สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ0001-0500

ผคู ้ นตา่ งเฝ้ ารอความรอ้ นแรงของการคน้ หายอดนยิ มทคี่ อ่ ยพงุ่ สงู ขนึ้ ตอนทขี่ อ้ ความทถี่ กู คน้ หามากทส่ี ดุ อยหู่ า่ งจากอนั ดบั แรกเพยี งสอง หลัก หลนิ เจย๋ี กก็ ดชตั เตอรอ์ ยา่ งตน่ื เตน้ หลังจากทถี่ า่ ยภาพออกมาแลว้ สหี นา้ เธอก็เปลย่ี นไปเลย เพราะ “เซยี่ งหวน่ั ฉงิ ฉีกหนา้ มอื ทสี่ าม” คํายอดนยิ มทใ่ี ชค้ น้ หาน้ี ยัง เป็ นอนั ดบั สอง การคน้ หาทไ่ี ดร้ ับความนยิ มอนั ดบั หนงึ่ “หนานเซงิ จวิ เวอรล่ี ดยสี่ บิ เปอรเ์ ซน็ ตท์ งั้ รา้ น” เฉงิ เซวยี นกลอกตา “ฉนิ หนานเซงิ คอยประสมโรงอะไรกนั !” มาคน้ หาสว่ นลดอะไรตอนไหนไมห่ า จะตอ้ งมาซอื้ ตอนนี้ เซยี่ งหวน่ั ฉงิ เบป้ าก โทรหาบรษิ ัทรบั จา้ งโพสตเ์ พอ่ื สรา้ งกระแสอกี ครงั้ “จดั การกดการคน้ หาของหนานเซงิ จวิ เวอรล่ี งไปใหฉ้ ันเดย๋ี วน้ี ” คนทป่ี ลายสายนัน้ ลําบากใจเล็กนอ้ ย “คณุ เซย่ี งครับ ตามทผี่ มทราบ มา การคน้ หายอดนยิ มของหนานเซงิ จวิ เวอรน่ี จ้ี า่ ยเงนิ ซอื้ มาแปด แสน ถา้ คณุ จะกดมนั ลงไป……” “อยา่ งนอ้ ยคณุ ก็ตอ้ งใหผ้ มอกี หา้ แสนนะครับ ”

เซยี่ งหวนั่ ฉงิ ตกใจ ฉนิ หนานเซงิ รํ่ารวยมากขนาดนเี้ ชยี วหรอื แคโ่ ฆษณาตวั หนง่ึ ตอ้ งใช ้ เงนิ มากมายขนาดนี้ แตว่ า่ คนธรรมดาอยา่ งเธอน้ี ปกตกิ แ็ ทบจะไมม่ ใี ครสนใจ ถา้ ไมใ่ ชค่ รัง้ นท้ี ่ี “ฉกี หนา้ มอื ทสี่ าม” เป็ นทพี่ ดู ถงึ กนั อยา่ งมากแลว้ เธอแทบจะไมส่ ามารถไตข่ นึ้ มาอยใู่ นหารคน้ หายอดนยิ มได ้ ยง่ิ ไม่ ตอ้ งพดู ถงึ ไตข่ นึ้ มาอยอู่ นั ดบั หนง่ึ ! ก็ถอดใจอยา่ งนเ้ี ลย เธอไมย่ อม! แตว่ า่ เงนิ ออมทงั้ หมดของเธอก็ใชไ้ ปหมดแลว้ สดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ เธอหนั ไปมองเฉงิ เซวยี นทด่ี า้ นหลัง “เซ วยี น……” เฉงิ เซวยี นนง่ิ เงยี บอยพู่ กั ใหญ่ ในทส่ี ดุ กถ็ อนหายใจออกมายาวๆ “ไมใ่ ชแ่ คห่ า้ แสนเหรอ ผมออก!” “คณุ อา การคน้ หาของเซยี่ งหวนั่ ฉงิ เรมิ่ พงุ่ ขนึ้ อกี แลว้ ” ภายในหอ้ งทํางานชนั้ บนสดุ ของฉนิ ซอื่ กรปุ๊ ฉนิ หนานเซงิ มอง โทรศพั ทม์ อื ถอื พลางขมวดควิ้ “ตามความคดิ ของผม ก็ปลอ่ ยให ้

ตวั เลขพงุ่ ขน้ึ ไปเรอ่ื ยๆจนถงึ ตําแหน่งทหี่ ลอ่ นไปอาจไปถงึ ได ้ ทําให ้ หลอ่ นตอ้ งถอยเมอื่ เจอความลําบาก” “คอ่ ยๆกดหลอ่ นอยอู่ ยา่ งน้ี ยงุ่ ยากเกนิ ไป” ชายหนุ่มทน่ี ่ังอยทู่ น่ี ่ังหลักยกกาแฟขน้ึ มาจบิ อกึ หนง่ึ ดว้ ยทา่ ทางสงา่ งาม “ใหห้ ลอ่ นไดม้ คี วามหวงั ทจ่ี ะกลับตวั ไดน้ ดิ หน่อย ” “ถา้ ไมอ่ ยา่ งนัน้ นอ้ งชายลกู พล่ี กู นอ้ งสองคนของนายจะหาเงนิ ได ้ ยังไง” ฉนิ หนานเซงิ ：“……” “งนั้ ขอ้ ความยอดนยิ มคําตอ่ ไปทจี่ ะใชก้ ดหลอ่ นจะเขยี นวา่ อะไร ” ฉนิ โมห่ านเงยหนา้ มองเขาอยา่ งเรยี บเฉย “ฉนิ หนานเซงิ เป็ นเกย์ เป็ นยังไง” “ลอ้ เลน่ !” ฉนิ หนานเซงิ กระโดดผงึ ขน้ึ มาจากเกา้ อี้ “ผมปกตดิ มี ากเขา้ ใจมัย้ !” “ในเมอื่ ปกตดิ ี ภายในสบิ นาทนี ก้ี ็คดิ เนอ้ื ความขอ้ ตอ่ ไปใหอ้ อก ไมอ่ ยา่ งนัน้ กจ็ ะโพสตว์ า่ นายเป็ นเกย์” ฉนิ หนานเซงิ ：“……”

หลังจากนัน้ ยสี่ บิ นาที ตอนทเ่ี ซย่ี งหวนั่ ฉงิ และเฉงิ เซวยี นกําลงั ขนึ้ ครองบลั ลงั กอ์ กี ครงั้ ดว้ ยความลงิ โลดยนิ ดี กถ็ กู กดลงไปอกี “XXและ XXXประกาศคบหาดใู จกนั ” ครู่ กั ทป่ี ระกาศวา่ คบหาดใู จกนั นี้ พวกเขาเป็ นครู่ กั บนหนา้ จอทไ่ี ดร้ ับ ความนยิ มมากทสี่ ดุ เมอ่ื ไมน่ านมาน้ี ภายในไมถ่ งึ สบิ นาทหี ลงั จาก ประกาศความสมั พันธ์ ก็ครองตําแหน่งสงู สดุ ในการคน้ หาทเี่ ป็ นท่ี นยิ มอยา่ งมากทนั ที จากนัน้ ขอ้ มลู ก็หยดุ เคลอ่ื นไหวเลย เซย่ี งหวนั่ ฉงิ กดั ฟันกรอด หวั ใจแทบจะหยดุ เตน้ แลว้ “วนั นรี้ วมหวั กนั มาแกลง้ ฉันใชม่ ัย้ !” มองเหน็ วา่ กําลังจะขน้ึ อนั ดบั หนงึ่ แลว้ กถ็ กู กดลงไปอกี ครงั้ เธอไม่ ยอม! ขาดอกี แคน่ ดิ เดยี ว ขาดอกี เพยี งนดิ เดยี ว เธอก็จะมชี อื่ เสยี งโดง่ ดงั แลว้ ! ดงั นัน้ เธอจงึ โทรหาบรษิ ัททร่ี บั ปั่นโพสตอ์ กี ครัง้ ครงั้ นอี้ กี ฝ่ ายเอย่ ปากขอหนง่ึ ลา้ น เซย่ี งหวน่ั ฉงิ แทบจะกําโทรศพั ทใ์ นมอื เอาไวไ้ มอ่ ยู่ “คณุ นม่ี นั ละโมบ โลภมาก!”

คนของบรษิ ัทรบั จา้ งป่ันโพสตห์ วั เราะ “คณุ เซย่ี ง คณุ ตอ้ งเขา้ ใจนะ คะวา่ สองดาราทเี่ ป็ นนยิ มในการคน้ หานัน้ แตล่ ะคนตา่ งกด็ งั กวา่ คณุ แฟนคลับมากกวา่ คณุ มาก” เซย่ี งหวนั่ ฉงิ โกรธจนสน่ั ไปทงั้ ตวั ตอนนต้ี รงหนา้ เธอมที างเลอื กสองทาง หนงึ่ ใชเ้ งนิ หนงึ่ แสนอดั เขา้ ไปอกี ทบุ หมอ้ ขา้ วจมเรอื ทําใหก้ ารคน้ หายอดนยิ มนเี้ ป็ นหนงึ่ อยา่ ง มน่ั คง อกี ทางหนง่ึ คอื หยดุ อยแู่ คต่ รงน้ี เธอไมเ่ พยี งไมไ่ ดร้ ับความนยิ ม อยา่ งมากจากทงั้ โซเชยี ล เงนิ แปดแสนกอ่ นหนา้ นี้ ก็เสยี ไปโดย ไมไ่ ดอ้ ะไรกลบั มา แตว่ า่ …… เซยี่ งหวนั่ ฉงิ กดั ปากแน่น “ถกู ลงกวา่ นหี้ น่อยไดม้ ยั้ ” “ไมไ่ ดค้ ะ่ ” แตเ่ ธอไมไ่ ดม้ เี งนิ มากมายขนาดนัน้ จรงิ ๆ ผา่ นไปพกั ใหญ่ เธอเงยหนา้ ใชส้ ายตาเวา้ วอนมองไปยังเฉงิ เซวยี น “เซวยี น……”

เฉงิ เซวยี นจะใจแขง็ มองเธอรอ้ งไหไ้ ดอ้ ยา่ งไร ชายหนุ่มลงั เลอยนู่ าน สดุ ทา้ ยกส็ ดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ “ผมยังมเี งนิ ฝากอยหู่ นง่ึ ลา้ น” ดงั นัน้ ในบญั ชขี องซงิ เฉนิ กไ็ ดร้ ับเงนิ เขา้ บญั ชอี กี หนงึ่ ลา้ น “ลังเลอยนู่ านขนาดนัน้ ดทู า่ วา่ คงจะใกลแ้ ลว้ ” ซงิ หยนุ หาวหวอด ใชบ้ ญั ชนี ้ี “จง้ ซนิ กง่ เยว”่ เรยี บเรยี งขอ้ ความ สดุ ทา้ ยในเวย่ ป๋ อ โพสตต์ รงเวลาทไ่ี ดต้ งั้ เอาไว ้ หลังจากปิดคอมพวิ เตอร์ หนุ่มนอ้ ยกโ็ ทรศพั ทห์ าซสู อื เยว่ “หมา่ ม๊ ี มะเฟืองทผ่ี มตอ้ งการซอ้ื แลว้ หรอื ยังครับ” ปลายสาย ซสู อื เยวย่ งั เดนิ อยใู่ นตลาดผกั ผลไม“้ ยังเลยจะ้ ” ออกมาจากโรงพยาบาลหลงั จากตรวจบาดแผล เธอก็ไดร้ ับสายของ ซงิ หยนุ บอกวา่ อยากกนิ มะเฟือง หลังจากทเี่ ธอรบี กลุ กี จุ อไปทตี่ ลาดผักผลไมแ้ ลว้ ก็ไดร้ บั แจง้ วา่ มะเฟืองทงั้ ตลาดถกู ซอ้ื ไปหมดแลว้ ดงั นัน้ เธอจงึ ไปตลาดผักผลไมแ้ หง่ ทส่ี องอกี ก็ไดร้ ับคําตอบแบบ เดยี วกนั

