สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ0001-0500

แตเ่ ธอ ……กลับเคยผา่ นผชู ้ ายกากเดนอยา่ งเฉงิ เซวยี นมากอ่ น ทํา ในสง่ิ ทท่ี ําใหค้ นทอดทง้ิ และไรเ้ กยี รติ ถา้ เกดิ วา่ เขารเู ้ กย่ี วกบั เรอื่ งอดตี พวกนัน้ ของเธอ …… ซสู อื เยวก่ ดั ฟันแน่น ไมก่ ลา้ คดิ ตอ่ พอเห็นวา่ ซสู อื เยวไ่ มพ่ ดู อะไร เซยี่ งหวนั่ ฉงิ ก็ยมิ้ อยา่ งพงึ พอใจ “กลัวเหรอ? ถา้ เกดิ วา่ กลัวตอ่ ไปกห็ บุ ปากเอาไว!้ ” พอพดู จบ เธอกเ็ ดนิ จากไปชา่ งเชดิ หนา้ ชตู า ซสู อื เยวอ่ ยคู่ นเดยี วในหอ้ งเปลยี่ นเสอ้ื ผา้ มดื ๆ องึ้ ไปอยนู่ าน จนกระทงั่ มพี นักงานดา้ นนอกมาเคาะประตบู อกใหเ้ ธอไปถา่ ยทํา เธอ ถงึ ไดด้ งึ สตกิ ลับมา แลว้ ก็รบี วง่ิ ออกไปทนั ที ฉากทผ่ี กู ้ ํากบั จะถา่ ยเสรมิ นัน้ คอื ฉากทพ่ี ระเอกตอ้ งเผชญิ หนา้ กบั ซสู อื เยว่ หนั หลังใหก้ ลอ้ ง ซสู อื เยวม่ องเฉงิ เซวยี นทอี่ ยตู่ รงหนา้ สง่ิ ทป่ี รากฏ ขนึ้ มาในหวั มแี ตใ่ บหนา้ ทเ่ี ย็นชาของฉนิ โมห่ าน เฉงิ เซวยี นคลยี่ มิ้ อยา่ งเยน้ ชา แลว้ กย็ กมอื ขน้ึ มา จับทไี่ หลซ่ า้ ยของ ซสู อื เยวเ่ อาไว ้

นว้ิ ของเขากดลงมาทแ่ี ผลบนไหลข่ อง ซสู อื เยวอ่ ยา่ งแมน่ ยํา! เธอเจ็บจนหนา้ แดง จดุ ศนู ยถ์ ว่ งของรา่ งกายไมเ่ สถยี ร เธอลม้ ลงไป ขา้ งหนา้ อยา่ งรนุ แรง เฉงิ เซวยี น ใชท้ า่ ทที เ่ี หมอื นฮโี รก่ ําลงั ชว่ ยเหลอื หญงิ สาว กอดเอว ของซสู อื เยวเ่ อาไว ้ ออรา่ ทแี่ ปลกประหลาดทอ่ี อกมาจากผชู ้ ายคนน้ี ซสู อื เยวห่ นา้ ซดี สญั ชาตญาณของเธอเรม่ิ ปฏเิ สธการสมั ผัสของเขา ทอ้ งไสเ้ รมิ่ ป่ันป่ วน เธอรบี ยกมอื ขนึ้ เพอ่ื จะผลกั เฉงิ เซวยี นออกไป แตว่ า่ เฉงิ เซวยี นกลับ กอดแน่นขน้ึ กวา่ เธอ ทําใหเ้ ธอไมว่ า่ จะขดั ขนื ขนาดไหน ก็ไม่ สามารถหลดุ ไปได!้ จนถงึ —— “เพยี ะ——！” เซย่ี งหวน่ั ฉงิ พงุ่ เขา้ มา แลว้ กต็ บหนา้ ซสู อื เยวอ่ ยา่ งรนุ แรง “ยยั ชนั้ ตํา่ ! กลา้ ยัว่ ผชู ้ ายของฉัน! ”

พอเธอตบเสร็จ เฉงิ เซวยี นทตี่ อนแรกกอดซสู อื เยวแ่ น่นนัน้ ก็ปลอ่ ย มอื ทนั ที ซสู อื เยวท่ ถี่ กู ตบเซถอยหลงั ไปหลายกา้ ว แลว้ หวั ของเธอกช็ นเขา้ กบั กลอ้ ง ความเจ็บปวดอยา่ งรนุ แรง ทําใหเ้ ธอกม้ ตวั ลงทนั ที น่ังยองๆ พรอ้ ม กบั กมุ ศรี ษะของตวั เอง ผา่ นไปนานก็ยนื ไมข่ น้ึ เสยี งดงั กอ้ งอยใู่ นหวั เป็ นเสยี งของเซยี่ งหวนั่ ฉงิ ทก่ี ําลังดา่ แลว้ ก็ เสยี งของเฉงิ เซวยี นทก่ี ําลังเอาอกเอาใจจากไกลๆ เธอถกู ประคองขนึ้ มา แลว้ ก็สง่ ไปทหี่ อ้ งพักหลงั เวที ซสู อื เยวน่ อนอยบู่ นโตะ๊ เครอื่ งแป้งและพักผอ่ นอยเู่ ป็ นเวลานาน ถงึ จะคลค่ี ลาย ตอนทเ่ี งยหนา้ ขนึ้ มาอกี ครงั้ นัน้ ความมดื ก็อยขู่ า้ งหนา้ ของเธอ ดา้ น นอกเองก็มดื มากเหมอื นกนั เธอเปิดไฟฉายมอื ถอื และจะเดนิ ออกไป แตก่ ลับพบวา่ ประตหู อ้ งพัก ผอ่ นเปิดไมอ่ อก มองไปดา้ นนอกหนา้ ตา่ ง กองถา่ ยนัน้ มดื และเงยี บสงดั

เธอถกู ขงั อยใู่ นกองถา่ ยทวี่ า่ งเปลา่ ตอนท่ี 30 แดด๊ ด้ี แดด๊ ดใี้ จรา้ ยและไรย้ างอาย รอบขา้ งแมแี ตเ่ สยี งลม แลว้ กเ็ สยี งหายใจสมํ่าเสมอของซสู อื เยว่ “ต๊งิ ตอง——” โทรศพั ทม์ คี ําเตอื นแบตเตอรอ่ี อ่ น ซสู อื เยวอ่ งึ้ ไป แลว้ กร็ บี ปิดไฟฉายอยา่ งรวดเร็ว เธออยากจะโทรไป หาฟ๋ เู ชยี นเชยี นดว้ ยพลังงานสดุ ทา้ ย แตว่ า่ พง่ึ จะกดโทรศพั ท์ หนา้ จอกก็ ลายเป็ นสดี ํา แบตหมดแลว้ ความมดื ทไี่ รข้ อบเขตไดโ้ จมตเี ธอ ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ เหมอื นกบั วา่ หวั ใจของตวั เองกําลังจะกระโดดออกมา จากอกแลว้ อากาศทเี่ งยี บสงัดและความมดื มดิ รอบดา้ นเหมอื นสตั วร์ า้ ยทอ่ี า◌ ้ ปากกวา้ ง จะกลนื เธอลงไป!

เธอกลวั ความมดื ผหู ้ ญงิ มองออกไปทแ่ี สงจนั ทรน์ อกหนา้ ตา่ งดว้ ยความหมดหวงั และ เรม่ิ รอ้ งใหค้ นชว่ ยเหลอื อยา่ งบา้ คล่งั “มคี นอยไู่ หม！？” “ใครกไ็ ดม้ าชว่ ยหน่อย！” “มคี นอยไู่ หม？” เธอเคาะประตทู ล่ี ็อกอยา่ งแรงพยายามสง่ เสยี งใหด้ งั ขน้ึ จนถงึ ตอนทมี่ อื เจ็บ คอแหบแหง้ ก็ไมม่ คี นมา สดุ ทา้ ย ซสู อื เยวก่ ็พงิ ประตอู ยา่ งหมดหวงั แผลทไ่ี หลข่ องเธอกเ็ รม่ิ เจ็บแลว้ กอ่ นหนา้ นเ้ี ฉงิ เซวยี นบบี ไหลข่ องเธอแรงเกนิ ไป เธอแมแ้ ตส่ ามารถ สมั ผสั ไดด้ ว้ ยซ้าํ วา่ แผลของตวั เองถกู ฉกี ออกดว้ ยนว้ิ มอื ของเฉงิ เซ วยี น เพยี งแค่ ตอนทตี่ นื่ ขนึ้ มานัน้ เธอกลัวกบั ความมดื มากกวา่ ความ บาดเจ็บทแี่ ผล

ตอนนพ้ี อเงยี บลงแลว้ เธอถงึ สามารถสมั ผสั ไดถ้ งึ ความเจ็บปวดท่ี ยากจะทนอยา่ งชดั เจน เธอหลับตาลง ตรงหนา้ กเ็ รมิ่ เผยใหเ้ ห็นประสบการณท์ ซี่ ํา้ เมอ่ื หา้ ปีทแี่ ลว้ …… เธอตวั แขง็ ไมก่ ลา้ ขยับ ไมก่ ลา้ หายใจ เหมอื นกบั วา่ ถา้ หายใจแลว้ สงิ่ ในอดตี จะกดดนั เขา้ มา ทําใหเ้ ธอหายใจไมอ่ อก นํ้าตาเรม่ิ ไหลออกมาอยา่ งไมม่ เี สยี ง เธอจับผมของเธอแน่นดว้ ยนว้ิ ของเธอ พยายามใชค้ วามเจ็บปวดปลกุ ตวั เองใหต้ นื่ แตส่ ง่ิ เหลา่ นล้ี ว้ นไรผ้ ล…… ไมร่ วู ้ า่ ผา่ นไปนานแคไ่ หน “ปัง——！”เสยี งนดี้ งั ขน้ึ ประตหู อ้ งพักผอ่ นกถ็ กู คนเตะออก เมอื่ ประตเู ปิดออก ทกุ สงิ่ รอบตวั ก็สวา่ งขน้ึ ทนั ที ซสู อื เยวร่ บี เงยหนา้ ขน้ึ ทนั ที

ตรงประตนู ัน้ ฉนิ โมห่ านทสี่ วมใสช่ ดุ สเี ขยี วเหมอื นทหารยนื อยตู่ รง นัน้ รา่ งกายของเขากํายํา และตวั ตรง แสงไฟทท่ี างเดนิ ทําใหร้ า่ งกายของเขาเป็ นประกาย เธอมองเขา ทา่ ทางของเขาทเี่ ดนิ เขา้ มาหาเธอทลี ะกา้ วๆ หวั ใจดู เหมอื นจะถกู บางสง่ิ กระแทกอยา่ งแรง ขณะนัน้ เธอรสู ้ กึ วา่ เขาคอื แสงสวา่ ง แสงสวา่ งทสี่ ามารถปัดเป่ าความมดื และฝันรา้ ยทงั้ หมดของเธอได ้ “ซสู อื เยว”่ เขาเดนิ มาหยดุ อยขู่ า้ งๆ เธอ แลว้ ก็เรยี กชอ่ื เธอดว้ ยเสยี งทท่ี มุ ้ ตํา่ เธอรสู ้ กึ แสบจมกู ขน้ึ มาทนั ที เหมอื นกบั วา่ มันเป็ นสญั ชาตญาณ เธออา้ แขนออก แลว้ ก็พงุ่ เขา้ ไป ในออ้ มแขนของเขา “ทา่ นชายฉนิ ……” แขนของผหู ้ ญงิ กอดเขาเอาไวแ้ น่น เขาสามารถสมั ผัสไดถ้ งึ ความ หวาดกลวั ของเธอจากรา่ งกายทส่ี นั่ เทาของตวั เธอเอง

