ เราะฮฺ ดังนนั้ อะลจี งึ วา “ทา นตองการอะไร ท่ไี ด หามในกจิ การ ใดๆก็ตามท่ที า นศาสนทตู แหงอลั ลอฮ(ฺ ศ)เคยกระทําไว ? ฝายอุสมานตอบวา “ปลอยเราใหพ น จากทานเสยี เถดิ ” ดงั น้ันอะลีจึงกลา ววา : แทจรงิ ฉนั ไมส ามารถ ปลอยทานไปได เมอ่ื อะลีไดเ หน็ อยา งนน้ั แลวเขากค็ รองอหิ ฺรอมสาํ หรับทํา อมุ เราะฮฺ รวมกนั ไปกับเพอ่ื ทาํ ฮจั ญ” น่คี อื อะลี บนิ อะบี ฏอลบิ (อ) ซง่ึ เปน ไปมิไดเลยท่ีเขาจะละท้ิงซนุ นะฮขฺ อง ทา นนบี (ศ) เพื่อทาํ ตามคาํ สอนของคนหน่งึ คนใด รายงานบทที่สอง ไดท าํ ใหเ รา รถู งึ การถกเถยี งระหวา ง ทา นอะลกี บั อสุ มาน และคาํ พดู ของอสุ มานทมี่ ตี อทา นอะลี ทว่ี า “ปลอ ยเราใหพ น จากทา นเสยี เถดิ ” ซ่ึงมคี วามหมายชดั เจนในประโยคอยแู ลว ถงึ ความขัดแยง ของเขา ในทุกๆ เรื่อง และเขาจะไม ปฏิบตั ติ ามคาํ สอนทรี่ ายงาน มาจากบุตรชายของผูเ ปน อาของอะลี(ศ) ขณะเดียวกนั รายงานบทน้ี ยังเปด เผย อยางชัดเจนดวยการรายงานอกี วา :ดังนน้ั อะลจี งึ กลา ววา : “แทจ รงิ ฉนั ไมสามารถ ปลอยทา นไปได เม่อื อะลีไดเ ห็นอยา งนน้ั ” แลวอะไรเลาทอ่ี ะลมี องเหน็ มนั อยู ? ไมตองสงสยั เลยวา คอลีฟะฮผฺ นู ั้น แมจะมคี ําเตือนสติโดยอะลี เพอ่ื ใหเ ขา คาํ นงึ ถงึ ซนุ นะฮฺ ของทา นนบีแลว แตเขากย็ งั ดันทรุ ังตามความเหน็ ของตน ทีข่ ัดแยง กับซุนนะฮฺ และยังหา มคน ทั้งหลายมิใหท าํ ฮจั ญตะมตั ตอุ ฺ จากสาเหตุนี้ อะลีจงึ ขดั แยง กบั เขาแลวครองอิหรฺ อมรวมทเี ดยี ว ทงั้ หมด หมายถึงเพ่อื ทาํ ทง้ั ฮจั ญและ อุมเราะฮฺ นนั่ เอง

ค. ขณะเดยี วกัน อสุ มาน บนิ อัฟฟาน ยังวินจิ ฉยั ความอีกตามเคย ในเรื่อง องคประกอบ ของการนมาซ กลา วคอื เขามิไดกลา วตักบรี ฺ ทงั้ ในตอนกม ลงสุ ูด และตอนยกศีรษะขึ้น อมิ ามอะหมฺ ัด บนิ ฮมั บัลไดรายงานในมสุ นดั ของทาน ภาคที่ ๔ หนา ๔๔๐ รายงานจาก อิ มรอน บนิ ฮุไซนวา : “ฉันไดน มาซตามหลงั ทานอะลีครั้งหน่งึ ทําใหฉ ันนึกถงึ การนมาซ ทฉ่ี ัน เคยไดนมาซ รว มกับทา นศาสนทตู แหงอลั ลอฮ(ฺ ศ) และคอลฟี ะฮทฺ ัง้ สอง เขาไดก ลาว วา : แลว ฉันกอ็ อกไปทํา นมาซรว มกบั ทา น ดังนน้ั เขาจะกลา วตักบรี ใฺ นทุกคร้งั ที่ สุูด และยกศรี ษะขึ้นจากตอนรกุ ูอฺ ดังน้นั ฉันจึงกลาววา : โออะบนู ะญดี ใครคือ คนแรกทลี่ ะทง้ิ สิ่งน้นั ? เขาตอบวา : “อสุ มาน(ร.ฎ)นั่นเอง เมือ่ ตอนเขาตกั บีร เสียงของเขาเบามากจนทงิ้ มนั ไปเลย” ดว ยเหตนุ ี้เองซนุ นะฮฺของนบจี งึ ถูกทาํ ลายและถกู เปลย่ี นแปลงไป โดย ซนุ นะฮฺตางๆ ของ บรรดาคอลีฟะฮแฺ ละนักปกครอง ซนุ นะฮขฺ องศอฮาบะฮฺ ซุนนะฮฺ ของวงศอุมัยยะฮฺ และซุนนะฮขฺ อง วงศอ บั บาซยี ะฮฺ ทงั้ หมดนนั้ ลว นเปน เรอ่ื งอตุ ริ ท่ถี ูกประดิษฐข้ึนในอสิ ลาม ดังนน้ั ทกุ บดิ อะฮฺ คือ ความหลงผิด และความหลงผิด ทกุ ประการ ยอ มอยูในนรก ดงั ทีท่ า นศาสดา(ศ)ไดกลาวไว ดวยเหตนุ ี้ ทา นจะเหน็ ไดว า ในปจ จบุ นั น้ี มลี ักษณะมากมายหลายสสี ัน ในการนมาซของ บรรดามสุ ลิม ภาพมองวาพวกเขาเหมือนกนั ท้งั หมด แตหวั ใจของ พวกเขาแตกตางกนั เพราะพวก เขาทย่ี นื เรียงเพ่อื ทาํ นมาซในแถวเดียวกนั น้ัน ทา น จะเห็นวา คนนป้ี ลอยมอื แตคนนนั้ กอดมือ สว น อีกคนหนง่ึ จะมีลกั ษณะเฉพาะ ในการกอดที่ไมเหมอื นใคร คือเขาจะวางมอื บนตําแหนง สะดือ สว น คนนนั้ วางตรง ตําแหนงของหวั ใจ คนหนง่ึ ยืนใหเ ทาท้ังสองชดิ กนั สว นอีกคนแยกเทาออกหา ง จาก กัน แตละคนเช่อื ถอื วา ตนเปน ผูทถี่ กู ตอ งโดยแทจ รงิ ถา เม่ือใดทา นพดู ถงึ เรอื่ งนี้ กจ็ ะมีคนพดู กับ ทา นวา : แทจ รงิ มันมีดว ยกนั ไดหลายๆ รูปแบบ ขออยา ใหค วาม สาํ คัญกบั มันเลย นมาซไปเถดิ ตามทท่ี า นตอ งการ ขอ สําคญั อยูทว่ี า เธอจะตอง นมาซ ถกู แลว ท่สี าํ คัญคือ การนมาซ แตท วา จําเปน จะตองนมาซใหถกู ตอ งตรง ตามวธิ กี าร นมาซของทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ(ฺ ศ) เพราะทานไดก ลา วไวว า : “พวกทา นจงนมาซเหมอื นดงั ได เห็นฉนั นมาซ” ดงั นนั้ หนา ทขี่ องเราจึงจะตอง ขวนขวายในการศึกษาถงึ เร่อื งการนมาซของทานนบี (ศ) เพราะการนมาซ เปน เสา หลกั ของศาสนา ง. อสุ มาน เปน คนท่ีมะลาอกิ ะฮฺแหง ผทู รงกรณุ าปรานี ตอ งละอาย อัล-บะลาซิรยี ไ ดก ลาวไวใ นหนงั สอื อัซบาบุล-อชั รอฟ เลม ๕ หนา ๕๔ วา : เมื่อขาวการตายของอะบูซรั ใฺ นแดนกนั ดารแหง รบุ ซะฮฺ ทราบไปถึงอุสมาน เขาไดก ลาววา : ขอใหอ ัลลอฮฺประทานความเมตตาแกเขา ดังน้นั ทานอมั มารฺ บนิ ยาซิรจฺ ึงกลา ววา : ใชแ ลว จากตวั ของพวกเราทกุ คน ขอใหอ ลั ลอฮฺเมตตาปรานี ตอ เขา ดงั น้ัน อสุ มานจงึ กลา วกบั อมั มารฺวา : โอ คน

ทีก่ ดั ลึงคข องบดิ าตัวเอง แกคดิ หรอื วา ฉนั จะเสยี ใจ กบั การที่ไดขับไลเขาออกไป ? วา แลว เขาก็ ออกคําสัง่ ใหควบคมุ ตัวอมั มารทฺ นั ที แลวกลาววา “จงนาํ เขาตดิ ตามไปอยูทนี่ ่ัน” ครน้ั เม่อื พวกเขาเตรยี มการเพือ่ นาํ ตัวอมั มารอฺ อกไป ชาวบะนูมัคซมู ก็ ไดไปหาทา นอะลี เพอื่ ขอรอ งใหเ จรจากบั อสุ มานในเรอ่ื งของเขา ดังนน้ั อะลจี ึงพดู กบั อสุ มานวา : โออ สุ มาน จงยาํ เกรงอลั ลอฮเฺ ถดิ แทจรงิ ทา นไดข ับไลช ายผมู ี คณุ ธรรมคนหนึ่งในหมชู าวมุสลมิ ว่ึงเขาตองตายไป เพราะการขับไลของทา น ตอมา บัดน้ี ทานยังตอ งการจะเนรเทศคนประเภทเดียวกบั เขาอกี กระนนั้ หรือ ? จงึ ไดม กี ารปะทะคารมกันขนึ้ ระหวา งคนทง้ั สอง จนกระทัง่ อสุ มานกลา วกับ อะลวี า : “ทาน นั่นแหละ สมควรในการถกู เนรเทศ มากกวา เขา” ทา นอะลีตอบวา : “ก็ทาํ เชน นน้ั ซิ ถา ทาน ตอ งการ” บรรดาชาวมุฮาญริ ีนไดร วมตัวกันมาหาอสุ มาน แลว กลา ววา : “ถา หากวา ทกุ ครง้ั เวลามี คนเจรจากบั ทา น แลวทา นก็จะขบั ไลเขา จะเนรเทศเขา อยา งน้ี ถอื วา เปน ส่ิงท่ไี มเหมาะสมเลย ดงั นน้ั ขอไดผ อ นผนั ใหแ กอมั มารฺเถิด” ในรายงานทบี่ นั ทกึ โดยยะอฺกบู ีย จากหนังสือตารคี ของทา น เลม ๒ หนา ๑๔๗ ระบวุ า อมั มารฺ บนิ ยาซริ ฺ ไดทํานมาซใหก ับศพของมกิ ดาด แลวฝงเขา โดยไมแ จง เรื่องนแี้ กอ ุสมาน โดยเปน คําสัง่ เสียจากมกิ ดาด ดังนน้ั อสุ มานจงึ โมโห อัมมารฺอยา งรนุ แรง แลวกลาววา “ความวบิ ตั จิ ะมแี ก ฉัน กเ็ พราะลกู ชายของหญงิ ผวิ ดาํ ! แนน อน ฉนั รูในเรอื่ งนี้” เปนไปไดไ หมวา คนขี้อาย ในระดับท่ีมะลาอกิ ะฮยฺ งั ตอ งละอายตอเขา และผูเ ปน ทเี่ คารพ ยกยอ งของบรรดาผูศ รัทธา จะเปน คนชอบพูดจาหยาบคาย ? อสุ มานไมเพยี งแคลบหลูด หู มิ่นอัมมารฺเทา นน้ั แตคาํ พดู ของเขา ยงั เปน คาํ พดู จาทล่ี ามก อีกดวย นน่ั คอื เขาพูดวา : โอ คนทีก่ ัดลึงคของบดิ าตัวเอง : จนถงึ ขนั้ ทีเ่ ขาออกคําสงั่ ใหท หารรบั ใช ของเขา จบั ตวั ทา นอมั มารฺ แลวมัดมือ มดั เทา ทัง้ สองขา ง แลวตอจากนนั้ อุสมานไดใ ชเ ทาทงั้ สอง ของตนเตะไปท่ลี ูกอัณฑะ จนอมั มารเฺ จ็บปวด ถงึ กบั สลบ ทงั้ ๆ ทเี่ ขาชราภาพ ไมม ีทางตอ สู นคี่ ือ เกร็ดประวัติ ซ่ึงเปน ที่รกู นั อยางดี ในหมูนกั ประวัติศาสตร( ๑๘๒) ในเมอื่ บรรดาศอฮาบะฮฺ กลุม หนงึ่ ไดเ ขียนบนั ทกึ เหตุการณ พวกเขาจะขอรอ งทา นอัมมารฺ ใหบ รรยายเรอ่ื ง ของทานใหแกเ ขา ในทาํ นองเดยี วกันน้ี อสุ มานยงั ไดก ระทาํ กบั อบั ดลุ ลอฮฺ บนิ มุสอดู เมอ่ื เขา กับองครกั ษคน หนง่ึ ที่ชอื่ วา อับดลุ ลอฮฺ อบิ นิ ซมั อะฮฺ เดนิ ผานอบั ดุลลอฮฺ บนิ มสั อดู ดงั นน้ั เขาไดใ ห อบิ นิ ซัมอะฮฺ ควาตวั อบั ดุลลอฮฺ บิน มสั อูดมาโอบไว จนกระท่ังไดนาํ ไปถึงท่ปี ระตมู ัสยดิ แลวเหวย่ี งตวั ของอบั ดุลลอฮฺ บนิ มสุ อูด ใหก ระแทกพ้ืนจนกระดกู ซี่โครงหกั (๑๘๓) ทั้งน้ีมิไดเปน เพราะเหตุอนั ใด นอกจาก เร่ืองเดยี วเทา นน้ั คอื อบั ดลุ ลอฮฺ บนิ มสั อูด คดั คา นอสุ มาน กรณที ม่ี อบทรัพยสนิ สว นกลางของชาวมุสลมิ ใหแ กต ระกูลอุมัยยะฮฺ ผูละเมิด อยางมากมายไมอ้ัน

จงึ มีการปฏิวตั โิ คน ลม อํานาจของอสุ มาน ดงั ทไ่ี ดเ กิดขึน้ แลว จนกระท่งั เขาถกู เชอื ดคอ ตาย และพวกเขาสง่ั หามมใิ หฝ งเปน เวลาสามวนั และมคี นเพยี ง สค่ี นเทา นน้ั จากตระกูลอมุ ยั ยะฮฺ มาทาํ นมาซใหแกมยั ยติ ของเขา ถงึ กระน้ัน ยังมศี อฮาบะฮฺบางคนหา มพวกเขามใิ หทาํ นมาซ จงึ มี คนหนง่ึ ในหมพู วกเขากลา ววา “พวกทา นจงฝงเขาเถิด เพราะแทจ ริง อัลลอฮฺและมะลาอกิ ะฮฺของ พระองคป ระทาน พรแกเ ขาแลว ” พวกเขาจงึ ตอบวา : มไิ ด ขอสาบานตอ อัลลอฮฺ เขาจะไมถ กู ฝง ใน สสุ านของบรรดามสุ ลิมอยา งเด็ดขาด ดงั นั้นจงฝง เขาใน “ฮาช เกากบั ” อนั เปน ที่ พวกยิวฝง ศพคน ของพวกตน ครนั้ เม่ือพวกบะนอี มุ ัยยะฮไฺ ดค รองอํานาจ พวกเขาก็ นาํ เอา “ฮาช”แหง นนั้ รวมเขา เปน ที่แปลงเดยี วกบั อลั -บะกอี ฺ ตัง้ แตนนั้ มา น่ีคือเกรด็ เล็กๆนอยๆ จากประวตั ิของคอลีฟะฮทฺ ง้ั สามทาน อะบบู ักร อุมรั ฺ และอสุ มาน ถึงแมว า จะเปนเพยี งเรือ่ งยอ ๆ เพราะเราตองการกลา วอยา งสรุปและ นํามาเสนอเพยี งตัวอยา ง บางตอนเทา นนั้ แตท วา สามารถเปนหลกั ฐานทพี่ อเพยี ง ในการเปด เผยความลบั ท่ีถกู ปดบงั ไว ดว ยความดงี ามทถ่ี กู อุปโลกนข ึ้นมา และเกยี รติยศจอมปลอม ท่บี รรดาคอลีฟะฮทฺ งั้ สาม มิไดร เู รอ่ื ง รรู าวอะไรดว ยเลย และไมเคยนํามาปฏิบตั ิเลย แมแ ตวนั เดยี วในชีวติ ของพวกเขา คาํ ถามท่ถี กู ต้ังขึ้นเปน กระทู กค็ อื : ในความเปน จริงเหลา นี้ อะฮลฺ ิซซนุ นะฮฺ วัล-ญะมาอะฮฺ จะวา อยา งไร ? คําตอบ จากอะฮลฺ ซิ ซกิ ร ก็คอื : ถา หากพวกทานรเู ร่อื งนนั้ แลวมไิ ดป ฏเิ สธ วา มนั เปน เรือ่ ง ไมจริง เพราะตาํ ราศอฮฮี ฺของพวกทา นเอง ไดย ืนยนั เรอื่ งนน้ั ๆ ตามความเปน จรงิ ของเรอื่ งนนั้ ๆแลว ถึงแมวา จะพยายามทาํ เปน มองไมเ หน็ กต็ าม แนน อน พวกทา นจะตองยกเลิกนิยายปรมั ปรา เกย่ี วกับคอลีฟะฮฺ ผชู น้ี าํ ทถี่ ูกตอง เหลา นั้นไดแลว ถา หาก พวกทานปฏเิ สธและไมเชื่อถือวา มันเปน เรอื่ งจรงิ แนน อน ทา นจะ ตองยกเลิก ตําราศอฮฮี ฺของพวกทาน ตลอดจนตาํ ราตา งๆทถ่ี ูกยอมรบั ตามท่ี ขาพเจา ไดถา ยทอดออกมา และ นนั่ เทา กบั วา พวกทา นตอ งยกเลิกความเชือ่ ของ พวกทานทม่ี ีอยทู ง้ั หมดนนั่ เอง บทท่ี ๖ ปญหาเกย่ี วกบั ตาํ แหนง คอลฟี ะฮฺ ทานทราบไหมวา ตําแหนงคอลีฟะฮฺ หมายถึงอะไร ! มนั คอื ตาํ แหนง ที่ อลั ลอฮทฺ รงกาํ หนด มาเพ่ือเปน การทดสอบประชาชาตทิ ัง้ หลาย และมันเปน ตาํ แหนง ทีแ่ บงประเภทของประชาชาติ และบรรดาผมู กั ใหญใ ฝส งู มงุ มาตร ปรารถนาจะไดม นั มนั คอื ตาํ แหนง ทท่ี ําใหเ ลอื ดของผบู ริสุทธิ์ ตอ งหล่งั นอง มนั คือ ตาํ แหนงที่ทาํ ให บรรดามสุ ลิมตอ งกลายเปน ผูป ฏเิ สธ(กฟุ ร) เพราะมนั ทําให พวกเขาหลงไหลไดปลื้ม และออกหา งจากหนทางอนั เทย่ี งตรง แลวทาํ ใหพวกเขา ตกในเปลวเพลิง