เธอไมเ่ ชอื่ ในโชครา้ ย ดงั นัน้ จงึ ไปเดนิ ตลาดแหง่ ทสี่ าม แหง่ ทส่ี ี่…… ตอนนเ้ี ธอเดนิ ตลาดแหง่ ทหี่ กแลว้ “ไมม่ กี ็ชา่ งเถอะครบั !” เสยี งหนุ่มนอ้ ยปลายสายแฝงดว้ ยรอยยมิ้ อยา่ งหาไดย้ าก “ซอ้ื สม้ ให ้ ผมสองลกู แลว้ กนั ครบั ” ซสู อื เยวช่ ะงกั ไปเล็กนอ้ ย “เอาแคส่ องลกู เหรอ” “อมื ตอนนไี้ มอ่ ยากกนิ มะเฟืองแลว้ ” หญงิ สาววางสายอยา่ งหงดุ หงดิ เล็กนอ้ ย หลังจากไปซอื้ สม้ สองลกู แลว้ จะอยา่ งไรก็รสู ้ กึ ไมค่ อ่ ยสบาย ดงั นัน้ จงึ เรยี กรถ ไปตลาดสด แหง่ ทเ่ี จ็ด ซสู อื เยวท่ ย่ี งุ่ อยกู่ บั การซอื้ ผลไมใ้ หล้ กู ชายไมร่ เู ้ ลยวา่ เวลานบี้ นโลก โซเชยี ล เกดิ การเปลย่ี นแปลงทยี่ ง่ิ ใหญพ่ ลกิ ฟ้าพลกิ แผน่ ดนิ แลว้ “เซยี่ งหวน่ั ฉงิ ฉีกหนา้ มอื ทสี่ าม” ขอ้ ความยอดนยิ มทใ่ี ชค้ น้ หาน้ี หยดุ อยทู่ อ่ี นั ดบั สองมาโดยตลอด แตช่ อื่ ของเซย่ี งหวนั่ ฉงิ ยังตดิ อยใู่ นอนั ดบั ตน้ ๆ

การคน้ หายอดนยิ มอนั ดบั หนง่ึ คอื “บนั ทกึ การพดู คยุ ทางโทรศพั ท์ ของเซยี่ งหวน่ั ฉงิ ” การคน้ หาขอ้ ความนเ้ี ป็ นทนี่ ยิ มมากกวา่ อนั ดบั สองถงึ หกเจ็ดเทา่ เนอื้ หาคอื การบนั ทกึ การพดู คยุ ทางโทรศพั ทข์ องเซย่ี งหวน่ั ฉงิ และซสู อื เยวว่ นั น้ี เสยี งของซสู อื เยวใ่ นนัน้ ไดร้ บั การดดั แปลงแลว้ แตเ่ สยี งของเซย่ี ง หวนั่ ฉงิ กลับไมไ่ ดถ้ กู ปรบั เปลย่ี นเลยสกั คําเดยี ว “ตอนนัน้ เธอคดิ วา่ ไลเ่ จา้ นายทต่ี อ้ งการดแู ลฉัน ใหเ้ งนิ ฉัน 500 เพอื่ ใหฉ้ ันเคารพและรักตวั เอง มชี วี ติ ทดี่ ใี นอนาคต ” “แมแ้ ตเ่ มอ่ื คนื ทเี่ ธอถกู ขงั ในหอ้ งพักผอ่ น ก็คอื แผนการของฉัน ” “เรอ่ื งราวในสองวนั น้ี ก็คอื อยากจะกลนั่ แกลง้ เธอ ไมไ่ ดเ้ หรอ ” ………… พอเสยี งทบ่ี นั ทกึ ถกู ปลอ่ ยออกไป บรรดาคนทเ่ี คยสนับสนุนเซย่ี ง หวน่ั ฉงิ เหลา่ นัน้ กล็ ว้ นกลบั ใจ เซย่ี งหวน่ั ฉงิ เป็ นผหู ้ ญงิ รนุ่ ใหมท่ ฉี่ กี หนา้ มอื ทสี่ ามทไ่ี หนกนั เลา่

เธอคอื คนทภ่ี ายนอกดเู ป็ นคนดแี ตภ่ ายในจติ ใจชว่ั รา้ ยตํา่ ตมตา่ งหาก ！ กน่ ดา่ สาปแชง่ ไปทงั้ โลกโซเชยี ล ภายในหอ้ งทํางานของเฉงิ เซวยี น กลับเงยี บจนเข็มตกลงบนพนื้ ก็ยงั ไดย้ นิ เสยี งดงั ชดั เจน ผจู ้ ดั การหลนิ เจย๋ี นั่งไขวห่ า้ งพลางหวั เราะเยาะ “นค่ี อื พวกคณุ จา่ ยไป หนง่ึ ลา้ นสามแสน เพอ่ื ซอื้ ขอ้ ความทถี่ กู คน้ หามากทสี่ ดุ เหรอ ” “ทงั้ โซเชยี ลผลักดนั เทปบนั ทกึ เสยี งของเซย่ี งหวน่ั ฉงิ วางแผนเลน่ งานนักแสดงแทน นด่ี งั แลว้ จรงิ ๆ” เซย่ี งหวน่ั ฉงิ สหี นา้ ขาวซดี น่ังอยทู่ น่ี ่ัน กม้ หนา้ ลงตํา่ มาก “พหี่ ลนิ ตอนนคี้ วรจะทําอะไรดี” “ทําอยา่ งไรด”ี ผจู ้ ดั การสหี นา้ ครํา่ เครยี ด “ตอนนชี้ อ่ื เสยี งของคณุ ป่ นปี้ไปแลว้ ไม่ ตอ้ งมาทําใหเ้ ฉงิ เซวยี นเดอื ดรอ้ นอกี แลว้ ” “พวกคณุ เลกิ กนั ตอนนี้ เดย๋ี วนี้ ทนั ที！”

ตอนท่ี 36 ตอบแทนบญุ คณุ เขาอยา่ งไร ตอนทเี่ ดนิ มาถงึ ตลาดสดแหง่ ทสี่ บิ ในทสี่ ดุ ซสู อื เยวก่ ซ็ อ้ื มะเฟืองท่ี ซงิ หยนุ ตอ้ งการได ้ นั่งรถแทก็ ซกี่ ลับบา้ น เธอหยบิ โทรศพั ทอ์ อกมา กําลงั คดิ วา่ จะโทร ไปหาซงิ หยนุ สายของฟ๋ เู ชยี นเชยี นกพ็ งุ่ แทรกเขา้ มาอยา่ งรวดเร็ว “สอื เยว่ สนุกเหลอื เกนิ !” “ฉันเพง่ิ จะดสู งครามของการคน้ หายอดนยิ มจบ ！เซยี่ งหวนั่ ฉงิ แพ ้ ราบคาบเลย!” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นทอี่ ยปู่ ลายสายนัน้ ปลาบปลมื้ อยา่ งยงิ่ “ทา่ นชายฉนิ หลอ่ เหลอื เกนิ จรงิ ๆ!” ซสู อื เยวท่ ป่ี ลายสายอกี ดา้ นก็งงๆ“สงครามการคน้ หายอดนยิ มอะไร” “เธอไมร่ เู ้ หรอ” น้ําเสยี งทตี่ น่ื ตกใจของฟ๋ เู ชยี นเชยี น “เธอเป็ นหนงึ่ ในนักแสดงนํา แต่ กลับไมร่ เู ้ รอื่ งสงครามครัง้ น้ี” ซสู อื เยวส่ หี นา้ งนุ งง “เมอ่ื ครฉู่ ันไปเดนิ ซอ้ื ของมาสบิ แหง่ ซอื้ มะเฟืองใหล้ กู ชายของฉัน……”

ฟ๋ เู ชยี นเชยี น：“……” “มะเฟืองของลกู ชายเธอสําคญั หรอื ธรุ ะของเธอสําคญั กนั แน่ ！” เธอตะคอกอยา่ งเคอื งๆทปี่ ลายสาย “เมอ่ื กเ้ี ซย่ี งหวนั่ ฉงิ เกอื บจะ เหยยี บเธอเพอ่ื เอาตวั หลอ่ นขน้ึ ไปอยอู่ นั ดบั หนง่ึ แลว้ ！” “ยงั ดที ที่ า่ นชายฉนิ ของเธอชว่ ยเธอเอาไว ้ ไมอ่ ยา่ งนัน้ ตอนนเี้ ธอก็ กลายเป็ นขนั้ บนั ไดใหเ้ ซย่ี งหวนั่ ฉงิ เหยยี บขนึ้ ไปแลว้ ！” ซสู อื เยวถ่ กู เธอตะคอกใสจ่ นแสบแกว้ หู เธอเอาโทรศพั ทอ์ อกหา่ งจากขา้ งหอู กี นดิ “ตกลงวา่ เกดิ เรอื่ งอะไร กนั แน่” “เธอไปดเู องส！ิ ” “ไดย้ นิ วา่ เพอ่ื ใหก้ ารคน้ หายอดนยิ มพงุ่ ขนึ้ อนั ดบั หนง่ึ เซยี่ งหวนั่ ฉงิ จา่ ยเงนิ ไปหนงึ่ ลา้ นสามแสนบาทเลยนะ” “สดุ ทา้ ยหลอ่ นกบ็ รรลเุ ป้าหมาย หลอ่ นขนึ้ ไปอยใู่ นอนั ดบั ตน้ ๆ ทงั้ โลกโซเชยี ลผลักดนั ขน้ึ ไป แตก่ ็เป็ นแคข่ า่ วฉาว” ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ รบี เขา้ ไปในเวย่ ป๋ อ ขอ้ ความแรกทผ่ี คู ้ นนยิ มคน้ หา กย็ ังคงเป็ นบญั ชผี เู ้ วย่ ป๋ อทใ่ี ชช้ อ่ื วา่ “จง้ ซนิ กง่ เยว”่ คนนัน้

เธอกดเปิดวดิ โี อนัน้ ในนัน้ กลับเป็ นเนอื้ หาคําพดู ทเี่ ธอคยุ โทรศพั ท์ กบั เซยี่ งหวนั่ ฉงิ ในวนั นี้！ หญงิ สาวเมม้ ปากอยา่ งนง่ิ ๆ เทปบนั ทกึ เสยี งนเ้ี ธอเกบ็ ไฟลส์ ํารองไว ้ ในคอมพวิ เตอรท์ บี่ า้ นกอ่ นหนา้ นี้ กอ่ นหนา้ นว้ี างแผนเอาไวว้ า่ จะใช ้ จัดการกบั เซย่ี งหวนั่ ฉงิ ตอนนเี้ ทปบนั ทกึ เสยี งนก้ี ลบั ถกู นํามาใชแ้ ลว้ โพสตไ์ วบ้ นเวย่ ป๋ อแลว้ เหรอ ซสู อื เยวแ่ ทบจะไมต่ อ้ งคดิ ก็รเู ้ ลยวา่ “จง้ ซนิ กง่ เยว”่ ชอ่ื ผใู ้ ชน้ ี้ ตอ้ ง เป็ นฝี มอื ของซงิ หยนุ และซงิ เฉนิ เดก็ รา้ ยกาจสองคนนอี้ ยา่ งแน่นอน ดงั นัน้ เธอจงึ ใหค้ นขบั รถหวั รถกลับ ไปทตี่ ลาดสดอกี ครัง้ เตรยี ม เลย้ี งตอบแทนใหเ้ ด็กนอ้ ยสองคนนเี้ สยี หน่อย ตอนทผ่ี า่ นรา้ นขายปลา จๆู่ เธอกน็ กึ ถงึ ฉนิ โมห่ านขน้ึ มาอยา่ ง ประหลาด กอ่ นหนา้ นด้ี เู หมอื นเธอจะตดิ คา้ งเขาไวห้ นง่ึ มอ้ื ชว่ งทรี่ อเจา้ ของรา้ นจดั การกบั ปลาอยนู่ ัน้ เธอหยบิ โทรศพั ทม์ อื ถอื ออกมา เปิดดขู า่ วคราวในเวย่ ป๋ อ การวพิ ากษ์วจิ ารณ์ในโลกโซเชยี ลสองฝ่ ายไดส้ ลับขวั้ ไปแลว้

