สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ0001-0500

“เซวยี น นายมองอะไรน่ะ? ” เซย่ี งหวน่ั ฉงิ มองไปตามสายตาของเขา—— สายตาของผหู ้ ญงิ คนนัน้ เปลย่ี นจากความตะลงึ เป็ นความเยาะหยนั เธอขน้ึ เสยี งพรอ้ มกบั หวั เราะเยาะ “มนิ ่าละ่ ถงึ ไดแ้ ตกหกั กบั พวกเรา ทแ่ี ทก้ ็เขา้ ทางคนทมี่ อี ํานาจมากกวา่ ” ซสู อื เยวร่ ดู ้ ี วา่ พวกเขากําลงั พดู ถงึ เธออยู่ เธอเสแสรง้ ทําเป็ นไมไ่ ดย้ นิ ตามหลงิ หยวนทกี่ ําลงั ยงุ่ อยกู่ บั ลั่วเยยี น สดุ ทา้ ย การถา่ ยทํากเ็ รมิ่ ตน้ ขน้ึ ซสู อื เยวก่ ็น่ังอยบู่ นเกา้ อต้ี วั เล็กๆ ทางไกลแลว้ ก็มองดอู ยา่ งเงยี บๆ “ซสู อื เยว่ ฉันกน็ กึ วา่ เธอจะสงา่ ผา่ เผยเหมอื นทตี่ วั เองพดู ซะอกี ” ตอนทเ่ี ธอกําลังตงั้ ใจดลู ว่ั เยยี นถา่ ยทําอยนู่ ัน้ ก็มเี สยี งทไ่ี มเ่ บาไมด่ งั ของเซย่ี งหวน่ั ฉงิ ดงั ขนึ้ มา “จงใจมาอยขู่ า้ งๆ ลวั่ เยยี นในฐานะแสตน อนิ เพราะรวู ้ า่ พระเอกละครเรอ่ื ง《ชว่ั ฟ้ากาลเวลา》คอื เฉงิ เซวยี น ใชไ่ หม? ”

ผหู ้ ญงิ คนนัน้ เอามอื กอดอก แลว้ ก็เดนิ เขา้ มาดว้ ยทา่ ทางทหี่ ยง่ิ ผยอง แลว้ กม็ องซสู อื เยวด่ ว้ ยหางตา “ความมงุ่ มั่นของเธอนยี่ งั ไมเ่ ลอื น หายไปเลยจรงิ ๆ ” “แตว่ า่ เธอน่าจะรดู ้ อี ยแู่ ลว้ นะวา่ หวั ใจของเฉงิ เซวยี นไมไ่ ดม้ เี ธออยู่ เลย” ซสู อื เยวย่ ม้ิ “ฉันตอ้ งขอบคณุ ทใี่ นใจของเขาไมม่ ฉี ันอยนู่ ะ” “ไมย่ ังงนั้ ฉันคงจะอว้ กจรงิ ๆ ” หลังจากพดู จบ เธอกห็ นั หนา้ มาเหลอื บมองเซย่ี งหวน่ั ฉงิ “รจู ้ ักเธอ มาตงั้ แปดปีแลว้ ฉันก็นกึ วา่ เธอจะรสนยิ มสงู ซะอกี ” “ไมค่ ดิ เลยวา่ เธอยอมแมก้ ระทง่ั การเก็บขยะ” เซย่ี งหวนั่ ฉงิ เลกิ ควิ้ ดว้ ยความโกรธ “นเี่ ธอกําลงั บอกวา่ เฉงิ เซวยี น เป็ นขยะยังงนั้ เหรอ?! ” “เปลา่ ” ซสู อื เยวห่ าวนอน “เธอเขา้ ใจผดิ แลว้ ” “ความหมายของฉันก็คอื ทงั้ เธอและเฉงิ เซวยี น เป็ นขยะทงั้ สองคน นั่นแหละ”

หลังจากพดู จบ เธอกก็ อดอก แลว้ กล็ กุ ขนึ้ เดนิ ออกไป “ซสู อื เยว่ เธอปากแข็ง! ” เซยี่ งหวนั่ ฉงิ จอ้ งมองแผน่ หลังของเธอแลว้ กก็ ดั ฟันแน่น “ตลอดชวี ติ ของเธอกไ็ มม่ โี อกาสไดจ้ บั มอื กบั เฉงิ เซวยี นหรอก แตว่ า่ ฉันม!ี ” พอพดู จบ ลวั่ เยยี นก็ถา่ ยละครฉากนัน้ เสร็จแลว้ หลงิ หยวนขมวดคว้ิ และเดนิ เขา้ มา พรอ้ มกบั สง่ สครปิ ตใ์ หก้ บั ซสู อื เยว่ “เพอ่ื ทจ่ี ะใหท้ นั ตามตาราง ผกู ้ ํากบั ไดข้ อใหล้ ัว่ เยยี นไปท่ี สตดู โิ ออน่ื เพอ่ื ถา่ ยทํา คณุ ไปเปลย่ี นเสอ้ื ผา้ พรอ้ มกบั แตง่ หนา้ เดย๋ี ว จะมถี า่ ยฉากฝั่งตรงขา้ มกบั เฉงิ เซวยี น” “เคา้ โครงเรอื่ งคอื คณุ ยนื อยทู่ เี่ ดมิ เฉงิ เซวยี นกจ็ ะเดนิ มาหาคณุ ทลี ะ กา้ ว สดุ ทา้ ยก็จะจบั มอื ของคณุ ไว”้ ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ วา่ มนั น่าขํามาก เธอเงยหนา้ ขนึ้ มา มอง เซย่ี งหวนั่ ฉงิ “เมอื่ กเี้ ธอบอกวา่ ตลอดชวี ติ ฉันกไ็ มม่ โี อกาสไดจ้ ับมอื ของเฉงิ เซวยี นยังงนั้ เหรอ? ” ตอนที่ 25 เธอชอบทารณุ ตวั เองขนาดนน้ั เลยเหรอ

ใบหนา้ ของเซย่ี งหวนั่ ฉงิ นัน้ มดื มนยงิ่ กวา่ ทอ้ งฟ้าวนั ทม่ี เี มฆหนาอกี ซสู อื เยวค่ ลย่ี มิ้ “มันจําเป็ นกบั การทํางานน่ะ เธอคงไมห่ งึ หรอกเนอะ ? ” ตอนนเี้ อง เฉงิ เซวยี นกเ็ ดนิ เขา้ มาพอดี เซยี่ งหวน่ั ฉงิ พงุ่ เขา้ ไปทอี่ อ้ มอกของเขาอยา่ งไมไ่ ดร้ บั ความเป็ น ธรรม “เซวยี น สอื เยวจ่ งใจยั่วใหฉ้ ันโกรธ” “ฉันบอกใหเ้ ธอแสดงกบั นายใหด้ ๆี แตว่ า่ เธอกลับบอกวา่ ฉันหงึ ……” “พวกเราคบกนั มานานขนาดนี้ ฉันตอ้ งอจิ ฉาเธอเพอ่ื อะไรกนั ! ” เฉงิ เซวยี นเลกิ ควิ้ แลว้ กห็ นั ไปมองซสู อื เยวด่ ว้ ยใบหนา้ ทเ่ี ย็นชา “ถงึ แมว้ า่ ระหวา่ งพวกเราเมอ่ื กอ่ นจะเป็ นไปไดไ้ มค่ อ่ ยแฮปป้ีเทา่ ไหร่ แตว่ า่ ตอนนคี้ อื กองถา่ ย” “ซสู อื เยว่ ฉันหวงั วา่ เธอจะทงิ้ อคตใิ นอดตี ของตวั เอง แลว้ กท็ ํางาน อยา่ งจรงิ จัง เป็ นมอื อาชพี ” “ไดส้ ”ิ

ซสู อื เยวบ่ ดิ ขเี้ กยี จ “ในเมอื่ ตอ้ งการทํางานอยา่ งจรงิ จัง แตว่ า่ คณุ เฉงิ กลบั ปลอ่ ยใหแ้ ฟนของตวั เองมาชโี้ บช๊ เี้ บใ๊ สฉ่ ันในกองถา่ ยแบบนี้ มัน กด็ ไู มเ่ ป็ นมอื อาชพี อยา่ งมากเลยไมใ่ ชเ่ หรอ? ” เสยี งของเธอนัน้ ไมเ่ บาเลย ดงึ ดดู ความสนใจของนักแสดงและ ทมี งานจํานวนมาก พวกเขาบางคนกเ็ รม่ิ พดู คยุ กนั “ใช่ มคี นมากมายในวงการบนั เทงิ ทมี่ แี ฟน แตไ่ มเ่ คยเห็นคนทตี่ อ้ ง ใหแ้ ฟนมาถา่ ยงานดวย้ ทกุ วนั แบบนเี้ ลย” “เธอไมเ่ ขา้ ใจ นม่ี นั คอื การโปรโมท เซยี่ งหวน่ั ฉงิ เคยเป็ นคนดงั ทาง อนิ เทอรเ์ น็ต ผลงานอะไรกไ็ มม่ ที งั้ นัน้ ถา้ ไมม่ คี วามสมั พันธก์ บั เฉงิ เซวยี น เธอไมม่ ที างไดเ้ ซน็ สญั ญากบั คา่ ยหนังหรอก ก็เลยตอ้ งมา โชวค์ วามรักเพอ่ื ใหม้ ตี วั ตนหน่อย! ” “น่ารงั เกยี จจรงิ ๆ เลย ไมม่ ศี กั ยภาพก็เลยอาศยั ทางทไ่ี มส่ จุ รติ เขา้ มา ในวงการบนั เทงิ ……” เสยี งวพิ ากษ์วจิ ารณ์ของคนพวกนัน้ ยงิ่ ไมน่ ่าฟังมากขนึ้ เรอื่ ยๆ เซยี่ งหวน่ั ฉงิ หนา้ แดงบา้ งซดี บา้ ง

สดุ ทา้ ย เธอกอ็ อกมาจากออ้ มแขนของเฉงิ เซวยี นดว้ ยใบหนา้ ทเี่ ย็น ชา “ฉันกลบั กอ่ นนะ” เฉงิ เซวยี นรบี ตามไป จับมอื เซย่ี งหวน่ั ฉงิ แลว้ ก็กลอ่ มเธออยนู่ าน ซสู อื เยวน่ ่ังอยบู่ นเกา้ อี้ อา่ นบทไปดว้ ย พรอ้ มกบั มองดเู ฉงิ เซวยี นที่ เกลยี้ กลอ่ มเซยี่ งหวนั่ ฉงิ ไกลๆ ไปดว้ ย กม็ บี างอยา่ งทร่ี สู ้ กึ อดึ อดั อยู่ ในใจ เธอกบั เฉงิ เซวยี นคบกนั มาหกปี เฉงิ เซวยี นเคยปฏบิ ตั ติ อ่ เธอแบบนท้ี ี่ ไหนกนั ? หลังจากผา่ นไปสบิ นาที กเ็ รม่ิ ถา่ ยทํา ซสู อื เยวย่ นื อยตู่ รงนัน้ โดยหนั หลังใหก้ ลอ้ ง มองดเู ฉงิ เซวยี นเดนิ เขา้ มาหาตวั เองทลี ะกา้ วๆ นคี่ อื ละครสมยั ใหม่ ในละครนัน้ เฉงิ เซวยี นรบั บทเป็ นทา่ นประธานท่ี ไรค้ วามเมตตาและเผดจ็ การ เฉงิ เซวยี นทแ่ี ตง่ หนา้ เสร็จแลว้ สวมใสช่ ดุ สทู สขี าวทงั้ ตวั แลว้ กเ็ ดนิ เขา้ มาหาซสู อื เยวอ่ ยา่ งเย็นชา รอบขา้ งก็มเี สยี งสดู ลมหายใจของนักแสดงคนอน่ื ๆ

