จงถามผู้รู้

สารบญั บทนาํ จดหมายเปดผนึก ถงึ ทา นซัยยิด อะบลุ ฮาซนั อนั นัดวีย ผูร แู หง อนิ เดยี …………………………………… ดังนน้ั จงถามผรู ู ถา หากพวกเจา ไมร ู ……………………………………………………… บทท่ี 1 ปญหาเก่ยี วกบั ผสู รา ง ผูทรงเกริกเกียรติ ……………………… คาํ สอนของผมู คี วามรู (อะหลุซ ซกิ ร) ในเร่อื งของอัลลอฮ……………………………….. บทท่ี 2 เ รือ่ งราวเกยี่ วกบั ทานศาสนทตู แหง อลั ลอฮ (ศอ็ ลฯ) ……………………………… คาํ สอนของอะหลซุ ซกิ ร ในเร่อื งทานศาสนทูต (ศอ็ ลฯ) ………………………. บทที่ 3 ปญหาเกี่ยวกบั อะหล ลุ บัยต( อ.) …………………………………… ทา นหญงิ อาอชิ ะฮ ในสมยั ทที่ า นศาสนทูต (ศอ็ ลฯ )ยังมชี ีวิตอย…ู ……………………… มารดาแหง ศรัทธาชน อาอิชะฮ เปน พยานแกตัวเอง………………………………….. ทา นหญงิ อาอชิ ะฮ ภายหลงั จากทานศาสนทตู (ศอ็ ลฯ) วะฟาต………………………… ทาทีของทา นหญิงอาอชิ ะฮ ตอทา นอะลี อมรี ุล มอุ ม นิ ีน(อ.) …………………………… และนางจงพํานักอยแู ตในบา นของพวกนาง และอยาไดอ วดโฉม…………………….. มารดาแหง ศรัทธาชนเปน แมท พั ! …………………………………………………….. คาํ เตือนของทา นศาสนทตู (ศอ็ ลฯ) ใหระวงั ทา นหญงิ อาอิชะฮ และการปลุกปน ยยุ งของ นาง… คาํ สอนของผรู ู (อะหลซุ ซิกร) เกย่ี วกับอะหล ลุ บยั ต …………………………………… บทท่ี 4 เกีย่ วกับซอฮาบะฮโดยท่ัวไป……………………………………………………….. อัล กุรอาน อนั ทรงเกียรติ เปดเผยความเปนจรงิ ของซอฮาบะฮบ างทาน ………………… ซุนนะฮของทา นศาสนทตู (ศ็อลฯ) เปดเผยขอ เท็จจริงตา งๆ ของซอฮาบะฮบ าง ทาน…………………. ซอฮาบะฮตอตานคาํ สง่ั ของทานศาสนทตู (ศ็อลฯ) ในขณะทท่ี า นยงั มชี วี ติ อย…ู …………. พฤติกรรมของซอฮาบะฮ ทม่ี ตี อ คําสงั่ ของทา นศาสนทตู (ศอ็ ลฯ) หลงั จากวะฟาต…… คาํ ยืนยันของอบซู ัร ในเรอื่ งของซอฮาบะฮบ างคน……………………………… พยานทางประวัตศิ าสตร ในเรื่องซอฮาบะฮ… ……………………………… คาํ สอนของอะลซุ ซิกร ในเรอื่ งซอฮาบะฮบางทา น………………………………… บทท่ี 5 เกีย่ วกับคอลฟี ะฮท งั้ สาม อบบู กั ร อมุ ัร อศุ มาน……………………………… อบูบักร ศิดดีก ในสมยั ทท่ี านศาสนทตู (ศ็อลฯ) ยังมชี วี ิตอยู…………………………… อบบู กั ร หลงั จากทา นศาสนทตู (ศอ็ ลฯ) เสยี ชีวติ – การกลา วหาวา ทา นหญงิ ฟาฏิมะฮ ซะฮรอ สตรผี ูซ่อื สตั ย พดู เทจ็ แลวยึดกรรมสิทธ์ิของนาง……………………………………………