เธอทตี่ อนแรกถกู ผคู ้ นรงั เกยี จดา่ ทอ ตอนนก้ี ลายเป็ นคนทท่ี กุ คน สงสารเหน็ ใจ ถงึ ขนาดทม่ี คี นขดุ ภาพตอนทเี่ ธอทํางานเป็ นนักแสดงแทนในอดตี ออกมามากมาย “พสี่ าวคนนช้ี อื่ วา่ ซสู อื เยว่ ทงั้ สวยทงั้ ทมุ่ เท ไมย่ อ้ื ไมแ่ ยง่ ไมท่ ําตวั ชว่ั ชา้ !” ขอ้ ความในเซน่ ป๋ อดา้ นลา่ ง ทกุ คนตา่ งชน่ื ชมซสู อื เยว่ ทงั้ ยังมคี นพดู วา่ คาดหวงั ใหซ้ สู อื เยวเ่ ป็ นนักแสดงอยา่ งเป็ นทางการ นักแสดงอยา่ งเป็ นทางการเหรอ ซสู อื เยวย่ มิ้ ออ่ นๆ รับปลาทเี่ จา้ ของรา้ นสง่ มาให ้ สาวเทา้ ออกจาก รา้ นไป เธอเลกิ คดิ เพอ้ ฝันอยา่ งนม้ี านานแลว้ เป็ นนักแสดงแทน ก็ดมี ากแลว้ “หมา่ ม๊ ！ี ” กลบั มาถงึ คฤหาสน์ พอซสู อื เยวเ่ ปิดประตู ซงิ เฉนิ ทอี่ ยดู่ า้ นในกพ็ งุ่ ออกมาทนั ที

เขายนื่ แขนเล็กออกมากอดขาซสู อื เยว่ มองเธอตาปรบิ ๆ “ไดย้ นิ วา่ บาดแผลของหมา่ ม๊ถี กู ฉกี ออกจากกนั ซงิ เฉนิ สงสารแมจ่ งั เลยครบั ! ” ซสู อื เยวย่ ม้ิ นั่งยองๆลบู ศรี ษะเด็กนอ้ ยเบาๆ “ไมเ่ ป็ นอะไรแลว้ ไม่ ตอ้ งเป็ นหว่ งนะครับ” ซงิ เฉนิ พยกั หนา้ ดวงตาดําขลับคนู่ ัน้ จอ้ งไปทกี่ งุ ้ ในมอื ของซสู อื เยว่ เขม็ง “ผมเป็ นหว่ งหมา่ ม๊ตี ลอดทงั้ ชว่ งบา่ ย หมา่ ม๊ตี อ้ งปลอบประโลม จติ ใจทไ่ี ดร้ บั บาดเจ็บของผมอยา่ งดนี ะครับ ” สมั ผสั ไดถ้ งึ สายตาของเดก็ นอ้ ย ซสู อื เยวย่ มิ้ อยา่ งจนปัญญา “กนิ กงุ ้ ตม้ เหรอ” “ไม！่ ” ใบหนา้ เล็กไปของซงิ เฉนิ บดู บง้ึ “ผมจะกนิ กงุ ้ อบน้ํามนั ！” หญงิ สาวลบู ศรี ษะเล็กๆของเขาอกี ครัง้ “ได ้ จะไปทําใหเ้ ดย๋ี วนี้” พดู จบ ซสู อื เยวเ่ อาอาหารถงุ ใหญเ่ ขา้ ไปในหอ้ งครวั เรม่ิ ยงุ่ กบั การ ทําอาหารขนึ้ มา ซงิ เฉนิ ยกมา้ นั่งมาน่ังทห่ี นา้ ประตหู อ้ งครัว เตรยี มจะกนิ กงุ ้ คนแรก

ชนั้ บน ซงิ หยนุ เรยี บเรยี งขอ้ มลู เกยี่ วกบั การทํางานเป็ นนักแสดงแทน ของซสู อื เยวท่ งั้ หมดตดั ตอ่ เป็ นวดิ โี อ ฉวยจงั หวะทยี่ ังเป็ นทส่ี นใจพดู ถงึ ของผคู ้ นโพสตล์ งบนอนิ เทอรเ์ น็ต ลัว่ เยยี นเป็ นคนแรกทแี่ ชรล์ งบนเวย่ ป๋ อ “ในสายตาฉันเธอไมไ่ ดด้ อ้ ย ไปกวา่ นักแสดงหญงิ ทอ่ี าศยั แฟนตวั เองแสวงหาความกา้ วหนา้ บาง คน” กอ้ นหนิ กอ้ นเดยี วทําใหเ้ กดิ คลนื่ นับพนั ชาวเน็ตตา่ งรมุ ดา่ เซย่ี งหวนั่ ฉงิ จนถงึ จดุ สงู สดุ บรษิ ัทตน้ สงั กดั เซย่ี งหวน่ั ฉงิ ถกู ชาวเน็ตถลม่ ดา่ ดบั เยนิ ตอ้ งปิดการ แสดงความคดิ เหน็ ชาวเน็ตเรมิ่ ดา่ วา่ ระบายความโกรธเกรยี้ วอยา่ งบา้ คลง่ั บนเวย่ ป๋ อของ เฉงิ เซวยี น หนง่ึ วนิ าทกี อ่ นทซ่ี งิ หยนุ เตรยี มจะปิดคอมพวิ เตอรล์ งไปกนิ กงุ ้ นัน้ เอง ในทส่ี ดุ ก็มขี า่ วครกึ โครมหลดุ มาวา่ เฉงิ เซวยี นเลกิ กบั เซยี่ งหวนั่ ฉงิ ตอ่ ไปไมม่ อี ะไรเกยี่ วขอ้ งกนั อกี ชนั้ ลา่ ง ซสู อื เยวเ่ พงิ่ จะยกอาหารมาวางบนโตะ๊ เสยี งโทรศพั ทข์ องฟ๋ ู เชยี นเชยี นกไ็ ลต่ ามมา

“สอื เยว่ คนชว่ั ก็กรรมตามสนองจรงิ ๆ!” “เซยี่ งหวน่ั ฉงิ กบั เฉงิ เซวยี นสองคนเพงิ่ จะรักกนั หวานชนื่ ไดไ้ มน่ าน ตอนนก้ี ็ถกู บบี ใหเ้ ลกิ กนั แลว้ สะใจจรงิ ๆ！” ซสู อื เยวเ่ ปิดขา่ วออกดู เป็ นเวย่ ป๋ อของเฉงิ เซวยี นประกาศออกมา ความหมายครา่ วๆกค็ อื ทงั้ หมดลว้ นเป็ นแผนทเี่ ซยี่ งหวน่ั ฉงิ วางไว ้ เอง เธอเลวทรามไรศ้ ลี ธรรม ดถู กู เหยยี ดหยามคนอน่ื เฉงิ เซวยี นเองก็ถกู หลอก หลังจากทเ่ี ห็นขา่ วแลว้ กร็ สู ้ กึ เจ็บปวดมาก จงึ ตอ้ งตดั สนิ ใจเลกิ กนั อยา่ งอบั จนหนทาง รวมทงั้ ยอมขอโทษ กบั ซสู อื เยว่ ประกาศตดั สมั พนั ธใ์ นชว่ งวกิ ฤตแิ บบนท้ี ําไดด้ มี าก เอาความ รบั ผดิ ชอบทงั้ หมดโยนไปใหเ้ ซยี่ งหวน่ั ฉงิ ทําใหเ้ ฉงิ เซวยี นเป็ นผู ้ บรสิ ทุ ธิ์ เหน็ ขา่ วพวกน้ี ซสู อื เยวห่ วั เราะเยาะ “สมนํ้าหนา้ ！” “เซย่ี งหวนั่ ฉงิ อยากจะเหยยี บเธอขน้ึ ไป คดิ ไมถ่ งึ จะทําใหต้ วั เองไมม่ ี ทางฟ้ืนตวั ไดอ้ กี แลว้ !”

ฟ๋ เู ชยี นเชยี นทอี่ ยปู่ ลายสายนัน้ ทอดถอนใจไมห่ ยดุ “ทา่ นชายฉนิ ของเธอนจี่ ัดการไดย้ อดเยยี่ มเลย!” “หนา้ ตาก็หลอ่ ทงั้ ยังรวยอกี ในใจยังมเี ธอดว้ ย” “ถา้ ซโู มร่ วู ้ า่ ทา่ นชายฉนิ ทตี่ อนแรกเธอดถู กู ไมอ่ ยากแตง่ งานดว้ ยเป็ น แบบนี้ จะตอ้ งโกรธแทบเป็ นแทบตายแน่นอน!” “ใชแ่ ลว้ ทา่ นชายฉนิ ทําเพอ่ื เธอมากขนาดน้ี เธอจะตอบแทนบญุ คณุ เขาอยา่ งไรละ่ ” ซสู อื เยวเ่ หลม่ องอาหารบนโตะ๊ “ฉัน……ทําปลาใหเ้ ขาตวั หนง่ึ ” ฟ๋ เู ชยี นเชยี น：“……” “สอื เยว่ เธอแกลง้ ฉันใชม่ ยั้ ” “เฉงิ เซวยี นเพอ่ื จะตอ่ สกู ้ บั ทา่ นชายฉนิ ได ้ จา่ ยไปเกอื บสองลา้ นแลว้ ทา่ นชายฉนิ สามารถกดเฉงิ เซวยี นจนแน่นง่ิ ตอ้ งจา่ ยไปมากกวา่ เฉงิ เซวยี นไมน่ อ้ ยแน่นอน！” “เขายอมจา่ ยเงนิ มากขนาดนเ้ี พอ่ื เธอ เธอ……ทําปลาใหเ้ ขาตวั หนง่ึ เนยี่ นะ”

มอื ทก่ี มุ โทรศพั ทม์ อื ถอื ของหญงิ สาวสนั่ เล็กนอ้ ย“เขา……จา่ ยเงนิ ไป มากขนาดนเี้ ลยเหรอ” สงครามคําคน้ หายอดนยิ มทฟ่ี ๋ เู ชยี นเชยี นบอก ซสู อื เยวม่ องไมเ่ ห็น ดงั นัน้ เธอเลยไมเ่ คยคดิ วา่ ฉนิ โมห่ านจะทําเพอ่ื เธอมากขนาดน้ี “แน่นอนส！ิ เธอคดิ วา่ เวย่ ป๋ อเป็ นของทบี่ า้ นเธอเปิดหรอื ไง ตวั เลข อยากจะแกก้ ็แกไ้ ดเ้ หรอ ทงั้ หมดลว้ นใชเ้ งนิ ทบุ ออกมาทงั้ นัน้ ！” ซสู อื เยวก่ ดั รมิ ฝี ปาก “อยา่ งนัน้ ……” ปลาตวั หนงึ่ ของเธอคงไมส่ ามารถตอบแทนบญุ คณุ ไดแ้ น่ แตเ่ ธอกไ็ มไ่ ดม้ เี งนิ มากขนาดนัน้ …… “เธอลองคดิ ดใู หด้ !ี ” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นสดู ลมหายใจลกึ ๆแทบจะทนไมไ่ หวพงุ่ ออกมาจาก โทรศพั ทเ์ คาะหวั ซสู อื เยว่ “หลังจากแตง่ งาน ทา่ นชายฉนิ เคยเสนอ ขอ้ เรยี กรอ้ งอะไรเธอมยั้ ” “คนอยา่ งเขานไี้ มข่ าดแคลนเงนิ ทอง ทขี่ าดก็คอื นํ้าใจของเธอ ！” ซสู อื เยวค่ อ่ ยเดนิ ขนึ้ ไปชนั้ บน เดนิ พลางคดิ ไปพลาง