“หลอ่ มากเลย……” “สมแลว้ ทเี่ ฉงิ เซวยี นไดเ้ ป็ นนักแสดงสดุ ฮอตทไ่ี ดร้ างวลั Golden Bullปีน้ี เทม่ ากเลย! ” “อยากจะเปลยี่ นสามจี รงิ ๆ เลย……” ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ ฟังเสยี งชมเชยของคนพวกนี้ แลว้ ก็มองใบหนา้ ของเฉงิ เซวยี นเงยี บๆ ใบหนา้ นย้ี งิ่ มองยงิ่ หม่นั ไส ้ ไมร่ เู ้ ลยจรงิ ๆ วา่ ตอนแรกเธอชอบเขาทต่ี รงไหน ถงึ ไดเ้ สยี เวลาหกปี ของวยั รนุ่ ไปเปลา่ ๆ เพราะผชู ้ ายคนน้ี เทยี บกบั ฉนิ โมห่ านไมไ่ ดแ้ มแ้ ตค่ รง่ึ เดยี วเลย “ซสู อื เยว”่ เพราะวา่ ในฉากนไ้ี มม่ บี ทของพวกเขา ดงั นัน้ ตอนทเ่ี ฉงิ เซวยี นกมุ มอื ซสู อื เยวน่ ัน้ ก็กระซบิ วา่ “เมอื่ กเี้ ธอตงั้ ใจใชไ่ หม? ” “จงใจพดู วา่ แฟนฉันไมเ่ ป็ นมอื อาชพี จงใจทําใหห้ วน่ั ฉงิ ถกู คน วพิ ากษ์วจิ ารณ์” ซสู อื เยวห่ รต่ี า และหวั เราะเยาะ “ถอื วา่ จงใจกไ็ ด”้

ถา้ เกดิ ไมใ่ ชเ่ พราะวา่ เฉงิ เซวยี นเป็ นคนบอกใหเ้ ธอเป็ นมอื อาชพี กอ่ น เธอก็ไมไ่ ดต้ งั้ ใจจะพงุ่ เป้าไปทเ่ี ซยี่ งหวน่ั ฉงิ หรอก เธอไมไ่ ดว้ า่ งเหมอื นพวกเขา “ฉันหวงั วา่ จะไมม่ คี รัง้ ตอ่ ไป” “หวนั่ ฉงิ นัน้ หนา้ บาง ไมเ่ หมอื นเธอหรอก ไมว่ า่ จะถกู วพิ ากษ์วจิ ารณ์ ยังไงก็ไมแ่ คร”์ หวั ใจของซสู อื เยวเ่ หมอื นตกลงลงไปในกน้ บงึ้ ของถํ้าน้ําแข็ง เซย่ี งหวนั่ ฉงิ หนา้ บาง แลว้ เธอหนา้ หนายงั งนั้ เหรอ? เฉงิ เซวยี นยังคงแทงหวั ใจของซสู อื เยว่ “ตอ่ ไปถา้ เกดิ วา่ เกดิ เรอ่ื ง แบบนขี้ นึ้ อกี อยา่ มาหาวา่ ฉันไมเ่ กรงใจนะ” ซสู อื เยวย่ งั ไมท่ นั จะไดโ้ ตก้ ลับคําพดู ของเขา อกี ฝ่ังหนงึ่ ผกู ้ ํากบั ก็ ตะโกนสง่ั คทั “ซนี นถ้ี า่ ยแคร่ ะดบั นกี้ ็พอแลว้ ” เฉงิ เซวยี นปลอ่ ยมอื ของซสู อื เยวด่ ว้ ยใบหนา้ ทเี่ ย็นชา “จําคําพดู ของ ฉันไว”้

ซสู อื เยวย่ นื อยทู่ เ่ี ดมิ มองดแู ผน่ หลงั ของเฉงิ เซวยี นทเ่ี ดนิ จากไป ก็ กดั รมิ ฝี ปากของตวั เองแน่น กน้ บง้ึ ของหวั ใจเธอไมส่ ามารถบอกไดว้ า่ มนั เป็ นความรสู ้ กึ เสยี ใจหรอื วา่ ทกุ ขใ์ จ เธอมองออกวา่ ในสายตาของเฉงิ เซวยี นนัน้ มเี ซย่ี งหวน่ั ฉงิ อยใู่ นนัน้ จรงิ ๆ เขาเป็ นหว่ งเธอ พดู คําพดู ทเ่ี ลวรา้ ยเพอ่ื เธอ หกั หลงั เธอเพอื่ เธอ แตว่ า่ เรอ่ื งพวกนี้ ไมเ่ คยมสี ง่ิ ไหนทเ่ี ฉงิ เซวยี นเคยทําใหเ้ ธอเลย ในความสมั พนั ธห์ กปีทผ่ี า่ นมาน้ี เธอแพอ้ ยา่ งราบคาบ การทํางานวนั หนง่ึ จบลง ซสู อื เยวก่ ็กลบั บา้ นอยา่ งไมม่ คี วามสขุ “หมา่ ม๊ ี ไมม่ คี วามสขุ เหรอครบั ? ” หลังจากกนิ อาหารเย็นเสร็จ ตระกลู ซกู เ็ ทา้ คางดว้ ยทงั้ สองมอื ตาโต เป็ นประกาย แลว้ กม็ องหนา้ ซสู อื เยวอ่ ยา่ งจรงิ จงั “เย็นนห้ี มา่ ม๊ยี ม้ิ แค่ หา้ ครงั้ เอง และทงั้ หา้ ครัง้ นัน้ ก็เป็ นการฝื นยม้ิ ดว้ ย ” “มเี รอื่ งอะไรในใจเหรอครบั ? ”

มองไปทด่ี วงตาทสี่ ดใสของเด็กผชู ้ ายตวั เล็ก ๆ ซสู อื เยวก่ ส็ า่ ยหนา้ อยา่ งไมม่ ที างเลย่ี ง “หมา่ ม๊ไี มไ่ ดเ้ ป็ นอะไร” “ไมม่ อี ะไรก็แปลกแลว้ ！” ตระกลู ซเู บะปาก พดู เรอื่ งตลกเพอื่ หยอกใหซ้ สู อื เยวม่ คี วามสขุ ไป ดว้ ย แลว้ ก็หยบิ โทรศพั ทข์ น้ึ มาสง่ ขอ้ ความหาพช่ี ายตวั เองไปดว้ ย “พ่ี เกดิ เรอื่ งใหญแ่ ลว้ ! วนั นหี้ มา่ ม๊อี ารมณ์ไมด่ !ี ” ซงิ หยนุ ทก่ี ําลังอา่ นหนังสอื อยชู่ นั้ บนนัน้ หยบิ โทรศพั ทข์ น้ึ มาดู แลว้ ก็ รบี ไปทห่ี อ้ งอา่ นหนังสอื ทนั ที ในหอ้ งอา่ นหนังสอื นัน้ ฉนิ โมห่ านกําลังกม้ หนา้ กม้ ตา ตงั้ ใจอา่ น เอกสาร พอไดย้ นิ เสยี งทป่ี ระตู ผชู ้ ายคนนัน้ กเ็ งยหนา้ ขน้ึ มองดว้ ยสายตาท่ี ลกึ ซง้ึ ไรท้ ส่ี น้ิ สดุ “มเี รอ่ื งอะไรงัน้ เหรอ? ” “ม”ี ซงิ หยนุ เดนิ เขา้ มา ขาสนั้ ๆ ก็ปีนขนึ้ เกา้ อไ้ี ป หลงั จากนัน้ กป็ ีนจาก เกา้ อไี้ ปโตะ๊ ทํางาน สดุ ทา้ ยก็นั่งลงตรงหนา้ ของฉนิ โมห่ าน และจอ้ ง มองเขาดว้ ยดวงตากลมโต “วนั นภ้ี รรยาของแดด๊ ดอ้ี ารมณ์ไมด่ ี”

ผชู ้ ายคนนัน้ เลกิ ควิ้ แลว้ ก็หยบิ โทรศพั ทข์ นึ้ มาโทรออก “ขนึ้ มา” หลังจากผา่ นไปหนงึ่ นาที บอดก้ี ารด์ รา่ งสงู ใหญก่ ็เคาะประตแู ลว้ เขา้ มาดว้ ยความหวาดกลวั วางสมดุ บนั ทกึ เลม่ เล็กไวบ้ นโตะ๊ ทํางาน “นี่ คอื การเดนิ ทางของคณุ ผหู ้ ญงิ ในวนั นคี้ รับ ” ตงั้ แตต่ อนทซี่ สู อื เยวโ่ ดนประธานหวางลักพาตวั ไปเมอ่ื ครงั้ ทแ่ี ลว้ ฉนิ โมห่ านก็จดั คนโดยเฉพาะ มาแอบปกป้องดแู ลซสู อื เยว่ ซงิ หยนุ ขมวดคว้ิ แลว้ ก็หยบิ สมดุ เลม่ นัน้ ขน้ึ มา โดยฉับพลัน “แฟน เกา่ กบั เพอื่ นรกั เกา่ ของตวั เองโชวส์ วที กนั ” “ดงั นัน้ หมา่ ม๊กี ็เลยไมแ่ ฮปป้ี ” ฉนิ โมห่ านคอ่ ยๆ ขมวดคว้ิ เขา้ หากนั ทงั้ ๆ ทว่ี นั นัน้ ตอนทอ่ี ยทู่ กี่ องถา่ ยนัน้ ก็เห็นตอนทซ่ี สู อื เยวเ่ ผชญิ หนา้ กบั เฉงิ เซวยี นและเซยี่ งหวน่ั ฉงิ ทา่ ทางของเธอยงั ดงู า่ ยๆ สบายๆ อยู่ เลย แลว้ ทําไมตอนนถี้ งึ ไมม่ คี วามสขุ เพราะเรอ่ื งนก้ี นั ละ่ ? เฉงิ เซวยี นคนนัน้ ดขี นาดนัน้ จนทําใหเ้ ธอลมื ไมล่ งเลยยงั งนั้ เหรอ? ผชู ้ ายคนนัน้ ดงึ คอเสอ้ื อยา่ งหงดุ หงดิ แลว้ ก็กม้ หนา้ ทํางานตอ่ ไป

ซงิ หยนุ แยง่ เอกสารมา “คณุ ฉนิ โมห่ าน” “ในฐานะทเ่ี ป็ นสามี สงิ่ ทแ่ี ดด๊ ดค้ี วรจะทํา ก็คอื กลับไปกลอ่ มให ้ ภรรยาของแดด๊ ดม้ี คี วามสขุ ” “ไมใ่ ชน่ ่ังทํางานอยตู่ รงน้ี” “แดด๊ ดตี้ อ้ งรบั รสู ้ ถานการณใ์ นตอนนนี้ ะ แดด๊ ดม้ี เี งนิ เยอะมากแลว้ แตว่ า่ มภี รรยาเพยี งแคค่ นเดยี วเทา่ นัน้ ” นอ้ ยครงั้ มากทซี่ งิ หยนุ จะพดู เยอะแบบนี้ ฉนิ โมห่ านมองใบหนา้ เล็กๆ ทจ่ี รงิ จัง แลว้ ก็คลย่ี ม้ิ “ตงั้ แตต่ อนทซี่ สู อื เยวแ่ ตง่ งานเขา้ บา้ นมา ลกู ก็พดู เยอะขน้ึ เยอะเลยนะ” ซงิ หยนุ อง้ึ ไป หนา้ เรม่ิ แดง “งนั้ เหรอ? ” “อมื ” มอื หนาของผชู ้ ายคนนัน้ แยง่ เอกสารกลับมาอยา่ งวอ่ งไว จัดการให ้ เรยี บรอ้ ยแลว้ กว็ างลงบนโตะ๊ “ลกู ชอบเธอขนาดนัน้ เลยเหรอ หมื ? ” “อมื ……” ซงิ หยนุ เมม้ ปาก แลว้ ก็กม้ หนา้ ลง “ผมเองก็ไมร่ เู ้ หมอื นกนั วา่ ทําไม”