นรก จาํ เปนอยางยง่ิ ท่เี ราจะตอ งมกี ารวเิ คราะห หาขอสรุปของมัน อยางรอบคอบ ในความลับและ ความคลมุ เครอื ตางๆ ในความเปน ไปสาํ หรับ ตาํ แหนงคอลฟี ะฮฺ ทง้ั กอ นและหลงั การวายชนมของ ทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ(ฺ ศ) ประการแรก ทต่ี องคาํ นงึ ถงึ ก็คอื วา ตาํ แหนง ผนู ํานั้น สาํ หรบั ชาวอาหรับ ถอื วา เปน เรื่องที่ สาํ คญั อยางยง่ิ ยวดตลอดมาทุกยุค ทกุ สมยั ดังน้นั จะเห็นวา พวกเขาจะยกหวั หนา เผา หรอื ประมุข ของตระกลู ใหม ีอํานาจเหนอื ตัวของพวกเขา เอง กลา วคือ พวกเขาจะไมละเมิดในกจิ การใดๆตอ ผนู าํ และจะไมดาํ เนนิ การใดๆ นอกจากจะไดป รึกษาหารอื ตอผูนาํ และพวกเขาจะไมพ ดู ในเร่ืองใด ลา้ํ หนาผนู ํา กลา วคอื ประมุขของตระกูลที่วา น้ี โดยประเพณี จะตอ งเปน ผมู วี ัยวฒุ สิ งู ทส่ี ดุ มคี วามรใู น กจิ การปกครองมากทส่ี ดุ เปน ผูม เี กยี ตปิ ระวัตดิ ีเดน ท่ีสุด ทงั้ ดาน สตปิ ญญาและชาติกาํ เนิด เริ่มตน ก็คือวา หวั หนา ทว่ี าน้ี จะตองโดดเดนท่สี ุด ตามเหตกุ ารณตา งๆ ในตระกูลของเขา และไดส าํ แดงใหเ ปนท่ีประจกั ษถ งึ ความมปี ญ ญา ความเฉลียว ฉลาด ความกลาหาญ มคี วามรูใ น กิจการตางๆ มีความคดิ ทีส่ ขุ ุม ใหเกียรตแิ กแ ขก และมีคุณลกั ษณะทนี่ า ยกยอ งสรรเสริญดา นอ่ืนๆ อกี แตท วา บอ ยครง้ั เลยทเี ดียว ท่ีตําแหนงน้ี เปน ไปโดยการสืบทอดมรดก มใิ ชโ ดยการเลือกตั้ง เสมอไป นอกจากนี้ เรายงั พบอีกวา คนในเผา ตา งๆ และตระกูลตา งๆนนั้ ท้งั ๆท่ี เปน อิสระแกต นอยู ตางหากแลว แตก็ยังศโิ รราบใหแกป ระมขุ ของเผาใดเผาหนึ่ง ทมี่ จี าํ นวนคน และทรพั ยส นิ มากกวา และมคี วามกลา หาญเดด็ เด่ยี วในการสรู บ และปกปองคนในเผา อ่ืนๆ ทีอ่ ยภู ายใตก ารดแู ลของตน ตัวอยา งเชน เผา กเุ รช ซง่ึ มหี นา ทเ่ี ปน ผนู าํ เผา ตา งๆ ในหมชู าวอาหรบั ท่ีเขา มาสวามภิ ักด์ิ โดยมี อาํ นาจ ปกครอง ในฐานะประมุข และเปน เจานาย ซ่ึงทาํ หนา ท่ดี แู ลรักษา “อลั -ฮะรอม” บาน ของอัลลอฮฺ เม่อื อสิ ลามมาเผยแพร ทา นศาสนทตู แหงอัลลอฮฺ(ศ) ไดใหก ารรบั รอง ตามนยั ยะแหง แนวนโยบายเหลานี้ ในการถือเปน หลกั ปฏบิ ัติ กลาวคอื ทา นได แตง ตั้งเจานาย และประมุขไว ประจําเผาตา งๆ ที่เขา มาแสดงเจตจํานงค ตอ ทา น และยอมรับในหลกั การอิสลาม เพื่อจะไดเ ปน ผูป กครองในหมพู วกเขา โดยนํานมาซ และเกบ็ รวบรวมซะกาต อีกทงั้ ยงั เปน ผปู ระสานงานเชอ่ื มตอ ระหวา งคนเหลานน้ั กบั ทา น ตอ มา ทา นศาสดามฮุ ัมมดั (ศ) ไดก อ ตงั้ รฐั อสิ ลามตามพระบญั ชาของ อัลลอฮฺ ซง่ึ มี ระเบยี บกฎเกณฑ และหลกั การทกุ อยา งข้นึ ตรงตออัล-วะฮยฺ ทู ีถ่ กู ประทานมาจากอลั ลอฮฺ ดงั นน้ั ท้งั ระบอบทางสงั คมและทางดานปจ เจกชน เปนตน วา พธิ ที าํ สัญญาแตงงาน การหยาราง การซอื้ ขาย การรบั การให การแบง มรดก และการจา ยซะกาต รวมถงึ เรือ่ งตา งๆ ท้งั หมด ไมวา จะเปน ใน สวนที่ เกยี่ วขอ งกับปจ เจกชนและสังคม ทง้ั ในยามรบ และในยามสงบ ทง้ั ในภาคกจิ กรรม

โดยท่ัวไปและในภาคอิบาดะฮฺ ลวนข้ึนตรงตอ บทบัญญตั ขิ องอลั ลอฮฺ หนา ทีส่ าํ คญั ของทา นศาสน ทตู (ศ) กค็ อื จดั การใหบ รรลผุ ลเปน รปู ธรรมตามบทบัญญัติ เหลา นนั้ เปน ธรรมดาอยูเอง ทท่ี า นศาสนทูตแหงอลั ลอฮฺ(ศ)ตองคิดถงึ ตัวบคุ คล ทจี่ ะมาทาํ หนา ท่ีแทนทาน ในกจิ การท่ีสําคญั อันยิง่ ใหญนี้ แนน อน นั่นหมายถึง ตําแหนง ผนู าํ สาํ หรบั ประชาชาติ เปนธรรมดาอยเู อง ท่ผี นู าํ รัฐทกุ คน (ถา หากใหค วามสําคญั กับประชาชน) จะตองคาํ นึงถงึ ตวั บุคคลทตี่ นเหน็ ชอบ เพื่อจะใหเปน ผูแทนของตนในการทาํ หนาทีอ่ นั สาํ คญั ทกุ ประการ ซึ่งเขาจะตองลาจากไป แลว ผนู นั้ จะเปน ผชู ว ยของเขา คนทห่ี นงึ่ และเปน ผใู กลชิดซึง่ ปรากฏตัวอยู แลว ในยามทพ่ี วกเขามิไดปรากฏตัว และเปน ธรรมดาอกี เชนกัน คอื ตวั แทนของเขา จะตองเปน ที่ รจู กั ของบรรดา ผูชว ยทกุ คน และของประชาชนดว ย ดงั นนั้ ผมู สี ตปิ ญญาจงึ มิอาจเช่ือวา ทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮฺ(ศ) จะลมื เลือน ทกุ สงิ่ ทกุ อยางเหลา น้ี โดยมิใหความสนใจกบั เรอ่ื งน้ี ไมตอ งสงสยั เลยวา ทา นคือคนทาํ งาน ในหนาท่กี าร งานของทา น และไมตองสงสัยเลยวา บรรดาฮะดีษ ตางๆ ทเ่ี ก่ียวของกับเรอ่ื งนี้ ไดถ ูกสะกัดกนั้ ไว โดยการลงมอื ของบรรดาคอลีฟะฮฺ ที่ไดแ อบอา งทฤษฎวี าดวยการปรกึ ษาหารือข้ึนมา ตลอดจน บรรดาผซู ง่ึ ใช ความพยายามทุกอยา งท่ีมี เพ่อื ขดั ขวางปกาศิตแหงบทบัญญัติ ทร่ี ะบุบอก และบงชี้ ตวั คอลีฟะฮฺ และจากความพยายามดงั กลาวนี้อกี เชน กนั ได มีการหมนิ่ คุณา นุภาพของ ทา นศาสนทูต(ศ) และกลา วหาวา ทา นเพอ เจอ ตอจากนั้น ยังมกี าร หมิ่นประมาททา น และหมนิ่ ประมาทแมท พั ทท่ี า นไดแตง ตงั้ ใหเปน ผบู ญั ชาการ ทหาร โดยอา งวา เปน ผูไ มม คี วามเหมาะสม สําหรบั การปกครอง และการเปน ผนู ํา เพราะอายยุ งั นอ ย ตอ มาก็สรา งความสงสยั ในการวะฟา ตของทานศาสนทตู (ศ) จนกระทงั่ เกดิ ความสับสน แลว ประชาชนทว่ั ไป ก็มิไดไ หสัตยาบันรับรองคอ ลีฟะฮฺ ทท่ี า นศาสนทูต(ศ)แหงอัลลอฮฺ(ศ) ไดแตงตงั้ ไวกอ น จากความพยายามเหลานี้ นับเปน โอกาสเหมาะของพวกเขา ในชว งทที่ า นอะลี และผสู นบั สนนุ ทาน กาํ ลัง ทาํ ภารกจิ ในการจดั ศพ ของทานนบี(ศ) แลวการประชุมทซ่ี ะกฟี ะฮฺ ก็ไดจ ดั ขนึ้ อยาง ฉบั พลนั และไดม ีการเลือกคนทพี่ วก เขาพึงพอใจ และเปนทถ่ี ูกใจของพวกเขา ซึง่ ความหวงั ของพวกเขา ไดถูกทุมเทไปยงั คนผูนน้ั ตอ มา เขากจ็ ดั การ ใหป ระชาชน โดยทวั่ ไปใหสัตยาบนั ทง้ั ดว ยการขแู ละปลอบ ทงั้ ดว ยการสัญญา และคาดโทษ หลังจากนัน้ ก็ไดข จัดผูทข่ี ดั ขวางวถิ ีทางการเมอื งทกุ คน ตอ มากไ็ ดม ีการตอตาน อยางเขม งวดกวดขันกับทุกคนท่จี ติ ใจของเขารูสึกวา ละเมิดตอ การใหค วามเคารพ หรอื ตัง้ ขอ สงสยั วา ตาํ แหนง คอลีฟะฮคฺ นใหมน ี้ถกู ตอ งตามหลักศาสนาหรือไม ถึง แมจะเปนทานหญงิ ฟาฏิมะฮฺ บตุ รีของทานศาสนทตู แหงอลั ลอฮ(ฺ ศ)เองกต็ าม ตอมากไ็ ดด ําเนินการปด กน้ั และหา มการเผยแพรฮะดีษตา งๆ ของทานนบี เพ่ือมใิ หป กา ศิตแหง บทบญั ญตั ิ เปนทร่ี รู ะหวา งคนทงั้ หลาย และกระทบกระเทอื น ถึงกิจการปกครอง แมวา ถงึ

ข้นั ทจ่ี ะตองประหารชีวติ คนใด หรอื สงั หารคนกลมุ ใด ก็ตอ งทาํ ทั้งน้ี เพ่ือขจดั ปญ หาการตอตาน โดยมขี อ อา งในครั้งแรกวา เปน การ กาํ จัดปญหาทเ่ี ลวรา ย และครงั้ ตอ มาก็อา งวา กาํ จดั ผเู ปน กบฏ เรื่องราวท้ังหมดน้ี เรารับทราบขอมูล จากการทบี่ รรดานกั ประวัตศิ าสตร ไดบ นั ทกึ ไว ถงึ แมว า พวกเขาบางคนพยายามจะปกปด ความจริง ดวยการปลอม แปลงบทรายงานบางเรอื่ ง ขน้ึ มาหกั ลา ง หรือตคี วามหมายบางเรอ่ื งใหเ ปนอนื่ และ ใหข อแกตัวตางๆ นานา ซ่ึงกาลเวลาและ เหตุการณต างๆ ตลอดจนการศกึ ษา วิเคราะห ไดเ ปด เผยความลับของเรอื่ งนั้นๆในที่สดุ มบี างคนในหมพู วกเขา ควรแกก ารใหอ ภัย เพราะเขาไดร บั ขอมูลมาจาก ตําราอา งองิ ชดุ แรกๆ ท่ีถกู เขยี นขน้ึ ภายใตอิทธิพลทางการเมือง และสังคมซ่งึ ไดฝ าก ความเสียหายอนั ย่ิงใหญไ ว ให และทตี่ ดิ ตามมาในภายหลงั จากเหตกุ ารณตางๆ เมื่อครงั้ ทพี่ วกบะนีอมุ ยั ยะฮขฺ ้ึนครองอํานาจ ในตาํ แหนง คอลีฟะฮฺ และพวกเขาได ใชท รัพยสนิ และตาํ แหนง ปรนเปรอใหแกศอฮาบะฮฺ และตา บอิ นี ทถ่ี ูกจา งบางคน ดังนน้ั นักประวัติศาสตรบ างทาน จึงรับเร่ืองราวมาจากบรรดาคนเหลา นน้ั โดยความสจุ รติ ใจ ในขณะทส่ี ายตาไมรูเหน็ ในกลลวง และสง่ิ ทหี่ วั ใจซอ นเรน ไว ดงั น้ันบทรายงานศอฮีฮฺตางๆจึง ปะปนกนั อยกู บั บทรายงานเทจ็ จนกลายเปน เรอื่ งยากสาํ หรบั นักคน ควา ท่ีจะเขาถงึ ขอเทจ็ จริง เพื่อใหผ ูอา น ผวู ิเคราะหใ กลชิดกบั ความจรงิ เหลา นยี้ งิ่ ขึน้ จําเปน อยา งยงิ่ ทจี่ ะตอ งซกั ไซร และตั้งกระทถู ามปญ หาเหลา น้ี จนกระทงั่ วา เขาจะไดรบั รูเ รื่องราว นน้ั ๆ หรอื ไดร บั ความจรงิ บางอยา ง จากคาํ ตอบในเรอื่ งนนั้ ๆ หรือไดร ับคําแนะนาํ บางประการเพ่อื นาํ ไปสคู วามเปน จรงิ ปจุ ฉา-วสิ ชั นาทยี่ ังไมเ พยี งพอแกน ักวิเคราะหทุกคน มจี ดหมายหลายฉบบั ถกู สง มายงั ขาพเจา จากภูมิภาคตางๆ ในเนอ้ื ความ ทเี่ ขียนมานนั้ มี คําถามทีส่ ําคญั บางเรอ่ื ง ซง่ึ บง บอกถงึ ความกระตอื รือลน ของ ทา นผอู านท่มี ีเกยี รติ ในอนั ทจ่ี ะได คําอธบิ ายเพมิ่ เติม และทําการตรวจสอบคนหา ความจรงิ ตา งๆ บางคาํ ถามขา พเจา กต็ อบบาง ไม ตอบบา งโดยมไิ ดอ ะไรเปน เรอื่ ง ทซ่ี อ นเรน แตท วา เปนเพราะบางคาํ ถามเหลานน้ั มีคําตอบอยูแลว ในหนังสอื “ในทส่ี ดุ ขา พเจาก็ไดร ับทางนํา” และหนงั สือ “ขออยกู ับผูสัตยจ รงิ ” และเพอื่ เปน ประโยชนแ กคนทวั่ ไป ขา พเจา ใครจะเผยแพรคําถามตางๆ พรอ มดว ยคาํ ตอบลง ในบทน้ี และ พรอมกับใหขอ สงั เกตวา ทานผูอา นจะพบบางฮะดษี และบางเรอื่ งมี ซาํ้ ซอนอยูในหนงั สอื เลม เดยี วกนั หรอื ทงั้ ในสามเลม ทง้ั น้ี ขา พเจา ต้งั ใจจะถือ ปฏิบตั ิตามมาตรฐานในกิตาบลุ ลอฮฺ อันทรง เกยี รติ ทีบ่ อกเลาเหตกุ ารณซ ้าํ ๆ กนั ในหลายซเู ราะฮฺ เพอ่ื ปลกุ เราจิตสาํ นึกของผศู รัทธา และเพอื่ จะไดอ ยใู นความทรงจํา ของคนทงั้ หมด