ฟาฏิมะฮ คอื นายของบรรดาสตรแี หงศรัทธาชน และนายของบรรดาสตรีแหงประชาชาติ น…้ี ……………………………………………………………………………………………… ฟาฏมิ ะฮ ซะรอฮ นายหญิงของบรรดาสตรีชาวสวรรค… ………………………………… ฟาฏมิ ะฮ เลอื ดเนอ้ื ขางทานศาสนทตู (ศอ็ ลฯ) และทานจะโกรธเนือ่ งจากการโกรธของ นาง………………………………………………………………………………………………….. อบบู ักร ฆาชาวมุสลิมที่ไมยอมจา ยซะกาต ใหแกเขา…………………………………… อบบู ักร หา มการบนั ทกึ ซนุ นะฮทา นศาสนทตู (ศ็อลฯ) อมุ ัร บนิ ค็อตตอ็ บ และอศุ มาน บนิ อัฟฟาน ก็กระทาํ ดว ยเชน กนั ……………………………………………………………………… อมุ ัร บนิ คอ็ ตต็อบ แสดงความรนุ แรงตอ ฮะดิษจากทา นทานศาสนทูต (ศ็อลฯ) มากกวา สหายของเขา และหามประชาชนมิใหร ายงานถา ยทอด ……………………………… อบูบักร มอบตําแหนง คอลฟี ะฮใ หอ มุ ัร สหายรักของตน ซ่ึงขัดกบั คาํ ประกาศติ อนั ชดั แจง…………………………………………………………………………………………….. อุมรั บิน ค็อตต็อบ คัดคา นกิตาบลุ ลอฮ โดยการวนิ จิ ฉัยตีความของตน อุศมาน บนิ อฟั ฟาน เจรญิ รอยตามสหายท้ังสองของตน ในการขัดแยงกบั ประกาศติ แหง บทบญั ญัติ…………………………………………………………………………………. บทที่ 6 ปญ หาเกีย่ วกบั ตาํ แหนงคอลฟี ะฮ ปจุ ฉา- วสิ ัชนา ท่ียงั ไมเ พยี งพอแกน กั วเิ คราะหท ุกคน…………………………………… บทที่ 7 ปญหาทเ่ี กยี่ วกับฮะดษิ อนั ทรงเกยี รติ ……………………… ทา นศาสนทตู (ศอ็ ลฯ) เปน คนหลอกลอ…………………………………………………… ทานศาสนทูต (ศ็อลฯ) ลงโทษทณั ฑด ว ยวธิ ีทต่ี า่ํ ทราม และทําใหคนมสุ ลมิ พกิ ลพกิ าร… ทา นศาสนทูต (ศอ็ ลฯ) ชน่ื ชอบการรวมประเวณ…ี ……………………………………… เพ่อื สนบั สนนุ การรอ งราํ ทาํ เพลง และการเตน รํา ซงึ่ นยิ มกนั ในสมยั อมุ ยั ยะฮ… ………… ทา นศาสนทตู (ศ็อลฯ) ดมื่ นาบิช ……………………………………………………… ทา นศาสนทูต (ศอ็ ลฯ) เปดเผยอวยั วะอนั พงึ สงวน ……………………………………… ทานศาสนทตู (ศอ็ ลฯ) ทําผิดพลาดในนมาซ …………………………………………… ทานศาสนทูต (ศอ็ ลฯ) สาบานแลว กลับคาํ ……………………………………………… ทา นหญงิ อาอชิ ะฮ ปลอ ยทาสเปนอิสระเพอ่ื ปลดเปลอ้ื งคาํ สาบานของนาง……………… ทา นศาสนทูต (ศ็อลฯ) ลดหยอนบทบัญญตั ิของอลั ลอฮไดต ามทท่ี า นตองการ…………… ทา นศาสนทตู (ศอ็ ลฯ) ทาํ ตวั เหมือนเดก็ และลงโทษคนทไ่ี มส มควรจะรับโทษ…………… ทานศาสนทตู (ศอ็ ลฯ) ขัดแยงกบั ฮะดษิ ของทา นเอง……………………………………… ความขัดแยงกนั ในแงข องเกยี รตยิ ศ……………………………………………………… ทา นศาสนทตู (ศ็อลฯ)ขัดแยงกบั หลักวชิ าการและการแพทย… ……………………………

