สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ0001-0500

” ผมเอง! ” ประธานหวางอยใู่ นสภาวะมนึ เบลอ จนไมร่ วู ้ า่ ตวั เองไดท้ ําอะไรลงไป บา้ ง เขารอ้ งออกมาอยา่ งเจ็บปวดปานจะขาดใจ ชว่ ยดว้ ย! ผหู ้ ญงิ คนนี้ เธอจะฆา่ ผม! ” * ” ไมม่ ปี ัญหาอะไรมาก เมอ่ื กเ้ี ธอแคส่ ลบไปเพราะฤทธยิ์ านอน หลบั น่ะ ” ” รา่ งกายมแี คร่ อยถลอกนดิ หน่อย เลอื ดทเี่ ป้ือนบนตวั เธอคอื เลอื ด ของประธานหวางทงั้ หมด ” ณ โรงพยาบาล ไป๋ ยหู่ นานยน่ื ผลตรวจทางการแพทยใ์ หก้ บั ฉนิ โม่ หาน กอ่ นจะพดู จาเชงิ หยอกลอ้ เบา ๆ ” นกึ ไมถ่ งึ เลยนะวา่ ภรรยาตวั นอ้ ยของมงึ จะมคี วามสามารถไมเ่ บา ” ฉนิ โมห่ าน รับผลตรวจมา กอ่ นจะมองไปยังหอ้ งพักผปู ้ ่ วยทห่ี า่ ง ออกไปไมไ่ กล ขณะนัน้ สาวนอ้ ยกําลังกรอกบนั ทกึ คําใหก้ ารอยา่ งวา่ งา่ ย ” ฉันอยใู่ นตรอก แลว้ ก็โดบทบุ จนสลบไป ฟ้ืนขนึ้ มาอกี ทกี อ็ ยใู่ นหอ้ ง นัน้ แลว้ ”

” คน ๆ นัน้ เขาวางยานอนหลับเพราะตอ้ งการจะทํามดิ มี ริ า้ ยฉัน ดงั นัน้ ฉันเลยตอ้ งสเู ้ ขา ” น้ําตาเออ่ ออกมาจากดวงตาเธอ ทา่ ทางเหมอื นเดก็ ประถมกําลังโดน อาจารยท์ ปี่ รกึ ษาอบรมอยอู่ ยา่ งไรอยา่ นัน้ ” จรงิ ๆ รอยแผลบนขา ของเขา…..มนั เกดิ ขน้ึ เพราะเขาจะมาแตะตอ้ งตวั ฉัน ฉันทําไปเพราะ ป้องกนั ตวั ฉันจงึ … ” ” เธออยา่ มาพดู ม่ัว !!! ” แผลบนขาของประธานหวางลกึ มาก ตอนนเ้ี ขาทําไดแ้ คน่ ั่งอยบู่ น รถเข็นเทา่ นัน้ เขามองไปทซ่ี สู อื เยวด่ ว้ ยสายตาโกรธจัด ” เห็นอยทู่ นโทว่ า่ เธอเป็ น คนนัดฉันมาทโี่ รงแรมเอง เธอทําเพอื่ ฉันใหฉ้ ันยอมเซน็ สญั ญา รว่ มกบั ตระกลู ซขู องพวกเธอ เธอเสนอตวั เอง สดุ ทา้ ยพอฉันเซน็ สญั ญาเสร็จ เธอกก็ ลับคํา แลว้ ยงั มาทําใหส้ ภาพฉันเป็ นแบบนอี้ กี ! ” ซสู อื เยวเ่ ลกิ ควิ้ ” ถา้ ฉันเสนอตวั จรงิ ๆ คณุ จะวางยานอนหลับฉัน ทําไมละ่ ” ประธานหวาง ” ….. ” เขาทําหนา้ เหยเก ” คณุ ตํารวจ เชอื่ ผมเถอะนะ ทผี่ มพดู คอื ความจรงิ นะ! ”

” ผหู ้ ญงิ คนนเี้ ธอเสแสรง้ ทําเป็ นคนดี ตอนทเ่ี ธอทํารา้ ยผม เธอดนู ่า กลวั กวา่ ผชู ้ ายอกี ! ” เขาเถยี งอยา่ งขา้ ง ๆ คู ๆ ซสู อื เยวม่ องเขาอยา่ งนงิ่ เฉย กอ่ นจะหยบิ โทรศพั ทอ์ อกมาจากกระเป๋ าเสอ้ื กอ่ นโดนทํารา้ ย โทรศพั ทเ์ ธอหายไป พอมาถงึ โรงแรม เธอจงึ แยง่ โทรศพั ทข์ องประธานหวาง มาแจง้ ตํารวจ แตห่ ลายปีมานห้ี นังเกย่ี วกบั กฎหมายคดตี า่ ง ๆ ทําใหเ้ ธอไดร้ วู ้ า่ ตอ้ ง มหี ลกั ฐาน ถงึ จะยนื ยันความผดิ ได ้ ดงั นัน้ …. เธอจงึ คอ่ ย ๆ หาไฟลเ์ สยี ง แลว้ เปิดมัน ” เธอทํารา้ ยฉัน! แตเ่ หน็ แกร่ ปู รา่ งหนา้ ตาของเธอ! ฉันจะเห็นใจสกั นดิ ละกนั ” ” ซสู อื เยว่ อยา่ ทําตวั เนรคณุ ไปหน่อยเลย ”

” ใคร ๆ กร็ วู ้ า่ เหตเุ พลงิ ไหมเ้ มอื่ หา้ ปีกอ่ น ไดท้ ําลายรปู โฉมลกู ชาย คนทส่ี ามของตระกลู ฉนิ แตค่ รง่ึ ตวั ลา่ งของหมอน่ันก็โดนไฟคลอก ไปดว้ ยเหมอื นกนั ! ” ” ทงั้ ชวี ติ ของหมอน่ัน มันกค็ งไมเ่ หมอื นผชู ้ ายอกี แลว้ ละ่ ! ” พห่ี วาง เหน็ นอ้ งสาวอยใู่ นหอ้ งคนเดยี วอาจจะเหงา พจ่ี ะทําใหน้ อ้ งรเู ้ องวา่ ความสขุ ของผหู ้ ญงิ มนั เป็ นยังไง! ” ” ปลอ่ ยฉันนะ! ” ……… เสยี งบนั ทกึ กรอกลับมาอกี รอบ ประธานหวางหนา้ ซดี เผอื ด ใบหนา้ ของซสู อื เยวม่ รี อยยมิ้ ปรากฏขน้ึ จนหางตาเธอเหลอื บไปเห็นอะไรบางอยา่ ง เธอเหน็ ชายหนุ่มทยี่ นื อยนู่ อกหอ้ ง นอกประตนู ่ัน สหี นา้ ของชายหนุ่มดไู มด่ นี ัก ” เหอ้ ” ไป๋ ยหู่ นานพยายามกลัน้ ขํา กอ่ นจะเอามอื ตบบา่ ของฉนิ โมห่ าน ” มงึ ดู เรอื่ งบา้ นเี่ คา้ รกู ้ นั ไปทว่ั แลว้ ”

ชายหนุ่มชายตาขนึ้ มามองไป๋ ยหู่ นานอยา่ งเยอื กเย็น สายตาคนู่ ัน้ ดเู หมอื นสามารถฆา่ คนเสยี ไดเ้ ลยทเี ดยี ว ไป๋ ยหู่ นานกระแอมออกมาเบา ๆ กอ่ นจะหลบหนา้ ไมก่ ลา้ สบตาเขา ” ผหู ้ ญงิ คนนัน้ ก็ตายไปหา้ ปีแลว้ นะ ใจมงึ ยังผา่ นเรอื่ งนไี้ ปไมไ่ ดอ้ กี เหรอ ” ในฐานะทเ่ี ป็ นแพทยเ์ จา้ ของไขข้ องเขา ไป๋ ยหู่ นานเห็นไดช้ ดั เจน วา่ ไมใ่ ชว่ า่ ฉนิ โมห่ านจะผา่ นเรอ่ื งนไ้ี ปไมไ่ ด ้ แตเ่ ขาแคก่ ําลังตอ่ ตา้ น มันอยู่ หา้ ปีกอ่ น เป็ นเพราะเหตบุ งั เอญิ ทําใหเ้ ขาตอ้ งอยกู่ บั ผหู ้ ญงิ คนหนง่ึ เป็ นเวลาวนั หนง่ึ เตม็ ๆ เป็ นหนงึ่ วนั หนงึ่ คนื ทที่ ําใหผ้ หู ้ ญงิ คนนัน้ เจ็บปวดจนไมอ่ ยากจะมชี วี ติ ตอ่ ไปอกี แลว้ จนกลายเป็ นโรคซมึ เศรา้ หลังจากคลอด ซงิ เฉนิ กบั ซงิ หยนุ เธอก็จดุ ไฟฆา่ ตวั ตาย จนซงิ เฉนิ กบั ซงิ หยนุ เกอื บจะโดนไฟนั่นครอกตายตามไปดว้ ย และฉนิ โมห่ านก็ เกอื บจบชวี ติ ของเขาทน่ี ่ันเหมอื นกนั หลังจากเหตกุ ารณ์เพลงิ ไหมว้ นั นัน้ ฉนิ โมห่ านก็ปฏเิ สธทจ่ี ะมี ปฏสิ มั พันธก์ บั ผหู ้ ญงิ ทกุ คน เขา้ ไมอ่ ยากทํารา้ ยผหู ้ ญงิ คนไหนอกี แลว้

” พรงุ่ นม้ี งึ ก็มารักษาอาการทนี่ ใี่ หด้ ขี น้ึ เถอะนะ ” สายตาของไป๋ ยหู่ นานแสดงถงึ ความเห็นใจ ” มงึ กแ็ ตง่ งานเป็ นตวั เป็ นตนแลว้ ตอ้ งรบั ผดิ ชอบคนอน่ื ดว้ ยดวิ ะ ” ฉนิ โมห่ านหรตี่ าลง มองไปทหี่ ญงิ สาว ” ไมต่ อ้ งรักษาหรอก ” ” กหู ายแลว้ ” ไป๋ ยหู่ นานเหลอื กตาโต ” หายแลว้ หรอวะ ” เขามองไปตามสายตาของฉนิ โมห่ าน… ” มงึ อยา่ บอกวา่ มงึ กบั เขา… ” ชายหนุ่มชาํ เลอื งตาไปมองครหู่ นงึ่ กอ่ นจะพดู วา่ ” กแู ตง่ งานกนั แลว้ ” ไป๋ ยหู่ นานอา้ ปากกวา้ งขนาดเอาไขไ่ กไ่ ปใสไ่ วไ้ ด ้ ฉนิ โมห่ านเดนิ ผา่ นตวั เขาไป กอ่ นจะเขา้ ไปในหอ้ งผปู ้ ่ วย ” สามี คณุ มาแลว้ หรอคะ! ” เมอื่ เขาเขา้ ไป ซสู อื เยวก่ ต็ ะโกนเรยี กเขาเสยี งหวาน

นเี่ ป็ นครงั้ ทส่ี องทเี่ ธอเรยี กเขาวา่ สามี ในหวั เธอก็ปรากฏภาพ ครัง้ แรกทเี่ ธอเรยี กเขาวา่ สามี ทา่ ทางเธอที่ กําลงั อยใู่ นอา่ งอาบน้ําแลว้ ยั่วยวนเขา ลกู กระเดอื กของชายหนุ่มสนั่ เล็กนอ้ ย เขาเดนิ เขา้ ไป กอ่ นจะยกมขี น้ึ มาแนบบนเอวบางของซสู อื เยวอ่ ยา่ ง ใกลช้ ดิ กอ่ นจะมองเลอ่ื นสายตาขน้ึ มา จอ้ งไปทห่ี นา้ ขาวซดี ของประธาน หวาง ” ไดข้ า่ ววา่ นายแตะตอ้ งผหู ้ ญงิ ของฉันงัน้ เหรอ ” ประธานหวางชะงกั ไป เขามองหนา้ ฉนิ โมห่ าน มองอยอู่ ยา่ งนัน้ ” คณุ บอกวา่ คณุ คอื … ” ไมก่ อ่ี ดึ ใจ เขาก็สา่ ยหวั ไปมาอยา่ งบา้ คลั่ง ” ไม่ เป็ นไปไมไ่ ด!้ ” ขา่ วลอื ทวี่ า่ ทา่ นชายฉนิ หนา้ ตามนั โดนทําลายจนอปั ลกั ษณไ์ ปแลว้ ไมใ่ ชเ่ หรอ? ทําไมรปู ลักษณย์ ังอยดู่ อี ยอู่ กี ละ่ ?

