สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ0001-0500

ทงั้ หมดนล้ี ว้ นเป็ นหนังสอื ทใ่ี ชส้ ําหรับการแสดง เพอื่ เพม่ิ ทกั ษะการ แสดง มหี วั ขอ้ ความสําคญั ดา้ นการแสดง ไปจนถงึ หนังสอื การแสดง เฉพาะทาง ทตี่ รงกลางของหนังสอื ทงั้ สองกองน้ี มกี ารด์ อวยพรสนี ้ําเงนิ เรยี บ งา่ ยวางอยหู่ นง่ึ ใบ การด์ อวยพรมตี วั อกั ษรทส่ี วยงามเล็กๆ เขยี นเอาไวว้ า่ : “ยนิ ดกี บั หมา่ มท้ี ที่ ําตามความฝันสําเร็จ ไดเ้ ป็ นนักแสดงอยา่ งแทจ้ รงิ หวงั วา่ ในอนาคตหมา่ มจี้ ะแขง็ แกรง่ มากขน้ึ กวา่ เดมิ ——ลกู รกั ของคณุ ซงิ หยนุ ซงิ เฉนิ ” ในขณะทถ่ี อื การด์ อวยพรนัน้ ซสู อื เยวก่ พ็ ลนั รสู ้ กึ อบอนุ่ ในใจ เธออยากจะเป็ นนักแสดงมาก ดว้ ยเพราะเหตสุ ดุ วสิ ยั ในวยั เด็ก ภายหลงั จากเหตสุ ดุ วสิ ยั นัน้ กม็ คี วามคดิ ทอ่ี ยากจะเป็ นนักแสดงทมี่ ี ชอ่ื เสยี งโดง่ ดงั และไดฝ้ ังรากลกึ อยใู่ นหวั ของเธอ เพยี งแต่ ตอ่ มาถงึ แมว้ า่ เธอจะสอบเขา้ สถาบนั ศลิ ปะการแสดง แต่ ทา้ ยทสี่ ดุ เพอื่ เฉงิ เซวยี นแลว้ กย็ งั ทําตามความฝันของตวั เองไม่ สําเร็จ

หลายปีมาน้ี ไมว่ า่ จะเป็ นคนในตระกลู ซหู รอื วา่ เจยี่ นเฉงิ ญาตพิ น่ี อ้ ง ของเธอทกุ คน ตา่ งก็ไมม่ ใี ครสนับสนุนใหเ้ ธอเป็ นนักแสดง เธอจงึ คอ่ ย ๆ เรมิ่ ชนิ กบั วนั เวลาทเ่ี ป็ นนักแสดงแทนและไมเ่ คย คาดหวงั วา่ จะสามารถทําตามความฝันในครงั้ แรกไดส้ ําเร็จ แตต่ อนนี้…… ทวา่ ซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ เดก็ ทงั้ สองคนนี้ ถงึ แมว้ า่ เธอกบั พวกเขาจะ เพงิ่ กลายมาเป็ นญาตกิ นั แคเ่ พยี งหนง่ึ เดอื น แตเ่ ดก็ ทงั้ สองคนนกี้ ลับ มมุ านะและลงมอื ทําดว้ ยตนเอง สนับสนุนใหเ้ ธอเป็ นนักแสดง พอยง่ิ คดิ ดวงตาก็ยง่ิ แสบรอ้ น เธอสดู จมกู เบาๆ แลว้ พบั เกบ็ การด์ อวยพร จากนัน้ ใสม่ นั ลงในกระเป๋ า เงนิ สดุ ทา้ ยแลว้ เธอกน็ ําหนังสอื พวกนัน้ มาแบง่ เป็ นแตล่ ะประเภทแลว้ วางไวบ้ นโตะ๊ กอ่ นจะหยบิ หนังสอื เลม่ หนงึ่ และเรม่ิ อา่ นอยา่ งตงั้ ใจ “พชี่ าย” ตรงประตทู เี่ ปิดแงม้ ไวน้ ัน้ ซงิ เฉนิ กําลงั มองดทู า่ ทางอา่ นหนังสอื อยา่ งตงั้ อกตงั้ ใจของซสู อื เยว่“พร่ี สู ้ กึ ไหมวา่ เวลาทห่ี มา่ มอี้ า่ นหนังสอื อยู่ ดเู หมอื นกบั พเี่ ลย?”

ซงิ เฉนิ ทกี่ ําลังกม้ หนา้ อา่ นหนังสอื ขมวดคว้ิ อยา่ งแผว่ เบา “เหมอื น เหรอ?” “เหมอื นส”ิ ซงิ เฉนิ นั่งไขวข่ าและคาบอมยมิ้ อยใู่ นปาก มองดซู สู อื เยวท่ อี่ ยใู่ น หอ้ งนอนจากไกลๆ แวบหนงึ่ แลว้ มองซงิ หยนุ ทกี่ ําลงั อา่ นหนังสอื อยู่ ดา้ นขา้ งอยา่ งตงั้ ใจแวบหนง่ึ “ยง่ิ ดกู ย็ งิ่ เหมอื น” “เหมอื นจรงิ ๆ นะ” สกั พกั หนงึ่ เขากําลังทคี่ าบอมยม้ิ อยู่ จากนัน้ ยมิ้ ตาหยแี ลว้ ขยับเขา้ ไปใกลห้ ขู องซงิ หยนุ “พชี่ าย พว่ี า่ มคี วามเป็ นไปไดท้ ห่ี มา่ มจ้ี ะเป็ น หมา่ มผี้ ใู ้ หก้ ําเนดิ ของพวกเราหรอื เปลา่ ?” ซงิ หยนุ เงยหนา้ ขน้ึ มองเขาอยา่ งเรยี บเฉยแวบหนง่ึ “คนตายไมอ่ าจ ฟื้นคนื มาได”้ “คณุ ป่ ผู ดู ้ แู ลบอกวา่ ตอนแรกศพของหมา่ มลี้ ว้ นถกู เผาจนเป็ นเถา้ ถา่ น สดี ําแลว้ แมแ้ ตใ่ บหนา้ กด็ ไู ดไ้ มช่ ดั เจน แตก่ ม็ ัน่ ใจวา่ น่ันคอื หมา่ มี้ ของพวกเรา”

เมอ่ื พดู จบแลว้ เขาก็ถอนหายใจออกมา แลว้ กวาดสายตามองดซู สู อื เยวจ่ ากไกลๆ แวบหนง่ึ “ฉันกห็ วงั วา่ เธอจะเป็ น” “เพยี งแตพ่ วกเราไมอ่ าจมหี มา่ มผี้ ใู ้ หก้ ําเนดิ ไดส้ องคน ” “เฮอ้ ——” ถงึ แมจ้ ะคาดเดาไดอ้ ยกู่ อ่ นแลว้ วา่ เขาจะพดู อยา่ งนี้ แตอ่ ารมณ์ของ ซงิ เฉนิ กย็ ังดําดงิ่ อยเู่ ล็กนอ้ ย “ถา้ หากเธอเป็ นแมผ่ ใู ้ หก้ ําเนดิ จรงิ ๆ ก็ คงจะด”ี “ไมอ่ ยา่ งนัน้ ละก็ ทกุ ครงั้ ทท่ี ําดกี บั เธอขนาดนี้ ผมก็มกั จะรสู ้ กึ ผดิ กบั หมา่ มผี้ ใู ้ หก้ ําเนดิ อยเู่ สมอ” เขานอนฟบุ อยบู่ นโตะ๊ ตวั เล็ก แลว้ ถอนหายใจอยา่ งแรง “ถา้ หมา่ ม้ี ผใู ้ หก้ ําเนดิ รวู ้ า่ พวกเรายอมรับคนแปลกหนา้ คนหนง่ึ ไดร้ วดเร็วขนาด นี้ ทงั้ ยงั เรยี กขานวา่ หมา่ มที้ กุ คําอกี จะโกรธหรอื เปลา่ นะ ” ซงิ หยนุ ขมวดควิ้ ยกมอื เคาะหวั ของเขา “หมา่ มไ้ี มไ่ ดเ้ หมอื นนายนะ ใจแคบ” ซงิ เฉนิ “……” เขาใจแคบเหรอ?

“ใหก้ ําเนดิ จรงิ หรอื วา่ ไมจ่ รงิ มนั ไมไ่ ดส้ ําคญั ขนาดนัน้ ” ซงิ หยนุ กําลงั มองดทู า่ ทางทก่ี ม้ หนา้ อา่ นหนังสอื อยา่ งตงั้ ใจของซสู อื เยว่ “ฉันชอบหมา่ มแ้ี บบเธอคนน้ี” “อกี อยา่ งเธอก็ดกี บั พวกเราเหมอื นกนั แคน่ กี้ พ็ อแลว้ ” “น่าเสยี ดายทแี่ ดด๊ ดไ้ี มช่ อบเธอ” ซงิ เฉนิ กําลังขยับนว้ิ เล็ก ๆ ของตวั เองไปมา “พช่ี าย พว่ี า่ สดุ ทา้ ย แลว้ จะเป็ นยังไงกนั แน่ จะสามารถทําใหแ้ ดด๊ ดช้ี อบหมา่ มไ้ี ดร้ เึ ปลา่ ?” ซงิ เฉนิ รสู ้ กึ วา่ ตวั เองลําบากเกนิ ไปแลว้ เขาเพงิ่ จะอายแุ คห่ า้ ขวบ ตอ้ งมาเป็ นหว่ งชวี ติ รกั ของแดด๊ ดต้ี วั เอง ซงิ หยนุ เหลต่ ามองเขาแวบหนงึ่ “นายรไู ้ ดอ้ ยา่ งไรวา่ แดด๊ ดไี้ มช่ อบ เธอ?” กอ่ นหนา้ นเ้ี รอื่ งทเ่ี ฉงิ เซวยี นกบั เซย่ี งหวนั่ ฉงิ วางแผนใสซ่ สู อื เยว่ ถงึ แมด้ เู พยี งแคผ่ วิ เผนิ เขาจะออกโรงในตอนทา้ ย ทวา่ ความจรงิ แลว้ คนทเ่ี ป็ นผคู ้ วบคมุ ทกุ อยา่ งอยเู่ บอื้ งหลัง ก็คอื ฉนิ โมห่ านตา่ งหาก วนั นัน้ แดด๊ ดขี้ องเขาฉนิ โมห่ านถงึ กบั เลอ่ื นการประชมุ ระดบั โลก มาแลว้ หลายครงั้ เพอื่ มาคมุ ้ กนั ซสู อื เยว่