บทที่ 8 ปญ หาเกยี่ วกบั ตาํ ราซอเฮียะหท งั้ สอง บุคอรี และมสุ ลมิ ………………………… บุคอรี และมุสลมิ นกึ ถงึ อะไรในการยกยอง อบูบกั รและอุมรั ……………………………… บคุ อรี ปลอมฮะดษิ เพื่อปกปอ งเกยี รติยศของอมุ รั บนิ คอ็ ตตอ็ บ………………………… บทรายงานทบ่ี ่นั ทอนเกยี รตขิ องอะหล ลุ บัยต (อ.)เปน ทพี่ อใจของบคุ อรี……………… บทสรุปสง ทา ย……………………………………………………………………………… หนงั สอื อา งองิ …………………………………………………………………………………

มวลการสรรเสรญิ เปนสทิ ธขิ องอลั ลอฮ พระผอู ภิบาลแหงสากลโลก ขอความจาํ เริญและ ความสนั ตสิ ุขพึงมแี ดท านศาสดามฮุ มั มดั ผถู ูกแตงตั้งมาเพอ่ื เปน ความเมตตาแดม นษุ ยชาตใิ นโลก นี้ ทา นคอื ประมขุ ของมนุษย ทง้ั ในยุคแรกและยุคสดุ ทา ย ทา นเปน ผูบรสิ ทุ ธิป์ ลอดพน จากการถกู ใส ไคลใหเ ปน อืน่ และความสนั ตสิ ุข พงึ มีแดบ ตุ รหลานของทา นผูสะอาดบรสิ ุทธิ์ ในฐานะเปน ผนู าํ ทาง วิชาการ และเปนดวงประทปี ท่ใี หค วามสวา ง และเปน อมิ ามของบรรดามุสลิม ทงั้ มวล ปญหาน้เี อง ท่ีทาํ ใหบรรดามุสลิมพากนั ศกึ ษาวเิ คราะหก นั อยา งมากมาย โดยเฉพาะ บรรดาอะหลซิ ซนุ นะฮ ซึง่ ถอื วา พวกตนเพยี งฝายเดยี วเทา น้นั ท่ยี ึดถอื ซนุ นะฮนบไี ดอยา งแทจรงิ ยง่ิ กวาเจา ของซนุ นะฮเอง และเหนอื กวา บรรดาบุตรหลาน ของทา นผบู รสิ ุทธ์ิ ยง่ิ กวา นน้ั พวกเขา ยงั ใหก ารปฏิเสธทา นเหลานี้ ยงิ่ กวา ใครๆ ทง้ั หมดในบรรดามสุ ลมิ และแสดงการทาทายทา น เหลานั้น โดยการใชฉ ายานามวา อะหล ซิ ซุนนะฮ ปจ จุบนั ในประเทศอสิ ลามหลายประเทศ ไดม ีสมาคมใหมๆ ถกู กอต้ัง ขนึ้ มาอยาง มากมาย โดยใชช อ่ื เรยี กวา “ปกปอ งซนุ นะฮของมฮุ ัมมดั ” บา ง “กลมุ ชว ยเหลือบรรดาซอฮาบะฮ” บา ง มหี นงั สอื หลายเลม ไดถ กู เขยี นข้ึนมาเพื่อ ดาทอ และกลาวหา ชีอะฮและอิมาม ของพวกเขาวา เปนกาฟร และเยาะเยยถากถาง บรรดาผรู ขู องชอี ะฮ บรรดาเครอื ขา ยตา งๆ เก่ียวกบั ดา