” แกไมใ่ ชท่ า่ นชายฉนิ ! ” ” ฉันเคยเหน็ รปู ของ ทา่ นชายฉนิ ยงั ไงมนั ก็ไมไ่ ดห้ นา้ ตาแบบแก แน่นอน! ” ประธานหวาง ถอนหายใจออกมา กอ่ นจะชนี้ วิ้ ไปทางซสู อื เยว่ ” ไม่ ยักรวู ้ า่ เธอจะมไี อห้ นุ่มหนา้ ขาวนอ่ี กี คน ” ” เหอะ เธอมันกแ็ คผ่ หู ้ ญงิ สําสอ่ น! ” พดู จบ เขากร็ บี ควา้ มอื ตํารวจทอี่ ยขู่ า้ ง ๆ ราวกบั กําลังขอชวี ติ จาก ฟางเสน้ สดุ ทา้ ย ” คณุ ตํารวจ ไดโ้ ปรด คณุ ดู ผหู ้ ญงิ คนนมี้ นั งา่ ย น่ี เป็ นหลกั ฐานแลว้ วา่ เธอเป็ นคนนัดผม! ” ฉนิ โมห่ านยม้ิ ออกมาออ่ น ๆ ทา่ ทางดสู งู สงา่ ” คณุ ชาย ” ขณะนัน้ เลขาเคาะประตกู อ่ นจะเขา้ แลว้ พดู อยขู่ า้ งเตยี งดว้ ยทา่ ทาง สภุ าพ ” ดําเนนิ เรอ่ื งเสร็จสนิ้ แลว้ ครบั ” ประธานหวางผงะไปชวั่ ครู่ กอ่ นจะเบกิ ตาโพรง นม่ี ัน เหลงิ เหยยี น เลขาอนั ดบั หนงึ่ เป็ นคนทคี่ อยรับใชฉ้ นิ โมห่ านมา ตลอดไมใ่ ชเ่ หรอ

ไดย้ นิ มาวา่ ฉนิ โมห่ าน ไมย่ อมเจอใครงา่ ย ๆ ดงั นัน้ ธรุ ะตา่ ง ๆ กใ็ ห ้ เหลงิ เหยยี นเป็ นคนออกหนา้ แกป้ ัญหา เขาเป็ นตวั แทนของฉนิ โม่ หาน! เขารจู ้ ักพวกนักธรุ กจิ มากมาย วนั ไหนทม่ี เี รอื่ งตอ้ งแขง่ ขนั อยา่ งนอ้ ย ก็ตอ้ งเจอหนา้ เหลงิ เหยยี นทกุ ครัง้ แตต่ อนน้ี คนทเี่ ย็นชาใสค่ นอน่ื ๆ อยา่ งเลขา เหลงิ เหยยี น กลับมี ทา่ ทดี เู จยี มเนอื้ เจยี มตวั เมอื่ อยตู่ อ่ หนา้ ผชู ้ ายคนนงี้ นั้ เหรอ รา่ งกายของประธานหวางนง่ิ ไปขณะหนงึ่ ชายตรงหนา้ ทกี่ ําลงั อมุ ้ ซสู อื เยวอ่ ยนู่ ัน้ คอื ฉนิ โมห่ าน…..จรงิ ๆ น่ะเหรอ ระหวา่ งทก่ี ําลังมนึ งงอยู่ โทรศพั ทข์ องประธานหวางกด็ งั ตดิ กนั อยา่ ง บา้ คลงั่ ตํารวจทยี่ นื อยขู่ า้ ง ๆ กเ็ ปิดลําโพง ” ประธานหวาง! ”

เสยี งในสายสนั่ เครอื ราวกบั กําลงั รอ้ งไหอ้ ยา่ งหนักหน่วง ” เมอื่ กี้ เครอื ขา่ ยตระกลู ฉนิ ประกาศยกเลกิ สญั ญารว่ มกนั ของพวกเรา สญั ญาการคา้ ของเราถกู เพกิ ถอนแลว้ …. ” ” หวางซอ่ื กร๊ปุ ของพวกเรา….ลม้ ละลายแลว้ .. ” ” พวกเขาบอกวา่ เป็ นเพราะคณุ ทําผดิ ตอ่ ทา่ นชายฉนิ ” ” ปัง! ” ประธานหวางโหมตวั ลม้ ตงึ ลงมาจากรถเข็น เขาน่ังชนั เขาลงกบั พน้ื อยา่ งตกใจและหวาดกลัว กอ่ นจะเงยหนา้ ขน้ึ มาพดู กบั ฉนิ โมห่ าน ” ทา่ นชายฉนิ ….. ” ” ผมผดิ ไปแลว้ ! ทกุ อยา่ งเป็ นความผดิ ของผมทงั้ หมด! ” ” ผมยอมรับผดิ ทกุ อยา่ ง เมตตาผมดว้ ยเถอะ….. “ ตอนท่ี 16 แดด๊ ดค้ี วรจะป้ อนขา้ วหมา่ ม๊ี หลงั จากยอมรบั สารภาพ ประธานหวางกถ็ กู นําตวั ออกไป ซสู อื เยวเ่ คลอื่ นไหวรา่ งกายอยา่ งระมดั ระวงั ตวั

มอื ทรี่ อ้ นผา่ วของชายหนุ่มยงั คงแผดเผาทบี่ รเิ วณผวิ บนเอวของเธอ อยู่ กอ่ นหนา้ นเ้ี ธอพงุ่ ความสนใจทงั้ หมดไปทต่ี ํารวจกบั ประธานหวางคน นัน้ จนไมไ่ ดส้ งั เกตเลยวา่ ทา่ ทางของเธอกบั ฉนิ โมห่ านนัน้ ดู คลมุ เครอื แปลกๆชอบกล ณ ตอนนใ้ี นหอ้ งผปู ้ ่ วยนัน้ มเี พยี งแคพ่ วกเขาสองคนนัน้ เทา่ นัน้ บรรยากาศคลมุ เครอื แสงไฟสลวั ออ่ นโยน ระยะหา่ งของทงั้ สองฝ่ าย ใกลช้ ดิ จนกระทงั่ ไดย้ นิ เสยี งหวั ใจเตน้ ของ ฝ่ังตรงขา้ ม เธอนัน้ ซง่ึ เป็ นคนทส่ี นทิ กบั คนนอ้ ยอยแู่ ลว้ สถานการณแ์ บบนเี้ ลย คอ่ นขา้ งไมเ่ ป็ นตวั ของตวั เองอยไู่ มน่ อ้ ย แตพ่ อเธอขยับ เขาก็ขยับตามเชน่ กนั ฝ่ ามอื ทห่ี นากวา้ งนัน้ ยังคงจเ้ี ผาผวิ ของเธออยู่ แผดเผาจนรอ้ นไปทงั้ หทู งั้ หนา้ ของเธอนัน้ แดงไปหมด เนนิ่ นาน เธอกดั รมิ ฝี ปาก “ทา่ นชายฉนิ คนเขาออกไปกนั หมดแลว้ พวกเราไมจ่ ําเป็ นทําแบบนก้ี ไ็ ดน้ ะ?”

เมอื่ กเ้ี ธอตะโกนเรยี กเขาวา่ สามอี ยา่ งออ่ นหวานนัน้ จรงิ ๆแลว้ ก็แค่ ทําตอ่ หนา้ คนพวกนัน้ ดเู ทา่ นัน้ เอง ชายหนุ่มยกมอื โอบกอดเธอไวใ้ นออ้ มแขน นํ้าเสยี งทมุ ้ ตํา่ นัน้ ชา่ งน่า หลงใหลมเี สน่หจ์ รงิ ๆ “คณุ เพงิ่ ตะโกนเรยี กฉัน ไมไ่ ดเ้ รยี กวา่ ทา่ น ชายฉนิ นะ ” ลมหายใจของเขาใกลม้ าก หวั สมองของซสู อื เยวน่ ัน้ ชอ็ กตายไปใน ชวั่ พรบิ ตานัน้ เธอเหมอื นเพง่ิ จะตะโกนเรยี กเขาวา่ สามี…… ใบหนา้ ของหญงิ สาวนัน้ “กระโจน”เป็ นสแี ดงเรยี บรอ้ ยแลว้ เธอรบี ดงึ มอื ของเขาออก ถอยตวั ออกไปดา้ นหลงั หนา้ เล็กๆรอ้ น แดงไหมจ้ นไมร่ วู ้ า่ จะพดู อะไรออกมาดี “ซสู อื เยว”่ เขาเองก็ไมไ่ ดข้ ยบั เขา้ หาเธออกี แตพ่ งิ หนา้ ตา่ ง มอื สองขา้ งกอดอก มองดเู ธอ “ฉันไมช่ อบหญงิ สาวทชี่ อบโกหก” ซสู อื เยวม่ องเขาอยา่ งงงงวย ไมร่ วู ้ า่ เขาหมายความวา่ อยา่ งไร “เมอ่ื กอ่ นคณุ บอกวา่ คณุ ไมเ่ ป็ นศลิ ปะการตอ่ สู”้