สง่ิ ทตี่ อ้ งรกู ้ ็คอื ฉนิ โมห่ านในอดตี เป็ นแคค่ นทจ่ี ติ ใจจดจอ่ อยกู่ บั กจิ การและการทํางานเทา่ นัน้ สามารถทําใหเ้ ขาทง้ิ งานแลว้ มาเสาะหาเพอื่ ป้องกนั ความผดิ พลาด ดว้ ยตวั เองนัน้ … จะไมช่ อบจรงิ ๆ เหรอ? …… พอถงึ เวลาพลบคํา่ ซสู อื เยวก่ ไ็ ปซอื้ ผกั ทตี่ ลาด ซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ หาหนังสอื มาใหเ้ ธอ มหี ลายเลม่ ทหี่ าซอ้ื ในเมอื ง หรงไมไ่ ด ้ พวกเขาเตรยี มของขวญั ไวเ้ พอื่ เธออยา่ งนี้ คงจะทมุ่ เทความคดิ ไปไม่ นอ้ ย เด็กนอ้ ยทงั้ สองพยายามทําเพอ่ื เธอขนาดนี้ เธอจะตอ้ งทําของอรอ่ ย ๆ สกั หน่อยแลว้ เพอื่ เป็ นการตอบแทนพวกเขา ภายหลังจากซอ้ื ผักทตี่ ลาดเสร็จ เธอกเ็ หลอื บไปเห็นวา่ ดา้ นนอกรถ ตดิ เสยี จนแมแ้ ตน่ ้ําหยดเดยี วก็ผา่ นไปไมไ่ ด ้ จงึ ไดล้ ดั เลาะตรอกซอก ซอยไปถนนใกล ้ ๆ เพอื่ นั่งรถไฟใตด้ นิ

เพงิ่ จะเดนิ เขา้ ไปในซอย กลบั มรี า่ งของคนคนหนงึ่ เขา้ มาขวาง ตรงหนา้ เธอเอาไว ้ ก็คอื เซยี่ งหวน่ั ฉงิ หญงิ สาวขมวดคว้ิ แน่น หนั หลังเดนิ กลับโดยไมร่ ตู ้ วั ทวา่ ถนน ดา้ นหลงั ถกู คนปิดกนั้ ไวแ้ ลว้ ทงั้ ดา้ นหนา้ และดา้ นหลงั ลว้ นเป็ นคน ซสู อื เยวถ่ กู พวกเขาบบี ใหอ้ ยตู่ รงกลาง “มฝี ี มอื มากเลยน่ี” เซยี่ งหวนั่ ฉงิ แคน่ เสยี งอยา่ งเย็นชา แลว้ เดนิ เขา้ ไปกดดนั ซสู อื เยวท่ ี ละกา้ ว “ซสู อื เยว่ ทําไมกอ่ นหนา้ นฉ้ี ันถงึ ไมร่ นู ้ ะวา่ เธอเกง่ ขนาดนี้ ?” “ไมเ่ พยี งแตจ่ ะหาทเ่ี ลยี แขง้ เลยี ขาแบบนไ้ี ดเ้ หมอื นลัว่ เยยี น ยงั สามารถหวั หนา้ นักเขยี นบทแกบ้ ทละครใหเ้ ธอไดอ้ กี ” เมอื่ พดู จบแลว้ เธอกย็ มิ้ อยา่ งเหยยี ดหยาม “ไดย้ นิ มาวา่ ตอนแรกล่วั เยยี นกอ็ าศยั ทําตามกตกิ าซอ่ นเรน้ ถงึ ไดค้ วา้ ตําแหน่งนักแสดงหญงิ อนั ดบั หนงึ่ ได”้

“แลว้ เธอละ่ สง่ิ ทไี่ ดร้ บั ในตอนนี้ ไดม้ าตามกตกิ าซอ่ นเรน้ หรอื เปลา่ ?” “ซสู อื เยว่ เธอสกปรกหรอื เปลา่ ?” ตอนที่ 46 เรอื่ งทค่ี ณุ ควรกงั วลไมใ่ ชเ่ รอื่ งนน้ั ซสู อื เยวม่ องไปยังหนา้ ตาเยอ่ หยง่ิ ของเซยี่ งหวนั่ ฉงิ “ในสายตาของพวกเขา คณุ เป็ นคนออ่ นแอทสี่ ามารถรงั แกไดต้ าม ตอ้ งการ” เธอมองดตู วั เองสะทอ้ นอยใู่ นดวงตาของเซย่ี งหวนั่ ฉงิ ฉนิ โมห่ านพดู ไมผ่ ดิ ในสายตาของเซยี่ งหวน่ั ฉงิ เธอเป็ นคนออ่ นแอทส่ี ามารถรงั แกได ้ ตามตอ้ งการ แตเ่ ธอออ่ นแอกวา่ เซยี่ งหวน่ั ฉงิ จรงิ เหรอ ซสู อื เยวห่ รต่ี า “ทําไม วนั นคี้ นของพวกเธอไมไ่ ดถ้ า่ ยรปู ฉันกบั เฉงิ เซ วยี นอยา่ งใกลช้ ดิ ดงั นัน้ จงึ เป็ นสนุ ัขจนตรอกหรอื ไง”

“เธอ———!” คําพดู ของหญงิ สาวแทงใจดําเซย่ี งหวนั่ ฉงิ เขา้ อยา่ งจัง! ถา้ วนั นไี้ มม่ ใี ครออกมาสรา้ งปัญหา คนของเธอกถ็ า่ ยรปู ซสู อื เยว่ กบั เฉงิ เซวยี นไดแ้ ลว้ ถา้ เป็ นอยา่ งนัน้ ตอนนใี้ นอนิ เตอรเ์ น็ตคงจะรน่ื เรงิ ไปดว้ ยการรมุ ประณามไปแลว้ ! แตต่ อนน้ี มนั ไมม่ อี ะไรทงั้ นัน้ ทเี่ ธอจา่ ยเงนิ ซอื้ นักขา่ วบรรณาธกิ ารสอ่ื มวลชนในราคาสงู ทลี่ งทนุ ไปมันเสยี เปลา่ หมดแลว้ ! กอ่ นหนา้ นเี้ พอื่ ระงบั ฮอ็ ตเซริ ช์ ของซสู อื เยว่ เธอเอาเงนิ ทงั้ หมดไป เดมิ พนั กบั เธอและเฉงิ เซวยี นไปแลว้ และมนั สญู เปลา่ ตอนนเี้ ธอสญู เสยี เงนิ ทงั้ หมดทซี่ โู มใ่ หเ้ ธอมาอกี ครงั้ ! เซย่ี งหวน่ั ฉงิ ไมส่ ามารถกลํ้ากลนื ฝื นทนได ้ จะกลํ้ากลนื ฝื นทนมนั ได ้ อยา่ งไร! เธอมองไปทใี่ บหนา้ ของซสู อื เยว่ ความเกลยี ดชงั เรม่ิ ทวคี วามรนุ แรง ขน้ึ อยา่ งบา้ คล่ัง ทงั้ หมดเป็ นความผดิ ของเธอ! มนั เป็ นความผดิ ของเธอ!

ถา้ ซสู อื เยวท่ ําตวั ดๆี ปลอ่ ยใหเ้ ธอหลอกใช ้ วนั นมี้ ันจะเกดิ เรอื่ งพวกนี้ ขน้ึ ไดอ้ ยา่ งไร! ทงั้ หมดเป็ นความผดิ ของซสู อื เยว!่ ความเกลยี ดชงั ขบั เคลอ่ื นใหเ้ ซย่ี งหวน่ั ฉงิ กา้ วเดนิ ไปตรงหนา้ ซสู อื เยว่ ยกมอื ขนึ้ ไปทางใบหนา้ ของซสู อื เยว่ ออกแรงตบลงไปอยา่ ง รนุ แรง——- มอื ของเธอยงั ไมท่ นั ไดส้ มั ผัสลงบนใบหนา้ ของซสู อื เยว่ ก็ถกู จบั เขา้ เสยี กอ่ น ทจ่ี ับขอ้ มอื ของเธอไมใ่ ชใ่ ครอน่ื นั่นคอื ซสู อื เยวท่ ถี่ กู เธอดถู กู “คดิ วา่ ฉันยังเป็ นซสู อื เยวท่ พ่ี วกเธอรงั แกจะไดต้ ามใจงัน้ เหรอ ” หญงิ สาวสะบดั มอื ของเซย่ี งหวน่ั ฉงิ ทง้ิ อยา่ งแรง แลว้ ยกมอื อกี ขา้ งขน้ึ “เพ๊ยี ะ—–!” ตวดั มอื ตบอยา่ งโหดเหย้ี ม ใบหนา้ ของเซย่ี งหวน่ั ฉงิ บวมขน้ึ เป็ นรอยฝ่ ามอื ทนั ที “เซย่ี งหวน่ั ฉงิ ตบนี้ สําหรับเธอชดใชห้ นฉี้ ัน!” ซสู อื เยวห่ รต่ี า “ตบน้ี ทจ่ี รงิ แลว้ ฉันควรใหเ้ ธอตงั้ แตเ่ มอ่ื หา้ ปีกอ่ น! ” เซย่ี งหวนั่ ฉงิ ถกู ตบจนเซถอยหลังไปหลายกา้ ว

ตอนทเ่ี ธอกําลงั จะลม้ ก็มแี ขนของชายคนหนง่ึ มาชว่ ยประคองเธอไว ้ “หวน่ั ฉงิ คณุ ไมเ่ ป็ นไรนะ” ไดย้ นิ เสยี งออ่ นโยนของเฉงิ เซวยี นอยขู่ า้ งหลัง เซย่ี งหวน่ั ฉงิ ก็นํ้าตา รว่ งทนั ที “เฉงิ เซวยี น ซสู อื เยวต่ บฉัน!” “ซสู อื เยว!่ ” เฉงิ เซวยี นประคองเซย่ี งหวนั่ ฉงิ ไวใ้ นออ้ มแขนอยา่ งระมัดระวงั จอ้ ง หนา้ ซสู อื เยวด่ ว้ ยสายตาโกรธจัด “เมอื่ เชา้ คณุ เรยี กคนคนนัน้ มาดู หมนิ่ ผม กลัน่ แกลง้ ผม ทงั้ หมดผมทนได!้ ” “ตอนนค้ี ณุ มาลงมอื กบั หวนั่ ฉงิ อกี !” “หวนั่ ฉงิ เป็ นคนจติ ใจดขี นาดน้ี ทําไมคณุ ไมป่ ลอ่ ยเธอ! ” คําพดู ของชายหนุ่ม ทําใหซ้ สู อื เยวห่ วั เราะเยาะออกมาอยา่ งทนไม่ ไหว เซย่ี งหวน่ั ฉงิ จติ ใจดงี นั้ เหรอ เธอไมป่ ลอ่ ยเซย่ี งหวน่ั ฉงิ งัน้ เหรอ ความสามารถในการกลบั ดําเป็ นขาวชา่ งเกง่ กาจจรงิ ๆ