ผชู ้ ายดวงตามดื มน “ไมเ่ ป็ นไรแลว้ ” คําพดู ปลอบของเขา ทําใหน้ ํ้าตาของซสู อื เยวเ่ รม่ิ ไหลออกมาอยา่ ง รนุ แรง นํ้าตาของผหู ้ ญงิ เปียกโชกเสอื้ กนั ลมของเขาอยา่ งไมค่ าดคดิ ทําให ้ หนา้ อกของเขาเปียก “คอ่ ยยังชวั่ ทนี่ ายมา……” “ฉันกน็ กึ วา่ ฉันใกลจ้ ะตายแลว้ ! ” “ไมม่ ที างหรอก” ผชู ้ ายอมุ ้ รา่ งกายทผี่ อมแหง้ ของเธอขนึ้ มา “พวกเรากลบั บา้ นกนั เถอะ” “อมื ” ผหู ้ ญงิ พยักหนา้ อยา่ งแรง มอื จบั คอเสอื้ ของเขาแน่น รา่ งกายของ เธอเอาแตส่ นั่ เบาๆ ฉนิ โมห่ านอมุ ้ เธอ และกา้ วยาวออกมาจากหอ้ งพกั ดา้ นนอก เจา้ ของสตดู โิ อ คนรบั ผดิ ชอบกองถา่ ย และผบู ้ รหิ าร สตดู โิ อทงั้ หมด พวกเขาถกู แบง่ ออกเป็ นสองแถวและยนื อยทู่ ป่ี ระตู ดว้ ยความเคารพ

เมอื่ ทกุ คนเหน็ ฉนิ โมห่ านเดนิ ออกมาจากหอ้ งพักพรอ้ มกบั ผหู ้ ญงิ คน หนง่ึ นัน้ ทกุ คนกก็ ม้ หนา้ ลง กลัน้ ลมหายใจ แมแ้ ตห่ ายใจก็ยังไมก่ ลา้ หายใจแรง จนกระทง่ั ผชู ้ ายคนนัน้ อมุ ้ ซสู อื เยวเ่ ดนิ ไปถงึ ขา้ งรถ เถา้ แกห่ วงของ สตดู โิ อนก้ี ็รวบรวมความกลา้ และเดนิ ตามไป “คณุ ฉนิ นม่ี นั เป็ น อบุ ตั เิ หตจุ รงิ ๆ นะครับ” “เวลาปกตกิ ็น่าจะไมเ่ กดิ อบุ ตั เิ หตแุ บบนม้ี งั้ ……” ฉนิ โมห่ านเงยหนา้ ขน้ึ นงิ่ ๆ สายตานงิ่ เรยี บ น้ําเสยี งกน็ งิ่ เรยี บ เหมอื นกนั “ปกตคิ นอนื่ กไ็ มม่ อี บุ ตั เิ หตแุ บบน้ี ดงั นัน้ นค่ี อื ของขวญั ที่ ใหฉ้ ันยงั งนั้ เหรอ? ” เสยี งของผชู ้ ายเย็นชาและดไู มแ่ ยแส แตว่ า่ ก็เต็มไปดว้ ยสงิ่ กดี ขวาง ทําใหห้ วั ใจของเถา้ แกห่ วงสน่ั อยา่ งรนุ แรง! เขารบี สา่ ยหนา้ เสยี งสน่ั “นมี่ นั เป็ นอบุ ตั เิ หตุ ผมจะสบื ใหแ้ น่ชดั ……” “ฉันใหเ้ วลาหนง่ึ วนั ” ไป๋ ลั่วทอ่ี ยดู่ า้ นขา้ งเปิดประตรู ถ ฉนิ โมห่ านก็อมุ ้ ผหู ้ ญงิ ทอี่ ยใู่ นออ้ ม แขนของตวั เองใหเ้ ขา้ ไปนั่งในเบาะหลัง “ถา้ เกดิ วา่ หาคนที่ เฉพาะเจาะจงไมไ่ ด ้ กถ็ อื วา่ นายพงุ่ เป้าหมายมาทฉี่ ัน ”

พอพดู จบ เขากข็ นึ้ รถดว้ ยทา่ ทที สี่ งา่ งาม แลว้ รถมาเซราตสิ ดี ํากแ็ ลน่ ออกไป เถา้ แกห่ วงยนื อยตู่ รงนัน้ อยา่ งนอบนอ้ ม จนไมเ่ หน็ แมแ้ ตเ่ งาของรถ คนนัน้ แลว้ ถงึ ไดถ้ อนหายใจยาวอยา่ งโลง่ อก “ไปสบื มาใหฉ้ ัน! สบื ขา้ มคนื เลย! ” แลว้ กม็ คี นโนม้ ตวั เขา้ มาอยา่ งระมดั ระวงั “ใหส้ บื ไปดว้ ยเลยไหมครับ วา่ ผหู ้ ญงิ คนเมอื่ กค้ี อื ใคร เกย่ี วขอ้ งอะไรกบั ทา่ นชายฉนิ ? ” เถา้ แกห่ วงมองเขาดว้ ยสายตาทเี่ ยอื กเย็น “มชี วี ติ อยนู่ านเกนิ ไปแลว้ ใชไ่ หม? เรอ่ื งของทา่ นชายฉนิ ก็กลา้ สบื ยังงนั้ เหรอ? ” คนคนนัน้ กเ็ ดนิ ออกไปดว้ ยความหงอย แตว่ า่ …… เถา้ แกห่ วงคอ่ ยๆ ยกมมุ ปากของตวั เองขน้ึ ในเมอ่ื คนทท่ี า่ นชายฉนิ รักอยใู่ นสตดู โิ อของเขา ไมช่ า้ กเ็ ร็วเขาตอ้ งสําเร็จในหนา้ ทก่ี ารงาน อยา่ งแน่นอน! ………… รถมาเซราตเิ รง่ ผา่ นถนนรา้ งในตอนเทย่ี งคนื

ซสู อื เยวอ่ ยใู่ นออ้ มแขนของฉนิ โมห่ าน เธอหลบั สนทิ ไปแลว้ มอื เล็กๆ ขาวๆ ของหญงิ สาวจบั ผา้ ตรงหนา้ อกของเขาจนเป็ นรอยยน่ แมว้ า่ เธอจะหลับไป แตม่ อื เล็ก ๆ เหลา่ นัน้ ก็ยังคงจบั ชายเสอ้ื ของเขา ไวแ้ น่นไมม่ หี ลดุ ฉนิ โมห่ านยกมอื ขนึ้ แลว้ เอาผมเหน็บหใู หก้ บั เธอ ลักษณะใบหนา้ ของผหู ้ ญงิ มขี นาดเล็กและประณีต ตอนหลบั นัน้ ขน ตางอนยาวเหมอื นผเี สอื้ ใบหนา้ ของเธอสน่ั เล็กนอ้ ย “อยา่ มาแตะฉัน！” “อยา่ ฉันขอรอ้ งละ่ ……” เหมอื นจะฝันรา้ ย มอื ของสาวคนนัน้ ทบ่ี บี เสอ้ื ของเขาอยนู่ ัน้ บบี แน่น ขนึ้ ไปอกี ใบหนา้ ของเธอกเ็ ต็มไปดว้ ยการแสดงออกทเ่ี จ็บปวด ฉนิ โมห่ านขมวดคว้ิ แลว้ กก็ อดแขนของเธอแน่น “เธอน่าจะกลัวความมดื ” หลังจากทสี่ บื เกยี่ วกบั ซสู อื เยวอ่ ยา่ งเป็ นระบบแลว้ นัน้ ไป๋ ยหู่ นานก็ ถอนหายใจออกมานงิ่ ๆ “ทเ่ี ป็ นแบบทค่ี ณุ พดู รา่ งกายสน่ั เทา พดู จา

สะเปะสะปะ อาการฝันรา้ ย น่าจะเป็ นการตอบสนองตอ่ ความเครยี ด เมอื่ อยใู่ นทมี่ ดื ” พอพดู จบ เขากเ็ งยหนา้ ขนึ้ มามองฉนิ โมห่ าน “กอ่ นหนา้ นเี้ ธอไดร้ บั การกระตนุ ้ แบบไหนไหมครับ? ” ฉนิ โมห่ านสา่ ยหนา้ “ฉันไมร่ ู”้ สง่ิ ทเ่ี ขารเู ้ กยี่ วกบั เธอนัน้ กม็ เี พยี งแคข่ อ้ มลู ทตี่ ระกลู ซมู อบใหเ้ ขา เทา่ นัน้ วนั นฉี้ นิ หนานเซงิ ถามเขา วา่ เธอมปี ระวตั ดิ า้ นมดื อะไร เขากไ็ มร่ ู ้ เหมอื นกนั ตอนนไี้ ป๋ ยหู่ นานมาถามเขา วา่ เธอไดร้ บั การกระตนุ ้ แบบไหน เขาก็ ยงั ไมร่ เู ้ หมอื นกนั เมอ่ื กอ่ นเขาเคยคดิ วา่ ผหู ้ ญงิ นัน้ เรยี บงา่ ยเหมอื นกระดาษสขี าว แตว่ า่ ตอนน้ี เขากลบั พบวา่ เหมอื นกบั วา่ เขาไมเ่ ขา้ ใจเธอเลยแมแ้ ตน่ ดิ เดยี ว ความรสู ้ กึ แบบนท้ี ําใหเ้ ขารสู ้ กึ หงดุ หงดิ อยา่ งแปลกประหลาด “เป็ น การกระตนุ ้ แบบไหน ทท่ี ําใหเ้ ธอเปลย่ี นไปกลายเป็ นแบบนไี้ ด ?้ ” ไป๋ ยหู่ นานเงยี บไปครหู่ นง่ึ “คณุ แน่ใจเหรอวา่ อยากใหผ้ มพดู ? ”

ผชู ้ ายเหลอื บมองเขาอยา่ งเย็นชา สายตาของเขาเหมอื นกบั วา่ สามารถฆา่ คนไดเ้ ลย “กน็ ายขอใหฉ้ ันพดู ” ไป๋ ยหู่ นานเคลยี รล์ ําคอ “อนั ทจี่ รงิ การตอบสนองตอ่ ความเครยี ด แบบนไี้ มม่ คี วามสมํา่ เสมอ\" “คณุ สามารถไดร้ บั ผลกระทบตอ่ ตวั คณุ ในแงม่ มุ นัน้ ไดถ้ า้ เกดิ วา่ ผหู ้ ญงิ คนนัน้ ตาย กเ็ ป็ นไปไดว้ า่ เธอเคยจะเจอเรอื่ งทไี่ มด่ ใี นความมดื ของเธอมากอ่ น ก็เลยเรมิ่ ตอ่ ตา้ นความมดื ” ในหอ้ งอา่ นหนังสอื มนั เงยี บจนสามารถไดย้ นิ แมแ้ ตเ่ สยี งเข็มหลน่ ลง สพู่ นื้ ชายทน่ี ั่งบนตําแหน่งหลักเต็มไปดว้ ยความกดขอ่ี นั หนาวเหน็บ “แดด๊ ดจี้ ะพดู อกี ครงั้ วา่ แดด๊ ดไี้ มไ่ ดม้ ปี ัญหาอะไร ” “หึ ขโี้ ม!้ ” ผชู ้ ายพงึ่ จะพดู จบ ประตหู อ้ งนั่งเลน่ ก็ถกู คนผลักออก ตระกลู ซยู นื อยตู่ รงประตพู รอ้ มกบั เอามอื ทา้ วเอง “ถา้ เกดิ วา่ แดด๊ ด้ี ไมไ่ ดม้ ปี ัญหาอะไร ก็ใหห้ มา่ ม๊นี อ้ งสาวใหผ้ มคนหนง่ึ ส!ิ ”