ประธานหวางถอื วา่ เป็ นคนทอี่ ายคุ อ่ นขา้ งมากแลว้ แตว่ า่ แทจ้ รงิ แลว้ คอื ชายวยั กลางคนทรี่ ปู รา่ งใหญโ่ ตคนหนง่ึ ซสู อื เยวซ่ ง่ึ เป็ นคนตวั เล็กผอมกะหรอ่ งแบบน้ี ถา้ ไมเ่ คยฝึกมากอ่ น ตอนจะถกู มอมยาจะไปสกู ้ บั เขาไดอ้ ยา่ งไรกนั ? ยง่ิ ไมต่ อ้ งพดู ถงึ ทแ่ี ทงเขาไดถ้ งึ สองครัง้ “ฉันไมไ่ ดโ้ กหก” พอรวู ้ า่ เรอ่ื งทเ่ี ขาพดู นัน้ คอื ปัญหาน้ี หญงิ สาวเลยเมม้ ปากดว้ ยความ เขนิ อาย “จรงิ ๆแลว้ เคยเรยี นพนื้ ฐานมาบา้ ง อนั ทจี่ รงิ เป็ นสตนั้ ทห์ ญงิ แสดงแทนมาหลายปีแลว้ ” ฉนิ โมห่ านหรต่ี า ไมเ่ ชอื่ อยา่ งเห็นไดช้ ดั “อาจจะมอี กี ประธานหวางคนนัน้ ออ่ นแอเกนิ ไป ” ซสู อื เยวก่ ม้ หวั พจิ ารณาประโยคนัน้ อยา่ งแขง็ ขนั ทจี่ รงิ แลว้ เธอนัน้ พอจะมพี นื้ ฐานอยบู่ า้ ง ตอนแรกเจยี่ นเฉงิ เห็นวา่ เธอ นัน้ ออ่ นแอ เลยสอนการป้องกนั ตวั ใหเ้ ธออยบู่ า้ ง

แตว่ า่ เจย่ี นเฉงิ เองก็กําชบั เธอไวเ้ ชน่ กนั วา่ อยา่ ใหค้ นอน่ื รวู ้ า่ เธอเป็ น ศลิ ปะการตอ่ สู ้ เหมอื นทอี่ ยา่ ใหค้ นอนื่ รเู ้ รอื่ งปานทอี่ ยหู่ ลงั เอวของ เธอ ซสู อื เยวไ่ มร่ จู ้ ดุ ประสงคข์ องเจยี่ นเฉงิ แตใ่ นเมอ่ื เธอสญั ญาวา่ จะ ปกปิดมนั แลว้ กจ็ ะปกปิดใหถ้ งึ ทส่ี ดุ ใหไ้ ด ้ ไมท่ นั ไดต้ งั้ ตวั ขอ้ มอื ของเธอก็ถกู มอื ใหญข่ องชายหนุ่มจับกมุ ไว ้ แลว้ ซสู อื เยวเ่ งยหวั ขนึ้ มา มองทฉี่ นิ โมห่ าน “คณุ ……” ฉนิ โมห่ านเรม่ิ หรตี่ าเล็กนอ้ ย เสยี ง “ก๊กั ” ขอ้ มอื ของซสู อื เยวถ่ กู เขาทําใหก้ ระดกู เคลอื่ นไปแลว้ * “ฉันเคยพดู กบั คณุ ไปแลว้ ไมใ่ ชว่ า่ ฉันเกง่ กาจอะไรแบบนัน้ จรงิ ๆ นั่น มนั เป็ นเพราะวา่ ประธานหวางออ่ นแอเกนิ ไปตา่ งหาก ” น่ังอยดู่ า้ นหลังของรถ ซสู อื เยวม่ องไปทขี่ อ้ มอื ตวั เองทถี่ กู พนั ผา้ เอาไวอ้ ยา่ งนอ้ ยใจเบาๆ

ฉนิ โมห่ านหนา้ ตาเรยี บเฉยนั่งอยขู่ า้ งๆเธอ “ฉันไมค่ ดิ มากอ่ นเลยวา่ คณุ จะออ่ นแอถงึ ขนาดนี้” เจตนาแทจ้ รงิ ของเขาเพยี งแคอ่ ยากทดสอบเธอหน่อยเทา่ นัน้ เอง ไมค่ ดิ เลยวา่ จะทําแขนของเธอเคลอื่ น มองหนา้ เล็กๆของเธอทโี่ มโหจนแกม้ ป่ อง เขากท็ ําอะไรไมถ่ กู เลย ทเี ดยี ว ผหู ้ ญงิ ทอ่ี อ่ นแอคนนจ้ี ับนดิ เดยี วกห็ กั จบู ไปทกี ก็ รอบรว่ น จะ เป็ นสตนั้ ทน์ ักแสดงแทนใหน้ ักแสดงคนอน่ื ในภาพยนตร์? เขาเรม่ิ รสู ้ กึ แปลกขน้ึ มา ตอนทเ่ี ธอทํางาน ทา่ ทางจะเป็ นยงั ไง ไมน่ าน รถกม็ าจอดทหี่ นา้ ประตบู า้ นตระกลู ฉนิ ซงิ หยนุ นั่งบนแทน่ หนิ รออยทู่ ห่ี นา้ ประตอู ยา่ งเงยี บๆ ทางดา้ นซงิ เฉนิ รบี ตรงดง่ิ เขา้ มา “แดด๊ ด้ี หมา่ ม๊ไี มเ่ ป็ นอะไรใชไ่ หม!” ประตรู ถเปิดออก ซสู อื เยวล่ งมาจากรถ “หมา่ ม๊ —ี —!” ซงิ เฉนิ ตรงเขา้ มาหาอยา่ งน่าเอน็ ดู หนั หนา้ มามองมอื ขวาทไี่ ดร้ บั บาดเจ็บของซสู อื เยว่ “หมา่ ม๊ไี ดร้ บั บาดเจ็บ?”

“แคก่ ระดกู เคลอ่ื นเทา่ นัน้ เองจะ” ซสู อื เยวใ่ ชม้ อื ซา้ ยลบู หวั เล็กๆของเขา “ไมไ่ ดเ้ ป็ นอะไรมากหรอก” ซงิ เฉนิ โมโหมากจนกดั ฟัน “ตอ้ งเป็ นคนรา้ ยเลวทรามตํา่ ชา้ คนนัน้ ทํา แน่ๆ!?” หญงิ สาวเมม้ รมิ ฝี ปาก หนั หวั ไปมองชายหนุ่มทอ่ี ารมณ์เยอื กเย็น จํา ใจตอ้ งพยักหนา้ “ใชจ่ ะ” เลวทรามตํา่ ชา้ จรงิ ๆ “คนเลวนชี่ า่ งชว่ั รา้ ยจรงิ ๆ!” “ฮึ กลา้ มารงั แกหมา่ ม๊ขี องขา้ หลงั จากนฉี้ ันจะตอ้ งหาโอกาสแกแ้ คน้ กลบั ใหไ้ ด!้ ” ซงิ เฉนิ เตม็ ไปดว้ ยความแคน้ ตอ่ ความไมย่ ตุ ธิ รรมในครงั้ นี้ “เจ็บมากไหม?” ซงิ หยนุ ยนื ขนึ้ จากแทน่ หนิ หนั หลังกลับเขา้ ประตไู ปแบบมาดเท่ “ตม้ ชานมทค่ี ณุ ชอบทส่ี ดุ ใหค้ ณุ ” “เออใช!่ ”

ซงิ เฉนิ รบี ดงึ มอื ของซสู อื เยว่ ดงึ เธอเขา้ ประตอู ยา่ งกระตอื รอื รน้ “หมา่ ม๊ ี ทา่ นพคี่ น้ หามาใหโ้ ดยเฉพาะ ชานมรสเผอื กทท่ี า่ นแมช่ อบ ดมื่ !” “คณุ ป่ พู อ่ บา้ นนัน้ ตงั้ ใจไปเลอื กซอ้ื วตั ถดุ บิ ใหโ้ ดยเฉพาะเลย ฉันกบั พเ่ี ลยชว่ ยกนั ตม้ ใหค้ ณุ ตกใจ!” เสยี งทไี่ มพ่ อใจของซงิ หยนุ ทหี่ มนุ ตวั เขา้ ไปดา้ นใน “ฉนิ ซงิ เฉนิ ระวงั คําพดู ดว้ ย ฉันตม้ ดว้ ยตวั เองตา่ งหาก ” “ไอย้ หยา่ ฉันไมใ่ ชว่ า่ อยกู่ บั คณุ ดว้ ยกนั ตลอดเหรอ? กถ็ อื วา่ นับไดน้ ะ วา่ ฉันเป็ นคนตม้ !” …… ฉนิ โมห่ านนั่งอยทู่ นี่ ั่งดา้ นหลังของรถ มองทา่ ทขี องลกู ชายทงั้ สอง คนทเี่ อาใจใสพ่ าซสู อื เยวเ่ ขา้ ประตไู ป กข็ มวดควิ้ เจา้ เด็กนอ้ ยซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ สองคนนัน้ ปกตขิ เี้ กยี จขนาดชายงั ไม่ ยอมชง ผหู ้ ญงิ คนนเี้ พง่ิ แตง่ งานเขา้ มาไมก่ วี่ นั พวกเขาขนาดชานมก็ ตม้ เป็ นแลว้ ? เหน็ ขดี้ กี วา่ ไส ้ “คณุ ชายสาม ตรวจสอบพบแลว้ ”

เหลงิ เหยยี นเคาะประตู สง่ เอกสารชดุ หนง่ึ ใหก้ บั ฉนิ โมห่ าน “สาเหตุ ทคี่ ณุ นายปรากฏตวั ทใี่ นซอยเล็กๆนัน้ เป็ นเพราะวา่ พอ่ ผใู ้ หก้ ําเนดิ ของเธอเจย่ี นเฉงิ อาศยั อยใู่ กลก้ บั สลัมนัน้ ” “เขาเป็ นผขี เี้ หลา้ ตดิ หนกี้ ารพนัน คณุ นายไปครงั้ น้ี น่าจะไปสง่ เงนิ ใหเ้ ขา” “แลว้ ยงั มี ระบบรกั ษาความปลอดภยั ของโรงแรมวนั นท้ี งั้ หมดถกู ทําลาย แตว่ า่ จากระบบรักษาความปลอดภยั โดยรอบถนนสายหลกั นัน้ พวกเรายังสามารถตรวจสอบได ้ นอ้ งสาวของคณุ นายซโู มเ่ คย ไปโรงแรมอยคู่ รงั้ หนง่ึ ” “ตอ้ งการพงุ่ เป้าหมายไปทตี่ ระกลู ซไู หม?” ชายหนุ่มโบกมอื เบาๆ “รอไปกอ่ น” * “หมา่ ม๊ ี ทางน!้ี ” เวลาอาหารคํา่ ซงิ เฉนิ ดงึ ซสู อื เยวไ่ ปทเี่ กา้ ออี้ ยา่ งระมัดระวงั ดแู ล จัดแจงทน่ี ั่งใหเ้ ธอน่ัง ซงิ หยนุ จดั แจงวางอปุ กรณท์ านอาหารดา้ นหนา้ ของซสู อื เยวอ่ ยา่ งตงั้ อกตงั้ ใจ

น่ังฝั่งตรงขา้ มของซสู อื เยว่ ฉนิ โมห่ าน มองฉากทอ่ี ยตู่ รงหนา้ ควิ้ ขมวดรนุ แรงขนึ้ มาอกี ครัง้ การแสดงออกของเจา้ เดก็ สองคนน้ี ทําใหเ้ ขาทเ่ี ป็ นพอ่ แทๆ้ รสู ้ กึ วา่ ตวั เองเหมอื นคนนอก แต่ เขาเงยหนา้ ขน้ึ มา มองไปทมี่ อื ขอ้ มอื ดา้ นซา้ ยทพี่ นั แผลไวข้ อง ซสู อื เยว่ ยงิ่ รสู ้ กึ ทรมานใจ สกั พัก ชายหนุ่มหยบิ ตะเกยี บขน้ึ มา คบี ผกั กวางตงุ ้ มา วางลงไปใน ชามของซสู อื เยว่ “ขอบคณุ ” ซสู อื เยวก่ ม้ หวั ลง หลังจากพดู ขอบคณุ ไป ก็เรม่ิ หยบิ ตะเกยี บ ขอ้ มอื ขวาไดร้ ับบาดเจ็บ เธอจงึ สามารถใชไ้ ดเ้ พยี งมอื ซา้ ยหยบิ ตะเกยี บ แตว่ า่ เธอนัน้ เป็ นคนถนัดขวา ใชม้ อื ซา้ ยหยบิ ตะเกยี บ ขนาดความ สมดลุ ยังรักษาไวไ้ มไ่ ด ้ ไมต่ อ้ งพดู ถงึ จะคบี ของได!้ มองทา่ ทางงมุ่ งามของเธอ ซงิ เฉนิ หนั หวั ไป “แดด๊ ดี้ หมา่ ม๊บี าดเจ็บ อยู่ คณุ ป้อนขา้ วหมา่ ม๊เี ถอะ!”

