สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ0001-0500

เมอ่ื มองไปทเ่ี ดก็ นอ้ ยน่ารักทอ่ี ยตู่ รงหนา้ นแ้ี ลว้ ซสู อื เยวก่ ข็ มวดคว้ิ ขนึ้ เด็กคนนห้ี วิ เร็วขนาดนัน้ เลย? ไมท่ นั ไดค้ ดิ อะไรมาก เธอสวมเสอื้ คลมุ อยา่ งลวกๆ ลงไปชนั้ ลา่ งเพอ่ื ทําอาหารใหซ้ งิ หยนุ ในขณะทก่ี ําลังยงุ่ หญงิ สาวพบั แขนเสอ้ื ขนึ้ เผยใหเ้ ห็นรอยแผลฟก ช้าํ ไปทว่ั แขน ซงิ หยนุ นอ้ ยน่ังอยทู่ โ่ี ตะ๊ อาหาร เมอื่ มองไปทร่ี อยฟกชา้ํ และรอยแดง บนแขนของเธอ เขาก็ขมวดควิ้ ขนึ้ เล็กนอ้ ย เมอื่ อาหารเชา้ หนา้ ตาเหมอื นกนั ทงั้ สองชดุ ถกู ยกขนึ้ โตะ๊ อาหาร ดวงตาดําสนทิ เหมอื นองนุ่ ดําคหู่ นง่ึ ของเด็กชายตวั นอ้ ยจับจอ้ งมอง เขม็งไปทซี่ สู อื เยว่ ดวงตาของเขาเป็ นสดี ําสนทิ ผวิ ขาวสะอาดหมดจด ใบหนา้ ละเอยี ดออ่ นงดงาม ทา่ ทางทจี่ ับจอ้ งมองเธออยา่ งจรงิ จังของเดก็ ชายตวั นอ้ ยน่ารกั เกนิ ไป จนซสู อื เยวร่ สู ้ กึ เหมอื นหวั ใจของเธอกําลงั จะละลายแลว้ เธอโนม้ ตวั ลง พยายามทําเสยี งใหน้ ุ่มนวลทส่ี ดุ “เป็ นอะไรไป? ซงิ หยนุ นอ้ ย？”

เด็กชายตวั นอ้ ยยกมอื ขาวออ่ นขนึ้ พลางชไ้ี ปทแ่ี ขนของเธอ “บาดเจ็บแลว้ ” หลังจากพดู จบ เขากก็ ระโดดลงจากเกา้ อี้ เดนิ ไปหวิ้ เอากลอ่ งยาบน ชนั้ วางของมา “ไมต่ อ้ งหรอก” ซสู อื เยวแ่ ยง่ เอากลอ่ งยาไป “เดย๋ี วฉันทําเอง” ตอนนซี้ งิ หยนุ ถงึ กลับไปน่ังบนเกา้ อ้ี พลางกนิ ขา้ วพลางมองเธอไป ดว้ ยอยา่ งเงยี บๆ ซสู อื เยวเ่ ปิดกลอ่ งยาออก ซงิ หยนุ ไมพ่ ดู เธอคงจะไมส่ งั เกตเห็นเลยจรงิ ๆ วา่ ตามรา่ งกายของ เธอจะมรี อยฟกช้าํ มากมายขนาดนี้ หญงิ สาวทายาใหต้ วั เองไปดว้ ยพลางแอบดา่ ผชู ้ ายเมอ่ื คนื วานคนนัน้ ไปดว้ ย ทายาถลู งบนแขนแบบลวกๆ อยา่ งขอไปที จากนัน้ หญงิ สาวกโ็ ชว์ แขนของเธอราวกบั วา่ กําลังแสดงของล้ําคา่ ใหด้ ยู ังไงอยา่ งนัน้ “เสร็จแลว้ !”

“ขาดว้ ย” ซสู อื เยว่ “…” เขารไู ้ ดย้ ังไงวา่ เธอมแี ผลทขี่ าดว้ ย? ในเวลานเี้ อง โทรศพั ทม์ อื ถอื ทวี่ างไวข้ า้ งๆ ก็ดงั ขน้ึ มา เสยี งของฟ๋ เู ชยี นเชยี นดงั สะทอ้ นออกมาอยา่ งรอ้ นใจ “สอื เยว่ เธอ แตง่ งานเสร็จแลว้ กค็ วรมาสตดู โิ อภาพยนตรไ์ ดแ้ ลว้ มัง้ ?” “วนั นฉี้ ากตอ่ สเู ้ ยอะมาก หวั หนา้ คนงานบอกวา่ มนี ักแสดงหญงิ คน หนงึ่ เรยี กรอ้ งอยากใหเ้ ธอ…” ซสู อื เยวเ่ ลกิ คว้ิ “ฉันจะไปถงึ เดย๋ี วน้ี” ตอนแรกทซ่ี สู อื เยวก่ ําลงั คบหากบั เฉงิ เซวยี นอยนู่ ัน้ แมว้ า่ อยากจะ เลยี่ งไมใ่ หค้ นสงสยั แตก่ อ็ ยากจะเจอหนา้ เขาทกุ วนั ดว้ ย ดงั นัน้ เธอ จงึ ไปเป็ นสแตนดอ์ นิ ทสี่ ตดู โิ อภาพยนตร์ ตามคําแนะนําของเฉงิ เซ วยี น ในบรรดาสแตนดอ์ นิ ทงั้ หมด สแตนดอ์ นิ ศลิ ปะการตอ่ สทู ้ ําเงนิ ไดม้ าก ทสี่ ดุ ดงั นัน้ ซสู อื เยวจ่ งึ ตดั สนิ ใจอยา่ งแน่วแน่ทจี่ ะไปเป็ นสแตนดอ์ นิ บทตอ่ สู ้ ในฐานะสแตนดอ์ นิ บทตอ่ สหู ้ ญงิ เพยี งคนเดยี วในสตดู โิ อ ภาพยนตรซ์ สู อื เยวจ่ งึ เป็ นคนทเ่ี จา้ นายเอ็นดอู ยา่ งมาก

“ป้าไปทํางานแลว้ นะ!” ขณะทเ่ี สยี งของหญงิ สาวเปลง่ ออกมานัน้ ตวั เธอกย็ นื อยตู่ รงโถง ทางเดนิ แลว้ และกําลงั มองหารองเทา้ ของเธออยู่ “หา้ มไปนะ” เดก็ ชายตวั นอ้ ยรบี รอ้ นลงจากเกา้ อว้ี ง่ิ อตุ ลดุ ออกไป หยดุ ยนื อยทู่ ี่ หนา้ ประตู แขนทงั้ สองขา้ งกางออก เหมอื นกบั นกอนิ ทรตี วั นอ้ ย “บาดเจ็บแลว้ ตอ้ งพักผอ่ น” นํ้าเสยี งของเขายังฟังดอู อ่ นวยั แตก่ ลับแฝงไวด้ ว้ ยความเผด็จการ และความเป็ นหว่ ง ซสู อื เยวอ่ บอนุ่ ใจขน้ึ มาเล็กนอ้ ย เธอยอ่ ตวั คกุ เขา่ ลงพลางลบู หวั ของ ซงิ หยนุ เบาๆ อยา่ งสนทิ สนม “บาดแผลเล็กนอ้ ยแคน่ ี้ สําหรับป้าแลว้ มันไมม่ อี ะไรเลย” เธอเป็ นสแตนดอ์ นิ บทตอ่ สู ้ บาดแผลแบบนเ้ี ป็ นแคเ่ รอ่ื งเล็กนอ้ ย เทา่ นัน้ “ไมไ่ ด!้ ”

เขากดั ฟันซงิ หยนุ กดั รมิ ฝี ปาก กางมอื เล็กๆ หนั ไปทางซสู อื เยว่ “หา้ นาท”ี “หา้ นาทแี ลว้ คอ่ ยไป” “โอเค” หา้ นาทถี อื วา่ ยังรอไดอ้ ยู่ ซงิ หยนุ ถอนหายใจยาวๆ อยา่ งโลง่ อก หยบิ โทรศพั ทข์ นึ้ มาเลอื่ นหา รปู โปรไฟลข์ องซงิ เฉนิ แลว้ สง่ ขอ้ ความไป ชนั้ บนซงิ เฉนิ ทสี่ วมชดุ นอนสเี หลอื งออ่ นแบบเดยี วกนั กบั ซงิ หยนุ รบี ผลกั ประตหู อ้ งหนังสอื เปิดออกอยา่ งรวดเร็ว “แดด๊ ดี้ มเี รอื่ งใหแ้ ดด๊ ดชี้ ว่ ยครับ!” * เวลาคอ่ ยๆ ผา่ นไปทกุ วนิ าทซี สู อื เยวส่ วมรองเทา้ ไปดว้ ยพลางยม้ิ ๆ มองไปทเ่ี ดก็ ชายตวั นอ้ ยทอ่ี ยตู่ รงหนา้ ไปดว้ ย “ตกลงกนั แลว้ นะวา่ หา้ นาที ตอนนผ้ี า่ นไปสน่ี าทแี ลว้ ” “เหลอื อกี หนงึ่ นาที เธอก็จะหา้ มป้าไมใ่ หไ้ ปทํางานไมไ่ ดอ้ กี แลว้ นะ ” ซงิ หยนุ พยกั หนา้ อยา่ งจรงิ จงั “อมื ”

และในขณะทเ่ี หลอื อกี สามสบิ วนิ าทกี จ็ ะถงึ หา้ นาทพี อดนี ัน้ เอง โทรศพั ทม์ อื ถอื ของซสู อื เยวก่ ็ดงั ขนึ้ มาอกี “สอื เยว่ วนั นเ้ี ธอไมต่ อ้ งมาทํางานแลว้ นะ” นํ้าเสยี งของฟ๋ เู ชยี นเชยี นเต็มไปดว้ ยความตน่ื เตน้ “วนั นส้ี ตดู โิ อ ภาพยนตรห์ ยดุ งานละ่ !” ซสู อื เยวม่ นึ งง “หยดุ งาน?” “ใชส่ ”ิ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเอย่ ปากพดู อยา่ งอจิ ฉา “วา่ กนั วา่ มคี นใหญค่ นโตคน หนงึ่ ไมอ่ ยากใหเ้ มยี เขามาทํางาน ดงั นัน้ กเ็ ลยใหท้ มี งานทกุ คนทกุ กองละครทงั้ สตดู โิ อภาพยนตรห์ ยดุ งานไดห้ นงึ่ วนั ” “จ๊ๆุ คนมเี งนิ นช่ี อบทําตามอําเภอใจจรงิ ๆ!” ซสู อื เยวบ่ บี โทรศพั ทด์ ว้ ยความตะลงึ สตดู โิ อภาพยนตรม์ ผี ลกําไรดมี าก ตงั้ แตเ่ ธอไปทํางานทส่ี ตดู โิ อ ภาพยนตรจ์ นถงึ ตอนน้ี ทนี่ ่ันยังไมเ่ คยไดห้ ยดุ งานมากอ่ นเลย วนั นก้ี ลับละเวน้ เป็ นกรณีพเิ ศษใหห้ ยดุ งานเพอ่ื เมยี ของคนใหญค่ น โตคนน้ี

มันชา่ ง…ทําตามอําเภอใจตวั เองจรงิ ๆ นั่นแหละ ซสู อื เยวว่ างโทรศพั ทอ์ ยา่ งจนปัญญา เหมอื นเธอจะเห็นใบธนบตั รสแี ดงปลวิ วอ่ นผา่ นไปตอ่ หนา้ ตอ่ ตา ยงั ไงอยา่ งนัน้ ภายในดวงตาของซงิ หยนุ นอ้ ยทอี่ ยตู่ รงหนา้ มแี ววความพอใจปรากฏ ผา่ นไปอยา่ งรวดเร็ว หลังจากนัน้ ไมน่ าน เดก็ ชายตวั นอ้ ยก็กระแอมออกมาอยา่ งเครง่ ขรมึ มองเธอนงิ่ ๆ “ไปกนิ ขา้ ว” “ออ้ ” ไมส่ ามารถออกไปทํางานหาเงนิ ไดซ้ สู อื เยวก่ ็ทําไดเ้ พยี งเดนิ ไปกนิ ขา้ วอยา่ งเชอื่ ฟัง ซงิ หยนุ กลับไมไ่ ดก้ ลับไปทโี่ ตะ๊ อาหาร เขาสอดมอื สองขา้ งเขา้ ไปในกระเป๋ า เดนิ ขนึ้ ชนั้ บนไปอยา่ งเทๆ่ “ฉัน มเี รอื่ งตอ้ งไปทํานดิ หน่อย” หลงั จากพดู จบ เดก็ ชายตวั นอ้ ยกห็ นั ตวั เดนิ ขน้ึ ชนั้ บน

หลังจากเดนิ ไปไดไ้ มก่ ก่ี า้ ว เขาก็หนั หลังกลบั มาอกี เหลอื บมองไปท่ี จานอาหารตรงหนา้ ของซสู อื เยวน่ งิ่ ๆ “ตอ้ งกนิ ใหห้ มด” ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ ตลกกบั ทา่ ทางเขา “เธอขอใหป้ ้าทําอาหารเชา้ ใหเ้ ธอ สองชดุ เธอเพงิ่ จะกนิ ไปแคส่ ว่ นเดยี วเองนะ” ซงิ หยนุ หยดุ ชะงักเล็กนอ้ ย หลังจากนัน้ ไมน่ าน ขาก็เอย่ ปากพดู อยา่ งเลน่ แง่ “เดย๋ี วฉันจะลงไป กนิ เดย๋ี วนแี้ หละ” หลังจากเสยี งตกออกไป เด็กชายตวั นอ้ ยกป็ ึงๆ ปังๆ กา้ วยาวขนึ้ ชนั้ บนไป เพยี งไมน่ านซงิ เฉนิ กร็ บี ลงไปชนั้ ลา่ งพรอ้ มกบั ผมทถี่ กู พชี่ ายยหี วั จน ยงุ่ เหยงิ อยา่ งรวดเร็ว “ผมมากนิ อาหารเชา้ ของผมแลว้ !” เขาพงุ่ ลงมาอยา่ งรบี รอ้ น น่ังลงตรงหนา้ โตะ๊ อาหาร พลางกนิ ขา้ วไป ดว้ ยพลางชมไปดว้ ย “อรอ่ ยมากเลย!” ซสู อื เยวม่ องอยา่ งตกตะลงึ เด็กคนนที้ ําไมขน้ึ ชนั้ บนไปแคแ่ ป๊ ปเดยี ว กเ็ ปลย่ี นไปเหมอื นเป็ นคนละคนแบบนลี้ ะ่ ? *

ณ หอ้ งหนังสอื ชนั้ บน ชายผสู ้ งู ศกั ดแ์ิ ละแสนเย็นชากําลงั ทํางานอยู่ ซงิ หยนุ ผลกั ประตเู ปิดออกแลว้ เดนิ เขา้ ไป รา่ งเล็กปีนขนึ้ บนเกา้ อ้ี แลว้ ปีนจากเกา้ อข้ี น้ึ ไปทโ่ี ตะ๊ ทํางาน สดุ ทา้ ย เขากน็ ่ังลงบนโตะ๊ ทํางานอยา่ งสงา่ ผา่ เผย ผลัก โทรศพั ทม์ อื ถอื ไปตรงหนา้ ของฉนิ โมห่ าน “คณุ ฉนิ ” ชายผเู ้ ย็นชาเยอ่ หยงิ่ หยดุ มอื ทกี่ ําลงั พมิ พบ์ นแป้นพมิ พล์ ง มอื เรยี ว ใหญห่ ยบิ โทรศพั ทข์ นึ้ มา บนหนา้ จอมอื ถอื เป็ นมอื ของหญงิ สาวทเ่ี ตม็ ไปดว้ ยรอยฟกช้าํ และ รอยแดง รปู ถัดไปเป็ นขาของเธอทเ่ี ต็มไปดว้ ยรอยฟกชา้ํ ซงิ หยนุ นอ้ ยยกมอื ขน้ึ กอดอก สหี นา้ เหมอื นกําลงั คดิ บญั ชกี บั เขา “ผมตอ้ งการคําอธบิ าย” ฉนิ โมห่ านวางโทรศพั ทล์ ง ยกมอื ขน้ึ กอดอก เอนตวั ไปทางดา้ นหลงั นํ้าเสยี งเผดจ็ การเยอื กเย็น “หลอ่ นเป็ นคนทพ่ี วกลกู บอกใหพ้ อ่ แตง่ งานดว้ ย สง่ิ ทส่ี ามสี มควรทํากบั ภรรยา จําเป็ นตอ้ งอธบิ าย ?”

“เธอเป็ นคนทผ่ี มปกป้องอยู่” ซงิ หยนุ เชดิ หนา้ ทเ่ี หมอื นใบหนา้ ของฉนิ โมห่ านยอ่ ขนาด จอ้ งมอง เขากลับอยา่ งไมห่ วาดกลัวเลยแมแ้ ตน่ อ้ ย นํ้าเสยี งออ่ นวยั แตก่ ลับ เต็มไปดว้ ยความเผดจ็ การ “ทําคนของผมบาดเจ็บ พอ่ ไมจ่ ําเป็ นตอ้ ง อธบิ ายเหรอ?” สองพอ่ ลกู ทา่ ทางเหมอื นกนั ใบหนา้ เหมอื นกนั คนหนงึ่ นั่งบนเกา้ อ้ี อกี คนนั่งบนโตะ๊ ทํางาน กําลังใชส้ ายตาเผชญิ หนา้ กนั “คณุ ผชู ้ าย ——” พอ่ บา้ นผลกั ประตเู ขา้ มา “สญั ญารับซอื้ กจิ การของสตดู โิ อภาพยนตร์ เซน็ แลว้ …” ยังพดู ไมท่ นั จบ ดวงตาดําขลับเหมอื นหนิ ออบซเิ ดยี นทงั้ สองคกู่ ็หนั มองไปทพ่ี อ่ บา้ นพรอ้ มกนั เสยี งสองเสยี ง เสยี งหนง่ึ ใหญเ่ สยี งหนงึ่ เล็กดงั สะทอ้ นขน้ึ “ออกไป” “ออกไป” พอ่ บา้ น “….”

เขาเหลอื บมองสองพอ่ ลกู ทกี่ ําลังฟาดฟันกนั อยตู่ รงหนา้ อยา่ งออ่ น แรง กอ่ นจะเอย่ ขน้ึ เสยี งเบา “ครัง้ นเี้ ป็ นเพราะอะไรอกี ละ่ ครบั ?” “เขาทํารา้ ยคนของผม” ซงิ หยนุ เบะปากพดู ดว้ ยเสยี งเยอื กเย็น พอ่ บา้ นมนึ งงอยนู่ าน กวา่ จะไดส้ ตกิ ลับมา ทซ่ี งิ หยนุ พดู ถงึ บางที อาจจะเป็ น…คณุ ผหู ้ ญงิ ? “คณุ ชายนอ้ ยซงิ หยนุ คณุ เขา้ ใจผดิ แลว้ ครับ” พอ่ บา้ นหวั เราะไมไ่ ดร้ อ้ งไหไ้ มอ่ อก “บาดแผลบนตวั ของคณุ ผหู ้ ญงิ ไมใ่ ชค่ ณุ ผชู ้ ายทํานะครับ” ตอนที่ 7 ทําใหแ้ ดด๊ ดหี้ ลงรกั เสยี่ วซู ควิ้ นอ้ ยๆ ของซงิ หยนุ ขมวดเขา้ หากนั ทนั ที เขาหนั หนา้ ไปอยา่ งสงสยั เล็กนอ้ ย “ไมใ่ ชเ่ ขา?” เมอ่ื คนื วานนอี้ ยา่ วา่ แตค่ นรบั ใชเ้ ลย ขนาดเขากบั ซงิ เฉนิ ยังถกู คณุ ป่ ู พอ่ บา้ นพาออกไปเลย ถา้ ไมใ่ ชฉ่ นิ โมห่ านแดด๊ ดขี้ องเขา ยังจะมใี คร สามารถทํารา้ ยหมา่ ม๊ขี องเขาไดอ้ กี ?

พอ่ บา้ นกระแอมไปเล็กนอ้ ย “คณุ ชายนอ้ ยซงิ หยนุ ทา่ นตามกระผม มาครบั ” ซงิ หยนุ เหลอื บมองไปทฉ่ี นิ โมห่ านอยา่ งสงสยั ปราดหนง่ึ ถงึ ได ้ กระโดดลงมาจากโตะ๊ ทํางาน ทําทา่ ทเี หมอื นผใู ้ หญเ่ ดนิ ตามพอ่ บา้ น ไปทห่ี อ้ งกลอ้ งวงจรปิดดว้ ยขาสนั้ ๆ ของเขา ณ หอ้ งกลอ้ งวงจรปิด พอ่ บา้ นปรับเลอื กกลอ้ งวงจรปิดตรงทางเดนิ ของเมอื่ วานนอ้ี อกมา ดา้ นในภาพ ซสู อื เยวท่ หี่ อ่ รา่ งดว้ ยผา้ เชด็ ตวั ผนื เดยี ววง่ิ โซเซออกมา จากดา้ นในหอ้ งนอน เธอทด่ี มื่ จนเมามองทศิ ทางไมช่ ดั หนั ตวั ไปมาม่ัวซวั่ อยกู่ บั ที่ เลย้ี วซา้ ยก็ชนเขา้ กบั แจกนั ดอกไมข้ นาดมหมึ า เลย้ี วขวากช็ นเขา้ กบั ตตู ้ กแตง่ ดา้ นขา้ ง หญงิ สาวหนา้ ตาบดิ เบยี้ วดว้ ยความเจ็บปวด แตก่ ย็ งั ยนื กรานทจ่ี ะ ววิ าทเอาเรอ่ื งกบั ตน้ ปรงตรงทางเดนิ อยา่ งไมล่ ดละ ภายใตก้ ลอ้ งทมี่ คี วามละเอยี ดสงู ซงิ หยนุ มองเห็นรอยฟกช้ําทแี่ ขน กบั ขาของซสู อื เยวท่ ท่ี งิ้ เอาไวต้ อนเธอชนเขา้ กบั กระถางตน้ ไมไ้ ด ้ อยา่ งชดั เจน