ถาม ๑ : เมื่อทานศาสนทูตรวู า กจิ การของประชาชาติจะถูกนาํ พา ไปสู การ พพิ าท และการขัดแยง กนั ดวยสาเหตขุ องตาํ แหนงคอลีฟะฮฺ แลว ทําไม ทา นจงึ ไมแ ตงต้ัง คอลีฟะฮขฺ องทา นเสยี เอง ตอบ : แนน อน ทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮฺ(ศ) ไดแ ตงตง้ั คอลีฟะฮขฺ องทา น ไวแลว หลงั จาก บําเพญ็ ฮญั อาํ ลา น่นั คือ ทา นอะลี บนิ อะบี ฏอลบิ โดยมบี รรดา ศอฮาบะฮขฺ องทา นไดร วมในพิธี ฮัจญก ับทา นรเู หน็ ในเรือ่ งน้ี เพราะทา นรดู วี า ประชาชาติจะหาขอ แกต วั ตอทา น และจะยอ นรอย ถอยกลับไปสสู ภาพเดมิ ถาม ๒ : เปน เพราะอะไรจึงไมมศี อฮาบะฮฺทานใด ถามทา นศาสนทตู ถงึ เรอ่ื งนเี้ ลย ทั้งๆท่พี วกเขาถามทา นทกุ เร่อื ง ? ตอบ : แนน อน พวกเขาเคยถามทา นแลว และทานก็ไดต อบแลว ดว ยวา : พระองค ผูท รง สูงสดุ ตรสั วา : “พวกเขากลา ววา มกี จิ การใดเปน สทิ ธิของเราสกั อยา งไหม จงกลา วเถดิ กิจการท้งั ปวงลว นเปน สทิ ธิของอลั ลอฮ”ฺ (อาลิ อมิ รอน/๑๕๔) พวกเขายงั ไดถ ามทา นอกี และทานกลา ววา : “อันท่จี รงิ ผปู กครองของ พวกเจา มเี พยี งอลั ลอฮฺ และศาสนทตู ของพระองค และบรรดาผศู รัทธาซึง่ ดาํ รง นมาซ และจา ยซะกาตในขณะพวกเขาโคงรกุ อู ”ฺ (อลั -มาอิดะฮ/ฺ ๕๖) พวกเขายังได ถามทา น อีก แลว ทา นกต็ อบวา : “แทจ ริงคนนเ้ี ปนพนี่ องของฉนั เปนทายาทของ ฉัน และเปน คอลีฟะฮขฺ อง ฉันถัดจากฉัน”(๑๘๔) ถาม ๓. : ทําไมศอฮาบะฮบฺ างทาน จงึ คดั คา นทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮฺ ในขณะที่ ทา นตอ งการจะเขยี นขอความใหแ กพ วกเขา เพอ่ื ปอ งกัน พวกเขา ใหพ นจากความหลงผิด หลังจากสมัยของทาน แลว พวกเขากลา ววา ทา นเพอ เจอ ? ตอบ : แนนอน ศอฮาบะฮบฺ างคน ไดค ัดคานทา นนบี(ศ) ในขณะทท่ี าน ตอ งการจะเขยี น ใหแกพวกเขา ในสงิ่ ท่จี ะยบั ยั้งพวกเขาใหพ น จากความหลงผิด แลว พวกเขากลา วหาวา ทา นเพอ เจอ เนอ่ื งจากพวกเขารดู ีวา ทา นตอ งการจะแตงต้ัง ทา นอะลี บนิ อะบี ฏอลบิ โดยเปน ลายลกั ษณ อกั ษร เพราะกอ นหนา นน้ั ทา นได กลาวกบั พวกเขาในพธิ ีฮัญอาํ ลาแลว วา ผทู ่ียดึ มนั่ ตอพระคัมภรี  และเชื้อสาย ศาสดาจะไมห ลงผดิ ตลอดกาลภายหลังจากทา น แลว พวกเขากเ็ ขา ใจวา ขอความ ท่ี จะถูกบนั ทกึ ตองเปน คําพดู เดียวกนั นนั่ เอง เพราะทา นอะลี คอื หวั หนา ของ เชื้อสายศาสดา อนั ที่ จริง การทพ่ี วกเขากลา วหาวา ทา นเพอ เจอ ก็เพียงเพือ่ ใหท า น หลกี เลย่ี งจากการเขียนนนั่ เอง เทากบั เปน การหาม และเพราะเหตวุ า การพพิ าท และความขดั แยงไดม ขี น้ึ เกยี่ วกับขอ ความน้นั กอนจะทําการเขียน ครน้ั ในเมื่อ ทา นนบีเพอเจอ(ตามความเชื่อของพวกเขา) ดงั นนั้ การเขยี นของ ทา นในคราวนนั้ กจ็ ะเปน เรอ่ื งเหลวไหล ดังน้นั ดวยวิทยญาณ ทาํ ใหไ มม กี ารเขยี น ถาม ๔.: ทาํ ไมทานไมยืนกรานทจี่ ะเขยี นขอความนนั้ โดยเฉพาะ อยางยง่ิ ในเมื่อ มันจะปกปอ งประชาชาตอิ สิ ลามใหพน จากความหลงผิด ?

ตอบ : ตามอตั ภาพของทา นศาสนทตู (ศ) ทานไมอ าจยืนกรานทจี่ ะเขียน ได เพราะการ ปองกันใหพ น จากความหลงผดิ ไดถ กู ปฏิเสธไปแลว โดยความเหน็ พอ ง ตองกนั ของศอฮาบะฮเฺ ปน สวนมาก ทวี่ า ทานเพอเจอ ดงั นนั้ ขอความทจ่ี ะ เขยี น รงั แตกลายเปน ทม่ี าของความหลงผิด แทนท่ีจะเปน การปกปอ ง และถาหาก วา ทา นนบ(ี ศ)ยงั ยนื กรานจะเขียน แนน อน หลงั จากทา นสนิ้ ไปแลว จะตอ งมกี าร บอ น ทาํ ลาย ทก่ี อ ใหเกิดความสงสยั แมกระทงั่ ในคัมภีรแ หง อลั ลอฮฺ และปกา ศติ แหง อัล-กรุ ฺอาน ถาม ๕”: แนน อนท่สี ุด กอ นตายทานนบีไดสงั่ เสยี ไวส ามขอโดยวาจา แลวทาํ ไมมี คาํ สงั่ เสียถึงมายังเราเพยี งสองขอ เทา นัน้ สว นคาํ สง่ั เสยี ขอ ที่ สามไดสูญหายไปเสยี ? ตอบ : ทช่ี ดั เจนนนั้ คือวา คาํ ส่ังเสยี ประการแรกนน่ั เอง ท่สี ญู หายไป เพราะ มนั เก่ียวกับ การแตง ตง้ั ทานอะลีเปน คอลฟี ะฮฺ และเพราะตําแหนงคอลฟี ะฮฺ นน่ั เอง ท่ที าํ ใหม กี ารหา มรายงาน ฮะดีษเก่ียวกบั เรื่องนน้ั อยา งไรกต็ าม ผมู สี ตปิ ญญาจะ เช่อื ไดห รอื วา เมอ่ื ทา นนบีส่ังเสียแลว คําสงั่ เสียของทา น จะถกู ลมื เลอื น ตามท่ี ทานบคุ อรีไดก ลาวไว ถาม ๖. : ทานนบ(ี ศ)รูใ นสัญญาณแหง การตายของทา นดวยหรอื ? ตอบ : ไมต องสงสัยเลยวา ทา นรลู ว งหนา ในสญั ญาณแหงการวะฟาตของ ทา นทจี่ ะมขี ึ้น ตามเวลาทแ่ี นน อน และทา นรูเร่อื งนก้ี อนออกเดนิ ทางไปบําเพ็ญ ฮจั ญอาํ ลา ดว ยเหตนุ ้ี ทา นจงึ ให ชอ่ื เรียกวา ฮจั ญะตุล-วิดาอฺ และดว ยเหตนุ ้ี ศอฮาบะฮจฺ าํ นวนมาก ก็รวู า เปน บนั้ ปลายชีวติ ของ ทานแลวดวย ถาม ๗.: ทําไมทานนบีจงึ จดั กองทพั ซง่ึ ประกอบดวยบรรดาชาว มฮุ าญริ นี และอนั ศอรฺท่ีเปน ศอฮาบะฮชฺ ้นั ผูใหญ และยังสั่งพวกเขาให เดนิ ทางไปยงั ดินแดน ปาเลสไตน กอ นการวะฟาตของทา นสามวนั ? ตอบ : เมื่อทา นนบี(ศ)รูถงึ แผนท่พี วกกเุ รชตระเตรียมวางไว วา พวกเขา ตกลงกนั ทีจ่ ะลม ลา งพนั ธสญั ญาหลงั จากทา นสน้ิ ไปแลว และจะขดั ขวางทานอะลี ใหออกหา งจากตาํ แหนง คอ ลีฟะฮฺ ทานจงึ มเี จตจาํ นงคใ หค นเหลา น้ันประจาํ กองทพั เพอ่ื แยกพวกเขาออกใหไกลไปจากเมือง มะดีนะฮฺ ในยามทที่ า นวะฟาต โดย พวกเขาจะไมต อ งยอ นกลับมา เวน แต หลงั จากทีก่ จิ การใน เรอื่ งคอลฟี ะฮขฺ องทาน สาํ เรจ็ เสรจ็ สรรพแลว เพราะหลังจากนนั้ พวกเขากไ็ มสามารถจะดาํ เนินงาน ตาม แผนของพวกเขาได สาํ หรับกองทพั ของอซุ ามะฮคฺ รัง้ นี้ จะไมม ีคาํ อธบิ ายอนื่ ใด ท่ีควรแกการ ยอมรับไดอีก นอกเหนือจากคําอธบิ ายเชนนี้ เพราะวา ไมเปน ไปโดย วิทยญาณแตป ระการใด ตอ การทท่ี านนบ(ี ศ) ปลอ ยใหวา ที่คอลีฟะฮฺ ไปเปน พล ทหาร และประจาํ กองรบ กอนการวะฟาตของ ทา นเพยี งสองวันเทา นน้ั ถาม ๘ : ทาํ ไมทา นนบ(ี ศ)จงึ ไมตั้งทา นอะลีเปนทหารของอุซามะฮฺ ? ตอบ : เพราะมบิ ังควรแกท านศาสนทูตแหง อลั ลอฮฺ(ศ) ทจ่ี ะจากไป เวน แต วา จะไดละทิ้ง คอลฟี ะฮไฺ ว เพอื่ จดั การปกครองหลังจากทา น และกรณีทที่ า นไมตงั้ ทา นอะลีเขา ประจํากองทพั ซึ่ง

ประกอบดวยบคุ คลระดบั แกนนาํ ของมุฮาญิรนี และอนั ศอรอยใู นกองทพั เชน อะบบู กั ร, อุมัร,ฺ อุ สมาน, และอบั ดรุ เราะมานน้นั การจดั ระบบทมี่ วี ิทยญาณนี้แสดงใหเ หน็ วา อะลี คอื คอลฟี ะฮฺ หลงั จากทา นนบ(ี ศ) ในทนั ที เพราะในหมูบรรดาผูทที่ า นศาสนทูตแหงอัลลอฮฺ มไิ ดส ง เขา ประจาํ กองทพั นน้ั ไมมีผทู ะเยอทะยานในตําแหนง คอลฟี ะฮฺ และไมมีผทู โ่ี กรธเกลยี ดทานอะลี และ ตอ งการจะหลอกลวงทา น ถาม ๙ : ทําไมทานจงึ แตง ตั้งเดก็ หนมุ ตัวนอ ยๆ ที่เคราก็ยงั ไมง อก เปน ผูบ งั คับบญั ชา ? ตอบ : ในเมอ่ื บรรดาคนอจิ ฉาริษยา และพวกหลอกลวงทา นอะลพี ยายาม ต้งั ขอรงั เกียจ ตรงทีอ่ ายขุ องทานยงั นอ ย และบรรดาผอู าวุโสของเผา กเุ รชทอี่ ายมุ าก ถึง ๖๐ ป ไมย อมรบั ทานอะ ลี ซ่งึ มีอายเุ พยี ง ๓๐ ปเ ศษๆ ดงั นนั้ ทา นนบ(ี ศ) จงึ แตง ตง้ั อซุ ามะฮฺ ซงึ่ มีอายเุ พยี ง ๑๗ ป ทีเ่ ครายัง ไมงอกเลย อีกทง้ั ยงั เปน บตุ ร ของคนทถ่ี กู ไถตัวจากทาส ใหเ ปนผูบงั คบั บัญชาพวกเขา เพื่อจะไดก ด คอพวกเขา และระงบั ความหยิ่งยะโสของพวกเขา เพ่ือจะอธิบายแกพ วกเขาเปน อนั ดบั แรก และแก บรรดามสุ ลมิ ทกุ คนเปนอนั ดับทส่ี องใหร วู า ผูศรทั ธาทเ่ี ปนคนสตั ยจรงิ ในความศรทั ธาของเขานนั้ จาํ เปนจะตองรับฟง และเคารพเชอื่ ฟง ตอ สิง่ ท่ี ศาสนทตู (ศ)ไดต ัดสนิ ไปแลว และจะตอ งยอมจาํ นน โดยดษุ ณี ถงึ แมเขาจะพบวา ในตวั ของเขาจะมอี ปุ สรรคอยา งใดอยกู ็ตาม สถานะของอซุ ามะฮฺ บนิ เซด บิน ฮาริซะฮฺ อยตู รงไหน ถา จะเทียบกับทา นอะลี บิน อะบี ฏอลบิ ผูบงั คับบญั ชาของ ผศู รทั ธา ประมุขของบรรดาทายาท ประตวู ิชาการของทา นนบี(ศ) ราชสหี ผพู ิชติ ของอัลลอฮฺ และฮารูนของ ศาสดามุฮัมมดั (ศ) ดวยเหตุนพี้ วกเขาจงึ รูเทา ทัน โครงการของทา นนบ(ี ศ) ในการแตงตง้ั อซุ ามะฮฺ เปน ผูบ ังคบั บญั ชาพวกเขา ดังนน้ั พวกเขาจึงหมนิ่ ประมาทการบงั คบั บัญชาของเขา แลวปฏเิ สธท่ี จะออกรบรวมกับ เขา และเราตองไมล มื วา ในหมพู วกเขานน้ั ยงั มคี นท่ีฉลาดแกมโกง ซึง่ อัล-กุรฺ อาน อนั ทรงเกยี รติ ตรัสบอกถึงพวกเขาวา : “และแนน อนยิ่ง พวกเขาวางแผนการณข อง พวกเขา แต แผนการณของพวกเขาอยู ณ อลั ลอฮฺ ถงึ แมว า แผนการณข องพวกเขา จะทําใหภูเขาพงั สลาย ไปกต็ าม (อบิ รอฮีม/ ๔๖) ถาม ๑๐ : ทําไมทานนบ(ี ศ)จงึ โกรธอยา งรนุ แรง ตอ พวกเขาท่เี ปน ผขู ัดขืนการเขา รว มกองทพั จนถงึ กบั ตองสาปแชง พวกเขา ? ตอบ : แนน อนยง่ิ ทา นนบ(ี ศ) โกรธอยางรนุ แรงทเี ดียว เม่อื รูวา พวกนนั้ หมนิ่ ประมาทการ บังคับบัญชาของเขา เพราะการหมนิ่ ประมาทมุงมาทีต่ วั ทา น มใิ ชม ุง ไปท่ีอุซามะฮฺ ดว ยเหตนุ ้ี ได เปน ประจกั ษแกท า นอยา งถอ งแท ในความไม ศรทั ธา ความไมจรงิ ใจของพวกเหลา นนั้ ตอ อัลลอฮฺ และศาสนทูตของพระองค และพวกเขามีความมัน่ ใจในการบรรลุผลตามแผนของพวกเขา ซ่ึงสงิ่ ท่ี เปน ภาระ ของพวกเขานัน่ เอง ท่ีไดวางภาระอนั นนั้ ใหแกพ วกเขา จงึ ทาํ ใหการสาปแชงคร้งั สดุ ทา ย ของทา น ตกแกพ วกขดั ขนื การเขารวมกองทพั เพือ่ ทาํ ใหพ วกเขา และผู ปฏบิ ัติตามพวกเขา รวมทั้ง

บรรดามุสลมิ ท้ังปวงเขา ใจวา ท่ีตองกระทาํ ถงึ ขัน้ นน้ั ก็เพื่อใหพระองคท รงทาํ ลาย ผทู ีท่ าํ ลาย หลักการอันชดั แจง ถาม ๑๑ : อนญุ าตใหส าปแชง คนมุสลมิ ไดก ระน้นั หรอื โดยเฉพาะ อยางยงิ่ สาํ หรบั ทา นนบี (ศ) ? ตอบ : ในเม่ือการเปน อสิ ลาม หมายถงึ การกลา วถอ ยคําปฏิญาณสอง ประโยค โดยท่ีถา คนผูหนึ่งกลา ววา ขา ปฏิญาณตนวา ไมม ีพระเจา อน่ื ใด นอกจาก อัลลอฮฺ และขา ปฏญิ าณตนวา มฮุ มั มดั เปน ศาสนทตู ของอลั ลอฮแฺ ลว เขากม็ ิได ปฏบิ ตั ิตามคําสัง่ จากอัลลอฮฺ และมฮุ มั มดั คอื ไม รบั ฟง ไมเ คารพเช่ือฟง อลั ลอฮฺ และศาสนทูตของพระองค( ศ) ถอื วา อนญุ าตใหส าปแชงเขาได เพราะในอลั -กรุ ฺอาน อันทรงเกียรติ มหี ลายโองการทก่ี ลา วถงึ เร่ืองน้ี ตามโองการของพระองค ทวี่ า : “แทจรงิ บรรดาผูซ่งึ ปกปดเรื่องราวทเ่ี ราไดประทาน อนั เปน หลักการชดั แจง และเปนวถิ ีแหง ธรรม หลังจากทเ่ี ราอธิบายแกค นท้ังหลายในพระคัมภรี แลว คนเหลา นน้ั อลั ลอฮจฺ ะทรงสาปแชง พวกเขา และบรรดาผสู าปแชงก็จะสาปแชง พวกเขา” (อลั -บะเกาะเราะฮฺ/๑๕๙) ในเมอ่ื อัลลอฮทฺ รงสาปแชง ผทู ่ีปกปดสจั ธรรม แลวอะไรจะเกิดขึน้ แกคนท่ี ขดั ขืนสจั ธรรม และกระทาํ การเพ่อื ลบลางสจั ธรรม ถาม ๑๒ : ทา นศาสนทตู แหงอลั ลอฮฺ(ศ)ไดแตง ตั้งอะบูบกั ร นาํ นมาซ แกป ระชาชน จรงิ หรือ ? ตอบ : จากรายงานตา งๆ ทห่ี กั ลางกนั เราสามารถเขา ใจวา ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮฺ(ศ) มิไดแตงตง้ั อะบบู ักรนาํ นมาซแกประชาชนแตอยา งใด โอ พระเจา เวน แตว า เราจะเช่อื ถอื ตามที่ อุมรั ฺ บนิ คอ็ ฏฏอบพูดเทา นน้ั เอง ท่ีวา ทานเพอเจอ และใครท่เี ชื่อถือตามนนั้ ก็เทา กบั ปฏเิ สธหลกั ศรัทธา(กฟุ ร) ผูม สี ตปิ ญญา จะเชื่อได อยา งไร วา ทา นสงั่ เขาใหน ํานมาซแกประชาชน ในขณะที่ ทานแตงตั้งเขา ใหเ ปน พลทหารในกองทัพของอุซามะฮฺ และทา นไดต ั้งใหค นผนู ีเ้ ปนผูบญั ชาการ และเปน อมิ ามของเขาอยูแลว ทา นจะแตง ตง้ั เขาดาํ รงตาํ แหนง อมิ ามนํานมาซใน มะดีนะฮฺ อยางไร ในเม่ือมันไกลหา งจากเขาเสยี แลว ตาํ ราประวัตศิ าสตรยนื ยนั วา ในวันที่ทา นนบ(ี ศ) วะฟาตนน้ั เขามไิ ดพํานกั อยูใ นมะดนี ะฮฺแตอยา งใด และที่ แนนอน ตามกระแสรายงานของนัก ประวตั ิศาสตรบ างคน ทอี่ ิบนุ อะบี อัล-ฮะดีด ไดรับมานน้ั ระบวุ า ทา นอะลี(อ) กลา วหาทานหญงิ อาอิชะฮฺวา นางเองท่สี ง คนไป ตามบดิ าของนางมาเพ่อื ใหน าํ นมาซแกป ระชาชน ครน้ั พอทา นนบี (ศ) ทราบ เชน นน้ั ปรากฏวา ทานโกรธมาก พลางกลา วแกน างวา : “แทจ ริงพวกนาง ก็ เหมือนกบั สตรีสมยั ยซู ุฟ” ทา นไดออกไปยังมสั ยิด แลว ผลักอะบูบกั รอ อกไป จาก นนั้ ทา นไดนํานมาซแกพ วก เขา ในทานมาซที่เปน อุปสรรค ทัง้ น้ี กเ็ พือ่ จะไดไ ม ปลอยใหเ ปน ขออา งของพวกเขา ในภายหลงั ถาม๑๓ : ทาํ ไมอมุ ัรฺ บนิ ค็อฏฏอบจงึ สาบานวา ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮยฺ ังไม ตาย และขม ขวู า จะฆา ทกุ คนท่ีพูดถงึ การตายของทาน และเขากไ็ มมีทีทา วา จะสงบ จน กระทั่งอะบบู กั ร ไดมาถงึ ?