“มอื ของหมา่ ม๊เี จ็บอยู่ แดด๊ ดเี้ ป็ นสามขี องหมา่ ม๊ ี ก็ตอ้ งดแู ลหมา่ ม๊ซี !ิ ” คําพดู ของเดก็ ๆ ทําใหใ้ บหนา้ ของซสู อื เยวเ่ รม่ิ แดงขน้ึ มา และยง่ิ ทําใหเ้ ธอหนา้ แดงหวั ใจเตน้ แรงยงิ่ ขนึ้ นัน้ ก็คอื ฉนิ โมห่ านท่ี นั่งอยฝู่ ่ังตรงขา้ มของเธอนัน้ ยนื ขนึ้ เดนิ เขา้ มาหา รา่ งกายของชายหนุ่มทส่ี งู ใหญต่ งั้ ตระหงา่ นเดนิ เขา้ มาใกล ้ รา่ งกาย ของเขาทม่ี คี วามเป็ นชายสน่ั สะทา้ นอยนู่ ัน้ กระแทกเขา้ มาตรงหนา้ ทา้ ยทส่ี ดุ เขาก็มาน่ังอยขู่ า้ งกายเธอ หยบิ ชามตะเกยี บดว้ ยทา่ ทาง สงา่ งาม ……เขาจะป้อนฉันจรงิ ๆเหรอ? “ไมไ่ มไ่ ม่ ไมต่ อ้ งหรอก!” ซสู อื เยวร่ บี ใชม้ อื หา้ มปราม “ฉันจัดการเอง!” เพยี งแคเ่ ขาเขา้ มาใกล ้ เธอกห็ ายใจไมอ่ อกแลว้ ถา้ เขายงั จะป้อน ขา้ วเธออกี เธอคงขาดอากาศหายใจจนตายแน่ๆ! “โกหก” ซงิ หยนุ มองหนา้ เธออยา่ งเรยี บเฉย “ขนาดตะเกยี บยงั หยบิ ขนึ้ มา ไมไ่ ดเ้ ลย คณุ จะกนิ ขา้ วไดย้ งั ไง?”

“น่ันส!ิ ” ซงิ เฉนิ เมม้ ปาก แอบมองเธอแลว้ ยม้ิ “หมา่ ม๊ ี คณุ ตอ้ งวา่ นอนสอน งา่ ยนะ” “ในละครเกาหลชี ายหญงิ เขาทําแบบนกี้ นั หมด” ใบหนา้ เล็กๆของซสู อื เยวแ่ ดงและไมร่ วู ้ า่ จะพดู ยังไงดี เธอไมห่ นั หนา้ ไป ทําตวั เหมอื นผปู ้ กครองทส่ี ง่ั สอนลกู “ลกู ตอ่ ไปดลู ะครเกาหลใี ห ้ มันนอ้ ยๆหน่อย เรยี นจากพชี่ ายลกู เยอะๆ สขุ มุ หน่อย……” สนิ้ เสยี งพดู ซงิ หยนุ เงยหนา้ ขนึ้ มาอยา่ งเชอ่ื งชา้ “ผมคดิ วา่ นอ้ งชาย พดู ถกู นะครบั ” “แดด๊ ดค้ี วรจะป้อนขา้ วหมา่ ม๊ ี” ซสู อื เยว:่ “……” “อา้ ปาก” เสยี งทมุ ้ ตํา่ น่าดงึ ดดู ใจจากชายขา้ งกายกด็ งั ขนึ้ ตอนที่ 17 คนื นมี้ เี วลาอยเู่ ป็ นเพอ่ื นคณุ

ซสู อื เยวอ่ า้ ปาก กําลงั อยากจะพดู อะไรออกมา ขา้ วก็ถกู ยัดเขา้ มาใน ปากของเธอเป็ นทเี่ รยี บรอ้ ยแลว้ ถกู ยดั เขา้ ไปในปากมาเต็มๆ เธอเลยพดู อะไรออกมาไมไ่ ดเ้ ลย ไมม่ ที างเลอื กอน่ื เธอทําไดเ้ พยี งเคย้ี วขา้ วในปากเทา่ นัน้ แตพ่ อตอนทจ่ี ะเปิดปากพดู ออกมาอกี ครัง้ ก็มตี ะเกยี บทค่ี บี อาหาร ยัดเขา้ มาในปากอกี เป็ นซะแบบน้ี อาหารทปี่ ้อนจากฉนิ โมห่ านนัน้ มาตอ่ เนอ่ื งคําตอ่ คําไม่ หยดุ หยอ่ น ในตอนแรกซสู อื เยวน่ ัน้ ยังอยากจะปฏเิ สธ แตห่ ลังจากนัน้ ก็ยอม ยงั ไงมอื ของเธอก็ใชง้ านไดไ้ มส่ ะดวกจรงิ ๆน่ันแหละ และอกี อยา่ ง ฉนิ โมห่ านเองทที่ ําใหเ้ ธอเจ็บ เงยหนา้ ขนึ้ มา เธอทานขา้ วไป กแ็ อบมองผชู ้ ายทนี่ ่ังอยขู่ า้ งๆเธอคน นี้ เขาเป็ นคนเงยี บขรมึ พดู นอ้ ย อปุ นสิ ยั เยอื กเย็นอวดดี แตว่ า่ การ กระทําของมอื ทป่ี ้อนขา้ วเธอนัน้ ชา่ งสงา่ งามออ่ นโยนหาสง่ิ ใด เปรยี บเทยี บได ้

แสงไฟทส่ี อ่ งไปบนใบหนา้ ทมี่ เี สน้ รวิ้ ปวดแสบของเขาไดอ้ ยา่ ง ชดั เจน ทําใหอ้ วยั วะรบั สมั ผสั ทงั้ หา้ ของเขายงิ่ มเี สน่หล์ กึ เขา้ ไปอกี ผชู ้ ายคนน้ี นั่นกค็ อื ฉนิ โมห่ าน สามตี อนนข้ี องเธอ ซสู อื เยวม่ องเขา มองอยา่ งตะลงึ จบั จอ้ ง ขนาดลมื ทจี่ ะอา้ ปาก “หมา่ ม๊ ี แดด๊ ดนี้ ัน้ น่ามองมากขนาดนัน้ เลยเหรอ?” ทนั ใดนัน้ เสยี งเด็กหวั เราะของซงิ เฉนิ ก็ดงั ขน้ึ มาขา้ งหู พอซสู อื เยวร่ สู ้ กึ ตวั อกี ครงั้ เพงิ่ พบวา่ ตอนนี้ ฉนิ โมห่ านยังคงถอื ตะเกยี บรอเธออา้ ปาก เขามองเขา้ ไปในดวงตาของเธอ ดว้ ยรอยยมิ้ เล็กนอ้ ย ชดั เจนทเี ดยี ว เขาจบั ไดแ้ ลว้ เธอมองเขาเคลบิ เคลมิ้ จนเพลนิ ใบหนา้ ของหญงิ สาวเปลย่ี นเป็ นสแี ดงทนั ที เธอตะกกุ ตะกกั หนั ไปทางอนื่ “ฉัน ฉันอม่ิ แลว้ !” “ด”ี

ฉนิ โมห่ านทท่ี ว่ งทา่ สงา่ งามยัดอาหารทซี่ สู อื เยวไ่ มไ่ ดก้ นิ เขา้ ในปาก ตวั เอง จากนัน้ เขาก็ใชช้ ามตะเกยี บทซี่ สู อื เยวใ่ ชก้ อ่ นหนา้ นี้ เรม่ิ กนิ ขา้ ว ซสู อื เยวห่ นา้ แดงหวั ใจเตน้ รวั เธอและเขาถอื วา่ เป็ น…… จบู ทางออ้ ม? “ไมส่ บายหรอื เปลา่ ? หนา้ ทําไมแดง?” ซงิ หยนุ มองซสู อื เยว่ รมิ ฝี ปากนหี้ ายากนักทจ่ี ะเกดิ รอยยมิ้ ขน้ึ มา ซสู อื เยวย่ น่ื มอื ออกไปจบั หนา้ ตวั เองจากจติ ใตส้ ํานกึ อณุ หภมู ริ อ้ นทแี่ ผดเผาเธอรับดงึ มอื กลับอยา่ งรวดเร็ว “ถา้ อยา่ ง งนั้ ……ฉันขน้ึ ขา้ งบนพักผอ่ นกอ่ นแลว้ กนั !” พดู จบ เธอวง่ิ เหยาะๆตลอดทาง รบี ขนึ้ ขา้ งบนอยา่ งรวดเร็ว น่าจะเป็ นเพราะวา่ กงั วลมากเกนิ ไป ตอนทซี่ สู อื เยวข่ น้ึ บนั ไดนัน้ ไมไ่ ดร้ ะวงั จกึ ทําใหม้ อื ขวาทหี่ นั ผา้ พนั แผลไวน้ ัน้ ชนเขา้ กบั ราวบนั ได เขา้

“โอย๊ ——!” กระดกู เคลอื่ นบวกกบั กระแทก เธอเจ็บจนนํ้าตารว่ งออกมาอยา่ ง รวดเร็ว “หมา่ ม๊!ี ” ซงิ หยนุ และซงิ เฉนิ ทอี่ ยดู่ า้ นหลงั วางตะเกยี บลงพรอ้ มกนั กงั วลจน ลกุ จากเกา้ อม้ี าหา “ฉันไมเ่ ป็ นไร” ซสู อื เยวก่ มุ ขอ้ มอื ทกี่ ระดกู เคลอ่ื นเอาไว ้ แลว้ รบี หนั กลับมาปลอบ พวกเขา “แคไ่ มไ่ ดร้ ะวงั เทา่ นัน้ เอง ฉันนัน้ ไมใ่ ชเ่ ด็กๆแลว้ ——” ขณะทพ่ี ดู อยนู่ ัน้ ขาของเธอเหยยี บไปอากาศ คําสดุ ทา้ ยยังไมท่ นั จะ พดู ออกมา คนกล็ ม้ ไปกองอยทู่ ดี่ า้ นลา่ งของบนั ไดเป็ นทเี่ รยี บรอ้ ย แลว้ ซสู อื เยวป่ ิดตา เป็ นการปกป้องหนา้ ตวั เองตามสญั ชาตญาณ เตรยี ม ตวั ตอ้ นรบั ความเจ็บปวดทกี่ ําลังจะมาถงึ เธอจะตอ้ งกลงิ้ ตกจากบนั ไดลงมาแน่นอน เสยี หนา้ มากจรงิ ๆเลย!