หา่ งออกไปไมไ่ กลฉนิ โมห่ านในชดุ นอนกําลังกอดอกมองอยา่ งเย็น ชา รอจนกระทงั่ เธอหยดุ การเคลอื่ นไหวในทส่ี ดุ เขาถงึ ไดล้ กุ ขน้ึ ไปอมุ ้ เธอแบกกลบั หอ้ ง ซงิ หยนุ นอ้ ย มองภาพในวดิ โี ออยา่ งตกตะลงึ จนตาคา้ งพดู อะไรไม่ ออก เชา้ วนั นตี้ อนทเ่ี ห็นบาดแผลบนรา่ งกายของซสู อื เยว่ เขานกึ วา่ แดด๊ ด้ี ของเขาทไ่ี มเ่ คยสมั ผัสตวั ผหู ้ ญงิ มากอ่ นจะเกดิ ป่ าเถอ่ื นขนึ้ มา กะทนั หนั ซะอกี แตก่ ลับคาดไมถ่ งึ เลยวา่ ทแ่ี ทจ้ ะเป็ นแบบนี้ …ชา่ งน่าผดิ หวงั จรงิ ๆ “คณุ ชายนอ้ ยซงิ หยนุ ทา่ นดสู คิ รบั บาดแผลบนตวั ของคณุ ผหู ้ ญงิ ไมเ่ กยี่ วขอ้ งอะไรกบั คณุ ผชู ้ ายจรงิ ๆ นะครับ” พอ่ บา้ นถอนหายใจอยา่ งแผว่ เบา “เป็ นเพราะวา่ คณุ ผหู ้ ญงิ ดม่ื จนเมา เกนิ ไป” ซงิ หยนุ เมม้ รมิ ฝี ปาก บนใบหนา้ และดขู ม่ อารมณไ์ วไ้ มอ่ ยเู่ ล็กนอ้ ย

แตเ่ ขาก็ยังเหลอื บมองไปทช่ี ายรา่ งสงู ใหญท่ ยี่ นื อยตู่ รงประตอู ยา่ ง เครง่ ขรมึ “ถา้ อยา่ งนัน้ เขากม็ คี วามผดิ เหมอื นกนั ” “ทําไมพอ่ เหน็ เธอชนกําแพงชนแจกนั แลว้ ไมช่ ว่ ย?” ฉนิ โมห่ านพดู อยา่ งไมแ่ ยแส “ลกู ไมเ่ ห็นเหรอวา่ ตไู ้ วนช์ นั้ ลา่ งนั่น มี ไวนช์ นั้ นํารนุ่ ลมิ เิ ตด็ หายไปตงั้ กขี่ วด?” หนา้ ของซงิ หยนุ ซดี ลงทนั ที แดด๊ ดคี้ นนขี้ องเขาไมช่ อบเขา้ สงั คม ไมช่ อบผหู ้ ญงิ ใชช้ วี ติ มวี นิ ัยใน ตวั เองเป็ นทสี่ ดุ นอกจากงานแลว้ งานอดเิ รกใหญๆ่ ของเขากค็ อื การ เกบ็ สะสมพวกไวนท์ ม่ี ชี อื่ เสยี งเอาไวท้ บี่ า้ น ไวนท์ อี่ ยใู่ นตเู ้ ก็บไวนช์ นั้ ลา่ ง ทกุ ๆ ขวดราคาไมถ่ กู เลย เดก็ ชายตวั นอ้ ยกดั รมิ ฝี ปาก เหมอื นกบั นกึ อะไรบางอยา่ งขนึ้ มาได ้ หนั เทา้ เล็กๆ หมายจะวง่ิ ออกไป “ผมยงั มธี รุ ะ ตอ้ งไปจัดการกอ่ น แลว้ !” “เมอ่ื กลี้ กู บอกวา่ หลอ่ นเป็ นคนของลกู ใชไ่ หม?” ฉนิ โมห่ านยอ่ ตวั ลงและรงั้ รา่ งเล็กๆ ของลกู ชายเอาไว ้ “ลกู ผชู ้ าย ตอ้ งรับผดิ ชอบคนของตวั เอง”

ซงิ หยนุ “…” คณุ ฉนิ โมห่ าน คณุ รํ่ารวยขนาดนแ้ี ลว้ ยงั ตอ้ งการจะขกู่ รรโชกเงนิ ของ ลกู ชายอกี เหรอ? เดก็ ชายตวั นอ้ ยหยบิ โทรศพั ทม์ อื ถอื ออกมาดว้ ยความเจ็บปวด แลว้ โอนเงนิ ใหฉ้ นิ โมห่ านจํานวนหนง่ึ หมนื่ หยวน “ผอ่ นจา่ ย” หลังจากพดู จบ เขากป็ ัดมอื ของฉนิ โมห่ านออก ขาสนั้ ๆ เล็กๆ คนู่ ัน้ วงิ่ ออกไปอยา่ งรวดเร็ว พอ่ บา้ นจอ้ งมองไปทแี่ ผน่ หลังสเี หลอื งออ่ นของซงิ หยนุ อยา่ งตก ตะลงึ จนตาคา้ ง “คณุ ผชู ้ าย ดเู หมอื นวา่ คณุ แตง่ งานกบั คณุ ผหู ้ ญงิ จะ แตง่ ไดถ้ กู คนแลว้ ละ่ ครับ” ฉนิ โมห่ านพยักหนา้ เบาๆ มองไปตามทศิ ทางทเ่ี ขาจากไป นัยนต์ า เครง่ ขรมึ * “พใ่ี หญ!่ พม่ี สี ทิ ธอ์ิ ะไรเอาเงนิ คา่ ขนมของผมโอนใหแ้ ดด๊ ด!้ี ” ภายในหอ้ งของเดก็ ๆ กําลงั ฟาดฟันกนั อยา่ งดเุ ดอื ดซงิ เฉนิ ยกมอื สองขา้ งเทา้ สะเอว

“น่ันเป็ นเงนิ สําหรบั ซอื้ รถบงั คบั ทค่ี ณุ ป่ แู อบเอาใหผ้ มนะ! ” ซงิ หยนุ นั่งไขวข้ าอยา่ งสงา่ ผา่ เผย “แดด๊ ดบ้ี อกวา่ ถา้ ฉันไมช่ ดใชเ้ งนิ ใหเ้ ขา เขาจะไลเ่ สยี่ วซอู อกจากบา้ น” หลังจากพดู จบ เขายังเหลอื บตามองไปทางซงิ เฉนิ อยา่ งเศรา้ ใจอกี ดว้ ย “สําหรบั ฉันไมส่ นใจหรอกนะ แตว่ า่ นายจะไมไ่ ดก้ นิ อาหารทเ่ี ธอ ทําอกี ตอ่ ไปแลว้ ” ซงิ เฉนิ ลงั เล “เอาเถอะ” แน่นอนวา่ รถบงั คบั ไมส่ ําคญั เทา่ อาหารอรอ่ ยอยแู่ ลว้ “แตว่ า่ ไวนข์ องแดด๊ ดแี้ พงเกนิ ไป” ซงิ หยนุ ถอนหายใจ “เมอื่ วานเสย่ี วซดู ม่ื ของเขาไปหลายลา้ นเลย เงนิ คา่ ขนมของพวกเราสองคนมไี มพ่ อ” ซงิ เฉนิ ขมวดคว้ิ เดนิ ไปเดนิ มาภายในหอ้ งอยา่ งรอ้ นใจ หลายลา้ น น่ันมนั รถบงั คบั หลายรอ้ ยคนั เลยนะ ทนั ใดนัน้ ภายในหวั ของเขากม็ คี วามคดิ หนง่ึ สวา่ งวาบขน้ึ มา!

“พใ่ี หญ่ หรอื ไมง่ นั้ พรงุ่ นพ้ี วกเราเรม่ิ เรยี กเสย่ี วซวู า่ หมา่ ม๊ ี ทําให ้ แดด๊ ดกี้ บั เสยี่ วซตู กหลมุ รักกนั ?” ในแววตาของซงิ หยนุ ฉายแววความเจา้ เลห่ ข์ น้ึ มาเชน่ กนั เขาพยักหนา้ อยา่ งผมู ้ ากดว้ ยประสบการณ์ “มเี หตผุ ล” “เวลาทผ่ี ชู ้ ายคนหนงึ่ มคี วามรัก ไอควิ ของเขากจ็ ะกลายเป็ นตดิ ลบ จะไมม่ ที างคดิ เล็กคดิ นอ้ ยเรอ่ื งเงนิ อกี ” “ตกลงตามนแ้ี หละ!” ซงิ เฉนิ กระโดดขนึ้ อยา่ งตน่ื เตน้ “ผมจะไปวางแผนเดย๋ี วนแ้ี หละ วา่ จะ ทําใหแ้ ดด๊ ด๊ตี กหลมุ รักเสย่ี วซู…ไม่ ตกหลมุ รักหมา่ ม๊ไี ดย้ งั ไง!” ซงิ หยนุ มองนอ้ งชายทน่ี ั่งลงตรงหนา้ โตะ๊ เขยี นหนังสอื อยา่ งพงึ พอใจ “นายมคี วามคดิ สกปรกเยอะ นายคดิ ไปกอ่ น ฉันจะลงไปขา้ งลา่ ง ” ภายในหอ้ งครวั มเี สยี งนํ้าไหลดงั ซๆู่ ซสู อื เยวก่ ําลงั ลา้ งจาน เมอื่ หา้ ปีกอ่ น หลงั จากซสู อื เยวร่ วู ้ า่ ตวั เองไมใ่ ชล่ กู แทๆ้ ของตระกลู ซู เธอกเ็ รม่ิ รสู ้ กึ ละอายใจ เรมิ่ ทํางานภายในตระกลู ซทู งั้ งานหยาบ งาน หนัก

ในตอนแรก เฉนิ ฟางกบั ซจู นิ่ เฉงิ ยังสภุ าพเกรงใจอยบู่ า้ งเล็กนอ้ ย ตอ่ มาภายหลงั ตระกลู ซกู ไ็ มจ่ า้ งคนรับใชอ้ กี เลย และมอบงาน ทงั้ หมดใหก้ บั ซสู อื เยว่ เธอเองก็คอ่ ยๆ ทํามนั จนกลายเป็ นนสิ ยั ความเคยชนิ ทท่ี กุ วนั ตอ้ ง ทํางานบา้ นอยา่ งตงั้ ใจไปโดยปรยิ าย “เธอมานส่ี ”ิ ซงิ หยนุ ลากเธอออกมาจากหอ้ งครัว “ทบ่ี า้ นมคี นรับใช ้ งานพวกนไ้ี ม่ จําเป็ นตอ้ งใหเ้ ธอทํา” หลังพดู จบเขากล็ ากซสู อื เยว่ พาเธอกลับมาน่ังลงทโี่ ซฟา “ตอ่ ไป หา้ มดม่ื ไวนอ์ กี เด็ดขาด” ซงิ หยนุ มองไปทซี่ สู อื เยวด่ ว้ ยใบหนา้ เครง่ ขรมึ จรงิ จัง “มันไมด่ ตี อ่ สขุ ภาพ” มนั ไมด่ ตี อ่ กระเป๋ าเงนิ ของเขากบั นอ้ งชายดว้ ย ซสู อื เยวเ่ มม้ รมิ ฝี ปาก รสู ้ กึ อบั อายเล็กนอ้ ย “อนั ทจ่ี รงิ ปกตฉิ ันก็ไม่ คอ่ ยดม่ื เหลา้ หรอกนะ” เพยี งแตเ่ ป็ นเพราะวา่ เมอ่ื วานเหน็ เฉงิ เซวยี นเปิดสมั พนั ธค์ วามรกั กบั เซย่ี งหวน่ั ฉงิ ในใจของเธอก็เลยอารมณ์เสยี