ตอบ : แนนอน อมุ รั ฺไดขูว า จะฆา ทกุ คนที่พยายามพูดถึงการตายของ ทา นนบ(ี ศ) เพ่อื ทาํ ใหพวกเขาสงสยั และปลอ ยใหพวกเขาชะงักงนั กนั ชว่ั คราว เพ่ือวา อยา ไดม ีการใหส ตั ยาบันรับรอง (บยั อะฮ)ฺ ตอทา นอะลี และจนกวา บรรดา ฝายตอตา นทก่ี ลาหาญ ไดเดินทางมาถงึ มะดีนะฮฺ ซ่ึงพวก เขาไดท ําความตกลง กัน ท่จี ะยดึ อาํ นาจการปกครอง และบรรดาผทู ี่ยังเดนิ ทางมาไมถงึ หลงั จากที่เขา พบวา ตวั เองมาถึงกอ นคนเหลา นน้ั ดงั นัน้ เขาจึงสวมบทบาทคนบา คลง่ั ดว ยความ เสียใจ แลวกวดั แกวง ดาบไปมา เพ่ือใหคนกลวั โดยไมต อ งสงสัย นน่ั คอื เขาไดห าม ประชาชนมิ ใหเขา ในหอ งนอนของนบี เพอ่ื พิสจู นค วามจริง มิฉะนน้ั ทาํ ไมจึงไมม ี ใครสักคนทห่ี าญกลา เขาไป นอกจากอะบบู ักร เมอื่ เขาเขา มาถงึ ก็ไดเปด ผา คลุม ใบหนา ของทาน แลวเดนิ ออกมากลา วกับคน ท้ังหลายวา “ใครกต็ ามท่เี คารพภักดี ตอ มฮุ ัมมดั ดังนน้ั แทจ รงิ มุฮัมมดั ไดต ายไปแลว และใครก็ ตามทเี่ คารพภกั ดี อัลลอฮฺ ดังนนั้ แทจ ริงอลั ลอฮฺ ยงั มพี ระชนมชพี พระองคม ไิ ดตาย” ตรงนี้ จาํ เปน ตอ งขอหมายเหตุ สาํ หรับคาํ พดู ประโยคนสี้ กั นิดวา อะบูบักร เช่ือหรอื วา บรรดามสุ ลิมทั้งหลายนน้ั เคารพภักดีมุฮมั มดั !? เปลา เลย เขาเพยี งแค พดู ในทํานองเปรียบเปรย เพ่อื ลบหลู ดแู คลนแกพวกบะนฮี าชมิ โดยรวม และแก ทา นอะลี บนิ อะบี ฏอลิบโดยเฉพาะเทา นนั้ ซงึ่ พวกเขาเคยแสดงความภาคภูมใิ จ ตอบรรดา ชาวอาหรบั ทงั้ หลายวา มฮุ มั มดั ศาสนทูต แหงอัลลอฮนฺ น้ั เปน คนของ พวกเขา และพวกเขาเปน พวกพอ ง เปน คนในตระกลู ของทา น และมี สิทธิในตวั ทา น มากกวา คนอน่ื ๆ อีกเชนกัน คําพูดน้ีไดใหค วามหมายตรงตามทอ่ี มุ รั ฺ บนิ คอ็ ฏฏอบได จํานรรจาออกมาใน วันพฤหัสอนั อปั โชควา “เรามเี พยี งคมั ภรี ข องอลั ลอฮฺ ก็พอ สําหรบั เราแลว” ความหมายตาม ประโยค เทา กับพูดวา “เราไมมีความจาํ เปน อันใดตอมฮุ มั มดั บดั นภี้ ารกิจของเขา และผสู าํ เรจ็ ราชการของเขา กย็ ตุ ิลงแลว” ซงึ่ อันนกี้ ็ตรงกัน กบั ท่ีอะบูบกั รไ ดยนื ยนั ดว ยคําพดู ทวี่ า “ใครกต็ าม ท่เี คารพภกั ดี มุฮมั มดั ดังนน้ั แทจรงิ เขาไดตายไปแลว เทากบั เขาหมายความตรงนว้ี า “โอ ผทู ่เี คย แสดงความภาคภมู ใิ จตอพวกเรา โดยมุฮมั มดั วนั นพี้ วกทานชา ไปเสยี แลว เพราะ ภารกจิ ของเขา สนิ้ สุดลงแลว เรามีเพยี งคมั ภรี ข องอัลลอฮฺเทา น้กี พ็ อ เพราะพระองค ทรงมพี ระชนมช พี อยู พระองค ไมมว ยมรณา” เปนทน่ี า สงั เกตวา อะลีและบะนี ฮาชิม ซึ่งรใู นความเปน จริงของทา นนบี(ศ) ดีกวา คนอ่ืน และมคี วามเคารพนบั ถอื มกี ารใหเ กยี รติ และดาํ เนนิ ตามคาํ สง่ั ของทา นดว ยดเี สมอมา และ บรรดาศอฮาบะฮฺ ทีจ่ งรักภกั ดี ตลอดถงึ บรรดาคนภายนอกทม่ี ใิ ชพ วกกเุ รช ก็ไดป ฏบิ ตั ติ ามพวกเขา ในเรื่องนี้ เชน เมอื่ เวลาทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮฺ(ศ)ถม นา้ํ ลาย พวกเขาตางรบี กนั เพ่อื จะไปเอามนั มาลูบไล บนใบหนา ของพวกเขา พวกเขาเคยยื้อแยง กนั ทีจ่ ะเอา นา้ํ ท่เี หลอื จากการทาํ วุฎอ ของ ทา น หรอื บางทกี เ็ สน ผมของทาน พวกเขาท้ังหมด เปนคนขดั สน เปน ผูถ กู กดขี่ พวกเขาเปน ชอี ะฮฺ ของทา นอะลี มาตง้ั แตส มัยของทา น นบี(ศ) โดยทท่ี า นไดข นานนามนี้ ใหเ ปน ชอ่ื เรยี กพวกเขา (๑๘๕)

สวนอุมรั ฺ บิน คอ็ ฏฏอบ และศอฮาบะฮบฺ างคน ท่ีเปน ผมู ีเกียรติในเผา กุเรช น้นั สว นมาก พวกเขาจะตอตานบทบัญญัตขิ องทานนบ(ี ศ) พวกเขาจะเถียง จะฝา ฝน ทา นเสมอ ยง่ิ กวา นนั้ พวก เขายังถือวา ตวั พวกเขาบริสทุ ธ์ิ หลดุ พน จากการ กระทาํ ตามพฤตกิ ารใดๆ ของทาน(๑๘๖) แนน อน อมุ ัรฺ บิน คอ็ ฏฏอบไดโ คนตน ไม ณ สถานทที่ ําพธิ ีบยั อะฮฺ ริฎวาน เพราะมศี อฮาบะฮฺบางคน มักทาํ ตะบัรรุกทีน่ น่ั (ตะบัรรกุ =การขอพร เพื่อแสวงหาความจาํ เริญ จากพระเจา) เชน เดยี วกบั พวกวะฮา บีย กระทาํ ในศตวรรษนี้ คือพวกเขาจะลบรองรอย ของทานนบ(ี ศ) มใิ ห เหลอื อยู แมกระทง่ั บา นท่ี ทา นเกดิ พวกเขาก็มิไดล ะเวน พวกเขาพยายามจนบดั น้ี โดยความพยายามและทรัพยสินของพวก เขาเทา ท่ีมี เพอ่ื หา มปรามบรรดา มสุ ลิม มิใหจ ดั งานเฉลิมฉลอง วันประสตู ขิ องทานอนั ทรง เกียรติ หามเรอ่ื งการ ตะบรั รกุ กบั ทา น และการกลา วศอละวาตใหแกท า น จนกระทง่ั ไดแ พรคําสอน ยัง บรรดาผหู ลงลืม วา แทจริงการศอละวาตอยา งเตม็ รูปแบบนน้ั เปน การทาํ ชิรก (การตัง้ ภาคี) ถาม ๑๔: ทําไมชาวอันศอรฺจงึ ประชมุ ลบั ทีซ่ ะกฟี ะฮฺ บะนซี าอิดะฮฺ ? ตอบ : เม่อื ชาวอนั ศอรฺลวงรแู ผนทีช่ าวกเุ รช เตรียมเพอื่ แยกทานอะลี ใหห า ง ออกจาก ตาํ แหนง คอลฟี ะฮฺ พวกเขากช็ ุมนมุ กนั ในตอนทท่ี า นศาสนทูต(ศ) วะฟาต และตองการจะ ดําเนนิ การปกครองในระหวา งพวกตนกนั เอง โดยจะให คนหนึ่งในหมพู วกเขาเปน คอลีฟะฮฺ ดังนน้ั เม่อื บรรดาหัวหนา ชาวกุเรช ซึ่งเปน ชาวมฮุ าญริ ีน ทม่ี คี วามใกลช ดิ กบั ทา นศาสนทตู และเปนเครอื ญาติของทา น ตอ งการจะลม ลา งการใหส ตั ยาบันตอทา นอะลี ดงั นน้ั ชาวอนั ศอร ควรจะมีสทิ ธิ เปน คอลีฟะฮฺ มากกวา ใครๆ เพราะพวกเขาเชือ่ วา อสิ ลามดาํ รงอยไู ด กเ็ พราะ คมดาบของพวกเขา สว นชาวมฮุ าญิรนี นนั้ เปน ผูอาศัยสาํ หรบั พวกเขา และถาหาก พวกเขาไมเ ปดประตูเมือง และ บานเรือนของตนตอ นรับ และมอบกรรมสิทธ์ติ างๆ ของพวกตนใหแ ลวไซร ไหนเลยช่ือเสยี ง และ เกยี รติยศจะไดแ กพวกมุฮาญริ นี และหากมใิ ช เพราะมคี วามขดั แยง ระหวา งพวกเอาซ กับ พวกค็อซร็อจ ท่ีมีปญ หา แยง ชิงตาํ แหนง ผนู าํ ซง่ึ ตางฝา ยก็ประสงคจ ะใหต ําแหนง นนั้ อยทู เ่ี ผา ของ ตน ไหนเลยอะบบู กั ร และอมุ ัรจฺ ะสบโอกาสยึดตําแหนง คอลฟี ะฮจฺ ากพวกเขาไปครอง และ เขาท้ังสองจะมีอุปสรรคอยา งยง่ิ ในการตามราวพี วกเขา ถาม ๑๕ : ทาํ ไมอะบบู ักร อมุ รั ฺ และอะบอู ุบยั ดะฮฺ จึงรบี รุดไปท่ี ซะกีฟะฮฺ และพบ พวกอันศอรฺ ในทนั ทีทันใด ? ตอบ : ในเมอ่ื ชาวมฮุ าญิรนี อันหมายถงึ บรรดาหวั หนา เผา กุเรช นน้ั มี เจา หนาที่ ทค่ี อย รายงาน ความเคลื่อนไหวของชาวอนั ศอรฺ อยูตลอดเวลา ก็มี คนหนง่ึ ซ่ึงไดแ ก ซาลมิ คนรบั ใช ของอะบูฮุซัยฟะฮรฺ ีบไปหา และบอกอะบูบักร อุมัรฺ และอะบอู บุ ยั ดะฮฺ ใหร ู วา มีการประชุมลับ ดงั นน้ั พวกเขาจึงรบี ไปทซ่ี ะกฟี ะฮฺ เพื่อทาํ ลายแผนของชาวอันศอรฺ และส่งิ ทคี่ นเหลา นนั้ มุงหมาย ทง้ั ยังทาํ ใหคน เหลาน้ันตนื่ ตกใจ ในฐานะทพี่ วกเขารูทุกสง่ิ ทีเ่ กดิ ขน้ึ แมในยามทพ่ี วกเขาไมอยู

ถาม ๑๖ : ทาํ ไมอุมรั ฺ บิน ค็อฏฏอบจงึ ใชเ วลาเดินทางนาน เพอื่ เตรียม คาํ พดู ให เปนทีพ่ อใจของพวกอนั ศอรฺ ? ตอบ : ไมต อ งสงสัยเลยวา เพราะอุมรั ฺ บนิ คอ็ ฏฏอ บ เกรงกลัวปฏกิ ริ ยิ าของ ชาวอนั ศอรฺ น่นั เอง เชน เดยี วกนั เขากก็ ลวั วา ชาวอนั ศอรจฺ ะไมเ ห็นพอง ในการแยก ทา นอะลี บิน อะบี ฏอลบิ ใหหา งออกไป เพราะถา เปน เชนนน้ั กเ็ ทากบั ทาํ ลาย แผนการทกุ อยา งท่พี วกเขาวางไว และความ พยายามของพวกเขาก็จะสญู สลายไป กบั สายลม หลงั จากทพ่ี วกเขาหาญกลา ตอ ทา นนบเี อง แลว ยังทาํ ลายโครงการ ทุกอยา งของทา น เพราะเรอ่ื งคอลีฟะฮฺ ดวยเหตนุ ี้ อมุ ัรฺ บนิ คอ็ ฏฏอ บ จงึ ใชเวลา ในระหวา งเดนิ ไปยังซะกฟี ะฮฺ คิดวา จะพดู อยางไร ใหไ ดการสนับสนนุ และ ความเหน็ สอดคลอง จากพวกเขาตอ แผนการทว่ี างไว ถาม ๑๗ : ทาํ ไมชาวมฮุ าญริ ีนจงึ ชนะชาวอันศอรฺ และยอมมอบหมาย ภารกจิ ใหแ กอ ะบูบกั ร ? ตอบ : มีแรงผลกั ดันหลายอยา ง ทดี่ ําเนนิ บทบาท ใหค วามพา ยแพม แี ก ชาวอนั ศอรฺ และ ใหช ยั ชนะตกแกชาวมฮุ าญริ ีน แนน อน ชาวอนั ศอรนฺ ้นั มีดวย กนั สองเผา ท่ีขัดแยง กนั ในเรอ่ื ง ตาํ แหนง หวั หนา ตง้ั แตส มัยญาฮิลยี ะฮฺ และการราวี ของพวกเขาก็สงบลง เพราะมที านศาสนทูต(ศ) อยกู บั พวกเขา แตพ อทา นศาสน ทตู (ศ) ตายแลว พวกของทา นตอ งการจะย้อื แยง ตําแหนง คอ ลีฟะฮฺ จากเจา ของ ตาํ แหนงตามหลกั ศาสนา พวกเอาซจ งึ ลกุ ขนึ้ เรงเราใหซะอดั บิน อบุ าดะฮฺ หัวหนา ของตนชงิ ตําแหนง นน้ั แตท วา บะชีรฺ บิน ซะอดั ซ่งึ เปนหวั หนาพวกคอ็ ซร็อจ อิจฉา บุตรชายลงุ ของตัวเอง และเชื่อวา ตนมิอาจเขา ถงึ ตาํ แหนง คอลฟี ะฮฺได ในเม่อื ซะอดั บนิ อุบาดะฮฺ ยังอยู ฉะนน้ั เขาคดั คานกจิ การของชาวอนั ศอรฺ และเขา รว มกบั ฝา ย มุฮาญิรีน แลว สวมบทคนซอ่ื ถือความสตั ย ขณะเดียวกนั อะบูบกั รก พ็ ยายามกระตนุ ความรสู กึ แบบสมัยญาฮลิ ยี ะฮฺ ใหเ กิดข้นึ ในหมู พวกเขา ดว ยการกลา ววา : “ถา เรามอบกจิ การน้ใี หแ กพ วกเอาซ พวกคอ็ ซร็อจก็จะไมพึงพอใจ และ ถา เรามอบใหแ กพวกค็อซรอ็ จ พวกเอาซก ็จะ ไมพ งึ พอใจ” ตอ จากนน้ั เขาไดทําใหค นเหลา นน้ั รูสกึ วา เขาไดแบง อํานาจรัฐให แกพวกตน โดยกลาววา : “ใหเราเปนผูปกครอง แลวพวกทา นเปน เสนาบดีเถดิ และเราจะไมใชอ ํานาจเผดจ็ การกับพวกทา น เปน อนั ขาด” ตอ มา ดวยความเฉลยี วฉลาด เขาไดสวมบทบาทของคนซ่ือถือความสตั ย ตอ ประชาชาติ ดว ยการถอนตวั ออกมา แลวแสดงใหเ ห็นถงึ ความสาํ รวมของเขา ตอตาํ แหนง คอลีฟะฮฺ และแสดง ใหเหน็ วา เขาไมปรารถนาในเรื่องนัน้ เลย โดยกลา ว วา : “พวกทา นจงเลือกคนทพี่ วกทานพอใจ จากบรุ ษุ ท้ังสองนี้เถดิ ” หมายถงึ อุมัรฺ บนิ คอ็ ฏฏอบ และอะบู อบุ ยั ดะฮฺ อามริ ฺ บนิ อลั -ญิรอฮฺ เปน แผนการอนั ชาญฉลาด และไดรับชยั ชนะอยา งสดใส เมือ่ อุมรั ฺ บิน ค็อฏฏอ บและอะบู อบุ ัยดะฮฺ กลา ววา : เปน ไปไมได ทเ่ี ราจะลาํ้ หนาทาน ในเมอื่ ทา น เปน คนแรกของพวกเราทนี่ ับถือ