นการขาว ระดบั โลกตาง พากนั แพรแนวความคิดเหลา นี้ไปตามภมู ภิ าคตา งๆของโลก ไมวา จะเปน ประเทศ อิสลามหรอื ไมก ต็ าม ฉะนนั้ เรื่องทคี่ นทัง้ หลาย สนทนากนั มากท่สี ดุ เรอ่ื งหนึ่ง ในทุก วนั นี้ กค็ อื เรื่อง ซุนนะฮก บั ชอี ะฮ หลายครงั้ หลายหน ท่ขี าพเจา ไดเ ขารวมในงานกิจกรรมตา งๆของบรรดานกั ศกึ ษาหนมุ สาว มุสลิม บางแหงพวกเขาจะพากนั ซักถามกนั ถงึ เร่ืองราวท่เี ปน ความจรงิ และทไี่ มจริงเก่ียวกบั ชีอะฮ คนเหลา นน้ั จะเสวนากนั ถงึ เรือ่ งทไี่ ดพบ เหน็ และผานประสบการณในชวี ติ มากับมิตรสหายของ พวกเขาท่เี ปน ชอี ะฮ อกี ทั้ง เรือ่ งราวทพ่ี วกเขาไดฟ ง ไดอานจากหนงั สือของชอี ะฮ โดยไมรูวาสจั ธรรม อยูทีไ่ หน กนั แน ขาพเจา เคยสนทนาและไดม อบหนงั สอื (ซุมมะฮ ตะดยั ตุ) ของขา พเจาใหแก บางทาน มวลการ สรรเสรญิ เปนสิทธขิ องอัลลอฮ สว นมากหลังจากไดถกและอภิปรายกันแลว พวกเขาไดรับ การชีน้ าํ สูค วามรูท ่แี ทจ รงิ พวกเขาจงึ ใหก ารยอมรบั ปฏิบัตติ าม แตน ่ีกค็ อื เรอื่ งทถ่ี กู จาํ กัดอยใู นกลมุ เยาวชนคนหนมุ สาวท่ีขาพเจา ไดพบกนั โดยบงั เอิญ สวนกบั กลมุ อนื่ ๆ ท่ยี ังไมม ีโอกาสไดพบกนั ใน ลกั ษณะเชน น้ี กย็ งั คงมีความคิดทีส่ ับสน ทา มกลางการตอบโตร ะหวา งกนั ของความคดิ เห็นอนั หลากหลาย

แมวา หนงั สอื “ซมุ มะฮตะดยั ต”ุ (ในที่สุดขา พเจา กไ็ ดรับทางนาํ ) และ “มะอัศซอดิกนี ” (ขอ อยกู บั ผสู ตั ยจริง) จะมหี ลักฐานที่ควรแกการยอมรับ และมีขอพสิ ูจนทช่ี ดั เจนเพยี งไร แตห นงั สือทงั้ สองเลม นั้น กย็ งั ไมเ พยี งพอตอการเผชิญหนา กบั ปญหาขอใสไ คลต างๆที่ประดงั มา จากทศิ ทางที่ เลวราย โดยเงนิ ดอลลารของประเทศผคู านํ้ามนั ท่อี ยูใ นเครอื ขายทางดานการขาวตา งๆ ถงึ กระนั้น เสยี งแหง สัจธรรมก็ยังคงวนเวยี นอยทู ามกลางกระแสเสยี ง ของการเสยี ดสี และ แสงสวา งกย็ งั คงเจดิ จา อยทู า มกลางความมืดมดิ อยูเสมอ เพราะสัญญาของอลั ลอฮ ตองเปน จริง เสมอ และจําเปน อยา งยงิ่ วา สญั ญาของพระองค จะตอ งบรรลผุ ลสําเรจ็ เสมอ ดังมโี องการวา : “พวกเขาตอ งการจะดบั แสงสวา งของอัลลอฮ ดว ยลมปากของพวกเขา แตอ ลั ลอฮ เปนผูท ําใหแ สงสวางของพระองคสมบูรณเ สมอ ถึงแมว า พวกปฏเิ สธจะชงิ ชงั กต็ าม” (อัศศ็อฟ / ๘) และทรงตรสั อยางชัดเจนวา ผลงานของ พวกเขาในเรื่องน้จี ะถกู ทาํ ลายจนยอยยบั : “แทจรงิ บรรดาผซู ่งึ ปฏิเสธนัน้ ไดใ ชจา ยทรพั ยสนิ ของพวกเขาเพอ่ื ขัดขวางหนทาง ของอลั ลอฮ ดงั น้ันพวกเขาจะใชจ า ยมันไป ตอจากน้นั ความสูญเสยี จะเกดิ ขึ้นแกพ วกเขา ตอจากนนั้ พวกเขาจะถกู พชิ ิต และบรรดาผปู ฏเิ สธจะถกู นําไปรวมไว ณ นรกญะฮนั นมั ” (อัล อนั ฟาล/๓๖) เมือ่ เปนเชน นี้ จึงจําเปนสาํ หรบั ผรู ู และนักคิดนักเขียน ทจ่ี ะตอ งใหค วาม กระจางในปญหา ท่ีสลับซบั ซอ น และช้นี าํ ประชาชนไปสหู นทางอนั เทย่ี งตรง อลั ลอฮ ทรงมโี องการวา : “แทจริง บรรดาผูซ่ึงปด บังสง่ิ ทเ่ี ราไดป ระทานลงมา ไดแกการ อธบิ ายอันแจม ชดั และการชน้ี าํ ภายหลังจาก ท่เี ราไดอธบิ ายมนั ในคมั ภรี อ ยาง แจมชดั แกค นทงั้ หลายแลว เขาเหลา นนั้ อลั ลอฮจ ะทรงสาปแชง พวกเขา และ บรรดาผสู าปแชงก็จะสาปแชง พวกเขา เวนแต บรรดาผูซ ่ึงไดก ลบั ตัว และปรบั ปรงุ ใหดีข้นึ และไดอ ธบิ ายอยา งแจม ชดั เขาเหลานน้ั ทีข่ า อภัยแกพ วกเขา และขาเปน ผใู หอภัย ผู เมตตาเสมอ(อลั บะกอเราะฮ ๑๖๐) ทาํ ไม บรรดานกั ปราชญจ งึ ไมพดู ถงึ ไมว ิเคราะหในประเด็นน้ี อยา งจรงิ จังและจริงใจ ตอ อัลลอฮ ในเม่ือพระองคท รงประทานหลกั ฐานอนั ชดั แจง และวิถี แหงธรรมมาแลว ในเมอื่ พระองคทรงใหทาํ ใหศาสนาน้สี มบรู ณ และให ความโปรด ปรานมาครบถว นแลว และในเมอ่ื ทานศาสนทูต(ศอ็ ลฯ)ไดทําหนา ทที่ ไ่ี ดร บั มอบหมาย และประกาศเผยแผส าสนและธรรมะแก ประชาชาตแิ ลว ดงั นน้ั ทาํ ไม จงึ มคี วามแตกแยก มกี ารเปนศัตรูมีความชิงชงั กนั มกี ารใหฉายานาม แกก ันอยา งนี้ โดยการกลา วหาแกก นั วา เปน กาฟร ระหวา งพวกเรากนั เอง ขา พเจา ใครข อเรียนยนื ยนั อยางตรงไปตรงมา ใหชดั เจน ไว ณ ทนี่ ว้ี า สําหรับบรรดามุสลิม ท้ังมวล จะไมม ีวนั หลุดพน จะไมม ีวนั ปลอดภยั จะไมมวี นั เปน เอกภาพ จะไมม ีความสขุ สงบ และ จะไมไ ดเ ขา สวนสวรรค นอกจากตองยอ น กลบั ไปหาสองหลักการขน้ั พน้ื ฐาน นน่ั คอื พระคัมภรี 