ไป๋ ยหู่ นาน：“……” เจา้ ปีศาจนอ้ ยคนนชี้ า่ งกลา้ พดู จรงิ ๆ ฉนิ โมห่ านหยบิ โทรศพั ทอ์ อกมาอยา่ งไมเ่ รง่ รบี และกดโทรออก “หลายชายทน่ี ่ารักของแกตระกลู ซจู ะไปเลน่ หมากรกุ เป็ นเพอ่ื นแกใน วนั พรงุ่ นี้” ตระกลู ซ：ู “……” “ แดด๊ ด้ี แดด๊ ดช้ี า่ งใจรา้ ยและไรย้ างอาย! ” ตอนที่ 31 ฉนั ไมม่ ที างยอมแพ้ ตอนทซ่ี สู อื เยวฟ่ ้ืนขน้ึ มา กเ็ ป็ นเชา้ วนั ตอ่ มาแลว้ ฝันรา้ ยหนง่ึ คนื ตอนตนื่ ขนึ้ มา เหงอ่ื เย็นเปียกชมุ่ อยบู่ นหมอนเธอ ปีนลงจากเตยี งมา เธอเอาโทรศพั ทม์ อื ถอื ทแี่ บตหมดไปชารจ์ จากนัน้ ไปหอ้ งน้ําลา้ งหนา้ แปรงฟัน เรอ่ื งทเี่ กดิ เมอ่ื คนื เธอยังความทรงจําทเ่ี ลอื นราง เธอถกู คนขงั ไวใ้ นหอ้ งพักของกองถา่ ยทไี่ มม่ ใี ครอยู่

โทรศพั ทม์ อื ถอื แบตหมด ทกุ ทมี่ ดื มดิ ตอนทเี่ ธอสน้ิ หวงั เธอมองเห็นฉนิ โมห่ าน…… ตอ่ มา เธอก็จําอะไรไมไ่ ดเ้ ลย ตรงหนา้ ปรากฏทา่ ทางทเ่ี หมอื นกบั เทพบตุ รของชายคนนัน้ ปรากฏ ตวั ตอ่ หนา้ ตนเอง นกึ ถงึ ฉนิ โมห่ านเมอ่ื คนื ใบหนา้ ของซสู อื เยวก่ เ็ รม่ิ รอ้ นผา่ วขนึ้ มา อยา่ งไมร่ ตู ้ วั หวั ใจกเ็ ตน้ เร็วรวั ขนึ้ มาอยา่ งไมม่ เี หตผุ ล ทนั ใดนัน้ ก็มเี สยี งโทรศพั ทด์ งั ขน้ึ ทดี่ า้ นนอก ดงึ สตเิ ธอกลับมา หญงิ สาวรบี พงุ่ ตวั ไปรับโทรศพั ท์ คอื ฟ๋ เู ชยี นเชยี นโทรมา “สอื เยว่ ทําไมเธอไมร่ บั โทรศพั ท!์ ” “เกดิ เรอ่ื งใหญแ่ ลว้ !” ซสู อื เยวใ่ ชผ้ า้ ขนหนูเชด็ หนา้ พลาง ขมวดควิ้ เล็กนอ้ ยพลาง “เรอ่ื ง อะไรทที่ ําใหเ้ ธอตนื่ แตเ่ ชา้ โทรหาฉันได”้

“เซย่ี งหวนั่ ฉงิ เอาภาพทเ่ี ธอถา่ ยละครกบั เฉงิ เซวยี นโพสตล์ งใน อนิ เทอรเ์ น็ตแลว้ !” “ตอนนใ้ี นอนิ เทอรเ์ น็ตตา่ งรมุ ประณามเธอ บอกวา่ เธอวางแผนจะยว่ั เฉงิ เซวยี น！” ซสู อื เยวต่ กตะลงึ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นทอี่ ยปู่ ลายสายนัน้ ยังสง่ เสยี งอยา่ งรอ้ นใจ “เซย่ี งหวนั่ ฉงิ ยงั เบลอหนา้ เธอเอาไว ้ บอกวา่ รกั ษาหนา้ เธอเอาไวห้ น่อย แตย่ ง่ิ หลอ่ นพดู แบบนี้ ผคู ้ นในสอ่ื โซเชยี ลกย็ ง่ิ อยากรอู ้ ยากเหน็ เรอื่ งเธอ! ” “ตอนนม้ี คี นวเิ คราะหช์ ดุ ทเี่ ธอใสถ่ า่ ยละครออกแลว้ วา่ เธอเป็ น นักแสดงแทนลว่ั เยยี น กําลงั ขดุ คยุ ้ ประวตั เิ ธออยเู่ นย่ี !” ทกุ คําพดู ของฟ๋ เู ชยี นเชยี น เหมอื นกบั คอ้ นหนักๆหนง่ึ อนั ทบุ แรงไป บนหวั ใจของซสู อื เยว่ เธอกดั รมิ ฝี ปากแน่น เปิดเวย่ ป๋ อของเซย่ี งหวน่ั ฉงิ ขอ้ ความแรก ก็คอื ทฟ่ี ๋ เู ชยี นเชยี นบอกมานัน้ “ฉันรวู ้ า่ แฟนของฉันดมี าก แตต่ อ่ ไปฉันหวงั วา่ จะไมเ่ กดิ เรอื่ งแบบนี้ ขน้ึ อกี （ไวห้ นา้ นักแสดงตวั ประกอบหน่อย ดงั นัน้ จงึ เบลอภาพ ถา้ ครัง้ หนา้ มคี นแบบนอี้ กี ฉันก็จะไมเ่ กรงใจแลว้ ）”

วดี โิ อดา้ นหลังขอ้ ความนี้ กค็ อื เมอ่ื วานชว่ งทเ่ี ฉงิ เซวยี นทําแผลบน หวั ไหลเ่ ธอฉกี ขาด เธอยนื ไมอ่ ยลู่ ม้ ลง! ตอนทา้ ยสดุ ของวดี โิ อหยดุ ลงหลงั จากทเ่ี ซย่ี งหวนั่ ฉงิ ตบหนา้ เธอ หนง่ึ ฉาด บนใบหนา้ ทโี่ กรธเกรย้ี วเสยี ใจ ชาวเน็ตดา้ นลา่ งเวย่ ป๋ อตา่ งพากนั โมโห ทกุ คนพากนั รมุ ดา่ วา่ มอื ที่ สามคนนหี้ นา้ ดา้ น มาย่วั ยวนเฉงิ เซวยี น! ถงึ ขนั้ เรม่ิ มคี นเรยี กรอ้ งวา่ ใหล้ วั่ เยยี นเอาตวั นักแสดงแทนทหี่ นา้ ดา้ น คนนอี้ อกมา มองเหน็ ขอ้ ความเหลา่ นใ้ี นโลกโซเชยี ล ในใจของซสู อื เยวร่ สู ้ กึ หนาว เหน็บ เธอคดิ วา่ เซยี่ งหวน่ั ฉงิ และเฉงิ เซวยี นแคอ่ ยากจะขงั เธอไวเ้ ทา่ นัน้ แตแ่ ทจ้ รงิ แลว้ เอาตวั เธอไปขงั ไว ้ ก็เพอ่ื ทจ่ี ะใหแ้ ผนของพวกเขาไม่ สะดดุ ตา พวกเขาไมเ่ พยี งแคอ่ ยากใหเ้ ธอเสอ่ื มเสยี ชอ่ื เสยี ง แตย่ ังอยากให ้ เธออยใู่ นวงการนตี้ อ่ ไปไมไ่ ดอ้ กี เหยยี บยํ่าซํา้ เตมิ เธออกี ยงั แสดง ความรสู ้ กึ ของพวกเขาตอ่ ไป

ถงึ เวลา พวกเขายังอยากเอาเธอเป็ นขนั้ บนั ไดหนิ เพอ่ื กา้ วขน้ึ ไป ขา้ งหนา้ ! ซสู อื เยวก่ ดั ฟัน เธอประเมนิ เซยี่ งหวนั่ ฉงิ และเฉงิ เซวยี นตํา่ ไป ทแี่ ท ้ เมอื่ วานทเี่ ซยี่ งหวน่ั ฉงิ อยใู่ นหอ้ งเปลย่ี นชดุ ไมใ่ ชไ่ ปขม่ ขเู่ ธอ แตไ่ ปยนื ยันตําแหน่งบาดแผลของเธอใหถ้ กู ตอ้ ง มฉิ ะนัน้ ชว่ งทถ่ี า่ ยละครนัน้ ตอนแรกเฉงิ เซวยี นควรจะยนื่ มอื ซา้ ย ออกมา แตเ่ ขากลบั เปลย่ี นเป็ นมอื ขวาอยา่ งกะทนั หนั และยังกดลง บนบาดแผลเธอพอดอี ยา่ งน่าแปลกใจ มอื ของเขามพี ละกําลงั มาก ทําใหแ้ ผลทเ่ี พงิ่ สมานกนั ฉีกขาด ตอนทเ่ี ธอเจ็บจนยนื ไมอ่ ยู่ เฉงิ เซวยี นก็ฉวยโอกาสกอดเธอไว ้ เซยี่ งหวน่ั ฉงิ ก็มาตบหนา้ เธอฉาดหนงึ่ อกี …… ซสู อื เยวร่ แู ้ คว่ า่ สมองมนึ ตงึ ทแ่ี ทท้ กุ รายละเอยี ด ลว้ นเป็ นแผนทพ่ี วกเขาวางไวอ้ ยา่ งดี “ทํายังไงดลี ะ่ !” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นทอี่ ยปู่ ลายสายนัน้ รอ้ นรนกระวนกระวาย “สอื เยว่ ไมอ่ ยา่ งนัน้ เธอไปหาพวกเขาพดู คยุ กนั ดๆี เถอะ ”

“ตอนนพี้ วกเขาสองคนกําลังไดใ้ จ พวกเรากแ็ คต่ วั แสดงแทนเล็กๆ เทา่ นัน้ จะไปสพู ้ วกเขาไดย้ งั ไง……” ซสู อื เยวห่ ลับตาลง “ฉันไมอ่ ยากไป” พวกเขาทําแบบนี้ กค็ งตอ้ งการใหเ้ ธอไปออ้ นวอนขอรอ้ งพวกเขา เมอื่ วานตอนบา่ ยเธอปฏเิ สธเฉงิ เซวยี นทข่ี อรอ้ งใหเ้ ธอไปให ้ คําแนะนําแกเ่ ซยี่ งหวน่ั ฉงิ ตอนเย็นพวกเขาก็วางแผนเรยี บรอ้ ยวา่ จะ จัดการเธออยา่ งไร “แตว่ า่ ……” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเมม้ ปาก “สอื เยว่ เรอื่ งนถี้ า้ ไมจ่ บ ตอ่ ไปแมแ้ ตง่ านตวั แสดงแทนก็อาจจะไมไ่ ดท้ ํา……” “ตอนแรกในชนั้ เรยี นของพวกเรา ผลการเรยี นเธอโดดเดน่ ทสี่ ดุ ทกุ คนคดิ วา่ เธอจะตอ้ งเป็ นนักแสดงหญงิ ทดี่ สี ดุ ……” “ผลสดุ ทา้ ยเพอ่ื เฉงิ เซวยี น ตอนนเ้ี ธอ……” คําพดู ตอนทา้ ย ฟ๋ เู ชยี นเชยี น สะอกึ สะอนื้ จนพดู ไมอ่ อก “ฉันไมย่ อมแพห้ รอก”

สดู ลมหายใจเขา้ ลกึ หนง่ึ ครัง้ ซสู อื เยวม่ องตวั เองในกระจกพลางยม้ิ ออ่ นๆ “อยา่ งมากกไ็ มท่ ํางานนแ้ี ลว้ ” หลังจากวางสายของฟ๋ เู ชยี นเชยี น ซสู อื เยวน่ อนอา่ นขา่ วอยบู่ นเตยี ง แทบทกุ คนในโซเชยี ลลว้ นดา่ เธอ ดา่ วา่ เธอหนา้ ดา้ น ดา่ วา่ เธออยาก เป็ นมอื ทส่ี าม ดา่ วา่ เธอไรย้ างอาย มองเหน็ คําดา่ ทอเหลา่ น้ี ความจรงิ ในใจซสู อื เยวก่ ไ็ มไ่ ดร้ สู ้ กึ เศรา้ ใจ เทา่ ไหรน่ ัก เพราะเธอรวู ้ า่ คนทหี่ นา้ ดา้ น เป็ นมอื ทสี่ าม ไรย้ างอายจรงิ ๆคนนัน้ ไมใ่ ชเ่ ธอ ไมน่ าน โทรศพั ทเ์ ธอก็ดงั ขน้ึ อกี ครัง้ หวั หนา้ สตดู โิ อโทรหาเธอ “ซสู อื เยว่ เธอนับวนั จะยงิ่ มชี อื่ เสยี งใหญแ่ ลว้ นะ! กลา้ ผดิ ใจกบั ใครก็ ได!้ ” “เถา้ แกห่ วงเจา้ ของสตดู โิ อก็รจู ้ กั เธอแลว้ เมอื่ ครโู่ ทรหาผม อยากจะ พบคณุ ดว้ ยตนเอง!” “เจา้ นายใหญไ่ ลเ่ ธอออกดว้ ยตวั เอง! ครัง้ นเ้ี ทพเทวดาก็ชว่ ยปกป้อง เธอไมไ่ ดแ้ ลว้ ! เตรยี มมว้ นเสอื่ กลบั บา้ นเถอะ!”