สดุ ทา้ ย หญงิ สาวขมวดคว้ิ “เขาใหฉ้ ันดแู ลซงิ หยนุ และซงิ เฉนิ ใหด้ ี” “ยังมอี ะไรอกี ” “ยังม…ี …” “เขาใหซ้ งิ หยนุ ลงชอ่ื ทําขอ้ ตกลงกบั ฉัน วา่ ภายในหนงึ่ ปีฉันจะตอ้ ง ตงั้ ทอ้ งลกู ของเขา” ฟ๋ เู ชยี นเชยี น “……” “อยา่ งนัน้ เธอยงั ไมร่ บี ไปเก็บขา้ วของอกี เอาความจรงิ ใจและ ทศั นคตขิ องเธอออกมา คนื นกี้ เ็ รม่ิ พยายามซะ！” ตอนที่ 37 ผมเขา้ ใจเรอ่ื งเซอรไ์ พรสข์ องคณุ นายฉนิ ผดิ แลว้ วางสายของฟ๋ เู ชยี นเชยี น ซสู อื เยวจ่ ติ ใจสบั สนกระวนกระวาย หา้ ปีกอ่ น รา่ งกายของเธอไดร้ บั ความเสยี หายมากเพราะเด็กคนนัน้ ดงั นัน้ โอกาสทจี่ ะตงั้ ครรภใ์ นอนาคตก็มไี มม่ าก ไมต่ อ้ งพดู ถงึ วา่ จะตงั้ ทอ้ งกบั ฉนิ โมห่ านไดภ้ ายในหนง่ึ ปี แมว้ า่ จะให ้ เวลาสองปี ก็ไมแ่ น่วา่ เธอจะทําได ้

แตฟ่ ๋ เู ชยี นเชยี นพดู ถกู แมแ้ ตโ่ อกาสตงั้ ทอ้ งก็มนี อ้ ยมาก ตอ้ งแสดง ความจรงิ ใจและทศั นคตขิ องเธอออกมา อาบน้ําเสร็จ เธอมองตวั เองในกระจก ถอนหายใจอยา่ งโลง่ อกยาวๆ คนื นเี้ ธอจะ…… คดิ ถงึ สง่ิ เหลา่ นี้ เธอก็หนา้ แดงไปถงึ ใบหู หวั ใจเตน้ เร็วราวกบั จะหลดุ ออกมานอกทรวงอกแลว้ ไมใ่ ชว่ า่ เธอไมเ่ คยมคี วามสมั พนั ธก์ บั เขามากอ่ น แตว่ า่ ครงั้ นัน้ เธอดมื่ จนเมา ทงั้ หมดจําไดอ้ ยา่ งเลอื นราง แตต่ อนน้ี…… หญงิ สาวยกมอื ขน้ึ มาตบหนา้ ทร่ี อ้ นผา่ วออกมามาจากหอ้ งนํ้า หลังจากพลกิ ตวั กลบั ไปกลับมาหลายรอบบนเตยี ง หวั สมองของ ซสู อื เยวก่ ย็ งิ่ สบั สนขนึ้ เรอ่ื ยๆ สดุ ทา้ ยเธอกโ็ ทรศพั ทห์ าฟ๋ เู ชยี นเชยี นดว้ ยใบหนา้ แดงกํา่ “ฉันคดิ วา่ ฉันทําไมไ่ ด ้ ฉันอยากเปลย่ี นวธิ ตี อบแทนบญุ คณุ เขา” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นกลอกตามองบนใหเ้ ธอ “พวกเธอเป็ นสามภี รรยากนั ไม่ มอี ะไรทจี่ ะตอบแทนไดต้ รงและเหมาะสมมากไปกวา่ นอ้ี กี แลว้ ”

“เขาเพอื่ เธอมากขนาดน้ี ไมใ่ ชเ่ พราะเธอเป็ นภรรยาของเขาหรอก หรอื ระหวา่ งสามภี รรยาก็ตอ้ งเลน่ เกมของสามภี รรยากนั ส!ิ เขาเป็ น คนเย็นชาขนาดนัน้ ตอ้ งรอเธอเป็ นฝ่ ายเขา้ หากอ่ นแน่นอน! ” ซสู อื เยว：่ “……” “อกี อยา่ ง เธอก็ไมไ่ ดร้ ังเกยี จเขา หรอื วา่ เธอไมอ่ ยากจะลองดู วา่ เขา จะรกั ษาโรคกลวั ผชู ้ ายของเธอไดห้ รอื ไม่” “หรอื วา่ เธอไมช่ อบเขา คดิ วา่ เขาไมค่ คู่ วร ” ซสู อื เยวบ่ บี โทรศพั ทม์ อื ถอื จๆู่ กไ็ มร่ วู ้ า่ จะตอบอยา่ งไร ทเ่ี ธอพดู ……กด็ เู หมอื นจะมเี หตผุ ล แต่ “ถา้ เขาไมไ่ ดค้ วามคดิ อยา่ งนลี้ ะ่ ฉันกไ็ มต่ อ้ งอบั อายมากเหรอ ” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นใหค้ ําแนะนําเธออกี วา่ “โทรหาเขา บอกวา่ เธอเตรยี ม เซอรไ์ พรสใ์ หเ้ ขาอยทู่ บ่ี า้ น อยากใหเ้ ขากลับมาเร็วๆ” “ถา้ เขารบี กลบั มาทนั ที แสดงวา่ เขาก็คดิ ถา้ เขาบอกวา่ ยงุ่ มาก อยา่ ง นัน้ กห็ มายความวา่ เขาไมไ่ ดค้ ดิ แบบนไ้ี ง” หลังจากวางสายแลว้ ซสู อื เยวอ่ ยากจะโทรศพั ทห์ าฉนิ โมห่ าน แต่ กลับพบวา่ เธอไมม่ เี บอรโ์ ทรศพั ทข์ องเขา

เธอคดิ จะลงไปหาพอ่ บา้ น ตอนทผ่ี ลักประตเู ปิด กเ็ จอเขา้ กบั ซงิ เฉนิ ทกี่ ําลงั เคาะประตพู อดี เดก็ นอ้ ยสง่ โทรศพั ทใ์ หซ้ สู อื เยว่ “หมา่ ม๊ ี พอ่ จะคยุ ดว้ ยครบั ” หญงิ สาวสดู หายใจลกึ ๆ รับโทรศพั ทม์ า “ทา่ นชาย…ฉนิ …คณุ สาม”ี เธอเปลย่ี นสรรพนามทใี่ ชเ้ รยี กกลบั มาดอื้ ๆทนั ที “คณุ จะกลับมา เมอื่ ไหรค่ ะ ฉัน ……ฉันเตรยี มเซอรไ์ พรสไ์ วใ้ หค้ ณุ ” “อยบู่ นรถ” เสยี งชายหนุ่มทมุ่ เสนาะหู “ผมรแู ้ ลว้ วา่ คณุ เตรยี มเซอรไ์ พรสอ์ ะไรให ้ ผม” หนา้ ของซสู อื เยว่“ตงึ ”ไปเล็กนอ้ ย แดงกํา่ ไปถงึ ใบหู เธออ้ําๆองึ้ ๆ “คณุ ……คณุ รแู ้ ลว้ เหรอ” “อมื ผมพอใจมาก” เสยี งของฉนิ โมห่ านแฝงดว้ ยรอยยมิ้ “แตว่ า่ คนื นผี้ มตอ้ งใชเ้ วลาของ คณุ ทงั้ คนื ไดม้ ยั้ ” ซสู อื เยว：่ “……”

ผชู ้ ายปลายสายยมิ้ “อกี สามสบิ นาทผี มจะถงึ บา้ น ไปรอผมทหี่ อ้ ง หนังสอื ” หญงิ สาวหนา้ แดงรอ้ นผา่ วพยกั หนา้ “ไดค้ ะ่ ……” วางสาย ซงิ เฉนิ เอยี งคอมองหนา้ ของซสู อื เยว่ “หมา่ ม๊ ี ไมส่ บายหรอื เปลา่ ครบั ” ทําไมหนา้ ถงึ แดงขนาดนัน้ “เปลา่ ไมไ่ ดไ้ มส่ บายจะ้ ” เธอเอาโทรศพั ทค์ นื ใหซ้ งิ เฉนิ แลว้ ก็รบี ปิดประตกู ลบั หอ้ ง ในหวั มแี ตค่ ําพดู ของฉนิ โมห่ านวนเวยี นอยอู่ ยา่ งนัน้ น้ําเสยี งทมุ ้ ตํา่ ทน่ี ่าดงึ ดดู ชวนหลงใหล ทกุ ครงั้ ทเ่ี ธอยอ้ นกลับไปคดิ หวั ใจกเ็ ตน้ รัวขนึ้ มา สดุ ทา้ ย เธอสดู หายใจลกึ ๆ เลอื กชดุ นอนทแี่ นบเนอื้ ชดุ หนงึ่ ออกมา จากในตเู ้ สอ้ื ผา้ ชดุ นอนเป็ นของขวญั แตง่ งานทฟี่ ๋ เู ชยี นเชยี นพาเธอไปเลอื กซอื้ กอ่ น หนา้ นี้

ตอนทมี่ เี วลาเหลอื หา้ นาทกี อ่ นทฉ่ี นิ โมห่ านจะมาถงึ บา้ น ซสู อื เยวใ่ ช ้ ผา้ ขนหนูหอ่ ตวั เอง ทําเหมอื นขโมยยอ่ งเขา้ ไปในหอ้ งหนังสอื นเี่ ป็ นครงั้ แรกทเ่ี ธอมาทหี่ อ้ งหนังสอื ของเขา เครอื่ งเรอื นภายในหอ้ งหนังสอื ดเู ย็นชาจรงิ จัง เป็ นโทนสขี าวดํา พนื้ ทกี่ วา้ งขวาง อกี ทงั้ ……บนโตะ๊ หนิ ออ่ นสดี ํา เธอกดั รมิ ฝี ปากพลางนั่งลงบนเกา้ อี้ ภาพทมี่ เี สน่หบ์ างอยา่ งปรากฏ ขนึ้ ในใจของฉันอยา่ งอธบิ ายไมถ่ กู เธอเออื้ มมอื ออกไปแตะบนโตะ๊ โดยสญั ชาตญาณ ตอนทเี่ ธอทกุ ขท์ นสมั ผสั พน้ื โตะ๊ ทเี่ ย็นเยยี บ ดา้ นนอกก็มเี สยี งรถ จอด เสยี งเปิดประตรู ถ เขากลบั มาแลว้ เธอกดั รมิ ฝี ปาก รวบรวมความกลา้ หาญ ดงึ ผา้ ขนหนูออกไปไวข้ า้ งๆ เขาชว่ ยเธอรบั มอื กบั เซยี่ งหวนั่ ฉงิ และเฉงิ เซวยี น เสยี เงนิ ไปมากมาย ขนาดนัน้ เพอื่ เธอ เธอก็ตอ้ งยอมเปิดใจใหไ้ ด!้ “ทา่ นชาย คณุ กลับมาแลว้ หรอื ครับ” เสยี งพอ่ บา้ นดงั ขนึ้ ทชี่ นั้ ลา่ ง

ซสู อื เยวต่ นื่ เตน้ จนไดย้ นิ เสยี งหวั ใจตวั เองเตน้ อยา่ งชดั เจน แตเ่ ธอก็ยังคงรักษาคณุ สมบตั ทิ น่ี ักแสดงพงึ มี เธอน่ังบนเกา้ อี้ ทําทา่ ทางทคี่ ดิ วา่ ตนเองมเี สน่หด์ งึ ดดู มาก รอเขาเขา้ มา เสยี งฝี เทา้ ดงั มาจากทางขนึ้ บนั ได จากไกลมาใกล ้ แตว่ า่ ทําไมถงึ มเี สยี งสองฝี เทา้ ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ สงสยั วา่ ตวั เองตน่ื เตน้ จนฟังผดิ ไป ตอนทเ่ี ธอเอยี งหเู ตรยี มจะฟังเสยี งอยนู่ ัน้ ประตหู อ้ งหนังสอื กถ็ กู คน ดา้ นนอกเปิดเขา้ มา คนทเ่ี ขา้ มา นอกจากรา่ งสงู ใหญข่ องฉนิ โมห่ านแลว้ ยงั มชี ายหนุ่ม วยั รนุ่ หนา้ ตาหลอ่ เหลาหนง่ึ คน วนิ าทที ปี่ ระตเู ปิดออกนัน้ โลกก็เงยี บสงดั ซสู อื เยวเ่ กอื บจะตกลงมาจากเกา้ อ้ี ทะๆๆๆ ทําไมดา้ นหลงั ของฉนิ อหี้ านยังมผี ชู ้ ายอกี คน! เธอตวั แขง็ ทอื่ จนลมื เปลยี่ นทา่ ทางตวั เองกลับมา!