แหง อลั ลอฮ และเช้ือสาย (อติ เราะฮ)ของทา นศาสนทตู (ศ็อลฯ) โดยจะตอ งขน้ึ โดยสารลํานาวาที่ ปลอดภยั นนั่ คือเรือโดยสารของอะหล ุลบยั ต(อ)และน่ีหาใชถ อ ยคาํ ท่ีมา จากการอุตรขิ องขาพเจา แตอยางใดไม หากแตเ ปนคาํ ดํารสั ของอัลลอฮแ ละของศาสนทูต(ศ็อลฯ)ของพระองคทงั้ ในพระ คมั ภรี อัล กรุ อานและซนุ นะฮนบีอนั ทรงเกยี รติ ฉะนนั้ บรรดามสุ ลิมในยุคปจ จุบนั จงึ มายนื อยูเบ้ือง หนา ของสองทางเลือกอนั โดดเดน ทจ่ี ะนาํ ไปสูเ อกภาพได ดังนี้ ๑ : อะหลซิ ซนุ นะฮ วลั ญะมาอะฮ จะเปน จะตอ งยอมรบั แนวทางจาก บุคคลในครอบครวั ของทานศาสนทูต(ศ็อลฯ) นัน่ คอื แนวทางทช่ี ีอะฮ อมิ ามียะฮ อิษนาอะชะรียะฮ ยดึ ถืออยู ซง่ึ เปน มัซฮบั ที่หา ของบรรดามุสลิม โดยจะตองถอื ปฏบิ ัตติ อหลกั ฐานทางวชิ าฟก ฮ(ศาสนบญั ญัติ ศาสตร) ตามวธิ กี ารท่ถี ือปฏิบตั ิ ตอมัซฮับท้งั ส่ีของอิสลามโดยไมมกี ารตําหนิตเิ ตยี น ไมมกี ลาวหา ตง้ั ฉายาแก ผูท่ยี อมรบั ในมัซฮับนน้ั แตอยางใด และจะตอ งปลอยใหบ รรดานักศกึ ษา ปญญาขน มี อิสระในการเลอื กเอามัซฮับใดกไ็ ด มายึดถอื และตามเคา โครงเดยี วกันน้ี ยงั หมายความตอไป คือ ใหบ รรดามสุ ลมิ ทง้ั ซนุ นะฮแ ละชีอะฮสามารถ ยอมรบั มซั ฮับอนื่ ๆ อีกที่ประชาชาติอสิ ลามมอี ยเู ชน อิบาดียะฮ และซัยดียะฮ เปน ตน ถงึ แมวา วิธกี ารทว่ี า น้ี ดูเหมอื นจะทาํ ใหประชาชาตขิ องเรา มากไป ดว ยการแบง กลมุ กันมากย่ิงขึน้ แตนน่ั กเ็ ปน เพราะ ไมม ีหนทางใดทจี่ ะเยียวยา แกปญ หาขดั แยง ทางประวัตศิ าสตรซ ึง่ เกดิ ขึ้นมานานนับหลายศตวรรษไดอ ยา งเด็ดขาดอกี แลว ๒. หรือไม บรรดามุสลิมจะตองเปน เอกภาพดว ยกนั โดยพรอ มหนา ในหลกั ความเชือ่ เดียวกนั ทพี่ ระคัมภรี แ ละศาสนทตู ของอลั ลอฮไ ดร จนาไว นนั่ คือ หนทาง เดียว และเปนหนทางอัน เทยี่ งตรง คือ เปน ผูปฏบิ ตั ติ าม บรรดาอิมามแหง อะหล ลุ บยั ต( อ.) ซง่ึ อลั ลอฮไ ดทรงขจดั มลทิน ออกไปจากพวกทาน และชาํ ระขัดเกลาพวกทา นใหสะอาดบรสิ ทุ ธ์ิ เมื่อเปน เชน น้ี บรรดามุสลมิ ทงั้ ซุนนะฮ และชอี ะฮ จะเปน ผทู ีย่ อมรับตอผมู ีฐานะทางวชิ าการสงู สดุ ตนเอง และยอมรบั ตอ ผมู ีฐานะ ล้าํ หนาในทกุ ดาน ทัง้ การตกั วา การสาํ รวมตน ความสมถะ จรยิ ธรรม ความรแู ละผลงาน และท่ี บรรดามุสลิมมคี วามเหน็ แตกตางกนั ในเรือ่ งซอฮาบะฮกค็ วรจะไดล ะวางสวนที่มีความเหน็ ขดั แยง เพื่อไปสสู ง่ิ ทมี่ คี วามเหน็ ตรงกนั ดังมีวจนะของทา นศาสนทูต(ศอ็ ลฯ)ตอนหนงึ่ ความวา “จงสลัดทง้ิ สงิ่ ทที่ านคลางแคลง สงสยั จนกวา จะไมม สี ิ่งทที่ า นคลางแคลงสงสัย” เมือ่ เปน เชน น้ี ประชาชาติมุสลมิ ก็จะรวมตัวกนั ได และเปน หนึง่ เดียวบน หลักความเชือ่ ขั้น พน้ื ฐาน ซ่ึงเปน แกนกลางในการขับเคลอื่ นทกุ สงิ่ ทุกอยา ง ใหเ ปน ไปตามคําสอนของศาสดาทว่ี า “ฉันไดท ้งิ สงิ่ สาํ คัญสองประการไวใ นหมพู วกทา น ตราบใดทีพ่ วกทา นยึดถือสงิ่ ทง้ั สอง พวกทา นก็ จะไมม วี นั หลงผิดอยา งเดด็ ขาด นัน่ คอื คัมภีรแ หง อัลลอฮ และเช้ือสายของฉนั แหงอะหลลุ บยั ต ของฉนั ” (จาก หนงั สอื ซอเฮยี ะหมสุ ลมิ ) ในเมอ่ื ฮะดษิ นม้ี ีมาตรฐานซอเฮยี ะหต รงกนั จากทงั้ สองฝา ย ไมเ วนแมก ระทัง่ จากบรรดา มุสลมิ ที่มมี ัซฮบั แตกตางกนั แลว ทาํ ไมสวนหนึ่งจากบรรดามุสลิมเหลา น้ันจึงไมปฏบิ ตั ติ าม ? ถา

หากวา บรรดามสุ ลมิ ทงั้ หมดพากนั ปฏิบตั ติ ามคาํ สง่ั ของ ฮะดษิ น้ี แนน อนความเปน เอกภาพที่ เขมแขง็ ของอสิ ลาม จะตองเกดิ ข้นึ ในหมู พวกเขา กระแสลมและพายุจะไมพ ดั พาพวกเขาใหโอน เอน การใหข าวจะไมสามารถ ทาํ ลายพวกเขาได และศตั รขู องอิสลามจะไมสามารถทําใหพวกเขา พายแพไ ด ตามความเชือ่ ของขา พเจา นคี่ ือ หนทางเดยี วทจ่ี ะแกไ ขได เพ่ือปลดปลอ ย บรรดามุสลิมให รอดปลอดภยั นอกเหนอื จากน้ี ลว นเปน ความผิดพลาด และเปน แคเ พียงการพดู จาใหไ พเราะกนั เทา นนั้ คนท่ีศกึ ษาอัล กุรอานและซนุ นะฮน บี ที่ศกึ ษาวิเคราะห และใชว ิจารนาญาณ ตอ ประวตั ศิ าสตรด ว ยสตปิ ญ ญาของตน จะตอ งเหน็ ดวยกบั ขาพเจา อยา งนี้ โดยไมต องสงสัย ฉะนัน้ ในเม่อื ทศิ ทางแรกไดประสบความลม เหลวมาตง้ั แตช วงแรก ของวนั ทที่ า นศาสนทตู แหงอัลลอฮ( ศอ็ ลฯ) อาํ ลาจากโลกนี้ โดยทีซ่ อฮาบะฮไ ดขดั แยงกนั และสง่ิ นเ้ี อง ไดกอเหตุอยใู น ความแบงแยก และทาํ ลายประชาชาติมสุ ลิม จนถงึ ขนาดวา ประชาชาติมสุ ลมิ นบั หลายศตวรรษ หมดสน้ิ ความหวงั ทจ่ี ะยอนกลบั ไปสทู ิศทางที่สอง นนั่ คือ การยดึ เหนย่ี วกบั คมั ภีรและอติ เราะฮ (เชื้อสายของทานศาสดา) เมอื่ กระบวนการขาวยคุ โบราณสมัยตระกูลวงศอมุ ัยยะฮ และตระกลู วงศอ บั บาซียะฮ อีกทง้ั