ทนั ทที คี่ ดิ ถงึ สองคนน้ี อารมณข์ องเธอก็แยล่ งภายในชว่ั พรบิ ตา หลังจากนัน้ ไมน่ าน เธอก็แสรง้ ทําเป็ นยม้ิ อยา่ งผอ่ นคลายออกมา “มันผา่ นไปหมดแลว้ !” “ตอ่ ไปฉันจะไมม่ ที างดมื่ เหลา้ ตามใจอกี แลว้ ” ซงิ หยนุ ยกมอื ขน้ึ กอดอก ดวงตาแวววาวสดใสคหู่ นงึ่ มองใบหนา้ ของ เธออยา่ งจรงิ จัง “เธออกหกั เหรอ?” ซสู อื เยว่ “…” “มนั เขยี นไวบ้ นหนา้ แลว้ ” เด็กชายตวั นอ้ ยพดู ดว้ ยนํ้าเสยี งออ่ นวยั มาก “คณุ ซคู ณุ แตง่ งานแลว้ ยงั คดิ ถงึ อดตี แฟนหนุ่มแบบนี้ ไมด่ ี” ซสู อื เยวร่ บี ปฏเิ สธทนั ที “ฉันไมไ่ ดค้ ดิ ถงึ เขานะ” ซงิ หยนุ ถอนหายใจ “ดเู หมอื นวา่ จะอกหกั จรงิ ๆ” ผหู ้ ญงิ ทอี่ กหกั รักคดุ มกั จะหมดความสนใจในตวั ของผชู ้ ายไปใน เวลาอนั สนั้

คณุ ฉนิ ดเู หมอื นวา่ หนทางตามจับภรรยาของคณุ จะไมไ่ ดร้ าบรน่ื ขนาดนัน้ แลว้ ละ่ เดก็ ชายตวั นอ้ ยลกุ ตวั ขน้ึ เดนิ ขน้ึ ชนั้ บนไปอยา่ งเศรา้ ใจกลัดกลมุ ้ “คนอายนุ อ้ ยๆ อยา่ งฉัน ยังตอ้ งมาเป็ นกงั วลกบั ชวี ติ การแตง่ งานของ พวกผใู ้ หญอ่ กี ” “เหนอ่ื ยเกนิ ไปแลว้ ” ซสู อื เยว่ “…” หลังจากซงิ หยนุ ขน้ึ ชนั้ บนไป เธอยงั คดิ ทจ่ี ะทํางานบา้ นตอ่ แตถ่ กู คนรบั ใชไ้ ลใ่ หข้ นึ้ ไปชนั้ บน น่าเบอ่ื มาก เธอทําไดเ้ พยี งแคห่ ยบิ เอาหนังสอื ทเ่ี อาตดิ ตวั มาดว้ ย ออกมา และเรมิ่ เปิดอา่ น จนกระทง่ั ถงึ ชว่ งพลบคํา่ ฟ้าเรม่ิ มดื ซสู อื เยวถ่ งึ ไดย้ ดื เอว ลงไปชนั้ ลา่ งเพอื่ ทําอาหารเย็นใหซ้ งิ หยนุ ทนั ทที ลี่ งมาถงึ ชนั้ ลา่ งกเ็ ห็นเด็กชายตวั นอ้ ยในชดุ กฬี ากําลังยนื ใส่ รองเทา้ อยทู่ หี่ นา้ ประตู เมอื่ เห็นเธอเขาก็ยกมอื ขนึ้ ทกั ทาย “หา้ โมงถงึ หกโมง เป็ นเวลาทฉี่ ัน จะออกไปเดนิ เลน่ ”

“อยากไปดว้ ยกนั ไหม?” “ฉันไมไ่ ปหรอก” ซสู อื เยวย่ ม้ิ พลางมัดผา้ กนั เปื้อน “ฉันอยบู่ า้ นทําของอรอ่ ยไวใ้ หเ้ ธอ ดกี วา่ ” “อมื ” เด็กชายตวั นอ้ ยพยักหนา้ ผลกั ประตเู ดนิ ออกไปอยา่ งสงา่ ผา่ เผย นสิ ยั เฉพาะตวั แบบนัน้ เยอ่ หยงิ่ สดุ ๆ ไปเลย ไมเ่ หมอื นเดก็ นอ้ ยอายุ หา้ ขวบเลย ซสู อื เยวพ่ ลางทอดถอนใจ พลางเดนิ ไปทห่ี อ้ งครัวเพอื่ ทําอาหาร ในหอ้ งครวั มกี งุ ้ ทคี่ นรับใชเ้ พงิ่ จะซอ้ื มา เธอวางแผนจะทําอาหารดๆี ใหซ้ งิ หยนุ สกั มอื้ หญงิ สาวกําลงั ยงุ่ อยใู่ นหอ้ งครวั กลนิ่ หอมน่าอรอ่ ยพงุ่ ตรงขน้ึ ไปชนั้ บน กอ่ นจะพงุ่ เขา้ ไปในจมกู ของซงิ เฉนิ เขาปิดหนังสอื ‘เขม็ ทศิ ความรัก’ ทอี่ ยใู่ นมอื เขา้ หากนั เปิดประตดู ม กลนิ่ จากชนั้ ลา่ ง น้ําลายแทบจะไหลหกออกมาแลว้ ทนไมไ่ หวแลว้ ทนไมไ่ หวแลว้ !

เมอ่ื กพี้ ชี่ ายเพง่ิ จะใสช่ ดุ กฬี าลงไปชนั้ ลา่ งใชไ่ หม? เขารบี วงิ่ ตรงไปทห่ี อ้ งเปลยี่ นเสอ้ื ผา้ หาชดุ กฬี าแบบเดยี วกนั กบั พชี่ ายออกมาใส่ และรบี วง่ิ ลงชนั้ ลา่ งไปอยา่ งรวดเร็ว “คนื นท้ี ําของอรอ่ ยอะไรเหรอ!” ซงิ เฉนิ นอ้ ยรบี วงิ่ ลงไปอยา่ งรวดเร็ว และพงุ่ ตรงไปทห่ี นา้ โตะ๊ อาหาร ทนั ที “วา้ ว!” ซสู อื เยวท่ กี่ ําลังยกอาหารไปวางบนโตะ๊ อาหารมองไปท่ี ‘ซงิ หยนุ ’ คนนอ้ี ยา่ งมนึ งงเล็กนอ้ ย ถา้ มองไมผ่ ดิ เขาลงมาจากชนั้ บน? ตอนที่ 8 ฉนั คอื ฉนิ โมห่ านเอง ซสู อื เยวส่ บั สนเล็กนอ้ ย เมอ่ื กซี้ งิ หยนุ เพงิ่ จะออกไปเดนิ เลน่ ออกกําลังกายไมใ่ ชเ่ หรอ ? ถา้ อยา่ งนัน้ นเี่ ป็ นใคร?

เธอมองไปทเี่ ด็กชายตวั นอ้ ยตรงหนา้ ทกี่ ําลังถอื ตะเกยี บคบี กนิ อาหารอยา่ งรวดเร็ว “เธอ…” หญงิ สาวน่ังลงตรงหนา้ เขา พลางมองใบหนา้ ของเขาอยา่ งละเอยี ด “เธอไมใ่ ชซ่ งิ หยนุ ใชไ่ หม?” มอื ของซงิ เฉนิ หยดุ ชะงกั เล็กนอ้ ย เขาเงยหนา้ ทเี่ ปรอะรอยเป้ือนนํ้ามันขน้ึ “ผมก็ใชไ่ ง!” ซสู อื เยวย่ กมอื ขน้ึ กอดอก “เธอเป็ นนอ้ งชายฝาแฝดของเขา? พช่ี าย?” ความจําของเธอไมผ่ ดิ พลาดแน่นอน อกี อยา่ งพอมองดอู ยา่ ง ละเอยี ดแลว้ นสิ ยั ใจคอของเด็กชายตรงหนา้ ก็ไมเ่ หมอื นกบั ซงิ หยนุ เลย เมอื่ เหน็ วา่ ปิดบงั ตอ่ ไปไมไ่ ดแ้ ลว้ ซงิ เฉนิ จงึ ทําไดแ้ คเ่ ป้ๆ ปาก “เอา ละ่ ผมชอื่ ซงิ เฉนิ ” “ซงิ หยนุ เป็ นพชี่ ายของผม” “ฉนิ โมห่ านเป็ นแดด๊ ดขี้ องผม”

ซสู อื เยว่ “!!!” “เธอกบั ซงิ หยนุ …ทงั้ คเู่ ป็ นลกู ของทา่ นชายฉนิ ?” เด็กชายตวั นอ้ ยกดั กงุ ้ ตวั ใหญอ่ ยา่ งดเุ ดอื ด “ใช”่ ซสู อื เยวส่ บั สนยงุ่ เหยงิ แลว้ กอ่ นแตง่ งาน ไมม่ ใี ครบอกเธอวา่ ทา่ นชายฉนิ ยังมลี กู ชายฝาแฝด ดว้ ย อกี อยา่ ง… ทา่ นชายฉนิ หนา้ ตาแบบนัน้ ลกู ชายสองคนของเขาทําไมถงึ ไดห้ ลอ่ เหลาน่ารักขนาดน!ี้ หลังจากนัน้ ไมน่ าน เธอก็เหลอื บมองไปทซ่ี งิ เฉนิ “ในเมอ่ื เธอกบั ซงิ หยนุ เป็ นฝาแฝดกนั แลว้ ทําไมเธอตอ้ งแกลง้ ปลอมตวั เป็ นเขา ?” ในทส่ี ดุ เธอก็เขา้ ใจแลว้ วา่ ทําไมทกุ ครัง้ ทซ่ี งิ หยนุ ขน้ึ ไปชนั้ บนแลว้ ลง มาชนั้ ลา่ งอกี ครงั้ นสิ ยั เขามกั จะเปลยี่ นไปเป็ นอกี แบบ ก็เพราะทแี่ ทเ้ ป็ นคนสองคนยงั ไงละ่ !