“轩” เซย่ี งหวนั่ ฉงิ องิ แอบอยใู่ นออ้ มแขนของเขา น้ําตาไหลพรากไมห่ ยดุ “ฉันแคอ่ ยากมาหาเธอเพอื่ ขอโทษและยอมรับผดิ คดิ ไมถ่ งึ วา่ เธอ …” มองดฉู ากเสแสรง้ ตรงหนา้ ซสู อื เยวก่ ห็ วั เราะออกมาอยา่ งกลัน้ ไมอ่ ยู่ “เซย่ี งหวนั่ ฉงิ ถา้ เธอแสดงละครใหเ้ หมอื นกบั ตอนทเ่ี ธอแสดงตบตา หลอกผชู ้ าย ป่ านนเี้ ธอไดร้ างวลั นักแสดงนําหญงิ ยอดเยย่ี มไปแลว้ ” พดู จบ เธอกถ็ อื อาหารไวใ้ นมอื แลว้ หนั หลังเชดิ หนา้ เดนิ จากไป “ซสู อื เยว่ หวนั่ ฉงิ ทอ้ งแลว้ นะ!” “ถา้ เธอกบั ลกู ในทอ้ งเป็ นอะไรไป ผมจะใหค้ ณุ ชดใชด้ ว้ ยชวี ติ ! ” ซสู อื เยวห่ ยดุ กา้ วเดนิ เธอหนั กลบั มามองสองคนทอ่ี ยขู่ า้ งหลงั ดว้ ยสายตาเย็นชา “ในเมอ่ื ทอ้ งแลว้ งนั้ ฉันกแ็ สดงความยนิ ดกี บั เธอทงั้ คดู่ ว้ ย” “แต…่ ” ซสู อื เยวห่ รต่ี า “ตอนนัน้ เรอ่ื งทพี่ วกเธอทํารา้ ยลกู ของฉัน ก็อยา่ ให ้ กรรมตามสนองพวกเธอกแ็ ลว้ กนั ”

ทนั ทที ป่ี ระโยคนอี้ อกมา เซยี่ งหวน่ั ฉงิ กบั เฉงิ เซวยี นกห็ นา้ ซดี ขนึ้ มา ฉับพลัน หญงิ สาวหนั กลับไป หวั ใจตงึ แน่นราวกบั ถกู บดขยดี้ ว้ ยบางสง่ิ เธอเดาถกู อกี ครงั้ ตอนนัน้ ทเ่ี ธอประสบอบุ ตั เิ หตทุ างรถยนตข์ ณะตงั้ ครรภ์ ก็เป็ นพวก เขาทวี่ างแผนไว ้ ตลอดหา้ ปีทผี่ า่ นมา ทกุ การกา้ วเดนิ ของเธอ ก็เป็ นพวกเขาที่ วางแผนและวางกบั ดกั เอาไว ้ “นังสารเลวกบั หมาขเี้ รอื้ น ตลอดไปชว่ั ฟ้าดนิ สลาย” หญงิ สาวกําสองมอื แน่น ทงิ้ คําเหลา่ นไ้ี วอ้ ยา่ งเย็นชาแสนสาหสั กอ่ นจะเชดิ หนา้ เดนิ จากไป ตงั้ แตน่ เี้ ป็ นตน้ ไป เธอจะไมค่ ดิ ถงึ อดตี อกี และจะไมย่ อมใหพ้ วกเขา ดหู มนิ่ อกี แลว้ …… เพราะคนเขยี นบทเปลยี่ นบท ดงั นัน้ ซสู อื เยวจ่ งึ มเี วลาพกั ผอ่ นเพมิ่ อกี สปั ดาห์

ฟ๋ เู ชยี นเชยี นจงึ ชวนเธอไปเทย่ี วทเี่ มอื งขา้ งๆ “สอื เยว่ ตอนนเี้ ป็ นฤดรู อ้ นพอดี ชายหาดทเี่ มอื งขา้ งๆ กําลงั ครกึ ครน้ื เลย” “ชว่ งนเี้ ฉงิ เซวยี นกบั เซย่ี งหวน่ั ฉงิ ทําใหเ้ ธออารมณไ์ มด่ ี หรอื ไมเ่ ธอ ใชโ้ อกาสในวนั หยดุ ไปคลายเครยี ดดไี หม” “ไปเถอะๆ ฉันไดต้ วั๋ สวนน้ํามาดว้ ย ไอดอลของฉันจห้ี นานเฟิงจะไป ถา่ ยทสี่ วนนํ้านั่นดว้ ย ฉันอยากไปด!ู ” “สอื เยว…่ ” ฟังเสยี งออ้ นวอนของฟ๋ เู ชยี นเชยี นทอี่ ยปู่ ลายสายแลว้ ซสู อื เยวก่ ็ ถอนใจอยา่ งออ่ นใจ “ก็ได”้ ทจี่ รงิ เธอก็อยากออกไปพักผอ่ นหยอ่ นใจเหมอื นกนั “งนั้ ตกลงไปพรงุ่ นเ้ี ลย!” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นสง่ เสยี งโหร่ อ้ งดใี จกอ่ นจะวางสายไป เวลาอาหารเย็น ซสู อื เยวเ่ คลยี รค์ อ “เออ่ …พรงุ่ นฉี้ ันวางแผนจะ ออกไปเทย่ี วนะ” “เทยี่ วเหรอครบั ”

ซงิ เฉนิ กะพรบิ ตาปรบิ ๆ หนา้ ตาตนื่ เตน้ ทนั ที “หมา่ ม๊ไี ปเทยี่ วไหน เหรอครับ” “จะพาผมไปดว้ ยไหม” “พาผมหรอื วา่ พช่ี ายไป หรอื วา่ พาไปทงั้ สองคนครับ ” ซงิ หยนุ ทอ่ี ยขู่ า้ งๆ เหลอื บมองเขาอยา่ งเย็นชา “อาจจะพาคณุ พอ่ ไป ก็ได”้ “ฉันไมว่ า่ ง” ชายหนุ่มทนี่ ่ังทานอาหารเงยี บๆ มาตลอดเอย่ ปากพดู เสยี งบางเบา “พรงุ่ นมี้ งี าน” เขาตอ้ งไปตรวจสอบโครงการสวนน้ําทเ่ี มอื งถงทอ่ี ยขู่ า้ งๆ “จังหวะไมด่ จี ังครับ” ซงิ หยนุ ขมวดคว้ิ เล็กนอ้ ย ซงิ เฉนิ กถ็ อนหายใจ “งนั้ หมา่ ม๊อี ยากไปเทยี่ วเวลาอนื่ อกี ไหมครับ” ซสู อื เยว่ “……..” เธอยังไมไ่ ดบ้ อกเลยวา่ อยากไปกบั ใคร

ทําไมสามคนพอ่ ลกู ถงึ มั่นใจวา่ เธอจะไปเทย่ี วกบั ฉนิ โมห่ าน หญงิ สาวเอย่ ปากขนึ้ มาเงยี บๆ “ฉันตงั้ ใจจะไปกบั เพอื่ นรักของฉัน” พดู จบเธอกย็ มิ้ หวานมองซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ “จะไปเทยี่ วสามวนั นะ สามวนั น้ี พวกเธอตอ้ งเป็ นเด็กดที านอาหารทป่ี ้าหลที่ ําอยา่ งเชอ่ื ฟัง นะ” ใบหนา้ เล็กเทา่ ฝ่ ามอื ของซงิ เฉนิ มยุ่ ลงทนั ที “ป้าหลท่ี ําอาหารไมอ่ รอ่ ยเหมอื นทห่ี มา่ ม๊ที ํา” กอ่ นหนา้ นเ้ี ขาชอบทานอาหารทป่ี ้าหลท่ี ํา แตว่ า่ ตงั้ แตซ่ สู อื เยวก่ ลายมาเป็ นแมข่ องเขา ทกุ ครงั้ ทเี่ ขาทาน อาหารทปี่ ้าหลท่ี ํา ก็รสู ้ กึ เบอื่ ชวี ติ มาก “เดย๋ี วฉันจะทําพวกขนมของหวานเอาไวใ้ หพ้ วกเธอนะ ” หญงิ สาวรสู ้ กึ มคี วามสขุ มากทเี่ ขาแสดงทา่ ทกี ารพงึ่ พาเธอออกมา “สามวนั ไมน่ านก็ผา่ นไปแลว้ จะ้ !” “รอฉันกลบั มาคอ่ ยชดเชยใหพ้ วกเธอนะดไี หม” “ดคี รบั !”

ซงิ เฉนิ กระโดดโลดเตน้ อยา่ งตนื่ เตน้ ดใี จ “ผมจะกนิ สตวู ก์ งุ ้ แลว้ ก็ พวกอาหารทะเลเยอะๆ ดว้ ย!” ซงิ หยนุ ก็พดู ดว้ ยนํ้าเสยี งเย็นเยยี บ “ระวงั ตวั ดว้ ยครบั ” ซสู อื เยวพ่ ยักหนา้ “วางใจเถอะจะ้ เมอื งถงอยใู่ กลๆ้ นเ่ี อง ฉันแคไ่ ป สวนนํ้า ไมไ่ ดม้ อี ะไรทเี่ ป็ นอนั ตรายเลย!” ชายหนุ่มทนี่ ่ังหวั โตะ๊ ขมวดควิ้ “คณุ จะไปสวนน้ําของเมอื งถงเหรอ” ตอนท่ี 47 คนใหญค่ นโตในตาํ นาน “อมื้ ” ซสู อื เยวพ่ ยกั หนา้ พลางคบี อาหาร “ทําไมเหรอ” “ทางเดยี วกนั ” “พรงุ่ นจ้ี ะพาพวกคณุ ไปสง่ ดว้ ย” ชายหนุ่มผมู ้ ใี บหนา้ เย็นชาเยอ่ หยงิ่ คบี อาหารในจานของเธอดว้ ย ทว่ งทา่ สงา่ งาม แลว้ เอาเขา้ ปาก “จะเก็บคา่ เดนิ ทางทหี ลงั ” ซสู อื เยว่ “……..”

“สวรรค!์ กลา่ วอกี นัยหนง่ึ คอื พรงุ่ นฉี้ ันจะไดน้ ั่งรถไปเมอื งถงกบั คณุ ทา่ นชายฉนิ ในตํานานอยา่ งนัน้ เหรอเนย่ี ” หลังอาหาร ตอนทซ่ี สู อื เยวบ่ อกขา่ วนกี้ บั ฟ๋ เู ชยี นเชยี น ฟ๋ เู ชยี นเชยี นก็ เอาแตร่ วั ขอ้ ความวแี ชตมาอยา่ งบา้ คลั่ง “ตอนแรกฉันแคค่ ดิ วา่ จะไป แบบสบายๆ ตอนนดี้ เู หมอื นวา่ ฉันตอ้ งเอาเสอ้ื ผา้ ทแ่ี พงทส่ี ดุ มาใสซ่ ะ แลว้ !” ซสู อื เยวน่ ั่งอยบู่ นหนา้ ตา่ ง หางตาแอบเหลอื บมองฉนิ โมห่ านทอ่ี ยู่ ไกลๆ เวลานเี้ ขากําลังเอนพงิ หวั เตยี งนั่งอา่ นหนังสอื โคมไฟทต่ี กกระทบใบหนา้ ดา้ นขา้ ง ทําใหโ้ ครงหนา้ ของเขายง่ิ ลมุ่ ลกึ และมเี สน่ห์ เธอเมม้ รมิ ฝี ปาก ตอบกลบั ฟ๋ เู ชยี นเชยี นอยา่ งระมดั ระวงั “เธอไมต่ อ้ ง โอเวอรข์ นาดนัน้ …” “ไมไ่ ดโ้ อเวอรส์ กั หน่อย!” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นสง่ สต๊กิ เกอรห์ นา้ ตาไมพ่ อใจใหเ้ ธอ “สอื เยว่ ฉันเป็ น เพอื่ นรกั ของเธอนะ”