พดู จบ หวั หนา้ ก็วางสายทนั ที อะไรจะเกดิ กต็ อ้ งเกดิ แลว้ ซสู อื เยวถ่ อนหายใจ เปลย่ี นชดุ ลงมาชนั้ ลา่ ง ภายในหอ้ งโถงชนั้ ลา่ ง ซงิ หยนุ กอดคอมพวิ เตอรเ์ อาไว ้ เตรยี มจะ เคาะแป้นพมิ พอ์ ยา่ งเงยี บๆ ไดย้ นิ เสยี งเธอลงมา เขากค็ อ่ ยๆเงยหนา้ มองเธอ “หวั ไหลย่ งั เจ็บอยู่ มยั้ ครับ” หญงิ สาวชะงักไป ไมเ่ ขา้ ใจความหมายของเขาอยชู่ ว่ั ขณะ ซงิ หยนุ ถอนหายใจ เตรยี มจะหนั หนา้ จอโนต้ บคุ๊ มาใหเ้ ธอดู ทเ่ี ปิดอยใู่ นหนา้ จอนัน้ กค็ อื วดิ โี อทเ่ี ซยี่ งหวนั่ ฉงิ โพสต์ “ผชู ้ ายคนนัน้ จงใจ” เขาหนั หนา้ มา ในดวงตาแฝงดว้ ยความเห็นใจสงสาร “เจ็บมากมยั้ ครับ” ในใจของอบอนุ่ ขน้ึ เล็กนอ้ ย เธอยมิ้ ยกมอื ขนึ้ มาลบู หวั หนุ่มนอ้ ย “หายเจ็บไปนานแลว้ ครบั ”

“แมข่ องเธอเกง่ มากเลย” ซงิ หยนุ เบะปาก “เกง่ กย็ งั กลัวความมดื ” ซสู อื เยว่ “……” กระแอมเบาๆ เธอหนั หนา้ ไปมองรอบๆอยา่ งพนิ จิ พจิ ารณา “ทําไมมี แคเ่ ธอคนเดยี ว ซงิ เฉนิ ละ่ ” “เขาเหรอ” ซงิ หยนุ ยกั ไหล่ “ถกู คณุ พอ่ ทําโทษ ใหไ้ ปเลน่ หมากรกุ เป็ นเพอ่ื นคณุ ป่ คู รบั ” “ทําไมถงึ ลงโทษเขา” หนุ่มนอ้ ยเงยหนา้ ดวงตาโตสดี ําขลับคนู่ ัน้ จอ้ งมองซสู อื เยวน่ งิ่ ใน แววตามคี วามเป็ นผใู ้ หญท่ ไ่ี มส่ มกบั อายุ “เขาหวั เราะเยาะคณุ พอ่ ที่ ไมส่ ามารถทําใหแ้ มท่ อ้ งนอ้ งสาวได”้ ซสู อื เยว：่ “……” เธอหนา้ แดงกํา่ จนไมก่ ลา้ มองไปทซ่ี งิ หยนุ อกี หยบิ กระเป๋ าเดนิ หนี ไปเลย หวั หนา้ บอกวา่ เถา้ แกห่ วงรอเธออยทู่ อ่ี าคารอํานวยการของสตดู โิ อ

หลังจากทซ่ี สู อื เยวล่ งรถแลว้ จงึ พบวา่ วนั นอ้ี าคารอํานวยการรนื่ เรงิ มาก……เป็ นพเิ ศษ มโี คมไฟสแี ดงสองดวงแขวนอยนู่ อกอาคาร มโี คมไฟสสี นั สดใสอยู่ ทว่ั ทกุ ที่ ราวกบั เป็ นวนั ตรษุ จนี เห็นเธอมา เถา้ แกห่ วงรบี มาตอ้ นรับ “สอื เยว！่ ในทสี่ ดุ เธอกม็ าแลว้ ฉันรอเธอมานานแลว้ !” ซสู อื เยว：่ “……” เธอมองไปยังอาคารอํานวยการทบ่ี รรยากาศรนื่ เรงิ ยนิ ดดี า้ นหลัง แลว้ มองไปทใ่ี บหนา้ ทเ่ี ตม็ ไปดว้ ยรอยยม้ิ ของเถา้ แกห่ วง。 “ไลฉ่ ันออก……คณุ ดใี จมากขนาดนเี้ ลยเหรอคะ” ตอนที่ 32 ใหเ้ ฉงิ เซวยี นคกุ เขา่ ออ้ นวอนขอโทษคณุ เถา้ แกห่ วงตกใจ “ไลอ่ อกเหรอ” ซสู อื เยวพ่ ยักหนา้ “คณุ ใหฉ้ ันมา……ไมใ่ ชเ่ พราะเรอื่ งทเี่ ป็ นขา่ วในโซ เชยี ล……”

“ขา่ วอะไรบนโซเชยี ล” เถา้ แกห่ วงหนั ไปมองเลขาทอี่ ยขู่ า้ งๆดว้ ยสหี นา้ สงสยั “มเี รอ่ื งอะไร ในโซเชยี ลเหรอ” เลขาชะงักไปเล็กนอ้ ย รบี โนม้ ตวั มา พดู อะไรขา้ งหเู ถา้ แกห่ วง เถา้ แกห่ วงขมวดคว้ิ สหี นา้ ทา่ ทางเปลยี่ นเป็ นเครง่ เครยี ดจรงิ จัง ขนึ้ มา ซสู อื เยวถ่ อนหายใจอยา่ งจนปัญญา ดทู า่ แลว้ ก็คงหนไี มพ่ น้ ชะตากรรมถกู ไลอ่ อก ตอนทเ่ี ธอกําลังจะเป็ นฝ่ ายขอลาออกนัน้ เถา้ แกห่ วงกห็ นั มายมิ้ อยา่ ง ประจบเอาใจ “สอื เยว่ คณุ สบายใจได ้ ขา่ วในโลกโซเชยี ลผมจะ จดั การให”้ “ผมจะใหค้ นไปขน้ึ บญั ชดี ําเซย่ี งหวน่ั ฉงิ เดย๋ี วน!ี้ ” พอพดู ประโยคนอ้ี อกมา ไมเ่ พยี งแคซ่ สู อื เยว่ แมแ้ ตบ่ รรดาพนักงาน ดา้ นหลังของเถา้ แกห่ วงทเี่ ตรยี มดเู รอื่ งสนุกนัน้ กต็ า่ งอง้ึ ไปกนั หมด เลขาถงึ กบั ตอ้ งคอ่ ยๆเขา้ มาเตอื นดว้ ยเสยี งเบาๆวา่ “คนทคี่ วรจะ บล็อก คอื ซสู อื เยวถ่ งึ จะถกู นะคะ”

เถา้ แกห่ วงขมวดคว้ิ “ทข่ี นึ้ บญั ชดี ําคอื หลอ่ นเซยี่ งหวนั่ ฉงิ เอาวดิ โี อ ในกองถา่ ยไปบดิ เบอื นขอ้ เท็จจรงิ !” “สอื เยวข่ องพวกเราเป็ นนักแสดงแทนทด่ี มี าก นสิ ยั ดมี รี สนยิ มสงู ทงั้ ยังมจี รรยาบรรณในวชิ าชพี จะไปยั่วยวนคนธรรมดาอยา่ งเฉงิ เซวยี น ในกองถา่ ยแบบนัน้ ไดย้ ังไง！” พดู จบ เขาก็ยมิ้ กรมุ ้ กรม่ิ มองไปทซ่ี สู อื เยว่ “สอื เยว่ ทนี่ ไี่ มใ่ ชท่ จ่ี ะมา พดู คยุ กนั เขา้ ไปพวกเราไปคยุ กนั ดๆี ” ซสู อื เยวต่ กใจจนหบุ ปากไมล่ งแลว้ นม่ี นั เรอื่ งอะไรกนั เนยี่ ! เธอถกู เถา้ แกห่ วงพาตวั ไปทห่ี อ้ งรับรองแขก VIPของอาคาร อํานวยการดว้ ยความมนึ งง เถา้ แกห่ วงบรกิ ารรนิ นํ้าชาใหเ้ ธอดว้ ยตนเอง “ผมสงั่ การลงไปแลว้ วดิ โี อนัน้ ถกู ลบทง้ิ ไปแลว้ คณุ สบายใจได ้ เรอื่ งนจ้ี ะไมม่ ผี ลกระทบ อะไรใดๆกบั หนา้ ทกี่ ารงานของคณุ ” เมอื่ คนื หลงั จากทฉี่ นิ โมห่ านไปแลว้ เถา้ แกห่ วงคดิ ไตรต่ รองมา ตลอดทงั้ คนื

คนอนื่ พดู วา่ ทา่ นชายฉนิ ทงั้ อปั ลกั ษณ์ทงั้ อารมณ์ดรุ า้ ย แคเ่ มอ่ื คนื ทา่ นชายฉนิ ทเี่ ขาเห็น แตกตา่ งกบั ทค่ี นอนื่ บอกเลา่ กนั อยา่ งสนิ้ เชงิ ! คนอน่ื ยงั พดู ดว้ ยวา่ ทา่ นชายฉนิ ไมส่ นใจใยดภี รรยาทแี่ ตง่ งานใหม่ เลยแมแ้ ตน่ อ้ ย ทบุ ตดี า่ ทอ แตเ่ มอื่ คนื ทเี่ ขาเห็นทา่ นชายฉนิ ปฏบิ ตั ิ กบั เธอ อยา่ งทะนุถนอมเหมอื นกลัวจะโบยบนิ หนไี ป อมไวในปากก็ กลัวจะลาย! แมว้ า่ เถา้ แกห่ วงจะไมร่ วู ้ า่ ทําไมทา่ นชายฉนิ ถงึ ไดแ้ ตง่ งานกบั นักแสดงแทนคนหนงึ่ แตเ่ ขารวู ้ า่ ทําใหซ้ สู อื เยวม่ ั่นคง ไมแ่ น่วา่ ตอ่ ไปอาจจะไดร้ บั การลงทนุ จากฉนิ ซอ่ื กรปุ๊ คดิ มาถงึ ตรงนี้ รอยยมิ้ บนใบหนา้ ของเถา้ แกห่ วงก็ยงิ่ ประจบเอาใจ “สอื เยว่ นักแสดงทด่ี แี บบคณุ นี้ ผมตอ้ งปกป้องอยา่ งดแี น่นอน ” “ขอแคค่ ณุ ทํางานอยา่ งสบายใจ ตอ่ ไปอยา่ พดู ถงึ วา่ เป็ นนักแสดง แทนเลย ตอ่ ใหค้ ณุ อยากไดต้ ําแหน่งนักแสดงนําหญงิ ผมก็สามารถ ชว่ ยใหค้ ณุ ควา้ มาได!้ ” ซสู อื เยวม่ องเถา้ แกห่ วงสง่ ถว้ ยนํ้าชามาใหเ้ ธออยา่ งเอาอกเอาใจดว้ ย ความแปลกประหลาดใจ รบั ก็ไมไ่ ด ้ ไมร่ บั กไ็ มไ่ ด ้ พกั ใหญ่ เธอก็ไดแ้ ตฝ่ ื นรบั ถว้ ยน้ําชามา “เออ่ คอื ……ทําไมคณุ ถงึ ดี กบั ฉันขนาดนค้ี ะ”

