สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ0001-0500

หญงิ สาวกดั รมิ ฝี ปาก ปิดมอื ถอื ทนั ที เงยหนา้ มองเฉงิ เซวยี นทยี่ นื ไม่ ไกลจากเธอ “รปู ถา่ ยคอื คนของคณุ ถา่ ยเหรอ ขา่ วในอนิ เทอรเ์ น็ตก็ เป็ นคณุ ปลอ่ ยใชม่ ยั้ ” “เป็ นความคดิ ของหวน่ั ฉงิ ” เฉงิ เซวยี นมองขา้ งหนา้ อยา่ งเรยี บเฉย ในดวงตาไมไ่ ดม้ คี วามอบอนุ่ และเป็ นสภุ าพบรุ ษุ อยา่ งตอนทอ่ี ยตู่ อ่ หนา้ คนอนื่ ตอนกลางวนั แลว้ “ตอนนใี้ นโลกโซเชยี ลพดู ถงึ แตข่ า่ วคราวของผมกบั คณุ จะทําให ้ การมตี วั ตนของหวนั่ ฉงิ ลดลง” “หลังจากรอใหท้ กุ คนลมื เรอื่ งเมอื่ วานไปแลว้ หวนั่ ฉงิ ก็จะกลับคนื มา ไดแ้ ลว้ ” ซสู อื เยวส่ ดู อากาศเย็นๆเขา้ ไป “ดงั นัน้ วนั นท้ี คี่ ณุ แสดงออกตอ่ หนา้ ฉันเหลา่ นัน้ ……ลว้ นทําเพอ่ื เซย่ี งหวนั่ ฉงิ เหรอ” เขายงั รกั เซย่ี งหวน่ั ฉงิ อยา่ งลกึ ซง้ึ มากจรงิ ๆ เธออยกู่ บั เขามาหา้ ปีเตม็ ๆ เฉงิ เซวยี นไมเ่ พยี งไมย่ อมเปิดเผยวา่ พวก เขาคบหากนั แมแ้ ตก่ ารมตี วั ตนอยขู่ องเธอซสู อื เยวค่ นนกี้ ็ยังปกปิด อยา่ งแน่นหนา

หลังจากทคี่ บหาอยกู่ บั เซยี่ งหวน่ั ฉงิ กเ็ ปิดเผยทนั ที กระทงั่ ตอนนเ้ี ซย่ี งหวน่ั ฉงิ เกดิ เรอ่ื งแลว้ เขาก็ยังเอาแฟนเกา่ อยา่ ง เธอออกมาเป็ นโลก่ นั กระสนุ หวั ใจของเธอนับวนั จะยงิ่ เย็นชาขน้ึ เรอื่ ยๆแลว้ “ก็ไมใ่ ชเ่ พอื่ หวน่ั ฉงิ ทงั้ หมดเสยี ทเี ดยี ว” เฉงิ เซวยี นกระตกุ มมุ ปากเล็กนอ้ ย “กเ็ พอ่ื คณุ เพอื่ ผมดว้ ย” “หลังจากเรอ่ื งนี้ ชาวเน็ตก็จะชอบผม รสู ้ กึ วา่ ผมเป็ นผชู ้ ายทจี่ ติ ใจดมี ี ความรบั ผดิ ชอบ” “สว่ นคณุ ก็สามารถใชโ้ อกาสน้ี ถบี ตวั จากนักแสดงแทนขนึ้ มาเป็ น นักแสดงเต็มตวั ” เขามสี หี นา้ สะใจ “ยงิ ปืนนัดเดยี วไดน้ กสามตวั นเ่ี ราไดป้ ระโยชนท์ งั้ สามคน สอื เยว่ คณุ ตอ้ งใหค้ วามรว่ มมอื กบั ผม” ลฟิ ตม์ าถงึ ชนั้ หนงึ่ แลว้ “รว่ มมอื กบั คณุ เหรอ ฝันไปเถอะ！” หญงิ สาวพน่ คํานอี้ อกมาอยา่ งรงั เกยี จมาก สะพายกระเป๋ า กา้ วยาวๆ เดนิ ออกไป

ประตสู ตดู โิ อเงยี บเชยี บ ซสู อื เยวย่ นื รอขา้ งถนนนานมาก ก็ยงั ไมม่ รี ถแทก็ ซม่ี า “ผมไปสง่ คณุ ” รถบเี อม็ ดบั เบลิ ยสู ดี ําจอดลงขา้ งๆเธอ หนา้ ตา่ งรถเปิดลงมา เผยให ้ เห็นใบหนา้ ของเฉงิ เซวยี น เขาลดแวน่ กนั แดดลง มองเธอมมุ ปากยังแฝงดว้ ยรอยยมิ้ “ครัง้ กอ่ น คณุ บอกวา่ คณุ กบั สามขี องคณุ พกั อยใู่ นเขตคฤหาสน์ รถซอมซอ่ อยา่ งนขี้ องผม เขา้ ไปไมไ่ ด”้ พดู พลาง เขาเงยหนา้ มองไปรอบๆ ยมิ้ แลว้ พดู วา่ “ทําไม ทา่ นชาย ฉนิ ทปี่ ากก็บอกวา่ รกั คณุ เทา่ ชวี ติ กลับไมใ่ หร้ ถคณุ มาใชส้ กั คนั ” ซสู อื เยวก่ ลอกตาใสเ่ ขา เดนิ ออ้ มรถเขา รอเรยี กแทก็ ซตี่ อ่ ไป แตร่ ถแทก็ ซกี่ ็นอ้ ยมากเกนิ ไปจรงิ ๆ ผา่ นไปครง่ึ ชว่ั โมงแลว้ ยงั ไมม่ รี ถผา่ นมาสกั คนั ฟ้าก็คอ่ ยๆมดื ลงเรอ่ื ยๆ เฉงิ เซวยี นพงิ ขา้ งหนา้ ตา่ งรถอยา่ งสงา่ งาม มมุ ปากมรี อยยม้ิ เยาะ “เดย๋ี วก็จะมดื แลว้ แถวสตดู โิ อนต่ี อนกลางคนื ยงุ ชมุ มาก”

“แมร้ ถผมจะซอมซอ่ แตเ่ พอ่ื รักษาหนา้ ของคณุ คณุ ก็ยอมเสยี ศกั ดศิ์ รหี น่อย” พดู พลาง เขายงั หาวหวอดเบาๆ “สอื เยว่ เมอื่ กอ่ นคณุ ไมเ่ คยเป็ น นักแสดงอยา่ งเป็ นทางการมากอ่ น ไมร่ วู ้ า่ หนา้ ตาของนักแสดง สําคญั มากแคไ่ หน” “อกี เดย๋ี วยงุ กจ็ ะมากดั หนา้ คณุ แลว้ ……ฮๆึ ๆๆคณุ ตอ้ งถกู ผกู ้ ํากบั ดา่ ตายแน่” ซสู อื เยวก่ ลอกตามองบนใสเ่ ขา หมนุ ตวั สะพายกระเป๋ าเดนิ ไปทาง คฤหาสนบ์ า้ นตระกลู ฉนิ ไมม่ รี ถแทก็ ซี่ เธอเดนิ กลบั บา้ นก็ได!้ แต่ เธอเดนิ ไปหนงึ่ กา้ ว รถของเฉงิ เซวยี นก็ตามมาหนง่ึ กา้ ว ซสู อื เยวร่ บี เรง่ ฝี เทา้ รถของเฉงิ เซวยี นกเ็ รง่ ความเร็วขน้ึ นดิ หน่อย เธอชา้ แลว้ รถยนตก์ ช็ า้ แลว้ สดุ ทา้ ย เฉงิ เซวยี นพดู อยา่ งงว่ งนอนวา่ “สอื เยว่ กอ่ นหนา้ นผี้ ม เกอื บจะเชอ่ื คําพดู คณุ คดิ วา่ คนวปิ รติ อยา่ งทา่ นชายฉนิ คนนัน้ จะดกี บั คณุ จรงิ ๆเหรอ”

“ตอนนด้ี แู ลว้ ……” “เลกิ งานชา้ ขนาดน้ี เขายังไมจ่ ดั รถมารับคณุ สกั คนั หลงั จากทคี่ ณุ แตง่ งานกบั เขาแลว้ กไ็ มไ่ ดม้ ชี วี ติ ทสี่ ขุ สบายเทา่ ไหร่ ” ชายหนุ่มพดู พลาง หงายมอื ไปแตค่ างของเธอ “ไมอ่ ยา่ งนัน้ คณุ ก็ คบกบั ผมตอ่ เถอะ” “คณุ กบั หวนั่ ฉงิ ตา่ งคนตา่ งอยู่ ไมร่ บกวนซงึ่ กนั และกนั เป็ นยังไง บา้ ง” ตอนท่ี 41 สง่ิ ทค่ี ณุ ควรกงั วลใจไมใ่ ชส่ ง่ิ น้ี ซสู อื เยวค่ าดไมถ่ งึ เลยวา่ ในขณะทยี่ งั มชี วี ติ อยู่ กย็ ังคงไดย้ นิ เฉงิ เซ วยี นพดู อยา่ งไรข้ ดี จํากดั อยา่ งนอี้ ยู่ เธอยมิ้ เยาะแลว้ มองเขา “แตค่ ณุ รงั เกยี จทฉ่ี ันสกปรกไมใ่ ชเ่ หรอ?” เมอ่ื เห็นเธอไมไ่ ดม้ ปี ฏกิ ริ ยิ าตอบสนองทรี่ นุ แรง ฉับพลนั นัน้ ดวงตา ทงั้ สองขา้ งของเฉงิ เซวยี นก็เป็ นประกาย “แน่นอนวา่ กอ่ นหนา้ นฉี้ ัน เคยรังเกยี จทเ่ี ธอสกปรก”

“แตต่ อนนี้ ฉันไดฉ้ ันมหี วนั่ ฉงิ ทสี่ ะอาดอยแู่ ลว้ ถา้ เธอตดิ ตามฉัน ตอ่ ไป อนั ทจ่ี รงิ ฉันก็จะไมเ่ มนิ เฉยกบั เธอหรอก” พอพดู จบ เขาก็ยังพจิ ารณามองดซู สู อื เยวข่ นึ้ ลงดว้ ยสหี นา้ ทห่ี นื่ กระหาย “ความจรงิ แลว้ ไมว่ า่ รปู รา่ งหรอื วา่ หนา้ ตา เธอลว้ นดกี วา่ หวน่ั ฉงิ มากทเี ดยี ว” “น่าเสยี ดาย…” คําพดู ของผชู ้ าย ทําใหซ้ สู อื เยวน่ ัน้ เกอื บจะอาเจยี นอาหารทค่ี า้ งคนื ทงั้ หมดออกมาแลว้ แตเ่ ธอก็ยงั เงยหนา้ และยม้ิ ใหเ้ ขานอ้ ยๆ “อนั ทจ่ี รงิ ถา้ จะใหฉ้ ันตดิ ตาม คณุ ก็ไมใ่ ชว่ า่ จะเป็ นไปไมไ่ ด…้ ” “เพยี งแตฉ่ ันมเี งอ่ื นไข” “เธอบอกมาส”ิ ซสู อื เยวม่ องเขาอยา่ งเอยี งอาย “คณุ ลงจากรถกอ่ นแลว้ ฉันจะบอก คณุ ” เฉงิ เซวยี นเปิดประตแู ลว้ ลงจากรถทนั ที กอ่ นจะกา้ วเดนิ อยา่ งสงา่ งามทห่ี ยดุ อยขู่ า้ งกายซสู อื เยว่ “พดู มาส”ิ