“นเี่ ป็ นครงั้ แรกทฉ่ี ันไดเ้ จอคณุ ทา่ นชายฉนิ ตอ้ งทําใหเ้ ขาประทบั ใจ ส!ิ ” “ถา้ ไมอ่ ยา่ งนัน้ เขาจะคดิ วา่ รอบตวั เธอมแี คพ่ วกสารเลวอยา่ งเซยี่ ง หวน่ั ฉงิ กบั เฉงิ เซวยี นเทา่ นัน้ !” เมอ่ื พดู ถงึ เฉงิ เซวยี นกบั เซยี่ งหวนั่ ฉงิ ขน้ึ มา อารมณข์ องซสู อื เยวก่ ห็ ด หอู่ ยา่ งไมม่ เี หตผุ ล เธอกบั ฟ๋ เู ชยี นเชยี นพดู คยุ เรอ่ื ยเปื่อยกนั อกี ไมก่ คี่ ําก็วางสายไป กอ่ น จะคลานกลับขนึ้ ไปบนเตยี ง “คณุ ดไู มม่ คี วามสขุ เลย” ฉนิ โมห่ านวางหนังสอื ลงเบาๆ แลว้ ปิดไฟในหอ้ ง “ไมม่ คี วามสขุ มากๆ” ในหอ้ งเหลอื เพยี งโคมไฟขา้ งเตยี งเปิดอยหู่ นง่ึ ดวง จงึ มเี พยี งสลวั ๆ ซสู อื เยวม่ องเพดานเงยี บๆ “เซย่ี งหวน่ั ฉงิ ทอ้ งแลว้ ” “แลว้ ยงั ไง” น้ําเสยี งทมุ ้ ตํา่ ของชายหนุ่มถามออกมาอยา่ งเย็นชา

“ฉันไมอ่ ยากทํารา้ ยหญงิ ตงั้ ครรภ์” หญงิ สาวหลับตา “วนั นช้ี ว่ งบา่ ย เซย่ี งหวนั่ ฉงิ มาหาฉันอกี แลว้ ” “ฉันคดิ วา่ คณุ พดู ถกู มนั เป็ นเพราะฉันเองทที่ ําใหพ้ วกเขาเห็นวา่ ฉัน ออ่ นแอ สามารถรังแกไดต้ ามตอ้ งการ พวกเขาถงึ ไดท้ ําอะไรกบั ฉันก็ ไดต้ ามอําเภอใจโดยไมต่ อ้ งเกรงกลัวอะไรทงั้ นัน้ ” “ฉันอยากแข็งแกรง่ ขนึ้ อยากใหพ้ วกเขาชดใชใ้ หส้ าสมกบั ทกุ เรอ่ื งที่ พวกเขาเคยทําไว…้ ” เธอถอนหายใจยาว “แตเ่ ซยี่ งหวน่ั ฉงิ ทอ้ งแลว้ ” เมอ่ื หา้ ปีกอ่ น เธอเคยเสยี ลกู ไปคนหนง่ึ ดงั นัน้ เธอจงึ เขา้ ใจความเจ็บปวดของการสญู เสยี ลกู วา่ มันเป็ น อยา่ งไร และยง่ิ ชดั เจนวา่ การทไี่ มม่ วี ธิ ใี หเ้ ดก็ คนหนงึ่ ไดล้ มื ตามาดโู ลกเลย เป็ นเรอื่ งโหดรา้ ยเพยี งใด เดก็ เป็ นผบู ้ รสิ ทุ ธ์ิ เพราะเธอโดนทํารา้ ยมาแบบนี้ ดงั นัน้ เธอจงึ ไมม่ ที างทํารา้ ยอกี ชวี ติ เล็กๆ ทย่ี งั ไมถ่ อื กําเนดิ ไดอ้ กี

“ทอ้ งแลว้ ยงั ไง” นํ้าเสยี งของฉนิ โมห่ านเยอื กเย็น แตก่ ลับไรซ้ งึ่ อารมณ์ความรสู ้ กึ “ถา้ พวกเขาไมท่ ะนุถนอมลกู ของตวั เอง…งนั้ คณุ กไ็ มจ่ ําเป็ นตอ้ งใจออ่ น” “การปกป้องเด็กเป็ นหนา้ ทข่ี องพอ่ แม่ ไมใ่ ชค่ ณุ ” คําพดู ของชายหนุ่ม ทําใหซ้ สู อื เยวเ่ งยี บไปเป็ นเวลานาน การปกป้องเดก็ เป็ นหนา้ ทขี่ องพอ่ แม่ สกั พัก เธอหลบั ตาลง มอื สองขา้ งกําขอบผา้ หม่ เงยี บๆ เธอ…เป็ นแมท่ ไี่ รค้ วามสามารถ เมอื่ หา้ ปีกอ่ น ทงั้ ทเี่ ธอรดู ้ วี า่ ลกู ของตวั เองกําลงั จะเกดิ ในอกี ไมถ่ งึ หนงึ่ เดอื น แตย่ งั ดงึ ดนั จะไปสง่ เฉงิ เซวยี นทส่ี นามบนิ ระหวา่ งทางทไี่ ปสนามบนิ เธอประสบอบุ ตั เิ หตทุ างรถยนต์ อบุ ตั เิ หตทุ างรถยนตท์ ร่ี า้ ยแรง เธอถกู ชว่ ยชวี ติ อยใู่ นหอ้ งผา่ ตดั หนงึ่ วนั หนง่ึ คนื กวา่ จะฟ้ืน เด็กไมร่ อด และเธอสญู เสยี ความทรงจํามากกวา่ หนง่ึ เดอื นดว้ ย

ตอนทเี่ พง่ิ เสยี ลกู ไป ความรสู ้ กึ สน้ิ หวงั และไรแ้ รงกําลังนัน้ …จนถงึ ตอนนเ้ี ธอยงั คงจดจําไดอ้ ยา่ งชดั เจน ในคนื นัน้ ซสู อื เยวฝ่ ัน ในความฝัน มเี ด็กผหู ้ ญงิ ตวั นอ้ ยคนหนงึ่ หนา้ ตาเหมอื นเธอ ยนื ตรงหนา้ เธอและมองดเู ธอรอ้ งไห ้ “หมา่ ม๊ ี ทําไมไมป่ กป้องหนูคะ” “หมา่ ม๊ ี หนูคดิ ถงึ คณุ มากคะ่ ทําไมคณุ ไมม่ าหาหนู …” “หมา่ ม๊ ี หนูอยากอยกู่ บั คณุ …” เห็นเด็กผหู ้ ญงิ ตวั นอ้ ยนํ้าตานองหนา้ หวั ใจของเธอกแ็ ทบแตกสลาย เธอวงิ่ ตามสดุ ชวี ติ ไลต่ ามอยา่ งบา้ คล่งั แตเ่ ดก็ นอ้ ยกลบั เหมอื นยง่ิ หา่ งไกลออกไปเรอื่ ยๆ ไมว่ า่ เธอจะวงิ่ ตามอยา่ งไร ไลจ่ ับอยา่ งไรก็ จบั ไมไ่ ดเ้ สยี ที ทวา่ สดุ ทา้ ยเธอก็จับได ้ เธอกอดเดก็ นอ้ ยเอาไวใ้ นออ้ มแขนแน่น “เป็ นความผดิ ของหมา่ ม๊เี อง หมา่ ม๊ไี มไ่ ดป้ กป้องลกู ใหด้ …ี ” “หมา่ ม๊ ”ี

“หมา่ ม๊ ”ี ตอนนี้ เธอไดย้ นิ เสยี งเด็กนอ้ ยสองคนอยขู่ า้ งหลงั ซสู อื เยวร่ บี อมุ ้ เด็กผหู ้ ญงิ ตวั นอ้ ยในออ้ มแขนหนั กลับไป ขา้ งหลัง คอื ซงิ เฉนิ กบั ซงิ หยนุ ทดี่ วงตาเต็มไปดว้ ยความโศกเศรา้ สองพนี่ อ้ งมองเธอ น้ําตารนิ ไหลเงยี บๆ “คณุ ไมต่ อ้ งการพวกเราเหรอ ครบั ” ซสู อื เยวช่ ะงกั นง่ิ มอื ขา้ งหนงึ่ เธออมุ ้ เด็กผหู ้ ญงิ มอื อกี ขา้ งยน่ื ออกไป หาพวกเขา พยายามเชด็ นํ้าตาใหซ้ งิ หยนุ “อยา่ รอ้ งไห ้ ฉันตอ้ งการ พวกเธอ” “ฉันตอ้ งการพวกเธอ!” “ฉันตอ้ งการ!” ซสู อื เยวล่ กุ ขนึ้ น่ังบนเตยี งกะทนั หนั ความฝันสลายไป รา่ งกายของเธอเตม็ ไปดว้ ยเหงอื่ เย็น เธอกําคอเสอื้ หายใจหอบยาว คอ่ ยๆ ดงึ อารมณ์ออกมาจากฝันรา้ ย สดุ ทา้ ยหญงิ สาวกถ็ อนหายใจโลง่ อก กอ่ นจะกลับลงไปนอน

แตอ่ ยา่ งไรกน็ อนไมห่ ลบั เลย เมอื่ เหลอื บมองดู มันเพง่ิ หกโมงเชา้ พลกิ ไปพลกิ มาบนเตยี งอยนู่ าน สดุ ทา้ ยซสู อื เยวก่ ต็ ดั สนิ ใจลกุ จาก เตยี ง ตอนทเ่ี ดนิ ออกไปขา้ งนอกไดผ้ า่ นหอ้ งหนังสอื ประตหู อ้ งหนังสอื เปิดอยู่ ชายหนุ่มทอ่ี ยขู่ า้ งในกําลังจอ้ งหนา้ จอคอมพวิ เตอรอ์ ยา่ งจรงิ จัง ทอ่ี กี ดา้ นของคอมพวิ เตอร์ มขี อ้ ความภาษาตา่ งประเทศไหลเขา้ มา เป็ นครงั้ คราว เขากําลงั ประชมุ อกี แลว้ ซสู อื เยวเ่ มม้ ปาก จําไดว้ า่ เขาเคยบอกวา่ ใหเ้ ขาประชมุ ขา้ มคนื ดกี วา่ ใหผ้ บู ้ รหิ ารหลายสบิ คนอดหลบั อดนอน ยนื อยทู่ ปี่ ากประตู เธอมองไปยงั หนา้ ตาจรงิ จังของชายหนุ่มในหอ้ ง หนังสอื ฟังสําเนยี งฝร่งั เศสแทๆ้ ของเขา หวั ใจพลนั เตน้ แรงอยา่ งไม่ มเี หตผุ ล จนกระทง่ั …