ซงิ เฉนิ กม้ หนา้ กนิ อาหาร ไมก่ ลา้ ตอบคําถาม คนื นัน้ เขาทําเธอตกใจกลวั ซะน่าสงสารขนาดนัน้ เขาก็กลัววา่ เธอจะ รนู ้ น่ี า เพยี งไมน่ านซงิ หยนุ กก็ ลบั มาจากเดนิ เลน่ แลว้ “ความแตกแลว้ ?” ทนั ทที เี่ ด็กชายตวั นอ้ ยเดนิ เขา้ ประตกู เ็ ดาไดเ้ ลยวา่ เกดิ อะไรขน้ึ เขานั่งลงบนเกา้ อี้ ถอื ตะเกยี บขน้ึ มาอยา่ งสงา่ งาม พลางกนิ ไปดว้ ย พลางมองไปทางนอ้ งชายอยา่ งเยาะเยย้ ไปดว้ ย “ฉันบอกแลว้ วา่ นาย ทนไดไ้ มน่ านหรอก” ซงิ เฉนิ เหลอื บตาขาวหนงึ่ ที กอ่ นจะเขย่ี ขา้ วในถว้ ยดว้ ยตะเกยี บอยา่ ง รวดเร็วจนหมด แลว้ ขน้ึ ไปชนั้ บน ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ “เขากนิ แคน่ เ้ี หรอ?” “ทจี่ รงิ ก็กนิ เกง่ มากนะ” “แตเ่ ป็ นเพราะตวั ตนถกู เปิดเผย เขาอาย” ซงิ หยนุ อธบิ ายอยา่ งเรยี บเฉย “ก็ในเมอื่ เด็กน่ะ มคี วามนับถอื ใน ตวั เองสงู มากนะ”

ซสู อื เยว่ “…” พดู อยา่ งกบั วา่ เธอไมใ่ ชเ่ ด็กอยา่ งนัน้ แหละ การเคลอ่ื นไหวของซงิ หยนุ กําลังรบั ประทานอาหารอยา่ งสงา่ งาม “เรมิ่ ตงั้ แตว่ นั พรงุ่ นี้ ฉันกบั นอ้ งชายจะพยายามเปลยี่ นไปเรยี กเธอวา่ หมา่ ม๊ ”ี หลังจากพดู จบ เขากเ็ งยหนา้ ขน้ึ มองเธอดว้ ยดวงตาแวววาวสดใสคู่ นัน้ “ยนิ ดดี ว้ ย เธอมลี กู ชายสดุ หลอ่ แลว้ ถงึ สองคน” “แตง่ หนง่ึ แถมสอง” เด็กชายตวั นอ้ ยบอกกบั เธออยา่ งเป็ นเรอื่ งเป็ นราว “เธอไดก้ ําไรแลว้ ” ซสู อื เยว่ “…” อนั ทจี่ รงิ ทเี่ ธอแตง่ งานกบั ฉนิ โมห่ าน เป็ นเพราะความหนุ หนั พลนั แลน่ แฟนหนุ่มกบั เพอื่ สนทิ หกั หลงั เธอตระกลู ซกู ็ปฏบิ ตั กิ บั เธอเหมอื นคน รับใช ้ อะไรๆ กเ็ อาแตจ่ ะใชบ้ ญุ คณุ ทเี่ ลยี้ งดมู าบบี บงั คบั เธอ ดงั นัน้ เธอถงึ ไดเ้ ลอื กทจี่ ะแตง่ งานออกมา

แต…่ เธอไมค่ ดิ มากอ่ นเลยวา่ เธอตอ้ งมาเป็ นแมใ่ หก้ บั เด็กฝาแฝด สองคน! หลังจากรับประทานอาหารเสร็จแลว้ เธอเตรยี มจะพดู คยุ กบั ทา่ นชาย ฉนิ ดๆี สกั ครัง้ เธอคดิ วา่ ตวั เองมวี ฒุ ภิ าวะไมเ่ พยี งพอ อาจจะไมม่ คี ณุ สมบตั เิ พยี ง พอทจ่ี ะเป็ นแมเ่ ลยี้ ง “วนั นท้ี า่ นชายคอ่ นขา้ งยงุ่ แตผ่ มก็เขา้ ใจ คณุ กบั ทา่ นชายเพง่ิ จะเป็ น ขา้ วใหมป่ ลามัน ความรสู ้ กึ แนบแน่นยากจะแยกกนั ” พอ่ บา้ นยมิ้ อยา่ งมลี บั ลมคมใน “ผมจะไปโทรหาทา่ นชายเดย๋ี วนเี้ ลย ครับวา่ ใหเ้ ขากลบั มา!” “ฉันไมไ่ ด…้ ” ซสู อื เยวม่ องตามแผน่ หลังทก่ี ําลังตนื่ เตน้ ของพอ่ บา้ น เขาเขา้ ใจอะไรผดิ ไปหรอื เปลา่ ? เธอนั่งอยบู่ นโซฟา พลางดภู าพยนตรค์ อมเมดพ้ี ลางรอทา่ นชายฉนิ ไปดว้ ย

หนังตลกมาก อารมณข์ องซสู อื เยวก่ ็คอ่ ยๆ ดตี ามขน้ึ มาดว้ ย เหมอื นกนั จนกระทงั่ —— เธอเหน็ ผชู ้ ายคนเมอ่ื เชา้ เปิดประตเู ขา้ มา ภายในใจของซสู อื เยวต่ นื่ ตระหนกขน้ึ มาอยา่ งกะทนั หนั “ทําไมนาย ถงึ มาทนี่ อี่ กี แลว้ ?” ทา่ นชายฉนิ กําลงั จะกลับมาเร็วๆ นแี้ ลว้ เขามาทําอะไรทน่ี ต่ี อนน้ี ? ยง่ิ กวา่ นัน้ ทําไมเขาถงึ มกี ญุ แจของทน่ี ่ี? ชายในชดุ สทู ทร่ี ดี จนตรงทอ่ื กําลังปลดกระดมุ ชดุ สทู ดว้ ยทา่ ทาง แสนสงา่ นํ้าเสยี งเรยี บเฉย “ถา้ อยา่ งนัน้ ฉันถามเธอหน่อย วา่ ทนี่ บ่ี า้ น ใคร ทําไมเธอถงึ มาอยทู่ นี่ ่ี?” ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ “ทน่ี เี่ ป็ นบา้ นของฉนิ โมห่ านทา่ นชายฉนิ ฉันเป็ น ภรรยาของทา่ นชายฉนิ ทเี่ พงิ่ จะแตง่ เขา้ มา แน่นอนวา่ ฉันตอ้ งอยทู่ น่ี ี่ ส”ิ พดู จบเธอก็มองไปทเ่ี ขา “งัน้ นายละ่ ? นายเป็ นใคร?”

ชายคนนัน้ แขวนเสอ้ื สทู ไวท้ รี่ าวแขวนเสอื้ เหลอื บมองเธออยา่ งเฉย เมย “ชา่ งบงั เอญิ จรงิ ๆ” “ฉันคอื ฉนิ โมห่ านเองไง” …. บรรยากาศภายในหอ้ งนั่งเลน่ เงยี บลงทนั ที ซสู อื เยวม่ องผชู ้ ายตรงหนา้ ซงึ่ หลอ่ เหลามากจนสามารถทําใหค้ นอน่ื หนา้ แดงหวั ใจเตน้ ระรวั ไดอ้ ยา่ งตกตะลงึ ภายในดวงตาเต็มไปดว้ ย ความสบั สนมนึ งง เขาคอื ทา่ นชายฉนิ ? เป็ นไปไมไ่ ด ้ ในเมอื่ ในคนื นัน้ เขาไดพ้ บกบั ทา่ นชายฉนิ มาแลว้ หนา้ ตาทงั้ น่าหวาดผวาทงั้ น่ากลัว เหมอื นกบั ทเ่ี ลา่ ลอื กนั มาเป๊ ะ! เหมอื นวา่ เขาจะอา่ นความคดิ ของหญงิ สาวออกฉนิ โมห่ านกา้ วขาเดนิ เขา้ ไปในหอ้ งน่ังเลน่ อยา่ งสงา่ งาม “สงิ่ ทเี่ ธอเห็นในคนื วนั นัน้ มันเป็ น การแกลง้ ของซงิ เฉนิ ” ซสู อื เยว่ “…” ในคนื วนั นัน้ คอื ซงิ เฉนิ ?

เธอเงยหนา้ ขน้ึ มองชายตรงหนา้ ภายในดวงตาเขยี นคําวา่ ตะลงึ เต็ม ไปหมด ตอนเชา้ เธอลกุ ลล้ี กุ ลนเกนิ ไป จนไมไ่ ดม้ องอยา่ งละเอยี ด ตอนนี้ เมอ่ื ไดม้ องใบหนา้ ทวี่ าดเคา้ โครงออกมาดว้ ยความเย็นชา เครง่ ขรมึ ของเขาแลว้ ในทส่ี ดุ เธอกเ็ ขา้ ใจ มนิ ่าละ่ ซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ ถงึ ไดห้ นา้ ตาหลอ่ เหลา่ ขนาดนัน้ ทแี่ ทก้ เ็ ป็ นเพราะเซลทถ่ี า่ ยทอดทางพนั ธกุ รรมดนี เ่ี อง “ดงั นัน้ …” หญงิ สาวตกใจจนเสยี งสนั่ “เหตกุ องเพลงิ ครงั้ ใหญเ่ มอื่ หา้ ปีกอ่ น คณุ ไมไ่ ดเ้ สยี โฉม?” มขี า่ วลอื ในสงั คมชนชนั้ สงู ของเมอื งหรง วา่ เมอื่ หา้ ปีกอ่ นคณุ ชาย นอ้ ยสามตระกลู ฉนิ ประสบเหตเุ พลงิ ไหมค้ รัง้ ใหญ่ หลังจากเพลงิ ดบั เขาเสยี โฉม ทําใหน้ สิ ยั ใจคอเปลย่ี นไปอยา่ งมาก ยงิ่ ไปกวา่ นัน้ ซสู อื เยวย่ งั ไดย้ นิ ขา่ วลอื มาอกี วา่ เขาทรมานคหู่ มนั้ สอง คนจนตาย แตช่ ายผเู ้ ยอ่ หยง่ิ เย็นชาทอ่ี ยตู่ รงหนา้ ในตอนน้ี ทําใหเ้ ธอไมส่ ามารถ เอามาคดิ เชอ่ื มโยงกบั ทา่ นชายฉนิ ในขา่ วลอื ทเี่ คยไดย้ นิ มาไดเ้ ลย

แววตาประหลาดใจของหญงิ สาว ทําใหฉ้ นิ โมห่ านขมวดคว้ิ ขน้ึ มา เล็กนอ้ ย เขาเหลอื บมองเธออยา่ งเย็นชา “ซงิ เฉนิ บอกวา่ เธอเตรยี มอาหารเย็น ใหฉ้ ัน?” อนั ทจี่ รงิ คนื นฉ้ี นิ โมห่ านมงี านเลย้ี งรว่ มรับประทานอาหารทางธรุ กจิ แตเ่ จา้ ผนี อ้ ยสองคนนัน้ บงั คบั ใหเ้ ขากลับมาใหไ้ ด ้ ซงิ หยนุ แฮค็ เขา้ คอมพวิ เตอรข์ องเขา กอ่ นจะใชอ้ เี มลในชอื่ ของเขา สง่ เมลไปยกเลกิ งานรว่ มรับประทานอาหารคํา่ กบั พันธมติ รคคู่ า้ ซงิ เฉนิ โทรศพั ทไ์ ปหาคณุ ป่ ู บอกวา่ เขาไมย่ อมพัฒนาความสมั พันธ์ กบั ภรรยาใหมด่ ๆี พอ่ บา้ นกบั คณุ พอ่ ผลดั กนั วางระเบดิ บอกวา่ ภรรยาใหมก่ ําลังเตรยี ม อาหารคํา่ รอเขาอยทู่ บ่ี า้ นอยา่ งหลงใหลจนโงหวั ไมข่ น้ึ เขาถงึ ไดก้ ลับมาอยา่ งจนปัญญา ปรากฏวา่ ทนั ทที กี่ ลบั ถงึ บา้ น ผหู ้ ญงิ ทว่ี า่ กําลงั รอเขาอยา่ งหลงใหล จนโงหวั ไมข่ นึ้ ในคําเลา่ ลอื นัน้ แมแ้ ตเ่ ขาเป็ นสามารถของเธอกย็ งั ไม่ รเู ้ ลยดว้ ยซ้ํา “อาหารเย็น?”