“ขอแคอ่ ยใู่ นขอบเขตทฉ่ี ันสามารถทําได ้ ฉันสามารถตอบสนอง ความตอ้ งการใหเ้ ธอไดท้ กุ อยา่ ง” “ความตอ้ งการของฉันไมส่ งู มาก ขอแคค่ ณุ …” ประกายทเี่ ยยี บเย็นวาบผา่ นในดวงตาของหญงิ สาว ตามดว้ ยทอ่ นขา ทย่ี กขน้ึ มาอยา่ งกะทนั หนั “อกึ !” ตามดว้ ยเสยี งรอ้ งทนี่ ่าสงสารคําหนงึ่ นักแสดงชาวตา่ งชาตสิ ดุ หลอ่ ทอี่ ยตู่ รงหนา้ คนนัน้ กําลงั ใชส้ องมอื กมุ หวา่ งขาเอาไว ้ กลงิ้ อยบู่ นพน้ื ดว้ ยความเจ็บปวด “ขอแคใ่ หค้ ณุ กลายเป็ นขนั ทเี สยี กอ่ น ฉันถงึ จะยอมรับปากคณุ ” ซสู อื เยวม่ องดเู ฉงิ เซวยี นจากมมุ บนแวบหนงึ่ กอ่ นจะหมนุ ตวั ไปดว้ ย ความหยงิ่ ยโสแลว้ กา้ วยาวๆ เดนิ จากไป “อบุ๊ !” สตดู โิ อภาพยนตรต์ รงถนนทห่ี า่ งไกลออกไปฉนิ หนานเซงิ ตกใจเสยี จนพน่ น้ําทเ่ี พงิ่ จะดมื่ ลงไปออกมาจนหมด

“ผมก็ยงั คดิ อยจู่ รงิ ๆ เลยนะวา่ อาสะใภเ้ ล็กคงจะนัวเนยี อยกู่ บั แฟน เกา่ คนนเ้ี สยี อกี ” เมอ่ื สนิ้ เสยี ง เขากเ็ หลอื บมองจากกระจกมองหลังไปยงั ชายทนี่ ่ังกม้ หนา้ ทํางานอยหู่ ลงั แวบหนงึ่ “อาเล็ก ตอนนค้ี ณุ วางใจไดแ้ ลว้ หรอื ยัง?” “ขา่ วลอื ในอนิ เทอรเ์ น็ตพวกนัน้ ลว้ นแลว้ แตเ่ ชอื่ ถอื ไมไ่ ด!้ ” ในทส่ี ดุ บรรยากาศทอี่ มึ ครมึ ภายในรถมาโดยตลอดกไ็ ดค้ ลค่ี ลายลง เคา้ โครงใบหนา้ ดา้ นขา้ งทล่ี กึ ลํ้าของชายผนู ้ ัน้ ดสู งู สง่ และเย็นชา “ไป๋ ล่ัว ไปกนั เถอะ” ไป๋ ลัว่ เชด็ เหงอื่ เย็นๆ ทหี่ นา้ ผากเล็กนอ้ ย “ครับ” “ซสู อื เยว่ เธออยา่ หนนี ะ!” เฉงิ เซวยี นใชม้ อื กมุ ไวด้ ว้ ยความเจ็บปวด แลว้ ปีนจากพนื้ ขนึ้ มาทรี่ ถ ดว้ ยความยากลําบาก แลว้ กดั ฟันสงั่ คนขบั รถวา่ “ไปจับหลอ่ นมาให ้ ฉัน!” คนขบั รถไมก่ ลา้ ชกั ชา้ แลว้ รบี ขบั รถไลต่ าม ซสู อื เยวร่ บี วงิ่ อยา่ งสดุ ฝี เทา้

น่าขนั คนขบั รถของเฉงิ เซวยี นยังทํางานควบตําแหน่งเป็ นผคู ้ มุ ้ กนั ใหเ้ ฉงิ เซวยี นอกี ดว้ ย! แตว่ า่ สดุ ทา้ ยแลว้ ขาทงั้ สองขา้ งของเธอก็ไมอ่ าจเร็วไปกวา่ รถท่ี ขบั เคลอื่ นดว้ ยสลี่ อ้ ไมน่ าน คนขบั รถกไ็ ลต่ ามเธอทนั ในขณะทคี่ นขบั รถจะเปิดประตรู ถลงไปจับซสู อื เยวน่ ัน้ ก็มรี ถยนตม์ า เซราตสิ ดี ํามาจอดลงขา้ งๆ ซสู อื เยว่ ทเี่ บาะขา้ งคนขบั เผยใหเ้ ห็นใบหนา้ ของฉนิ หนานเซงิ “ขนึ้ รถ!” ซสู อื เยวร่ บี เขา้ ไปทนั ทแี ลว้ เปิดประตรู ถทางดา้ นเบาะหลัง จากนัน้ นั่ง ลงไป แตเ่ ฉงิ เซวยี นจะปลอ่ ยใหเ้ ธอจากไปงา่ ยๆ อยา่ งนไ้ี ดอ้ ยา่ งไร? เขาควา้ ประตเู บาะหลังรถเอาไวอ้ ยา่ งกระหดื กระหอบ “ซสู อื เยว!่ เธอ ลงมาเดย๋ี วนน้ี ะ!” ซสู อื เยวท่ อ่ี ยหู่ า่ งจากประตรู ถแลบลนิ้ ไปทางเขา “นายใชฟ้ ันงบั ฉัน ส”ิ

เฉงิ เซวยี นจอ้ งเขม็งไปทเ่ี ธออยา่ งเอาเป็ นเอาตาย “ทางทด่ี ฉี ันขอ แนะนําวา่ ใหข้ อโทษฉันดๆี เดย๋ี วนี้” “ไมอ่ ยา่ งนัน้ ละก็ หลังจากนตี้ อ่ ใหเ้ ธอจะขอรอ้ งฉันวา่ จะขอตดิ ตาม ฉัน ฉันก็จะไมเ่ อา!” “ในวงการบนั เทงิ นี้ ฉันจะขยเ้ี ธอใหต้ าย ขยใ้ี หต้ ายงา่ ยๆ เหมอื นกบั มดตวั หนงึ่ !” เมอื่ สนิ้ เสยี ง กม็ มี อื ใหญท่ มี่ ขี องตอ่ เรยี วยาวยน่ื ออกมาจากทาง ดา้ นหลังของซสู อื เยว่ โอบไหลข่ องหลอ่ นเอาไวอ้ ยา่ งเผด็จการ แสดงความเป็ นเจา้ ของอยา่ งเต็มเป่ียม กระจกรถเลอ่ื นลงมา พรอ้ มกบั เสยี งทท่ี มุ่ ตํา่ ของผชู ้ ายทดี่ งั ขนึ้ อยา่ ง ราบเรยี บวา่ “อยา่ งนัน้ เหรอ?” ทอ้ งฟ้าในตอนพลบคํา่ คนื นัน้ มดื สลวั ทดี่ า้ นในของรถไมไ่ ดเ้ ปิดไฟ เฉงิ เซวยี นมองใบหนา้ ของคนคนนัน้ ไดไ้ มช่ ดั เพยี งแตส่ มั ผสั ไดถ้ งึ ความทรงพลังของชายคนนัน้ ทที่ ําใหค้ นรสู ้ กึ หายใจไมส่ ะดวก รา่ งของเขาสน่ั เล็กนอ้ ย “นายเป็ นใคร?” ชายผนู ้ ัน้ ไมไ่ ดต้ อบคําถามของเขา แตก่ ลับยม้ิ อยา่ งเย็นชาและเกยี จ ครา้ น “จําคําพดู ในวนั นขี้ องนายใหด้ ี”

เมอื่ พดู จบแลว้ กป็ รับกระจกรถขน้ึ แบง่ กนั้ ในรถและนอกรถออกเป็ น สองโลก รถยนตม์ าเซราตสิ ดี ํากจ็ ากไปอยา่ งสงา่ ผา่ เผย เฉงิ เซวยี นยนื อยทู่ เ่ี ดมิ มองดทู ศิ ทางทร่ี ถคนั นัน้ จากไป ขมวดคว้ิ แน่นอยา่ งดดุ นั ผชู ้ ายคนนัน้ เป็ นใคร? ทําไมถงึ กลา้ เอามอื วางบนไหลข่ องซสู อื เยว่? ทา่ นชายฉนิ ? ไมม่ ที าง! ทา่ นชายฉนิ ทโ่ี หดรา้ ยคนนัน้ ไมม่ ที างเลยทจี่ ะเห็นซสู อื เยวภ่ รรยาคน นอี้ ยใู่ นสายตา ดงั นัน้ … เฉงิ เซวยี นหรตี่ าลง นคี่ งเป็ นชรู ้ กั อกี คนของซสู อื เยวอ่ กี คนสนิ ะ ? พอคดิ ถงึ ตรงนี้ เขากแ็ คน่ เสยี งเย็นชา “เสแสรง้ ทําเป็ นบรสิ ทุ ธผ์ิ ดุ ผอ่ งอะไรกนั ”

เมอื่ หา้ ปีกอ่ นซสู อื เยวก่ เ็ ป็ นแคผ่ หู ้ ญงิ ชนั้ ตํา่ สกปรกโสมม จนถงึ ตอนนกี้ ็ยังเป็ นอย!ู่ …… รถยนตม์ าเซราตสิ ดี ําขบั ออกจากสตดู โิ อภาพยนตรม์ งุ่ ไปยงั วลิ ลา่ ของตระกลู ฉนิ อยา่ งรวดเร็ว “อาสะใภเ้ ล็ก ตอ้ งการใหผ้ มชว่ ยจัดการคนคนนัน้ ไหมครับ ?” ฉนิ หนานเซงิ ทนี่ ่ังอยขู่ า้ งเบาะคนขบั ดโู ทรศพั ทม์ อื ถอื ไปดว้ ย พรอ้ ม ทงั้ เอย่ ปากถามไปดว้ ย “พวกเรามองดจู ากไกลๆ เหน็ วา่ เขาตามต๊อื คณุ อยนู่ านมาก” “เขาตามต๊อื คณุ ทกุ วนั อยา่ งนเี้ ลยเหรอ?” รา่ งของซสู อื เยวห่ ยดุ ชะงกั ไปในทนั ที “พวกคณุ …มานานแลว้ เหรอ?” “อมื ” ฉนิ หนานเซงิ พยกั หนา้ “ผมเอาขา่ วกบั รปู ทอ่ี ยใู่ นอนิ เทอรเ์ น็ตพวก นัน้ ใหอ้ าเล็กดแู ลว้ ดงั นัน้ อาเล็กก็เลยตดั สนิ ใจมารับคณุ ดว้ ยตวั เอง ”

“ปรากฏวา่ ตอนทพ่ี วกเรามาถงึ นัน้ ก็เห็นวา่ คณุ กบั ผชู ้ ายคนนัน้ อยู่ ดว้ ยกนั …” ทวั่ ทงั้ รา่ งของซสู อื เยวช่ ะงกั ไปอยา่ งรนุ แรง! ขา่ วกบั รปู ทอ่ี ยใู่ นอนิ เทอรเ์ น็ตพวกนัน้ พวกเขาเห็นหมดแลว้ เหรอ ? หางตาของเธอเหลอื บมองดผู ชู ้ ายทอี่ ยขู่ า้ งๆ แวบหนงึ่ โดยไมร่ ตู ้ วั ตอนนฉี้ นิ โมห่ านกําลังกม้ หนา้ อยู่ สายตาทเ่ี ย็นชานัน้ กําลังจอ้ งมอง หนา้ จอโน๊ตบคุ๊ ทวี่ างอยบู่ นเขา่ เขาดเู ย็นชาและสงบนงิ่ ราวกบั ไมไ่ ดย้ นิ บทสนทนาระหวา่ งเธอกบั ฉนิ หนานเซงิ “คณุ คงไมร่ สู ้ นิ ะวา่ เมอื่ กนี้ ส้ี หี นา้ ของอาเล็กดไู มไ่ ดอ้ ยา่ งมากเลยละ่ ” ฉนิ หนานเซงิ ทนี่ ั่งอยเู่ บาะขา้ งคนขบั ยังคงพดู นํ้าไหลไฟดบั “ยงั ดที ี่ คณุ ไมไ่ ดม้ อี ะไรกบั ผชู ้ ายคนนัน้ ” “ถา้ ไมอ่ ยา่ งนัน้ ละก็ ผมสงสยั วา่ วนั นอ้ี าเล็กคงจะตอ้ งแยกสตดู โิ อ ภาพยนตรห์ มดซะแลว้ …” “จอดรถ”