จนกระทง่ั สายตางัวเงยี ของซงิ เฉนิ มาปรากฏตรงหนา้ เธอ “หมา่ ม๊ ี อรณุ สวสั ดค์ิ รับ” “คณุ มาแอบฟังอะไรอยทู่ ห่ี นา้ ประตหู อ้ งหนังสอื ของคณุ พอ่ แตเ่ ชา้ ครับ” เสยี งของเจา้ ตวั นอ้ ยไมไ่ ดเ้ บา น้ําเสยี งเพง่ิ จบ ชายหนุ่มทอี่ ยใู่ นหอ้ งหนังสอื ซง่ึ กําลังพดู อยหู่ ยดุ ลง เธอเมม้ รมิ ฝี ปาก เหลอื บตาขน้ึ มองไปในหอ้ งหนังสอื โดยไมร่ ตู ้ วั ปะทะเขา้ กบั ดวงตาคมลมุ่ ลกึ ของเขาพอดี สายตาของชายหนุ่มอนั ตรายเกนิ ไป มนั เหมอื นกบั สามารถเจาะทกุ อารมณ์ทงั้ หมดของเธอได ้ ซสู อื เยวต่ น่ื ตระหนก รบี วง่ิ ลงไปชนั้ ลา่ ง ซงิ เฉนิ มองดา้ นหลังของหญงิ สาวทจ่ี ากไปพรอ้ มกบั หวั เราะคกิ คกั เจา้ ตวั นอ้ ยหาวหวอด เปิดประตหู อ้ งหนังสอื ไมส่ นวา่ ฉนิ โมห่ าน กําลังประชมุ อยหู่ รอื ไม่ ตรงเขา้ ไปปืนขน้ึ บนโตะ๊ ของเขา แลว้ นั่งลง บนโตะ๊ เลย

เขาน่ังอยทู่ ข่ี อบโตะ๊ ขาสนั้ ๆ ในชดุ นอนกางเกงเป็ ดสเี หลอื งแกวง่ ไป มา “หมา่ ม๊แี อบฟังอยทู่ หี่ นา้ ประตนู านมากครบั ” “ผมคดิ วา่ เธอน่าจะไมเ่ ขา้ ใจภาษาฝร่งั เศส ไมไ่ ดแ้ อบฟังความลับ ของบรษิ ัทหรอกครับ” ฉนิ โมห่ านเหลอื บมองเขาเล็กนอ้ ย กอ่ นจะปิดคอมพวิ เตอร์ “งนั้ เธอ ทําอะไร” “เธอกําลงั มองคณุ น่ะสคิ รับ” ซงิ เฉนิ กลอกตา “คณุ พอ่ ครบั คณุ มัน่ ใจในตวั เองหน่อยสิ หมา่ ม๊มี อง คณุ นะครบั ” ชายหนุ่มมรี อ่ งรอยความภมู ใิ จแวบเขา้ มา “แลว้ เธอจะมองฉันทําไม” ซงิ เฉนิ ขมวดคว้ิ ครนุ่ คดิ “เธออาจจะกําลังคดิ วา่ เมอ่ื ไรคณุ จะพาเธอ ไปเมอื งถงสกั ท”ี ฉนิ โมห่ าน “……..” ตอนที่ 48 นายกมุ จดุ ออ่ นของเธอหรอ หลงั อาหารเชา้ ซสู อื เยวส่ ะพายเป้ขน้ึ หลัง เดนิ ตามฉนิ โมห่ านขนึ้ รถ

ซงิ เฉนิ กบั ซงิ หยนุ เดก็ นอ้ ยสองคนยนื อยหู่ นา้ ประตเู หมอื นพอ่ แม่ กําลงั ดลู กู ๆ ออกจากบา้ นไป ซงิ เฉนิ พดู อยา่ งเจตนาดวี า่ “ระวงั ตวั ดว้ ยนะครบั ” “อยา่ ทําดกี บั เด็กคนอนื่ มากเกนิ ไปนะ” “รบี กลับมาทําอาหารอรอ่ ยๆ ใหพ้ วกเราทานนะครับ ” “ตอ้ งถา่ ยรปู สวยๆ กลบั มาเยอะๆ ดว้ ยนะ” “ตอ้ ง…” ซงิ หยนุ เหลอื บมองเขาเล็กนอ้ ย สกั พกั เดก็ นอ้ ยกเ็ งยหนา้ ขนึ้ ดวงตาคโู่ ตสดใสเป็ นประกายมองหนา้ ซสู อื เยว่ “ขอใหม้ คี วามสขุ ครับ” ซสู อื เยวพ่ ยักหนา้ หนัก “โอเคจะ้ ” ครัง้ นเ้ี ธอไปคลายเครยี ด เดย๋ี วรอเธอกลบั มาจากการคลายเครยี ดครัง้ น้ี จะเฉงิ เซวยี นหรอื เซย่ี งหวนั่ ฉงิ อะไรน่ัน เธอตอ้ งไมส่ นอกี เลยแน่นอน!

“ขนึ้ รถ” ฉนิ โมห่ านยนื ขมวดควิ้ และพดู อยา่ งเย็นชาอยขู่ า้ งหลงั เดก็ นอ้ ยทงั้ สอง ซสู อื เยวเ่ ปิดประตขู นึ้ รถไปอยา่ งเชอ่ื ฟัง ชายหนุ่มรา่ งสงู หนั ไป เหลอื บมองเด็กนอ้ ยสองคนทย่ี ังสงู ไมถ่ งึ ตน้ ขาของตวั เอง “ฉันออกไปทําธรุ ะตงั้ หลายครงั้ ไมเ่ หน็ พวกเธอเคยมา สง่ ฉันเลย” ซงิ เฉนิ กลอกตา “คณุ พอ่ โตเป็ นผใู ้ หญแ่ ลว้ ยังตอ้ งการการเอาใจใส่ จากเด็กอยา่ งเราดว้ ยเหรอครบั ” ชายหนุ่มนงิ่ ไปเล็กนอ้ ย “ซสู อื เยวก่ โ็ ตแลว้ ไมใ่ ชห่ รอื ไง” “มันไมเ่ หมอื นกนั !” “ไมเ่ หมอื นกนั ตรงไหน” ซงิ เฉนิ เบะปาก คดิ ไมไ่ ดว้ า่ จะตอบคําถามเขาอยา่ งไรดี แตซ่ งิ หยนุ ก ลับหนั หลังเดนิ เขา้ บา้ นไปเงยี บๆ “เราชอบผหู ้ ญงิ มากกวา่ ผชู ้ าย” ซงิ เฉนิ พยกั หนา้ อยา่ งรวดเร็ว “ใช!่ เราชอบผหู ้ ญงิ มากกวา่ ผชู ้ าย!”

“คณุ พอ่ ตอ้ งดแู ลหมา่ ม๊ใี หด้ ดี ว้ ย!” เมอ่ื พดู จบ เด็กนอ้ ยกร็ บี กา้ วเตาะแตะตามซงิ หยนุ ไป “พใ่ี หญ่ รอผม ดว้ ย!” “อยา่ แตะคกุ กท้ี ห่ี มา่ ม๊เี ตรยี มไวใ้ หผ้ มนะ!” ฉนิ โมห่ านยนื อยทู่ เ่ี ดมิ มองดา้ นหลงั เดก็ ทงั้ สองอยา่ งโหดเหย้ี มไร ้ ความปราณี พรอ้ มกบั พน่ ลมหายใจเล็กนอ้ ย แมแ้ ตบ่ อกอวยพรการเดนิ ทางก็ไมม่ งี ัน้ เหรอ เหน็ ขดี้ กี วา่ ไส!้ ชายหนุ่มยนื อยอู่ ยา่ งนัน้ จนกระทงั่ รา่ งของเจา้ ตวั เล็กทงั้ สองคน หายไป ถงึ เพงิ่ กา้ วเทา้ ขน้ึ รถ ในรถ ซสู อื เยวก่ ําลังคยุ โทรศพั ทก์ บั ฟ๋ เู ชยี นเชยี น “สอื เยว่ รออยตู่ รงทางแยกแลว้ นะ!” “ทต่ี วั ฉันสวมชดุ แพงทสี่ ดุ เลย ถา้ คณุ ทา่ นชายฉนิ ยังคดิ วา่ ฉันจนอกี ละ่ ก็ เธอตอ้ งจําไวว้ า่ ฉันพยายามอยา่ งดที ส่ี ดุ แลว้ ! ” “เมอ่ื เชา้ ฉันตนื่ ตงั้ แตต่ หี า้ ใชเ้ วลากวา่ สองชวั่ โมงในการแตง่ หนา้ ก็ เพอื่ จะไมใ่ หเ้ ธอตอ้ งอบั อาย…”

เสยี งของฟ๋ เู ชยี นเชยี นดงั มาก แมว้ า่ ซสู อื เยวจ่ ะไมเ่ ปิดลําโพง ถงึ ขนาดจงใจใชม้ อื กดปิดมันเอาไว ้ แตเ่ สยี งดงั ของหญงิ สาวยงั กอ้ งไปทว่ั ทงั้ รถ ฉนิ โมห่ านทส่ี วมสทู สดี ํานั่งลงอยา่ งสงา่ งามขา้ งซสู อื เยว่ เหลอื บ มองเธอเล็กนอ้ ย ซสู อื เยวร่ เู ้ ลยวา่ เขาตอ้ งไดย้ นิ แน่ๆ! “เธอเบาเสยี งหน่อย!” หญงิ สาวเมม้ ปาก ออกแรงกดปิดลําโพงโดยไมร่ ตู ้ วั แตด่ เู หมอื นจะไมม่ ปี ระโยชน์ “ถงึ แมค้ รงั้ ลา่ สดุ คณุ ทา่ นชายฉนิ จะเห็นฉันในวดิ โี อคอล แตเ่ ขา กําลงั ยงุ่ มาก ตอ้ งจําไมไ่ ดแ้ น่วา่ ฉันหนา้ ตาเป็ นยงั ไง ” “ครัง้ นฉ้ี ันตอ้ งดงึ ภาพตวั เองกลบั มาอยใู่ นใจของเขาใหไ้ ด!้ ” ซสู อื เยวก่ ลอกตา “ฟ๋ เู ชยี นเชยี น เธอเบาเสยี งหน่อย…” เธอยังพดู ไมท่ นั จบ มอื ใหญก่ ็ยน่ื นว้ิ เรยี วยาวเขา้ มา

ชายหนุ่มยน่ื สองนวิ้ ยาวมาเอาโทรศพั ทม์ อื ถอื ของเธอไปกดเปิด ลําโพง “ไมต่ อ้ งลําบากขนาดนัน้ ” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นซง่ึ เดมิ ทยี งั คงคยุ อยทู่ ปี่ ลายสายดเู หมอื นจะถกู กดป่ มุ หยดุ ชวั่ คราวในฉับพลนั จนหยดุ นง่ิ ไปทนั ที ฉนิ โมห่ านสง่ เสยี งทมุ ้ ตํา่ และไมแ่ ยแ่ ส “คราวหนา้ ไมต่ อ้ งทําแบบนี้ เสยี เวลาเปลา่ ” “ผมจะไมม่ องอะไรคณุ นักหนาหรอก” ฟ๋ เู ชยี นเชยี น “………..” ซสู อื เยว่ “………..” ทา่ มกลางความเงยี บงัน ฉนิ โมห่ านวางสายโทรศพั ทด์ ว้ ยการ เคลอื่ นไหวอยา่ งสงา่ งามเป็ นปกติ ยัดโทรศพั ทม์ อื ถอื เขา้ ใสม่ อื ของ ซสู อื เยว่ “ออกรถ” เมอ่ื ชายหนุ่มพดู จบ ไป๋ ลั่วจงึ รบี สตารท์ รถ มาเซราตสิ ดี ําแลน่ ไปบนทอ้ งถนนของเมอื งวอ่ งไวปานนกโผบนิ ซสู อื เยวถ่ อื โทรศพั ทม์ อื ถอื อยนู่ านมากกย็ งั ไมไ่ ดส้ ตคิ นื กลบั มา