มอื ใหญร่ อ้ นนัน้ โอบรอบเอวบอบบางของเธอ เสย้ี ววนิ าที เธอนัน้ ก็ถกู ดงึ เขา้ ไปอยใู่ นออ้ มกอดกวา้ งแสนอบอนุ่ แลว้ ลมหายใจของฉนิ โมห่ านทส่ี งู สง่ หยง่ิ ทะนงเย็นชาทว่ มแออดั อยใู่ น โพรงจมกู ซสู อื เยวร่ บี ลมื ตา เบอ้ื งหนา้ คอื เขาทมี่ รี อยทค่ี อซง่ึ ปรากฏเคา้ โครงเป็ นรอยทล่ี กึ รนุ แรง “แดด๊ ดห้ี ลอ่ มาก!” ในหอ้ งอาหารชนั้ ลา่ ง ซงิ เฉนิ ปีนกลบั ไปทเ่ี กา้ อกี ครัง้ ดม่ื นํ้าผลไมไ้ ป ยกนว้ิ โป้งใหฉ้ นิ โมห่ าน “สมกบั เป็ นลกู ผชู ้ าย!” “ทา่ นพวี่ า่ จรงิ ไหม?” “อมื ” ซงิ หยนุ กม้ หวั ลง กนิ ขา้ วไป พดู อยา่ งเบอ่ื หน่าย “ถา้ อมุ ้ หมา่ ม๊ไี ปสง่ ที่ หอ้ ง จะยงิ่ หลอ่ กวา่ เดมิ อกี ” ซสู อื เยว:่ “…….”

ทําไมเธอถงึ รสู ้ กึ วา่ เด็กทงั้ สองคนน้ี จงใจทจี่ ะกระตนุ ้ ฉนิ โมห่ านอมุ ้ เธอกลบั ไป? “อายไุ มไ่ ดเ้ ยอะ แตก่ ลบั คดิ อะไรเยอะแยะ” ฉนิ โมห่ านสง่ เสยี งสงสยั เบาๆ อมุ ้ ซสู อื เยวจ่ ากดา้ นขา้ งขนึ้ มา ขนึ้ ขา้ งบนดว้ ยยา่ งกา้ วม่นั คง ความอบอนุ่ และลมหายใจของรา่ งกายผชู ้ าย ทําใหเ้ ลอื ดทงั้ ตวั ของ ซสู อื เยวน่ ัน้ เรม่ิ สบู ฉดี ไปมาอยา่ งอตุ ลดุ เธอ……นเ่ี ป็ นครงั้ แรกทถี่ กู ผชู ้ ายอมุ ้ แบบนี้ เมอ่ื หา้ ปีทแี่ ลว้ หลงั จากเรอ่ื งนัน้ เธอกเ็ รมิ่ ตอ่ ตา้ นสมั ผสั ใกลช้ ดิ กบั ผชู ้ ายคนใดก็ตาม เฉงิ เซวยี นภายนอกนัน้ เคารพเธอ แตแ่ ทจ้ รงิ แลว้ ภายในนัน้ เปลยี่ นใจ ไปนานแลว้ ยงิ่ การกระทํานัน้ เหมอื นวา่ ไมเ่ คยสนทิ ชดิ เชอื้ กบั เธอเลย แตว่ า่ ทําไม เธอสามารถตอ่ ตา้ นสมั ผสั จากเฉงิ เซวยี นทร่ี กั กนั มาหา้ หกปีได ้ แตก่ ลบั ไมเ่ คยเกลยี ดการใกลช้ ดิ ของฉนิ โมห่ านเลย? คดิ ถงึ เรอ่ื งพวกน้ี หวั ใจของซสู อื เยวก่ ็เตน้ ไวขนึ้ มานดิ หน่อย ฉนิ โมห่ านอมุ ้ เธอไว ้ เดนิ มาถงึ ประตหู อ้ งนอน

ขณะทชี่ ายหนุ่มใชม้ อื ขา้ งหนงึ่ ทว่ี า่ งไปเปิดประตู รา่ งกายของเธอก็ โอนเอน เกอื บจะเป็ นสญั ชาตญาณ เธอกระโจนไป ยนื่ มอื ไปกอดตน้ คอของ เขา ตอนทก่ี ระโจนขน้ึ ไปนัน้ รมิ ฝี ปากของเธอนัน้ ไปถกู บั แกม้ เย็นๆของ เขา ทงั้ สองคนนัน้ ตนื่ ตกใจอยชู่ ว่ั ขณะนัน้ สดุ ทา้ ยกเ็ ป็ นฉนิ โมห่ านทเ่ี รยี กสตกิ ลบั มาไดก้ อ่ น การเคลอ่ื นไหวของชายหนุ่มไมเ่ บาไมห่ นักวางเธอไวบ้ นเตยี งใหญ่ “ซสู อื เยว”่ เพราะวา่ สมั ผสั ทเ่ี พงิ่ เกดิ ขน้ึ ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ วา่ รมิ ฝี ปากของตวั นัน้ รอ้ น เป็ นไฟ ระหวา่ งทจ่ี ติ ใจวา้ วนุ่ สบั สน เธอกไ็ ดย้ นิ เสยี งทเี่ ย็นชา้ ทถี่ าม เธอดว้ ยรอยยมิ้ : “คณุ โงข่ นาดนี้ ไปเป็ นสตนั้ หญงิ แสดงศลิ ปะการ ตอ่ สแู ้ ทนไดย้ งั ไง?” เธอเงยขนึ้ ไปมองอยา่ งเลอื่ นลอย สบตาเขา้ กบั เขาซง่ึ ดวงตาทงั้ คทู่ ี่ เต็มไปดว้ ยรอยยมิ้

ดวงตาคนู่ ัน้ ซง่ึ ปกตแิ ลว้ จะเย็นชาลกึ ลับคลา้ ยกบั นํ้าลกึ ทมี่ องไมเ่ ห็น กน้ คาดไมถ่ งึ วา่ ตอนนจ้ี ะมรี อยยมิ้ ขน้ึ มานดิ หน่อย เธอตะลงึ ไปนดิ หน่อย ทแี่ ทด้ วงตาของผชู ้ ายคนนี้ สวยไดถ้ งึ ขนาดน้ี…… เนน่ิ นาน เธอถงึ เพง่ิ นกึ ขนึ้ มาไดเ้ กยี่ วกบั คําถามเมอื่ กขี้ องเขา หญงิ สาวเมม้ รมิ ฝี ปาก “ฉันปกตไิ มไ่ ดโ้ งน่ ะ” ก็แคต่ อนเวลาทเ่ี ผชญิ หนา้ กบั เขา หวั สมองของเธอไมห่ มนุ กลบั มา เทา่ นัน้ เอง “ดงั นัน้ ตอนนคี้ อื แกลง้ โง่?” เขาพดู หยอกลอ้ อยา่ งอารมณด์ ี ซสู อื เยวร่ บี สา่ ยหนา้ “ไมใ่ ช!่ ” มมุ ปากของฉนิ โมห่ านยกขน้ึ เล็กนอ้ ย “งัน้ คอื อะไร?” ซสู อื เยวง่ นุ งง ทนั ใดนัน้ กไ็ มร่ วู ้ า่ จะอธบิ ายยงั ไงดี ขณะทเ่ี ธอกําลงั งงทําตวั ไมถ่ กู อยนู่ ัน้ ดา้ นนอกประตกู ม็ เี สยี ง “แกก๊ ” ดงั ขน้ึ

มคี นล็อกประตขู องหอ้ งนอนไป “แดด๊ ด้ี หมา่ ม๊บี าดเจ็บไปหมดแลว้ แดด๊ ดต้ี อ้ งอยดู่ แู ลเธอดๆี นะ! ” ดา้ นนอกประตู เสยี งของซงิ เฉนิ ทฉี่ ลาดซกุ ซนดงั ขนึ้ ซสู อื เยวช่ ะงกั รบี ลกุ ขน้ึ “ซงิ เฉนิ หยดุ กวนไดแ้ ลว้ !” “แดด๊ ดข้ี องพวกเธอไมแ่ น่วา่ คนื นอี้ าจจะตอ้ งทําโอทหี รอื ประชมุ อะไร แบบนัน้ ก็ไดน้ ะ เธอจะมาขงั เขาไวท้ น่ี ไี่ มไ่ ดน้ ะ! ” “คณุ เปิดประต!ู ” เธอทเี่ ต็มไปดว้ ยสายตาตอ่ ตา้ นและนํ้าเสยี งทเี่ ป็ นกงั วล ทําใหฉ้ นิ โม่ หานอดไมไ่ ดท้ จี่ ะขมวดควิ้ “คณุ ดเู หมอื นจะไมต่ อ้ งการอยดู่ ว้ ยกนั กบั ผม?” ถกู พดู ความในใจ ซสู อื เยวห่ ยดุ นงิ่ รบี สา่ ยหวั “ฉันเปลา่ ” “ฉันก็แค…่ …เป็ นหว่ งวา่ คนื นคี้ ณุ น่าจะยงุ่ มาก” “ไมย่ งุ่ ” ชายหนุ่มคอ่ ยๆโนม้ ตวั เขา้ มา แขนทงั้ ควู่ างไวข้ า้ งกายของเธอ รา่ งกายเอนลงมา

บนรา่ งกายของเขานัน้ เตม็ ไปดว้ ยลมหายใจทก่ี า้ วรา้ ว ทําใหซ้ สู อื เยว่ พยายามหลบเขาไปดา้ นหลงั ตามสญั ชาตญาณ สดุ ทา้ ยเธอก็นอน ลงไปบนเตยี ง อยากจะหลบกห็ ลบไมไ่ ดแ้ ลว้ ฉนิ โมห่ านยกมอื ไปจับกรามจองเธอ “ผมไมย่ งุ่ ” “ไมม่ โี อทแี ละก็ไมม่ ปี ระชมุ ” “คนื นมี้ เี วลาอยเู่ ป็ นเพอ่ื นคณุ ” ขณะทพี่ ดู สายตาของชายหนุ่มกก็ วาดไปทกี่ ระดกู ไหปลารา้ ทแ่ี สน เซก็ ซข่ี องเธอ ความทรงจําในหอ้ งอาบนํ้าครงั้ ทแ่ี ลว้ กห็ วนกลบั มา เขาจอ้ งมองเธอ นํ้าเสยี งแหบทมุ ้ ตํา่ “คนื วนั นัน้ คณุ ยังจําไดอ้ ยู่ เทา่ ไหร่?” ซสู อื เยวต่ อนแรกไมเ่ ขา้ ใจสง่ิ ทเี่ ขาหมายถงึ แตพ่ อตอนทมี่ องเขา้ ไป ในดวงตาคนู่ ัน้ ของเขา เธอก็เขา้ ใจอยา่ งรวดเร็ว! เธอกลนื นํ้าลายดว้ ยความกงั วล “คนื นม้ี เี วลาอยเู่ ป็ นเพอ่ื นคณุ ” พดู กย็ ังพดู ไมจ่ บ รมิ ฝี ปากเย็นบางของชายหนุ่มกจ็ บู เขา้ มาแลว้ ตอนที่ 18 ฉนั เลย้ี งคณุ ได้

จบู ของชายหนุ่มทําใหซ้ สู อื เยวไ่ มม่ วี ธิ ปี ฏเิ สธไดอ้ ยา่ งสมบรู ณ์ เธอผซู ้ ง่ึ เป็ นฝ่ ายถกู กระทํานัน้ ยอมรับการจบู ของเขา จนกระทง่ั —— “โอย๊ ——!” ขณะทมี่ อื ใหมข่ องฉนิ โมห่ านจับเขา้ ทไ่ี หลข่ องเธอ ซสู อื เยวก่ ท็ นไม่ ไหวจนสดู หายใจเย็นๆเขา้ ไป บรรยากาศคลมุ เครอื หายไปในทนั ที ฉนิ โมห่ านลกุ ขน้ึ ขมวดควิ้ มอง เธอ “เป็ นอะไรไปเหรอ?” ถงึ แมว้ า่ กอ่ นหนา้ นจ้ี ะมไี มไ่ ดต้ งั้ ใจอยบู่ า้ ง แตฉ่ นิ โมห่ านไมไ่ ดเ้ ขา้ ใกลไ้ ปโดนขอ้ มอื ทบ่ี าดเจ็บของเธอเลย เพยี งกดไปทไี่ หล่ ทําไมถงึ เจ็บถงึ ขนาดน้ี? “ไมเ่ ป็ นไร” ซสู อื เยวเ่ จ็บถงึ ขนาดถงึ จากเตยี งไมไ่ หว มอื ของฉนิ โมห่ าน โดนเขา้ กบั แผลทไี่ หลข่ องเธอเขา้ พอด!ี สงั เกตเห็นความผดิ ปกติ ฉนิ โมห่ านยนื่ มอื ออกมา ฉกี เสอ้ื ของเธอ ออก

ผา้ พนั แผลพนั รอบไหลข่ องหญงิ สาว เลอื ดสแี ดงถกู ซมึ รั่วไหล ออกมาเรยี บรอ้ ย สายตาของฉนิ โมห่ านหยดุ กะทนั หนั ! “แซห่ วางคนนัน้ ทําเหรอ?” “ไมใ่ ช”่ “ไมร่ ะวงั ตอนทํางานเลยบาดเจ็บ” ไหลด่ า้ นซา้ ยเปิดเผยใหเ้ ห็นกลางอากาศ ซสู อื เยวม่ คี วามไมส่ บาย ใจอยบู่ า้ ง เธออยากจะลกุ ขนึ้ แตก่ ลบั ถกู ฉนิ โมห่ าน ดนั กลับไป ชายหนุ่มเปิดผา้ พันแผลของเธออยา่ งระมดั ระวงั รอยบาดแผลดา้ นในนัน้ ถงึ แมว้ า่ จะไมร่ นุ แรง แตว่ า่ เนอื้ ผวิ ดา้ นนอกท่ี ขาวนุ่ม ทําใหแ้ ววตาของเขาบบี แน่น หายาออกมาจากกระเป๋ าของซสู อื เยว่ เขาทายาใหเ้ ธอไป ทําหนา้ งอ “ลาออกเถอะ” ชายหนุ่มใชน้ ว้ิ เรยี วยาวของมอื ใหญค่ อ่ ยๆทายาไปทบ่ี าดแผลของ เธอ “ผมไมใ่ ชเ่ ฉงิ เซวยี นนะ” “ไมจ่ ําเป็ นทคี่ ณุ จะตอ้ งทํางานหาเงนิ ลําบากขนาดน้ี ”

“หลังจากลาออก คณุ กส็ ามารถอยบู่ า้ นดแู ลซงิ หยนุ และซงิ เฉนิ ได ้ อยา่ งสบายใจ พวกเดก็ ๆเองกค็ งดใี จ คณุ เองก็ไมต่ อ้ งบาดเจ็บ ” ทายาเรยี บรอ้ ย เขาเปิดกลอ่ งยาอยา่ งเฉยเมย “ฉันเลย้ี งคณุ ได”้ ซสู อื เยวร่ บี สา่ ยหนา้ “ฉันทํางานแบบนี้ มคี วามสขุ มาก” ฉนิ โมห่ านหรต่ี า เหน็บแนมออกมาจากปาก “เจ็บถงึ ขนาดนี้ มี ความสขุ มาก?” “นเี่ ป็ นอบุ ตั เิ หตนุ ะ” ซสู อื เยวย่ ม้ิ อยา่ งเกอ้ เขนิ “ฉันปกตแิ ลว้ ไมไ่ ดบ้ าดเจ็บถงึ ขนาดน้ี” เธอเงยหนา้ ขนึ้ มองมาทฉี่ นิ โมห่ านอยา่ งจรงิ จัง “ดแู ลซงิ หยนุ และ ซงิ เฉนิ กบั ฉันออกไปทํางานจะไมก่ ระทบกนั ” ในดวงตาทกี่ ระจา่ งใสคนู่ ัน้ ของเธอนัน้ เป็ นประกายดาวระยบิ ระยบั “ฉันชอบงานตอนนขี้ องฉัน และชอบความรสู ้ กึ ทไี่ ดต้ อ่ สดู ้ นิ้ รนเพอื่ อนาคตของตวั เอง ” ฉนิ โมห่ านมองไปทเี่ ธออยา่ งไมส่ นใจ ไมไ่ ดพ้ ดู อะไร เมอื่ กอ่ นผหู ้ ญงิ พวกนัน้ ทอ่ี ยากจะแตง่ กบั เขานัน้ แตล่ ะคน กพ็ งุ่ มาท่ี เงนิ ของเขากนั ทงั้ นัน้ แตล่ ะคน คาดหวงั วา่ จะใชช้ วี ติ แบบไมต่ อ้ ง

ทํางาน มชี วี ติ เป็ นคณุ นายหรหู ราทไ่ี มต่ อ้ งดน้ิ รนตอ่ สู ้ แตซ่ สู อื เยว่ ไม่ เหมอื นพวกเธอ “นอนเถอะ!” เห็นเขาไมพ่ ดู ซสู อื เยวห่ ายใจเขา้ ลกึ ๆ กอดหมอนและผา้ หม่ ลงจาก เตยี ง เธอยอ่ ตวั ลง เพงิ่ ปผู า้ หม่ เรยี บรอ้ ย แขนถกู จับเอาไวแ้ น่น ฉนิ โมห่ านดงึ เธอมาทเ่ี ตยี ง ซสู อื เยวเ่ มม้ ปาก “ฉันนอนทพี่ น้ื ดกี วา่ ……” “คณุ บาดเจ็บอยู่” ฉนิ โมห่ านเสยี งทมุ ้ ตํา่ “ถา้ คณุ แคไ่ มอ่ ยากจะนอนเตยี งรว่ มกบั ผม” เขากา้ วขาออกไปทพี่ นื้ “ผมนอนพนื้ กไ็ ดน้ ะ” “ไมไ่ มไ่ ม!่ ” ซสู อื เยวร่ บี ดงึ มอื เขา “คณุ นอนบนพน้ื ไมไ่ ด”้ เขาเป็ นเจา้ ของทนี่ ี่ นเ่ี ป็ นบา้ นของเขา

เธอตา่ งหากทเี่ ป็ นเพยี งคนนอกของบา้ นหลังนี้ จะมเี หตทุ ไ่ี หนใหเ้ ธอนอนเตยี ง แลว้ เขานอนบนพนื้ ? ลังเลอยสู่ กั พกั เธอก็เมม้ ปาก “งนั้ ก็ได”้ เขากบั เธอเป็ นสามภี รรยากนั นอนเตยี งเดยี วกนั กไ็ มใ่ ชว่ า่ ไมไ่ ด ้ เพยี งแต…่ … นกึ ถงึ ทา่ ทางของเขาทจี่ บู เธอกอ่ นหนา้ น้ี แลว้ ยังมคี นื นัน้ อกี หนา้ ของเธอก็ทนไมไ่ หวเรม่ิ ไขส้ งู ขนึ้ ฉนิ โมห่ านกลับเขา้ มาเอนกายบนเตยี ง ปิ ดไฟ เตยี งในหอ้ งนอนกวา้ งขวางใหญโ่ ต ซสู อื เยวน่ อนอยทู่ ปี่ ลายเตยี ง ใหญ่ ฉนิ โมห่ านนัน้ อยปู่ ลายเตยี งอกี ฝ่ัง ระยะหา่ งระหวา่ งสองคนนัน้ จะสามารถคนเขา้ ไปไดอ้ กี สองคนเลยทเี ดยี ว แตถ่ งึ จะเป็ นแบบนัน้ ตอนดกึ สงัดเงยี บสงบ ซสู อื เยวย่ ังสามารถรับรู ้ ไดถ้ งึ เสยี งลมหายใจทสี่ มํ่าเสมอของฉนิ โมห่ าน อณุ หภมู ริ า่ งกายคอ่ ยๆรอ้ นขนึ้ การเตน้ ของหวั ใจนัน้ เรมิ่ ถเ่ี ร็วขน้ึ

เธอกําผา้ หม่ แน่น เขนิ จนหนา้ แดงจนหวั ใจเตน้ รวั ในกรณีทงั้ หมดน้ี ทําใหน้ อนไมห่ ลบั พอใกลฟ้ ้าสาง ซสู อื เยวท่ งี่ ว่ งจนครง่ึ หลบั ครงึ่ ตน่ื ถงึ จะหาวแลว้ สลบ ไสลไปในทส่ี ดุ * เจ็ดโมงเชา้ นาฬกิ าปลกุ ดงั ขนึ้ ซสู อื เยวห่ าว ปีนออกจากเตยี ง ลงมาทําอาหารใหเ้ ด็กทงั้ สองคน ตอนทเ่ี ธอเตรยี มอาหารเสร็จ ฉนิ โมห่ านกล็ งมาพอดเี ตรยี มตวั ทจ่ี ะ ออกไปขา้ งนอก หญงิ สาวรบี ทกั ทายอยา่ งกระตอื รอื รน้ เรยี กใหเ้ ขามากนิ ขา้ วดว้ ยกนั “คณุ ทําเอง?” นั่งลงบนโตะ๊ อาหาร คว้ิ ของชายหมวดขมวดเล็กนอ้ ย ถามเสยี งเย็น ชา ซสู อื เยวพ่ ยักหนา้ “อมื ” ดวงตาทน่ี ุ่มลกึ ของชายหนุ่มมองอยา่ งลังเลมาทใี่ บหนา้ ของเธอ

“มอื ไมเ่ จ็บแลว้ ?” “ไหลไ่ มเ่ จ็บแลว้ ?” ซสู อื เยวถ่ กู เขามองจนคอ่ นขา้ งอดึ อดั “ไมเ่ จ็บแลว้ ” ชายหนุ่มพดู ดว้ ยน้ําเสยี งเย็นชาไมพ่ อใจ หนั ไปมองเด็กทงั้ สองคนที่ กําลังกนิ ขา้ วอยบู่ นโตะ๊ “อาหารทแี่ มบ่ า้ นทบี่ า้ นกนิ ไมไ่ ดห้ รอื ไง?” ซงิ หยนุ และซงิ เฉนิ ตะลงึ ตกใจ หนั มองหนา้ กนั ไปมา “แดด๊ ด”้ี ดวงตาดวงใหญท่ เี่ ตม็ ไปดว้ ยน้ําของซงิ เฉนิ “นแี่ ดด๊ ดคี้ งจะ…… สงสารหมา่ ม๊ ?ี ” คําพดู ของเดก็ นอ้ ย ทําใหร้ า่ งกายของฉนิ โมห่ านชะงักไปเล็กนอ้ ย ชว่ั ครหู่ ลังจากนัน้ เขากห็ มนุ ตวั จะออกไป “รอกอ่ น” รา่ งดา้ นหลงั ซงิ หยนุ วางชามตะเกยี บ “หมา่ ม๊บี าดเจ็บอยู่” “ไปสง่ เธอทํางานหน่อย”