ตอนทสี่ ายตาสมั ผัสถงึ เรอื นรา่ งทเี่ ยา้ ยวนของซสู อื เยว่ นัยนต์ าของ ฉนิ โมห่ านลกึ ลํ้าดําดงิ่ ขนึ้ มาทนั ที เขาสง่ั เสยี งเย็นเยอื กวา่ “ไสหวั ออกไป!” สหี นา้ ซสู อื เยวข่ าวซดี ไมม่ สี เี ลอื ดแมแ้ ตน่ ดิ ทนั ที เขา……รสู ้ กึ วา่ เธอทําแบบนที้ ําใหเ้ ขาขายหนา้ ใชม่ ัย้ แตว่ า่ เมอ่ื ครใู่ นโทรศพั ทน์ ัน้ เห็นชดั วา่ เขาก็คดิ แบบนน้ี ี่ …… หญงิ สาวทําจมกู ฟึดฟัด ลงมาจากเกา้ อ้ี กดั รมิ ฝี ปากทงั้ อายทงั้ ไม่ รจู ้ ําตวั อยา่ งไรดี “ขอ……” “ขอโทษคะ่ ” คําสามคํานข้ี องเธอยงั ไมท่ นั พดู จบ ชายหนุ่มดา้ นหลัง ของฉนิ โมห่ านกลับเคลอื่ นไหวแลว้ เขาแอบมองซสู อื เยวแ่ วบหนง่ึ “อาสะใภส้ วยจรงิ ๆเลย！” พดู ประโยคนจี้ บ ฉนิ หนานเซงิ ก็พงุ่ ตวั จากไปทนั ที กระนัน้ ก็ยงั ไมล่ มื ทจี่ ะปิดประตหู อ้ งหนังสอื เสยี งดงั “ปัง——！” ประตหู อ้ งหนังสอื ถกู ปิดลงแลว้ ซสู อื เยว่ “ขอโทษคะ่ ” คําสามคําทตี่ ดิ อยใู่ นลําคอ

เธอเงยหนา้ ขนึ้ พลางมองไปยงั ทางทฉี่ นิ หนานเซงิ จากไปอยา่ งงนุ งง “ฉัน……” “คณุ นายฉนิ ” ชายหนุ่มทอี่ ยตู่ รงประตถู อดเนคไทออกดว้ ยทว่ งทา่ สงา่ งาม มมุ ปาก มรี อยยม้ิ ชวั่ รา้ ย บบี เขา้ ใกลซ้ สู อื เยวม่ าทลี ะกา้ วอยา่ งเยอื กเย็น “ดทู า่ ผมจะเขา้ ใจ ‘เซอรไ์ พรส’์ ของคณุ นายฉนิ ผดิ ไปแลว้ ” เขากดเธอไวบ้ นโตะ๊ ทํางาน “กอ่ นหนา้ นซี้ งิ เฉนิ สง่ รปู ภาพปลาน้ํา แดงมาใหผ้ ม ผมคดิ วา่ เซอรไ์ พรสข์ องคณุ นายฉนิ คอื ปลาตวั หนงึ่ ” สายตาของชายหนุ่มมองไปยังชดุ นอนทเี่ ซก็ ซเี่ ยา้ ยวนอยา่ งยงิ่ บน รา่ งของ “ดทู า่ ผมจะดถู กู คณุ นายฉนิ เสยี แลว้ ” “ทแ่ี ทเ้ ซอรไ์ พรสข์ องคณุ นายฉนิ ไมไ่ ดจ้ ะใหส้ ง่ิ ของอะไรกบั ผม แต่ อยากใหผ้ มใหอ้ ะไรบางอยา่ ง” ซสู อื เยวอ่ งึ้ อยนู่ าน ทนั ใดนัน้ กเ็ ขา้ ใจความหมายของเขา “ตงึ ” ใบหนา้ เล็กแดงกํา่ ขน้ึ มาทนั ที ตอนท่ี 38 แบบเธอน้ี นา่ เสยี ดายเหลอื เกนิ

“พห่ี นานเซงิ เหรอครับ” ในระเบยี งทางเดนิ นอกหอ้ งหนังสอื ซงิ เฉนิ ทกี่ ําลังจะลงไปเทน้ําที่ ชนั้ ลา่ งขมวดควิ้ มองชายหนุ่มทมี่ ที า่ ทางลบั ๆลอ่ ๆ “ดกึ ขนาดนแี้ ลว้ ทําไมถงึ มาอยทู่ บ่ี า้ นของผม” ฉนิ หนานเซงิ ตกใจ รบี ทําทา่ ทาง“ช”ู่ ไปยังเดก็ นอ้ ย ชไ้ี ปทห่ี อ้ ง หนังสอื “อยา่ สง่ เสยี ง! พอ่ ของนายกบั แมใ่ หมอ่ ยขู่ า้ งใน” ซงิ เฉนิ ขมวดคว้ิ คดิ ใครค่ รวญ ก็เขา้ ใจแลว้ เด็กนอ้ ยเบป้ าก ยกมอื มาดงึ แขนเสอ้ื ของฉนิ หนานเซงิ “อยา่ งนัน้ ใน เมอื่ ผมไมส่ ามารถรบกวนพวกเขาได ้ พห่ี นานเซงิ ก็รบกวนพวกเขา ไมไ่ ดเ้ หมอื นกนั ” “ไปเถอะ ผมจะเลย้ี งนํ้าเปลา่ พ!่ี ” ฉนิ หนานเซงิ ：“……” เขายนื อยกู่ บั ทไี่ มข่ ยบั “นายไปเองเถอะ” “พย่ี งั มภี ารกจิ อน่ื อกี ” ซงิ เฉนิ กะพรบิ ตาปรบิ ๆ “ภารกจิ อะไร” “แน่นอนวา่ คอื ……”

ฉนิ หนานเซงิ ยม้ิ เจา้ เลห่ พ์ ลางหยบิ ปากกาบนั ทกึ เสยี งออกมา “คณุ ป่ ู สงสยั ในรสนยิ มทางเพศของคณุ อามาตลอด……ถา้ วนั นฉ้ี ันได ้ บนั ทกึ เสยี งเอาไว ้ ฉันก็จะไปเอาเงนิ คา่ ขนมกบั คณุ ป่ ู……” ชายหนุ่มยงั พดู ไมท่ นั จบ ปากกาบนั ทกึ เสยี งในมอื ของเขากถ็ กู มอื ใหญท่ ม่ี นี ว้ิ เรยี วยาวแยง่ ไปแลว้ ในเวลาเดยี วกนั นเ้ี อง กม็ เี สยี งเย็นชาทมุ ้ ตํา่ ของชายหนุ่มดงั ขน้ึ ขา้ งหู “อยา่ งนัน้ นายก็อาจจะตอ้ งผดิ หวงั แลว้ ” ฉนิ หนานเซงิ ตกใจ รบั หนั มามอง ดา้ นหลัง ชายหนุ่มทส่ี วมเสอื้ เชติ้ สขี าวยนื อยหู่ นา้ ประตหู อ้ งหนังสอื สายตาทงั้ สงา่ ทงั้ เกยี จครา้ น เขาบบี ปากกาบนั ทกึ เสยี งของเขาไวใ้ นมอื “ฉนิ หนานเซงิ ดทู า่ นาย จะไมต่ อ้ งการความชว่ ยเหลอื สอื เยวแ่ ลว้ ” ฉนิ หนานเซงิ หนา้ ถอดสขี นึ้ มาทนั ที “คณุ อา ฟังผดิ แลว้ ” “ปากกาบนั ทกึ เสยี งแทง่ น้ี……ความจรงิ ผมจะเอามาใชบ้ นั ทกึ เสยี ง ของอาสะใภท้ อี่ กี เดย๋ี วจะวเิ คราะหบ์ ทละครใหผ้ ม ”

“บทอะไรคะ” ดา้ นหลังของฉนิ โมห่ านเสยี งเย็นของหญงิ สาวดงั ขนึ้ ซสู อื เยวย่ งั คงใสช่ ดุ นอนทเี่ ซก็ ซน่ี ัน้ แตด่ า้ นนอกชดุ นอน มเี สอื้ คลมุ สทู สเี ทาของฉนิ โมห่ านคลมุ ทบั อยู่ เสอ้ื คลมุ ของเขาใหญม่ าก เธอคลมุ ไวบ้ นตวั ชายเสอื้ ถงึ หนา้ แขง้ เธอ พอดี สามารถปิดบงั เรอื นรา่ งทสี่ วยงามสมสว่ นของเธอไดห้ มด “อยา่ งนนี้ เ่ี อง” ฉนิ หนานเซงิ เมม้ ปาก “อาสะใภค้ รับ ผมไดย้ นิ ลวั่ เยยี นพดู วา่ ความ เขา้ ใจและการวเิ คราะหบ์ ทของคณุ มคี วามแตกฉานกระจา่ งชดั มาก……” เขายม้ิ อยา่ งเขนิ ๆ “ชว่ งนผ้ี มกําลังอยากจะถา่ ยหนังภาพยนตรเ์ รอื่ ง หนง่ึ เป็ นนักแสดงนําชายในภาพยนตร์……” พดู พลาง เขารบี หยบิ สครปิ ตท์ อี่ ยดู่ า้ นขา้ งขนึ้ มายัดใสม่ อื ของซสู อื เยว่ “ดงั นัน้ ผมอยากรบกวนอาสะใภค้ นื นค้ี งตอ้ งลําบากหน่อยนะครบั ชว่ ยผมทําความเขา้ ใจและวเิ คราะหต์ วั ละครหน่อยนะครับ ” ซสู อื เยวร่ บั บทมา หวั สมองยังปรบั ตวั ไมค่ อ่ ยทนั

พักหนงึ่ เธอหนั ไปมองฉนิ โมห่ าน “กอ่ นหนา้ นท้ี คี่ ณุ บอกวา่ ……ตอ้ ง รบกวนเวลาฉันทงั้ คนื ……” “ก็คอื เพอื่ บทบา้ ๆบอๆนี่” ฉนิ โมห่ านเอย่ ปากดว้ ยเสยี งเรยี บเฉย ซสู อื เยว：่ “……” ก็ได ้ เธอเขา้ ใจผดิ ไปทงั้ หมดเลย…… “แตว่ า่ ” ดวงตาดําขลบั คนู่ ัน้ ของชายหนุ่มกวาดตามองรอบใบหนา้ เล็กๆทแี่ ดง และรอ้ นผา่ วของซสู อื เยว่ “ตอ่ ไปคอ่ ยทําใหค้ ณุ สมหวงั ” ซสู อื เยว：่ “……” เธอไมก่ ลา้ มองสายตาเขา ไดแ้ ตก่ ําบทกลบั หอ้ งหนังสอื ไปอยา่ ง ดอื้ ๆ “ฉันจะชว่ ยคณุ ดู” ฉนิ โมห่ านมองแผน่ หลังทเี่ ดนิ ไปอยา่ งรบี รอ้ นของเธอ ยมิ้ นอ้ ยยมิ้ ใหญ่ “ดงั นัน้ คนื นห้ี มา่ ม๊ตี อ้ งทํางานลว่ งเวลาแลว้ ใชม่ ัย้ ครบั ”