จนสกั พกั เธอก็เมม้ รมิ ฝี ปาก เหลอื บตาขน้ึ มองฉนิ โมห่ าน “คณุ ทํา แบบน…้ี ไมใ่ ชว่ า่ จะ…” “ไมใ่ ชว่ า่ จะอะไร” “เสยี มารยาทเหรอ” ฉนิ โมห่ านเปลย่ี นทา่ ทสี่ บายพงิ เบาะหลงั หลับตาลงรา่ งกายเอน หลังอยา่ งสงา่ งามและเกยี จครา้ น “เธอเครยี ดเกนิ ไป” “คณุ เป็ นภรรยาของผม เธอเป็ นเพอื่ นรกั ของคณุ ตอ่ ไปผมกบั เธอ ตอ้ งมโี อกาสไดเ้ จอกนั อกี ” พดู อยา่ งนัน้ แลว้ เขากล็ มื ตาขน้ึ มา ดวงตาลกึ จับจอ้ งมัน่ คงมาทเี่ ธอ “หรอื จะบอกวา่ คณุ หวงั วา่ ตอ่ ไปทกุ ครงั้ ทเี่ ธอเจอผมจะใหเ้ ครยี ด ตลอดหรอื ไง” ซสู อื เยว่ “………” ไมร่ วู ้ า่ เป็ นเพราะสายตาทมี่ แี รงดงึ ดดู มากเกนิ ไปของเขาหรอื วา่ เสยี ง ทมุ ้ ทรงเสน่ห์ ในเวลานท้ี เ่ี ธอมองเขาแบบนจี้ ๆู่ เธอกพ็ ดู ไมอ่ อก เธอยังถงึ ขนั้ รสู ้ กึ วา่ เขาพดู มเี หตผุ ล

เธอจอ้ งเขา เขากม็ องเธอเชน่ กนั สองตาประสาน ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ หายใจลําบากขน้ึ เรอ่ื ยๆ ใบหนา้ ก็ยง่ิ รอ้ นขน้ึ … ขณะทอี่ ากาศระหวา่ งคนทงั้ สองคอ่ ยๆ คลมุ เครอื และควบคมุ ไมไ่ ด ้ รถกพ็ ลนั หยดุ ลง ไป๋ ลวั่ ลดหนา้ ตา่ งรถลง มองไปทางผหู ้ ญงิ ทย่ี นื อยหู่ นา้ ป้ายรถเมล์ “คณุ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นหรอื เปลา่ ครับ” “ฉันเองคะ่ !” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นทอี่ ยใู่ นชดุ กระโปรงยาวสวยหรหู รารบี พยักหนา้ วงิ่ เหยาะๆ อยา่ งตน่ื เตน้ ไปยงั รถของพวกเขา ระยะหา่ งประมาณหา้ เมตรจากมาเซราติ เทา้ ทใี่ สร่ องเทา้ สน้ สงู ของ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเกดิ พลกิ อยา่ งแรง——- “ตงึ ——-!” หญงิ สาวลม้ ลงกบั พน้ื ซสู อื เยวเ่ มม้ ผาก รบี เปิดประตลู งจากรถ กา้ วเดนิ อยา่ งรวดเร็วพงุ่ ไป ชว่ ยฟ๋ เู ชยี นเชยี นลกุ ขนึ้ “ไมเ่ ป็ นไรนะ”

“ไมเ่ ป็ นไร” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นหนา้ ตาหงอยเหมอื นจะรอ้ งไหถ้ กู ซสู อื เยวช่ ว่ ยขนึ้ มา “น่าอายจังเลย…” “ไมเ่ ป็ นไรหรอก อยา่ ทําเหมอื นเขาเป็ นคนอนื่ สิ” “เขาเป็ นสามขี องฉัน ตอ่ ไปเธอยังตอ้ งเจอเขาอกี บอ่ ยๆ นะ” พดู จบเธอกเ็ ปิดประตเู บาะหลงั “ขนึ้ รถ” ทนั ทที ฟ่ี ๋ เู ชยี นเชยี นกน้ ถงึ เบาะ ก็เห็นใบหนา้ ของชายหนุ่มทเี่ บาะ หลัง เธออทุ านกอ่ นจะรบี ลกุ ขนึ้ “ไม่ ไมเ่ ป็ นไร ฉันน่ังขา้ งคนขบั ดกี วา่ ” หญงิ สาวพดู อยา่ งนัน้ แลว้ กไ็ มส่ นวา่ เทา้ ของตวั เองเพงิ่ จะพลกิ มา ตรงไปยังตําแหน่งขา้ งคนขบั แลว้ เปิดรถขนึ้ ไปทนั ที ซสู อื เยว่ “……….” ทจ่ี รงิ เธออยากใหฉ้ นิ โมห่ านสละทน่ี ่ังใหฟ้ ๋ เู ชยี นเชยี นตา่ งหาก … มองดฟู ๋ เู ชยี นเชยี นคาดเข็มขดั นริ ภยั ตรงทนี่ ่ังขา้ งคนขบั แลว้ ซสู อื เยว่ ก็อบั จนหนทาง ไดแ้ ตข่ น้ึ รถไปนั่งขา้ งฉนิ โมห่ านอยา่ งปลงๆ

จากเมอื งหรงถงึ เมอื งถง ระยะทางไมน่ ับวา่ ใกลม้ าก ภายในรถเงยี บสงดั ซสู อื เยวม่ องดวู วิ นอกหนา้ ตา่ งพรอ้ มกบั หาวกวา้ งอยบู่ อ่ ยๆ บรรยากาศทเ่ี งยี บเกนิ ไป การเดนิ ทางทส่ี ะดวกสบายเกนิ ไป ทําให ้ ซสู อื เยวค่ อ่ ยๆ งว่ งนอน จนในทส่ี ดุ หญงิ สาวก็ผอ่ นลมหายใจยาวเอนพงิ หนา้ ตา่ งรถ ทา่ มกลางอาการสะลมึ สะลอื เธอรสู ้ กึ วา่ มมี อื ใหญม่ าประคองศรี ษะ เธอออกจากหนา้ ตา่ ง กระทงั่ เธอไปซบกบั อกกวา้ งอนั อบอนุ่ และมเี สยี งดงั ขนึ้ เลอื นรางทข่ี า้ งหู “คณุ ทา่ นชายฉนิ คณุ ชา่ ง…ใจดกี บั สอื เยวจ่ รงิ ๆ” “เธอเป็ นภรรยาของผม” ตอนท่ี 49 คณุ ก็คอื คนออ่ นแอทจ่ี ะรงั แกกนั ยงั ไงก็ได้

เมอ่ื ซสู อื เยวต่ นื่ รถก็ถงึ เมอื งถงแลว้ รถชะลอความเร็วลง เธอนอนอยบู่ นขาของฉนิ โมห่ าน ศรี ษะกระทบ ขน้ึ ๆ ลงๆ บนตน้ ขาของชายหนุ่ม หญงิ สาวทกี่ ําลังนอนสบายเพยี งเปลยี่ นทา่ แลว้ หลับตอ่ แตไ่ มร่ เู ้ พราะอะไร เธอมักรสู ้ กึ เหมอื นมสี ง่ิ กดี ขวางอยู่ มนั ตดิ จมกู เธอ ตลอดเวลา ทําใหเ้ ธออดึ อดั มาก ดว้ ยสญั ชาตญาณ หญงิ สาวทก่ี ําลังงวั เงยี จงึ ยกมอื ขนึ้ อยากขจัด อปุ สรรคนัน้ ออกไป… “จอดรถ!” ทนั ใดนัน้ เอง น้ําเสยี งทร่ี ะงับอารมณ์พลงุ่ พลา่ นของชายหนุ่มก็ดงั ขน้ึ ทเ่ี บาะหลงั ไป๋ ลวั่ ตกใจรบี เหยยี บเบรก “ฟ๋ เู ชยี นเชยี น” ฉนิ โมห่ านควิ้ ขมวดแน่น “คณุ มาขา้ งหลัง” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นทง่ี ว่ งงนุ พงิ เบาะขา้ งคนขบั หาวหวอด “ทําไมคะ”

“ไมท่ ําไม” ชายหนุ่มสง่ เสยี งเย็นอยา่ งอดทน “เปลยี่ นทน่ี ั่ง!” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเมม้ ปาก กอ่ นจะลงจากทน่ี ั่งขา้ งคนขบั อยา่ งไมค่ อ่ ยเตม็ ใจ ประตรู ถเปิดออก ชายหนุ่มทเ่ี คยออ่ นโยนกบั ซสู อื เยวม่ าตลอดทาง กลบั กระแทกศรี ษะเธออยา่ งแรง “ตนื่ ไดแ้ ลว้ ” ความเจ็บทหี่ นา้ ผากทําใหห้ ญงิ สาวลมื ตาขนึ้ อยา่ งไมเ่ ตม็ ใจ “อะไร…” พดู ไปไดค้ รงึ่ เดยี วเธอกพ็ ดู ไมไ่ ดอ้ กี เพราะตรงหนา้ เธอเป็ นผา้ สทู สดี ําเย็นเฉียบของชายหนุ่ม ซสู อื เยวต่ น่ื ตระหนกหนัก เพงิ่ รตู ้ วั เธอ…นอนบนตน้ ขาของฉนิ โม่ หานเหรอเนย่ี “ลกุ ขนึ้ ” ชายหนุ่มขมวดคว้ิ เล็กนอ้ ยพลางพดู เสยี งเย็นชา ซสู อื เยวช่ ะงักนง่ิ กอ่ นจะรบี ลกุ ขน้ึ จากตน้ ขาเขา

ขณะทกี่ ําลงั ดนิ้ รน นว้ิ มอื ของเธอก็ดเู หมอื นจะไปจับโดนอะไร บางอยา่ งเขา้ ไมใ่ ชต่ น้ ขาของเขา และกไ็ มใ่ ชม่ อื ของเขา… ใบหนา้ หญงิ สาวเปลยี่ นเป็ นสแี ดงทนั ที รบี ปลอ่ ยมอื ออก สมองตนื่ โดยสมบรู ณ์ เธอรบี ยดื หลังตรง น่ังจอ้ งตรงไปขา้ งหนา้ แกลง้ ทําเป็ นวา่ ไมม่ อี ะไร เกดิ ขนึ้ ฉนิ โมห่ านกวาดตามองเธออยา่ งเย็นชา กอ่ นจะลงจากรถไป ฟ๋ เู ชยี นเชยี นรบี มดุ เขา้ รถมาอยา่ งรวดเร็ว ไปน่ังขา้ งซสู อื เยว่ แลว้ แอบยกนว้ิ โป้งใหเ้ ธอ “ความสมั พันธร์ ะหวา่ งสามแี ละภรรยามันไมเ่ หมอื นทว่ั ไป จบั ได ้ อยา่ งชาํ นาญ แคเ่ หลอื บมองแวบเดยี วกค็ วา้ ไดต้ รงจดุ ” ซสู อื เยวถ่ ลงึ ตาใสเ่ ธอ ใบหนา้ แผดเผาไหมเ้ กรยี ม ในไมช่ า้ รถกม็ าถงึ โรงแรมทฟ่ี ๋ เู ชยี นเชยี นจองไวก้ อ่ นหนา้ น้ี “ขอบคณุ คะ่ คณุ ทา่ นชายฉนิ !”