ฉนิ หนานเซงิ ยงั ไมท่ นั จะไดพ้ ดู จบ ชายทน่ี ั่งอยเู่ บาะหลังก็เอย่ ปาก ขน้ึ มาอยา่ งราบเรยี บ “เอยี ด!” ไป๋ ล่วั มเี หงอื่ อยทู่ ว่ มศรี ษะแลว้ จอดรถ ฉนิ โมห่ านพับเกบ็ โน๊ตบคุ๊ ดว้ ยทว่ งทา่ ทสี่ งา่ งาม รมิ ฝี ปากพน่ คําที่ เย็นชาออกมาสามคํา “ไสหวั ไป” ฉนิ หนานเซงิ อง้ึ ไปสกั พกั แลว้ หนั กลับมามองเขา “อาเล็ก คณุ …ให ้ ผม…” เขายังไมท่ นั จะไดพ้ ดู จบ ชายทอ่ี ยเู่ บาะหลังกก็ วาดสายตามองไป ฉนิ หนานเซงิ เปิดประตลู งจากรถราวกบั หนตี ายก็มปิ าน “ออกรถ” รถยนตม์ าเซราตสิ ดี ําก็เรมิ่ ออกตวั อกี ครงั้ บรรยากาศดนู ่ากระอกั กระอว่ นใจเล็กนอ้ ย ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ กระสบั กระสา่ ยอยบู่ า้ ง เธอคดิ วา่ เธอควรทจ่ี ะอธบิ ายอะไรสกั หน่อย

เธอไอกระแอมเบาๆ หนง่ึ คํา แลว้ หนั ไปมองใบหนา้ ของเขา “คอื วา่ …” “ความจรงิ แลว้ ไมไ่ ดเ้ ป็ นอยา่ งทอ่ี นิ เทอรเ์ น็ตเขยี นเอาไวแ้ บบนัน้ …” “ฉันไปเอาบทละคร แตน่ กึ ไมถ่ งึ วา่ เฉงิ เซวยี นเองกอ็ ยดู่ ว้ ย ผกู ้ ํากบั สงั่ ใหฉ้ ันแสดงละครกบั เขา ฉันไมม่ ที างเลอื ก ก็เลยถกู คนถา่ ยภาพ แบบนัน้ ไป…” ดวงตาทด่ี ําสนทิ เป็ นประกายของหญงิ สาวจอ้ งมองเขาอยา่ ง ระมัดระวงั “ความจรงิ ฉันเลกิ ชอบเขานานแลว้ ” “คณุ อยา่ ไปเชอ่ื …” ชายหนุ่มกม้ ศรี ษะลง แลว้ เรม่ิ เคาะลงบนโน๊ตบคุ๊ แลว้ “พรงุ่ นย้ี ังตอ้ ง แสดงดว้ ยกนั อยไู่ หม?” ซสู อื เยวอ่ ง้ึ ไปสกั พกั “ดเู หมอื นวา่ จะ…ใช”่ อากาศภายในรถหนาวเหน็บไปชว่ั ขณะ ซสู อื เยวม่ องดสู หี นา้ ทเี่ ครง่ ขรมึ และจรงิ จงั ของเขา ก็รสู ้ กึ กระวน กระวายใจเล็กนอ้ ย “ถา้ อยา่ งนัน้ พรงุ่ นฉี้ ันจะพยายามอยใู่ หห้ า่ งจาก เขาอกี สกั นดิ ”

“สว่ นคนพวกนัน้ จะพดู อะไรในอนิ เทอรเ์ น็ต ฉันกค็ งจนปัญญา …” “สง่ิ ทเ่ี ธอควรกงั วลใจไมใ่ ชส่ ง่ิ นี้” ชายหนุ่มเงยหนา้ มองเธอแวบหนงึ่ “เมอื่ กเี้ ธอเพงิ่ จะเตะเฉงิ เซวยี น ไปหนง่ึ ท”ี ซสู อื เยวเ่ ขา้ ใจแจม่ แจง้ ในทนั ทแี ละยกมอื ขนึ้ ตบหนา้ ผากเบาๆ อยา่ ง สนิ้ หวงั “พรงุ่ นเ้ี ขาจะตอ้ งเอาคนื ฉันแน่นอน!” ตอนท่ี 42 บคุ คลทท่ี รงอทิ ธพิ ลทรี่ ํา่ ลอื กนั รถมาจอดอยทู่ ว่ี ลิ ลา่ ตระกลู ฉนิ ซสู อื เยวล่ งจากรถ พอเขา้ บา้ นไป ซงิ เฉนิ ก็เขา้ มาตอ้ นรบั ในออ้ มแขนของเดก็ นอ้ ยมดี อกกหุ ลาบชอ่ ใหญ่ “หมา่ ม้ี ยนิ ดดี ว้ ย ครบั !” ซสู อื เยวร่ บั ดอกกหุ ลาบมา “ยนิ ดกี บั แม?่ ” “ในทส่ี ดุ หมา่ มกี้ ็ไมต่ อ้ งเป็ นนักแสดงแทนแลว้ ผมกบั พช่ี ายดใี จกบั หมา่ มด้ี ว้ ยครับ!”

ซงิ เฉนิ เหน็ หลอ่ นยมิ้ ตาหยี “พชี่ ายยังเตรยี มนมใหห้ มา่ มเ้ี ป็ นพเิ ศษ ดว้ ยนะครับ!” ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ ประทบั ใจเล็กนอ้ ย หลอ่ นคกุ เขา่ ลง กมุ ใบหนา้ ของซงิ เฉนิ เอาไว ้ จบู ลงบนใบหนา้ ของเขาเบาๆ “ขอบคณุ ลกู นะ” ใบหนา้ ของเดก็ นอ้ ยเป็ นสแี ดงเสยี จนมองเหน็ ไดด้ ว้ ยตาเปลา่ เขาเบอื นหนา้ หนอี ยา่ งเขนิ อาย “ผม…ผม…” “ผมจะขน้ึ ไปตามพช่ี ายลงมา!” พอพดู จบแลว้ เขาก็ผละออกจากซสู อื เยวแ่ ลว้ วง่ิ ตงึ ๆ ออกไป ซสู อื เยวถ่ กู ทา่ ทางของซงิ เฉนิ ทําใหข้ บขนั เสยี แลว้ “เด็กนอ้ ยขนาด นคี้ ดิ ไมถ่ งึ เลยวา่ จะยงั ขอ้ี ายอยู่” เบอื้ งหลังของเธอมชี ายรปู รา่ งสงู ยนื ตระหงา่ นกอ่ นจะถอดสทู ออก แลว้ สง่ ใหก้ บั คนรบั ใชด้ ว้ ยทว่ งทา่ ทสี่ งา่ งาม “นเี่ ป็ นกรรมพันธ”ุ์ หญงิ สาวชะงกั ไปสกั พัก แลว้ หนั กลับไปมองเขา “กรรมพันธ?ุ์ ” “อมื ” ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ แน่นเป็ นปม “คณุ แมข่ องซงิ เฉนิ กบั ซงิ หยนุ ขอ้ี าย มากเลยเหรอ?”

ฉนิ โมห่ านกวาดสายตามองเธออยา่ งราบเรยี บแวบหนงึ่ “เปลา่ ” “ก็คณุ บอกวา่ นเี่ ป็ นกรรมพนั ธุ์? ถา้ ไมไ่ ดเ้ ป็ นกรรมพันธจุ์ ากแมข่ อง พวกเขา… ” ในขณะทเี่ ธอพดู นัน้ ก็หนั ไปมองทรี่ า่ งของเขา “หรอื วา่ จะเป็ น กรรมพันธจุ์ ากคณุ ?” ชายหนุ่มจอ้ งมองใบหนา้ ของหลอ่ นดว้ ยแววตาทล่ี กึ ลํ้า จากนัน้ พน่ ออกมาหนง่ึ คําอยา่ งราบเรยี บวา่ “ใช”่ ซสู อื เยว:่ “……” สายตาของเขาดรู อ้ นแรงและอนั ตรายมากเกนิ ไป หลอ่ นรบี จัดหนา้ จัดผมใหมไ่ มก่ ลา้ สบตาเขา “อยา่ ลอ้ ฉันเลน่ เลย คณุ จะเป็ นคนขอี้ าย ขนาดนัน้ ไดย้ ังไง” “ผมขอ้ี าย” ชายหนุ่มมองดเู ธอ รมิ ฝี ปากดเู หมอื นจะยม้ิ แตก่ ็ไมย่ มิ้ “ถา้ ไมเ่ ชอื่ ลองจบู ปากผมหน่อยเป็ นไง?” คําพดู ของเขา เป็ นเหมอื นไฟทแ่ี ผดเผาใบหนา้ ไปจนถงึ ลําตวั ของ ซสู อื เยว่

“หมา่ มี้ หมา่ มก้ี ล็ องจบู ดหู น่อยสคิ รับ” หวั นอ้ ยๆ ทด่ี ซู กุ ซนของซงิ หยนุ โผลอ่ อกมาจากราวบนั ได แลว้ ยม้ิ ตา หยจี อ้ งมาเธอ “ผมกอ็ ยากเหน็ ทา่ ทางเขนิ อายของคณุ พอ่ เหมอื นกนั !” ซสู อื เยว:่ “……” หญงิ สาวกดั รมิ ฝี ปากดว้ ยอาการหนา้ แดงและหวั ใจเตน้ รวั หมนุ ตวั ราวกบั จะหนเี อาชวี ติ รอดไปทางหอ้ งครวั ก็มปิ าน หลังจากทเ่ี ขา้ ไปในหอ้ งครัวแลว้ เธอก็ยังไมล่ มื ทจ่ี ะปิดประตู กระจกทขี่ วางกนั้ ไวอ้ ยู่ ทําใหฉ้ นิ โมห่ านมองเหน็ แผน่ หลงั ของหญงิ สาวทกี่ ําลงั พงิ ประตหู อ้ งครัวอยู่ รมิ ฝี ปากจงึ โคง้ ขน้ึ เป็ นรอยยม้ิ อยา่ ง แผว่ เบา เขาเงยหนา้ ขน้ึ มองดซู งิ เฉนิ ทอ่ี ยชู่ นั้ บนแวบหนงึ่ ซงิ เฉนิ เองกม็ องเขาเชน่ กนั ดวงตาทงั้ สด่ี วงสอดประสานกนั สดุ ทา้ ยแลว้ เจา้ หนูทท่ี ําลายเรอื่ งดๆี ของแดด๊ ดก้ี ็ยอมแพ ้ แลว้ เดนิ หนา้ เศรา้ กลบั ไปรอ้ งทกุ ขท์ หี่ อ้ งของ พช่ี าย