ซสู อื เยวต่ กใจไปเล็กนอ้ ย แลว้ รบี ลกุ ตวั เดนิ ไปทห่ี อ้ งครวั “คณุ ยัง ไมไ่ ดก้ นิ ขา้ วเหรอ?” อาหารทเ่ี หลอื อยนู่ อ้ ยนดิ เมอื่ ตอนเย็น เธอใหซ้ งิ หยนุ ยกขน้ึ ไปใหซ้ งิ เฉนิ หมดแลว้ เธอเปิดตเู ้ ย็น มองไปทว่ี ตั ถดุ บิ ไมก่ อ่ี ยา่ งขา้ งในนัน้ แลว้ หนั มามอง เขา “คณุ กนิ บะหมไี่ หม?” ชายคนนัน้ เลกิ ควิ้ ขนึ้ “ไมไ่ ดเ้ ตรยี มใหฉ้ ัน?” ในนํ้าเสยี งเครง่ ขรมึ เย็นชานัน้ ของเขาแฝงความไมพ่ อใจอยดู่ ว้ ย เล็กนอ้ ย ซสู อื เยวก่ ดั รมิ ฝี ปาก รวู ้ า่ เขาตอ้ งรสู ้ กึ วา่ เธอเป็ นภรรยาทไี่ มไ่ ดเ้ รอ่ื ง แน่นอน หญงิ สาวชะงกั ไปชวั่ ขณะ ในขณะทกี่ ําลงั เตรยี มวตั ถดุ บิ อยา่ งรวดเร็ว ก็เอย่ ปากอยา่ งขลาดกลวั ไปดว้ ยวา่ “ฉันไมร่ วู ้ า่ คณุ จะกลบั มาตอน ไหน ไมอ่ ยากใหค้ ณุ กนิ อาหารเหลอื ดงั นัน้ เลยอยากจะทําแยกให ้ คณุ โดยเฉพาะอกี ตา่ งหาก” พดู จบ เธอก็หนั มามองเขาดว้ ยรอยยม้ิ “กใ็ นเมอ่ื ในใจของฉัน คณุ แตกตา่ งไปจากคนอน่ื นนี่ า”

ตอนทซี่ สู อื เยวย่ ม้ิ ขนึ้ มา ดวงตาแวววาวสดใสโคง้ งอกลายเป็ น พระจันทรเ์ สย้ี ว ซง่ึ มันดนู ่ารกั เป็ นพเิ ศษ ในใจของฉนิ โมห่ านกระตกุ เตน้ อยา่ งประหลาด บางทผี หู ้ ญงิ คนนอี้ าจจะมโี ชคชะตาผกู พนั กบั เด็กชายสองคนในบา้ น ของเขาจรงิ ๆ แหละมัง้ ? ตอนเธอยม้ิ ขน้ึ มาดเู หมอื นกบั ซงิ เฉนิ แพรวพราวจับตาเหมอื นกบั ดวง อาทติ ยด์ วงนอ้ ย เมอื่ ไดม้ องเธอแบบนี้ คําพดู หนักๆ ของเขากไ็ มส่ ามารถพดู ออกมา ไดเ้ ลย ชายคนนัน้ หนั กลบั มา นั่งลงบนโซฟา ปิดโทรทศั นล์ งอยา่ งไมแ่ ยแส กอ่ นจะหยบิ โทรศพั ทข์ นึ้ มาทํางาน ซสู อื เยวท่ อี่ ยใู่ นครัวถอนหายใจยาวๆ ดว้ ยความโลง่ ใจ ในทสี่ ดุ ก็หลอกตบตาผา่ นไปไดแ้ ลว้ ตงั้ แตว่ นั พรงุ่ น้ี เธอจะเอาเรอ่ื งทตี่ อ้ งทําอาหารใหท้ า่ นชายฉนิ บนั ทกึ ไวใ้ นบนั ทกึ ชว่ ยจําในโทรศพั ทเ์ ลย!

สบิ นาทตี อ่ มา บะหมไ่ี ขท่ ไ่ี อรอ้ นกําลงั คกุ รนุ่ ชามหนง่ึ ก็ถกู ยกมาเสริ ฟ์ บนโตะ๊ อาหาร “ทา่ นชายฉนิ ทานขา้ วไดแ้ ลว้ คะ่ ” หลังจากเปลง่ เสยี งออกไปไมน่ าน ชายผแู ้ สนเย็นชาเยอ่ หยง่ิ ก็ลกุ ตวั ขน้ึ แลว้ น่ังลงตรงหนา้ โตะ๊ อาหาร ทา่ ทางการทานอาหารของเขาชา่ งสงา่ งามแบบสดุ ๆ ไปเลย นเ่ี ป็ นครงั้ แรกทซี่ สู อื เยวเ่ ห็นคนกนิ ขา้ วคนเดยี วแลว้ ยังสงา่ งามได ้ ขนาดนี้ กนิ ไดผ้ ดู ้ มี าก เธอมองไปทฉี่ นิ โมห่ าน แลว้ กใ็ จลอยโดยไมร่ ตู ้ วั “น่ามองเหรอ?” เสยี งทมุ ้ ตํา่ ของชายคนนัน้ ไมเ่ ร็วไมช่ า้ “ชอบมอง จะมองไปตลอด ชวี ติ เลยก็ไดน้ ะ” ตอนท่ี 9 เป็ นคณุ นายฉนิ ของเธอใหด้ ี ใบหนา้ ของซสู อื เยวจ่ ๆู่ กแ็ ดงขน้ึ มาในชว่ั พรบิ ตา!

หวั ใจเตน้ รัวเหมอื นมันกําลงั จะกระเด็นออกมาจากอกยังไงอยา่ งนัน้ เธอรบี หนั หนา้ หนอี ยา่ งรวดเร็ว ไมก่ ลา้ มองเขา “รสชาตไิ มเ่ ลว” ชายหนุ่มกม้ หนา้ ลง พลางกนิ บะหมท่ี เ่ี ธอตม้ ใหพ้ ลางเอย่ ปากพดู นงิ่ ๆ “พอ่ บา้ นบอกวา่ เธอมธี รุ ะกบั ฉัน?” ซสู อื เยวเ่ พง่ิ จะนกึ ขนึ้ มาได ้ เธอยังมเี รอื่ งสําคญั ทตี่ อ้ งคยุ กบั เขา “ทา่ นชายฉนิ ” หญงิ สาวเงยหนา้ ขนึ้ มองเขาอยา่ งเครง่ เครยี ด “กอ่ นแตง่ งาน ฉันไมร่ ู ้ เลยวา่ คณุ ยงั มลี กู ชายฝาแฝดอยดู่ ว้ ย” ชายหนุ่มเลกิ คว้ิ “กอ่ นแตง่ งาน ฉันก็ไมร่ เู ้ ลยวา่ เธอจะแอบขโมยดมื่ ไวนข์ องฉันเพราะเรอ่ื งอดตี แฟนหนุ่ม” ซสู อื เยว่ “…” เธอนกึ ถงึ ความฝันทเี่ กดิ ขน้ึ เมอื่ คนื ขน้ึ มาได ้ ในความฝัน เธอกบั ผชู ้ ายทอ่ี ยตู่ รงหนา้ นอี้ ยใู่ นอา่ งอาบน้ํา … ไม่ บางทนี ่ันอาจจะไมใ่ ชค่ วามฝัน!

เธอกดั รมิ ฝี ปาก “แอบดมื่ ไวนข์ องคณุ เป็ นความผดิ ของฉัน แตว่ า่ ตอ่ มาคณุ กท็ ําเรอื่ งทเ่ี กนิ ขอบเขตกบั ฉันเหมอื นกนั ไมใ่ ชเ่ หรอ ?” “พวกเราเสมอกนั แลว้ !” ฉนิ โมห่ านเงยหนา้ ขนึ้ ดวงตาลมุ่ ลกึ จนมองไมเ่ หน็ ทสี่ นิ้ สดุ ของนัน้ มองมาทเ่ี ธอ “เธอคดิ วา่ เธออาบนํ้าดว้ ยกนั กบั ฉันแคค่ รงั้ เดยี ว มี มลู คา่ ถงึ หา้ ลา้ นสแี่ สนแปดหมน่ื เลย?” “เพลง้ ——!” โทรศพั ทใ์ นมอื ของซสู อื เยวห่ ลน่ ลงพน้ื ไวนด์ ม่ื ยากไมก่ ขี่ วดทเ่ี อดม่ื ไปเมอื่ วานพวกนัน้ มลู คา่ หา้ ลา้ นสแี่ สน แปดหมนื่ ? สหี นา้ ของหญงิ สาวซดี ขาว เป็ นเวลานานกอ่ นเธอจะยม้ิ ออกมา เจอื่ นๆ “ขวดไวนพ์ วกนัน้ …” “ทงั้ หมดเป็ นรนุ่ ลมิ เิ ต็ด” น้ําเสยี งของฉนิ โมห่ านเย็นชา “คนธรรมดาไมส่ ามารถซอื้ ได”้ ซสู อื เยว่ “…”

แตเ่ ธอยงั ยนื กรานจะตอ่ สดู ้ ว้ ยเหตผุ ล “แตถ่ งึ แมว้ า่ ไวนพ์ วกนัน้ จะ แพงมาก เมอื่ วานคณุ กบั ฉัน…ก็ไมไ่ ดแ้ คอ่ าบนํ้าดว้ ยกนั งา่ ยๆ แค่ นัน้ !” ฉนิ โมห่ านเลกิ คว้ิ ขน้ึ นง่ิ ๆ เขาวางตะเกยี บลง ในคําพดู มคี ําตดิ ตลกหยอกลอ้ แฝงอยู่ “ถา้ อยา่ ง นัน้ เธอพดู มาสวิ า่ เมอ่ื คนื วานฉันกบั เธอทําอะไรกนั ” เมอื่ นกึ ถงึ เขาเมอ่ื คนื … ใบหนา้ เล็กๆ ของซสู อื เยวก่ แ็ ดงกํา่ ขน้ึ มาในทนั ที เธอลกุ ขนึ้ ยนื อยา่ งอ้ําๆ อง้ึ ๆ “สรปุ แลว้ คอื คณุ ทําเกนิ ขอบเขตมาก!” “ฉันทําเกนิ ขอบเขตยังไงละ่ ?” ดวงตาคนู่ ัน้ ของชายหนุ่มราวกบั มมี นตข์ ลงั เนอ้ื หนังของเธอทกุ กระเบยี ดนวิ้ ทเ่ี ขากวาดสายตามองผา่ นตา่ งรสู ้ กึ รอ้ นผา่ วขนึ้ มา “เธอจําสว่ นไหนของเมอ่ื คนื วานไดล้ ะ่ หมื ?” เสยี งแบบนขี้ องเขามเี สน่หเ์ กนิ ไปแลว้ ซสู อื เยวไ่ มก่ ลา้ มองหนา้ เขา อกี ตอ่ ไป รบี เบยี่ งตวั หนั หนี ลําคอรดั แน่น พดู อะไรไมอ่ อก “ถา้ จําไมผ่ ดิ เมอื่ วานพวกเราแตง่ งานกนั แลว้ ”