ลงจากรถกบั กระเป๋ าเป้สะพายหลงั ขนาดใหญ่ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นใชม้ อื ถอื ถา่ ยรปู ตวั เองไปพรอ้ มกบั ยมิ้ กวา้ งขอบคณุ ซสู อื เยวก่ ผ็ อ่ นลมหายใจยาวเหยยี ด ยกมอื ขน้ึ ตบๆ หนา้ อก เมอ่ื ครบู่ รรยากาศในรถกดดนั เกนิ ไป เธอกําลังจะขาดใจตายอยแู่ ลว้ ! ฟ๋ เู ชยี นเชยี นดงึ แขนของซสู อื เยวพ่ าเธอเขา้ ไปในโรงแรม “สอื เยว่ ฉันบอกเธอแลว้ วา่ นเ่ี ป็ นโรงแรมทด่ี ที ส่ี ดุ ในยา่ นน้ี” “เจ็ดดาวเลยนะ!” “ถา้ ไมใ่ ชเ่ พราะฉันไดร้ บั คปู องสว่ นลดสองใบจากการจบั รางวลั ในเว่ ยป๋ อเมอื่ เดอื นทแ่ี ลว้ ฉันคงไมก่ ลา้ ชวนเธอมาอยใู่ นทแี่ บบนห้ี รอก …” ทงั้ คคู่ ยุ กนั ไปพรอ้ มกบั เดนิ เขา้ ประตู ไมไ่ ดส้ งั เกตเลยวา่ มาเซราตสิ ี ดําทจี่ รงิ แลว้ ไมไ่ ดไ้ ปไหน รถวงิ่ วนรอบประตโู รงแรม แลว้ ไปหยดุ ลงทท่ี างเขา้ หลัก “คณุ ฉนิ !” ผจู ้ ดั การโรงแรมหวางและคณะผบู ้ รหิ ารระดบั สงู กลา่ วตอ้ นรับอยา่ ง สภุ าพ “ไดค้ ณุ มาเขา้ พักทโ่ี รงแรมของเรา นับเป็ นเกยี รตแิ กโ่ รงแรม ของเราอยา่ งยง่ิ ครับ!”

เขาประคองประตรู ถใหฉ้ นิ โมห่ านพรอ้ มกบั ยม้ิ กวา้ ง “เราไดเ้ ตรยี ม หอ้ งสทู สําหรบั ผนู ้ ําทดี่ ที สี่ ดุ เอาไวใ้ หค้ ณุ แลว้ ครบั คณุ ไปดู …” “ครัง้ นไี้ มอ่ ยหู่ อ้ งสทู สําหรบั ผนู ้ ํา” ชายหนุ่มลงจากรถอยา่ งสงา่ งาม “ชว่ ยตรวจสอบคนคนหนง่ึ ใหผ้ ม หน่อย” “ผมตอ้ งการอยตู่ ดิ หอ้ งเธอ” “ครบั !” …… การจองของฟ๋ เู ชยี นเชยี นเป็ นหอ้ งเตยี งคอู่ ยทู่ ส่ี ว่ นทา้ ยมมุ สดุ ของชนั้ ทส่ี บิ บรกิ รพาพวกเธอทงั้ สองไปสง่ ทหี่ อ้ งแลว้ กไ็ ป “สอื เยว่ เธอมาลองนอนส!ิ สบายมากเลย!” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นนอนไปบนเตยี งใหญเ่ หมอื นเดก็ หลับตาลง สหี นา้ ทว่ ม ทน้ ความสขุ “ชวี ติ ของคนมเี งนิ นมี่ ันชา่ งแตกตา่ งจรงิ ๆ!” “ถา้ ตอ่ ไปนที้ กุ ครงั้ ทฉ่ี ันออกจากบา้ นจะไดม้ าอยหู่ อ้ งแบบนกี้ ็ดนี ่ะส!ิ ”

ซสู อื เยวส่ า่ ยหนา้ อยา่ งออ่ นใจ หลงั จากจดั ของเกบ็ สมั ภาระเสร็จแลว้ ถงึ ไดพ้ บวา่ เมอื่ วานเธอรบี จดั กระเป๋ าจนลมื เอาครมี กนั แดดมาดว้ ย หลังจากทแี่ น่ใจแลว้ วา่ ไมไ่ ดเ้ อาครมี กนั แดดมาจรงิ ๆ หญงิ สาวจงึ ลกุ ขน้ึ “ฉันจะไปซอื้ ของทหี่ า้ งฝั่งตรงขา้ มนะ อยากไดอ้ ะไรไหม ” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นบนึ ปาก “ฉันอยากนอนคยุ กบั เตยี งคงิ สไ์ ซสน์ ใี้ หส้ นุก!” ซสู อื เยวส่ า่ ยหนา้ อยา่ งออ่ นใจ กอ่ นจะหยบิ กระเป๋ าเงนิ ตวั เองแลว้ ออกจากหอ้ ง ตรงขา้ มโรงแรมเป็ นหา้ งสรรพสนิ คา้ ขนาดใหญ่ หลังจากทหี่ ญงิ สาวซอื้ ครมี กนั แดดในโซนผลติ ภณั ฑด์ แู ลรา่ งกาย แลว้ ก็เหลอื บไปเหน็ มันฝรง่ั ทอดในระยะไกล รสทเ่ี ธอชอบยังเหลอื อยถู่ งุ สดุ ทา้ ย “คณุ ป้าคะ” นวิ้ มอื ของซสู อื เยวเ่ พงิ่ แตะโดนถงุ มนั ฝร่ัง เสยี งของเด็กผหู ้ ญงิ กด็ งั ขน้ึ ทข่ี า้ งหู “หนูก็ชอบมันฝร่งั รสนเี้ หมอื นกนั …” หญงิ สาวขมวดคว้ิ หลงั จากกวาดตามองไปรอบๆ ถงึ ไดพ้ บวา่ ตรง ใกลๆ้ เทา้ ของตวั เองมเี ดก็ ผหู ้ ญงิ ตวั เล็กน่ารักยนื อยู่

เด็กผหู ้ ญงิ ตวั นอ้ ยสวมชดุ กระโปรงผา้ ลกู ไมส้ ขี าว ถักเปียสองขา้ ง ดู บรสิ ทุ ธไ์ิ รเ้ ดยี งสาและน่ารกั ราวกบั ตกุ๊ ตา มองดเู ด็กนอ้ ยตรงหนา้ ซสู อื เยวก่ ็นกึ ไปถงึ ความฝันเมอื่ คนื โดยไม่ รตู ้ วั ตอ้ งยอมรบั วา่ เด็กนอ้ ยตรงหนา้ ชา่ งดคู ลา้ ยในความฝัน … “คณุ ป้าคะ?” เหน็ เธอจอ้ งตวั เองดว้ ยความมนึ งง สาวนอ้ ยจงึ ยกมอื ขาวนวลขน้ึ ไป จับกางเกงของซสู อื เยว่ “คณุ ป้าคะ ไดโ้ ปรดนะคะ” ดวงตาโตสดี ําขลับของเธอคลอไปดว้ ยนํ้าตา ขณะนม้ี แี ตก่ ารรอ้ งขอ ซสู อื เยวถ่ กู โจมตดี ว้ ยดวงตาน่ารักของเธอ หญงิ สาวแทบไมล่ งั เลทจ่ี ะหยบิ มนั ฝรง่ั ทอดยนื่ ใสม่ อื ของเดก็ นอ้ ย “นจ่ี ะ้ ” “ขอบคณุ คณุ ป้ามากคะ่ !” เด็กนอ้ ยกอดมันฝรั่งทอดพรอ้ มกบั หยม้ิ หวานจอ้ งมองซสู อื เยว่ “คณุ น่ารักเหมอื นคณุ แมเ่ ลยคะ่ !” เมอ่ื พดู จบ เธอกก็ อดมันฝร่งั ทอดแลว้ วง่ิ ออกไป

ซสู อื เยวย่ นื อยทู่ เี่ ดมิ มองไปยังดา้ นหลงั ของเด็กนอ้ ยทจ่ี ากไป ใน หวั ใจเตม็ ไปดว้ ยความรสู ้ กึ ทหี่ ลากหลาย ก็ไมร่ วู ้ า่ ลกู ทเี่ ธอเสยี ไปเมอ่ื หา้ ปีกอ่ นเป็ นชายหรอื หญงิ ถา้ เป็ นเด็กผหู ้ ญงิ น่าจะอายพุ อๆ กบั เดก็ คนน้ี และก็คงน่ารักแบบน้ี … …… “คณุ อาจ้ี เดก็ ผหู ้ ญงิ ตวั นอ้ ยในชดุ กระโปรงผา้ ลกู ไมส้ ขี าวกอดมนั ฝรงั่ ทอดถงุ ใหญว่ ง่ิ เตาะแตะกลับไปตามทางไปหาชายหนุ่มรา่ งสงู ใหญ่ ชายหนุ่มขมวดควิ้ เล็กนอ้ ย “จซ้ี งิ กวง ฉันบอกแลว้ ไงวา่ หา้ มเธอทาน อาหารขยะพวกน้ี” “นไี่ มใ่ ชอ่ าหารขยะนะคะ!” ซงิ กวงนอ้ ยเบะปาก กอดมน่ั ฝรัง่ ทอดในออ้ มแขน “นเ่ี ป็ นของขวญั ท่ี คณุ ป้าคนสวยมอบใหห้ นู” “ทจ่ี รงิ หนูไมไ่ ดช้ อบมนั ฝร่งั ทอดรสนเี้ ทา่ ไร แตค่ ณุ ป้าคนนัน้ สวยมาก หนูเลยเขา้ ไปหาเรอื่ งชวนเธอคยุ ”