“แคร่ สู ้ กึ สนทิ สนมกบั เธอมาก เหมอื นแมม่ ากกวา่ คนอนื่ ๆ ” ฉนิ โมห่ านถอนหายใจออกมา ยกมอื ขน้ึ แลว้ อมุ ้ เดก็ ตวั นอ้ ยออกมา จากหอ้ งอา่ นหนังสอื “งนั้ แดด๊ ดไี้ ปกลอ่ มเธอกอ่ นนะ” “อมื ” นเี่ ป็ นครงั้ แรกทถ่ี กู แดด๊ ดอี้ มุ ้ แบบน้ี ใบหนา้ เล็กๆ ของซงิ หยนุ กแ็ ดง ไปจนถงึ คอ “แดด๊ ดยี้ อมจะปฏบิ ตั ติ อ่ เธอเป็ นอยา่ งดี ผมดใี จมาก” ฉนิ โมห่ านยมิ้ อยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ “ในเมอ่ื พวกลกู ยอมรับเธอ แดด๊ ดเ้ี องก็ ตอ้ งยอมรับเธอเหมอื นกนั ” “เธอคอื ภรรยาของแดด๊ ด้ี แน่นอนวา่ ตอ้ งไปปลอบเธอหน่อยสิ” ไปสง่ ซงิ หยนุ กลับหอ้ ง ฉนิ โมห่ านก็กลบั ไปทห่ี อ้ งนอน ในหอ้ งนอนนัน้ ซสู อื เยวก่ ําลังหลับตาลง มาสกห์ นา้ ไปดว้ ย แลว้ ก็ ฟังขา่ วไปดว้ ย ตอนทฉ่ี นิ โมห่ านเขา้ มานัน้ ขา่ วกก็ ําลังรายงานขา่ วบนั เทงิ อยพู่ อดี “คณุ เฉงิ เซวยี น มกี ารคาดเดาไมส่ นิ้ สดุ เกย่ี วกบั ความสมั พันธล์ า่ สดุ ของคณุ คณุ คดิ วา่ ยงั ไงบา้ งคะ? ”

“หลายคนบอกวา่ หวน่ั ฉงิ คบผมเพราะวา่ มฐี านะสงู กวา่ ทจี่ รงิ มัน ไมใ่ ชแ่ บบนัน้ เลย พวกเราคบกนั มาหา้ ปีแลว้ ตอนทเ่ี ธอคบกบั ผมนัน้ ผมยงั เป็ นแคค่ นตวั เล็กๆ ทไ่ี มม่ ใี ครรจู ้ กั อยเู่ ลย……” “พรบึ ！” การสมั ภาษณ์ของเฉงิ เซวยี นมาถงึ ครงึ่ หนงึ่ นวิ้ ทเี่ รยี วยาวของมอื หนาก็ปิดขา่ วนัน้ ไป ซสู อื เยวร่ บี ลมื ตาขนึ้ มาทนั ที ตรงหนา้ นัน้ คอื ฉนิ โมห่ านทหี่ ลอ่ กวา่ เฉงิ เซวยี นหลายเทา่ มาก ผชู ้ ายคนนัน้ เลกิ คว้ิ และมองหนา้ เธอ “ตอนกลางวนั มองดพู วกเรา โชวค์ วามรักกนั ทก่ี องถา่ ย ตอนเย็นก็มาฟังขา่ วทพี่ วกเรารักกนั อกี ยัง งนั้ เหรอ? ” “ซสู อื เยว่ เธอชอบทารณุ ตวั เองเหรอ? ” ตอนที่ 26 นมี่ นั คอื การปลอบประเภทไหนกนั ทารณุ ตวั เองยงั งนั้ เหรอ? ซสู อื เยวเ่ มม้ ปาก “ฉันเปลา่ ”

เธอกแ็ คม่ าสกห์ นา้ แลว้ กฟ็ ังขา่ วบนั เทงิ เทา่ นัน้ เอง เฉงิ เซวยี นและเซยี่ งหวนั่ ฉงิ คอื นักแสดงสดุ ฮอตในงาน Golden Bull Awardsประจําปีน้ี เป็ นเรอ่ื งปกตทิ จ่ี ะมขี า่ วมากมายเกยี่ วกบั พวกเขา ถงึ แมว้ า่ จะฟังไมค่ อ่ ยเขา้ ใจเทา่ ไหร่ แตว่ า่ เธอไมไ่ ดม้ คี วามรสู ้ กึ อะไร กบั เฉงิ เซวยี นแลว้ เธอกแ็ คร่ สู ้ กึ วา่ มันเป็ นการฟังขา่ วซบุ ซบิ ของคน แปลกหนา้ เทา่ นัน้ เอง ควิ้ สดี ําของฉนิ โมห่ านเลกิ ขนึ้ เล็กนอ้ ย “ปลอ่ ยวางไมไ่ ดข้ นาดนัน้ เลย เหรอ? ” ซสู อื เยวอ่ ง้ึ ไป “วางอะไรไม่……” เธอยงั ไมท่ นั ไดพ้ ดู จบ ผชู ้ ายคนนัน้ กก็ า้ วยาวเขา้ มา จบั ขอ้ มอื ของ ซสู อื เยว่ แลว้ ก็ดงึ เธอลงไปดา้ นลา่ ง “นายจะทําอะไร？” เมอ่ื เหน็ ฉนิ โมห่ านดงึ ตวั เองออกนอกประตู ซสู อื เยวก่ อ็ ดไมไ่ ดท้ จ่ี ะ ดน้ิ รน “นายจะพาฉันไปไหน? ” เธอยังคงสวมชดุ นอนกระตา่ ยของเธอ และยังมาสกห์ นา้ อยเู่ ลย! ผชู ้ ายคนนัน้ โยนเธอเขา้ ไปในรถโดยไมม่ คี ําอธบิ ายใด ๆ

และสตารท์ รถ ซสู อื เยวน่ ั่งอยตู่ รงทน่ี ่ังขา้ งคนขบั มองไปทเี่ งาสะทอ้ นบนกระจกรถ ทต่ี วั เองกําลังมาสกห์ นา้ อยู่ อยากจะรอ้ งไหโ้ ดยไมม่ นี ํ้าตา เธอถอดมาสกห์ นา้ ออก แลว้ กพ็ บวา่ ในรถไมม่ ถี ังขยะ ไมม่ ที ไ่ี หนเลย ทเี่ ธอจะสามารถวางมาสกห์ นา้ ของเธอลงได ้ กเ็ ลยจําเป็ นตอ้ งถอื มนั ไวใ้ นฝ่ ามอื ของเธอ “นายจะทําอะไรกนั แน่? ” ชายคนนัน้ มองไปขา้ งหนา้ อยา่ งไมแ่ ยแสและเหยยี บคนั เรง่ รถจอดลงทหี่ นา้ โรงแรมหา้ ดาว ณ เมอื งหรง “ลงรถ” ฉนิ โมห่ านจับพวงมาลยั ใบหนา้ เย็นชามาก ซสู อื เยว：่ “……” ดงึ ขนาดนแี้ ลว้ เขากลบั พาเธอทส่ี วมชดุ นอนออกมา ……เปิดหอ้ งยัง งนั้ เหรอ? โดยจติ ใตส้ ํานกึ เธอเอามอื ปิดหนา้ อกของตวั เอง “ทา่ นชายฉนิ ฉัน ไมใ่ ชผ่ หู ้ ญงิ ทอ่ี ะไรก็ไดน้ ะ”

ผชู ้ ายคนนัน้ มองเธออยา่ งดถู กู “เธอนอนอยบู่ นเตยี งฉันทกุ วนั ถา้ ฉัน อยากจะแตะตอ้ งเธอ ไมจ่ ําเป็ นตอ้ งใชเ้ วลาและความพยายามมาก นักหรอก” ซสู อื เยว：่ “……” นน่ี ่าจะเป็ นเหตผุ ล แตว่ า่ ในเมอื่ มันไมใ่ ชเ่ พราะวา่ เรอ่ื งน้ี แลว้ เขาพาเธอมาทน่ี กี่ ลางดกึ แบบนเ้ี พอื่ อะไรกนั ? “ลงรถ” ผชู ้ ายคนนัน้ ก็พดู อยา่ งเย็นชา ซสู อื เยวเ่ มม้ ปาก ทําไดแ้ คเ่ ชอ่ื ฟัง แลว้ ก็ลงจากรถ พงึ่ จะลงจากรถ เธอก็ถกู ผชู ้ ายคนนล้ี ากขอ้ มอื อกี ครัง้ แลว้ กแ็ ทบจะ บนิ ขน้ึ ชนั้ บนไป ฉนิ โมห่ านพาเธอมาทหี่ อ้ งหนงึ่ หลงั จากเขา้ มาทหี่ อ้ งแลว้ ผชู ้ ายคนนัน้ กน็ ั่งลงบนโซฟาอยา่ งสงา่ งาม หยบิ รโี มทคอนโทรลและเปิดทวี บี นผนัง บนหนา้ จอนัน้ เผยใหเ้ หน็ จอมอนเิ ตอรแ์ บบเรยี ลไทม์

ในจอมอนเิ ตอรน์ ัน้ เฉงิ เซวยี นและเซยี่ งหวน่ั ฉงิ กําลังน่ังอยบู่ นโซฟา อยา่ งระมัดระวงั กม้ หนา้ ลงแลว้ กฟ็ ังผชู ้ ายคนหนงึ่ กําลังสงั่ สอนพวก เขาอยู่ ดจู ากเฟอรน์ เิ จอรข์ องหอ้ งทพี่ วกเขาอยู่ สถานทที่ พ่ี วกเขาอยตู่ อนน้ี ก็น่าจะเป็ นหอ้ งหอ้ งหนงึ่ ในโรงแรมแหง่ นแี้ หละ ผหู ้ ญงิ ทสี่ วมใสช่ ดุ นอนรปู กระตา่ ยยนื นงิ่ อยกู่ บั ท่ี มองไปทเี่ ฉงิ เซ วยี นและเซยี่ งหวนั่ ฉงิ ในจอมอนเิ ตอรน์ ัน้ “นมี่ ัน……” “พวกเขาอยทู่ ห่ี อ้ งขา้ งๆ ” ฉนิ โมห่ านยกมอื ขน้ึ อยา่ งหงดุ หงดิ และลบู คว้ิ ของตวั เอง “ในเมอ่ื เธอ ปลอ่ ยเฉงิ เซวยี นไปไมไ่ ด ้ ถา้ ยังงนั้ ฉันจะใหโ้ อกาสเธอ” “เธอสามารถเขา้ ไปในตอนนี้ ตเี ขา ดา่ เขา ใหเ้ ขาจา่ ยหนคี้ นื ใหเ้ ธอ ทงั้ หมด” ซสู อื เยวอ่ ง้ึ ไป ทเ่ี ขาพาเธอออกมาแบบนี้ เพราะวา่ เรอื่ งนย้ี งั งัน้ เหรอ ? ผหู ้ ญงิ คนนเ้ี มม้ ปาก แลว้ โบกมอื “ชา่ งเถอะ ฉันไมอ่ ยากทําแบบนี้” ไมอ่ ยากทําแบบนเ้ี หรอ?