ฉนิ โมห่ านขมวดคว้ิ เล็กนอ้ ย ซงิ หยนุ นัน้ รอ้ งขอกบั เขานอ้ ยมาก แน่นอนวา่ เขาไมส่ ามารถปฏเิ สธ ได ้ ชายหนุ่มหนั หวั ไปมองซสู อื เยว่ “ไปกนั เถอะ” “ไมต่ อ้ งลําบากหรอก” ซสู อื เยวร่ บี โบกมอื “ไมใ่ ชท่ างผา่ น ฉันไปนั่งรถสาธารณะเองกไ็ ด”้ ซงิ หยนุ ประคองนมขนึ้ มาดมื่ หนง่ึ คํา พดู ดว้ ยเสยี งเบาๆ “หมา่ ม๊ ี ไมใ่ ช่ วา่ แมร่ ังเกยี จแดด๊ ดขี้ องพวกเราหรอกนะ ?” ซสู อื เยวร่ บี สา่ ยหนา้ “ไมใ่ ช่ แมเ่ พยี งแค…่ …ไมอ่ ยากใหด้ โู ออ้ วด เกนิ ไป” “แบบนลี้ ะ” ซงิ เฉนิ หนั ไปมองพอ่ บา้ นทอี่ ยไู่ กลๆ “คณุ ป่ พู อ่ บา้ น ไปทใี่ นโรงรถ หารถทถี่ กู ทส่ี ดุ รถทแ่ี ยท่ ส่ี ดุ ใหแ้ ดด๊ ดขี้ บั ไปสง่ หมา่ ม๊ที ํางาน! ” ซสู อื เยว:่ “……” ฉนิ โมห่ าน: “……”

สบิ นาทตี อ่ มา ซสู อื เยวม่ องไปทรี่ ถBMWทจ่ี อดอยหู่ นา้ ประตบู า้ นเดยี่ ว ตกใจ พอ่ บา้ นเชด็ เหงอื่ บนหวั “คณุ ผชู ้ าย คณุ นาย นเี่ ป็ นรถในบา้ นของเรา ทแ่ี ยท่ สี่ ดุ แลว้ จรงิ ๆครบั ” ฉนิ โมห่ านนัน้ ไมม่ คี วามเหน็ ใดๆ ตรงไปดงึ เปิดประตรู ถ ขน้ึ รถ ซสู อื เยวไ่ มม่ ที างเลอื ก ทําไดเ้ พยี งตามขน้ึ รถไป บรรยากาศภายในรถคอ่ นขา้ งอมึ ครมึ ชายผสู ้ งู ศกั ดอิ์ วดดจี ับพวงมาลัย มองออกไปดา้ นนอกอยา่ งเย็นชา “อยากเป็ นนักแสดงซสู อื เยว่?” ซสู อื เยวเ่ กอื บจะถอื โทรศพั ทม์ อื ถอื ไวไ้ มอ่ ยู่ เธอหนั ไปมองเขาอยา่ งแปลกใจ “นักแสดงซสู อื เยวอ่ ะไร?” “เป็ นนักแสดงแทนทลี่ ําบากตรากตรําน้ี นั่นเป็ นเพราะวา่ ไมม่ โี อกาส ไดเ้ ป็ นนักแสดงตวั จรงิ ใชห่ รอื เปลา่ ?” ฉนิ โมห่ านเอย่ ปากอยา่ งไมใ่ สใ่ จ “ผมสามารถทําใหค้ ณุ เป็ นนักแสดง ซสู อื เยว่ ได”้

“อยากจะเป็ นนักแสดง ผมสามารถสนับสนุนคณุ จนดงั ได ”้ อนั ทจ่ี รงิ เธอไมอ่ ยากจะลากออก น่ันเขาชว่ ยเธอขน้ึ สตู่ ําแหน่งสงู ได ้ โดยไมต่ อ้ งเปลอื งแรง นส่ี ําหรบั เขาแลว้ ไมใ่ ชเ่ รอ่ื งยากเลย ซสู อื เยวต่ กใจจนพดู อะไรไมอ่ อก สกั พกั ใหญ่ เธอถงึ จะดงึ เสยี งของตวั เองกลบั คนื มาได ้ “คณุ คง จะ……เขา้ ใจผดิ แลว้ ” “ฉันไมไ่ ดอ้ ยากเป็ นนักแสดงนํา และกไ็ มเ่ คยอยากเป็ นนักแสดง อยา่ งเป็ นทางการเลย” “ฉันเป็ นนักแสดงแทน คอ่ นขา้ งมคี วามสขุ มาก” ควิ้ สหี มกึ ของชายหนุ่มบดิ ขมวดแน่น “งานแบบนี้ มคี วามสขุ ?” เขาเห็นแคเ่ พยี งรอยแผลและความเจ็บปวดของเธอ ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ หวั เราะ “คณุ ไมเ่ ขา้ ใจหรอก” จรงิ ๆแลว้ เธอเองกไ็ มใ่ ชว่ า่ ไมเ่ คยคดิ อยากจะเป็ นนักแสดง อยากจะ เป็ นนักแสดงซสู อื เยวท่ ส่ี วยทส่ี ดุ ในฉาก

แต่ หลายปีมานที้ ม่ี องดู เฉงิ เซวยี นและเซย่ี งหวนั่ ฉงิ ปีนขน้ึ ไปทลี ะ กา้ วแบบนัน้ ทําใหเ้ ธอเองก็แอบกลวั วงการบนั เทงิ อยเู่ หมอื นกนั ครัง้ หนง่ึ เธอเป็ นคณุ แมท่ ลี่ กู ตายในทอ้ ง ไมว่ า่ เมอ่ื ไหรก่ ต็ าม เพยี งแคม่ คี นเปิดเผยประวตั ทิ ด่ี ํามดื ของเธอ ออกมา ก็สามารถทําใหเ้ ธอจมดง่ิ ลงไปในหบุ เหวลกึ ได ้ แทนทจ่ี ะตอ้ งมาวติ กกงั วล ทนยอมรับเจตนารา้ ยทไี่ มค่ วรจะมพี วก นัน้ เธอยอมเป็ นนักแสดงแทนงา่ ยๆตอ่ ไปจะดกี วา่ สามารถหาเงนิ ได ้ ไมเ่ ดอื ดรอ้ น ไมน่ าน รถก็มาจอดหนา้ ประตสู ตดู โิ อ ถงึ แมซ้ สู อื เยวจ่ ะระมดั ระวงั ตวั แลว้ กต็ าม กย็ ังถกู สายตาแหลมคม ของเพอ่ื นรว่ มงานตดิ ตามรอ่ งรอยของเธอ “สอื เยวม่ ผี ชู ้ ายเลย้ี งเหรอ?” เพอ่ื นรว่ มงานแซวเธอ “ไมม่ ”ี ซสู อื เยวเ่ ปลย่ี นเสอื้ ผา้ ไป ยม้ิ อยา่ งชว่ ยไมไ่ ดไ้ ป “กแ็ คม่ คี นใจดมี าสง่ ฉันเทา่ นัน้ เอง”

“ซสู อื เยวผ่ กู ้ ํากบั เรยี กคณุ !” เสอ้ื ผา้ ทใ่ี ชแ้ สดงยงั ไมท่ นั จะเปลย่ี นเสร็จ กม็ เี สยี งผชู ้ ว่ ยกองถา่ ย เรยี กมาแตไ่ กล ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ ตามผชู ้ ว่ ยกองถา่ ยไปหาผกู ้ ํากบั “คณุ ไมต่ อ้ งทําแลว้ ” ผกู ้ ํากบั เลกิ คว้ิ มองเธอ “ตงั้ แตว่ นั นเ้ี ป็ นตน้ ไป คณุ ไมต่ อ้ งมาเป็ นสตนั้ หญงิ แสดงแทนอกี หลังจากน้ี” ตอนท่ี 19 คณุ ไปลว่ งเกนิ ใครมากนั แน่ “ทําไมกนั คะ?” ซสู อื เยวง่ งสบั สนไปหมด “ฉันมตี รงไหนทท่ี ําไมด่ เี หรอคะ?” ผกู ้ ํากบั หงดุ หงดิ มองเธอ “มตี รงไหนอะไรทําไมกนั ? มคี นเบอื้ งบน สงั่ ประหารลงมา ไมอ่ นุญาตใหใ้ ครใชค้ ณุ เป็ นสตนั้ หญงิ แสดงแทน อกี ” “ถา้ จะมเี วลามาถามฉัน เอาเวลาไปคดิ ทบทวนไมด่ กี วา่ เหรอ วา่ คณุ ไปลว่ งเกนิ ใครมากนั แน่!”

พดู จบ ผกู ้ ํากบั มอง ซสู อื เยวอ่ ยา่ งเขม้ งวดหวงั วา่ จะไดด้ ี “หลังจาก วนั นเี้ ป็ นตน้ ไป คณุ ไปทําเป็ นนักแสดงแทนละกนั ถงึ แมว้ า่ จะหาเงนิ ไดน้ อ้ ย แตก่ ็ถอื วา่ มเี วลาวา่ ง” “คณุ เองกล็ องคดิ ดดู ๆี ละกนั วา่ คณุ ไปลว่ งเกนิ ใครมากนั แน่! ” ใบหนา้ ของซสู อื เยวเ่ ตม็ ไปความเศรา้ สลดกลบั ไปทห่ี ลังเวที ฟ๋ เู ชยี นเชยี นปลอบใจเธอ “จรงิ ๆแลว้ เป็ นนักแสดงกด็ เี หมอื นกนั นะ” นักแสดงแทน ตอนทถี่ า่ ยทํานัน้ ก็จะเป็ นตวั แทนเบอื้ งหลงั ของ นักแสดง แสงแดดรอ้ นแผดเผา ซสู อื เยวย่ นื อยกู่ ลางแดดรอ้ น ตากแดดจนรา่ งกายเตม็ ไปดว้ ยเหงอ่ื เธอยนื เป็ นเหมอื นเสาเขม็ ไมไ้ ป ก็ใชส้ มองคดิ ไปดว้ ย วา่ ทงั้ หมดน่ี ใครกนั ทเี่ ป็ นคนทํากบั เธอแบบน้ี? เซยี่ งหวน่ั ฉงิ หรอื เฉงิ เซวยี น? ……