เถา้ แกห่ วงนัน้ ไมใ่ ชค่ นทอ่ี อ่ นโยนเป็ นมติ รขนาดนี้ ทา่ ทางแบบนขี้ องเขา ทําใหเ้ ธอตนื่ ตระหนกอยา่ งบอกไมถ่ กู “เพราะวา่ ……” คําพดู ของเถา้ แกห่ วงยงั พดู ไมท่ นั จบ ประตหู อ้ งรับรองแขกกถ็ กู คน เคาะเปิ ดออกแลว้ คนทเ่ี ขา้ ประตมู ากค็ อื หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั ของละครเรอื่ ง 《ชวั่ ฟ้า กาลเวลา》 “เถา้ แกห่ วง ผมขอรอ้ งใหเ้ ปลย่ี นตวั นักแสดงแทนคนทยี่ ่ัวยวนเฉงิ เซ วยี นเมอื่ วานคนนัน้ ” พอเขาเอากน้ นั่งลงตรงขา้ มซสู อื เยว่ ก็เอย่ ปากรอ้ งเรยี นทนั ที “เมอื่ ครผู่ มทะเลาะกบั ล่ัวเยยี นทก่ี องละคร ในดา้ นของนักแสดงไมเ่ หน็ ดว้ ยทจ่ี ะเปลย่ี นตวั แสดงแทน ผมก็ไดแ้ ตม่ าหาคณุ ……” เหน็ ไดช้ ดั วา่ ผกู ้ ํากบั จําซสู อื เยวไ่ มไ่ ด ้ ยงั คงพลา่ มตอ่ ไปไมห่ ยดุ “เมอ่ื กผี้ จู ้ ัดการของเฉงิ เซวยี นมาหาผมแลว้ บอกวา่ เรอื่ งนม้ี ี ผลกระทบกบั ความรสู ้ กึ ของเฉงิ เซวยี นและเซยี่ งหวนั่ ฉงิ ถา้ ไม่ เปลย่ี นตวั นักแสดงแทนคนนี้ ก็จะปฏเิ สธทจี่ ะแสดงดว้ ย ”

“นักแสดงแทนทไี่ รจ้ รรยาบรรณในวชิ าชพี แบบน้ี กค็ วรจะขน้ึ บญั ชดี ํา ……” “อยา่ งนัน้ กป็ ลอ่ ยใหเ้ ขาปฏเิ สธไปเลย” เถา้ แกห่ วงตดั บทเขา คอ่ ยๆรนิ ชาในถว้ ยพรอ้ มจบิ อยา่ งแผว่ เบา “คดิ วา่ เขาหนา้ ตาหลอ่ เหลาขนาดไหนเชยี ว คนถงึ อยากจะยวั่ เขา เขามี คณุ สมบตั อิ ะไร!” พดู จบ เขายังมองมาทซ่ี สู อื เยวแ่ วบหนงึ่ อยา่ งประจบเอาใจ “สอื เยว่ ผมพดู ถกู มัย้ ” ซสู อื เยว：่ “……” ผกู ้ ํากบั คนนัน้ ตกใจจนพดู อะไรไมอ่ อกอยนู่ านสองนาน ผา่ ไปพักใหญ่ เขาพดู ดว้ ยเสยี งแผว่ เบาวา่ “การลงทนุ ของละครเรอ่ื ง นคี้ อื สองพันลา้ น ถา่ ยทํามาไดค้ รงึ่ เรอ่ื งแลว้ ถา้ เฉงิ เซวยี นถอนตวั แผนการทกุ อยา่ งกจ็ ะถกู ทําใหว้ นุ่ วาย เงนิ สองพนั ลา้ นก็จะหายวบั ไป” เถา้ แกห่ วงสง่ เสยี งฮมึ่ ในลําคอ “ไมใ่ ชส่ องพันลา้ นเหรอ” “อยา่ คดิ วา่ จะใชเ้ งนิ สองพนั ลา้ นลักพาความยตุ ธิ รรม! ”

เขาพดู อยา่ งมเี หตผุ ลเต็มที่ ทา่ ทางทรงพลงั ขอแคป่ ระจบเอาใจซสู อื เยว่ เขายังจะกลัววา่ จะไมไ่ ดเ้ งนิ สองพันลา้ น คนื เหรอ ผกู ้ ํากบั ใชส้ ายตาเหมอื นมองคนปัญญาออ่ นมองมาทเ่ี ขา “เชา้ ตรู่ แลว้ ยงั ไมต่ นื่ นอนเหรอ” “ผมไมส่ นวา่ คณุ คดิ ยงั ไง อยา่ งไรกต็ ามเฉงิ เซวยี นจะถอนตวั ไมไ่ ด ้ แน่นอน!” พดู จบ เขากล็ กุ ขน้ึ อยา่ งโมโห “ถา้ คณุ ไมข่ นึ้ บญั ชดี ํานักแสดงแทน คนนัน้ ผมจะรว่ มมอื กบั ทกุ คนทงั้ สตดู โิ อลาออก ควํา่ บาตรคณุ ! ” “ปัง——！” ตอนทไ่ี ป หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั กระแทกประตปู ิดเสยี งดงั สน่ันหวน่ั ไหว “ไมม่ มี ารยาท!” หลังจากเถา้ แกห่ วงมองดา้ นหลงั เขาพลางดา่ ทอแลว้ ก็หนั หนา้ มา ยงั คงมองซสู อื เยวด่ ว้ ยรอยยมิ้ ออ่ นๆ “สอื เยวค่ ณุ ไมไ่ ดต้ กใจนะ” ซสู อื เยวก่ ดั ฟันกรอด ตอ่ ใหเ้ ธอจะโงแ่ คไ่ หน ก็มองออกวา่ เถา้ แกห่ วงในวนั นไี้ มป่ กติ

เขาคอื เจา้ นายทอ่ี ยากจะใหบ้ รรดานักแสดงทํางานลว่ งเวลา ทกุ ปีทงั้ 365วนั จะไปไปไดอ้ ยา่ งไรทเ่ี ขาจะยอมสญู เงนิ สองพนั ลา้ น เพอื่ คนธรรมดา คนหนงึ่ อยา่ งเธอนี้ เธอกดั รมิ ฝี ปาก “เถา้ แกห่ วง อยา่ งนัน้ ฉันลาออกเถอะนะคะ” “เพอ่ื ฉัน ไมค่ มุ ้ คา่ หรอกคะ่ ” เถา้ แกห่ วงมองเธอพลางยม้ิ อยา่ งประจบสอพลอ “คณุ ควรคา่ พอ คณุ มคี ณุ คา่ พอแน่นอน” “คณุ เป็ นภรรยาของทา่ นชายฉนิ ขอแคค่ ณุ ไปขอสามคี ณุ อยา่ วา่ แต่ สองพันลา้ นเลย ตอ่ ใหเ้ ป็ นสองหมน่ื ลา้ น สําหรบั ทา่ นชายฉนิ แลว้ ก็ ไมใ่ ชเ่ รอ่ื งใหญอ่ ะไร” ซสู อื เยวต่ กใจ เธอเขา้ ใจ สาเหตทุ วี่ นั นเี้ ถา้ แกห่ วงผดิ ปกตขิ นาดนี้ เพราะเขารแู ้ ลว้ วา่ เธอคอื ภรรยาของฉนิ โมห่ าน ภรรยาของทา่ นชายฉนิ ทม่ี มี ลู คา่ หลายแสนลา้ น

อารมณบ์ างอยา่ งทอี่ ธบิ ายไมไ่ ดเ้ กดิ ขน้ึ ในใจของเธอ เธอมองไปท่ี ใบหนา้ ของเถา้ แกห่ วง ยม้ิ แลว้ \"ถา้ อยา่ งนัน้ คณุ ก็ตคี า่ ฉันสงู กนิ ไป แลว้ จรงิ ๆ\" “ฉันคอื ฉัน เขาคอื เขา” “เขาเกง่ มาก แตฉ่ ันไมเ่ กง่ ฉันไมม่ ที างรอ้ งขอการปกป้องชว่ ยเหลอื จากเขาในเรอ่ื งงาน” เอสดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ ลกุ ขนึ้ ยนื “ถา้ คณุ อยากจะใชฉ้ ันเป็ นสะพาน เชอ่ื มไปหาทา่ นชายฉนิ ตอ้ งขอโทษดว้ ย ทคี่ ดิ มากเกนิ ไปแลว้ ” “ฉันไมส่ ามารถนํารายไดส้ องพันลา้ นมาใหค้ ณุ ได ้ ดงั นัน้ เถา้ แกห่ วงก็ รบั ฟังขอ้ เสนอแนะของทกุ คนเถอะคะ่ ” พดู จบ หญงิ สาวหยบิ กระเป๋ าถอื ตนเองขน้ึ มา หมนุ ตวั เดนิ จากไป “ไมต่ อ้ งใหค้ ณุ ไลฉ่ ันออก ฉันไปดว้ ยตวั เอง” เดนิ ออกมาจากอาคารอํานวยการ ซสู อื เยวถ่ อนหายใจยาวอยา่ งโล่ งอก เมอื่ เทยี บกบั การใชฉ้ นิ โมห่ านมาทําขอ้ แลกเปลย่ี นกบั เถา้ แกห่ วงเธอ กย็ ังเลอื กทจ่ี ะยอมตกงาน อยา่ งนอ้ ยก็ไมต่ อ้ งรสู ้ กึ ผดิ ตอ่ ใจของตนเอง

เวลานี้ รถยนตค์ นั หนง่ึ จอดขา้ งๆเธอ กระจกรถยนตเ์ ลอ่ื นลง เผยใหเ้ หน็ ใบหนา้ ของชายหนุ่มทค่ี มคาย “ซงิ หยนุ บอกวา่ คณุ จะตกงาน” “ผมไดร้ บั คําสงั่ ใหม้ ารับคณุ กลับบา้ น” ในเวลาแบบนไ้ี ดพ้ บกบั ฉนิ โมห่ าน ทนั ใดนัน้ หวั ใจของซสู อื เยวร่ สู ้ กึ อบอนุ่ ขน้ึ มาบา้ ง เธอเปิดประตรู ถเขา้ ไปน่ัง “ในเมอ่ื รวู ้ า่ ฉันตกงานแลว้ ทําไมไมช่ ว่ ย ฉันรกั ษางานเอาไว”้ ชายหนุ่มกระตกุ มมุ ปากยมิ้ ออ่ นๆ “พวกเขาจะตอ้ งขอรอ้ งใหค้ ณุ กลับมา” ซสู อื เยวเ่ บะปาก “เถา้ แกห่ วงตอ้ งขอรอ้ งใหฉ้ ันกลบั มาจรงิ ๆ” ในเมอื่ ในสายตาของเถา้ แกห่ วง เธอเป็ นดงั่ ตน้ เรยี กเงนิ เรยี กทอง ฉนิ โมห่ านหยตี า “ทผี่ มพดู ถงึ ไมใ่ ชเ่ ขา” เขาหนั ไปมองใบหนา้ ทเี่ ล็กเทา่ ฝ่ ามอื ของเธอ “ผมจะใหเ้ ฉงิ เซวยี น คกุ เขา่ ขอรอ้ งคณุ ”