ฉนิ โมห่ านหรต่ี าลงเล็กนอ้ ย “เธออยากจะคนื ดกี บั ผชู ้ ายคนนัน้ ยังงนั้ เหรอ? ” อากาศโดยรอบกเ็ ย็นยะเยอื กลงทนั ที แสงในดวงตาของผชู ้ ายคนนัน้ ทงั้ เย็นชาและอนั ตราย “ฉันขอแนะนํา ใหเ้ ธอเลกิ ลม้ ความตงั้ ใจไปซะ” ซสู อื เยวต่ ะลงึ ไป เธอพดู ประโยคไหนวา่ อยากจะกลับไปคนื ดกี บั เฉงิ เซวยี น ? ตงั้ แตร่ วู ้ า่ เฉงิ เซวยี นกบั เซย่ี งหวนั่ ฉงิ คบกนั มาหา้ ปีลบั หลังเธอนัน้ ทกุ ครัง้ ทเ่ี ธอเจอเฉงิ เซวยี น ก็ขยะแขยงเขาพอๆ กบั การกนิ แมลงวนั เลย! ผหู ้ ญงิ คนนเี้ บะปาก “นายวางใจเถอะ ตอ่ ใหเ้ ฉงิ เซวยี นมาคกุ เขา่ ขอรอ้ งฉัน ฉันกไ็ มม่ วี นั กลับไปคบกบั เขาใหมห่ รอก” ฉนิ โมห่ านมองเธอเรยี บๆ ผา่ นไปครหู่ นง่ึ มมุ ปากของผชู ้ ายคนนก้ี ย็ กขนึ้ “นค่ี อ่ ยใชไ้ ดห้ น่อย” ซสู อื เยว：่ “……” ผหู ้ ญงิ คนนห้ี าวนอน แลว้ ก็น่ังลงตรงขอบโซฟา

งว่ งจังเลย “ทา่ นชายฉนิ นายลากฉันออกมาทงั้ ชดุ นอนแบบนี้ กเ็ พราะวา่ เรอ่ื งนี้ ยงั งัน้ เหรอ? ” ผชู ้ ายหนา้ บง้ึ “ซงิ หยนุ บอกวา่ เธอไมแ่ ฮปป้ี ” “เพราะวา่ ซงิ หยนุ บอกวา่ ฉันไมแ่ ฮปปี้ นายกพ็ าฉันมาคดิ บญั ชกี บั เฉงิ เซวยี นแลว้ ยังงนั้ เหรอ? ” ฉนิ โมห่ านนงิ่ ไป “เขาใหฉ้ ันมาปลอบเธอ” ซสู อื เยว：่ “……” นม่ี ันเป็ นการปลอบประเภทไหนกนั ? เพราะวา่ เธอไมม่ คี วามสขุ เพราะฉะนัน้ เขาก็เลยพาเธอมาคดิ บญั ชี กบั แฟนเกา่ ยังงนั้ เหรอ? เธอมองไปทผี่ ชู ้ ายทส่ี งู ศกั ดแ์ิ ละเฉ่ือยชาตรงหนา้ ของตวั เอง ประธานใหญผ่ ไู ้ รห้ วั ใจอยา่ งเขา ปลอบผหู ้ ญงิ แบบนย้ี งั งัน้ เหรอ ? ผหู ้ ญงิ คนนถ้ี อนหายใจออกมาอยา่ งไมร่ ตู ้ วั แลว้ ก็พดู ตดิ ตลกวา่ “ทา่ นชายฉนิ ฉันสงสยั มากเลย”

“นายใชว้ ธิ ปี ลอบคนแบบนี้ ตอนนัน้ ทําไมถงึ จบี แมข่ องซงิ หยนุ กบั ตระกลู ซไู ดก้ นั ละ่ ? ” พอไดย้ นิ เธอพดู ถงึ แมข่ องตระกลู ซกู บั ซงิ หยนุ สหี นา้ ของฉนิ โมห่ าน ก็เย็นชาขน้ึ มาทนั ที ผา่ นไปครหู่ นง่ึ เขาก็จอ้ งหนา้ เธอ แลว้ ก็พดู ออกมาทลี ะคํา “ฉัน ไมไ่ ดจ้ บี เธอ” ซสู อื เยวต่ ะลงึ ไป หลังจากผา่ นไปครหู่ นงึ่ ทนั ใดนัน้ เธอก็นกึ ไดท้ นั ที ก็จรงิ ตวั ตนอยา่ งฉนิ โมห่ าน ใบหนา้ แบบน้ี ไมไ่ ดม้ คี วามจําเป็ นตอ้ ง จบี ผหู ้ ญงิ กอ่ นอยแู่ ลว้ ถา้ ไมใ่ ชเ่ พราะขา่ วลอื ทวี่ า่ เขาน่าเกลยี ดและโหดรา้ ย ผหู ้ ญงิ ท่ี ตอ้ งการจะแตง่ งานกบั เขาจะตอ้ งตอ่ แถวจากทางใตข้ องเมอื งไป จนถงึ ทางเหนอื อยา่ งแน่นอน จะมาตกถงึ เธอไดอ้ ยา่ งไรกนั ? “ฉันไมเ่ คยจบี เธอ และกไ็ มเ่ คยปลอบเธอดว้ ย” “ฉันตดิ หนเ้ี ธอเยอะมาก”

นเี่ ป็ นครงั้ แรกทซี่ สู อื เยวไ่ ดย้ นิ ฉนิ โมห่ านพดู ถงึ แมข่ องซงิ หยนุ กบั ตระกลู ซู ไดย้ นิ พอ่ บา้ นบอกวา่ ฉนิ โมห่ านกบั แมข่ องซงิ หยนุ ตระกลู ซนู ัน้ ไมไ่ ดแ้ ตง่ งานกนั เธอเมม้ ปาก “แลว้ เธอ……” “ตายแลว้ ” ผชู ้ ายหนั หนา้ ไปทางอน่ื แลว้ กพ็ น่ คําสองคํานอ้ี อกมาอยา่ งไมแ่ ยแส หวั ใจของซสู อื เยวห่ ยดุ ลงกะทนั หนั “ขอโทษนะ……” เธอกดั รมิ ฝี ปากของตวั เอง ถงึ แมว้ า่ จะรสู ้ กึ วา่ มันไมค่ อ่ ยเหมาะสม เทา่ ไหร่ แตว่ า่ เธอก็ยับยัง้ ความอยากรขู ้ องตวั เองไมไ่ ด ้ “เธอเสยี ชวี ติ ไดย้ งั ไงเหรอ? ” “ไฟไหม”้ ผชู ้ ายหลับตาลง “หลังจากทเ่ี ธอตายไป ฉันกส็ าบานวา่ จะไม่ แตง่ งานอกี ตลอดไป” “แต…่ …”

เขาไมเ่ คยคดิ เลยวา่ ในโลกใบนจี้ ะมผี หู ้ ญงิ คนหนง่ึ จรงิ ๆ ทไ่ี มก่ ลวั ขา่ วลอื จากภายนอก แถมยังผา่ นบททดสอบของซงิ หยนุ และตระกลู ซู แลว้ ก็แตง่ งานเขา้ มาอยา่ งราบรน่ื ซสู อื เยวเ่ ป็ นเรอ่ื งทไี่ มค่ าดคดิ แตว่ า่ พอนกึ ถงึ ซงิ หยนุ และตระกลู ซู…… “เธอกบั ลกู ทงั้ สองคนมโี ชคชะตาตอ่ กนั ” ถา้ เกดิ วา่ ไมใ่ ชซ่ สู อื เยว่ เขากไ็ มม่ ที างรวู ้ า่ ทแี่ ทแ้ ลว้ ซงิ หยนุ สามารถ พดู ไดเ้ ยอะขนาดน้ี และกไ็ มร่ วู ้ า่ เดมิ ทตี ระกลู ซจู ะเป็ นเดก็ ดขี นาดนี้ ซสู อื เยวค่ ลย่ี ม้ิ ออกมา “อมื ฉันกร็ สู ้ กึ วา่ ฉันมโี ชคชะตากบั พวกเขา สองคน” เมอ่ื หา้ ปีกอ่ น เพราะวา่ อบุ ตั เิ หตทุ างรถยนต์ เธอกเ็ สยี ลกู ไป หลังจากผา่ นมาหา้ ปี เธอกม็ าเจอกบั ซงิ หยนุ และตระกลู ซทู ถี่ กู ชะตา กบั เธอ นค่ี งจะเป็ นสงิ่ ทถี่ กู ลขิ ติ ไวแ้ ลว้ ใชไ่ หม? “อมื ” ฉนิ โมห่ านตอบอมื อยา่ งเรยี บๆ

ฉนิ โมห่ าน จๆู่ ซสู อื เยวก่ ็ไมร่ วู ้ า่ ควรจะพดู อะไรดี เธอไมพ่ ดู อะไร เขากไ็ มพ่ ดู อะไรเหมอื นกนั ในหอ้ งนัน้ เงยี บจนสามารถไดย้ นิ เสยี งลมหายใจของทงั้ คอู่ ยา่ ง ชดั เจน “เซวยี น……” ทนั ใดนัน้ กไ็ ดย้ นิ เสยี งผหู ้ ญงิ ดงั มาจากขา้ งหอ้ งอยา่ งไมช่ ดั เจน ซสู อื เยวเ่ งนหนา้ ขน้ึ ทนั ที ก็เห็นวา่ ในจอมอนเิ ตอรน์ ัน้ ผชู ้ ายทสี่ ง่ั สอนเฉงิ เซวยี นกบั เซย่ี งหวนั่ ฉิ งอยเู่ มอ่ื กนี้ ห้ี ายไปแลว้ ตอนนเี้ อง บนโซฟาในจอมอนเิ ตอรน์ ัน้ กเ็ ป็ นละครทตี่ ดิ เรตของเฉงิ เซวยี นกบั เซย่ี งหวนั่ ฉงิ บวกกบั ไดย้ นิ เสยี งทต่ี ามมา ซสู อื เยวก่ ็หนา้ แดงขนึ้ มาทนั ที เธอรบี หนั หนา้ กลบั มา จะมองหนา้ ฉนิ โมห่ าน

แตว่ า่ สายตาของเธอก็ไดส้ มั ผสั กบั มมุ เสอื้ ของเขา ผชู ้ ายคนนัน้ ลกุ ขนึ้ ยนื แลว้ เขารบี ปิดหนา้ จอ แลว้ ก็โอบหลงั คอของซสู อื เยวด่ ว้ ยมอื เดยี ว บบี เธอไวแ้ ลว้ กเ็ ดนิ ออกไปขา้ งนอก ทงั้ สองเขา้ ไปในลฟิ ตด์ ว้ ยทา่ ทางแปลก ๆ ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ ไมค่ อ่ ยสบายเทา่ ไหรน่ ัก ก็พยายามอยา่ งหนักทจี่ ะดนิ้ รนออก “อยา่ ขยับมั่วซว่ั ” ดา้ นหลงั มเี สยี งทที่ มุ ้ ตํา่ และแหบแหง้ เล็กนอ้ ยของผชู ้ ายคนนัน้ ดงั ขน้ึ “ถา้ ไมอ่ ยากใหฉ้ ันทําเรอ่ื งทไี่ มค่ วรทํากบั เธอ กอ็ ยา่ ดน้ิ ” ซสู อื เยว：่ “……” ตอนที่ 27 หมา่ มร๊ี จู้ กั สงสารแดด๊ ดแ้ี ลว้ อากาศในลฟิ ตค์ ลมุ เครอื และทําใหค้ นหายใจไมอ่ อก สดุ ทา้ ยเสยี ง “ต๊งิ ”ก็ดงั ขน้ึ แลว้ ประตลู ฟิ ตก์ เ็ ปิดออก

ซสู อื เยวว่ ง่ิ หนอี อกมาจากลฟิ ตเ์ หมอื นหนตี าย “ฮดั ชวิ่ –！” พอออกมาจากโรงแรม ซสู อื เยวก่ จ็ ามอยา่ งรนุ แรง ฟ้ามดื แลว้ อยา่ งไมร่ ตู ้ วั ลมกลางดกึ ทําใหเ้ ธอหนาวสน่ั ไปทงั้ ตวั เธอสวมใสช่ ดุ นอนรปู การต์ นู กระตา่ ย ยนื อยหู่ นา้ ประตโู รงแรมตอนน้ี ก็ดนู ่าขนั เป็ นพเิ ศษ คนทเี่ ดนิ ผา่ นไปผา่ นมาบนทอ้ งถนนก็ตา่ งมอง เธอ ซสู อื เยวก่ ระชบั ชดุ นอนของตวั เองใหแ้ น่น กดั ฟันแลว้ เดนิ ไปยงั ท่ี จอดรถ พง่ึ จะเดนิ ไปไมก่ ก่ี า้ ว หมวกหกู ระตา่ ยของเธอถกู ดงึ ออกจาก ดา้ นหลัง ยังไมท่ นั จะหนั หนา้ ไป ตรงหนา้ เธอกม็ ดื ไปในทนั ที เสอื้ สทู ทเี่ ตม็ ไปดว้ ยกลน่ิ อายทเี่ ย็นชาของผชู ้ ายคนนัน้ ถกู โยนมา คลมุ หวั ของเธอ “ใสซ่ ะ” เธอดงึ เสอื้ ออก แลว้ ก็มองไปทผ่ี ชู ้ ายทต่ี วั สงู และหลังตรงดา้ นหลัง “ไมต่ อ้ งหรอก”