ซงิ เฉนิ เบกิ ตาโตมองดา้ นหลังของซสู อื เยว่ “อมื ” “หมา่ ม๊เี หนอ่ื ยเกนิ ไปแลว้ ” เดก็ นอ้ ยถอนหายใจ “ผมจะไปบอกใหพ้ ไ่ี ปตม้ ชานมใหห้ มา่ ม๊ ี” ชานมเหรอ ทนั ใดนัน้ ตรงหนา้ ของฉนิ หนานเซงิ ก็สวา่ งวาบ “ใหฉ้ ันดว้ ยแกว้ หนง่ึ ส”ิ ซงิ เฉนิ เงยหนา้ ขนึ้ มา มองเขานงิ่ ๆ “มแี ตน่ ้ําเปลา่ ” ………… ความจรงิ บทละครของฉนิ หนานเซงิ ไมไ่ ดย้ าวนัก ซสู อื เยวใ่ ชเ้ วลาไม่ ถงึ สองชว่ั โมงกอ็ า่ นจบแลว้ เธอนั่งอยบู่ นโซฟา ใชป้ ากกาวาดแผนภาพวเิ คราะหค์ วามสมั พนั ธ์ ของตวั ละครบนกระดาษดว้ ย บางครงั้ เธอกจ็ ะเงยหนา้ ขนึ้ แอบมองฉนิ โมห่ าน เขากําลังนั่งทํางานอยทู่ โี่ ตะ๊ ทํางานหลักของหอ้ งหนังสอื

นเี่ ป็ นครงั้ แรกทซ่ี สู อื เยวไ่ ดม้ องสํารวจทา่ ทางการทํางานอยา่ งจรงิ จัง ของ ฉนิ โมห่ าน ในระยะใกลๆ้ ไมเ่ หมอื นกบั เขาทเ่ี กยี จครา้ นในเวลาปกติ ผชู ้ ายคนนท้ี า่ ทางจรงิ จงั ขนึ้ มา กด็ หู ลอ่ เหลามเี สน่หม์ าก จากมมุ ของเธอ สามารถมองเหน็ ขนตาทง่ี อนยาวของเขา จมกู โดง่ เป็ นสนั รมิ ฝี ปากบาง และยงั แนวกรามทคี่ มชดั เหมอื นสว่ิ เธอมองอยา่ งเหมอ่ ลอย ไมร่ สู ้ กึ ตวั “อาสะใภค้ รบั ” เสยี งฉนิ หนานเซงิ เรยี กดงั ขนึ้ ขา้ งหู เธอจงึ ดงึ สตกิ ลบั มาได ้ “ตวั ละครทผ่ี มแสดง กลับมคี วามสมั พันธอ์ กี ชนั้ กบั ฆาตกรคนนเ้ี หรอ ครบั ” ฉนิ หนานเซงิ ชไ้ี ปทภี่ าพความสมั พนั ธบ์ นกระดาษ ถามอยา่ งสงสยั “ใช่ การอนุมานในขอ้ น้ี ฉันก็อา่ นบทสองรอบถงึ ตคี วามออกมาได ”้ “โอย้ ”

ฉนิ หนานเซงิ ถอนหายใจ “ผมเกลยี ดนักแสดงหญงิ ทเ่ี ลน่ เป็ นฆาตกร คนน้ี ไมอ่ ยากเขา้ ฉากกบั หลอ่ น” ซสู อื เยวก่ ม้ หนา้ ขณะทเ่ี ขยี นเกย่ี วกบั ความเป็ นไปทางจติ วทิ ยาของ ตวั ละคร ก็พดู กบั เขาพลางวา่ \"ในเมอ่ื คณุ อยากเป็ นนักแสดง ก็ควร เอาตวั เองเป็ นไปตามบทบาทนัน้ พอเขา้ ถงึ ตวั ละคร คณุ กจ็ ะไม่ เกลยี ดเธออกี ตอ่ ไป” ฉนิ หนานเซงิ ทําปากจู๋ ไมพ่ ดู อะไร ผา่ นไปแลว้ อกี หนงึ่ ชว่ั โมง ในทสี่ ดุ ซสู อื เยวก่ ว็ เิ คราะหค์ วามสมั พันธ์ ในแงจ่ ติ วทิ ยาของตวั ละครเสร็จ และเขยี นหมายเหตขุ องตวั ละครไว ้ หลายหนา้ เธอยดื มอื มาบดิ ขเ้ี กยี จ สง่ บทใหก้ บั ฉนิ หนานเซงิ “ภาพยนตรเ์ รอื่ งน้ี ฉันเคยไดย้ นิ กอ่ นหนา้ นไี้ มไ่ ดก้ ําหนดวา่ นักแสดงนําชายคอื เฉงิ เซ วยี นเหรอ ทําไมอยๆู่ เปลยี่ นเป็ นคณุ แลว้ ” ฉนิ หนานเซงิ รับบทไป ยมิ้ อยา่ งเจา้ เลห่ ์ “นางเอกของภาพยนตรเ์ รอ่ื ง นสี้ วยมาก” “ผมอยากจบี เธอ ดงั นัน้ กเ็ ลยถอดพระเอกอยา่ งเฉงิ เซวยี นออก ” ซสู อื เยว：่ “……”

แบบนก้ี ไ็ ดเ้ หรอ “นักแสดงนําทกี่ ําหนดไวแ้ ลว้ ไมน่ ่าจะถอดออกงา่ ยขนาดนัน้ ” “แคป่ ระโยคเดยี ว” ชายหนุ่มทกี่ ําลงั กม้ หนา้ ทํางานคอ่ ยๆหยดุ ปากกาในมอื เขาเงยหนา้ ขน้ึ ดวงตาดําขลับมองไมเ่ หน็ กน้ บงึ้ คนู่ ัน้ คอ่ ยๆมองมาที่ ซสู อื เยว่ “ตอ่ ไปถา้ คณุ ชอบละครเรอ่ื งไหน ก็บอกผมไดเ้ หมอื นกนั ” ซสู อื เยว：่ “……” เธอยักไหล่ “ฉันกแ็ คน่ ักแสดงแทนเทา่ นัน้ ไมต่ อ้ งใชอ้ ํานาจพเิ ศษนี้ หรอก!” หญงิ สาวบดิ ขเี้ กยี จ “นก่ี ็ดกึ มากแลว้ ถา้ ไมม่ เี รอ่ื งอะไร ฉันกลบั ไป นอนกอ่ นนะคะ” พดู จบ เธอก็หมนุ ตวั เดนิ จากไปอยา่ งรวดเร็ว ฉนิ หนานเซงิ ยนื อยทู่ เี่ ดมิ มองไปทางทเี่ ธอเดนิ จากไป คว้ิ ขมวด เล็กนอ้ ย “คณุ อา อาจะไมไ่ ปสบื อดตี ของอาสะใภเ้ หรอครับ ” “เมอื่ ครฉู่ ันดอู อก ความจรงิ แลว้ เธอชอบการแสดงมาก และกม็ ี ประสบการณม์ มากดว้ ย”

“ตกลงมนั คอื ความทรงจําทด่ี ํามดื เลวรา้ ยอะไรกนั แน่ ทส่ี ามารถทํา ใหเ้ ธอไมอ่ ยากเป็ นนักแสดงเลยสกั นดิ ” ฉนิ โมห่ านกม้ หนา้ ปากกาทจี่ ับไวใ้ นมอื ตวดั เขยี นบนเอกสารตอ่ ไป อยา่ งรวดเร็ว “อาจจะเป็ นปมในใจ” เขาไมไ่ ดอ้ ยากจะไปขดุ คยุ ้ อดตี ของเธอ ไมว่ า่ อดตี เธอจะดหี รอื จะเลว ผา่ นอะไรมา เขากไ็ มส่ นใจ ขอแคเ่ ธอเป็ นภรรยาเขาอยา่ งสบายใจ เรอื่ งเหลา่ นก้ี ไ็ มส่ ําคญั ฉนิ หนานเซงิ เบะปาก “อยา่ งเธอนี้ น่าเสยี ดายเหลอื เกนิ ” “ไมน่ ่าเสยี ดาย ขอแคเ่ ธอยงั ชอบงานน้ี ไมช่ า้ กเ็ ร็วเธอก็จะเปลง่ ประกายความสามารถออกมา” “แตเ่ ธอไมย่ อมเป็ นนักแสดงอยา่ งเป็ นทางการนี่” ฉนิ โมห่ านกม้ ศรี ษะ มองเอกสารพลาง เอย่ ปากเบาๆพลาง “เธอไม่ ยอมแสดง แมแ้ ตล่ ะครสกั ฉากกไ็ มเ่ ลน่ เลยจรงิ เหรอ” ตอนท่ี 39 บทบาทนี้ ฉนั เลน่

เพราะชว่ ยฉนิ หนานเซงิ วเิ คราะหบ์ ทจนถงึ ตสี อง วนั ตอ่ มาซสู อื เย วน่ อนหลับจนสายโดง่ แลว้ จงึ ลมื ตาตนื่ ขน้ึ มา เธอหยบิ โทรศพั ทม์ อื ถอื มาดเู วลาดว้ ยความเคยชนิ เกา้ โมงเชา้ แลว้ เหรอเนย่ี ! ซสู อื เยวก่ ระโดดลงมาจากเตยี งทนั ที รบี เขา้ หอ้ งนํ้าลา้ งหนา้ แปรง ฟัน หญงิ สาวเปลย่ี นเสอื้ ผา้ อยา่ งรวดเร็ว ลงมาชนั้ ลา่ ง ออกจากบา้ น ตอนทเี่ ธอลงจากรถตรงหนา้ ประตสู ตดู โิ อ จๆู่ เธอจงึ นกึ ขนึ้ มาไดว้ า่ ดู เหมอื นวา่ เธอ……จะลาออกไปแลว้ เมอื่ วานนี้ ยนื อยหู่ นา้ ประตสู ตดู โิ อ ซสู อื เยวถ่ อนหายใจยาว เมอื่ วานในหอ้ งทํางานของเถา้ แกห่ วง เธอพดู วา่ ตวั เธอเองลาออก อยา่ งสงา่ งามทสี่ ดุ วนั นยี้ นื อยตู่ รงน้ี มองทงั้ หมดทน่ี ที่ ร่ี สู ้ กึ คนุ ้ เคยมา นาน จๆู่ เธอกร็ สู ้ กึ หมดอาลัยตายอยากจากการสญู เสยี บางอยา่ ง เป็ นสตดู โิ อแหง่ เดยี วของเมอื งหรง ถา้ เธอยังอยากทํางานเป็ นนักแสดงแทน เกรงวา่ คงตอ้ งไปทเี่ มอื งอนื่ แลว้

ถา้ เธอยงั อยากอยทู่ เ่ี มอื งหรง อยา่ งนัน้ ก็ตอ้ งเปลย่ี นงานใหม่ แน่นอนวา่ เธอไมอ่ าจจากเมอื งหรงไปได ้ ดงั นัน้ เปลยี่ นงานใหม่…… ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ เวยี นหวั หลายปีมานี้ เธอทํางานอยใู่ นสตดู โิ อมาตลอด ไมเ่ คยคดิ มากอ่ นเลย วา่ ตอ่ ไปตนเองจะไมเ่ ป็ นนักแสดงแทนแลว้ จะทําอะไร “ซสู อื เยว！่ ” ตอนทห่ี ญงิ สาวทอดถอนใจอยนู่ ัน้ ก็มเี สยี งตนื่ เตน้ ยนิ ดขี องชายหนุ่ม ดงั ขน้ึ มา เธอหนั ไปมองตามเสยี ง ทแี่ ทก้ ็เป็ น หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั ของซรี สี่ เ์ รอ่ื ง《ชวั่ ฟ้ากาลเวลา》 เมอ่ื วานทา่ ทางเขาตอนอยใู่ นหอ้ งทํางานของเถา้ แกห่ วง แสดง เจตจํานงชดั เจนหนักแน่นใหเ้ ถา้ แกห่ วงไลเ่ ธอออก ตอนนซี้ สู อื เยว่ จําไดอ้ ยา่ งแมน่ ยํา “สวสั ดคี ะ่ หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั ”