ตอนท่ี 33 ฉนั ไมย่ อมเสย่ี งเรอื่ งน้ี “อยา่ งนัน้ ดที ส่ี ดุ ก็ใหเ้ ซย่ี งหวน่ั ฉงิ คกุ เขา่ ขอโทษฉัน ” ซสู อื เยวเ่ บะปาก“จากนัน้ ก็ใหท้ กุ คนทเ่ี คยดถู กู ฉันกอ่ นหนา้ น้ี ผกู ้ ํากบั คนเขยี นบท โปรดวิ เซอร์ ทกุ คนคกุ เขา่ ตรงหนา้ ฉัน ” ฉนิ โมห่ านรสู ้ กึ แปลกใจทเ่ี ธอพดู ออกมาแบบน้ี เขาหรต่ี ามอง ยม้ิ แลว้ “ได”้ ซสู อื เยวห่ นั ไปมองเขา “อยา่ งนัน้ ตอ้ งการใหฉ้ ันเสนอรายชอ่ื ใหค้ ณุ มยั้ ” มมุ ปากชายหนุ่มกระตกุ “ถา้ มี ก็ยงิ่ ด”ี “ไมม่ ี ฉันสามารถไลอ่ อกมาไดท้ ลี ะคนเหมอื นกนั ” ซสู อื เยว：่ “……” ผชู ้ ายคนนเ้ี อาจรงิ เหรอ เธอถอนหายใจ “ฉันลอ้ คณุ เลน่ ” พดู จบ เธอลดกระจกรถยนตล์ ง ใหล้ มดา้ นนอกพดั เขา้ มา

ลมเย็นออ่ นๆ ทําใหเ้ ธอตน่ื ตวั ไมน่ อ้ ย “ตอนทฉี่ ันปฏเิ สธเถา้ แกห่ วง เทม่ าก ฉันบอกเขาวา่ เรอ่ื งของฉันฉันจดั การเองได ้ ไมจ่ ําเป็ นตอ้ ง ใชเ้ สน้ สายของคณุ ” “ถา้ สดุ ทา้ ยแลว้ ฉันยังตอ้ งอาศยั คณุ เพอื่ ใหค้ นอนื่ ยกยอ่ งฉัน ฉันจะ รสู ้ กึ เสยี ศกั ดศิ์ รมี าก” ฉนิ โมห่ านมองหนา้ เธอเงยี บๆ ซสู อื เยวเ่ องกส็ บตามองเขาอยา่ งไมเ่ กรงกลวั พกั ใหญ่ เขาหนั หนา้ ไปมองขา้ งหนา้ “เมอ่ื ไหรท่ ตี่ อ้ งการผม ผมก็อยู่ เสมอ” นเ่ี ขารบั ปากแลว้ เหรอ ซสู อื เยวร่ บี พยักหนา้ “ฉันรแู ้ ลว้ ” เธอมองเขา ยม้ิ ใบหนา้ โคง้ “ตอนทตี่ อ้ งการความชว่ ยเหลอื จากคณุ ฉันจะไมเ่ กรงใจนะ” เขาหนั มา สบตา พอดกี บั ตอนทเี่ ธอยม้ิ หวานใหพ้ อดี ในตาเหมอื นมี ดวงดาวนับหมนื่ นับพันสอ่ งประกาย แทบไมร่ ตู ้ วั ฉนิ โมห่ านยน่ื มอื ออกมา ลบู ทศ่ี รี ษะเธอเบาๆ “ผมจะรอ”

การกระทํานใ้ี กลช้ ดิ สนทิ สนมมากเกนิ ไป ซสู อื เยวอ่ งึ้ ตะลงึ แตช่ ายหนุ่มทย่ี น่ื มอื มากลบั ไมร่ สู ้ กึ ถงึ ความผดิ ปกติ ยงั ลบู ทศี่ รี ษะ เธออกี สองสามครงั้ จงึ ดงึ มอื กลบั ไป พงิ ตวั บนเบาะหลบั ไป ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ วา่ วญิ ญาณตนเองจะลอ่ งลอยออกไป หนา้ แดง ใจเตน้ ทกุ รขู มุ ขนทว่ั รา่ งตา่ งสนั่ เบาๆ ดว้ ยจติ ใตส้ ํานกึ ของเธอ เธอใชห้ างตาเหลม่ องชายหนุ่มทอ่ี ยขู่ า้ งๆ ตอนทเ่ี ขาหลบั ตาหลับไปนัน้ ใบหนา้ เย็นชาทหี่ ลอ่ เหลา หลอ่ และ สงู สง่ จนเธอไมร่ จู ้ ะอธบิ ายอยา่ งไร ผชู ้ ายอยา่ งเขาน้ี……ถา้ ไมเ่ พราะซงิ หยนุ และซงิ เฉนิ ชอบเธอ เขาจะ แตง่ งานกบั หลอ่ นมัย้ หลังจากนัน้ ครงึ่ ชวั่ โมง รถกม็ าถงึ คฤหาสน์ ซงิ เฉนิ ไปเลน่ หมากรกุ กบั คณุ ป่ ยู งั ไมก่ ลับมา ซงิ หยนุ เองกไ็ มร่ วู ้ า่ ไป ไหน ตอนทซี่ สู อื เยวข่ น้ึ ชนั้ บนไปเปลย่ี นเสอื้ ผา้ ก็ถอื โอกาสเปิด คอมพวิ เตอร์ ชาวเน็ตทร่ี มุ ดา่ วา่ เธอนัน้ ยง่ิ มมี ากขน้ึ เรอ่ื ยๆ

มคี นเอารปู ภาพและขอ้ มลู ของเธอมาเปิดโปงแลว้ บนใบหนา้ ของเธอ ถกู คําวา่ “นังแพศยา”สองคํานี้ ประทบั หนา้ ไว ้ ลอ่ งลอยอยใู่ นทกุ หนา้ คําประณามหยามเหยยี ดเหลา่ นัน้ ตอ่ ใหค้ นทม่ี จี ติ ใจเขม้ แข็งมากแค่ ไหน มองเหน็ ก็ตอ้ งไมส่ บายใจ ซสู อื เยวก่ ็ไมม่ ขี อ้ ยกเวน้ บบี เมา้ สเ์ อาไว ้ เซลลแ์ ทบจะทว่ั ทงั้ รา่ งเธอสน่ั เทา! เมอื่ กอ่ นเธอมักจะคดิ วา่ จติ ใจตนเองนัน้ แขง็ แกรง่ มากพอ แตต่ อนที่ ตอ้ งเผชญิ หนา้ กบั คําปรามาสเหลา่ นี้ เธอพบวา่ ตนเองทําไมไ่ ด ้ ในเมอ่ื ทําเป็ นมองไมเ่ ห็นไมไ่ ด ้ กต็ อ้ งเผชญิ หนา้ กบั มนั ทนั ใดนัน้ เสยี งโทรศพั ทม์ อื ถอื ของเธอกด็ งั ขน้ึ มา มองหนา้ จอทสี่ วา่ งขนึ้ มา “เซย่ี งหวนั่ ฉงิ ”สามตวั ซสู อื เยวส่ ดู หายใจ เขา้ ลกึ ๆ ขณะทรี่ บั สายนัน้ กก็ ดป่ มุ บนั ทกึ เสยี งดว้ ย “เมอื่ ครผู่ กู ้ ํากบั บอกวา่ เถา้ แกห่ วงยอมรบั ปากแลว้ วา่ จะไลเ่ ธอ ออกไปจากสตดู โิ อภาพยนตร์” หญงิ สาวทอี่ ยปู่ ลายสายนัน้ ทงั้ หยงิ่ ยโสทงั้ สะใจ“ซสู อื เยว่ ฉันบอก เธอแตแ่ รกแลว้ วา่ เธอไมม่ ที างสฉู ้ ันไดห้ รอก”

“ยังจําไดต้ อนแรกทพี่ วกเรารจู ้ ักกนั ไดม้ ยั้ เธอเป็ นคณุ หนูตระกลู ซผู ู ้ หยง่ิ ทระนง ฉันเป็ นเดก็ สาวขา้ งถนน” “ตอนนัน้ เธอคดิ วา่ ไลเ่ จา้ นายทอ่ี ยากดแู ลชบุ เลยี้ งฉันไป ใหเ้ งนิ ฉัน หา้ รอ้ ย ใหฉ้ ันรกั และเคารพตวั เอง ใชช้ วี ติ อยา่ งมคี วามสขุ ตอ่ ไป ” “แตต่ อนน้ี……” “เธอดเู ธอสิ เธอแทบจะไมใ่ ชค่ ณุ หนูใหญข่ องตระกลู ซเู ป็ นแคส่ ตั ว์ เดรัจฉานชนดิ หนง่ึ เทา่ นัน้ ” “ตอนนี้ เธอถกู แฟนทง้ิ ถกู สามที เ่ี พง่ิ แตง่ งานใหมด่ ถู กู แมแ้ ตง่ านก็ ไมม่ แี ลว้ ” “โชคดจี ะอยกู่ บั เธอตลอดไปไมไ่ ด”้ ซสู อื เยวบ่ บี โทรศพั ทม์ อื ถอื แน่น “ดงั นัน้ ทงั้ หมดลว้ นเป็ นแผนของ เธอ ถกู มยั้ ” “เมอื่ วานเธอไปทห่ี อ้ งพักเหน็ ฉันเปลย่ี นเสอ้ื ผา้ ก็เพอ่ื ใหแ้ น่ใจใน ตําแหน่งบาดแผลของฉัน” “เหน็ ชดั วา่ เฉงิ เซวยี นควรจะตอ้ งกดบดหวั ไหลข่ วาของฉัน เขากลบั กดบนหวั ไหลซ่ า้ ยของฉันแทน……”

“ใช！่ ” ซสู อื เยวย่ ังพดู ไมท่ นั จบ กถ็ กู เซย่ี งหวนั่ ฉงิ ทอี่ ยปู่ ลายสายตดั บทเลย “แมแ้ ตเ่ รอื่ งทเี่ ธอถกู ขงั อยใู่ นหอ้ งพกั ผอ่ น กเ็ ป็ นแผนของฉันดว้ ย ” “ฉันรวู ้ า่ ตงั้ แตค่ นื นัน้ เมอ่ื หา้ ปีกอ่ นเธอก็กลัวความมดื ดงั นัน้ ฉันกเ็ ลย จงใจทํา” “เธอสฉู ้ ันไมไ่ ดห้ รอก” ซสู อื เยวส่ ดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ เหลอื บตามองบนหนา้ จอ โทรศพั ทม์ อื ถอื สค่ี ํา“กําลังบนั ทกึ ” กดั ฟันพดู ตอ่ ไปวา่ “เซยี่ งหวนั่ ฉงิ เมอื่ กอ่ นทกุ เรอ่ื งทเ่ี ธอแสดงลว้ นเป็ นคําแนะนําทฉี่ ันเขยี นบนั ทกึ ตวั ละครใหเ้ ธอ” “แตเ่ รอ่ื งนฉ้ี ันไมไ่ ดว้ เิ คราะหใ์ หเ้ ธอ ไมไ่ ดเ้ ขยี นใหเ้ ธอ เธอกไ็ มต่ อ้ ง อบั อายจนโกรธขนาดนหี้ รอกนะ” เซยี่ งหวนั่ ฉงิ สง่ เสยี งฮมึ่ ในลําคอ “อยากจะเลน่ งานเธอจําเป็ นตอ้ งมี เหตผุ ลดว้ ยเหรอ” “เธออยา่ คดิ วา่ ตวั เองสงู สง่ ขนาดนัน้ ฉันหาอาจารยว์ เิ คราะหบ์ ทคน ใหมไ่ ดแ้ ลว้ ”