ฉนิ โมห่ านกลบั ไมห่ ยดุ เดนิ “ถา้ เกดิ วา่ เธอป่ วย พวกเขาจะบน่ ฉัน” ซสู อื เยวเ่ มม้ ปาก แลว้ ก็ใสเ่ สอื้ ของเขาอยา่ งเชอ่ื ฟัง เสอ้ื ผา้ ของเขายงั คงมอี ณุ หภมู แิ ละกลน่ิ มนิ้ ทท์ ส่ี ดชน่ื ของผชู ้ ายอยู่ เธอรสู ้ กึ วา่ หนา้ รอ้ นอยา่ งแปลกประหลาด กลางดกึ ไมม่ รี ถ ฉนิ โมห่ านขบั รถเร็วมาก ระหวา่ งทางกลบั นัน้ เธอน่ังอยทู่ เ่ี บาะหลงั แลว้ ก็มองเขาผา่ นทาง กระจกสอ่ งหลงั อยา่ งระมดั ระวงั ตอนทเี่ ขามองไปทขี่ า้ งหนา้ อยา่ งจรงิ จังนัน้ มมุ หนา้ ทชี่ ดั เจนของเขา ดเู ครง่ ขรมึ และเยอ่ หยงิ่ เป็ นพเิ ศษ หวั ใจของซสู อื เยวเ่ ตน้ ผดิ จังหวะ เธอมน่ั ใจและแน่ใจ ใบหนา้ ของฉนิ โมห่ านนัน้ ทง้ิ หา่ งเฉงิ เซวยี นไปหลายชว่ งตกึ ไมน่ าน ก็มาถงึ คฤหาสนแ์ ลว้ เขาจอดรถทห่ี นา้ ประตู แลว้ ก็พดู ออกมาอยา่ งแผว่ เบา “ฉันยงั ตอ้ ง กลบั ไปประชมุ ทบี่ รษิ ัท เธอกลบั ไปเองนะ”

ซสู อื เยวป่ ลดเข็มขดั นริ ภยั แลว้ ก็ขมวดควิ้ “ประชมุ ดกึ ขนาดนเ้ี ลย เหรอ? ” “ประชมุ กบั เมอื งนอกน่ะ เวลาเลยตา่ งกนั ” “เหนอ่ื ยขนาดนเ้ี ลย……” เสยี งทมุ ้ ตํา่ ของผชู ้ ายคนนัน้ มเี สน่หน์ ่าดงึ ดดู “ฉันอดหลบั อดนอนคน เดยี ว ดกี วา่ ปลอ่ ยใหผ้ บู ้ รหิ ารหลายสบิ คนอยทู่ นี่ ่ันทงั้ คนื นะ ” หวั ใจของซสู อื เยวอ่ บอนุ่ ขนึ้ เล็กนอ้ ย ไมค่ ดิ วา่ คนอยา่ งฉนิ โมห่ าน จะมดี า้ นทอ่ี บอนุ่ แบบนด้ี ว้ ย พอลงมาจากรถ เธอก็หนั กลบั ไปมองหนา้ เขาอยา่ งจรงิ จงั “ประชมุ เสร็จแลว้ กร็ บี กลบั มาพักผอ่ นนะ” ฉนิ โมห่ านองึ้ ไป เหมอื นกบั วา่ ไมไ่ ดค้ าดคดิ วา่ ซสู อื เยวจ่ ะพดู ประโยค นอ้ี อกมา ผา่ นไปครหู่ นงึ่ ดวงตาทล่ี กึ ซง้ึ ของเขาก็มองไปทเ่ี ธอเงยี บๆ “อมื ” แลว้ รถก็สตารท์ ขนึ้ อกี ครัง้ “แลว้ อกี อยา่ ง……”

กอ่ นทเ่ี ขาจะเหยยี บคนั เรง่ นัน้ ซสู อื เยวก่ ็สดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ “วนั นี้ ขอบคณุ นายมากนะ” ถงึ แมว้ า่ การปลอบใจผหู ้ ญงิ ของเขาจะไมถ่ กู ตอ้ ง แตว่ า่ เขากไ็ ดม้ อบ ประสบการณท์ นี่ ่าจดจําใหก้ บั เธอ มาเซราตสิ ดี ําจากไปอยา่ งกะทนั หนั ซสู อื เยวม่ องยงั ทศิ ทางทเ่ี ขาจากไป แลว้ ก็ถอนหายใจอยา่ งเงยี บๆ ไมร่ เู ้ หมอื นกนั วา่ เขาไดย้ นิ คําขอบคณุ จากเธอไหม มลี มพัดมาอกี ครัง้ เธอกก็ ระชบั เสอ้ื ผา้ ของตวั เองทนั ที ตอนทน่ี วิ้ มอื แตะโดนเสอ้ื คลมุ ของเขานัน้ มมุ ปากของผหู ้ ญงิ ก็ยกขน้ึ อยา่ งแปลกประหลาด …… เชา้ วนั ทสี่ อง ตอนทซ่ี สู อื เยวต่ นื่ ขนึ้ มานัน้ ผชู ้ ายขา้ งๆ ก็ยังคงนอน หลับอยา่ งเงยี บๆ แสงแดดยามเชา้ ทําใหข้ อบและมมุ ใบหนา้ ของเขาออ่ นโบยลงมาก เขาหลับตา ใบหนา้ เต็มไปดว้ ยความเหนอ่ื ยลา้ ดเู หมอื นวา่ พง่ึ จะ นอนไดไ้ มน่ าน

ซสู อื เยวล่ งจากเตยี งอยา่ งเบาไมเ้ บามอื แลว้ กห็ ม่ ผา้ ใหเ้ ขา หลงั จาก นัน้ กห็ ยบิ อปุ กรณ์อาบนํ้าไปอาบทห่ี อ้ งคนรบั ใช ้ เวลาอาหารเชา้ นัน้ ซสู อื เยวเ่ ตรยี มไวใ้ หฉ้ นิ โมห่ านเป็ นพเิ ศษ กําชบั คนใชว้ า่ ถา้ เกดิ วา่ ฉนิ โมห่ านตนื่ ขน้ึ มาแลว้ กอ็ นุ่ แลว้ ก็ใหเ้ ขากนิ “ไมเ่ ลวๆ หมา่ ม๊รี จู ้ ักสงสารแดด๊ ดแี้ ลว้ ความรสู ้ กึ ขยับขน้ึ มาอกี กา้ ว หนงึ่ ! ” ตระกลู ซทู น่ี ่ังอยบู่ นโตะ๊ นัน้ กดั ชอ้ น หรต่ี าแลว้ กม็ องใบหนา้ ของซสู อื เยว่ “หมา่ ม๊ ี เมอื่ ไหรผ่ มจะมนี อ้ งสาวครบั ? ” ซสู อื เยวห่ นา้ แดง ไมอ่ ยากจะตอบตรงๆ แตก่ ไ็ มอ่ ยากฉกี หนา้ ของ เจา้ ตวั เล็ก ดงั นัน้ เธอก็เลยเปลยี่ นหวั ขอ้ “ทําไมถงึ ไดอ้ ยากมี นอ้ งสาว ไมอ่ ยากมนี อ้ งชายละ่ ? ” ตระกลู ซกู ลอกตา “ผมเป็ นนอ้ งชาย ทกุ วนั พช่ี ายจะทําใหผ้ มรสู ้ กึ จน ปัญญา” “ถา้ เกดิ วา่ หมา่ ม๊มี นี อ้ งชายทเี่ หมอื นกบั ผม ผมตอ้ งถกู รําคาญตาย แน่ๆ เลย! ” ซงิ หยนุ มองเขานง่ิ ๆ “รกู ้ ด็ แี ลว้ ” ซสู อื เยว：่ “……”

หลังจากกนิ อาหารเชา้ เสร็จ คนขบั รถกไ็ ปสง่ ซสู อื เยวท่ สี่ ตดู โิ อ พอเขา้ ไปทก่ี องถา่ ย ก็เห็นวา่ เซยี่ งหวนั่ ฉงิ นั่งไขวห่ า้ งอยา่ งหยงิ่ ผยองอยใู่ นกองถา่ ย ในมอื ถอื บทอยู่ รักแสดงดา้ นขา้ งก็บน่ อยา่ งกลดั กลมุ ้ “คนดงั ทางอนิ เทอรเ์ น็ตคนน้ี น่ารงั เกยี จ เมอื่ วานพงึ่ ถกู คนแขวะวา่ ไมค่ วรจะมาเป็ นเฝ้ าแฟนของ ตวั เองทกี่ องถา่ ย มันจะทําใหก้ ารถา่ ยทําของพวกเราชา้ ลง วนั นก้ี ลับ กลายมาเป็ นนางรองซะแลว้ ” “ดเู หมอื นกบั วา่ เฉงิ เซวยี นจะรักเธอจรงิ ๆ ใชเ้ วลาตลอดทงั้ คนื ให ้ ผผู ้ ลติ บบี นางรองคนเดมิ ออก แลว้ ก็ยกเธอขน้ึ มาแทน ……” ซสู อื เยวพ่ ลกิ ดตู ารางการถา่ ยทําของวนั น้ี แลว้ ก็ไดย้ นิ พวกนักแสดง ซบุ ซบิ กนั ในใจก็มคี วามรสู ้ กึ ปลงอนจิ จัง ทแี่ ท ้ คนทเี่ ฉงิ เซวยี นกบั เซยี่ งหวนั่ ฉงิ ไปพบเมอ่ื คนื นน้ี ัน้ กค็ อื ผผู ้ ลติ ละครเรอื่ ง《ชวั่ ฟ้ากาลเวลา》 ทแ่ี ทท้ เี่ ฉงิ เซวยี นยอมประจบประแจงอยา่ งไมร่ สู ้ กึ ละอายนัน้ ก็ เพอ่ื ทจ่ี ะใหเ้ ซย่ี งหวนั่ ฉงิ ไดร้ ับบทนางรอง เมอื่ กอ่ นตอนทเ่ี ธอคบกบั เฉงิ เซวยี นอยนู่ ัน้ เธอกําเฉงิ เซวยี นไวใ้ นฝ่ า มอื อยเู่ สมอ ไมว่ า่ จะเรอื่ งอะไร ก็จะเป็ นเธอทเี่ ป็ นคนจา่ ยเงนิ ไปหา เขา

ภายนอกนัน้ ซสู อื เยวค่ อื แฟนของเฉงิ เซวยี น เป็ นแคแ่ สตนอนิ ทป่ี กติ ทวั่ ไป แตว่ า่ ความจรงิ แลว้ เธอกเ็ ป็ นผจู ้ ัดการของเขา เป็ นผชู ้ ว่ ยของ เขา งานทกุ อยา่ งทสี่ ามารถทําไดเ้ พอ่ื เขานัน้ เธอทําทงั้ หมด แตว่ า่ ตอนนเ้ี ฉงิ เซวยี นกลบั สามารถยอมจา่ ยไดท้ กุ อยา่ งเพอ่ื เซย่ี ง หวน่ั ฉงิ ตอนทเ่ี ธอทอดถอนใจเสร็จ ตารางการถา่ ยทําก็ไดถ้ า่ ยเสร็จแลว้ วนั นสี้ ตดู โิ อนส้ี ว่ นใหญเ่ ป็ นการแสดงของเฉงิ เซวยี นกบั เซย่ี งหวน่ั ฉงิ ไมม่ บี ทของลัว่ เยยี น แมแ้ ตแ่ สตนอนิ ของเธอกไ็ มจ่ ําเป็ น ดงั นัน้ ซสู อื เยวก่ เ็ ลยบดิ ขเ้ี กยี จ หลงั จากบอกลาผชู ้ ว่ ยผกู ้ ํากบั แลว้ ก็ ลกุ ขน้ึ แลว้ ก็ออกมา นักแสดงคนหนงึ่ ทกั ทายเธอ “ไปหาลวั่ เยยี นเหรอคะ? ” “คะ่ ” ซสู อื เยวย่ ม้ิ “ตรงนไี้ มม่ สี ว่ นของเธอ ฉันก็เลยจะไปดตู รงนูน้ หน่อย เผอื่ วา่ จะมอี ะไรชว่ ยไดบ้ า้ ง” “เป็ นคนกระตอื รอื รน้ ดจี รงิ ๆ เลย” เธอพงึ่ จะพดู จบ ก็มเี สยี งทเี่ ย็นชาเสยี งหนงึ่ ดงั ขนึ้