“แดด๊ ดค้ี ดิ จะเอาเปรยี บหมา่ มี้” ซงิ เฉนิ ใชส้ องมอื กอดอกแลว้ น่ังลงบนเกา้ อต้ี วั เล็ก ใบหนา้ เล็กเต็ม ไปดว้ ยความโกรธอยา่ งมาก ซงิ หยนุ กําลงั น่ังอยทู่ โ่ี ตะ๊ หนังสอื ในมอื ถอื หนังสอื การเขยี น โปรแกรมของผใู ้ หญท่ ดี่ จู ะเขา้ ใจยากเลม่ หนงึ่ ในขณะทอ่ี า่ นไปดว้ ย ก็หวั เราะอยา่ งแผว่ เบาไปดว้ ย “พวกเขาเป็ นภรรยาทถ่ี กู ตอ้ งตาม กฎหมาย” “แตว่ า่ แดด๊ ดยี้ ังไมเ่ คยบอกวา่ ชอบหมา่ ม้ี” ซงิ เฉนิ ทําปากยนื่ ออกมา ใบหนา้ ยงั คงไมย่ นิ ยอมอยดู่ ี “ผมดใู น การต์ นู เจา้ ชายทงั้ หลายตา่ งก็สารภาพรกั กบั เจา้ หญงิ ไปแลว้ ถงึ จะ สามารถเอาเปรยี บเจา้ หญงิ ได!้ ” คําพดู ของเดก็ นอ้ ย ทําใหม้ อื ของซงิ หยนุ หยดุ ชะงักไปเล็กนอ้ ย จากนัน้ ไมน่ าน เขากพ็ ลกิ เปิดหนังสอื การเขยี นโปรแกรมหนง่ึ หนา้ แลว้ อา่ นตอ่ “นายควรดอู ะไรทเี่ ป็ นผใู ้ หญก่ วา่ นไ้ี ดแ้ ลว้ ” ซงิ เฉนิ เบะปาก “แลว้ อะไรทเี่ ป็ นผใู ้ หญล่ ะ่ ?” ซงิ หยนุ ยกหนังสอื เลม่ หนง่ึ ขน้ึ 'ทฤษฎวี ศิ วกรรมเครอ่ื งกล' จากนัน้ ก็ โยนให ้ “เลม่ น”ี้

“ผมไมอ่ ยากเปลย่ี นไปเป็ นหนอนหนังสอื เหมอื นพนี่ ะ” ซงิ เฉนิ วางหนังสอื เลม่ นัน้ กลับไปบนโตะ๊ แลว้ หยบิ แท็บเล็ตออกมา “ผมอยากเป็ นแคเ่ ดก็ ธรรมดา” ซงิ หยนุ มองดเู ขาอยา่ งราบเรยี บแวบหนงึ่ แลว้ สา่ ยหวั นอ้ งชายของเขาคนนี้ มไี อควิ สงู เชน่ เดยี วกนั กบั เขา แตก่ ลบั มี ทา่ ทางดเู หมอื นเด็กนอ้ ยทไี่ มเ่ ขา้ ใจอะไรเลย ไมร่ วู ้ า่ เขาไรเ้ ดยี งสาจรงิ ๆ หรอื วา่ กําลงั แกลง้ ทําเป็ นไรเ้ ดยี งสากนั แน่ …… วนั รงุ่ ขน้ึ ในตอนทซี่ สู อื เยวม่ าถงึ ทสี่ ตดู โิ อภาพยนตร์ หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั กบั เฉงิ เซวยี นก็ไดม้ ารอเธออยทู่ ห่ี นา้ ประตแู ลว้ “สอื เยว่ เธอนเ่ี ป็ นดาวนําโชคของฉันจรงิ ๆ เลย!” พอเห็นเธอแวบเดยี ว หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั ก็รบี เขา้ มาดว้ ยความตน่ื เตน้ “เมอื่ วานขา่ วของเธอกบั เฉงิ เซวยี นทงั้ สองคน ตอนนด้ี งั ระเบดิ ใน อนิ เทอรเ์ น็ตแลว้ !”

“ระดบั การพดู นัน้ ใหญโ่ ตจนทําใหบ้ อสใหญข่ องสตดู โิ อภาพยนตร์ ตกใจ!” “วนั นี้ เถา้ แกห่ วงโทรศพั ทห์ าฉันตงั้ แตต่ อนเชา้ ตรู่ บอกวา่ วนั นี้ บอส ใหญข่ องสตดู โิ อภาพยนตรจ์ ะมากํากบั การแสดงคขู่ องเธอและเฉงิ เซ วยี นดว้ ยตวั เอง!” ใบหนา้ ของเขาเตม็ เป่ียมไปดว้ ยความภมู ใิ จ “ดแู ลว้ บอสใหญก่ ็คงจะ เหมอื นกบั ฉัน ตา่ งกร็ สู ้ กึ วา่ เธอสอื เยวก่ บั เฉงิ เซวยี นนัน้ เหมาะสมกนั มาก!” เฉงิ เซวยี นทอ่ี ยดู่ า้ นขา้ งเองก็ยม้ิ แตก่ ด็ เู หมอื นไมย่ ม้ิ แลว้ พดู วา่ “จรงิ ดว้ ย สอื เยว”่ “เมอื่ วานมผี คู ้ นมากมายทชี่ มวา่ พวกเราเหมาะสมกนั ” ซสู อื เยวเ่ งยหนา้ มองเขาแวบหนง่ึ “คนตาบอดนเ่ี ยอะจรงิ ๆ” สหี นา้ ของเฉงิ เซวยี นเปลยี่ นไปเล็กนอ้ ย แตเ่ มอื่ เหน็ ใบหนา้ ของหวั หนา้ ผกู ้ ํากบั แลว้ เขากไ็ มส่ ามารถเอย่ ถงึ เรอ่ื งเมอื่ วานได ้ ทําไดเ้ พยี งยมิ้ ตอ่ ไป “สอื เยว่ คําพดู นพี้ ดู เหลวไหล ไมไ่ ดน้ ะ”

“หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั กบ็ อกแลว้ วา่ แมแ้ ตน่ ายใหญท่ สี่ ดุ ของสตดู โิ อ ภาพยนตรก์ ย็ ังอยากมาดเู ธอกบั ฉันแสดงรว่ มกนั ” “เพอื่ ดเู ธอกบั ฉันแสดงดว้ ยกนั เขาถงึ ขนั้ มาดว้ ยตวั เอง วนั นเ้ี ธอ จะตอ้ งแสดงใหด้ นี ะ” “ใช่ ๆ พวกเธอจะตอ้ งแสดงใหด้ นี ะ!” หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั ยมิ้ เสยี จนมรี อยเหยี่ วยน่ ขน้ึ มาบนใบหนา้ “ถา้ หากวา่ ทําใหน้ ายใหญท่ า่ นนมี้ คี วามสขุ กอ็ าจจะเพมิ่ เงนิ ลงทนุ กบั ละคร โทรทศั นข์ องพวกเรากไ็ ด!้ ” ซสู อื เยวถ่ กู หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั ลากเขา้ ไปในหอ้ งประชมุ ดว้ ยอารมณ์ท่ี ซบั ซอ้ น พดู คยุ ปรกึ ษากนั เพอื่ ทจ่ี ะทําใหผ้ มู ้ อี ทิ ธพิ ลคนนัน้ พอใจ หวั หนา้ ผู ้ กํากบั ถงึ ขนั้ จดั ใหซ้ สู อื เยวแ่ ละเฉงิ เซวยี นนั่งอยตู่ ดิ กนั หลงั จากทห่ี ลาย ๆ คนนั่งลงแลว้ ดา้ นนอกก็มเี สยี งฝี เทา้ เครง่ ขรมึ ดงั ขน้ึ “มาแลว้ !” หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั ตนื่ เตน้ เป็ นอยา่ งมาก “ไดย้ นิ มาวา่ บอสใหญท่ า่ นนี้ เป็ นบคุ คลทลี่ กึ ลบั และก็รํา่ รวยมาก”

เมอื่ พดู จบแลว้ เขากก็ ม้ หนา้ ลงซบุ ซบิ กบั ซสู อื เยว่ “เธอยงั จําไดไ้ หม วา่ มคี รงั้ หนง่ึ เมอื่ ไมน่ านมานม้ี กี ารปลอ่ ยขา่ วปลอมท่ี สตดู โิ อ ภาพยนตรน์ ่ะ?” ซสู อื เยวพ่ ยักหนา้ เธอยังจําได ้ น่ันเป็ นชว่ งทเ่ี ธอเพงิ่ จะแตง่ งานกบั ฉนิ โมห่ าน ฟ๋ เู ชยี นเชยี นยัง โทรศพั ทม์ าหาเธอตงั้ แตเ่ ชา้ บอกวา่ ผหู ้ ญงิ ของผมู ้ อี ทิ ธพิ ลคนหนงึ่ ตอ้ งการพกั ผอ่ น ดงั นัน้ จงึ ใหส้ ตดู โิ อภาพยนตรห์ ยดุ งาน ตอนนัน้ เธอยงั เคยทอดถอนใจดว้ ยความหดหู่ คนรวยนัน้ แตกตา่ งกนั จรงิ ๆ “จากทล่ี อื มา ผมู ้ อี ทิ ธพิ ลทบ่ี อกใหส้ ตดู โิ อภาพยนตรห์ ยดุ งานนัน้ ก็ คอื บอสใหญท่ า่ นน!้ี ” เมอ่ื พดู จบแลว้ หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั ก็ยังอดทอดถอนใจไมไ่ ด ้ “ไมร่ จู ้ รงิ ๆ วา่ นักแสดงหญงิ คนไหนทมี่ คี วามสมั พันธก์ บั ผมู ้ อี ทิ ธพิ ลอยา่ งน้ี ” ซสู อื เยวเ่ งยหนา้ ขนึ้ และเรมิ่ รสู ้ กึ ตงั้ หนา้ ตงั้ ตารอดโู ฉมหนา้ ทแ่ี ทจ้ รงิ ของผทู ้ รงอทิ ธพิ ลทา่ นน้ี จนในทส่ี ดุ เสยี งฝี เทา้ กย็ งิ่ ใกลเ้ ขา้ มาเรอ่ื ย ๆ ตามดว้ ยประตขู องหอ้ งประชมุ ไดถ้ กู เปิดออก

ชายหนุ่มทแ่ี ผก่ ลน่ิ อายดดุ นั และเผด็จการยนื อยตู่ รงหนา้ ประตู ซสู อื เยวต่ กตะลงึ และพดู อะไรไมอ่ อกอยเู่ ป็ นเวลานาน ทแี่ ท ้ เธอคดิ วา่ บอสใหญท่ ห่ี วั หนา้ ผกู ้ ํากบั พดู ถงึ นจ้ี ะเป็ นชายวยั กลางคนอว้ นลงพงุ เสยี อกี คดิ ไมถ่ งึ เลยวา่ …ทแี่ ทก้ ็คอื ฉนิ โมห่ าน!? สงิ่ ทหี่ วั หนา้ ผกู ้ ํากบั เคยพดู กบั เธอเมอ่ื กอ่ นหนา้ นปี้ รากฏขน้ึ ในหู ตอนแรกทสี่ ตดู โิ อภาพยนตรห์ ยดุ งาน เป็ นเพราะผหู ้ ญงิ ของผมู ้ ี อทิ ธพิ ลทา่ นนต้ี อ้ งการพักผอ่ น… ดงั นัน้ …เธอก็คอื คนทอี่ ยใู่ นขา่ วลอื นั่น เป็ นผหู ้ ญงิ ของผมู ้ อี ทิ ธพิ ล ทา่ นนัน้ !? “สวสั ดคี รบั !” หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั ลากซสู อื เยวใ่ หล้ กุ ขน้ึ ยนื คนอน่ื ๆ ในหอ้ งประชมุ ตา่ ง กล็ กุ ขนึ้ ทําความเคารพเพอื่ ตอ้ นรบั เขาดว้ ยเชน่ กนั ชายหนุ่มพยกั หนา้ อยา่ งเรยี บ ๆ จากนัน้ กา้ วเทา้ เดนิ เขา้ มาดว้ ยความ เย็นชาและสงา่ งาม