มองดหู วั หนา้ ผกู ้ ํากบั เดนิ มาทดี่ า้ นหนา้ ตนเอง มมุ ปากซสู อื เยวก่ ย็ ัง ฝื นยมิ้ ออกมา “คณุ วางใจเถอะคะ่ ” “วนั นฉี้ ันกแ็ คม่ าดเู ฉยๆ เมอื่ วานฉันลาออกแลว้ ตอ่ ไปคณุ กจ็ ะไมเ่ หน็ ฉันทสี่ ตดู โิ อแลว้ ” พดู จบ เธอกห็ มนุ ตวั เดนิ ไป การมาทน่ี วี่ นั นคี้ อื ความผดิ พลาดจรงิ ๆ “เดย๋ี วกอ่ น!” เพงิ่ เดนิ ไปไดไ้ มก่ กี่ า้ ว แขนของหญงิ สาวก็ถกู หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั จบั เอาไว ้ เขามองซสู อื เยวพ่ ลางขมวดควิ้ “คณุ ลาออกแลว้ เหรอ” “ทําไมคณุ ถงึ ลาออก” ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ “เมอ่ื วานไมใ่ ชค่ ณุ ทบี่ อกวา่ ถา้ ฉันยังอยเู่ ฉงิ เซวยี น ก็จะไมแ่ สดงตอ่ 《ชวั่ ฟ้ากาลเวลา》เรอื่ งนกี้ จ็ ะถกู ยกเลกิ เหรอคะ” เธอไมม่ คี ณุ สมบตั ทิ จ่ี ะไปหาเงนิ สองพนั ลา้ นจากทางฉนิ โมห่ านนัน้ ใหก้ บั เถา้ แกห่ วง ดงั นัน้ เธอจงึ เลอื กถอยออกมา หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั ชะงกั ไปเล็กนอ้ ย ยม้ิ “ดทู า่ คณุ จะยงั ไมร่ ู”้

“ไมร่ อู ้ ะไรคะ” ผกู ้ ํากบั ถอนหายใจ “ซสู อื เยว่ เมอื่ วานผมพดู จาไมด่ ี ผมตอ้ งขอโทษ คณุ อยา่ งมาก” “แตผ่ มกท็ ําเพอื่ ใหล้ ะครไดด้ ําเนนิ การตอ่ ไป จงึ ไดเ้ สนอความ คดิ เห็นกบั เถา้ แกห่ วงใหไ้ ลค่ ณุ ออก” “แต่ การคน้ หาคํายอดนยิ มเมอ่ื วานก็ทําใหพ้ วกเราทกุ คนรวู ้ า่ เซย่ี ง หวน่ั ฉงิ ใสร่ า้ ยคณุ พวกเราตา่ งเขา้ ใจคณุ ผดิ ” พดู จบ ผกู ้ ํากบั ก็ยกมอื ขนึ้ มาตบไหลซ่ สู อื เยว่ “เชา้ วนั นี้ ผจู ้ ัดการ สว่ นตวั ของเฉงิ เซวยี นมาหาผมแตเ่ ชา้ ตรู่ บอกวา่ จะใหค้ ณุ แสดงบท นางรองเรอ่ื งนี้” “ขอ้ แรก บทของเซยี่ งหวน่ั ฉงิ นเ้ี ป็ นเขาขอมาใหเ้ ธอ พวกเขาเลกิ กนั แลว้ เซยี่ งหวน่ั ฉงิ กไ็ มม่ เี หตผุ ลจะแสดงตอ่ ไปอกี แลว้ ” “ขอ้ สอง นกี้ ถ็ อื วา่ ชดเชยความเสยี หายใหก้ บั คณุ ” มองสหี นา้ ตกตะลงึ ของซสู อื เยว่ หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั ยม้ิ ออกมา “คณุ เฉงิ ยงั บอกดว้ ยวา่ แมว้ า่ เมอื่ กอ่ นคณุ จะเคยเป็ นแคน่ ักแสดงแทน แตเ่ ขา เชอื่ วา่ ความทมุ่ เทตงั้ ใจขนาดนข้ี องคณุ ทกั ษะการแสดงของคณุ ตอ้ งดแี น่นอน”

“ทมี งานกองถา่ ยของพวกเราทกุ คนลว้ นเต็มใจทจี่ ะเหน็ การเตบิ โต ของคณุ ” ซสู อื เยว：่ “……” เธอตกใจจนพดู อะไรไมอ่ อกสกั คํา นเี่ ฉงิ เซวยี นกําลังคดิ จะทําอะไร เรอื่ งเมอ่ื วานวนุ่ วายใหญโ่ ตขนาดนัน้ ภายนอกเขาทําเป็ นเลกิ กบั เซยี่ งหวนั่ ฉงิ ไมใ่ หเ้ ซยี่ งหวน่ั ฉงิ ถา่ ยละครกบั เขาตอ่ เธอกพ็ อ เขา้ ใจ แตท่ ําไมตอ้ งใหเ้ ธอมาเลน่ บทนางรองเรอ่ื งนดี้ ว้ ย ตอนทใี่ นใจเธอเต็มไปดว้ ยความเคลอื บแคลงสงสยั ไมร่ จู ้ ะพดู อยา่ งไรดนี ัน้ หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั ก็พดู ประโยคทที่ ําใหต้ น่ื จากความฝัน “บทบาทของนางรองเรอ่ื งน้ี《ชวั่ ฟ้ากาลเวลา》มหี ลายฉากทต่ี อ้ ง เขา้ กบั เฉงิ เซวยี น ความรสู ้ กึ ระหวา่ งทงั้ สองก็มแี ตค่ วามเศรา้ โศก เสยี ใจ” “คณุ ควรจะควา้ โอกาสครัง้ นไี้ ว ้ ใหค้ วามรว่ มมอื กบั เฉงิ เซวยี นใหด้ ี ครงั้ เดยี วดงั เปรย้ี งไมใ่ ชค่ วามฝัน!” ซสู อื เยวก่ ดั รมิ ฝี ปากนงิ่ ๆ

มนิ ่าเลา่ บทบาทนม้ี ฉี ากอารมณก์ บั เฉงิ เซวยี น เฉงิ เซวยี นทําแบบนี้ อยากใหเ้ ธอขยะแขยงสนิ ะ คดิ แบบนแี้ ลว้ หญงิ สาวสดู หายใจลกึ ๆ “หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั นเี่ ป็ นเพยี ง ขอ้ เสนอแนะของพวกคณุ แตฉ่ ันกลับไมอ่ ยากทํา” “ฉันกแ็ คน่ ักแสดงแทนคนหนง่ึ ไมไ่ ดอ้ ยากเป็ นนักแสดงอยา่ ง ทางการจรงิ จัง ยงิ่ ไมอ่ ยากเขา้ ฉากกบั นักแสดงนําชายยอดเยยี่ ม อยา่ งเฉงิ เซวยี น” พดู จบ หญงิ สาวหมนุ ตวั ยกขาเดนิ ไป แตเ่ ธอเพง่ิ จะเดนิ ไปถงึ ขา้ งถนน ยงั ไมท่ นั จะไดโ้ บกมอื เรยี กรถ แทก็ ซี่ รถยนตบ์ เี อม็ ดบั เบลิ ยสู ดี ําคนั หนงึ่ กส็ ง่ เสยี งดงั “ฟิ้ว” จอดลง ขา้ งๆเธอ มรี ถตสู ้ องสามคนั ทขี่ บั ตามรถบเี อ็มดบั เบลิ ยมู าตดิ ๆ ซสู อื เยวก่ ็ตอ้ งถอยหลังหนง่ึ กา้ วโดยสญั ชาตญาณ ประตรู ถบเี อม็ ดบั เบลิ ยเู ปิดออก เฉงิ เซวยี นทส่ี วมชดุ สทู อยา่ งเป็ นการ เป็ นงานเปิดประตรู ถลงมา

ในรถตสู ้ องสามคนั ดา้ นหลงั ผสู ้ อ่ื ขา่ วจํานวนนับไมถ่ ว้ นถอื กลอ้ ง ถา่ ยรปู กลอ้ งวดิ โี อกรกู นั ลงมา ซสู อื เยวส่ หี นา้ ซดี เผอื ด กา้ วขากว็ ง่ิ หนี แตเ่ ธอจะไปวง่ิ หนเี ฉงิ เซวยี นทส่ี งู หนงึ่ เมตรแปดสบิ เซนตเิ มตรทนั ได ้ อยา่ งไร “ซสู อื เยว”่ ชายหนุ่มวงิ่ ตามมาอยา่ งรวดเร็ว ควา้ แขนของซสู อื เยวเ่ อาไว ้ “ผมรวู ้ า่ ตอนนค้ี ณุ ไมอ่ ยากเจอผม” เฉงิ เซวยี นมองดวงตาของเธอ สหี นา้ จรงิ ใจ “แตว่ า่ ซสู อื เยว่ วนั นผ้ี ม ขอโทษคณุ ตอ่ หนา้ ทกุ คน” “เรอื่ งกอ่ นหนา้ นค้ี อื ผมผดิ เอง ผมไมร่ วู ้ า่ คณุ มบี าดแผลบนหวั ไหล่ และกไ็ มร่ วู ้ า่ แฟนเกา่ ของผมผกู ใจเจ็บคดิ จะกลั่นแกลง้ คณุ ” “ผมขอโทษ ทสี่ รา้ งความเดอื ดรอ้ นเสยี หายใหค้ ณุ ” ตอนทเ่ี ขาพดู ประโยคน้ี บรรดานักขา่ วก็รมุ ลอ้ มพวกเขาสองคน เอาไวต้ รงกลาง ทถี่ า่ ยรปู ก็ถา่ ย ทถ่ี า่ ยวดิ โี อกถ็ า่ ยวดิ โี อไป

เฉงิ เซวยี นเตรยี มตวั มาพรอ้ ม ซสู อื เยวส่ ะบดั มอื เขาออกเบาๆ “คณุ เฉงิ ไมต่ อ้ งเกรงใจ” “ฉันไมต่ อ้ งการคําขอโทษของคณุ ” กอ่ นหนา้ นเี้ ขาตดิ คา้ งเธอไวม้ ากมายขนาดนัน้ เขายังไมเ่ คยขอโทษ เธอมากอ่ น วนั นมี้ าขอโทษ กเ็ พอื่ รักษาภาพลักษณ์ของเขา แสดง ละครก็เทา่ นัน้ เธอไมไ่ ดอ้ ยากจะแสดงละครกบั เขาตอ่ ไป คดิ มาถงึ ตรงน้ี เธอสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ แหวกทางนักขา่ วดา้ นหนา้ สาวเทา้ เดนิ ไปขา้ งถนน โบกรถแท็กซค่ี นั หนงึ่ ตอนทรี่ ถแทก็ ซสี่ ตารท์ เครอ่ื งยนต์ เธอไดย้ นิ เฉงิ เซวยี นให ้ สมั ภาษณ์นักขา่ วอยา่ งชดั เจนวา่ “เพอ่ื เป็ นการชดเชยใหค้ ณุ ซู ผมเกลย้ี กลอ่ มขอผกู ้ ํากบั ใหเ้ ธอได ้ เลน่ บทนางรองเรอื่ งนี้” “ทกุ คนไมต่ อ้ งกงั วลเรอ่ื งทกั ษะการแสดงของคณุ ซู กอ่ นหนา้ นแ้ี ม ้ เธอจะเป็ นนักแสดงแทนแตก่ ็จรงิ จงั มาก เลน่ บทนางรอง จะตอ้ ง ตงั้ ใจมากแน่นอน”