“เรอ่ื งสองวนั น้ี กค็ อื อยากจะกลนั่ แกลง้ เธอเฉยๆเทา่ นัน้ ไมไ่ ดเ้ หรอ ” “ไดแ้ น่นอน” ซสู อื เยวส่ ง่ เสยี งฮมึ่ “แตว่ า่ พวกเรารอดไู ปเถอะ” พดู จบ เธอกว็ างสายไปทนั ที ถงึ ขนั้ กลา้ วางสาย! เซย่ี งหวน่ั ฉงิ จบั มมุ โตะ๊ ดว้ ยความโกรธ สงั่ ผชู ้ ว่ ยทอ่ี ยขู่ า้ งๆดว้ ยเสยี ง ดงั วา่ “ซอ้ื คนปั่นโพสตไ์ ปดา่ หลอ่ นตอ่ อกี ! ยงิ่ หนักเทา่ ไหรย่ งิ่ ด!ี ” “หวนั่ ฉงิ ไมต่ อ้ งรบี ขดุ รากถอนโคนขนาดนกี้ ็ได ”้ เฉงิ เซวยี นเดนิ มา เอาเธอเขา้ ไปในออ้ มกอด ในดวงตายงั มคี วามเหน็ ใจสงสารตอ่ ซสู อื เยวอ่ ยบู่ า้ ง “เป็ นแบบนต้ี อ่ ไป ผมกลวั วา่ เธอจะรบั ไมไ่ หว ถา้ เกดิ คดิ สนั้ ขนึ้ มาคงไมด่ ี” เซย่ี งหวนั่ ฉงิ เอาศรี ษะแนบชดิ หนา้ อกเขา น้ําเสยี งออดออ้ น “หลอ่ น ไมต่ ายงา่ ยๆขนาดนัน้ หรอก ถา้ จะตาย อบุ ตั เิ หตเุ หตทุ างรถยนตค์ รงั้ นัน้ เธอก็จะตายไปนานแลว้ ” เมอื่ เอย่ ถงึ เรอ่ื งในครัง้ นัน้ เฉงิ เซวยี นถอนหายใจเบาๆ“กถ็ กู ” “แตว่ า่ ”

เขากม้ ลงจบู ทห่ี นา้ ผากของเซย่ี งหวน่ั ฉงิ “ในเมอื่ จะฆา่ เธอใหต้ าย ทําไมคณุ ไมเ่ ปิดโปงเรอ่ื งฉาวโฉ่ในตอนนัน้ ออกไปดว้ ย ” ความรนุ แรงของขา่ วฉาวในครัง้ นัน้ เมอื่ เทยี บกบั ตอนนี้ ทซ่ี สู อื เยว่ ย่ัวยวนเขาอยา่ งไรย้ างอาย รนุ แรงกวา่ มากหนัก “เรอ่ื งนัน้ จะหยบิ เอามาสมุ่ สสี่ มุ่ หา้ ไมไ่ ด”้ เซยี่ งหวนั่ ฉงิ กลอกตาขาว “เมอื งหรงพนื้ ทใี่ หญโ่ ตขนาดนขี้ อแคม่ ใี จ ตรวจสอบนดิ หน่อยก็ตอ้ งตรวจเจอแลว้ ” “ยง่ิ ไปกวา่ นัน้ ลกู ของหลอ่ นกไ็ มไ่ ดต้ ายไปจรงิ ๆ ถงึ เวลาเป็ นเรอ่ื ง ใหญโ่ ตขน้ึ มา ครอบครวั ของเด็กสบื มาจนถงึ ตวั เธอ ไมแ่ น่วา่ จะ ปกป้องหลอ่ นเพราะเห็นแกห่ นา้ ลกู ฉันไมเ่ สย่ี งเรอื่ งนห้ี รอก ” …… หลังจากอาหารกลางวนั ซสู อื เยวไ่ ดร้ ับโทรศพั ทข์ องหลงิ หยวนแลว้ “เพราะเรอื่ งของเธอ มพี วกปาปารสั ซตี่ ามมาแอบถา่ ยลั่วเยยี น ดงั นัน้ หลอ่ นใหค้ ณุ มาหา” “ในเมอ่ื พวกเขาอยากดู กใ็ หพ้ วกเขาดเู สยี ใหพ้ อ” “ล่ัวเยยี นจะพาคณุ ไปโรงพยาบาลเพอ่ื ตรวจบาดแผล ”

“สงครามวพิ ากษ์วจิ ารณน์ ้ี ไมใ่ ชแ่ คค่ ณุ กบั เซยี่ งหวน่ั ฉงิ เลน่ เป็ น พวก เราก็ทําเป็ น” ตอนที่ 34 คดิ จะหลอกเงนิ เขาจนหมดตวั ตอนทซ่ี สู อื เยวม่ าถงึ โรงพยาบาล รถของลัว่ เยยี นกม็ ารออยแู่ ลว้ เหน็ เธอมาถงึ แลว้ ซปุ เปอรส์ ตารอ์ ยา่ งลวั่ เยยี นก็ลงมาจากรถ ครอบครัว ควงแขนเธอ สาวเทา้ เขา้ ไปในโรงพยาบาล บรรดานักขา่ วทอ่ี ยขู่ า้ งหลัง ก็เหมอื นกบั แมลงวนั อยา่ งนัน้ รบี บนิ ตาม ไปอยา่ งรวดเร็ว ลว่ั เยยี นพาซสู อื เยวม่ าทแ่ี ผนกตรวจบาดแผล น่ังลงทแ่ี ผนกตรวจบาดแผล ซสู อื เยวจ่ งึ รวู ้ า่ ทล่ี วั่ เยยี นพาเธอมา ตรวจรักษาแผล ก็คอื ตรวจบาดแผลทเี่ ธอถกู เซย่ี งหวน่ั ฉงิ ตบหนา้ ฉาดหนง่ึ นัน้ “ชา่ งเถอะ” หญงิ สาวยมิ้ ออ่ นๆ ปลดกระดมุ เสอ้ื เชต้ิ ทนั ที เปิดผา้ พนั แผลท่ี ดา้ นซา้ ยออกมา “ยังไงก็ใหฉ้ ันตรวจบาดแผลนเ้ี ถอะนะ”

ลวั่ เยยี นทอี่ ยขู่ า้ งๆเบกิ ตาโตดว้ ยความตนื่ ตกใจ “สอื เยว่ ทน่ี เี่ ธอ……” ซสู อื เยวค่ อ่ ยๆดงึ ผา้ พันแผล เผยใหเ้ ห็นบาดแผลทถ่ี กู เฉงิ เซวยี นฉีก ขาดอยขู่ า้ งใน “กอ่ นหนา้ นต้ี อนเป็ นนักแสดงแทน มคี นใชอ้ าวธุ จรงิ มาเปลยี่ นแทนอาวธุ ปลอม ไดร้ ับบาดเจ็บ แผลยังไมส่ มานกนั ดี” “เมอ่ื วานไมใ่ ชว่ า่ ฉันไมท่ มุ่ เท และก็ไมใ่ ชเ่ หตสุ ดุ วสิ ยั แตต่ อนทเ่ี ฉงิ เซวยี นแสดงอยนู่ ัน้ ไปโดนแผลฉันพอดี” ลวั่ เยยี นตกใจ สบั สนขนึ้ มา มนิ ่าเลา่ ซสู อื เยวถ่ งึ ไดแ้ สดงทา่ ทาง “ยว่ั ยวน”เฉงิ เซวยี นอยา่ งนัน้ ออกมา！ “นแ่ี น่ใจนะวา่ ไปโดนพอดี” แพทยท์ อ่ี ยดู่ า้ นขา้ งถอนหายใจขณะตรวจดบู าดแผลของซสู อื เยว่ “เหน็ ไดช้ ดั วา่ นเ่ี ป็ นการฉกี เปิดบาดแผลทย่ี งั สมานกนั ดว้ ยนว้ิ มอื ” “เธอบอกมาสวิ า่ ผหู ้ ญงิ อยา่ งเธอน่ี อดทนขนาดนไี้ ดอ้ ยา่ งไร ” หมอจัดการทําแผลของเธอพลาง ถอนหายใจเบาๆไปพลาง “ตอ่ ไป คณุ ตอ้ งดแู ลตรงนอ้ี ยา่ งดี หา้ มไมใ่ หถ้ กู คนทําฉกี ขาดงา่ ยๆแบบนี้ อกี ”

ซสู อื เยวพ่ ยักหนา้ ไมพ่ ดู อะไร ลวั่ เยยี นทอ่ี ยขู่ า้ งๆมองบาดแผลทเี่ ปื้อนเลอื ดของซสู อื เยวพ่ ักใหญ่ จงึ กดั ฟันกรอด “พวกเขาจงใจ ใชม่ ยั้ ” “อมื ” ซสู อื เยวย่ ม้ิ “กอ่ นหนา้ นต้ี อนฉันไดร้ ับบาดเจ็บ เซยี่ งหวน่ั ฉงิ อยใู่ น เหตกุ ารณ์ดว้ ย” ลั่วเยยี นกดั ฟัน ใหห้ มอออกใบรับรองแพทยใ์ หท้ นั ที จากนัน้ ก็เอา ใบรบั รองแพทยโ์ พสตล์ งในโซเชยี ล “ซสู อื เยวไ่ มเ่ พยี งเป็ นนักแสดงแทนของฉัน และยังเป็ นเพอื่ นฉันดว้ ย เธอถกู กระทําแบบนี้ ฉันในฐานะเพอ่ื น จําเป็ นตอ้ งออกมาเรยี กรอ้ ง ความเป็ นธรรม!” ไมน่ าน เมอื่ ขอ้ ความนใี้ นเวย่ ป๋ อของลั่วเยยี นถกู เผยแพรอ่ อกไป มผี เู ้ ชย่ี วชาญแสดงความเห็นวา่ ใบรับรองแพทยน์ เ้ี ป็ นของจรงิ และกอ่ นหนา้ นกี้ ็มเี จา้ หนา้ ทใ่ี นกองถา่ ยออกมาแฉ วา่ ตวั แสดงแทน แซซ่ ู ไดร้ บั บาดเจ็บทห่ี วั ไหลเ่ พราะอบุ ตั เิ หตกุ อ่ นหนา้ นจ้ี รงิ

บางคนถงึ กบั จับภาพหนา้ จอตําแหน่งของนว้ิ ของ เฉงิ เซวยี น ใน วดิ โี อทเ่ี ซยี่ งหวน่ั ฉงิ ลงไวก้ อ่ นหนา้ นี้ เกดิ ความโกลาหลวนุ่ วายบนอนิ เทอรเ์ น็ตชวั่ ขณะหนงึ่ ทแ่ี ทก้ ารยั่วยวนทงั้ หมด ลว้ นเป็ นการเขา้ ใจผดิ เหรอ คอื เซยี่ งหวนั่ ฉงิ เขา้ ใจผดิ หรอื ตอนน้ี คนทเี่ พงิ่ ลงทะเบยี นเขา้ มา บญั ชเี วย่ ป๋ อทช่ี อ่ื วา่ “จง้ ซนิ กง่ เยว”่ “แน่นอนวา่ นไี่ มใ่ ชก่ ารปลอ่ ยไก่ ยงิ่ ไมใ่ ชก่ ารเขา้ ใจผดิ ” จากกลอ้ งวงจรปิดแตล่ ะมมุ ในกองถา่ ยและสตดู โิ อมกี ลอ้ งทเ่ี ปิดอยู่ ตลอดเวลา และยังมนี ักขา่ วทแ่ี อบถา่ ย จง้ ซนิ กง่ เยวม่ เี หตผุ ลท่ี สมเหตสุ มผลมหี ลักฐานทจี่ ะอธบิ ายเรอื่ งทงั้ หมดเมอ่ื วานแลว้ ขา่ วเหลา่ นี้ กเ็ หมอื นกบั ระเบดิ ระเบดิ ออกในโลกอนิ เทอรเ์ น็ตแลว้ เดมิ ชาวเน็ตเหลา่ นัน้ ทดี่ า่ ทอซสู อื เยวไ่ ปพรอ้ มกบั เซยี่ งหวน่ั ฉงิ ตา่ งก็ นง่ิ เงยี บ ชาวเน็ตตา่ งพากนั ตนื่ ตกใจ ทแ่ี ทท้ งั้ หมดนี้ คอื ละครทเ่ี ซยี่ งหวน่ั ฉงิ เป็ นคนกํากบั และแสดงเองฉากหนงึ่ “เป็ นไปไดย้ ังไง”