ฉนิ โมห่ านในวนั นี้ สวมชดุ สทู สดี ําตลอดทงั้ ตวั แผก่ ลน่ิ อายทดี่ เู ครง่ ขรมึ และเย็นชาไปทวั่ ทงั้ รา่ ง หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั กา้ วเขา้ ไปดงึ เกา้ อต้ี ําแหน่งประธานในหอ้ งประชมุ ให ้ ดว้ ยความกระตอื รอื รน้ เป็ นอยา่ งมาก “เชญิ น่ังครับ” ทวา่ ชายหนุ่มกลบั เดนิ ผา่ นหวั หนา้ ผกู ้ ํากบั ไป แลว้ เดนิ ไปหยดุ อยขู่ า้ ง ๆ ซสู อื เยวด่ ว้ ยตวั เอง ซสู อื เยวม่ องดใู บหนา้ ทห่ี ลอ่ เหลาเป็ นอยา่ งมากของเขา แลว้ ลอบ กลนื นํ้าลายเงยี บๆ “คณุ …” “ผมอยากน่ังตรงน้ี” ชายผนู ้ ัน้ เอย่ ออกมาเบาๆ “ยา้ ยทไ่ี ดไ้ หม?” ซสู อื เยวล่ กุ ขนึ้ ยนื อยา่ งมนึ งง กอ่ นจะยกทน่ี ่ังให ้ เขาน่ังลงบนเกา้ อที้ เ่ี ธอน่ังกอ่ นหนา้ น้ี แลว้ สอื่ ความหมายวา่ ใหเ้ ธอ นั่งลง รอใหน้ ่ังลงใหมเ่ สร็จเรยี บรอ้ ย ในทส่ี ดุ ซสู อื เยวก่ เ็ ขา้ ใจจดุ ประสงค์ ของเขา

ในนามทแ่ี สดงคกู่ นั หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั เลยใหเ้ ธอกบั เฉงิ เซวยี นนั่งตดิ อยู่ ดว้ ยกนั แตย่ ามนฉี้ นิ โมห่ านไดแ้ ยกพวกเขาออกจากกนั แลว้ ! เฉงิ เซวยี นรสู ้ กึ ไมส่ บอารมณ์เป็ นอยา่ งมาก “คณุ ผชู ้ าย” เขามองฉนิ โมห่ านอยา่ งมมี ารยาท “ผมกบั สอื เยวต่ อ้ งแสดงคกู่ นั มี คณุ มากนั้ กลางอยา่ งน้ี เลยไมค่ อ่ ยสะดวกเทา่ ไหร่” ฉนิ โมห่ านมองเขาอยา่ งเรยี บเฉยแวบหนงึ่ แลว้ เอนตวั พงิ ดา้ นหลงั แลว้ ไขวข้ าทงั้ สองขา้ งดว้ ยทา่ ทางทสี่ งา่ งาม “แลว้ ถา้ ผมอยากจะน่ัง ตรงนแ้ี ยกพวกคณุ ออกจากกนั ละ่ ?” ตอนท่ี 43 นายมจี ดุ ออ่ นของเธองนั้ หรอ “คณุ ชายทา่ นน้ี” ใบหนา้ ของเฉงิ เซวยี นนัน้ เย็นชา “ผมเคารพทคี่ ณุ มใี จอยากจะดู นักแสดงแสดงรว่ มกนั แตข่ อใหค้ ณุ อยา่ ไดร้ บกวนการทํางานของ พวกเรา” ไมร่ วู ้ า่ เพราะอะไรเฉงิ เซวยี นถงึ ไดร้ สู ้ กึ วา่ ผชู ้ ายทด่ี เู ย็นชาและสงู สง่ คนนมี้ เี จตนาทจี่ ะเป็ นศตั รู

เป็ นเจตนารา้ ยทที่ ําใหค้ นไมอ่ าจมองขา้ มไปไดเ้ ลย “อยา่ งนัน้ เหรอ?” ฉนิ โมห่ านเงยหนา้ มองดเู ขา ดวงตาสดี ําสนทิ คนู่ ัน้ มแี รงกดดนั ทท่ี ํา ใหค้ นรสู ้ กึ หายใจไมส่ ะดวก “ใช!่ ” เฉงิ เซวยี นขมวดคว้ิ อยา่ งดดุ นั และสบตากบั เขา “คณุ จะมารบกวนการ ทํางานตามปกตขิ องพวกเราไมไ่ ด”้ เดมิ ทเี รอื่ งการจับคกู่ ารแสดงกต็ อ้ งทําตอนอยหู่ นา้ กลอ้ งอยแู่ ลว้ เฉงิ เซวยี นเลยจงใจใหท้ ําทห่ี อ้ งประชมุ เพราะจดุ มงุ่ หมายเดมิ ก็คอื ตอ้ งการใหซ้ สู อื เยวส่ รา้ งชอื่ เสยี งใหก้ บั เขา แตพ่ อมาตอนนด้ี นั มคี นนั่งคน่ั กลางเขากบั เธอ แลว้ เขาจะใหค้ นอน่ื ถา่ ยรปู แบบสนทิ สนมไดอ้ ยา่ งไร? “อนั ทจ่ี รงิ แสดงละครคไู่ มจ่ ําเป็ นตอ้ งนั่งตดิ กนั ” ซสู อื เยวเ่ อย่ ปากตดั บทคําพดู ของเฉงิ เซวยี น “แบบนก้ี ็ไดเ้ หมอื นกนั ” เธอเงยหนา้ มองฉนิ โมห่ านแวบหนงึ่ “พวกเราก็แคจ่ บั คแู่ สดง ยัง ไมไ่ ดแ้ สดงจรงิ ๆ หา่ งกนั แคน่ ดิ เดยี วไมเ่ ป็ นอะไรหรอก ”

“ใชแ่ ลว้ !” หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั เชด็ เหงอื่ เย็นๆ ทห่ี นา้ ผาก แลว้ รบี เอย่ คลอ้ ยตามที่ ซสู อื เยวเ่ พอ่ื ชว่ ยใหส้ ถานการณด์ ําเนนิ ไปตอ่ ได ้ “ใหค้ ณุ ผชู ้ ายทา่ นน้ี น่ังอยตู่ รงหนา้ พวกคณุ นแ่ี หละ ยงิ่ เพมิ่ ความรสู ้ กึ ในการถา่ ยละครมาก ขน้ึ ยอดเยย่ี ม!” เมอื่ พดู จบแลว้ แลว้ ก็สง่ สายตาไปใหเ้ ฉงิ เซวยี น ถงึ แม ้ เฉงิ เซวยี นจะไมม่ คี วามสขุ แตก่ ไ็ มส่ ามารถพดู อะไรไดอ้ กี แลว้ แอบหยบิ โทรศพั ทม์ อื ถอื ออกมาเงยี บ ๆ จากนัน้ สง่ ขอ้ ความ หาเซย่ี งหวน่ั ฉงิ วา่ “ไมต่ อ้ งใหน้ ักขา่ วทจี่ ะมาแอบถา่ ยวนั นมี้ าแลว้ ถา่ ยรปู ใกลช้ ดิ ไมไ่ ด ้ แลว้ ” ไมน่ าน กม็ ขี อ้ ความของเซย่ี งหวนั่ ฉงิ ตอบกลับมา “เกดิ อะไรขน้ึ ?” “ทางนเ้ี ขยี นขา่ วใหมเ่ สร็จเรยี บรอ้ ยหมดแลว้ ถา่ ยรปู ไมไ่ ด?้ ” “มผี อู ้ ทิ ธพิ ลมากอ่ กวน” “ฉบิ หาย!”

หลังจากทตี่ อบเซย่ี งหวนั่ ฉงิ กลับไปอยา่ งดดุ นั แลว้ ก็ไดว้ าง โทรศพั ทม์ อื ถอื ลง “เป็ นอะไรเหรอ?” ในรา้ นกาแฟ ผหู ้ ญงิ ทอ่ี ยตู่ รงขา้ มกบั เธอกําลงั คนกาแฟดว้ ยทา่ ทาง ทสี่ งา่ งามและเอย่ ดว้ ยเสยี งแผว่ เบา “ซโู ม่ วนั นค้ี งจะถา่ ยรปู สนทิ สนมระหวา่ งซสู อื เยวก่ บั เฉงิ เซวยี นไมไ่ ด ้ แลว้ ละ่ ” เซย่ี งหวน่ั ฉงิ ถอนหายใจออกมาคําหนงึ่ “เฉงิ เซวยี นบอกวา่ มคี นมา กอ่ กวน” “คอ่ ยเป็ นคอ่ ยไป” ซโู มย่ ังคงคนแกว้ กาแฟดว้ ยทว่ งทา่ ทสี่ งา่ งามเหมอื นเดมิ “ขอแค่ ซสู อื เยวก่ บั เฉงิ เซวยี นยังคลกุ คลกี นั สง่ิ เหลา่ นล้ี ว้ นเป็ นเรอ่ื งไมช่ า้ ก็ เร็ว” เธอมองดแู ลว้ ทา่ นชายฉนิ ไมม่ ที างยอมรับซสู อื เยวท่ ม่ี ขี า่ วเพอื่ น ชายตามพวั พนั อยา่ งไมช่ ดั เจนครัง้ แลว้ ครัง้ เลา่ แน่ ในตอนนเ้ี อง ฉนิ โมห่ านกําลงั น่ังอยตู่ รงกลางระหวา่ งซสู อื เยวก่ บั เฉงิ เซวยี น ในมอื หยบิ บทละครทหี่ วั หนา้ ผกู ้ ํากบั สง่ มาให ้

“นางรองไมม่ เี หตผุ ล ไมม่ ไี อควิ ” หลังจากทไี่ ดอ้ า่ นบทละครจบ ชายหนุ่มกส็ รปุ ออกมาอยา่ งราบเรยี บ หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั “……” เขาสดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ มองดู ฉนิ โมห่ านดว้ ยรอยยม้ิ ทเี่ ตม็ เปี่ยม อยบู่ นใบหนา้ “ถา้ อยา่ งนัน้ ความหมายของทา่ นคอื …” ชายหนุ่มเงยหนา้ อยา่ งนงิ่ ๆ แลว้ มองไป๋ ล่วั ทย่ี นื ตวั ตรงอยา่ งสงบอยู่ ดา้ นขา้ งแวบหนง่ึ ผชู ้ ว่ ยไป๋ ล่วั ไปกระแอมเบาๆ คําหนง่ึ แลว้ พาผกู ้ ํากบั ออกไปขา้ งนอก ฉับพลนั นัน้ ภายในหอ้ งประชมุ ก็เหลอื แตซ่ สู อื เยว่ เฉงิ เซวยี น แลว้ ก็ ยงั มี ฉนิ โมห่ านทด่ี เู ย็นชาและเยอ่ หยง่ิ น่ังคน่ั กลางระหวา่ งพวกเขา อยู่ เฉงิ เซวยี นใชส้ องมอื กอดอก เอนกายพงิ เกา้ อด้ี ว้ ยทา่ ทางทห่ี ยง่ิ ยโส แลว้ ยม้ิ อยา่ งเย็นชา “ทําไม อยากจะเปลย่ี นบทละครอยา่ งนัน้ เหรอ?” “จะบอกคณุ ใหน้ ะ ละครเรอื่ งนท้ี มุ่ ทนุ สรา้ งสองรอ้ ยลา้ น คณุ จะทมุ่ เงนิ ลงทนุ ไดส้ กั เทา่ ไหรก่ นั เชยี ว ถงึ คดิ ทจี่ ะมาเปลย่ี นบทละคร ?”