อิสลาม และทา นเปน เพือ่ นของเขา เม่ืออยใู นถาํ้ ดังนนั้ จงย่ืนมอื ของทานมาเถิด เราจะใหส ตั ยาบนั ตอทา น แลวอะบบู ักรก ็ยนื่ มือ ของตนออกไป เพราะถอยคําประโยคน้ี ดังนนั้ บะชีรฺ บนิ ซะอัด ประมุขของพวก คอ็ ซร็อจก็ไดใหส ตั ยาบนั ตอเขาเปน คนแรก ติดตามดวยคนอ่ืนๆ ทย่ี ังเหลอื นอกจากซะอดั บิน อุบาดะฮฺ ถาม ๑๘. : ทําไมซะอัด บิน อุบาดะฮจฺ งึ ไมยอมใหส ัตยาบนั ท้งั ๆที่ อุมรั ไฺ ดข เู ขาวา จะฆา ? ตอบ : เม่ือชาวอนั ศอรฺ รว มกันใหสัตยาบนั และตา งพากันมงุ ไปหาอะบู บักร เพ่อื จะไดรับ เกยี รติ และความใกลชิดกบั คอลฟี ะฮฺ โดยเหตนุ น้ั ซะอดั บนิ อบุ าดะฮฺ ไดข ดั ขืนจากการให สัตยาบนั และพยายามอยา งสุดความสามารถ ท่ีจะ ขัดขวางพวกของตนในเร่อื งนน้ั แตทวา เขา สุดวิสยั ทจี่ ะทาํ เชน นน้ั ได เพราะเขา ปวยหนัก เมอ่ื เขานอนซมอยูบนทน่ี อน เสยี งของเขาก็ไมถ ูกรบั ฟง ขณะนน้ั เอง อมุ ัรฺ ไดกลา ววา : พวกทา นจงฆา เขาเถดิ แทจ ริงเขาเปน คนกอ ความเสียหาย ดว ย การ ขดุ คุยเร่ืองนี้ในภายหลงั ใหเ กดิ ความขดั แยง และเพื่อมใิ หใครขัดขนื จากการให สัตยาบนั แมแ ตคนเดยี ว เพราะวา เขาจะทาํ ใหเ ปนอปุ สรรคแกช าวมุสลมิ จะเปน เหตใุ หประชาชาตมิ กี าร แบงแยก และสรางความเสยี หาย ถาม ๑๙ : ทาํ ไม พวกเขาจงึ ขูเผาบา นทานหญิงฟาฏมิ ะฮฺ ซะฮฺรออ? ตอบ : แนน อน มีศอฮาบะฮฺเปน จาํ นวนมาก ทข่ี ัดขืน ไมยอมใหส ัตยาบัน ตออะบบู กั ร อยู ในบานของทา นอะลี บนิ อะบี ฏอลบิ ครนั้ ถาอุมัรฺ บนิ คอ็ ฏฏอบ ไมรีบจัดการหาฟนไปสมุ ทบี่ าน เพ่อื ขูพวกเขาวา จะเผา กจ็ ะกลายเปนเรอื่ งใหญโต และประชาชาติกจ็ ะแตกออกเปน สองพรรค คือ มที ้ังนยิ มอะลี และนยิ มอะบูบกั ร ดงั จะเหน็ วา อุมรั ฺตดั สินใจทจี่ ะกระทาํ ในขนั้ ตอนที่กา วไกล ออกไปอีก เมอื่ เขากลา ว วา : แนน อนทา นจะตอ งออกไปเพือ่ ใหส ัตยาบันใหได หรอื ฉนั จะตอ งเผา บานทม่ี ี คนอยูใ นนน้ั เสยี มายถงึ ทา นอะลี และทา นหญงิ ฟาฏิมะฮฺ บุตรสาวศาสนทตู แหง อลั ลอ(ฺ ศ) โดยคําพูดประโยคนี้เอง ทําใหไ มม ใี ครสักหลงเหลืออยู เพื่อจะแสดงตัววา ละเมดิ คาํ สงั่ และไมย อมใหส ัตยาบัน เกียรตยิ ศอนั ใดของเขา ทีย่ งิ่ ใหญก วา เกยี รตยิ ศ ของทา นประมุขของสตรี แหงสากลโลก ? ถาม ๒๐ : ทาํ ไมอะบซู ฟุ ยานจึงเงยี บ หลงั จากทข่ี ม ขู และคาดโทษ พวกเขาไวแ ลว ? ตอบ : เมือ่ อะบซู ุฟยานกลบั ถึงมะดนี ะฮฺ หลงั การวะฟาตของทา นนบ(ี ศ) ซึง่ ทา นไดส งเขา ไปเพอื่ เกบ็ รวบรวมศอดะเกาะฮฺ ก็เปนชว งตรงกับอะบูบกั ร เปน คอลฟี ะฮฺ เขาจงึ รบี ไปยังบา นของ ทานอะลี บนิ อะบี ฏอลบิ และยยุ งใหท า นทํา การปฏวิ ัติ และใหท าํ สงครามโดยหมคู ณะ ท้งั สญั ญา วา เรื่องทรพั ยส นิ และกาํ ลัง คน เปน หนา ที่ของเขา แตท วา ทา นอะลี ไดต ะเพิดเขาออกไป เพราะรู ในเจตนา ของเขาดี ครัน้ เม่อื อะบูบักร และอุมัรรฺ อู ยา งนัน้ กไ็ ดไปหาเขา และทาํ การหวา นลอ ม อกี

ทั้งสัญญาวา จะยกศอดะเกาะฮทฺ ง้ั หมดท่ีเขารวบรวมมาได ใหแกเขา และจะให เขามสี วนรว มใน การปกครอง ดว ยการแตง ตง้ั บตุ รชายของเขาใหเ ปน ขา หลวง เมอื ง ซีเรยี อะบซู ฟุ ยานจงึ มคี วาม พอใจ ตามนั้น เลยวางเฉยเสีย แลวพวกเขากแ็ ตง ตง้ั ใหย ะซีด บุตรอะบซู ฟุ ยาน เปน เจา เมอื งซเี รยี ครนั้ พอเขาตาย พวกเขา กไ็ ดแ ตง ตง้ั นอ งชาย คอื มอุ าวยี ะฮฺ บตุ รอะบซู ุฟยาน ดาํ รงตําแหนง แทน และพวกเขายงั ใหการ สนบั สนนุ จนเขาไดเ ขา สูตําแหนง คอลฟี ะฮใฺ นทสี่ ดุ ถาม ๒๑ : อมิ ามอะลี พอใจในเหตกุ ารณทเ่ี กดิ ขนึ้ และใหส ตั ยาบนั เปน หมคู ณะ ดว ยหรอื ? ตอบ : ไมม ที างเดด็ ขาด อมิ ามอะลี มไิ ดพึงพอใจกบั เหตกุ ารณ ทเี่ กิดขน้ึ และมไิ ดว างเฉย เลย หากแตไดยกเหตผุ ลขอ อา งใหแ กพ วกเขาทกุ ประการ และไม ยนิ ยอมทจ่ี ะใหส ตั ยาบนั ตอ พวก เขา ถึงแมจ ะมีการขม ขแู ละคาดโทษก็ตาม อิบนุ กตุ ัยบะฮฺ ไดกลา วไวในหนังสอื ตารคี ของทานวา ทา นอะลีเคยกลา วกบั พวกเขาวา : ขอสาบานตอ อัลลอฮวฺ า ฉนั จะไมใ หสัตยาบนั ตอ พวกทาน แต พวกทานน่นั เอง จําเปน ทีต่ อ งใหสตั ยาบนั ตอฉัน และทานยงั ไดน าํ ทา นหญงิ ฟาฏิมะฮฺ ซะฮฺรออ ผู เปนภรรยาออกตระเวณในทชี่ ุมนุมตา งๆ ของชาวอนั ศอรฺ ซึ่งเขาเหลา น้ัน ได ออกตัววา อะบบู กั ร ไดมาหาพวกเขากอนแลว แนน อน อลั -บุคอรีไดกลาววา ทานอะลี มไิ ดใ หส ัตยาบันตลอดชีวติ ของ ทานหญงิ ฟาฏมิ ะฮฺ ครั้นพอนางวะฟาต ผคู นก็หนั หางจากทา น จงึ จําเปน ทที่ า นตอ งประนปี ระนอม กบั อะบูบักร ทา นหญิง ฟาฏิมะฮฺ ใชช ีวิตอยู หลังจากสน้ิ บิดา๖ เดือน โดยทนี่ างไมม พี ันธะสตั ยาบนั เลย ซ่งึ ทา นศาสนทูตแหงอลั ลอฮฺ(ศ) บิดาของนางไดกลา วไวว า : คนใดตายลง โดยทไ่ี มมพี นั ธะ สตั ยาบัน เทากบั ตายในสภาพชาวญาฮลิ ยี ะฮฺ ถามวา ทา นอะลี รูลว งหนา หรอื วา ตัวเองจะมชี วี ิต อยจู นกวา สนิ้ ยุคคอลฟี ะฮฺอะบบู ักร ถึงได ลาชา จากการใหสัตยาบนั ถึง ๖ เดอื นเต็ม ? เปลา เลย ทา นอะลมี ไิ ดว างเฉย และตลอดชีวติ อนั ยาวนานของทาน ทุกคร้งั ทีม่ โี อกาส ทานจะตอ สกู ับ ความอธรรม ทท่ี า นไดร ับ และเรอื่ งสิทธขิ องทา นท่ถี ูกชว งชงิ หลกั ฐานในเรอ่ื งน้ี ดใู นคําเทศนา ของ ทาน ท่ไี ดช ือ่ วา ชักชะกยี ะฮฺ ก็นับพอเพยี งแลว ถาม ๒๒ : ทาํ ไมพวกเขาจงึ ตอสู กบั ทานหญิงฟาฏมิ ะฮฺ และทาํ ใหนาง โกรธ ในชว งท่พี วกเขาจาํ เปน ตอ งอาศยั การประนปี ระนอม ? ตอบ : แนน อน พวกเขามีเจตนาทาํ การตอ สูทานหญงิ ฟาฏมิ ะฮฺ ดวยการ แยง ที่ดนิ ของนาง กรรมสิทธขิ์ องนาง และยึดมรดกของบิดาของนาง แลว กลาวหา วา นางโกหกในขอ อา งทกุ ประการ ของนาง เพอื่ จะลดเกียรติ และความยง่ิ ใหญข อง นางใหตกตํ่าลง ในความรูสกึ ของประชาชน จนกระทง่ั พวกเขาหมดความเช่ือถือ ในตวั นาง ในเม่อื ปกาศิตแหง บทบัญญตั ใิ นเรอื่ งตาํ แหนง คอ ลฟี ะฮฺ กไ็ มส ง ผล กระทบแตอ ยางใด ดวยเหตนุ ้ี ทช่ี าวอนั ศอรฺจงึ แกต วั ตอ นางวา พวกเขาไดใ ห สัตยาบัน แกอ ะบูบกั รเ สยี กอ นแลว และถา หากสามีของนางมาหาพวกเขากอน แนน อนพวกเขาจะ ไมขัดขืนตอเขา

ดว ยเหตนุ ้เี อง นางจงึ โกรธอะบบู ักร และอมุ รั ฺ อยา งรนุ แรง จนกระทง่ั ขอดุอาอใหม ีการ ลงโทษแกคนทั้งสอง ทุกครง้ั ทนี่ างนมาซ และยังไดส ง่ั เสียแก สามขี องนางวา อยา ใหสองคนนน้ั มา เกย่ี วขอ งกับศพของนาง และใหน าํ นางออก หา งจากทิศนนั้ ซงึ่ นางรงั เกียจ แนน อนพวกเขามเี จตนาทาํ รา ยนาง เพื่อทาํ ใหอ ะลรี ูสกึ วา ตนเอง ออ นแอ สําหรับพวกเขา ยงิ่ กวาบุตรสาวของทา นนบี ซ่ึงนางเปนถงึ ประมขุ ของสตรใี น สากลโลกและเปนผซู ง่ึ อัลลอฮฺจะทรง โกรธ เน่ืองจากความโกรธของนาง และจะ ทรงพอพระทยั เนื่องจากความพอใจของนาง ดงั นน้ั ตน จงึ ไมมที างอืน่ นอกจาก นงิ่ เงียบและแสดงความพงึ พอใจ ถาม ๒๓ : ทาํ ไมบรรดาผอู าวโุ สในชนกลุมนน้ั จึงผละจากกองทพั ของ อซุ ามะฮฺ ? ตอบ : ในเมือ่ อาํ นาจตกเปน ของอะบบู กั รอยางเบด็ เสรจ็ จนเขาไดกลายเปน คอลฟี ะฮฺ ของ ชาวมุสลมิ โดยความสามารถของอมุ รั ฺ แกนนาํ ในบรรดาผูข ัดขนื เขาไดข อรอ งอุซามะฮฺ ใหปลอ ย อมุ ัรฺ มาเพอื่ ชว ยเหลอื เขาในกจิ การของคอลฟี ะฮฺ เพราะเขาเอง ไมมสี ามารถจะทํางานตามแผนให สมบรู ณโ ดยลาํ พงั ได จึงจําเปน ที่เขาจะตองมีพนื้ ฐานอนั แขง็ เกรง ดว ยการไดค นทม่ี พี ลัง และมี ความเกงกลา อยาง ทเี่ คยใชไ ดผ ลมาแลว ในการคดั คานทา นศาสนทูต(ศ) และพวกเขาไมแยแสตอ ความกรว้ิ ของอลั ลอฮฺ และการสาปแชงของทา นนบ(ี ศ) ท่มี ตี อ ผูขดั ขืนการเขา รวม กองทพั ของอุซา มะฮฺ ท้งั ทที่ านไดสงเขาไปดว ยตวั ทานเอง ไมต อ งสงสยั เลยวา พวกท่ี วางแผนครงั้ น้ี รวมกันขดั ขืน จากการเดนิ ทพั เพื่อจะไดด าํ เนนิ กิจการของพวกเขา และชว ยกนั ประสานงาน ตามหลกั การของ พวกเขานน่ั เอง ถาม ๒๔ : ทาํ ไมพวกเขาจงึ แยกอมิ ามอะลี ใหออกหา งจากความรับ ผิดชอบ และ ไมใ หท า นรว มมือในเร่ืองใดเลย ? ตอบ : จากการทพ่ี วกเขาใหค วามใกลช ิดกบั อดีตบรรดาเชลยทไ่ี ดร ับ อสิ ระ โดยไดม อบตาํ แหนง ในการปกครองใหแกคนเหลา นน้ั อกี ทง้ั ใหค นเหลา นน้ั รว มมือ ในกจิ การของ พวกเขา และไดแ ตงตั้งบางสว นจากคนเหลา นน้ั ขึ้นเปน ผูบ ญั ชาการ เปน ขาหลวง ในคาบสมทุ ร อาหรบั และในภมู ภิ าคตา งๆ ของอสิ ลาม อยา งเชน วะลีด บนิ อกุ บะฮ,ฺ มรั ฺวาน บนิ ฮกุ ม, มอุ าวิ ยะฮแฺ ละยะซดี บุตรชายสองคนของอะบู ซุฟยาน, อัมร บนิ อาศ, อัล-มฆุ ีเราะฮฺ บนิ ชอุ บฺ ะฮ,ฺ อะบู ฮรุ ็อยเราะฮฺ และคนอ่ืนๆ อกี หลายคน ทีเ่ คยสรา งความอดึ อัดใจ แกทา นศาสนทูตแหงอลั ลอฮ(ฺ ศ) มาแลว แตพวกเขากลบั แยกทา นอะลี บนิ อะบฏี อลบิ ใหห า งออกไป โดยปฏิเสธทา น และทง้ิ ทา น ใหข งั ตวั ในบา น และมิไดใหท านรวมมือในกจิ การใดๆ ของพวกเขา เปน เวลานานถงึ ๒๕ ป เพ่อื จะ ทําใหทา นตกตํ่า ลบหลูด แู คลน และใหป ระชาชนออก หา งจากทา น เพราะคนทง้ั หลายน้นั เปน ทาสของโลกดนุ ยา พวกเขามกั จะโนม ไปหาผมู อี าํ นาจ เกียรติยศ และทรัพยส นิ เงินทอง ตราบเทา ท่ี ทา นอะลี ไมมอี ะไร เปนเครอื่ งยงั ชพี ประจาํ วนั นอกจากแสวงหาดว ยการดิ้นรน และหยาดเหงอื่ แรง งาน ดังนนั้ ประชาชนจึงแยกตวั ออกจากทา น และไมโ นม เขาหาทา น

ท่เี หน็ ไดชัดอยา งหนง่ึ ทา นอะลี(อ) อยูในสภาพเชน นน้ั ในชวงสมยั คอลฟี ะฮฺ อะบูบกั ร, คอ ลฟี ะฮฺ อมุ รั ,ฺ และคอลีฟะฮอฺ สุ มาน คือ ทา นตอ งจาํ นาํ บา น ซง่ึ คนทงั้ หมดไดกระทําเพื่อลบหลดู ู แคลน และดบั รศั มีของทา น บดบงั เกยี รติยศ และความดงี ามของทา น และทา นไมมสี ิ่งลอใจทาง โลกทคี่ นทงั้ หลายปรารถนา ถาม ๒๕ : ทาํ ไมพวกเขาทําสงครามกบั ผทู ี่ไมย อมจา ยซะกาต ทง้ั ๆ ท่ีมีคาํ สง่ั หา ม จากทา นนบี มิใหทําอยา งนน้ั ? ตอบ : เพราะวา ศอฮาบะฮบฺ างคน ทเี่ ขา รว มบัยอะฮฺตออมิ ามอะลี ทฆี่ อ ดรี ฺคมุ เมอ่ื ตอนที่ พวกเขากลบั จากทาํ ฮจั ญอลั -วดิ าอฺพรอ มกบั ทานนบ(ี ศ)นนั้ ไม ยอมจา ยซะกาต ใหแ กอ ะบบู กั ร เนอ่ื งจากพวกเขามไิ ดม ารวมในวนั ทที่ า นนบี(ศ) วะฟาต และไมทราบเหตุกาณท ี่เกดิ ขึน้ ในภายหลงั กรณมี ีการเปลยี่ นตัวคอลฟี ะฮฺ จากทา นอะลี เปนอะบูบกั ร เพราะพวกเขามไิ ดอ ยูในเมอื งมะดนี ะฮฺ ไมต อ งสงสัย เลยวา ขา วคราวบางอยา ง ไดเล็ดลอดไปถงึ พวกเขา วา ทานหญงิ ฟาฏิมะฮฺ ขดั แยง กบั พวกเขา โกรธเคอื งตอ พวกเขา และขา วทวี่ า ทานอะลี ก็ไมย อมใหส ตั ยาบนั ตอพวกเขา ดว ย ประการเหลา น้ี พวกเขาจงึ ไมยอมสง มอบซะกาตใหแ กอ ะบบู กั ร จนกวา พวกเขาจะไดรบั ความ กระจา งในเร่ืองนนั้ ๆ เสยี กอ น ถึงตอนนี้ อะบบู กั รและอมุ รั ฺจงึ ตกลงใจ และใชอ าํ นาจการปกครอง ดวยการ สง กองทพั ไป ยงั พวกเขา ภายใตก ารนาํ ของคอลิด บนิ วะลดี ซง่ึ เปน มือดาบอนั คมกรบิ ของพวกเขา ดงั นนั้ เขา จงึ ทาํ ลายการตอสขู องคนเหลา นน้ั และทาํ ให พวกเขาสยบ โดยสงั หารคนผูชายแลวจับตัวผหู ญิง และบรรดาลูกหลานเปน เชลย เพือ่ จะไดเ ปน บทเรยี นสาํ หรบั คนทบ่ี อกตวั เองวา ตนจะไมยอมเชื่อ ฟง หรอื แตะตอ ง อํานาจรฐั ถาม ๒๖: ทําไมพวกเขาหา มบนั ทกึ และถายทอดฮะดษี นบี ? ตอบ : นบั ตัง้ แตช ว งแรกทเ่ี ดยี ว ทพ่ี วกเขากระทาํ การขดั ขวางฮะดษี นบี ทงั้ โดยภาพรวม และในรายละเอียด ทัง้ น้ีมใิ ช เพียงเพราะ เปนปกาศติ แหงบทบญั ญตั ิ การแตง ตั้งคอลฟี ะฮฺ และ เกยี รติยศของอิมามอะลี เทา นนั้ หากแตเ ปน เพราะวา เปนฮะดษี ท่ีขัดแยง กับคาํ พดู และการกระทาํ ของพวกเขา ทพี่ วกเขาใชใ นการ ดาํ เนินบทบาท เก่ยี วกกบั วถิ กี ารดําเนินชวี ิต และวางรากฐานใน การจัดต้งั รัฐ ในรูปแบบใหม ท่ีพวกเขาไดป ระดษิ ฐคิดคน ขึ้นมา ใหสอดคลอ งกับการวนิ จิ ฉยั ความ ของพวกเขาเอง ถาม ๒๗ : อะบบู กั ร เปน คนที่สามารถรบั ภารกิจในตาํ แหนง คอลีฟะฮหฺ รือ ? ตอบ : อะบบู ักรม ไิ ดเปน คนท่ีสามารถรับภารกจิ ในตําแหนง คอลฟี ะฮฺได ถา หากไมมีอมุ รั ฺ บิน คอ็ ฏฏอบ และบางคนจากบรรดาหวั หนาในตระกลู อุมยั ยะฮฺ ทีเ่ ปนกนุ ซอื ให ประวตั ิศาสตร ไดบันทึกวา อะบบู ักรเ คยสยบตอกฎเกณฑ และ ความเหน็ ของอมุ รั ฺ บนิ ค็อฏฏอ บ ซึง่ เปน ผูปกครองตวั จรงิ เสมอๆ หลกั ฐานในขอ นี้ คอื ประวตั ขิ องพวกมุอลั ลฟั ทม่ี าหาอะบบู ักร ในสมยั ท่ี