นํ้าเสยี งของชายหนุ่มทอี่ ยดู่ า้ นหลังเยอื กเย็นแหบพรา่ “ฉันทําอะไร เธอ ก็ดเู หมอื นจะถกู กฎหมายทงั้ หมดนะ” ใบหนา้ ของซสู อื เยวร่ อ้ นมาก ผา่ นไปสกั พกั เธอถงึ เอาเสยี งของตวั เองกลบั มาได ้ “ถา้ อยา่ งนัน้ คณุ …คณุ ตอ้ งการอะไร?” “ฉันไมม่ หี า้ ลา้ นสแี่ สนแปดหมน่ื ” เธอมแี คห่ า้ รอ้ ยสส่ี บิ แปดหยวนเทา่ นัน้ “เป็ นคณุ นายฉนิ ของเธอใหด้ ี” เสยี งของชายหนุ่มแผว่ เบา “เป็ นแมข่ องซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ ใหด้ ี” ซสู อื เยวก่ ดั รมิ ฝี ปาก “แตว่ า่ …” “ฉันคดิ วา่ ฉันยังไมม่ วี ฒุ ภิ าวะมากพอ ยงั ดแู ลคนอน่ื ไดไ้ มค่ อ่ ยดี เทา่ ไหรน่ ัก” “ฉันกลวั วา่ ฉันจะดแู ลพวกเขาสองคนไดไ้ มด่ ี” นค่ี อื สาเหตทุ เ่ี ธอตอ้ งคยุ กบั เขาใหเ้ ขา้ ใจในคนื น้ี

“ไมเ่ ป็ นไร” “พวกเขาเป็ นผใู ้ หญพ่ อทจี่ ะสามารถดแู ลเธอได ”้ ซสู อื เยว่ “…” “และแน่นอน ถา้ หากเธอรสู ้ กึ เกรงใจมากจนเกนิ ไปละก็ ” ฉนิ โมห่ านมองไปทแ่ี ผน่ หลงั อนั เรยี วเล็กของเธอ เบอ้ื งหนา้ ปราก ทา่ ทางทเี่ ธอนอนอยใู่ นอา่ งอาบน้ําดว้ ยเคา้ โครงหนุ่ สวยดงึ ดดู คน ขนึ้ มา ในนํ้าเสยี งทมุ ้ ตํา่ ของเขาแฝงไวด้ ว้ ยเสยี งแหบพรา่ น่าหลงใหล “จะ ชดเชยดว้ ยเนอื้ หนังก็ได”้ เนอ้ื … ใบหนา้ ของซสู อื เยวแ่ ดงจนแทบจะกลายเป็ นกน้ ลงิ ไปแลว้ เธอรบี รอ้ นวง่ิ ขน้ึ ชนั้ บนไป กลับเขา้ ไปในหอ้ งนอน แลว้ ปิดประตลู ง! ขา้ งหยู งั คงสะทอ้ นคําพดู ของเขาเมอ่ื ครนู่ ไี้ มห่ ยดุ “เราแตง่ งานกนั แลว้ ” “ฉันทําอะไรเธอ ก็ดเู หมอื นจะถกู กฎหมายทงั้ หมดนะ ”

ทนั ใดนัน้ ทางเดนิ ดา้ นนอกประตกู ็มเี สยี งฝี เทา้ ม่ันคงและทรงพลงั ของชายหนุ่มสะทอ้ นดงั ขน้ึ เสยี งฝี เทา้ นัน้ ดเู หมอื นจะหนั เดนิ มาทางหอ้ งของเธอ ซสู อื เยวก่ ดั รมิ ฝี ปากแน่น หวั ใจเตน้ ตกึ ตกึ ตกึ อยา่ งรนุ แรง เมอ่ื คนื วานในอา่ งอาบนํ้า ความทรงจําทถ่ี กู เขาใชน้ วิ้ มอื ทรมานจน สง่ เสยี งครวญครางยังคงวนเวยี นอยภู่ ายในหวั ของเธอ ดเู หมอื นวา่ ขา่ วลอื สว่ นหนงึ่ จะเป็ นเท็จ แตอ่ กี สว่ นจะยังเป็ นความจรงิ อย!ู่ เขาเคยทรมานเลน่ คหู่ มนั้ ของเขาสองคนจนตาย! ขณะฟังเสยี งฝี เทา้ นัน้ เธอหลบั ตาลงดว้ ยใบหนา้ ซดี เผอื ด ผชู ้ ายคนนัน้ เมอื่ หา้ ปีกอ่ น ทําใหเ้ ธอตอ่ ตา้ นเรอ่ื งระหวา่ งชายหญงิ ไป เองโดยสญั ชาตญาณ นเี่ ป็ นเหตผุ ลวา่ ทําไม เธอคบหากบั เฉงิ เซวยี นมานานหลายปี แต่ แมแ้ ตจ่ บู กย็ ังไมเ่ คยจบู กนั มากอ่ น เฉงิ เซวยี นบอกวา่ เธอป่ วย แตก่ ็เสยี ดายเงนิ ทจ่ี ะใหเ้ ธอเอาไปหาหมอ ทกุ ครงั้ ตา่ งก็ปลอ่ ยใหเ้ ธอเอาชนะมันดว้ ยตวั เองตลอด

เธอเอาชนะมันไมไ่ ดจ้ รงิ ๆ … เสยี งฝี เทา้ เดนิ มาถงึ ประตหู อ้ งของเธอ ซสู อื เยวเ่ รม่ิ ตวั สนั่ เบาๆ จากนัน้ เสยี งฝี เทา้ กเ็ ดนิ ผา่ นหอ้ งนอนของเธอไป แลว้ เดนิ ตอ่ ไปจน สดุ ทางเดนิ เธอไดย้ นิ เสยี งเปิดปิดประตจู ากสดุ รมิ ทางเดนิ หลังจากนัน้ บรเิ วณรอบดา้ นกเ็ งยี บสนทิ ซสู อื เยวถ่ อนหายใจยาวๆ อยา่ งโลง่ อก คนื นเ้ี ขาไมว่ างแผนจะทรมานเธอ? เธอเอนหลงั บนกลบั ลงบนเตยี งอยา่ งเหนอื่ ยลา้ มองขนึ้ ไปบนเพดาน อยา่ งเหมอ่ ลอย ตลอดทงั้ คนื ซสู อื เยวต่ น่ื แลว้ นอน นอนแลว้ ตนื่ ทกุ ครงั้ ทลี่ มื ตา จะตอ้ งมองดวู า่ แกว้ นํ้าตรงหนา้ ประตถู กู เตะควํา่ ไปแลว้ หรอื เปลา่ โชคดี

ตอนเชา้ ตน่ื ขน้ึ มา ประตหู อ้ งยงั คงปลอดภยั แกว้ นํ้าแกว้ นัน้ กไ็ มไ่ ด ้ ถกู เตะควํา่ หวั ใจทพ่ี ะวา้ พะวงั อยตู่ ลอดทงั้ คนื ในทส่ี ดุ กก็ ลบั มาอยใู่ นทอ้ งแลว้ ซสู อื เยวล่ กุ จากเตยี งไปลา้ งหนา้ ลา้ งตาอาบนํ้าเล็กนอ้ ย จากนัน้ ก็ลง ไปชนั้ ลา่ งเพอื่ ทําอาหารเชา้ ซงิ หยนุ ทใี่ ชช้ วี ติ ตามกฎเกณฑล์ งไปชนั้ ลา่ งตงั้ แตเ่ ชา้ ๆ แลว้ สว่ นคนทชี่ อบนอนตน่ื สายอยา่ งซงิ เฉนิ เมอ่ื กลนิ่ หอมคลงุ ้ ของอาหาร เชา้ ลอยขน้ึ ชนั้ บนไป เขาถงึ ไดว้ ง่ิ ลงมาชนั้ ลา่ งดว้ ยหวั รังนกยงุ่ เหยงิ “หมา่ ม๊ ี อรณุ สวสั ดคิ์ รับ” ซงิ หยนุ เอย่ ปากรอ้ งทกั ซสู อื เยวด่ ว้ ยรอยยม้ิ กอ่ นจะหนั ไปมองซงิ เฉนิ ครหู่ นง่ึ อยา่ งขม่ ขู่ ซงิ เฉนิ กดั รมิ ฝี ปาก มองไปทซ่ี สู อื เยวอ่ ยา่ งไมค่ อ่ ยเต็มใจนัก น้ําเสยี ง ชน่ื มน่ื “หมา่ ม๊ ี อรณุ สวสั ดคิ์ รับ” ซสู อื เยวต่ ะลงึ ไปชว่ั ขณะ กอ่ นเธอจะฝื นบบี ยม้ิ ออกมาอยา่ งไมเ่ ตม็ ใจ \"อรณุ สวสั ด\"์ิ

เป็ นโสดมายส่ี บิ หา้ ปี เธอยงั ไมค่ อ่ ยชนิ เทา่ ไหรท่ จี่ ๆู่ กม็ เี ดก็ หา้ ขวบ มาเรยี กเธอวา่ หมา่ ม๊ ี เธอนกึ ถงึ เด็กเมอ่ื หา้ ปีกอ่ นคนนัน้ ขน้ึ มาอยา่ งน่าประหลาด ตอนทเ่ี ธอประสบอบุ ตั เิ หตทุ างรถยนต์ เดก็ คนนัน้ อายไุ ดแ้ ปดเดอื น แลว้ ตอนนัน้ ถา้ เธอระมดั ระวงั กวา่ นอี้ กี สกั นดิ เด็กคนนัน้ กค็ งจะไมค่ ลอด กอ่ นกําหนด และตอ้ งเสยี ชวี ติ ตงั้ แตแ่ รกเกดิ แบบนัน้ ถา้ เดก็ คนนย้ี ังมชี วี ติ อยู่ ตอนนก้ี ็น่าจะโตประมาณซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ นี่ แหละมงั้ ? ซสู อื เยวเ่ งยหนา้ ขนึ้ มองไปทเ่ี ดก็ นอ้ ยน่ารักสองคนอกี ครงั้ รอยยมิ้ ปรากฏบนรมิ ฝี ปากของเธอ “ฉันจะเป็ นหมา่ ม๊ใี หพ้ วกเธอใหด้ เี ลย” บางทนี อี่ าจเป็ นโชคชะตา เธอสญู เสยี ลกู ไปเมอ่ื หา้ ปีกอ่ น หา้ ปีตอ่ มาสวรรคก์ ็ทําใหเ้ ธอกลายมา เป็ นแมข่ องซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ กถ็ อื วา่ เป็ นการชดเชยความผดิ ทเ่ี ธอเคยไดท้ ําลงไปแหละมงั้ ?

เมอื่ นกึ ถงึ สง่ิ เหลา่ นี้ ภายใตก้ ารเรง่ เรา้ ของฟ๋ เู ชยี นเชยี น เธอทะลวง เขา้ ไปในหอ้ งครัว ตม้ ไขแ่ ลว้ แกะสลกั เป็ นกระตา่ งนอ้ ยสองตวั ใหก้ บั เด็กชายตวั นอ้ ยทงั้ สองคน “ตงั้ ใจกนิ ขา้ งนะ หมา่ ม๊ไี ปทํางานแลว้ !” หญงิ สาววางจานอาหารลงบนโตะ๊ ถอื เอาเสอ้ื คลมุ กบั กระเป๋ าเป้ แลว้ รบี วง่ิ ออกจากประตอู ยา่ งรวดเร็ว ซงิ เฉนิ มองไปทก่ี ระตา่ ยนอ้ ยน่ารัก พลางขมวดคว้ิ ขนึ้ มาเล็กนอ้ ย “พ่ี เธอไรเ้ ดยี งสาชะมัดเลย” ซงิ หยนุ เหลอื บมองเขา “เธอคดิ วา่ นายไรเ้ ดยี งสา” “แตเ่ ธอทํามาสองตวั เธอกค็ ดิ วา่ พไี่ รเ้ ดยี งสาเหมอื นกนั ” “นายไรเ้ ดยี งสา” “พไี่ รเ้ ดยี งสา!” ในเวลานเ้ี อง ฉนิ โมห่ านในชดุ สทู กบั รองเทา้ หนังกเ็ ดนิ ลงมาจากชนั้ บน เด็กนอ้ ยน่ารักสองคนเอย่ ปากรอ้ งเรยี กเขาทนั ที “แดด๊ ดี้ รบี มาเร็ว!”