ฉนิ โมห่ านหลบุ ตามอง แลว้ พลกิ ดบู ทละครดว้ ยทว่ งทา่ ทสี่ งา่ งาม ไมไ่ ดส้ นใจเขาเลยสกั นดิ ชายหนุ่มมที า่ ทเี หมอื นไมใ่ หค้ วามสําคญั กบั เขาเลยสกั นดิ เฉงิ เซ วยี นจงึ เรม่ิ เกดิ ความโมโหอยา่ งถงึ ทส่ี ดุ แลว้ เขากดั ฟันแลว้ จอ้ งเขม็งฉนิ โมห่ านอยา่ งดดุ นั “อยา่ คดิ วา่ ผมไมร่ วู ้ า่ คณุ กําลังคดิ อะไรอยู่?” “คณุ คดิ วา่ คณุ น่ังคน่ั กลางระหวา่ งผมกบั นักแสดงหญงิ คนน้ี ไมย่ อม ใหผ้ มไดใ้ กลช้ ดิ กบั เธอ แลว้ เธอจะรสู ้ กึ ดกี บั คณุ อยา่ งนัน้ สิ?” “หรอื วา่ คณุ คดิ วา่ คณุ แคเ่ พมิ่ เงนิ ลงทนุ ตามอําเภอใจใหก้ บั กองถา่ ย ไปอกี ไมก่ ลี่ า้ น กจ็ ะสามารถแกบ้ ทละครไดแ้ ลว้ แลว้ ถอื โอกาสแอบ ตงั้ กตกิ ากบั นักแสดงหญงิ ทอ่ี ยขู่ า้ ง ๆ คณุ คนนงี้ ัน้ สิ?” “ผมจะบอกคณุ ให ้ ความจรงิ เธอแตง่ งานแลว้ สามขี องเธอ คณุ แตะ ไมไ่ ดห้ รอก!” นว้ิ มอื ทพ่ี ลกิ ดบู ทละครของฉนิ โมห่ านหยดุ ชะงักไปสกั พกั ชายหนุ่มหนั ไปมองเขาอยา่ งราบเรยี บแวบหนง่ึ “อยา่ งนัน้ นายแตะ ได?้ ” “แน่นอนวา่ ผมก็กลัวเหมอื นกนั ”

เฉงิ เซวยี นยกยม้ิ ขน้ึ แลว้ ยมิ้ อยา่ งถอื ดี “แตผ่ มกบั เธอมคี วามสมั พนั ธ์ เป็ นเพอ่ื นรว่ มงานกนั ” “ใครละครพวกเรามกี ารเกย่ี วขอ้ งกนั ดา้ นอารมณ์ความรสู ้ กึ ผม สามารถแสดงความใกลช้ ดิ กบั เธอตอ่ หนา้ ผคู ้ นทงั้ เมอื งหรงอยา่ ง เปิ ดเผย!” “ตอ่ ใหส้ ามขี องเธอจะซกั ถามขนึ้ มา กท็ ําไดเ้ พยี งแตโ่ ทษทตี่ วั เอง แตง่ งานกบั ภรรยาทเ่ี ป็ นนักแสดง มาโทษผมไมไ่ ดห้ รอก! ” …… ซสู อื เยวน่ ั่งอยบู่ นเกา้ ออี้ ยา่ งสงบนง่ิ แลว้ ฟังทเี่ ฉงิ เซวยี นพดู ในใจก็ ยงิ่ หนักอง้ึ ขน้ึ เรอื่ ยๆ เฉงิ เซวยี นทนี่ ่ังอยไู่ กลๆ ยงั คงพดู เจอ้ื ยแจว้ ไมห่ ยดุ “อกี อยา่ ง จดุ ออ่ นของเธออยใู่ นมอื ผม!” “ตอ่ ใหส้ ามขี องเธอมาจัดการผม ผมกม็ ขี องทจ่ี ะทําใหเ้ ธอและสามี ตอ้ งหยา่ ขาดจากกนั !” ฉนิ โมห่ านขมวดคว้ิ แน่นเป็ นปม “คณุ มจี ดุ ออ่ นของเธอ?” “ใช!่ ”

เฉงิ เซวยี นทงั้ ตวั ของกําลงั จมดงิ่ อยกู่ บั อารมณ์โออ้ วดชนดิ หนง่ึ ราว กบั กําลังอยตู่ อ่ หนา้ ศตั รหู วั ใจ “ตอ้ งรไู ้ วน้ ะวา่ เมอื่ หา้ ปีกอ่ นผหู ้ ญงิ คน นเ้ี คยทําเรอื่ งหนง่ึ ทไ่ี มอ่ าจเปิดเผยกบั ใครได…้ …” “เฉงิ เซวยี น!” ในตอนทเ่ี ขาจะพดู เรอื่ งในอดตี ปีนัน้ ออกมาตามอําเภอใจ ซสู อื เยวก่ ็ รบี รอ้ งหา้ มเขาไว ้ เฉงิ เซวยี นก็รบี ไดส้ ตกิ ลบั มาอกี ครงั้ “ฉันยังไมไ่ ดพ้ ดู ออกไปสกั หน่อย” เขาเบะปากอยา่ งไมใ่ สใ่ จ “จะตนื่ เตน้ ขนาดนไ้ี ปทําไม?” ซสู อื เยวเ่ มม้ รมิ ฝี ปาก หางตาเหลอื บมองฉนิ โมห่ านทอี่ ยดู่ า้ นขา้ ง แวบหนง่ึ ชายหนุ่มยงั คงมองดบู ทละครในเมอ่ื งอยา่ งสงบนงิ่ ขอ้ ตอ่ นวิ้ ของมอื ใหญก่ ําลังพลกิ เปิดบทละครในมอื เบาๆ ราวกบั ไมไ่ ดย้ นิ สง่ิ ทเี่ ขาพดู เลยสกั นดิ ในใจของซสู อื เยวจ่ งึ ไดผ้ อ่ นคลายความกงั วลลงมา

เธอกดั ฟันจอ้ งมองเฉงิ เซวยี น “ถา้ ไมอ่ ยากใหท้ กุ คนรวู ้ า่ นายเคยเกาะ ฉันกนิ กห็ บุ ปากของนายไวใ้ หส้ นทิ ซะ!” คงจะคดิ ไมถ่ งึ วา่ เธอจะพดู อยา่ งนี้ เฉงิ เซวยี นจงึ อา้ ปากองึ้ ไปพกั ใหญ่ อยากจะพดู อะไรบางอยา่ งแตส่ ดุ ทา้ ยก็พดู อะไรออกมาไมไ่ ด ้ จงึ ไดห้ บุ ปากไป ไมน่ านนัก ไป๋ ลั่วและหวั หนา้ ผกู ้ ํากบั ก็กลบั มาแลว้ คนทเี่ ดนิ มากดว้ ยกนั กบั พวกเขา ยังมผี หู ้ ญงิ ผมสนั้ สวมแวน่ ตาอกี หนง่ึ คน หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั ยม้ิ ระรน่ื แลว้ ลากผหู ้ ญงิ คนนัน้ ใหเ้ ขา้ มาใกล ้ “คณุ ผชู ้ าย ทา่ นนค้ี อื 《ชว่ั ฟ้ากาลเวลา》หวั หนา้ นักเขยี นบทของละคร เรอ่ื งน้ี” “คณุ อยากจะเปลย่ี นตวั ละครไหน กบ็ อกเธอไดเ้ ลย!” เฉงิ เซวยี นทอี่ ยดู่ า้ นขา้ งชะงกั ไปสกั พกั แลว้ เบกิ ตาโต คาดไมถ่ งึ เลยวา่ หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั จะเชญิ หวั หนา้ นักเขยี นบทมาดว้ ย ตวั เอง…เพอ่ื แกล้ ะครใหก้ บั ผชู ้ ายคนน้ี? เขาตกตะลงึ แลว้ หนั ไปมองฉนิ โมห่ าน

《ชวั่ ฟ้ากาลเวลา》หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั ของละครเรอื่ งนี้ เฉงิ เซวยี นเคย รจู ้ กั มาเมอื่ หลายปีกอ่ น เป็ นผกู ้ ํากบั ทไ่ี มย่ อมกม้ หวั ใหใ้ ครเพยี ง เพราะเงนิ อนั นอ้ ยนดิ ! กอ่ นหนา้ นม้ี คี นควกั เงนิ รว่ มถอื หนุ ้ กวา่ ยสี่ บิ ลา้ น เพราะอยากจะรว่ ม สวมบทบาทเล็กๆ ในละครของผกู ้ ํากบั ทา่ นน้ี แตก่ ลับถกู ผกู ้ ํากบั ปฏเิ สธไป คาดไมถ่ งึ เลยวา่ ชายคนนจ้ี ะสามารถทําใหผ้ กู ้ ํากบั มาแกล้ ะครได ?้ สรปุ แลว้ เขามฐี านะอะไรกนั แน่? ฉนิ โมห่ านเงยหนา้ ขนึ้ มาอยา่ งเรยี บเฉยและสายตาราบเรยี บ “ผมไม่ พอใจบทบาทของนางรองเป็ นอยา่ งมาก” หวั หนา้ นักเขยี นบทดนั แวน่ ตาอยา่ งตงั้ อกตงั้ ใจ “ทา่ นไมพ่ อใจ ตรงไหน” “ฉากความรกั ” ชายทม่ี ถี ว่ งทา่ สงา่ งามโยนบทละครลงบนโตะ๊ “ตดั ฉากความรักทงิ้ ออกไปใหห้ มด” เขาหนั มามองซสู อื เยวด่ ว้ ยสายตาทร่ี าบเรยี บแวบหนงึ่ “ใหเ้ ธอตงั้ ใจ ทํางาน ไมต่ อ้ งตกหลมุ รกั ”

“นจ่ี ะเป็ นไปไดอ้ ยา่ งไร!” ฉับพลันนัน้ เฉงิ เซวยี นกบ็ นั ดาลโทสะขน้ึ มา “ทม่ี นี างรองไวก้ เ็ พอ่ื ให ้ ตกหลมุ รกั พระเอก!” กอ่ นหนา้ นเ้ี พอ่ื ใหเ้ ซย่ี งหวน่ั ฉงิ เป็ นประเด็นยอดฮติ ถงึ ไดต้ กอยใู่ น สถานการณ์ทย่ี ากลําบากยังดที ี่ ซโู มย่ อมออกเงนิ ชว่ ยเหลอื เลยทํา ใหเ้ ขากบั เซยี่ งหวนั่ ฉงิ ใหก้ ลบั มายนื หยดั อยา่ งยงิ่ ใหญไ่ ดอ้ กี ครงั้ สว่ นเงอ่ื นไขที่ ซโู มช่ ว่ ยออกเงนิ ใหพ้ วกเขากเ็ รยี บงา่ ยมา : แค่ ตอ้ งการใหเ้ ขากบั ซสู อื เยวด่ มู ที า่ ทที ค่ี ลมุ เครอื ตอ่ หนา้ สาธารณชน แตป่ รากฏวา่ ตอนนผี้ ชู ้ ายคนนกี้ ลบั ตดั ฉากทแี่ สดงความรกั ของเขา และซสู อื เยวอ่ อกไปจนหมด!? ฉนิ โมห่ านเงยหนา้ มองดหู วั หนา้ นักเขยี นบทอยา่ งเรยี บเฉยแวบหนงึ่ “แบบนเ้ี ป็ นอยา่ งไร?” แววตาของชายหนุ่มดเู ย็นชาและอนั ตรายมากเกนิ ไป ผเู ้ ขยี นบทละครถงึ กบั อกสนั่ ขวญั แขวนจนตอ้ งถอยหลังไปหนง่ึ กา้ ว “……ผมจะแกไ้ ขใหค้ รับ ใหพ้ ระเอกตกหลมุ รกั กบั นางเอก ” “มสี ทิ ธอ์ิ ะไร!”

เฉงิ เซวยี นตบโตะ๊ ใบหนา้ เตม็ ไปดว้ ยความโกรธ “ผมของคดั คา้ น การแกไ้ ขบทละคร!” “การคดั คา้ นไมเ่ ป็ นผล” หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั ทอ่ี ยดู่ า้ นขา้ งเหลต่ ามองเขาแวบหนง่ึ “เฉงิ เซวยี น นายคดิ วา่ นายเป็ นใคร?” ตอนที่ 44 เธอก็เป็ นแคค่ นออ่ นแอทจ่ี ะรงั แกอยา่ งไรก็ได้ เขาคดิ วา่ เขาเป็ นใคร!? “ผมเป็ นรางวลั ววั ทองสาขานักแสดงนําชายยอดเยยี่ มในปีน!ี้ ” เฉงิ เซวยี นโกรธจนยงั้ อารมณไ์ วไ้ มไ่ ด ้ ดวงตาคนู่ ัน้ จอ้ งหวั หนา้ ผู ้ กํากบั อยา่ งดดุ นั “เหตผุ ลนไ้ี ดห้ รอื เปลา่ !” เขา้ ไมเ่ ขา้ ใจ เพราะอะไร!? ผชู ้ ายคนนม้ี ฐี านะอะไรกนั แน่ ถงึ ไดท้ ําใหห้ วั หนา้ ผกู ้ ํากบั ทซ่ี อ่ื สตั ย์ และสจุ รติ ทส่ี ดุ ในวงการไมม่ ขี อบเขตเลยสกั นดิ แบบน!ี้ “รางวลั ววั ทองสาขานักแสดงนําชายยอดเยย่ี ม?”