เขาดํารงตําแหนง คอลีฟะฮฺ ชว งตน ๆ โดยอะบบู กั รไดเ ขยี นหนงั สอื ใหพ วกเขาพาไปมอบยงั อมุ รั ฺ ซง่ึ มี อาํ นาจ หนา ทีท่ างดา นบยั ตลุ มาล ดงั นนั้ อมุ รั จฺ งึ ฉกี หนงั สือฉบับนน้ั และตะเพิดพวกเขา กลบั ไป พวกเขาจึงยอ นกลับไปหาอะบบู กั ร แลวถามวา : ทา นหรือเขากนั แน ทเ่ี ปน คอลฟี ะฮฺ ? อะบูบักร ตอบทันทวี า : ก็เขานนั่ แหละ อินชาอลั ลอฮฺ ! ทาํ นองเดียวกนั เมอ่ื อะบบู กั รไดแบง ทด่ี นิ ใหแก อัยยนิ ะฮฺ บิน ฮศุ ศ็อน และ อลั -อักเราะอฺ บนิ ฮาบิซ อมุ รั ฺไดค ัดคา น ทนั ทีเมื่อไดอ า นหนงั สือของอะบบู กั ร แลว ลบขอความนน้ั ออกเสยี ดงั นน้ั คนทงั้ สองจงึ ยอ นกลบั ไปหาอะบบู กั ร แลว พูดตาํ หนิ การกระทาํ ของอุมัรฺ โดยคนทั้งสองบอกอะบู บกั รว า : ขอสาบานตออัลลอฮฺ เราไมร ู วา ทา นหรอื อมุ ัรกฺ นั แน ทเ่ี ปน คอลีฟะฮฺ ? ดงั นัน้ เขาตอบวา : อมุ ัรนฺ ั่นแหละ ทเ่ี ปน คอลฟี ะฮฺ และเมื่ออุมรั ฺมาหาดว ยความโกรธ และดา วา อะบบู ักร เรื่องมอบ ที่ดนิ ดว ยถอ ยคาํ ทห่ี ยาบคาย อะบบู ักรไ ดก ลา วกบั เขาวา : ฉนั ไมเคยพดู กับทา นดอก หรือวา ทา น เขมแข็งกวาฉนั สําหรบั ตําแหนง นี้ แตท า นกเ็ อาชนะฉนั จนได (๑๘๗) อลั -บุคอรไี ดรายงานไว ในศอฮีฮฺของทา น วา อุมัรฺ ไดก ําชับใหคนทง้ั หลาย มอบสัตยาบัน แกอะบบู ักร ดว ยการกลา วกบั พวกเขาวา : แทจริงอะบบู กั รเ ปน สหายของทานศาสนทูตแหง อัลลอ ฮฺ เปน สองคนทีเ่ คยอยดู ว ยกนั เขาคือคนมีสิทธิ ทสี่ ุดในหมบู รรดาคนมุสลิม ทจี่ ะปกครองกจิ การ ของพวกทา น ดงั นนั้ จงลกุ ขน้ึ เถดิ แลว จงใหส ัตยาบนั แกเ ขา ทานอะนสั บิน มาลกิ ไดกลาววา : ฉนั ไดยิน ทา นอุมรั ฺ พูดกับอะบบู กั รใ นวนั นน้ั วา : จงข้ึนบนแทน เทศนาเถดิ ดังั้น ทนั ทที เ่ี ขาข้นึ ไปยืน บน มิมบรั ฺ ประชาชน ตา งพากนั ใหส ตั ยาบนั แกเ ขาโดยทั่วกนั ถาม ๒๘ : ทําไมอะบบู ักร จงึ ไดผูกมดั ตาํ แหนง คอลีฟะฮฺ และยกให แกอ มุ รั ฺ กอ นท่ีจะถงึ แกก รรม ? ตอบ : ในฐานะทอี่ มุ รั ฺ บนิ ค็อฏฏอ บ เปน คนสวมบทผกู ลาหาญ ชาญชัย ในการขจัด ทานอะลี ออกไปจากตาํ แหนง คอลฟี ะฮไฺ ดส าํ เร็จ ดวยการคัดคา นตอ ทา นนบี(ศ)เปนคนแรก และ ดําเนนิ การใหช าวอนั ศอรฺ มอบสตั ยาบนั แกอ ะบูบกั ร และบงั คบั คนทง้ั หลายใหมอบสตั ยาบนั ดวยการบบี บงั คับ และวธิ ีการทร่ี ุนแรง จนถงึ ขั้นขม ขจู ะเผาบานทา นหญงิ ฟาฏมิ ะฮฺ ในฐานะทเี่ ขาเปนคอลีฟะฮฺตวั จรงิ ดงั ที่เราไดก ลาวไปแลว ซ่งึ เปน คําแรก และคําสดุ ทาย สําหรับเขา ไมตองสงสยั เลยวา เขาเปน ชาวอาหรับทห่ี ลกั แหลม คนหนึง่ เขารดู วี า ชาวมสุ ลมิ โดยเฉพาะชาวอันศอรนฺ นั้ ไมเ หน็ ดว ยในการมอบ สัตยาบันใหแ กเขา เพราะธรรมชาติในตัวของเขา นนั้ เปน คนมทุ ะลดุ ดุ นั และโกรธ งา ย ดงั นน้ั เขาจึงยกใหอะบูบกั รขึ้นเปน ผนู าํ พวกเขากอ น เพราะ ธรรมชาติในตวั ของ อะบูบกั รน ั้น เปน คนนมิ่ นวล มจี ติ เมตตา และเปน คนทเ่ี ขานับถืออิสลาม ใน สมยั แรกๆ อีกทง้ั บตุ รสาวของเขา คือทา นหญิงอาอชิ ะฮฺ กน็ ับวา เปน สตรที ่กี ลา แกรง มี ความสามารถฝาฟน อุปสรรค และเปล่ียนแปลงสถานการณไ ด เขาจงึ รู อยา งแนว แน อะบบู กั ร ตอ งออ นขอใหแ กเขา และเชอื่ ฟง คําปรึกษาหารือของเขา ในทุกปญ หา ที่เขามอบให

การทีอ่ ะบบู กั ร ไดม อบตําแหนง คอลฟี ะฮฺ ใหแ ก อุมรั ฺ น้ันกอ นทม่ี ีการ บนั ทกึ ก็มไิ ดเ ปน เรอ่ื ง ลับ สาํ หรับศอฮาบะฮฺสว นใหญ เพราะทา นอิมามอะลีเอง กเ็ คยพดู กบั เขา ตงั้ แตวนั แรกแลววา : “เขาทําการรีดนมใหแกท า น ฉะน้ันทา นจง ชวยเหลือเขาในวนั น้ี ใหเ ขมแขง็ เถดิ เผื่อวนั หนา เขาจะ มอบมนั คนื กลบั มาหาทาน” เชนเดยี วกับท่ีทา นไดก ลา วกบั อุมรั อฺ กี ครงั้ หนงึ่ เมื่อตอนท่เี ขาออกมา พรอ ม กบั หนงั สอื ท่ีอะบูบกั รม อบตําแหนงใหแกเขา โดยทานไดกลา วกับเขาวา : ฉันรู ในหนังสือ บันทกึ นนั้ ดี เพราะทา นเคยทําใหเ ขาเปน ผปู กครอง ในสมัยแรก ฉะนน้ั เขาจะทาํ ใหทา นเปน ผปู กครองในสมัยน”้ี ฉะนัน้ การทอ่ี ะบูบกั รม อบตาํ แหนง คอลฟี ะฮฺใหแ กอมุ ัรฺ จงึ เปน เร่อื งทรี่ ู กนั อยูแลว ในหมู ประชาชน ในเมื่อตอนที่เขามีชีวิตอยู เขาเคยยอมรับตอ หนา คนทง้ั หมด วา อุมัรฺ มีความเขมแขง็ กวาเขา ในการปกครอง ดงั นัน้ จงึ มิใชเรอื่ งแปลก ทเี่ ขาจะมอบตําแหนงคอลีฟะฮฺ แกอ ุมัรฺ เมื่อเขา ตายแลว เรื่องเหลา นี้ ยอ มอธิบายใหเราเขา ใจอีกครง้ั หนึง่ วา ทอี่ ะฮฺลซิ ซนุ นะฮฺ พูดวา ตาํ แหนงคอ ลีฟะฮฺ จะเปน ไปมไิ ด นอกจากโดยหลกั ชูรอ(การปรึกษาหารือ) นัน้ เปน เร่ืองทไี่ มม ีมลู ความจริงแต อยางใด และมไิ ดเปนเร่ืองทอ่ี ยูในความคดิ ของ อะบบู กั รแ ละอมุ รั เฺ ลยแมแ ตน อ ย ฉะนัน้ ถา ทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ(ฺ ศ) วะฟาตไป โดยไดท ิ้ง หลกั การชูรอไวใ นหมูประชาชนจรงิ ตามที่ พวกเขาแอบอา ง ฉะนั้น อะบูบักรก จ็ ะเปนคนแรกทท่ี าํ ลายหลกั การขอนี้ และขดั แยง กบั ซนุ นะฮฺ ของ ทา นนบ(ี ศ) โดยยกตาํ แหนง ใหแกอ มุ รั ฺ บิน ค็อฏฏอ บ ใหส บื ตอ ภายหลังจากเขา จะเหน็ ไดเสมอวา อะฮฺลิซซนุ นะฮฺ นนั่ แหละ ที่อวดอา งความภาคภมู ใิ จ และ ความโดดเดน วา พวกเขาเชอื่ ถอื ในหลกั การชูรอ และถอื วา ตาํ แหนง คอลีฟะฮฺ จะใช ไมได นอกจากตองมี หลักการชรู อ พวกเขามักดหู มน่ิ ดแู คลน คาํ พูดของชอี ะฮฺ ที่ เชอ่ื มนั่ วา ตําแหนง คอลีฟะฮฺ จะมขี ้ึน มิได นอกจากโดยปกาศติ จากอลั ลอฮฺ และ ศาสนทตู ของพระองค( ศ) ทา นคงเคยไดย ิน คนสว น ใหญในหมพู วกเขา วิพากษ วจิ ารณว า ความเช่ืออยา งน้ี เลด็ ลอดเขามาในอสิ ลามจากฝา ย เปอรเซยี ซง่ึ พวกเขา ถอื วา อํานาจการปกครอง เปนมรดกสบื ทอดมาจากพระเจา สว นมากอะฮลฺ ซิ ซุนนะฮฺจะหยิบยกหลกั ฐานจากโองการความวา : “และกจิ การของพวก เขา คอื การชูรอระหวางพวกเขา” โดยถือวา เปน โองการทปี่ ระทานมา ในเรอื่ งคอลีฟะฮฺ โดย หลักฐานน้ี เรามีสิทธิจะกลา ววา : อะบูบกั ร และอุมัรฺ ได ขัดแยงกบั คมั ภรี และซนุ นะฮฺ ดวยกนั และ คนทงั้ สองมไิ ดด ํารงรักษาไวซ งึ่ หลักการที่ถกู ตอ ง ในเรอ่ื งตําแหนงคอลฟี ะฮฺ ถาม ๒๙ : ทําไมอับดุรเฺ ราะมาน บนิ เอาฟ จึงวางเง่ือนไข กับ ทาน อะลี บิน อะ บีฏอลบิ วา จะตองปกครองตามแบบอยา งของคอลีฟะฮสฺ อง ทา นแรก ? ตอบ : ดว ยความรักชอบในโลกดุนยา มากกวา อัลลอฮฺ ไดทาํ ใหอ บั ดรุ ฺ เราะมาน บนิ เอาฟ เปนคนท่กี าํ หนดชะตากรรมของประชาชาติ หลงั จาก สมัยอมุ ัรฺ โดยเขาจะเลอื กทางเดนิ

ตามทเี่ ขาเหน็ ชอบ ใหแกพ วกเขา และจะขจัดคน ที่เขาเหน็ ชอบ ทุกอยางเหลา น้ี มาจากแผนงาน ของอมุ รั ฺ ทมี่ อบอํานาจใหแ กเ ขา มากกวา ศอฮาบะฮฺ คนอ่นื ๆ อับดรุ ฺเราะมาน บิน เอาฟน นั้ นับวา เปนชาวอาหรบั ทฉ่ี ลาดหลกั แหลม อกี คนหนง่ึ ไมตองสงสัยเลยวา เขาคอื สมาชกิ ของพรรค ผู วางแผน ดาํ เนนิ การใหต าํ แหนงคอลีฟะฮฺ พลัดพรากจากเจา ของตําแหนง ตาม หลกั ศาสนา ในเม่อื อลั -บคุ อรีไดย อมรบั วา อบั ดุรเฺ ราะมาน บิน เอาฟ เปน คนที่กลัวทา นอะลอี ยเู พยี งเร่ืองเดียวเทานั้น (๑๘๘) ฉะนนั้ เปนธรรมดาทีเ่ ขา จะตอ งดาํ เนนิ การทําใหท า นออกหา งไปจากตาํ แหนง เทา ที่เขามี ความสามารถ กระทาํ ได อบั ดรุ เฺ ราะมาน บนิ เอาฟ เปน เหมือนกบั ศอฮาบะฮคฺ นอน่ื ๆ ทีร่ ูดีวา ทา น อะลี ไมเคยเหน็ พองกบั การวินิจฉยั เร่ืองตา งๆ ของอะบบู ักร และอมุ ัรฺ ตลอด ทงั้ กฎเกณฑตางๆ ท่ี คนทงั้ สองเปลย่ี นแปลงไปจากคัมภรี แื ละซุนนะฮฺ และทาน พยายาม อยางสุดความสามารถ ในการ คดั คา น และปฏเิ สธคนทง้ั สอง ดวยเหตนุ ้ี อบั ดุรเฺ ราะมานจงึ ยน่ื เงือ่ นไขตอทานอะลี วา ใหปกครอง ตาม แบบอยาง ของอะบูบักร และอุมรั ฺ เพราะเขารูลวงหนามากกวาใครๆ วา อะลี ไมเ ลนลน้ิ ไมพ ดู โกหก และไม ยอมรับเงื่อนไขนี้ อยา งเด็ดขาด ขณะเดยี วกัน เขา ก็รวู า อสุ มาน บตุ รเขยของเขา เปน ทถี่ ูกอกถูกใจ ของชาวกเุ รช และสมาชิกรว ม ในการวางแผนทุกคน ถาม ๓๐ : ฮะดษี อิมามสบิ สอง มีปรากฏในตาํ รา ของอะฮฺลิซซนุ นะฮฺ ดว ยหรอื ? ตอบ : ทงั้ บุคอรี และมสุ ลมิ ตลอดจนนกั ฮะดษี ทงั้ หมด จากอะฮฺลซิ ซนุ นะฮฺ ตางไดรายงาน ฮะดษี ของทา นนบี(ศ) ทวี่ า “ศาสนายังคงดาํ รงอยตู ลอดไป จนกวา จะถึงยามอาวสาน หรือไดม สี บิ สองคอลฟี ะฮฺ มาปกครองพวกทา น พวกเขาทง้ั หมด มาจากเผากเุ รช” (๑๘๙) ฮะดีษยงั คงเปน ปญ หาคาใจ ท่ไี มม คี ําตอบใดๆ จาก อะฮลฺ ซิ ซนุ นะฮฺ วัล-ญะมาอะฮฺ และพวกเขาก็ไมก ลา อาจหาญ นบั คนใด จากบรรดา นักปราชญของพวกเขา หลังจากคอลฟี ะฮฺรอชดิ นี สีท่ า นแลว ยกเวน ทานอมุ ัรฺ บนิ อบั ดลุ -อะซีซ ซึ่ง รวมแลว ก็มีจาํ นวนหา ทา นเทา นน้ั ยงั ขาดจากจาํ นวนนน้ั อยูอ ีก ถงึ ๗ ทา น สวนถา พวกเขากลา ววา หมายถงึ ตาํ แหนงอมิ ามของทา นอะลี และลกู หลาน ของทาน ซงึ่ ฝายอิมามียะฮฺกลา วไว พวกเขากจ็ ะกลายเปน ชีอะฮฺ ของอะฮฺลลุ บัยต นบี แตถ าพวกเขาจะ กลาวหาวา ฮะดีษนี้ เทจ็ กจ็ ะกลายเปนวา ตาํ ราศอฮีฮฺของ พวกเขา ปราศจากความจรงิ และในนน้ั ไมมีอะไรเลย นอกจาก เปน เรือ่ งโกหก พกลม ทงั้ นน้ั นอกเหนอื จากนี้ ฮะดษี บทนที้ ี่ไดร ะบอุ ยางชดั เจน วา ตาํ แหนง คอลฟี ะฮฺ จะตกอยูในเผา กเุ รชฝายเดียว ยังคา นกับหลกั การชรู อ ตามที่พวกเขากลา วกนั อยู เพราะระบบเลอื กตัง้ และระบอบประชาธิปไตยนั้น จะรวมคนในชาตทิ ุกหมเู หลา และไมช ้ี เฉพาะเจาะจง ยงั ชนเผา ใดเผา หนึ่ง โดยไมคํานงึ ถงึ เผา อืน่ ๆ หากแตตอ ง ผนวกชนเผาตางๆ ในหมู ชาวอาหรับกบั ชนเผา อนื่ ๆ ทเี่ ปน ชาวอสิ ลาม ซง่ึ มใิ ชช าว อาหรบั เขา ไปดว ย