คอื เสยี งของเซย่ี งหวน่ั ฉงิ ซสู อื เยวข่ เ้ี กยี จจะสนใจเธอ ก็ยกเทา้ ขนึ้ เตรยี มจะเดนิ ออกไป “อยา่ คดิ วา่ ไปหาคนหนุนหลงั อยา่ งลว่ั เยยี นแลว้ เธอจะสามารถนอน สบายอยา่ งไมม่ หี ว่ งไดน้ ะ” เซยี่ งหวนั่ ฉงิ เอามอื กอดอก แลว้ ก็มองแผน่ หลงั ของซสู อื เยวอ่ ยา่ ง เยอ่ หยง่ิ “แสตนอนิ กเ็ ป็ นไดแ้ คแ่ สตนอนิ ตลอดไป ยงั ไงก็ไมส่ ามารถ ชบุ ตวั ไดห้ รอก” ซสู อื เยวย่ ม้ิ เธอหนั หนา้ มา สายตาเย็นชา “ชกู ้ ็เป็ นไดแ้ คช่ ตู ้ ลอดไป ตอ่ ใหไ้ ด ้ กลายมาเป็ นตวั จรงิ กไ็ มส่ ามารถเปลย่ี นความจรงิ เรอ่ื งทอ่ี อ่ ยแฟน ของเพอื่ นไดห้ รอก” พอเธอพดู จบ ก็ยกเทา้ ขน้ึ กา้ วยาวเดนิ ออกไป เซยี่ งหวนั่ ฉงิ จอ้ งแผน่ หลังของเธอเขม็ง สายตาเต็มไปดว้ ยความ เกลยี ดชงั “เธอหมายความวา่ ยังไง? เซยี่ งหวน่ั ฉงิ เป็ นชยู ้ ังงัน้ เหรอ? ”

“น่าจะหมายความวา่ แบบนัน้ นะ แตว่ า่ เมอื่ กอ่ นเฉงิ เซวยี นไมไ่ ดม้ ี แฟนไมใ่ ชเ่ หรอ? ” “ทแ่ี ทเ้ มอื่ กอ่ นเฉงิ เซวยี นก็ปกปิดความสมั พนั ธ์ หลงั จากนัน้ ……” ดา้ นหลงั ของเธอ นักแสดงหญงิ หลายคนมารวมตวั กนั แลว้ กเ็ รมิ่ วพิ ากษ์วจิ ารณ์ เซย่ี งหวนั่ ฉงิ หนั หนา้ กลบั ไป แลว้ กจ็ อ้ งมองอยา่ งดรุ า้ ย “ซบุ ซบิ ไป เรอ่ื ยระวงั วา่ ปากจะเน่านะ! ” ดาราสาวหลายคนแลบลนิ้ “พวกเราไมไ่ ดพ้ ดู สกั หน่อย ซสู อื เยวเ่ ป็ น คนพดู เธอกไ็ ปพน่ ไฟใสเ่ ธอเองส”ิ เซยี่ งหวนั่ ฉงิ หรตี่ า ซสู อื เยว่ ดเู หมอื นวา่ กอ่ นหนา้ น้ี เธอจะใจดกี บั เธอเกนิ ไปแลว้ ! ตอนที่ 28 ทําไมฉนั ตอ้ งชว่ ยเธอ พอซสู อื เยวม่ าถงึ สตดู โิ อของลว่ั เยยี น กพ็ บวา่ บรรยากาศในสตดู โิ อ นัน้ ชา่ งน่าเบอ่ื และน่ากลัวมาก

เหมอื นกบั วา่ ผกู ้ ํากบั พงึ่ จะระเบดิ อารมณไ์ ป กําลังน่ังดม่ื ชาอยา่ ง โกรธๆ ล่วั เยยี นนั่งอยตู่ รงมมุ ดว้ ยใบหนา้ ทซี่ ดี เซยี ว มอื บบี สครปิ ตแ์ น่น “นมี่ ันเกดิ อะไรขนึ้ เหรอคะ？” ซสู อื เยวเ่ ขา้ ไปหาหลงิ หยวนอยา่ งระมัดระวงั แลว้ ก็กระซบิ ถาม “มนั เป็ นฉากทตี่ อ้ งพดู คนเดยี วภายในใจน่ะครับ” หลงิ หยวนกระซบิ “ฉากนจ้ี ะถา่ ยทําเกยี่ วกบั การเปลย่ี นแปลงทาง อารมณข์ องพเ่ี ยยี น เธอตอ้ งอยตู่ อ่ หนา้ เลนสก์ ลอ้ ง แสดงตงั้ แตโ่ กรธ ไปจนถงึ ดใี จ แลว้ ก็ผดิ หวงั ไปจนถงึ ปลดปลอ่ ย” “เมอ่ื วานพเี่ ยยี นถา่ ยบทนไี้ ปหา้ หกรอบกไ็ มผ่ า่ น ผกู ้ ํากบั ใหเ้ ธอ กลับไปสงบสตอิ ารมณ์ทบี่ า้ น สดุ ทา้ ยวนั นมี้ าถา่ ยแตเ่ ชา้ แตก่ ย็ ังไม่ ผา่ นอยดู่ ”ี พอพดู จบ หลงิ หยวนกร็ สู ้ กึ ทอดถอนใจ “พเ่ี ยยี นเองก็ไมไ่ ดว้ า่ พงึ่ จะ ถา่ ยทําเป็ นวนั แรก แสดงแบบนมี้ ันยากไปจรงิ ๆ ” ซสู อื เยวเ่ มม้ ปาก คอ่ ยๆ เดนิ เขา้ ไปหาลั่วเยยี น แลว้ กน็ ั่งลงทเ่ี กา้ อี้ ขา้ งๆ เธอ

“สะดวกใหฉ้ ันดหู น่อยไหม? ” ล่วั เยยี นรสู ้ กึ อารมณ์เสยี เป็ นอยา่ งมาก พอไดย้ นิ เสยี งซสู อื เยวก่ ย็ ง่ิ รําคาญมากไปกวา่ เดมิ ภายใตจ้ ติ ใจทส่ี บั สนวนุ่ วายนัน้ เธอก็ไมไ่ ดค้ ํานงึ ถงึ ตวั ตนของผหู ้ ญงิ ทอ่ี ยตู่ รงหนา้ ของเธอแลว้ ล่ัวเยยี นโยนสครปิ ตไ์ ปใหซ้ สู อื เยว่ “ดไู ป ส”ิ “แสตนอนิ อยา่ งเธอจะไปเขา้ ใจอะไร? ” ซสู อื เยวเ่ มม้ ปาก แลว้ สดุ ทา้ ยกร็ ับสครปิ ตม์ า มองดอู ยา่ งเรยี บงา่ ย เชอ่ื มตอ่ บทดา้ นบนและดา้ นลา่ ง ก็ขอใหห้ ลงิ หยวนเอากระดาษกบั ปากกามาใหแ้ ลว้ ก็วาดภาพลงไป รอบๆ ตา่ งกม็ คี นมาปลอบลวั่ เยยี นไมห่ ยดุ แตก่ ็โดนลั่วเยยี นปฏเิ สธ กลับไปอยา่ งเย็นชา สดุ ทา้ ย ผกู ้ ํากบั ก็เขา้ มาแลว้ กย็ น่ื คําขาดใหก้ บั ลวั่ เยยี น : ฉากนต้ี อ้ ง ถา่ ยทําใหเ้ สร็จภายในเชา้ น!ี้ ลั่วเยยี นแสดงในกระจก ไมว่ า่ จะยงั ไงกไ็ มพ่ อใจ สดุ ทา้ ยกท็ บุ กระจก ทงั้ สองบานอยา่ งโกรธจัด “คณุ ลองอนั นส้ี ”ิ

ตอนทลี่ ่ัวเยยี นกําลงั ทํากระจกบานทสี่ องแตกนัน้ ในทสี่ ดุ ซสู อื เยวก่ ็ หยดุ วาด แลว้ ก็ยม้ิ ใหก้ บั ลวั่ เยยี น “ผเู ้ ขยี นบทเขยี นเฉพาะเกยี่ วกบั การเปลย่ี นแปลงทางอารมณ์ ฉันจดั ความสมั พนั ธข์ องแตล่ ะบทบาท ใหเ้ ป็ นหมวดหมแู่ ลว้ อารมณ์ของนางเอกตอนนก้ี ็เกดิ ขน้ึ เพราะวา่ คดิ ถงึ คนสามคนในสามชว่ งเวลา” เธอสง่ กระดาษแผน่ นัน้ ไป “หวงั วา่ นม่ี นั จะชว่ ยคณุ ได”้ หลงิ หยวนกลอกตา “คณุ ซู คณุ อยา่ เพม่ิ ความวนุ่ วายเลยนะ” “แคน่ พ้ี เ่ี ยยี นกอ็ ารมณ์เสยี พอแลว้ ” ลวั่ เยยี นเมม้ ปาก แลว้ กร็ บี กระดาษแผน่ นัน้ ไปพรอ้ มกบั มองอยา่ งสง่ ๆ ทนั ใดนัน้ สายตาของเธอกเ็ ป็ นประกายขนึ้ มาทนั ที ทําไมเธอถงึ คดิ ไมไ่ ดน้ ะ ทจ่ี รงิ แลว้ นางเอกในตอนนคี้ ดิ ถงึ คนสามคน ในสามชว่ งเวลา! และแลว้ เธอกม็ องกระจก แลว้ ก็เรม่ิ แสดงอกี ครัง้ หนงึ่ ครงั้ น้ี เธอไมไ่ ดก้ ระแทกกระจกอกี แลว้ หลงั จากผา่ นไปครงึ่ ชว่ั โมง ลวั่ เยยี นก็นั่งอยหู่ นา้ กลอ้ ง แลว้ ก็ถา่ ย ฉากนเ้ี สร็จ

ไมต่ อ้ งเสยี เวลาและฟิลม์ อกี ตอ่ ไป เทคเดยี วผา่ น ผกู ้ ํากบั ยกนวิ้ ใหล้ ั่วเยยี น “สมกบั เป็ นนักแสดงหญงิ ดเี ดน่ ลัว่ เยยี น สามารถสถานการณ์ไดอ้ ยา่ งรวดเร็ว ทมุ่ เขา้ ไปไดอ้ กี ครงั้ เกง่ มาก! ” “ขอบคณุ คะ่ ” เวลาอาหารกลางวนั นัน้ ล่ัวเยยี นก็พาซสู อื เยวไ่ ปทร่ี า้ นอาหารระดบั หรหู ราตรงกนั ขา้ มสตดู โิ อ เธอยม้ิ แลว้ กม็ องซสู อื เยว่ “เมอ่ื กอ่ นฉันประเมนิ คณุ ตํา่ ไป” “แตว่ า่ คณุ มคี วามสามารถในการเขา้ ใจและเอาใจใสใ่ นตวั ละคร ทําไมคณุ ถงึ เอาแตเ่ ป็ นแสตนอนิ กนั ละ่ ? ” “ฉันคดิ วา่ ดว้ ยหนา้ ตาและนสิ ยั แถมยังความสามารถของคณุ แลว้ ถา้ จะเขา้ วงการบนั เทงิ จรงิ ๆ ก็ไมเ่ ลวเลยนะ” ซสู อื เยวก่ นิ ปลาตม้ ดว้ ยรอยยมิ้ “ฉันไมไ่ ดค้ ดิ อยากจะเป็ นนักแสดง เป็ นแสตนอนิ แหละดแี ลว้ คะ่ ” ล่วั เยยี นขมวดคว้ิ “ทค่ี ณุ เป็ นสตนั ทแ์ มนทแ่ี สดงการตอ่ สทู ้ อี่ นั ตราย ทส่ี ดุ ในสตดู โิ อ ความจรงิ แลว้ กเ็ พอ่ื เงนิ ”