ภายในสํานักงานอาคาร ฉนิ ซอ่ื กร๊ปุ ฉนิ หนานเซงิ ซง่ึ นั่งอยบู่ นโซฟา อยา่ งภาคภมู ใิ จเป็ นอยา่ งมาก “ลงุ เล็ก เรอ่ื งดแู ลอาสะใภเ้ ล็กนัน้ ให ้ ผมเป็ นคนไปทํา ถอื วา่ ถกู คนแลว้ !” “ฉันชว่ ยเหลอื อาสะใภเ้ ล็กอยา่ งลบั ๆเรยี บรอ้ ยแลว้ คณุ วางใจได ้ วนั นเ้ี ธอกลบั บา้ น รา่ งกายจะไมม่ รี อยแผลใหมอ่ ยา่ งแน่นอน! ” ชายทนี่ ่ังอยทู่ ท่ี น่ี ั่งหลักนัน้ ตรวจสอบเอกสารทอี่ ยใู่ นมอื ไป ขมวดคว้ิ ไป “ซโู ม่ คณุ คนุ ้ ไหม?” “เคยเจอ” ฉนิ หนานเซงิ นั่งไขวห่ า้ งดมื่ ชาไปยม้ิ เบาๆไป “หนา้ ตาไมด่ พี อแถมยัง อยากยั่วยวนฉันอกี ใหผ้ มมองทะลปุ รโุ ปรง่ จากนัน้ ก็มานัดผม ผมไม่ สนใจเธอ” “นัดเธอมา” ฉนิ โมห่ านเปิดเอกสารสญั ญาอยา่ งเรยี บเฉย “บอกเธอไป ตระกลู ฉนิ จะตดั เงนิ ทนุ ของตระกลู ซเู หลอื ครงึ่ หนงึ่ ” “แลว้ บอกเธออกี วา่ ซสู อื เยวต่ อนนเี้ ป็ นคนของตระกลู ฉนิ เรอ่ื ง แมอ่ื วาน เหน็ แกพ่ วกเขาทม่ี ฐี านะเป็ นครอบครวั ของซสู อื เยว่ ฉันจงึ ทําแคล่ ดยอดเงนิ ความรว่ มมอื เทา่ นัน้ ”

“ถา้ หากมคี ราวหนา้ ” ชายหนุ่มเงยหนา้ ขน้ึ แววตาเยอื กเย็นไมม่ สี งิ่ ใดเปรยี บได ้ “โลกใบนี้ จะไมม่ ี ซซู อ่ื กร๊ปุ อกี ตอ่ ไป” ฉนิ หนานเซงิ งนุ งง “ลงุ เล็ก ตระกลู ซทู ํากบั อาสะใภเ้ ล็กขนาดน้ี คณุ จะปลอ่ ยพวกเขาไปอยา่ งงัน้ เหรอ?” ฉนิ โมห่ านหยบิ ถว้ ยชาขน้ึ มาอยา่ งสงา่ งาม คอ่ ยๆจบิ เขา้ ไป “แน่นอน” แตว่ า่ เขาอาจจะปลอ่ ยครอบครัวซู แตค่ นอนื่ ก็ไมแ่ น่ …… ตอนเย็น ซสู อื เยวเ่ พงิ่ จะเลกิ งาน ไดร้ ับโทรศพั ทจ์ ากซงิ หยนุ “ผมกบั ซงิ เฉนิ อยรู่ า้ นอาหารใกลๆ้ สตดู โิ อ” “เชญิ คณุ มาทานขา้ ว” ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ “พวกเธอเชญิ ฉันทานขา้ ว?” “ถกู ตอ้ ง” นํ้าเสยี งของซงิ หยนุ นัน้ ยงั คงสขุ มุ เหมอื นผใู ้ หญ่ “รบี มาเถอะ”

วางโทรศพั ท์ ซสู อื เยวล่ ากรา่ งกายทเ่ี หนอ่ื ยลา้ ไปรา้ นอาหารทซ่ี งิ หยนุ บอกนัน้ ทนั ทที ม่ี าถงึ หนา้ ประตรู า้ นอาหาร ก็มรี ถซดี านสแี ดงทคี่ นุ ้ ตาคนั หนงึ่ มาจอดอยตู่ รงหนา้ เธอ รถคนั นี้ ซสู อื เยวค่ นุ ้ กวา่ นไ้ี มม่ อี กี แลว้ นเ่ี ป็ นรถสว่ นตวั ของซโู ม่ หลายปีมาน้ี ซโู มท่ ํางานในซซู อื่ กร๊ปุ ไดอ้ ยา่ งดเี ลศิ ซจู นิ่ เฉงิ ให ้ รางวลั กบั เธอ ซอ้ื รถคนั นใี้ หก้ บั เธอในราคาทสี่ งู เป็ นพเิ ศษ รถจอด ซโู มท่ แ่ี ตง่ กายหรหู ราแตง่ หนา้ จัดลงมาจากรถ “โอ ้ พสี่ าว คณุ มาทําอะไรทน่ี ่ี?” ลงรถมา เธอก็พบเขา้ กบั ซสู อื เยว่ รมิ ฝี ปากของผหู ้ ญงิ นัน้ ยมิ้ เยาะอยา่ งเหน็บแนม “ฉันจําไดว้ า่ ทนี่ ่ี คา่ อาหารบรกิ ารไมถ่ กู นะ” “พส่ี าว เงนิ ไมเ่ ทา่ ไหรท่ ค่ี ณุ เป็ นนักแสดงแทน คงจะใชบ้ รกิ ารไมไ่ หว หรอกนะ” ซสู อื เยวม่ องเธออยา่ งเย็นชา หมนุ ตวั ออกมา

เธอยังตอ้ งตามหาซงิ หยนุ ไมอ่ ยากจะพวั พันกบั ซโู ม่ แตซ่ โู มน่ ัน้ จะยอมทงิ้ โอกาสทดี่ ที จี่ ะทําใหซ้ สู อื เยวอ่ บั อายไปได ้ อยา่ งไร? เธอมาดงึ ซสู อื เยวเ่ อาไว ้ “พสี่ าว คณุ อยา่ รบี เดนิ แบบนซี้ ”ิ เมอื่ วานเรอื่ งของประธานหวางนัน้ ทําใหว้ นุ่ วายกนั ไปหมด ฉนิ หนาน เซงิ กม็ าคกุ คามเธอ ในใจของซโู มเ่ รมิ่ แรกเดมิ ทอี ดกลนั้ เปลวไฟที่ เดอื ดดาลเอาไว ้ สดุ ทา้ ยซสู อื เยวก่ ม็ าสง่ ถงึ ทด่ี ว้ ยตวั เอง! “พสี่ าว คณุ ดรู บี รอ้ นนะ……” ซโู มเ่ ลกิ คว้ิ หวั เราะออกมา “นนี่ ัดผชู ้ ายคนไหนเอาไวล้ ะ?” “ยังไงกนั เมอ่ื วานประธานหวางไมไ่ ดท้ ําใหพ้ ส่ี าวพอใจเหรอ ?” คําพดู ของเธอ ทําใหเ้ ลอื ดในกายของซสู อื เยวเ่ รม่ิ ไหลยอ้ นกลับ หมนุ ตวั กลบั เธอมองจอ้ งไปทใ่ี บหนา้ ของซโู ม่ “เมอ่ื วานประธาน หวางคนนัน้ เกยี่ วขอ้ งกบั คณุ ?” เรอื่ งของเมอ่ื วาน เธอคดิ ไมอ่ อกมาตลอด วา่ ทําไมประธานหวางถงึ รู ้ วา่ เธอจะไปสลมั ใกลๆ้ ?

แตถ่ า้ ประธานหวางนัน้ สมคบคดิ กบั ซโู ม่ ทงั้ หมดกม็ เี หตผุ ลแลว้ “แลว้ มันเกย่ี วอะไรกบั ฉันไมท่ ราบ?” ซโู มห่ วั เราะอยา่ งเย็นชา ใบหนา้ ไมม่ คี วามละอายใจแมแ้ ตน่ อ้ ยทถ่ี กู เปิดเผยการกระทําเรอื่ งผดิ มโนธรรมออกมา แตก่ ลบั ภมู ใิ จเป็ นอยา่ ง มาก “พส่ี าว จะพดู ก็ตอ้ งพดู ถงึ หลกั ฐานดว้ ย ” “คณุ มหี ลักฐานวา่ ฉันกบั ประธานหวางคนนัน้ เกยี่ วขอ้ งกนั หรอื เปลา่ ?” โรงแรมซงิ ฮนั่ การตรวจตราทงั้ หมดของเมอื่ วานถกู เธอสง่ คนไปรอ้ื ทําลายเรยี บรอ้ ยแลว้ ถงึ ซสู อื เยวค่ ดิ ทจี่ ะหลักฐาน กไ็ มม่ ที างหา อะไรเจอแน่นอน! ยงิ่ เธอพดู แบบนี้ ซสู อื เยวก่ ย็ ง่ิ เขา้ ใจไดอ้ ยา่ งชดั เจน เรอื่ งของ ประธานหวาง ตอ้ งเกย่ี วขอ้ งกบั ซโู มแ่ น่ๆ “คณุ อยา่ ใหฉ้ ันหาหลกั ฐานเจอวา่ คณุ กบั ประธานหวางสมคบคดิ กนั เจอน่าจะดที ส่ี ดุ !” มองเธออยา่ งเอาเรอื่ ง ซสู อื เยวห่ มนุ ตวั เขา้ ประตไู ป ซโู มย่ มิ้ อยา่ งภาคภมู ใิ จอยดู่ า้ นหลังเธอ “ถา้ คณุ สามารถหาเจอได ้ ก็ คงเจอไปนานแลว้ !”

“ชดั เจนวา่ เมอ่ื วานคณุ เป็ นฝ่ ายทนี่ ัดประธานหวาง ” “วนั นคี้ ณุ มาถงึ ทนี่ ่ี ตอ้ งการนัดผชู ้ ายคนไหนมาพบละ ?” “ซสู อื เยว่ คณุ นมี่ ันชา่ งดอกทองจรงิ ๆ~” รา่ งกายทก่ี ําลงั เตรยี มตวั ทจี่ ะเขา้ ประตไู ปของซสู อื เยวน่ ัน้ คอ่ ยๆ หยดุ ชะงกั “ถา้ พดู ถงึ เรอ่ื งดอกทอง ใครจะสามารถเทยี บเคยี งไดก้ บั คณุ ละ คณุ หนูใหญส่ กลุ ซู?” ชวี ติ สว่ นตวั ของซโู มน่ ัง้ เป็ นยงั ไง คนอน่ื ไมร่ ู ้ แตว่ า่ ซสู อื เยวน่ ัน้ รดู ้ กี วา่ ใคร ผหู ้ ญงิ คนนส้ี ามารถอยใู่ นเวทธี รุ กจิ ไดอ้ ยา่ งราบรนื่ ได ้ ทงั้ หมดนัน้ ไดร้ ับประโยชนจ์ ากศลิ ปะบนเตยี งของเธอ “คณุ อยา่ มาพดู เหลวไหล” ซโู มล่ บู แหวนเพชรบนมอื ของตวั เอง “ฉันตอนนี้ กําลังคบอยกู่ บั คณุ เฉนิ ทรี่ วยทส่ี ดุ ในปัจจบุ นั และอนาคตของเมอื งหรง” “คณุ เฉนิ ของฉัน ทงั้ หลอ่ ทงั้ รวย จรงิ ใจกบั ฉันดว้ ยใจจรงิ วนั น้ี มอบหมายใหค้ นเอาแหวนเพชรสบิ กะรตั มาใหฉ้ ัน…….”