น่ีคอื คําตอบสน้ั ๆ และสรุปทส่ี ดุ เพอื่ ใหท า นผอู านกระจา งแจงในบางปญ หา ท่ีชวนใหง นุ งง ในความคิด ทง้ั น้ี มคี าํ ตอบโดยละเอยี ดอยแู ลว ในตาํ ราประวตั ิ ศาสตร และในหนงั สอื สองเลมของ ขาพเจา คือ “ในท่ีสุดขา พเจา กไ็ ดรบั ทางนาํ ” และ “ขออยกู บั ผสู ตั ยจ ริง” ดว ยเชน กนั จึงเปนหนา ทสี่ าํ หรับนกั คนควา จะตอ งยอ นไปพจิ ารณาหลักฐานอา งองิ ท่กี ระชบั เพื่อการ เขาถึงความจรงิ อันถอ งแท คือจะตองตรวจสอบบทรายงาน และ เหตุการณต างๆ ทาง ประวัติศาสตร เพอ่ื เปดเผยความจรงิ ทถ่ี กู หอ หุม ไว ดว ย อาภรณท ี่ผิดพลาด แลว จะไดชําระสะสาง ใหมองเหน็ ความจริง ท่อี ยใู นอาภรณ ทแี่ ทจริง

บทท่ี ๗ ปญ หาเกยี่ วกบั ฮะดิษอนั ทรงเกยี รติ ขาพเจา จะอธบิ ายใหท านผอู านเขาใจวา ปญ หาฮะดิษ เปน ปญ หาใหญที่สุด สําหรบั บรรดา มุสลมิ ในปจ จบุ ันน้ี โดยเฉพาะอยางยงิ่ ในสมัยทีม่ พี วก ดร.สาขาวิชา ฮะดษิ สําเร็จมาจากมหาวทิ ยาลยั ของพวกวะฮาบีย จะเหน็ ไดว า พวกเขาจดจาํ ฮะดิษตา งๆท่สี อดคลอ งกับมัซฮับและความเช่ือของพวก เขา สว นใหญฮ ะดิษ เหลา น้ี มกั ถกู อปุ โลกนโดยพวกอมุ ยั ยะฮ บรรพชนของพวกเขา ซึง่ เจตนารมณ ของ พวกเขา เองอกี ดวย ที่มงุ มนั่ จะดับรัศมขี องศาสนา และภาพพจนของทา นนบ(ี ศ็อลฯ) ดวยเรอ่ื งนน้ั ใหด ู เปน คนเลอะเทอะตลกคะนอง ซง่ึ ไมรสู ง่ิ ทต่ี นพดู และมิไดสนใจกบั ฮะดิษตา งๆ ของตน และการกระทํา ของตนทีข่ ดั แยง กนั เอง อยา งชนดิ ท่นี า ขัน ถงึ แมวา จะมบี รรดานกั วเิ คราะห และนักปราชญจ ากอะหลิซซนุ นะฮ จะลกุ ขนึ้ มาชาํ ระสะสาง ฮะดษิ และความพกิ ลพกิ ารของมัน แตน บั เปน เร่ืองเศราอยา งยง่ิ ทฮ่ี ะดิษ เหลา นั้น ยงั มีอยู ในตาํ ราซอ เฮียะหต า งๆเปน สวนมาก และทํานองเดยี วกนั ตาํ ราของชอี ะฮเองกม็ ไิ ดป ลอดพน จากการปลอมแปลง เหลาน้ี แตพวกเขายอมรบั วา ไมม ตี าํ ราเลมใดของพวกเขามีความถกู ตอง นอกจากกิตาบลุ ลอฮ นอกเหนือ จากนนั้ ลว นแตข าดบา ง เกนิ บา ง สว นอะหล ซิ ซนุ นะฮ นน้ั พวกเขามีความเหน็ พอ ง ตองกัน วา ตําราซอเฮยี ะหท ั้งสองเลม คือ อลั บุคอรี และมุสลมิ นนั้ เปน หนังสือที่ มีความถกู ตอ งทส่ี ุด ถดั จาก คมั ภรี ข องอัลลอฮ ยิง่ กวา นั้นพวกเขาบอกวา ทกุ สงิ่ ทกุ อยา ง ทม่ี ใี นสองเลม นน้ั ลว นเปน สง่ิ ทถ่ี ูกตอ ง ดว ยเหตนุ ้ี ขาพเจาจงึ พยายามนาํ บางตวั อยางจากฮะดิษ ท่ีบคุ อรีและมสุ ลมิ รายงานไว มาเสนอตอ ทา นผูอาน และเรือ่ งราวตา งๆ ทม่ี ีในน้นั อนั เปนเรอ่ื งราวทีล่ บลางเกยี รตยิ ศของทา น ศาสนทูตผูย่ิงใหญ (ศอ็ ลฯ) หรอื เกยี รตยิ ศของอะหล ลุ บยั ต (อ.) และ บดั นี้ ขาพเจา จะขอเสนอบางฮะดิษ ทีถ่ กู อปุ โลกน ขึ้นมา เพอื่ สนบั สนุนพฤตกิ รรมการปกครองของตระกูลอมุ ัยยะฮ และอบั บาซยี ะฮ ทง้ั ทีใ่ นความเปน จริง พวกเขาตองการใชเปนเคร่ืองมือ ในการลบลางฐานภาพดานอิศมะฮข องทา นนบี(ศ็อลฯ) เพือ่ เอือ้ อํานวยใหแ กก ารประกอบอาชญากรรม และการเขนฆา ทีพ่ วกเขากระทาํ ตอ ผูบรสิ ุทธิ์ดังตอ ไปน้ี : ทานนบี(ศ็อลฯ) เปน คนหลอกลอ อัล บุคอรไี ดร ายงานในซอเฮยี ะหของทา น กิตาบวาดว ยการขออนญุ าต และ ในกติ าบอดั ดิ ยาต บาบ วา ดว ย ผทู ี่สอดรูในบานของผูอน่ื ดังนนั้ จงควกั นัยนตา ของเขา โดยไมตอ งมีคา ทาํ ขวญั ใดๆ ทาํ นองเดยี วกบั ทานมสุ ลิม ไดร ายงานไวในซอเฮยี ะหข องทา น กิตาบวา ดว ย มารยาท บาบวา ดวย การหามมองในบา นของผอู น่ื รายงานจากทา นอนัส บนิ มาลกิ กลาววา มชี ายคนหน่ึงแอบมอง

หองหนง่ึ ของทา นนบี (ศอ็ ลฯ) ดงั นนั้ ทานนบ(ี ศอ็ ลฯ) จงึ ลกุ ข้นึ ไปหาเขาพรอ มกับลกู ศรดอกหนงึ่ หรอื หลายๆ ดอก ฉนั มองไปยงั ทา น เหมอื นกบั วา ทา นหลอกลอ ทจี่ ะแทงเขา แทจ ริงจริยธรรมอนั ยง่ิ ใหญ ยอ มคา นกบั ความประพฤตเิ ยย่ี งน้ี จากนบีแหงความเมตตา ซง่ึ ทา นเปน ผใู หค วามเอน็ ดู เมตตาเสมอ กับบรรดาผศู รัทธา สมมติ วา ทานนบีลกุ ข้ึนไปหาชายคนนี้ ซง่ึ แอบมองหอ งของนบจี ริง ทา นจะตองสอนเขา ผนู ้ัน ใหร ูจกั มารยาทของอิสลาม และใหเขาเขาใจวา การกระทําของเขานนั้ เปน ส่ิงตอ งหา ม มใิ ชจะลงมือดวยดอกศร และหลอกลอเขา เพอื่ จะแทงเขา แลว ควกั ตา เขา อาจเปน ไปไดว า ชายคนนัน้ มเี จตนาดี เพราะหอ งนน้ั มิไดเปน หอ งภรรยาของทา น หลกั ฐานก็คือวา ทา นอนัส บนิ มาลกิ อยู ณ ในนนั้ ดว ย ดงั นั้น อะไร คือ ขอหาน้ี ทพ่ี งุ ไปยงั ทา นศาสน ทูตแหงอลั ลอฮ และใหภ าพพจนตอทา นดว ยวาจาทห่ี ยาบคายวา ทานหลอกลอ หมายถงึ ลอบโจมตี เขาเพือ่ ควกั ตาของเขา มนั ยอ มพอเพยี งสําหรับทา นแลว ตามทีผ่ อู ธบิ ายอัล บคุ อรีไดใหหมายเหตุ ถึงความเสอื่ มเสยี ของมนั โดยไดก ลาววา “ยะฮตลิ ะฮ”ุ หมายถงึ การลอบโจมตเี ขา โดยเขา หา เขา ดวยวิธที ไ่ี มใหเขาเห็น” ทานนบลี งโทษทัณฑ ดว ยวิธีการทต่ี าํ่ ทราม และทาํ ใหค นมุสลมิ พิกลพกิ าร อลั บุคอรี ไดร ายงานไวใ นซอเฮยี ะหข องทา น กิตาบวา ดวยแพทย ภาคที่ ๗ หนา ๑๓ ในบาบ วาดว ย ยาจากนมของ อูซและบาบวา ดว ย ยาจากปสสาวะ ของอูฐ วา ทานซาบิต ไดเ ลา เรา จาก รายงานของอนัส วา ครงั้ หนง่ึ ประชาชนประสบภาวะเจบ็ ปว ย พวกเขาจึงกลา ว วา : โอ ทานศาสนทตู แหงอัลลอฮ โปรดอปุ การะเรา และโปรดใหเ รารับประทาน อาหารเถดิ ดังนน้ั ทา นนบี(ศอ็ ลฯ) จงึ สง่ั พวก เขาให ตดิ ตามคนเลี้ยงสัตว( อูฐ)ของทาน แลวใหพวกเขาด่มื นมและปส สาวะของมนั ดงั นน้ั พวกเขาจงึ ตดิ ตามคนเลยี้ งสตั วข องทาน แลวไดด ่มื นม และปสสาวะของมัน จนกระทง่ั สุขภาพของพวกเขาดีขนึ้ แลวพวกเขากไ็ ดฆา สตั วเ ลย้ี ง แลวจงู ฝงู อฐู ไปเสีย เมือ่ ขาวนท้ี ราบไปถึงทา นนบี(ศอ็ ลฯ) ทา นจึงสงั่ ให สบื หาพวกเขา แลวใหน ํา พวกเขามา ดังนนั้ ทา นไดต ดั มอื ของพวกเขา เทา ของพวกเขา และตตี ราที่ ดวงตา ของพวกเขา (ดว ยเหล็กทีถ่ ูกเผาจนแดงปลั่ง) แลว ฉันไดเหน็ ชายคนหน่งึ ในหมู พวกเขาเลีย พ้นื ดนิ ดวยลน้ิ ของตน จนกระทง่ั ตาย” คนมุสลิมจะเช่ือหรือ วา ทา นศาสนทตู แหงอลั ลอฮ (ศอ็ ลฯ) ซงึ่ เคยหามการ ทาํ ใหค นพิการ กลบั ดําเนนิ การดวยตัวเอง โดยทาํ ใหค นเหลา นนั้ พกิ ลพกิ าร ดวย การตดั มอื ตัดเทาของพวกเขา และตี ตรา(ดว ยเหลก็ ที่ถกู เผาจนแดงปล่งั ) ท่ีดวงตา ของพวกเขา เพราะพวกเขาฆา คนเลย้ี งอูฐของทา น แตถ า

หากนกั รายงานจะ กลาววา ดวยเหตุทพ่ี วกเขาไดท าํ ใหค นเลี้ยงอฐู พิการ แนน อน จะมขี อ อา งสาํ หรับ ทา นนบ(ี ศ็อลฯ) ในการลงโทษดวยการทาํ ใหพิการ แตน ี่มไิ ดม กี ารระบอุ ยา งนน้ั ทา น ศาสนทตู แหง อัลลอฮ( ศอ็ ลฯ) ฆาพวกเขา และทําใหพ วกเขาพกิ ารเชนนไี้ ดอยา งไร เมือ่ ยังมิไดส อบสวน และให อิสระแกพวกเขา จนกวา ไดค วามท่แี นชดั วา คนใดในหมู พวกเขาทล่ี งมอื ฆา แลว จงึ ฆา คนนั้น อาจ เปนไปได ท่ีบางคนจะกลา ววา พวกเขา ทงั้ หมดรวมกนั ฆา จะเปน ไปไมไดเชียวหรอื ในความสามารถ ของทานศาสนทตู (ศอ็ ลฯ) ท่จี ะใหอภยั และผอ นปรนแกพวกเขา เพราะพวกเขาเปน มุสลมิ ตาม หลักฐาน ในคาํ พดู ของพวกเขาท่ีวา : โอทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ หรอื วา ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ (ศ็อลฯ) ไมเ คยไดยินโองการท่อี ลั ลอฮ ทรงตรสั วา “และถาพวกเจาลงโทษ ก็จงลงโทษเย่ียงเดียวกบั ที่ พวกเจา ถกู ลงโทษ และถา หากพวกเจา อดทน แนน อน น่นั คอื ความประเสรฐิ ยิ่งสาํ หรบั บรรดาผอู ดทน” (อัน นมั ลุ/๑๒๖) ในเมือ่ โองการนี้ ถูกประทานลงมา ยงั ทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ( ศ็อลฯ) ในขณะที่หวั ใจของ ทานถกู เผาผลาญ ในเหตกุ ารณท ป่ี ระมุขชุฮะดาอ ฮมั ซะฮ บนิ อับดลุ มตุ ฏอลบิ ลุงของทา น ถกู พวกเขา ผา ทองและถกู กินตับ ถกู เฉอื นอวัยวะสบื พันธ ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ สะเทอื นใจอยา งรุนแรง ใน ยามทไี่ ดเ หน็ ลงุ ของทา นอยูใ นสภาพเชน น้ัน ทานกลา ววา ถา หากอัลลอฮท าํ ใหฉ ันสามารถเอาชนะพวก เขาได แนน อนฉนั จะทาํ ใหเหมอื นกนั สกั ๗๐ คน ดงั น้นั โองการนีจ้ ึงถกู ประทานลงมา แลวทา นได กลา ววา : ขา อดทนแลว โอพ ระเจา ของขา ” ทา น ใหอ ภยั แกวะหชยี  มอื ฆาตกรทฆี่ า ลุงของทา น และให อภยั แกน างฮนิ ด ผซู งึ่ ทาํ รา ยศพอนั บรสิ ทุ ธ์ิผุดผอง โดยควักตับของทา นออกมากนิ และน่คี ือ จรยิ ธรรม ของ นบี(ศอ็ ลฯ) จากเรอ่ื งราว ที่บทรายงานไดเ สนอถงึ ความโหดเห้ียมน้นั แสดงวา ตัวของผูของผรู ายงาน น่ันเองท่ี เปน คนโหดเหี้ยม ซึ่งตรงกบั ท่ีเขากลา ววา : กอตาดะฮ ไดเ ลา วา มุฮัมมดั บิน ซีรีน ไดเ ลาฉนั วา เรอื่ งน้ี เกดิ ข้ึนกอนทีบ่ ทบัญญตั ิวา ดว ยการ ลงโทษถกู ประทานมา ท้ังน้ี เพอื่ ชว ยแกต างใหแ ก พฤติกรรมอนั นั้นของทา นนบี มอิ าจเปนไปไดห รอื ที่ทา นศาสนทตู แหงอัลลอฮ จะสามารถควบคุม ตวั เองใหได กอนทพี่ ระเจา จะอธิบายแกท า น ฉะนนั้ ในเมื่อปญหาเลก็ ๆ ทา นไมส ามารถ ควบคมุ ได จนกวา จะมวี ะหยปู ระทานมายังทานเสยี กอ น ถามวา ทา นผอู า นคดิ เหน็ อยา งไร ในเรื่องโทษของการ หลง่ั เลือด และบทลงโทษทณั ฑ เปนเรอ่ื งงายเหลือเกนิ สาํ หรับผพู จิ ารณาในเรือ่ งนี้ ท่ีจะรไู ดวา บทรายงาน เหลา นี้ ถกู อุปโลกน ขึน้ จากฝา ยของวงศอ มุ ัยยะฮ และสมุนของพวกเขา เพอ่ื ความ พงึ พอใจของผูมีอาํ นาจ ทไ่ี มห วนั่ เกรงใน การสังหารชวี ติ ผูบ ริสทุ ธ์ิ เพยี งเพราะถกู สงสัย ถูกตง้ั ขอ หา และลงโทษพวกเขา ดวยวธิ ีอนั ตา่ํ ทราม จน ตอ งพกิ ลพกิ าร หลักฐานในเรื่องน้ี คือ ขอความในบทรายงานเอง ท่อี ลั บคุ อรไี ดบ ันทกึ ไว วา : สลามได