จห้ี นานเฟิงขมวดคว้ิ เล็กนอ้ ยภายใตก้ รอบแวน่ ตาดํา “หาเรอื่ งชวน คยุ ?” “ใชแ่ ลว้ คะ่ !” เดก็ นอ้ ยยนื เขยง่ เทา้ เอามนั ฝรัง่ ทอดใสใ่ นรถเข็น “คณุ อาจค้ี ะ คณุ บอกไมใ่ ชเ่ หรอวา่ ถา้ คณุ มภี รรยา คณุ จะมพี ช่ี ายใหห้ นู ” “รอหนูเรยี นรวู ้ ธิ กี ารหาเรอ่ื งชวนคณุ ป้าคนสวยคยุ ไดแ้ ลว้ หนูจะชว่ ย คณุ หาภรรยาคะ่ !” ชายหนุ่มสา่ ยหนา้ อยา่ งออ่ นใจ “ขอ้ แรก ตอนนเี้ ธอหา้ ขวบแลว้ ตอ่ ใหค้ ณุ อาจจี้ ะแตง่ งาน ก็ไมส่ ามารถมพี ชี่ ายใหเ้ ธอได ”้ “ขอ้ สอง วนั นฝี้ ึกเปียโนแลว้ เหรอ มาเรมิ่ กงั วลเรอ่ื งของผใู ้ หญซ่ ะ แลว้ ” ซงิ กวงนอ้ ยกม้ หนา้ หยดุ พดู สกั พกั เธอก็เงยหนา้ ขน้ึ “แตว่ า่ คณุ ป้าคนนัน้ สวยมากจรงิ ๆ นะคะ” “หนูอยากใหเ้ ธอเป็ นแมข่ องหนู” ตอนท่ี 50 ซูสอื เยว่ แกมนั สกปรกมย้ั ละ่ หะ๊

ซสู อื เยวซ่ อื้ ของทอ่ี ยใู่ กลเ้ คยี งเพอื่ ไปสวนน้ําพรงุ่ น้ี แลว้ รบี กลับ โรงแรม “ทแ่ี ทค้ ณุ ป้าคนสวยกอ็ ยทู่ น่ี ดี่ ว้ ย!” บนโซฟาล็อบบขี้ องโรงแรม เด็กผหู ้ ญงิ ตวั นอ้ ยในชดุ กระโปรง ผา้ ลกู ไมส้ ขี าวดวงตาสดใสเปลง่ ประกาย เธอมองดา้ นหลังของซสู อื เยวท่ ขี่ น้ึ ลฟิ ตไ์ ปอยา่ งตนื่ เตน้ “เรามี โชคชะตารว่ มกนั คะ่ !” “คณุ คณุ อาจี้ หนูไปหาเธอไดไ้ หมคะ” จห้ี นานเฟิงขมวดควิ้ เออ้ื มมอื ไปจับมอื เล็กของเธอไว ้ “หยดุ เลน่ ได ้ แลว้ !” ซงิ กวงเงยหนา้ มองเขาหนา้ หงอยเหมอื นจะรอ้ งไห ้ “คณุ คณุ อาจ้ี…” “ซงิ กวง” ชายหนุ่มยอ่ ตวั ลง สายตาจรงิ จงั “เธอยงั เด็กเกนิ ไป เพราะงัน้ จงึ มี หลายเหตผุ ลทไ่ี มเ่ ขา้ ใจ” “จะเอาแตใ่ จไมไ่ ดน้ ะ บางทคี ณุ ป้าคนสวยทเ่ี ธอพดู ถงึ อาจจะมสี ามี และลกู แลว้ กไ็ ดเ้ ขา้ ใจไหม”

“งนั้ อากต็ อ้ งไปเป็ นมอื ทสี่ ามแบบนัน้ เหรอ” คําพดู ของจห้ี นานเฟิงทําใหเ้ ด็กนอ้ ยเมม้ ปากหยดุ พดู “เอาละ่ เดก็ ด”ี ชายหนุ่มยกมอื ขนึ้ ลบู ศรี ษะเล็กของเธอ “ครัง้ นอ้ี ามาทํางานพาเธอ มาดว้ ย ไมใ่ ชว่ า่ ใหเ้ ธอมาเลน่ ไรส้ าระนะ” “คะ่ ” ถงึ แมว้ า่ จะไมช่ อบใจ แตเ่ ด็กนอ้ ยกพ็ ยกั หนา้ อยา่ งเชอ่ื ฟัง และไมพ่ ดู ถงึ เรอื่ งนอ้ี กี แตท่ วา่ เธอยังแอบใชร้ ปู ถา่ ยพรอ้ มลายเซน็ ของคณุ อาจส้ี องรปู เพอ่ื แลกเปลย่ี นขอ้ มลู กบั พสี่ าวพนักงานตอ้ นรบั คณุ ป้าคนสวยอยหู่ อ้ ง 2302! ดงั นัน้ ภายใตก้ ารพดู จาหวา่ นลอ้ มของเธอ จห้ี นานเฟิงจงึ ไดจ้ องหอ้ ง 2303 …… เพราะกลางวนั หลบั ในรถมาตลอดทาง พอตกกลางคนื ซสู อื เยวจ่ งึ พลกิ ไปพลกิ มาบนเตยี งนอนไมห่ ลบั

สดุ ทา้ ยหญงิ สาวจงึ ลกุ ขน้ึ ใสเ่ สอื้ คลมุ แลว้ เดนิ ไปรบั ลมตามระเบยี ง ทางเดนิ ระเบยี งทางเดนิ ตอนเทย่ี งคนื ไมม่ คี น ซสู อื เยวย่ นื พงิ ตรงสดุ มมุ ระเบยี งทางเดนิ ยนื รับลมไปพลางดขู า่ วใน เมอื งบนโทรศพั ทม์ อื ถอื แฟนๆ ของลว่ั เยยี นประทว้ งบนอนิ เทอรเ์ น็ต เพราะทมี ละคร 《รกั ชว่ั นริ นั ดรก์ าล》เปลยี่ นบทชวั่ คราว สง่ ผลใหเ้ นอ้ื หาบางสว่ นท่ี ลั่วเยยี น ถา่ ยทําไวก้ อ่ นหนา้ นตี้ อ้ งยกเลกิ ไป แฟนๆของเฉงิ เซวยี นยงั คงป่ าวประกาศความจติ ใจดงี ามของเฉงิ เซ วยี นบนอนิ เทอรเ์ น็ตไมห่ ยดุ หยอ่ น และความตํา่ ชา้ ไรย้ างอายของ เซยี่ งหวน่ั ฉงิ … ขา่ วพวกนที้ ําใหซ้ สู อื เยวน่ กึ รําคาญ ตอนทกี่ ําลังจะปิดโทรศพั ทม์ อื ถอื พลันมขี า่ วหนงึ่ ดงึ ดดู ความสนใจ ของเธอ หวั ขอ้ ขา่ วคอื “แตกตน่ื ! จหี้ นานเฟิงมลี กู สาวอายหุ า้ ขวบ! ใครกนั ที่ เป็ นแมข่ องเดก็ คนน!้ี ”

ซสู อื เยวก่ ดเปิด ในรปู เป็ นภาพดา้ นหลงั ของเด็กผหู ้ ญงิ ในชดุ กระโปรงลกู ไมส้ ขี าว ดา้ นหลงั ของเด็กนอ้ ยคอ่ นขา้ งคนุ ้ ตา ซสู อื เยวส่ ง่ ภาพขา่ วไปใหฟ้ ๋ เู ชยี นเชยี น กลน่ิ เลอื ดลอยคลงุ ้ เตม็ อากาศ ชายสองคนออกมาจากลฟิ ต์ ชายในชดุ สทู สดี ําถกู ใครอกี คนประคองอยู่ บนไหลข่ องเขามี บาดแผลฉกรรจท์ ย่ี ังคงมเี ลอื ดไหลซมึ ไมห่ ยดุ “คณุ นาย…” ไป๋ ลั่วทก่ี ําลังชว่ ยประคองฉนิ โมห่ านอยมู่ องซสู อื เยวด่ ว้ ยความตกใจ “ทําไมคณุ ถงึ …” ฉนิ โมห่ านทหี่ ลบั ตามาตลอดลมื ตาขน้ึ ชายหนุ่มหนา้ ซดี ไมแ่ สดงสหี นา้ “ดกึ ขนาดนย้ี งั ไมน่ อนอกี เหรอ” ซสู อื เยวน่ ง่ิ องึ้ รบี พงุ่ เขา้ ไปหาดว้ ยความเร็วแสง “เกดิ อะไรขนึ้ กบั คณุ ”

กอ่ นหนา้ นอ้ี ยไู่ กลเกนิ ไปจนเธอสงั เกตไมพ่ บ กระทง่ั เขา้ มาใกล ้ บาดแผลบนไหลข่ องชายหนุ่มลกึ มาก “ไมม่ อี ะไร” ฉนิ โมห่ านตบไหลข่ องเธอเบาๆ พลางพดู อยา่ งออ่ นโยน “พรงุ่ นตี้ อ้ ง ไปเทยี่ วไมใ่ ชเ่ หรอ” “รบี นอนแตห่ วั คํา่ เถอะ” เขาเป็ นแบบนแี้ ลว้ เธอจะหลับลงไดอ้ ยา่ งไร ซสู อื เยวไ่ มม่ เี วลาไปสนใจวา่ เพราะอะไรฉนิ โมห่ านถงึ มาปรากฏตวั ในโรงแรมทเี่ ธอพกั และไมม่ เี วลาถามวา่ ทําไมเขาถงึ มาอยขู่ า้ งหอ้ ง ตวั เอง หญงิ สาวเขา้ ไปชว่ ยอกี ฝ่ังของรา่ งกายฉนิ โมห่ าน ประคองเขา้ หอ้ ง ไป บางทอี าการบาดเจ็บอาจจะรนุ แรงเกนิ ไป ทนั ทที เ่ี ขา้ ประตู ฉนิ โม่ หานกเ็ อนกายลงบนโซฟาไปทนั ที แลว้ หมดสตไิ ป “ทําไมไมไ่ ปโรงพยาบาลคะ”

ยอ่ ตวั ลงน่ังยองหนา้ โซฟา ซสู อื เยวค่ น้ หากลอ่ งยาอยา่ งใจจดใจจอ่ พรอ้ มกบั สอบถาม “ทา่ นบอกวา่ ไปโรงพยาบาลไมไ่ ดค้ รบั ” ไป๋ ล่วั เอาอา่ งน้ํารอ้ นมาไวข้ า้ งๆ “คนทแี่ ทงคณุ ชายกําลังรอขา่ วการ บาดเจ็บของคณุ ชายอยคู่ รบั ” “ดงั นัน้ ไมเ่ พยี งแตไ่ ปโรงพยาบาลไมไ่ ด ้ ยงั ตอ้ งแกลง้ ทําเป็ นวา่ ไม่ เคยมอี ะไรเกดิ ขนึ้ อกี ดว้ ย” “ถา้ ไมอ่ ยา่ งนัน้ จะทําใหค้ นพวกนัน้ ไดใ้ จ” มอื ทกี่ ําลงั พลกิ เปิดผา้ พนั แผลอยขู่ องซสู อื เยวน่ ง่ิ ไปเล็กนอ้ ย “เพอื่ ไมใ่ หค้ นอน่ื ไดใ้ จ ก็เลยตอ้ งทําตวั เองลําบากแบบนเ้ี หรอ ” “นมี่ นั แยม่ ากเลยไมใ่ ชเ่ หรอ” ไป๋ ลั่วเป็ นลกู มอื ใหซ้ สู อื เยวไ่ ปพลางขมวดคว้ิ ไปพลาง “คณุ ชายเป็ น แบบนเี้ สมอครบั ” “คณุ ชายบอกวา่ ไมใ่ หค้ นพวกนัน้ ไดผ้ ลลพั ธท์ ตี่ อ้ งการ เป็ นการแก ้ แคน้ ทด่ี ที ส่ี ดุ ”