“เป็ นนักแสดงเต็มตวั ยังไงกไ็ ดเ้ งนิ มากกวา่ การเป็ นสตนั ทแ์ มนอกี นะ ทําไมไมย่ อมละ่ ? ” ซสู อื เยวย่ มิ้ แลว้ กก็ ม้ หนา้ ลง “ฉันมปี ระวตั ศิ าสตรท์ ม่ี ดื มดิ เป็ นคน ออ่ นไหวจติ ใจคบั แคบ ถา้ เกดิ วา่ เป็ นนักแสดงนัน้ ถา้ เกดิ วา่ ใน อนาคตไปเผลอทําใหใ้ ครขนุ่ เคอื งจติ ใจเขา้ แลว้ มใี ครเปิดเผย ออกมา แมแ้ ตแ่ สตนอนิ ก็เป็ นไมไ่ ดแ้ ลว้ ” “เป็ นอยา่ งตอนนแ้ี หละดมี ากแลว้ คะ่ ” เหตผุ ลนขี้ องเธอ ล่ัวเยยี นนกึ ไมถ่ งึ เลย เธอเงยี บไปครหู่ นงึ่ แลว้ ก็เงยหนา้ ขน้ึ มามองซสู อื เยว่ “ถา้ ยงั งนั้ หลังจากนี้ ถา้ เกดิ วา่ ฉันเจอปัญหานอี้ กี ……” “กส็ ามารถมาถามฉันไดเ้ ลยคะ่ ” ซสู อื เยวร่ บี เอย่ ปากพดู ทนั ที “ดา้ นน้ี ฉันมปี ระสบการณอ์ ยคู่ ะ่ ” ถงึ อยา่ งไรกต็ าม แมแ้ ตค่ นดงั ทางอนิ เทอรเ์ น็ตอยา่ งเซยี่ งหวนั่ ฉงิ ก็ ไมจ่ บมธั ยมตน้ ภายใตค้ วามชว่ ยเหลอื ของซสู อื เยว่ กลายเป็ นผเู ้ ขา้ ชงิ รางวลั หนา้ ใหมท่ ดี่ ที ส่ี ดุ ของ Golden Bull Award “งนั้ หลังจากนค้ี ณุ กเ็ ป็ นแสตนอนิ สว่ นตวั ของฉันเถอะ ฉันจะไมป่ ฏบิ ตั ิ ตอ่ คณุ ไมด่ ”ี

ซสู อื เยวพ่ ยกั หนา้ ไปดว้ ยแลว้ กก็ นิ ขา้ วไปดว้ ย “ขอบคณุ คะ่ เจา้ นาย! ” ล่ัวเยยี นยมิ้ แลว้ ก็หยบิ โทรศพั ทข์ นึ้ มาสง่ ขอ้ ความหาฉนิ หนานเซงิ “อาสะใภข้ องนายมปี ระวตั ดิ า้ นมดื อะไรงัน้ เหรอ ? ” ประวตั ดิ า้ นมดื ？ ฉนิ หนานเซงิ ทอี่ า่ นขอ้ ความในโทรศพั ทก์ ็ขมวดควิ้ มองไปทผ่ี ชู ้ ายที่ น่ังกม้ หวั ทํางานอยไู่ กลๆ “อา” ฉนิ โมห่ านไมไ่ ดเ้ งยหนา้ ขน้ึ มา “พดู มา” “ภรรยาของอาทปี่ ระวตั ดิ า้ นมดื อะไรยังงัน้ เหรอ ? ” ชายหนุ่มทสี่ งู สง่ และเย็นชาหยดุ เขยี นเล็กนอ้ ย “ประวตั ดิ า้ นมดื คอื อะไร? ” “อมื ” ฉนิ หนานเซงิ ลกุ ขน้ึ มาจากโซฟา แลว้ ก็สง่ โทรศพั ทใ์ หฉ้ นิ โมห่ านดู “คนทผี่ มเตรยี มการไวพ้ ดู ถงึ เรอ่ื งทใี่ หอ้ าสะใภเ้ ป็ นนักแสดงอยา่ งเป็ น ทางการ แตว่ า่ อาสะใภป้ ฏเิ สธ บอกวา่ เธอมปี ระวตั ดิ า้ นมดื ”

ผชู ้ ายคนนัน้ ยกมอื ขนึ้ ปิดเอกสารอยา่ งแผว่ เบา “ฉันรจู ้ ักเธอมายงั ไม่ ถงึ เรอื่ ง ไมค่ อ่ ยแน่ใจ” ฉนิ หนานเซงิ ：“……” “อา อายังไมร่ จู ้ ักเธอดี ก็แตง่ งานกบั เธอแลว้ เหรอ? ” ชายผหู ้ ยงิ่ ผยองหยบิ เอกสารขน้ึ มาอกี ฉบบั และเปิดอา่ น อา่ นไปดว้ ย พยักหนา้ ไปดว้ ย “อมื ” ฉนิ หนานเซงิ กลอกตา “แลว้ ทําไมอาถงึ ตอ้ งแตง่ งานกบั เธอดว้ ยละ่ ? ” “ซงิ หยนุ ชอบ” “ตระกลู ซกู ็ชอบเหมอื นกนั ” ชายคนนัน้ เงยหนา้ ขนึ้ มองเขาเงยี บๆ “เหตผุ ลนเี้ พยี งพอรยึ งั ? ” ฉนิ หนานเซงิ ：“……” “เหตผุ ลนจ้ี ะบอกวา่ พอมนั กพ็ อแหละ……” “แตว่ า่ อา คนทแี่ ตง่ งานกบั ภรรยากค็ อื อา ไมใ่ ชเ่ ด็กนอ้ ยทงั้ สองคน อาแคค่ ดิ ถงึ แตพ่ วกเขา แตไ่ มค่ ดิ ถงึ วา่ ตวั เองจะชอบหรอื ไมช่ อบ ? ”

“ฉันไมม่ ที างชอบผหู ้ ญงิ คนไหนหรอก” “ดงั นัน้ ซงิ หยนุ ตระกลู ซชู อบ กเ็ หมาะสมแลว้ ” พอพดู จบ ชายคนนัน้ หยบิ ปากกาขน้ึ มาและเรมิ่ แกไ้ ขตวั เลขในไฟล์ “เรอ่ื งประวตั มิ ดื เนยี่ แกไปสบื มาแลว้ กนั ” ฉนิ หนานเซงิ ：“……” ดเู หมอื นกบั วา่ เขากําลงั ขดุ หลมุ ฝังตวั เองยงั งัน้ เหรอ ? ………… ตอนบา่ ยซสู อื เยวย่ ังคงอยกู่ บั ลวั่ เยยี นเพอื่ ชว่ ยเธอวเิ คราะหส์ ครปิ ต์ ระหวา่ งเวลาวา่ งทลี่ ว่ั เยยี นถา่ ยทําอยนู่ ัน้ เธอก็ออกไปซเู ปอรม์ ารเ์ ก็ต ดา้ นนอกเพอื่ ซอื้ นํ้า ตอนทก่ี ลับมาทกี่ องถา่ ยนัน้ กเ็ ดนิ ผา่ นสตดู โิ อของเฉงิ เซวยี น กบั เซยี่ งหวนั่ ฉงิ นักแสดงหลายคนกําลงั พดู ถงึ เรอ่ื งซบุ ซบิ อยู่ “แฟนของเฉงิ เซวยี นคนนัน้ ชา่ งทําใหฉ้ ันรสู ้ กึ ขําจะตายอยแู่ ลว้ แมแ้ ต่ บทธรรมดาๆ แบบนก้ี ็เลน่ ไดไ้ มด่ !ี ” “ฝี มอื การแสดงแบบน้ี กลบั เป็ นนักแสดงสดุ ฮอต Golden Bull Award ปีนี้ เชา้ วนั นยี้ งั เลน่ ไมผ่ า่ นสกั บทเลย”

“ไมร่ จู ้ รงิ ๆ วา่ เป็ นนักแสดงไดย้ ังไง” ไดย้ นิ คําพดู ของพวกเธอ ซสู อื เยวก่ ็อดไมไ่ ดท้ จี่ ะคลยี่ ม้ิ ออกมา เซย่ี งหวนั่ ฉงิ ไมเ่ คยเรยี นรทู ้ กั ษะการแสดงอยา่ งเป็ นระบบ เมอ่ื กอ่ น การทเ่ี ธอสามารถแสดงได ้ กอ็ าศยั พง่ึ ซสู อื เยวอ่ ยเู่ บอ้ื งหลงั คอยปรับ อารมณ์และกว็ เิ คราะหต์ วั ละครใหก้ บั เธอ! ตอนนอี้ อกหา่ งจากเธอไปแลว้ ไมค่ ดิ เลยวา่ เซยี่ งหวนั่ ฉงิ จะน่า ผดิ หวงั ขนาดน้ี “ซสู อื เยว！่ ” ตอนทเี่ ธอกําลังยกเทา้ เตรยี มจะเดนิ ออกไปนัน้ กม็ เี สยี งผชู ้ ายคน หนง่ึ เรยี กเธอเอาไว ้ เฉงิ เซวยี นนั่นเอง เขากา้ วเขา้ มาอยา่ งรวดเร็ว แลว้ กด็ งึ เธอไปอกี ฝ่ังหนง่ึ “ฉันไปถาม มาแลว้ วนั นล้ี ัว่ เยยี นไมจ่ ําเป็ นตอ้ งใชแ้ สตนอนิ วนั นท้ี งั้ วนั เธอไมม่ ี งานทํา” พอพดู จบ เขาก็ยดั สครปิ ตข์ องเซย่ี งหวนั่ ฉงิ ใสม่ อื ของเธอ “ไป วเิ คราะหส์ ครปิ ตห์ ใ์ หห้ วนั่ ฉงิ ยงิ่ เร็วยงิ่ ดี” “หวน่ั ฉงิ ใกลจ้ ะแสดงไมไ่ หวแลว้ ！”

ซสู อื เยวม่ องดสู ครปิ ตใ์ นมอื ของตวั เอง แลว้ กย็ ม้ิ “แลว้ ทําไมฉันตอ้ ง ชว่ ยเธอดว้ ย? ” ตอนท่ี 29 กลา้ มายว่ั แฟนฉนั ใบหนา้ เฉงิ เซวยี นดไู มม่ คี วามสขุ “ตอนแรกทห่ี วนั่ ฉงิ วางแผนจะเขา้ สวู่ งการบนั เทงิ เธอเป็ นคนพดู เอง วา่ ตอ่ ไปไมว่ า่ เธอจะแสดงอะไร เธอก็จะชว่ ยเธอ” “ทําไม นม่ี นั พงึ่ ผา่ นไปแคป่ ีเดยี ว ก็จะไมย่ อมรับแลว้ เหรอ? ” ซสู อื เยวห่ วั เราะเยาะ “ถา้ ยงั งนั้ ตอนแรกทน่ี ายพดู วา่ จะแตง่ งานกบั ฉัน จะอยกู่ บั ฉันไปตลอดชวี ติ ละ่ ” เธอพดู แบบนี้ ความหมายกค็ อื เขาเฉงิ เซวยี นยังพดู อะไรแลว้ ไมท่ ํา ตามนัน้ ไดเ้ ลย แลว้ ทําไมเธอซสู อื เยวถ่ งึ ตอ้ งรกั ษาสญั ญาดว้ ยละ่ ? แตว่ า่ ประโยคนพ้ี อเฉงิ เซวยี นฟังแลว้ กลบั เขา้ ใจเป็ นอกี ความหมาย หนง่ึ เฉงิ เซวยี น ยกรมิ ฝี ปากขน้ึ อยา่ งภาคภมู ใิ จ หลงั จากนัน้ ก็มองไปที่ ซสู อื เยวด่ ว้ ยความสงสารเล็กนอ้ ย “สอื เยว่ ฉันพดู อยา่ งชดั เจนมาก