กลา ววา มีขาวมาถึงฉนั วา ฮจั ญาจ กลา วกับอนสั เขาไดบอกเลาฉันถึง บทลงโทษท่รี ุนแรง ซงึ่ กระทํา โดยทา นนบี(ศอ็ ลฯ) ดงั น้นั เขาจึงเลา ใหต นทราบเรือ่ งนี้ เม่ือทราบ ถงึ ทานฮาซนั เขาไดก ลาววา “ฉันจะ ยินดีนกั ถาเขาไมเ ลาอยา งน้ี” (๑๙๐) ไดม กี ล่นิ การปลอมแปลงเกดิ ขึน้ จากบทรายงาน เพื่อความพึงพอใจของ ฮจั ญาจ อซั ซะกอฟย ซึง่ กอความเสยี หายในหนา แผนดิน และสงั หารชอี ะฮของอะหลุลบยั ต หลายพนั คน อกี ทง้ั ยงั ไดท าํ ให พวกเขาพกิ าร โดยการตดั มือ ตดั เทา ควกั ลูกตา ดงึ ลนิ้ ออกจากปาก และตรึงคนเปน ๆ บนไมกางเขน แลว นาํ ไปตากแดด บทรายงานประเภทน้ี จะชว ยแกตา งใหก บั การกระทาํ ของเขา นนั่ คือ เพยี งเปน การ ทําตามแบบอยา ง ของทา นศาสนทตู แหงอัลลอฮ และสาํ หรับพวกเจา คือแบบอยา ง ท่ีดงี าม ในตวั ศา สนทูตแหง อัลลอฮ ลาเฮาลา วะลากวู ะตะ อลิ ลา บิลลาฮ ดว ยเหตนุ ้ี มอุ าวิยะฮจึงมีศลิ ปะในการใชบ ทลงโทษ และทาํ ใหพ ิกลพกิ าร แกชาวมุสลมิ ท่ีเปน ชีอะฮข องทา นอะลี ตงั้ เทา ไหร ท่เี ขาไดเ ผา ไดฝงทั้งเปน ตง้ั เทา ไหร ที่เขาไดต รงึ กางเขนกับตนอนิ ทผลมั อนั เปน ศลิ ปะที่ อัมร บนิ อาศ เสนาบดีของเขาไดคิดคนข้ึนมาใช เชน การที่เขาจบั มุฮัมมัด บนิ อบูบักร ใสถ งุ หนงั ลา แลวโยนลงในกองไฟ เพ่อื เปนการแกตวั ใหก ับความบาคลงั่ ของพวกเขา ทก่ี ระทาํ กบั เด็กสาว และบรรดาสตรี ขอให ทา นติดตามอา น ดงั ตอ ไปน้ี ทา นนบี(ศ็อลฯ) ชนื่ ชอบการรว มประเวณี อลั บคุ อรีไดรายงานในซอเฮยี ะหข องทา น กิตาบอัล ฆุซล บาบวาดว ย เม่ือรวมประเวณแี ลว กลบั ไปซํา้ อีก และผูท่ีรวมประเวณีกบั ภรรยาหลายๆ คน แลว อาบนาํ้ ชาํ ระครง้ั เดียว วา : มุอาซ บนิ ฮชิ าม ไดเ ลา เราวา : บิดาของฉนั ไดเลารายงานจาก กอตาดะฮ วา : อนัส บนิ มาลกิ เลา เราวา :ทา นนบ(ี ศ็อลฯ))หมุนเวยี นอยกู บั ภรรยาของทา น ในเวลาเดียวกนั ทง้ั กลางวนั และกลางคืน ในจาํ นวนภรรยาของทานทงั้ ๑๑ คน เขาไดกลาววา ฉนั ไดพ ูดกับทา นอนัสวา ทา นมกี ําลงั พอทจ่ี ะ กระทําเชน นนั้ หรือ ? เขาตอบวา พวกเราพูดกันวา ทา นไดร บั พละกาํ ลงั เทา กบั สามสบิ คน แทจรงิ น่ีคอื บทรายงานทถ่ี ูกอปุ โลกนขน้ึ เพื่อ ลบหลเู กยี รตยิ ศของทาน ศาสนทตู (ศ็อลฯ) เพื่อ พวกเขาจะไดแ กตวั ใหแกราชารอชดี แกพ ฤตกิ รรมของมอุ าวิยะฮ และแกยะซดี คนวปิ ลาส ! อนสั บนิ มาลกิ ไปรูมาจากไหนวา ทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮ( ศ็อลฯ)รว มประเวณีกับภรรยาทงั้ ๑๑ คนของทา น ในชว งเวลาเดยี วกนั ทา นศาสนทูตบอกเรือ่ งนน้ั ใหเขารู หรือวาเขาเปน คนทีอ่ ยใู นเหตกุ ารณ ? ขอความ คุมครองตอ อลั ลอฮ ใหพ น จากการกลาวถอ ยคาํ ทีไ่ รส าระ เขารูมาจากไหน วา ทา นมีพละกาํ ลงั เทา กับ ๓๐ คน ?

มนั เปน การกออาชญากรรม ตอ สิทธขิ องทานศาสนทูตแหง อัลลอฮ (ศอ็ ลฯ) ผซู ่งึ ไดทมุ เทชีวิต ของทาน ในดา นการตอสดู ้นิ รน การเคารพภักดตี อ พระเจา และ อบรมสงั่ สอน ประชาชาตขิ องทาน ทําไม บรรดาคนโงเขลาเหลานนั้ จงึ เช่ือ ในเมอื่ พวกเขาถกู เลาเรื่องท่อี ัปยศ อดสูเชนนี้ เหมอื นกบั วา สภาวะทางสตปิ ญญาของพวกเขา สกปรกโสมมไปดว ย อารมณร าคะเย่ียงสัตว เดรัจฉาน ในการทพ่ี วกเขาชอบคุย โวโออ วดกนั ถึง ความสามารถของพวกเขาทร่ี ว มประเวณไี ดม าก และมกี ําลงั วงั ชาในการมเี พศ สมั พนั ธ ในความเปน จรงิ แลว น่คี ือ บทรายงานทถี่ กู อปุ โลกนข น้ึ มาเพ่ือ ทาํ ลาย คุณานุภาพของทา นนบ(ี ศ็อลฯ) สอง เพอ่ื เปน การแกตัวใหก บั นักปกครอง และคอลฟี ะฮ ที่ วิปลาส ซงึ่ ในวังของพวกเขาเต็มไปดว ยสนมกรมนางโดยไมม ีขดี จาํ กดั เพราะนางเปนทาสใน ครอบครอง และทาํ ไม อนสั บนิ มาลิก จงึ รายงานฮะดิษ น้ี ในเมื่อ มารดาแหง ศรทั ธาชน อาอชิ ะฮ ภรรยาคนหน่งึ ของทา นนบ(ี ศอ็ ลฯ) ไดค ดั คานไว โดยทนี่ างไดก ลาววา ทา นนบี(ศ็อลฯ) กเ็ ปนเหมือนกับ ชายอนื่ ๆ ในการรว มประเวณี ตามท่ีทา นมสุ ลิมไดรายงานไว ในซอเฮยี ะหข องทา น กิตาบฏอฮาเราะฮ บาบวา ดว ย นัซคลุ มาอ มนิ ลั มาอ และวาญิบอาบนาํ้ เม่อื อวัยวะเพศทั้งสองสมั ผสั กนั รายงานจากอบซี บุ ยั ร จากทา นญาบริ บนิ อบั ดลุ ลอฮ จากอมุ มุกลุ ซูม จาก อาอชิ ะฮภรรยา ทานนบ(ี ศ็อลฯ)กลา ววา : รายงานจากอาอชิ ะฮภ รรยาทา นนบี (ศ็อลฯ) กลา ววา : มชี ายคนหน่ึงมา ถามทานศาสนทูตแหง อัลลอฮ( ศอ็ ลฯ) เกยี่ วกับผูชายทร่ี ว มประเวณกี บั ภรรยาแลว ออ นลาวา จาํ เปน แก คนทงั้ สองจะตอ งอาบนาํ้ ตาม ศาสนบัญญัติหรอื ไม ขณะท่ที า นหญงิ อาอชิ ะฮ กน็ ง่ั อยดู วย ทา น ศาสน ทตู (ศอ็ ลฯ) จึงกลา ววา : “แทจรงิ ฉนั กก็ ระทาํ เชนนน้ั กับนางคนนี้ แลว เราก็อาบนํ้า” ตอจากนนั้ ผอู ธบิ ายฮะดษิ ไดเ สริมท่ีภาคผนวกของซอเฮียะหม ุสลมิ วา : คาํ วา “แลวออ นลา ” ความหมายของคาํ นี้ ในอัล มิศบาฮ คอื “ผรู ว มประเวณเี กิดความ ออ นลา และไมห ล่ัง ดว ยความ ออนเพลยี หรอื ดวยเหตุอน่ื กต็ าม” ถามวา ไหนละ ทว่ี าทา นไดร ับกาํ ลงั วงั ชาเทา กบั ๓๐ คน ? รายงานบทนี้ เปน อกี บทหนง่ึ ที่ถกู อุปโลกนข น้ึ มา ขออัลลอฮไ ดทรง ฆา พวกเขา และเพม่ิ การ ลงโทษอนั ทรมานแกพ วกเขาดว ยเถิด แตทวา ผมู สี ติ ปญญาจะยอมรับไดอยา งไร ตอ บทรายงาน ประเภทนี้ ท่มี าจากศาสดาผปู ราศจากความละอาย โดยไดพดู กับผชู ายตอ หนาภรรยาของตน ในส่งิ ที่ ผูศรทั ธาธรรดาๆ ก็ยงั ละอายทีพ่ ูดอยา งนนั้ เพอื่ สนับสนนุ การรอ งราํ ทาํ เพลง และการเตนราํ ซึ่งนยิ มกนั ในสมยั อุมัยยะฮ ขอให ทานติดตาม ตอ ไปน้ี ทานศาสนทตู เปด โอกาสใหเ ตน ราํ และมีความสขุ กับเสยี งเพลง อัลบุคอรีไดร ายงานไวในซอเฮียะหข องทา น กิตาบอัล นกิ ะฮ บาบวา ดวย การตีกลอง ในพธิ นี ิ กะฮ และวะลมี ะฮ วา :

บะชรั บิน มุฟฎ ฎอ็ ล เลาเราวา คอลิด บนิ ซกิ วาน เลาเราวา : นางรอบีอะ บุตรสาวขของ มุ เอาซ บนิ อฟุ รออ กลา ววา ทา นนบี(ศ็อลฯ))ไดม าถึง แลว เดินเขามา ในชว งรว มหอกับฉัน ดังน้ันทา นได น่ังลงบนทนี่ อนของฉัน เหมอื นทเ่ี ธอนง่ั กบั ฉัน แลว บรรดาเดก็ สาวๆ ของเราไดตกี ลอง แลว ขบั รองถงึ เร่ืองท่ีบรรพบรุ ษุ ของเรา ถกู สังหารในสงครามบดัร ขณะน้ัน มเี ด็กหญิงคนหนงึ่ กลา ววา : “ในหมูพวก เรามนี บี ผูห ยงั่ รอู นาคต” ดงั นั้นทา นไดก ลา วขนึ้ วา : “จงเวนการพูดคําน้ี แตจงพูด ถอ ยคาํ ทเี่ ธอเคยพดู ” เชนเดยี วกบั ทอี่ ลั บคุ อรไี ดรายงานไวใ นซอเฮียะหข องทา น กิตาบ อัล ญฮิ าด บาบ อดั ดัรก ทํานองเดียวกบั ทา นมสุ ลมิ ท่รี ายงานในซอเฮยี ะหของทา น กติ าบวา ดวยการนมาซอีดทง้ั สอง บาบวา ดว ย “อนุโลมใหละเลน สง่ิ ทไ่ี มเปน การละเมดิ ในวนั น้ัน” รายงานจากทา นหญิงอาอชิ ะฮ กลาววา : ทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ) ไดเ ขาหาฉนั ในขณะทม่ี เี ดก็ สาวสองคนอยกู ับฉัน กาํ ลงั ขับรองเพลงอยู แลว ทา นก็ตะแคงตัวลงบนทนี่ อน และ เคลอื่ นไหวใบหนา ไปมา ขณะน้นั อบบู กั รก็ไดเขามา แลว ทานกต็ วาดใสฉนั วา : คณะชัยฏอน มา รวมกลุมอยกู บั ทา นศาสนทตู แหงอัลลอฮ แตทานศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ))ลกุ ข้นึ ขวางหนาทาน แลว กลาววา : ปลอยนางทง้ั สองไปเถอะ ครนั้ เมอื่ เขาเผลอ ฉนั รายงานจากอาอิชะฮ กลา ววา : เมอื่ ถงึ วนั อดี พวกซดู านไดเ ลนโลห นงั และราํ ทวน เพยี งฉนั ถามทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮ( ศ็อลฯ) ดเู หมอื นทา นกลา ววา : เธออยากดหู รือ ? ฉนั ตอบวา : ใชแ ลว ดังนน้ั ทา นจงึ ยกฉนั ใหยนื ขางหลงั ทา น โดยแกมของฉนั ทบั บนแกม ของทา น แลว ทา นกลา ววา : “เชญิ ตามสบายเถิด พวกทา น โอ บนี อรั ฟะดะฮ” จนกระท่ังฉนั รสู ึกเพลยี ทา นไดก ลา ววา “เธอพอแลวหรือ ? ฉนั ตอบวา “จะ ” ทา นกลาววา “จงไปเถดิ เธอ” ขณะเดียวกนั อลั บุคอรียงั ไดร ายงานไวใ นซอเฮียะหข องทา น กิตาบอัล นกิ าห บาบวา ดวย การทีส่ ตรมี องพวกเอธิโอเปย และชาวเมืองอน่ื โดยมไิ ดม องดว ย ความสงสยั ทานหญงิ อาอชิ ะฮก ลาววา : ฉนั ไดเ หน็ ทานนบี(ศอ็ ลฯ))ปด ก้ันฉันดว ยผาหม ในขณะทฉ่ี ันมอง พวกเอธโิ อเปย เลน ในมัสยดิ จนกระทัง่ ฉนั รูส ึกเบ่อื ดังน้ันพวกเขาสามารถทาํ ใหเ ดก็ สาววัยรุนปรารถนา ในความสาํ ราญได เชน เดียวกนั ทา นมสุ ลมิ ก็ไดร ายงานไวในซอเฮียะหข องทา น กิตาบ การนมาซ อดี ทง้ั สอง บาบ วา ดว ยอนโุ ลมใหล ะเลน จากทา นหญงิ อาอชิ ะฮ กลาววา : ชาวเอธิโอเปย ไดม าละเลน ในวนั อดี (หมายความวา พวกเขาไดเ ตน ราํ กนั ) ภายในมสั ยิด ดงั น้นั ทา นนบี(ศอ็ ลฯ))จงึ เรียกฉัน ฉนั ไดว างศีรษะ ของฉันบนไหลข องทา น ดงั น้นั ฉนั จึงไดด ูการละเลน ของพวกเขา จนกระทงั่ ฉันไดเ ลย่ี งจากการมองพวก เขาเสยี เอง”

เชนเดียวกบั บคุ อรีทรี่ ายงานในซอเฮยี ะหของทา น กิตาบอลั นิกะฮ บาบวาดว ย สตรีและเด็กไป งานมงคลสมรส รายงานจากอนัส บนิ มาลิก กลา ววา : ทา นนบี(ศ็อลฯ))ไดมองเหน็ บรรดาสตรี และเดก็ มารว ม ในงานมงคลสมรส ดงั นนั้ ทา นจงึ ลกุ ข้ึนแสดงความยนิ ดี แลว กลาววา : โอพ ระเจา พวกเธอเปน คนท่ี ขาพเจา รกั ท่ีสดุ ผอู ธิบายอลั บคุ อรีไดใหค วามหมายพิเศษของคาํ วา การแสดงความ ยนิ ด(ี มมุ ะตัน นนั )ในทนี่ ี้ วา หมายถงึ การแสดงอาการเห็นชอบ อยา งรวดเรว็ ใน สิ่งนน้ั ๆอยางขมขี มนั และพงึ พอใจ เพือ่ เปนการแกตัวใหแกน ักด่ืมสรุ า และเสพสงิ่ มนึ เมา ขอใหท านตดิ ตาม อา น ตอไปนี้ : ทา นนบีดมื่ นาบซี อัล บคุ อรี ไดรายงานในซอเฮียะหของทา น กิตาบอลั นกิ ะฮ บาบวา ดว ย สตรียืนใหเ กียรติแก บุรษุ ในงานสมรสและรบั ใชปรนนบิ ัตพิ วกเขาเอง และ ทาํ นองเดยี วกนั น้ี ในบาบวาดว ย ผลไมห มกั และ การด่มื ทไี่ มม นึ เมาในงานสมรส รายงานจากอบฮู าซมิ จากซะฮัล กลาววา : เมอื่ อบู อุซยั ด อัซซาอดิ ีย สมรสเขาไดเ ชิญทา นนบี (ศ็อลฯ) และซอฮาบะฮข องทา นดวย แตเขามิไดจดั อาหาร ใดๆ ไวสําหรบั พวกทา นเลย และเขามไิ ดย ก สิง่ ใดออกมาใหแ กพ วกทาน นอกจาก ภรรยาของเขา คอื อมุ มุ อซุ ยั ด เทา นั้น ซงึ่ นางได แชอนิ ผลมั ไวใ น ไห ทาํ จากหนิ เมอื่ คืนกอน ครั้นเมอ่ื ทา นนบ(ี ศอ็ ลฯ))เสรจ็ จากรับประทานอาหารแลว นางกจ็ ัดแจง ให ทานดม่ื สิ่งนนั้ (อินทผลัมแช) เปน เรอ่ื งทแ่ี สดงใหเ หน็ ในสง่ิ ทพ่ี วกเขามจี ดุ ประสงค อยใู นบทรายงานน้ีวา ทานนบี(ศ็อลฯ)ดื่ม นะบซี บางทคี วามหมายของมัน อาจมใิ ช นะบซี ตามท่ีรๆู กันอยู มนั อาจเปน ประเพณีโดยปกตอิ ยาง หนงึ่ ของพวกอาหรับ น่ันคอื นาํ อินทผลัมวางลงในนา้ํ เพอ่ื ดับกล่ินนาํ้ ซึ่งนนั่ กห็ าใช นะบีซ จริงๆไม และ สว นหนง่ึ ของ พวกเขาเหน็ วา ถือวา ถกู ตอ ง ในการจะนาํ มนั มาใช แนนอนทา นมสุ ลมิ ไดรายงาน บท รายงานนี้ไวในซอเฮยี ะหข องทา น กิตาบวา ดว ยเครือ่ งดมื่ บาบวา ดว ย อนโุ ลม สาํ หรับ นะบซี ท่ีไมเขม จัดและยังไมท าํ ใหม นึ เมา จากตรงนี้เอง ไดเริม่ ใหม กี ารดม่ื นะบซี และบรรดานกั ปกครองจึงเลยเหน็ วา อนโุ ลมใหด ม่ื สุราได โดยอา งวา มนั เปน สงิ่ ที่ ฮะลาล ตราบใดทไี่ มม นึ เมา เพื่อเปน การสนบั สนนุ ในเชิงอนุโลม ในสง่ิ ทพี่ วกอมุ ยั ยะฮ และพวก อบั บาซยี ะฮ กระทําไว ขอใหท า นติดตามอา น ดังตอ ไปนี้ : ทานนบกี บั เรอ่ื งตาํ่ ๆ !