ภายในหอ้ งทํางานของเฉงิ เซวยี น เซยี่ งหวนั่ ฉงิ กระชากผา้ ปโู ตะ๊ ลง มาอยา่ งโมโห เศษแจกนั และถว้ ยชาบนโตะ๊ แตกละเอยี ดอยบู่ นพนื้ เมอื่ มองไปทกี่ ารคน้ หา \"ลวั่ เยยี นแกต้ า่ งใหเ้ พอ่ื นรกั \" บน อนิ เทอรเ์ น็ตดวงตาของเซย่ี งหวนั่ ฉงิ เต็มไปดว้ ยความโกรธแคน้ ขนุ่ เคอื ง! แผนการของเธอเห็นชดั วา่ ไรท้ ตี่ !ิ ล่ัวเยยี นกลบั ออกมาเรยี กรอ้ งเพอ่ื ชว่ ยคนธรรมดาอยา่ งซสู อื เยวแ่ บบ นี้ ซสู อื เยวส่ ามารถนําภาพจากกลอ้ งวงจรปิดมาแสดงความบรสิ ทุ ธข์ิ อง หลอ่ นไดเ้ หรอ กลอ้ งวงจรปิดของสตดู โิ อภาพยนตรเ์ ป็ นความลับมาตลอด ทําไมถงึ ปลอ่ ยใหห้ ลอ่ นเอามาได ้ อกี ทงั้ วนั นห้ี ลอ่ นไมไ่ ดถ้ กู ไลอ่ อกแลว้ เหรอ! ไฟโทสะในทรวงปลดปลอ่ ยออกมาทวั่ ทกุ ทศิ ทางเซยี่ งหวนั่ ฉงิ หยบิ แจกนั ดอกไมอ้ กี ดา้ นขนึ้ มา ปาลงไปทพี่ น้ื อยา่ งแรง “หวนั่ ฉงิ ！”

เฉงิ เซวยี นผลกั ประตเู ขา้ มา มองเห็นเศษแกว้ แตกบนพน้ื ควิ้ ขมวด แน่นขนึ้ มา “ปาขา้ วของไมช่ ว่ ยใหแ้ กป้ ัญหาไดน้ ะ” “เมอ่ื ครบู่ รษิ ัทโทรมาแลว้ จะใหพ้ วกเรารบี ออกประกาศกลยทุ ธ์ มิ เชน่ นัน้ ก็ตอ้ งยอมเสยี สละคณุ แลว้ ” เสยี สละเธอเหรอ เซย่ี งหวน่ั ฉงิ เปิดคอมพวิ เตอรอ์ ยา่ งหงดุ หงดิ โตแ้ ยง้ ขอ้ สงสยั ของ ลั่วเยยี นและจง้ ซนิ กง่ เยว่ “ทงั้ หมดกแ็ คก่ ารคาดเดา อาศยั แคภ่ าพเหลา่ นก้ี ็จะมาโทษวา่ เป็ น ความผดิ ฉันมันไมท่ เุ รศไปหน่อยเหรอ” “ยง่ิ ไปกวา่ นัน้ ตอ่ ใหแ้ ฟนฉันไปแตะแผลของนักแสดงหญงิ คนนี้ อยา่ งไมต่ งั้ ใจ หลอ่ นก็ไมจ่ ําเป็ นตอ้ งทง้ิ ตวั ไปหาแฟนฉัน ใหเ้ ขากอด หรอกนะ” “ทฉี่ ันโกรธก็คอื หลอ่ นลม้ ลงบนตวั แฟนฉัน ในทา่ ทางทใี่ หแ้ ฟนฉัน กอดหลอ่ นอยนู่ ัน้ ” การโตแ้ ยง้ ของเซย่ี งหวน่ั ฉงิ ทําใหก้ ารโตเ้ ถยี งในโซเชยี ลเรมิ่ ปะทุ รอ้ นแรง

การคน้ หา \"เซยี่ งหวนั่ ฉงิ ฉีกหนา้ มอื ทส่ี าม\" ไดร้ บั ความนยิ มสงู สดุ อกี ครงั้ และความนยิ มบดบงั บทความ \"ลว่ั เยยี นแกต้ า่ งเพอ่ื เพอ่ื นรกั \" เมอื่ เหน็ วา่ การคน้ หาของเธอสงู ขนึ้ เรอ่ื ย ๆ เซยี่ งหวน่ั ฉงิ กห็ วั เราะ เยาะ“จะสกู ้ บั ฉันเหรอ” ยงั มเี วลาไมถ่ งึ ครงึ่ เดอื น ก็จะเป็ นพธิ ปี ระกาศรางวลั ววั ทอง ปีนเ้ี ซย่ี ง หวน่ั ฉงิ คอื ผเู ้ ขา้ ชงิ รางวลั นักแสดงหนา้ ใหมย่ อดนยิ ม เซยี่ งหวนั่ ฉงิ เลอื กทจี่ ะทําเรอ่ื งพวกนใี้ นตอนน้ี ไมใ่ ชเ่ พยี งเพอ่ื จะ เหยยี บซสู อื เยวใ่ หจ้ มดนิ แตท่ ําเพอื่ ใหต้ นเองมพี ลังมากยงิ่ ขนึ้ เพมิ่ ชอื่ เสยี งใหเ้ ป็ นทรี่ จู ้ กั ยง่ิ ขน้ึ ! เซยี่ งหวนั่ ฉงิ รสู ้ กึ เชอื่ มัน่ ในตวั เองวา่ ครัง้ นเ้ี ธอสามารถอาศยั การ คน้ หายอดนยิ ม“ฉีกหนา้ มอื ทส่ี าม”ยนื อยบู่ นจดุ สงู มชี อื่ เสยี งโดง่ ดงั ! เธอหยบิ โทรศพั ทม์ อื ถอื โทรหาคนทางบรษิ ัทรับจา้ งปั่นโพสตท์ าง นัน้ “เอาขอ้ ความคน้ หาของฉันใหไ้ ดร้ ับความนยิ มสงู สดุ ฉันตอ้ งการ อยบู่ นอนั ดบั ทหี่ นงึ่ !” คนทอี่ ยปู่ ลายสายนัน้ นง่ิ เงยี บอยพู่ กั ใหญ่ “คณุ เซยี่ งพงุ่ ขนึ้ อนั ดบั หนงึ่ คดิ คา่ บรกิ ารตามความนยิ มหา้ อนั ดบั แรกของรายการยอดนยิ ม ตอนนโ้ี พสตข์ องคณุ ล่ัวเยยี นนัน้ สงู มากแลว้ คณุ อยากจะยนื อยหู่ นา้ เธอ อาจจะตอ้ งใชส้ ามแสน”

เซย่ี งหวนั่ ฉงิ สง่ เสยี งฮม่ึ “ไมใ่ ชแ่ คส่ ามแสนเหรอ จดั การใหฉ้ ันซะ” วางสาย เซย่ี งหวนั่ ฉงิ โอนเงนิ ทเี่ หลอื เพยี งสามแสนทงั้ หมดใหก้ บั คนนัน้ ไป ครัง้ น้ี เธอจะตอ้ งเหยยี บซสู อื เยวป่ ีนขนึ้ ไปอยจู่ ดุ สงู สดุ ! คนแรกในรายชอื่ การคน้ หาทม่ี าแรงทกุ วนั จะถกู ผลกั ไปทวั่ เครอื ขา่ ย นเ่ี ป็ นวธิ ที เี่ ร็วทส่ี ดุ สําหรบั เธอทจ่ี ะไดร้ ับความนยิ ม! ในเวลาเดยี วกนั ในหอ้ งเด็กของคฤหาสนบ์ า้ นตระกลู ฉนิ โทรศพั ทม์ อื ถอื ขนาดเล็กบนพรมก็ดงั ขน้ึ “คณุ ชายนอ้ ยซงิ เฉนิ อกี ฝ่ ายโอนเงนิ จํานวนทค่ี ณุ บอกมาแลว้ ตอ่ ไป จะทําอยา่ งไรครับ” “แน่นอนวา่ ทําตามความคดิ ของหลอ่ น ผลักดนั ขน้ึ ไปใหส้ ดุ เต็มที่” เหลม่ องไปทซ่ี งิ หยนุ ซง่ึ กําลงั เคาะแป้นพมิ พโ์ นต้ บกุ๊ อยู่ เดก็ นอ้ ย หวั เราะอยา่ งเจา้ เลห่ ์ “พวกเรารบั เงนิ มาทํางานก็พอแลว้ ” ชายหนุ่มปลายสายชะงักไปเล็กนอ้ ย“แตว่ า่ คณุ ชายนอ้ ยครบั ถา้ คณุ ผหู ้ ญงิ รเู ้ ขา้ จะโกรธมัย้ ……” “มอี ะไรไมด่ ลี ะ่ ”

ซงิ เฉนิ กลอกตามองบน “ฉันกําลังชว่ ยแมห่ าเงนิ อยนู่ ะ ทําไมเธอ ตอ้ งโกรธ” “คณุ ไปทําใหเ้ ต็มความสามารถก็พอแลว้ ผดิ พลาดอะไร มพี อ่ คอย รองรบั อย”ู่ หลังจากวางสาย ซงิ เฉนิ กร็ บี ไปกระซบิ ขา้ งซงิ หยนุ “พ่ี เป็ นยงั ไง พอ่ ลงมอื แลว้ หรอื ยงั ” “ใกลแ้ ลว้ ” ซงิ หยนุ หรต่ี าดําขลับ “นายวา่ แฟนเกา่ ของแม่ จะมที รัพยส์ นิ ทงั้ หมดเทา่ ไหร่” ซงิ เฉนิ ขมวดควิ้ “พ่ี พถ่ี ามคําถามนไี้ ปทําอะไร” “อยากจะหลอกเงนิ เขาใหห้ มดตวั ” ตอนที่ 35 พวกเธอเลกิ กนั เดย๋ี วน้ี “เซย่ี งหวนั่ ฉงิ ฉกี หนา้ มอื ทส่ี าม” ความนยิ มในการคน้ หาคํานเ้ี พมิ่ สงู ขน้ึ เรอื่ ยๆ ไมน่ านกไ็ ตข่ นึ้ มาถงึ ความนยิ มในลําดบั ทสี่ อง

ภายในหอ้ งทํางานของเฉงิ เซวยี นเจา้ หนา้ ทฉี่ ายรายการคําคน้ หาที่ น่าสนใจบนหนา้ จอขนาดใหญอ่ ยา่ งตน่ื เตน้ มองชอ่ื ของตนเองบนหนา้ จอเซยี่ งหวนั่ ฉงิ จับมอื ของเฉงิ เซวยี นแน่น “เซวยี น ไมน่ านฉันกจ็ ะอาศยั การคน้ หาขอ้ ความทเ่ี ป็ นทน่ี ยิ ม ไตข่ นึ้ สู อนั ดบั ทห่ี นง่ึ แลว้ ” ถงึ เวลา ชอื่ ของเธอก็จะถกู เครอื ขา่ ยทงั้ หมดผลกั ขน้ึ ไป เธอกจ็ ะ สามารถมชี อื่ เสยี งโดง่ ดงั เหมอื นกบั ลว่ั เยยี นแลว้ ตอนแรก ล่ัวเยยี นกอ็ าศยั การคน้ หายอดนยิ มอยา่ งการฟาดฟันกบั มอื ทสี่ ามแบบน้ี ไตข่ นึ้ ไปบนตําแหน่งในตอนนี้ ลวั่ เยยี นทําได ้ เธอเซยี่ งหวนั่ ฉงิ ก็ทําได!้ “ตามอตั ราความนยิ มทเี่ พมิ่ ขน้ึ อยา่ งรวดเร็วในตอนนี้ การคน้ หาของ คณุ เซยี่ งไมเ่ กนิ หา้ นาทกี ็จะสามารถไตข่ น้ึ มาอยอู่ นั ดบั ทห่ี นง่ึ ได ้ แลว้ ” อกี ดา้ น ผจู ้ ัดการสว่ นตวั ของเฉงิ เซวยี นหลนิ เจย๋ี หยบิ เครอ่ื งบนั ทกึ วดิ โี อออกมาอยา่ งตน่ื เตน้ “ฉันตอ้ งการบนั ทกึ ชว่ งเวลาแหง่ ประวตั ศิ าสตรน์ !ี้ ” เซยี่ งหวน่ั ฉงิ ยนื อยหู่ นา้ จอใหญก่ บั เฉงิ เซวยี น เตรยี มจะถา่ ยภาพกบั การคน้ หายอดนยิ ม