แลว้ นะ วา่ ตวั ตนและสถานะของฉัน ไมม่ ที างแตง่ งานกบั ผหู ้ ญงิ ทม่ี ี ลกู กบั คนอนื่ หรอก” “ ฉันเขา้ ใจดเี กย่ี วกบั มติ รภาพทเ่ี ธอมใี หฉ้ ัน แตว่ า่ ตอนนฉ้ี ันคบกบั หวน่ั ฉงิ แลว้ ตอ่ ไปพวกเรามาเป็ นเพอื่ นกนั เถอะ ” ซสู อื เยวอ่ งึ้ ไป ผา่ นไปครหู่ นง่ึ เธอถงึ ไดเ้ ขา้ ใจความหมายของผชู ้ ายคนน้ี เขาคดิ วา่ ทเ่ี ธอพดู เกย่ี วกบั คําสญั ญาเมอ่ื ครัง้ กอ่ นของเขา เพราะวา่ ไมอ่ ยากปลอ่ ยมอื จากเขาไปยงั งนั้ เหรอ? ทําไมถงึ ไดโ้ งข่ นาดนเ้ี นย่ี ? “แลว้ อกี อยา่ ง เธอเองก็แตง่ งานแลว้ เธอเป็ นคนหกั หลงั ฉันกอ่ นเอง เธอกไ็ มส่ ามารถกลา่ วหาฉันดว้ ยสง่ิ นไี้ ด ้ และก็ไมส่ ามารถใชเ้ หตผุ ล นเี้ ป็ นขอ้ อา้ งทจ่ี ะไมช่ ว่ ยวเิ คราะหบ์ ทใหก้ บั หวน่ั ฉงิ ดว้ ย ” ซสู อื เยว：่ “……” เธอหวั เราะในลําคอ แลว้ กป็ าสครปิ ตไ์ ปทเี่ ฉงิ เซวยี น “เอาสครปิ ต์ ของนาย แลว้ ไสหวั ไป! ” ตอนแรกเธอตาบอดจรงิ ๆ ถงึ ไดร้ กั เขาจนสดุ หวั ใจ!

“ซสู อื เยว！่ ” พอเห็นวา่ เธอจะเดนิ ออกไป เฉงิ เซวยี นก็กดั ฟัน แลว้ กถ็ อื สครปิ ต์ พรอ้ มกบั พงุ่ เขา้ มาอกี ครัง้ “ฉันใหเ้ งนิ เธอกไ็ ด!้ ” “ ตอ่ ใหเ้ ธอไมเ่ ห็นแกค่ วามสมั พันธห์ ลายปีของพวกเขา ก็เห็นแกเ่ งนิ แลว้ กนั เธอคงจะชว่ ยฉันแลว้ สนิ ะ? ” เงนิ ? ซสู อื เยวอ่ งึ้ ไป เธอสดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ หนั หนา้ กลบั ไป คลยี่ ม้ิ พรอ้ มกบั มองหนา้ เฉงิ เซวยี น “พดู ถงึ เรอ่ื งเงนิ ฉันกน็ กึ ขน้ึ มาได”้ “เมอ่ื หา้ ปีกอ่ น ทค่ี ณุ เฉงิ ใชเ้ งนิ ทฉ่ี ันหามาเพอ่ื ฟอกตวั เคยบอกวา่ รอใหน้ ายมเี งนิ เมอื่ ไหร่ จะคนื ใหฉ้ ันเป็ นสองเทา่ ไมใ่ ชเ่ หรอ” “ แลว้ คณุ เฉงิ เตรยี มจะคนื เงนิ หนงึ่ ลา้ นทเ่ี ป็ นหนฉ้ี ันอยเู่ มอ่ื ไหรก่ นั เหรอ? ” “ออ้ ใชส่ ิ สครปิ ตข์ องเซย่ี งหวน่ั ฉงิ ในครัง้ น้ี ฉันกส็ ามารถชว่ ย วเิ คราะหใ์ หเ้ ธอไดน้ ะ สองแสน”

“ คณุ เฉงิ เตรยี มเงนิ ไว ้ หนง่ึ ลา้ นสองแสน แลว้ ฉันจะฝื นชว่ ยเธอ วเิ คราะหบ์ ทในครงั้ นี้ เป็ นไง? ” สหี นา้ ของเฉงิ เซวยี นเปลย่ี นไปเป็ นดแู ยท่ นั ท!ี เขากดั ฟันแน่น แลว้ กจ็ อ้ งมองซสู อื เยวด่ ว้ ยสายตาทด่ี รุ า้ ย “ขอมาก เกนิ ไปแลว้ ! ” “ไมย่ อมเหรอ? ” ซสู อื เยว่ จับผมของตวั เอง มมุ ปากกค็ ลยี่ มิ้ จางๆ “ถา้ ยังงัน้ กไ็ ปหาคน ทดี่ กี วา่ ฉันเถอะ” พอพดู จบ เธอกห็ นั หลัง เตรยี มจะเดนิ ออกไป เฉงิ เซวยี นยนื อยทู่ เี่ ดมิ สายตาของเขาจับจอ้ งไปทแ่ี ผน่ หลังของเธอ ………… ในตอนเย็น ตอนทซ่ี สู อื เยวก่ ําลงั จะออกจากสตดู โิ อนัน้ กถ็ กู คนเรยี ก ไว ้ คนนัน้ รบี วงิ่ เขา้ มาอยา่ งรบี รอ้ น “ ผกู ้ ํากบั ตอ้ งการเพมิ่ ฉากกะทนั หนั ล่วั เยยี นกลับไปแลว้ เหลอื แตค่ ณุ แลว้ ละ่ ”

ผหู ้ ญงิ ขมวดควิ้ แตย่ งั ไมท่ นั จะพดู อะไร คนคนนัน้ ก็เสรมิ ขนึ้ มาอกี ประโยคอยา่ งหอบ “มคี า่ ลว่ งเวลาเพมิ่ เตมิ ใหค้ รับ” “ไดค้ ะ่ ！” หลังจากตดิ ตามคนนัน้ ไปทกี่ องถา่ ย ซสู อื เยวก่ ็รสู ้ กึ เสยี ใจแลว้ บททถี่ กู เพมิ่ เขา้ มานัน้ เป็ นฉากของลัว่ เยยี นกบั เฉงิ เซวยี น ทอ้ งฟ้ากเ็ รมิ่ มดื แลว้ ในกองนัน้ นอกจากผกู ้ ํากบั และพนักงานอกี สองคนนัน้ ก็เหลอื แคเ่ ธอ กบั เฉงิ เซวยี น แลว้ กม็ เี ซย่ี งหวน่ั ฉงิ ทน่ี ่ังดม่ื ชานมอยไู่ กลๆ “ไปเปลยี่ นเสอ้ื ผา้ ！” ผกู ้ ํากบั รบี ผลักใหเ้ ธอไปหอ้ งแตง่ ตวั ซสู อื เยวถ่ อนหายใจ ถงึ แมว้ า่ จะรสู ้ กึ ไมย่ อม แตว่ า่ ในเมอ่ื มาแลว้ งานทค่ี วรจะทํากต็ อ้ งทํา เธอพง่ึ จะถอดเสอ้ื ออก ประตหู อ้ งแตง่ ตวั กถ็ กู เปิดออก ซสู อื เยวป่ กป้องหนา้ อกของเธอโดยสญั ชาตญาณ

“กไ็ มไ่ ดม้ เี นอื้ มากมายเทา่ ไหร่ ยังกลัวคนเห็นอกี เหรอ ? ” เซย่ี งหวนั่ ฉงิ กอดอกยนื อยตู่ รงประตู จอ้ งมองไปทแี่ ผลทไ่ี หลข่ อง ซสู อื เยวท่ ย่ี งั พันผา้ กอ๊ ซอยอู่ ยา่ งไมแ่ ยแส “คๆิ หลายวนั ขนาดนแี้ ลว้ แผลยังไมห่ ายอกี เหรอ? ” แผลบนไหลข่ องซสู อื เยว่ ตอนทอ่ี ยกู่ องดา้ นขา้ ง เซย่ี งหวนั่ ฉงิ แอบ เปลย่ี นอปุ กรณป์ ระกอบฉากจากมดี ปลอมเป็ นมดี จรงิ ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ แลว้ กห็ นั หลงั ใหก้ บั เซยี่ งหวนั่ ฉงิ แลว้ เรม่ิ เปลย่ี น เสอ้ื ผา้ “จงใจวง่ิ มาทหี่ อ้ งแตง่ ตวั เพราะวา่ อยากจะเหน็ วา่ แผลของ ฉันหายดแี ลว้ รยึ งั งนั้ เหรอ? ” “แน่นอนวา่ ไมใ่ ช”่ เซย่ี งหวน่ั ฉงิ กอดอก มมุ ปากเต็มไปดว้ ยรอยยมิ้ ทเ่ี ยย้ หยัน “ซสู อื เยว่ ตอ่ ไปเธอควรจะหบุ ปากไวจ้ ะดกี วา่ ” “วนั นค้ี ําพดู พวกนัน้ ทเ่ี ธอพดู ออกไป ทําใหเ้ กดิ ภาพลักษณ์ทไี่ มด่ ี ขนึ้ กบั ฉัน” ซสู อื เยวย่ มิ้ เธอตดิ กระดมุ ทอี่ ยบู่ นชดุ ของเธอ พรอ้ มกบั ยกมมุ ปากขนึ้ “ประโยค ไหนทฉี่ ันพดู ไปงนั้ เหรอ? ”

“ทบี่ อกวา่ เธอเป็ นชนู ้ ่ะเหรอ? ” พอพดู จบ เธอกห็ นั หนา้ กลบั ไปมองใบหนา้ ทเ่ี ป็ นกงั วลของหวน่ั ฉงิ “แลว้ เธอไมใ่ ชเ่ หรอ? ” “ฉันแคอ่ ยากจะเตอื นเธอ วา่ อยา่ ไปพดู อะไรมว่ั ซวั่ เธอทําใหฉ้ ันอยู่ ไดไ้ มด่ ี ฉันกไ็ มม่ วี นั ใหเ้ ธอไดอ้ ยดู่ ๆี เหมอื นกนั ” เซยี่ งหวนั่ ฉงิ มองซสู อื เยวด่ ว้ ยสายตาเยาะเยย้ “เธอคดิ วา่ ตอนนที้ ี่ เธอพงึ่ จะแตง่ งานกบั ทา่ นชายฉนิ ถา้ เกดิ วา่ ทา่ นชายฉนิ รู ้ วา่ เมอ่ื หา้ ปี กอ่ นเธอทอ้ งลกู ของผชู ้ ายคนอนื่ สดุ ทา้ ยคลอดออกมาแลว้ ก็ แทง้ ……” “เขาจะรสู ้ กึ วา่ เธอสกปรกไหม แลว้ จะรสู ้ กึ วา่ ซวยรเึ ปลา่ ? ” มอื ของซสู อื เยวท่ ก่ี ําลงั เปลย่ี นเสอื้ ผา้ อยนู่ ัน้ หยดุ ลง ตอนแรกทเี่ ธอแตง่ งานกบั ฉนิ โมห่ านนัน้ เธอนกึ วา่ เขาจะเหมอื นกบั ท่ี คนเขาเลา่ กนั วา่ ทงั้ แก่ น่าเกลยี ด และโหดเหย้ี ม เธอจงึ ไมค่ ดิ วา่ อดตี ของเธอจะมผี ลกระทบตอ่ เขา แตว่ า่ ความจรงิ แลว้ ทา่ นชายฉนิ ทงั้ หนุ่ม ทงั้ หลอ่ สขุ มุ มคี วาม รับผดิ ชอบ อดทนและจรงิ จังกบั ลกู ทงั้ สองคน และยังมคี วามรสู ้ กึ ผดิ ตอ่ แมข่ องซงิ หยนุ กบั ตระกลู ซู ความรกั ทล่ี กึ ซงึ้ และชอบธรรม