ผชู ้ ายทนี่ ั่งอยขู่ า้ งๆ ซสู อื เยวห่ วั เราะอยา่ งแผว่ เบาออกมาคําหนง่ึ “ไม่ แน่มงั้ ?” ทนั ทที ชี่ ายหนุ่มพดู จบ หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั ก็เขา้ ใจทนั ทเี ลยวา่ เฉงิ เซวยี นราชาแหง่ ภาพยนตรค์ นนี้ คงจะไมม่ ลี ะครเสยี แลว้ ! เขาแคน่ เสยี งเย็นชาคําหนง่ึ ทา่ ทที มี่ ตี อ่ เฉงิ เซวยี นจงึ ไดเ้ ย็นชาขนึ้ อกี หลายระดบั “ผลสดุ ทา้ ยของรางวลั ววั ทองในปีนยี้ ังไมอ่ อกมา เลย!” “แลว้ นายนับวา่ เป็ นราชาแหง่ ภาพยนตรอ์ ะไรกนั ?” เขาหนั ไปมองหวั หนา้ นักเขยี นบทแบบหนงึ่ “ทําตามทค่ี ณุ ผชู ้ ายทา่ น นบ้ี อก!” เมอื่ สนิ้ เสยี ง เขากก็ วาดสายตาเย็นชามองดเู ฉงิ เซวยี นแวบหนงึ่ “ถา้ นายไมอ่ ยากแสดง ก็จา่ ยคา่ ผดิ สญั ญาแลว้ ออกไปได!้ ” “เพราะมนี ักแสดงชายทอ่ี ยากไดต้ ําแหน่งนอ้ี ย!ู่ ” ทวั่ ทงั้ รา่ งของเฉงิ เซวยี นกลายเป็ นกอ้ นหนิ ไปแลว้ ตอ้ งรนู ้ ะวา่ ตงั้ แตต่ อนเรม่ิ แรกละครเรอื่ งนี้ หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั เป็ นคนไป หาเขาเองถงึ บา้ น แลว้ ยังเชญิ เขามาแสดงละครอกี

เขายังบอกอกี วา่ เห็นถงึ ศกั ยภาพของเขารางวลั ววั ทองสาขา นักแสดงนําชายยอดเยยี่ ม กอ่ นหนา้ นเ้ี ขาบอกวา่ ไมช่ อบซสู อื เยว่ หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั ก็ถงึ ขนั้ ไปขม่ ขู่ เถา้ แกห่ วงดว้ ยเองเพอื่ ใหป้ ลดเธอออก ปรากฏวา่ เวลาเพง่ิ จะผา่ นไปไดส้ องวนั หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั กลับเปลยี่ น ทา่ ทที มี่ ตี อ่ เขาไปมากขนาดน้ี เมอื่ ครนุ่ คดิ ถงึ สง่ิ เหลา่ นแี้ ลว้ เฉงิ เซวยี นก็หรต่ี าลง แลว้ หนั ไปจอ้ ง เขม็งฉนิ โมห่ านอยา่ งดรุ า้ ย “สรปุ แลว้ คณุ มฐี านะอะไรกนั แน่?” ฉนิ โมห่ านทําราวกบั ไมไ่ ดย้ นิ คําพดู ของเขากม็ ปิ าน แลว้ ยงั ยน่ื กระดาษสง่ ใหซ้ สู อื เยวด่ ว้ ยทว่ งทา่ ทอี่ อ่ นโยน “อยากแสดงอะไร ก็ เขยี นเอง” หวั หนา้ นักเขยี นบททอ่ี ยดู่ า้ นขา้ งกร็ บี เขา้ ไปใกล ้ “ใชค่ รบั คณุ ซู คณุ เขยี นลงไปเลย ผมจะแกต้ ามสงิ่ ทค่ี ณุ เขยี น” ซสู อื เยว่ “……” กอ่ นหนา้ นเ้ี ธอไดร้ บั รถู ้ งึ อํานาจทยี่ งิ่ ใหญข่ องทา่ นชายฉนิ มาแลว้ แตเ่ ธอนกึ ไมถ่ งึ วา่ อํานาจของเขาจะมมี ากถงึ ……ขนั้ ทําใหท้ กุ คนใน สตดู โิ อภาพยนตรฟ์ ังคําสง่ั เขาแตเ่ พยี งผเู ้ ดยี ว

เมอ่ื ตอ้ งเผชญิ หนา้ กบั สายตาทรี่ อ้ นเป็ นไฟของหวั หนา้ นักเขยี นบท เธอกเ็ ขยี นไมอ่ อกจรงิ ๆ จงึ ไดด้ นั กระดาษและปากกาไปให ้ หวั หนา้ นักเขยี นบทเสยี เลย “คณุ เขยี นดกี วา่ ” “ฉันไมม่ คี วามคดิ เหน็ อะไร” หวั หนา้ นักเขยี นบทมองฉนิ โมห่ านอยา่ งไมร่ จู ้ ะทําอยา่ งไร “อยา่ งนัน้ คณุ กเ็ ขยี น” “ตดั ฉากความรกั ออกไป” หวั หนา้ นักเขยี นบทพยักหนา้ เบาๆ ไดแ้ ตร่ ับปากแลว้ จดความ ตอ้ งการของฉนิ โมห่ านลงไป จากนัน้ หมนุ ตวั เดนิ หนไี ปอยา่ งรวดเร็ว ในเมอื่ ตอ้ งเขยี นบทละครใหมแ่ ลว้ ซสู อื เยวก่ ไ็ มจ่ ําเป็ นจะตอ้ งตอ่ บท ละครกบั เฉงิ เซวยี นอกี ตอ่ ไป เธอจงึ ลกุ ขนึ้ ยนื “ถา้ ไมม่ เี รอ่ื งอะไรแลว้ ฉันขอตวั กอ่ นนะคะ” “ผมก็ขอตวั ดว้ ย!” เฉงิ เซวยี นลกุ ขนึ้ แลว้ เดนิ ออ้ มฉนิ โมห่ านไป จากนัน้ กา้ วยาว ๆ ไปท่ี ประตู “สอื เยว่ ฉันจะไปสง่ เธอกลบั ”

ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ เล็กนอ้ ย แลว้ แอบมองฉนิ โมห่ านแวบหนงึ่ ไมไ่ ด ้ ขยับไปไหน “เธอไมม่ ที างไปกบั นายหรอก” เฉงิ เซวยี นกดั ฟัน “คณุ รไู ้ ดย้ งั ไง?” ชายหนุ่มลกุ ขน้ึ ยนื อยา่ งเรยี บเฉย เดนิ ออ้ มเฉงิ เซวยี นไป กา้ วฝี เทา้ ยาว ๆ ออกไปขา้ งนอก ตงั้ แตต่ น้ จนจบ เขาไมไ่ ดม้ องดเู ฉงิ เซวยี นแมแ้ ตน่ ดิ เดยี ว ทําราว กบั เฉงิ เซวยี นเป็ นอากาศธาตไุ มจ่ ําเป็ นตอ้ งสนใจแมแ้ ตน่ ดิ “ตามมา” เสยี งเย็นชาของชายหนุ่มดงั ขน้ึ ซสู อื เยวอ่ ง้ึ ไปสกั พัก กอ่ นจะรบี กา้ วเทา้ ตามไป แตใ่ นขณะทเี่ ดนิ ผา่ นรา่ งของเฉงิ เซวยี นนัน้ เฉงิ เซวยี นก็โกรธจนทน ไมไ่ หว แลว้ ควา้ แขนของเธอไว ้ “ซสู อื เยว่ ตอนนนี้ ับวนั เธอยงิ่ จะไม่ เห็นฉันอยใู่ นสายตาแลว้ ใชไ่ หม” “อยา่ ลมื สิ ในเมอ่ื ของฉันยงั มหี ลักฐานเรอื่ งสกปรกทเ่ี ธอเคยทําใน อดตี พวกนัน้ อย!ู่ ”

รา่ งของหญงิ สาวหยดุ ชะงักไปเล็กนอ้ ย วนิ าทตี อ่ มา เธอก็ยม้ิ อยา่ งเย็นชาจอ้ งมองเขา “เฉงิ เซวยี น ถา้ หาก ฉันเป็ นนาย จะไมเ่ อาเรอื่ งเมอื่ หา้ ปีกอ่ นนัน้ มาขม่ ขฉู่ ันหรอก ” “นายคดิ วา่ มแี ตพ่ วกนายทมี่ หี ลักฐานเรอื่ งทฉี่ ันทําเคยในอดตี พวก นัน้ เหรอ?” “จะใหฉ้ ันเอารายละเอยี ดทน่ี ายใชเ้ งนิ ของฉันทกุ บาททกุ สตางค์ ในชว่ งหา้ ปีกอ่ นนัน้ ออกมา แลว้ ใหผ้ คู ้ นทงั้ วงการดหู น่อยไหม ? ” เธอกดั ฟันเตอื นดว้ ยเสยี งตํา่ “แนะนําวา่ ตอ่ ไปนายอยา่ ใชเ้ รอ่ื งนมี้ า ขม่ ขฉู่ ันจะดกี วา่ ” “ไมอ่ ยา่ งนัน้ ละก็ ฉันไมถ่ อื สาถา้ จะตอ้ งสกู ้ นั ใหต้ ายกนั ไปขา้ งหนงึ่ ” “ตอ่ ใหเ้ รอื่ งของฉันมนั จะกลายเป็ นเรอื่ งใหญก่ ็ตาม แตฉ่ ันก็ยงั มี ทา่ นชายฉนิ ทเ่ี ป็ นเกราะคมุ ้ กนั ฉันได ้ แลว้ เซย่ี งหวน่ั ฉงิ ละ่ ปกป้อง นายไดร้ เึ ปลา่ ?” เมอ่ื พดู จบแลว้ หญงิ สาวกส็ ะบดั มอื ของเขาทงิ้ แลว้ กา้ วเทา้ ยาว ๆ ตาม ฉนิ โมห่ านออกไป เฉงิ เซวยี นยนื นงิ่ อยทู่ เ่ี ดมิ มองดเู ธอเดนิ ตามหลังผชู ้ ายคนนัน้ อยา่ ง กระตอื รอื รน้ สองมอื กําหมดั แน่นอยทู่ ข่ี า้ งลําตวั

ซสู อื เยวใ่ นอดตี ไมม่ ที างทจี่ ะพดู กบั เขาแบบน้ี ยง่ิ ไมม่ ที างทจี่ ะเย็น ชากบั เขาถงึ ขนาดน!้ี ดแู ลว้ ในใจของเธอคงจะมผี ชู ้ ายคนอน่ื อยแู่ ลว้ จรงิ ๆ ดว้ ย…… …… “ขอบคณุ มากเลยนะคะ” หลังจากทนี่ ั่งบนเบาะหลงั เสร็จ ซสู อื เยวก่ ็เมม้ ปากแลว้ มองดปู ลาย ขากางเกงของฉนิ โมห่ าน “ถา้ หากไมไ่ ดค้ ณุ ตอนนฉ้ี ันกค็ งยงั ตอ้ ง แสดงละครกบั เฉงิ เซวยี นอยู่……” “เตรยี มตวั ไวส้ กั หน่อยเถอะ” ชายหนุ่มมองดเู อกสารในมอื อยา่ งเรยี บเฉย แลว้ พดู ดว้ ยเสยี งทเ่ี ย็น ชาสงบนง่ิ วา่ “ขา่ วของเธอกบั เขาเมอื่ วาน มรี ปู อยเู่ ตม็ ไปหมด พอ่ ของฉันคงจะเหน็ แลว้ ” “พอ่ เคา้ ไมพ่ อใจกบั เรอื่ งนมี้ าก” ซสู อื เยว:่ “……” เธอกดั รมิ ฝี ปาก “ขอโทษดว้ ยนะคะ……”