เชา้ ตรแู่ บบนก้ี ไ็ ดย้ นิ เสยี งตนื่ เตน้ ของลกู ชายทงั้ สองคนแลว้ ชาย หนุ่มยกขาเดนิ เขา้ ไป “มอี ะไรเหรอ?” “น”ี่ ซงิ หยนุ ผลักไขต่ ม้ ทแ่ี กะสลกั เป็ นรปู กระตา่ ยนอ้ ยสองตวั ดนั มาไว ้ ตรงหนา้ เขา ซงิ เฉนิ ยม้ิ จนตาโคง้ “แดด๊ ด้ี นค่ี อื อาหารเชา้ ทหี่ มา่ ม๊เี ตรยี มไวใ้ ห ้ แดด๊ ดดี้ ว้ ยความรกั ” ฉนิ โมห่ านขมวดคว้ิ พลางมองไปทกี่ ระตา่ ยนอ้ ยไรเ้ ดยี งสาพวกนัน้ “ใหพ้ อ่ ?” “อมื้ !” ซงิ เฉนิ พยักหนา้ “หมา่ ม๊บี อกวา่ เอเป็ นกระตา่ ยนอ้ ยสองตวั น้ี อยาก ใหพ้ อ่ กนิ เธอซะ!” ฉนิ โมห่ าน “…” ชายหนุ่มขมวดควิ้ เหลอื บมองกระตา่ ยนอ้ ยสองตวั นัน้ “พอ่ บา้ น หอ่ แลว้ เอาไปทบ่ี รษิ ัทดว้ ย”

ตอนท่ี 10 ทาํ ใหพ้ วกเขาอยเู่ หมอื นตายทงั้ เป็ น “บรรพบรุ ษุ ของฉัน ในทสี่ ดุ เธอกม็ าแลว้ !” ซสู อื เยวเ่ พง่ิ จะมาถงึ สตดู โิ อภาพยนตรห์ วั หนา้ คนงานก็รออยทู่ หี่ นา้ ประตแู ลว้ หวั หนา้ คนงานควา้ มอื เธอไว ้ “มงี านใหญเ่ ขา้ มา นักแสดงหญงิ เบอร์ สองจากกองละคร《สงครามรักขจจี ร》คณุ เซย่ี งหวนั่ ฉงิ เรยี กชอ่ื เธอใหไ้ ปเป็ นสแตนอนิ บทบแู๊ ทนหลอ่ น!” “ยงิ่ ไปกวา่ นัน้ ราคาทเ่ี สนอมามากกวา่ ทเ่ี ธอไปเป็ นสแตนอนิ ใหป้ กติ ถงึ สามเทา่ เลยนะ!” หลังจากมาถงึ กองละครซสู อื เยวก่ ็ตรงไปแตง่ หนา้ ขนึ้ สลงิ ทนั ที หลังจากทกุ อยา่ งพรอ้ มแลว้ แตผ่ กู ้ ํากบั กลบั ถว่ งไมเ่ รมิ่ ถา่ ยสกั ที สแตนอนิ ชายทต่ี อ้ งเลน่ ดว้ ยกนั กบั ซสู อื เยวไ่ มท่ ําแลว้ “ยังรออะไรอกี ?” “รอคณุ เซยี่ งหวน่ั ฉงิ คะ่ ” “คณุ เซย่ี งบอกวา่ เธอตอ้ งการมาตรวจสอบดว้ ยตวั เอง เพราะกลวั วา่ ส แตนอนิ หญงิ คนนจ้ี ะแสดงไมไ่ ดต้ ามอารมณท์ เ่ี ธอตอ้ งการคะ่ ”

หลังจากพดู จบ รอบผกู ้ ํากบั กอ็ ดทอดถอนใจออกมาไมไ่ ด ้ “คณุ เซยี่ ง ทงั้ สวยทงั้ เป็ นมอื อาชพี จรงิ ๆ ทงั้ ชวี ติ นพ้ี วกเธอเทยี บไมไ่ ดห้ รอก! ” ซสู อื เยวไ่ ดย้ นิ แลว้ ก็อยากจะหวั เราะ ตงั้ ใจทํางานเตม็ ท?ี่ เซย่ี งหวน่ั ฉงิ เขา้ วงการมาหา้ ปี ละครทกุ เรอ่ื งของหลอ่ น ลว้ นเป็ น ซสู อื เยวท่ อี่ า่ นบทละครจนเขา้ ใจ คอยแนะนําอยา่ งละเอยี ดรอบคอบ และขดั เกลามนั ออกมาใหห้ ลอ่ นตา่ งหาก บทละคร《สงครามรักขจจี ร》เรอื่ งนี้ เธอกเ็ คยอา่ นมากอ่ น เหมอื นกนั ในละครเรอื่ งน้ี บทบาทของเซยี่ งหวน่ั ฉงิ เป็ นบททร่ี ะยะหลังมกั ทํา สงครามพา่ ยแพห้ ลายครัง้ พา่ ยสงคราม แฝงความหมายไวว้ า่ ตอ้ งถกู ทบุ ตี เหตผุ ลทเี่ ซย่ี งหวนั่ ฉงิ ตอ้ งการมาตรวจสอบดว้ ยตวั เอง กแ็ คอ่ ยากจะ เหน็ เธอถกู ทบุ ตดี ว้ ยตาของหลอ่ นเองก็เทา่ นัน้ พดู ไปแลว้ ก็ตลก

เธอจบั ไดว้ า่ เซยี่ งหวนั่ ฉงิ กบั แฟนหนุ่มของเธอคบหากนั เธอไมต่ ไี ม่ ดา่ พวกเขา แคร่ อ้ งไหเ้ ดนิ จากไปเฉยๆ แตเ่ ซย่ี งหวน่ั ฉงิ กลับเสยี แรงอยา่ งลําบากยากเย็น อยากจะดเู ธอถกู ทบุ ตี ทําอยา่ งกบั เธอเป็ นมอื ทสี่ ามยงั ไงอยา่ งนัน้ เพยี งไมน่ าน เซยี่ งหวนั่ ฉงิ กม็ าถงึ หลอ่ นนั่งขาไขวห่ า้ งลงบนเกา้ อ้ี “ความตอ้ งการของฉันเขม้ งวดมาก ฉันจะใหส้ แตนอนิ หญงิ คนนถ้ี า่ ยใหมไ่ ปเรอื่ ยๆ จนกวา่ ฉันจะพอใจ ” ผชู ้ ว่ ยผกู ้ ํากบั คอื สนุ ัขรบั ใชท้ แ่ี ทจ้ รงิ “คณุ ชา่ งทมุ่ เทกบั การทํางาน อยา่ งเต็มทจี่ รงิ ๆ!” “สแตนอนิ หญงิ คนนัน้ ไดย้ นิ แลว้ ใชไ่ หม แสดงออกมาใหด้ !ี ” “ไดแ้ สดงเป็ นสแตนอนิ ใหค้ ณุ เซย่ี ง เป็ นเกยี รตขิ องเธอมากนะ! ” ซสู อื เยวค่ รา้ นเกนิ กวา่ จะสนใจพวกเขา การถา่ ยทําเรม่ิ ขนึ้ แลว้

เธอกบั สแตนอนิ ชายเป็ นคหู่ เู กา่ มาหลายปีแลว้ ทงั้ สองคน เคลอ่ื นไหวตอ่ สกู ้ นั ปลอมๆออกมา ดา้ นในภาพทถ่ี า่ ยไดต้ า่ งราบรนื่ และเป็ นธรรมชาติ ผชู ้ ว่ ยผกู ้ ํากบั พดู ชมครัง้ แลว้ ครัง้ เลา่ “สแตนอนิ หญงิ คนนไ้ี มเ่ ลวเลย จรงิ ๆ คณุ เซย่ี งคณุ นชี่ า่ งตาถงึ จรงิ ๆ!” สหี นา้ ของเซยี่ งหวนั่ ฉงิ เยอื กเย็นลง “ฉันไมพ่ อใจ” “แสดงปลอมสดุ ทา้ ยยงั ไงมนั ก็ปลอม ใหพ้ วกเขาสจู ้ รงิ ไปเลย” ผชู ้ ว่ ยผกู ้ ํากบั ตะลงึ สจู ้ รงิ ? แบบนอ้ี าจถงึ ชวี ติ คนเลยนะ! “คา่ รกั ษาพยาบาลฉันเป็ นคนออก” เซย่ี งหวนั่ ฉงิ หยบิ พดั กลมขนึ้ มา สบายอกสบายใจสดุ ๆ “ฉันเองก็ทํา เพอ่ื รบั ผดิ ชอบตอ่ การถา่ ยทํานะคะ” ผชู ้ ว่ ยผกู ้ ํากบั รบี ออกคําสงั่ ทนั ที “ใหพ้ วกเขาสกู ้ นั แบบสจู ้ รงิ ไปเลย!” เกอื บทกุ คนในกองถา่ ยพากนั มนึ ไปหมด

นเ่ี ป็ นฉากทนี่ ักแสดงหญงิ เบอรส์ องตอ้ งถกู ทบุ ตจี นพกิ าร แลว้ จะให ้ ตอ่ สจู ้ รงิ เหรอ? สแตนอนิ ชายทนไมไ่ ด ้ “สจู ้ รงิ ไมไ่ ดห้ รอก เธอลองพดู กบั พวกเขาดๆี ไหม?” “ไมต่ อ้ ง” ซสู อื เยวย่ มิ้ “ฟังหลอ่ นเถอะ” เซยี่ งหวนั่ ฉงิ พงุ่ เป้ามาทเี่ ธอ ถงึ ตอนนเ้ี ธอไปขอรอ้ งเซยี่ งหวน่ั ฉงิ กค็ งจะถกู หลอ่ นทําใหอ้ บั อายก็ เทา่ นัน้ แหละ หวั หนา้ คนงานเซน็ สญั ญาลงนามไปเรยี บรอ้ ยแลว้ ถงึ เธอไมแ่ สดง ยังไงกต็ อ้ งแสดง เซยี่ งหวนั่ ฉงิ รเู ้ รอื่ งนด้ี ถี งึ ไดก้ ําเรบิ เสบิ สานขนาดนี้ อกี อยา่ งเธอเป็ นสแตนอนิ มอื อาชพี บาดเจ็บนดิ หน่อยจะเป็ นไรไป ละ่ ? ซสู อื เยวถ่ กู ตจี นลม้ ลงไปครัง้ แลว้ ครงั้ เลา่ และลกุ ขนึ้ ยนื ใหมค่ รัง้ แลว้ ครงั้ เลา่