“ใช่ เมอ่ื วานทงั้ โลกโซเชยี ลตา่ งกพ็ ดู ถงึ ความทมุ่ เทอยา่ งจรงิ จงั ของ เธอ และเธอเขา้ มาทกี่ องถา่ ยกเ็ พอื่ ความฝันทจี่ ะเป็ นนักแสดง ไมใ่ ช่ เขา้ มาเพอื่ จะใกลช้ ดิ ผมแน่นอน ดงั นัน้ เธอจะตอ้ งแสดงไดด้ ี แน่นอน……” คําพดู สดุ ทา้ ย หา่ งไปไกลมาก ซสู อื เยวไ่ มไ่ ดย้ นิ แลว้ พงิ บนเบาะหลังรถ เธอคอ่ ยๆหลับตาลง เฉงิ เซวยี นจงใจทํา จงใจปลอ่ ยขา่ วแบบนอี้ อกมา จงใจใชค้ วามคดิ เห็นของชาวเน็ตเมอ่ื วานใสร่ า้ ยเธอ ถา้ เธอแสดง ตอ่ ไปเลห่ ร์ อ้ ยเลม่ เกวยี นของเฉงิ เซวยี นก็คงมไี มน่ อ้ ย แตถ่ า้ เธอไมแ่ สดง ชาวเน็ตกจ็ ะเรม่ิ ตงั้ คําถามในความสามารถของ เธอ สงสยั วา่ จดุ ประสงคท์ แ่ี ทจ้ รงิ ทเี่ ธอเขา้ ในกองถา่ ยคอื อะไร สองมอื ของซสู อื เยวบ่ บี เขา้ หากนั แน่น เธอคดิ วา่ เรอื่ งนจี้ บลงตงั้ แตเ่ มอื่ วานแลว้ ดจู ากวนั นแี้ ลว้ นเ่ี ป็ นเพยี งจดุ เรมิ่ ตน้ ของเกมระหวา่ งเธอ เฉงิ เซวยี น และเซย่ี งหวน่ั ฉงิ ……

ตอนทร่ี อใหร้ ถมาทค่ี ฤหาสน์ ซสู อื เยวส่ ดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ สง่ ขอ้ ความใหห้ วั หนา้ ผกู ้ ํากบั “บทน้ี ฉันเลน่ คะ่ ” ตอนที่ 40 ทง้ั หมดก็เพอ่ื เซยี่ งหวน่ั ฉงิ ขอ้ ความของซสู อื เยวเ่ พง่ิ จะสง่ ออกไป เธอกไ็ ดร้ ับสายของหวั หนา้ ผู ้ กํากบั “สอื เยว่ ตอนนค้ี ณุ อยทู่ ไ่ี หน” “คณุ ยอมแสดงบทนางรองน้ี ผมดใี จมากจรงิ ๆ” “ตอนนคี้ ณุ มเี วลาวา่ งมยั้ มาทสี่ ตดู โิ อ ผมจะใหค้ นอธบิ ายบทให ้ คณุ !” ซสู อื เยวเ่ ลกิ ควิ้ เบาๆ “ไมต่ อ้ งรบกวนคณุ หรอกคะ่ ” เธอวเิ คราะหบ์ ทมานานหลายปี แทบจะไมต่ อ้ งการความชว่ ยเหลอื ของคนอน่ื ผกู ้ ํากบั ทอ่ี ยปู่ ลายสายอกี ดา้ นชะงกั เล็กนอ้ ย “ถงึ อยา่ งนัน้ คณุ ก็ตอ้ ง มาทสี่ ตดู โิ อสกั ครัง้ ไมง่ ัน้ จะเอาบทใหค้ ณุ ไดอ้ ยา่ งไร ” หญงิ สาวลงั เลชว่ั ครู่ กร็ บั ปากไป

ผกู ้ ํากบั นัดเธอมาพบทหี่ อ้ งประชมุ ชนั้ สามอาคารอํานวยการของ สตดู โิ อ รอจนเธอเขา้ มาในหอ้ งประชมุ แลว้ จงึ พบวา่ คนทร่ี อเธออยไู่ มใ่ ช่ เพยี งแคผ่ กู ้ ํากบั ยงั มโี ปรดวิ เซอร์ รองผกู ้ ํากบั …… และคนทนี่ ่ังอยตู่ รงกลางขา้ งหลังคนเหลา่ นี้ คอื ผชู ้ ายทเ่ี ธอไมอ่ ยาก เจอเลยสกั นดิ เดยี ว——เฉงิ เซวยี น เห็นเธอเขา้ มาแลว้ เฉงิ เซวยี นยม้ิ ใหเ้ ธออยไู่ กลๆ “สอื เยว่ คณุ ยอม เลน่ บทนผ้ี มดใี จมาก” “ผมเชอ่ื ดว้ ยความสามารถคณุ น่าจะเขา้ ถงึ บทบาทนไ้ี ดอ้ ยา่ ง รวดเร็ว” ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ แคว่ า่ ตรงหนา้ มดื มดิ ทําไมเธอแคจ่ ะมาเอาบทเทา่ นัน้ เฉงิ เซวยี นกไ็ มเ่ ห็นจะตอ้ งมา ปรากฏตวั ตอ่ หนา้ อยา่ งไมม่ ปี ี่มขี ลยุ่ “คณุ เฉงิ ทมุ่ เทมากจรงิ ๆนะครับ และกใ็ สใ่ จสอื เยวท่ เ่ี ป็ นนักแสดง ใหมค่ นนม้ี ากเลยนะครบั ！”

หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั ทอี่ ยขู่ า้ งๆอดไมไ่ ดท้ จี่ ะพดู ขน้ึ มาอยา่ งซาบซงึ้ “สอื เยว่ เมอื่ ครพู่ อเฉงิ เซวยี นไดย้ นิ วา่ คณุ จะมาเอาบท กเ็ ลอื่ นฉากทจี่ ะ ถา่ ยวนั น้ี เพอ่ื จะมาแนะนําคณุ ดว้ ยตนเอง!” “ผมคดิ ดแู ลว้ ในเมอื่ ตอ่ ไปคณุ รับปากทจี่ ะแสดงบทนแ้ี ลว้ อยา่ งนัน้ ตอ่ ไปกม็ ฉี ากทต่ี อ้ งเขา้ กบั เฉงิ เซวยี นไมน่ อ้ ย กค็ วรจะศกึ ษาทําความ เขา้ ใจกบั เขาเสยี หน่อย” เขาพดู พลางหลกี ทางใหใ้ นตําแหน่งขา้ งๆเฉงิ เซวยี น แสดง ความหมายใหซ้ สู อื เยวน่ ่ังลง “สอื เยว่ ยนิ ดกี บั คณุ ดว้ ย เพง่ิ จะไดเ้ ป็ น นักแสดงอยา่ งเป็ นทางการ ก็มอี าจารยอ์ ยา่ งเฉงิ เซวยี นทดี่ ขี นาดน!้ี ” อาจารยส์ องคําน้ี ทําใหซ้ สู อื เยวอ่ ดไมไ่ ดท้ จี่ ะหวั เราะออกมา เธอเงยหนา้ มองเฉงิ เซวยี น “ตอนนฉี้ ันควรจะเรยี กคณุ วา่ อาจารยเ์ ฉงิ ใชม่ ัย้ ” ตอนแรกทพ่ี วกเขาเพงิ่ คบหากนั เฉงิ เซวยี นเป็ นศลิ ปินอายนุ อ้ ยท่ี แมแ้ ตว่ ชิ าเอกการแสดงก็ไมเ่ คยสอบไดม้ ากอ่ น หลังจากคบหากนั เธอกช็ แี้ นะเฉงิ เซวยี นทลี ะกา้ วๆวา่ ถา่ ยละคร อยา่ งไร เขา้ ถงึ บทบาทอยา่ งไร ละครทกุ เรอ่ื งของเขา เธอเป็ นคน ตรวจสอบ ชว่ ยเขาวเิ คราะหบ์ ท ชว่ ยเขาทําความเขา้ ใจความสมั พนั ธ์ และอารมณค์ วามรสู ้ กึ ของตวั ละครดว้ ยตนเอง

มาวนั นี้ เฉงิ เซวยี นกลับแสดงทา่ ทางใจกวา้ ง จะเป็ นอาจารยข์ องเธอ ชา่ งน่าหวั เราะเยาะจรงิ ๆ! “ยังไมต่ อ้ งถงึ ขนาดเป็ นอาจารย์” น่าจะสมั ผสั ไดถ้ งึ การตอ่ ตา้ นของเธอ เฉงิ เซวยี นยมิ้ ขยับเกา้ อ้ี รกั ษา ระยะหา่ งทไี่ มไ่ กลไมใ่ กลจ้ ากซสู เื ยว่ “แตว่ า่ พวกเราชว่ ยเหลอื ซงึ่ กนั และกนั ได”้ “ตอ่ ไปคณุ มอี ะไรไมเ่ ขา้ ใจก็ถามผมได ้ ถา้ ผมมอี ะไรไมเ่ ขา้ ใจ ก็จะ ไปปรกึ ษาคณุ ” ซสู อื เยวจ่ งึ ไดเ้ ขา้ ใจ นเ่ี ฉงิ เซวยี นกําลังวางกบั ดกั เธอนี่ กอ่ นหนา้ นไ้ี มว่ า่ เขาจะพดู อยา่ งไร เธอกไ็ มย่ อมรับปากวเิ คราะหบ์ ท ใหเ้ ขาอกี ตอนนเ้ี ขากลบั ใชเ้ หตผุ ลน้ี เรมิ่ “การแลกเปลย่ี นฉันมติ ร”กบั เธอ แต่ ในเมอ่ื เธอรคู ้ วามคดิ ของเขาแลว้ เธอเองกไ็ มส่ ามารถเปิดโปง เขา ตอ่ หนา้ ผคู ้ นมากมายขนาดนไ้ี ด ้ ดงั นัน้ เธอจงึ หวั เราะเยาะ กม้ หนา้ เรม่ิ อา่ นบท เวลาหนง่ึ วนั เต็มๆ ซสู อื เยวไ่ มไ่ ดส้ นใจเฉงิ เซวยี นเลย

เธอไมไ่ ดถ้ ามอะไรเฉงิ เซวยี นเกยี่ วกบั บทเลย เฉงิ เซวยี นถามเธอ เธอกไ็ ดแ้ ตต่ อบไปวา่ เธอเองกไ็ มเ่ ขา้ ใจ ทําความเขา้ ใจบทเรยี บรอ้ ยแลว้ ตอนเลกิ งานเวลาเย็น เฉงิ เซวยี น เป็ นฝ่ ายลงลฟิ ตต์ วั เดยี วกบั ซสู อื เยว่ ภายในลฟิ ตม์ เี พยี งแคเ่ ธอกบั เขาสองคน ซสู อื เยวร่ ําคาญเล็กนอ้ ย เธอกม้ หนา้ หยบิ โทรศพั ทม์ อื ถอื ออกมาเปิดเวย่ ป๋ อ กลบั คน้ พบโดยไมค่ าดคดิ ความนยิ มบนเวย่ ป๋ อวนั นม้ี ขี อ้ ความหนง่ึ คอื “เฉงิ เซวยี นสอนการแสดงใหซ้ สู อื เยว่” เธอขมวดควิ้ กดเขา้ ไป ทอี่ ยบู่ นเวย่ ป๋ อ ก็คอื ภาพถา่ ยทเี่ ธอและเฉงิ เซวยี นน่ังอยใู่ นหอ้ ง ประชมุ ทําความเขา้ ใจบท ในภาพยงั มหี ลายรปู ทเ่ี ธอใกลช้ ดิ กบั เฉงิ เซวยี นมาก บวกกบั ขอ้ ความ พช่ี ายทอ่ี บอนุ่ ขนาดนอ้ี ยา่ งเฉงิ เซวยี นใครจะไมร่ กั รสู ้ กึ วา่ ซสู อื เยวแ่ ละเฉงิ เซวยี นกใ็ หอ้ ารมณแ์ บบครู่ กั นะ” รปู นถ้ี า่ ยเมอ่ื ไหร่