เมอื่ วานตอนทเี่ ธอแสดงละครรว่ มกบั เฉงิ เซวยี น ไมร่ เู ้ ลยสกั นดิ วา่ มี คนถา่ ยรปู ยง่ิ คาดไมถ่ งึ เลยวา่ ผลลัพธม์ นั จะรนุ แรงขนาดน้ี …… พอ่ ของเขา……คงจะดมุ ากสนิ ะ? “รไู ้ หมวา่ ถา้ วนั นฉ้ี ันไมม่ า มันจะเกดิ อะไรขนึ้ ?” ชายหนุ่มนําเอกสารในมอื โยนใสบ่ นตวั เธอ “ฝ่ ายตรงขา้ มไดเ้ ตรยี ม รา่ งขา่ วใหมไ่ วเ้ รยี บรอ้ ยแลว้ ” ซสู อื เยวร่ บี เปิดเอกสารดทู นั ที “ตะลงึ ! ความสมั พนั ธร์ ะหวา่ งเฉงิ เซวยี นและซสู อื เยวพ่ ัฒนาไปอยา่ ง รวดเร็ว ซสู อื เยวไ่ มไ่ ดย้ ัว่ ยวนเฉงิ เซวยี นจรงิ ๆ เหรอ?” “บางทเี ซย่ี งหวน่ั ฉงิ อาจเป็ นฝ่ ายเสยี เปรยี บ ซสู อื เยวก่ บั เฉงิ เซวยี น ไมอ่ าจหลกี เลย่ี งของสงสยั ไดอ้ ยแู่ ลว้ ” “ซสู อื เยวก่ บั เซย่ี งหวน่ั ฉงิ สรปุ แลว้ ใครกนั แน่ทเี่ หมาะสมกบั เฉงิ เซ วยี น? ฉันเลอื กเซย่ี งหวน่ั ฉงิ ” …… ซสู อื เยวม่ องดเู อกสารทดี่ า้ นในมแี บบรา่ งขา่ วซง่ึ ถกู เขยี นเอาไวต้ งั้ นานแลว้ เหงอ่ื เย็นๆ ไหลออกจากรา่ งทลี ะชนั้

ถา้ หากฉนิ โมห่ านไมม่ าในวนั นี้ แลว้ ถา้ คนพวกนัน้ ถา่ ยรปู เธอกบั เฉงิ เซวยี นไดล้ ะก็ แบบรา่ งขา่ วพวกน้ี ก็คงจะถกู สง่ ออกไปโดยไมต่ ก หลน่ สกั คําแน่นอน! เธอบบี เอกสารทอี่ ยใู่ นมอื หวั ใจก็พลันรสู ้ กึ สนั่ ไหวเล็กนอ้ ย เทยี บกนั ดแู ลว้ ขา่ วเมอ่ื วานพวกนัน้ ยังคอ่ นขา้ งเบากวา่ ความจรงิ เธอ กไ็ มไ่ ดใ้ หค้ วามสําคญั มากนัน้ คดิ แตเ่ พยี งวา่ เฉงิ เซวยี นตอ้ งการจะ เบยี่ งเบนความสนใจจากนักขา่ วจรงิ ๆ ตอ้ งการใหค้ นอน่ื ไมต่ อ้ งไป สนใจเซยี่ งหวนั่ ฉงิ แตพ่ อมาดตู อนนแี้ ลว้ สง่ิ เหลา่ นัน้ ลว้ นเป็ นขอ้ อา้ งของเฉงิ เซวยี น จดุ มงุ่ หมายทแี่ ทจ้ รงิ ของเขาก็คอื การใชค้ วามสนทิ สนมของเธอกบั เขา มาชว่ ยใหเ้ ซย่ี งหวนั่ ฉงิ พลกิ สถานะกลบั คนื มาได!้ พวกเขาก็ยังคงตอ้ งการเหยยี บเธออยเู่ หมอื นเดมิ ใหก้ ลายเป็ นหนิ รองฝ่ าเทา้ ของพวกเขา! เมอื่ คดิ ถงึ สง่ิ เหลา่ นแี้ ลว้ ซสู อื เยวก่ ก็ ดั รมิ ฝี ปากอยา่ งรนุ แรง ทําไมพวกเขาถงึ ไมย่ อมปลอ่ ยเธอไป?

หรอื เป็ นเพราะเธอนสิ ยั ดี เป็ นเพราะแตไ่ หนแตไ่ รมาเธอลว้ นไมเ่ คย คดิ เล็กคดิ นอ้ ยมากขนาดนัน้ เลยทําใหพ้ วกเขาเห็นเธอเป็ นคนโง่ เห็นเป็ นเครอ่ื งมอื ของพวกเขา? ตอนอยากจะใชก้ ห็ ลอกใชไ้ ประยะหนง่ึ พอตอนทไี่ มใ่ ชต้ อบสนอง ความตอ้ งการทม่ี มี ากลน้ ไมไ่ ดก้ ม็ คี า่ เป็ นเศษเหลอื อยา่ งนัน้ ใชไ่ หม ? “โกรธไปกไ็ มม่ ปี ระโยชน์” ฉนิ โมห่ านกําลังมองเธอ ภายในดวงตาสดี ําสนทิ คนู่ ัน้ ไมม่ คี ลน่ื อะไร ทงั้ นัน้ “คนอนื่ คดิ วางแผนทํารา้ ยเธอตามอําเภอใจโดยทไี่ มเ่ กรงกลัว อะไร เหตผุ ลมเี พยี งแคอ่ ยา่ งเดยี ว” “เธอออ่ นแอเกนิ ไป” คําพดู ของชายหนุ่มเป็ นเหมอื นคอ้ นหนักๆ ทท่ี บุ ลงมาในใจของซสู อื เยว่ เธอเงยหนา้ ขน้ึ จอ้ งมองเขาอยา่ งอง้ึ ๆ ฉนิ โมห่ านยกมอื ขนึ้ มา ใชป้ ลายนว้ิ นวดคลงึ เบาๆ ทร่ี มิ ฝี ปากชมุ่ ชน้ื ของเธอ “ในสายตาของพวกเขา เธอกเ็ ป็ นแคค่ นออ่ นแอทจ่ี ะรังแก อยา่ งไรกไ็ ด”้ “ถา้ ตอ่ ไปไมอ่ ยากถกู รงั แก ไมอ่ ยากถกู คดิ วางแผนรา้ ยอกี ”

เขาเกบ็ มอื กลับไป แลว้ ยมิ้ “กต็ อ้ งพยายาม ยง่ิ ใหญแ่ ลว้ เหยยี บพวก เขาไวใ้ ตฝ้ ่ าเทา้ ” ตอนท่ี 45ซูสอื เยว่ เธอสกปรกหรอื เปลา่ ซสู อื เยวน่ งิ่ อง้ึ ไปแลว้ ตลอดทางทกี่ ลับมาจากสตดู โิ อภาพยนตร์ สองประโยคนัน้ ของฉนิ โมห่ านไดด้ งั กอ้ งอยใู่ นหขู องเธอ: “ในสายตาของพวกเขา เธอกเ็ ป็ นแคค่ นออ่ นแอทจ่ี ะรงั แกอยา่ งไรก็ ได”้ “ถา้ ตอ่ ไปไมอ่ ยากถกู รงั แก ไมอ่ ยากถกู คดิ วางแผนรา้ ยอกี กต็ อ้ ง พยายาม ยงิ่ ใหญแ่ ลว้ เหยยี บพวกเขาไวใ้ ตฝ้ ่ าเทา้ ” เหยยี บพวกเขาไวใ้ ตฝ้ ่ าเทา้ …… เธอปิดเปลอื กตาลง มอื ทงั้ สองขา้ งทอี่ ยขู่ า้ งลําตวั แอบกําแน่น ดเู หมอื นวา่ เธอจะมแี คท่ างนใ้ี หเ้ ดนิ เสยี แลว้ ครัง้ นฉี้ นิ โมห่ านชว่ ยเหลอื เธอและจดั การปัญหาใหเ้ ธอ

แลว้ ครงั้ หนา้ ละ่ ? ครัง้ ตอ่ ๆ ไปละ่ ? ขอแคเ่ ธอยังอยใู่ นวงการนต้ี อ่ ไป ก็อยา่ ทจี่ ะหลกี เลย่ี งไมเ่ ผชญิ หนา้ กบั สองคนนหี้ รอื ยตุ กิ ารตดิ ตอ่ ได ้ ในเมอ่ื เป็ นอยา่ งน้ี ไมส่ …ู ้ … เหมอื นอยา่ งทฉี่ นิ โมห่ านบอกไวอ้ ยา่ งนัน้ เหยยี บพวกเขาไวใ้ ตฝ้ ่ า เทา้ ! ในขณะทค่ี ดิ อยา่ งน้ี รถกไ็ ดม้ าจอดอยทู่ ปี่ ระตใู หญข่ องวลิ ลา่ ตระกลู ฉนิ ในตอนทขี่ น้ึ ไปชนั้ บนนัน้ เธอก็เหน็ วา่ ซงิ เฉนิ กําลังทําลับ ๆ ลอ่ ๆ แลว้ ออกมาจากหอ้ งเธอ เด็กนอ้ ยหมนุ กายไป ก็เจอเขา้ กบั สายตาทสี่ บื เสาะของซสู อื เยวเ่ ขา้ พอดี เขาตกใจสะดงุ ้ โหยง แลว้ เอย่ ทกั ทายเธอไปดว้ ย พรอ้ มกบั แอบขยับ ไปทางหอ้ งหนังสอื เล็ก “เชา้ ขนาดนเี้ ลย?” “อมื ”

ซสู อื เยวข่ วางทางเขาเอาไว ้ “ลกู เขา้ ไปในหอ้ งของหมา่ มท้ี ําไม?” “เปลา่ ครับ” ซงิ เฉนิ ทําปากยนื่ กอ่ นจะหนั ไปมองทบี่ นั ไดแวบหนง่ึ “แดด๊ ด”ี้ ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ ฉนิ โมห่ านบอกวา่ จะไปทบ่ี รษิ ัทไมใ่ ชเ่ หรอ ? เธอหนั ไปมองโดยรตู ้ วั ทวา่ ตรงบนั ไดนัน้ กลับวา่ งเปลา่ ไมม่ แี มแ้ ต่ คนเดยี ว “ตบุ !” มเี สยี งปิดประตหู อ้ งหนังสอื เล็กดงั ขน้ึ มาจากทางดา้ นหลัง พอหนั กลบั ไปมองดอู กี ที ก็ไมเ่ ห็นรา่ งของเด็กนอ้ ยเสยี แลว้ ซสู อื เยวส่ า่ ยหนา้ อยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ กอ่ นจะกา้ วเทา้ กลบั เขา้ หอ้ งไป บนโตะ๊ ทํางานในหอ้ งของเธอ มหี นังสอื วางกองซอ้ นกนั สงู ๆ อยู่ สองกอง แทแ้ ทซ้ งิ เฉนิ เพง่ิ จะทําลับ ๆ ลอ่ ๆ เมอ่ื ก้ี ก็เพราะกําลังเอาหนังสอื มาสง่ ทหี่ อ้ งของเธออยา่ งนัน้ เหรอ? หญงิ สาวขมวดคว้ิ แลว้ เดนิ เขา้ ไป พลกิ ดหู นังสอื ทลี ะเลม่