กระบวนการขาวสมัยใหมในยุคของเราปจ จบุ นั ไดแพรภ าพ หลอน บดิ เบอื น ใหห ลงผิด และต้ังขอหาวาผปู ฏบิ ตั ิตามอะหลุลบัยต(อ.) ของทานนบี (ศอ็ ลฯ) นนั้ เปน กาฟร ดงั นน้ั เบือ้ งหนา ของเราจงึ ไมม อี ะไรเหลอื อยเู ลย นอกจากการเผชญิ หนา กับความจรงิ และเปด เผยความ จรงิ ใหแกท ุกคนท่ีปรารถนาหาความจรงิ การกระทาํ เชนน้ี คอื ความผูกพนั กับแนวทางของอัล กุ รอาน อนั ทรงเกยี รติทต่ี รัสทา ทายไวว า “จงกลา วเถิด (โอม ฮุ มั มัด) จงนาํ หลักฐานขอ พสิ จู นข อง พวกทา น มาซิถาหากพวกทานเปนผสู ตั ยจ รงิ ” (อลั บะกอเราะฮ :๑๑) ขอพสิ จู นแ ละหลักฐานที่วา นี้ จะตองมิใชสิง่ ท่ขี นึ้ อยูกบั อํานาจและทรัพยส นิ และตองไม ขน้ึ อยกู บั กระบวนการปลุกปน และขม ขู ตอบรรดาผูซ ึง่ ถวายตนเองเพอื่ อัลลอฮองคเดยี ว และไมพ งึ พอใจตอ ความเปลย่ี นแปลงสัจธรรม ถงึ แมว า พวกเขา จะตอ งแลกกบั ลมหายใจเฮอื กสดุ ทาย เมื่อไรหนอ ผรู ูของประชาชาติมุสลิมปจ จบุ ัน จะจดั ประชุมเพอื่ เสวนากันถงึ ปญ หาเหลาน้ี ดวยหวั ใจท่เี ปด กวาง ดวยสติปญญาทีต่ น่ื ตวั และดว ยดวงจติ ทีใ่ สสะอาด โดยใหพ วกเขารบั ใช ประชาชาติอิสลาม ดว ยการกระทําในสง่ิ นี้ และทาํ หนา ทีส่ มานความแตกแยก รักษาบาดแผลและ สรางเอกภาพขน้ึ ในประชาชาติ ใหเ ปน ปกแผนอยางแทจ ริง แทจ รงิ ความเปน เอกภาพน้ี จะตอ งมาปรากฏอยางไมม ที างเล่ยี ง ไมวา พวกเขาจะเห็นดว ย หรือจะรงั เกยี จ เพราะอลั ลอฮทรงมอบอมิ ามจากเชือ้ สายของ ศาสดาผไู ดรับการคัดเลือก มาใหแ ก ประชาชาตนิ ี้ แลว ทานจะทาํ ใหแผนดนิ นี้ เตม็ ไปดวยความเทยี่ งธรรมและยตุ ิธรรม เหมือนอยา งที่ ความอธรรมและความชว่ั ราย เคยเตม็ อยมู ากอน และอิมามทา นน้ี คอื คนหนงึ่ จากอิตเราะฮอ นั บริสทุ ธิ์ เสมอื นหนง่ึ วา อลั ลอฮจ ะทรงทดสอบประชาชาตนิ ี้ตลอดระยะเวลาอันยาวนาน ดวย

วิทยญาณ ของพระองค จนกระทั่งวาระสดุ ทา ยของมนั ใกลจะมาถงึ พระองค จะทรงเปด เผยใหเหน็ ความผดิ พลาด จากการตัดสินใจของประชาชาติ และ พระองคท รงใหโอกาสอีกคร้ังหน่ึง เพอ่ื พวก เขาจะไดย อนกลับไปหาสัจธรรม และ ปฏิบตั ติ ามแบบแผนทถี่ กู ตอ งตามทศ่ี าสดามฮุ มั มดั (ศ็อลฯ) ไดวงิ วอนไวว า “โออลั ลอฮ โปรดนํากลุม ชนของฉันดว ยเถดิ เพราะวา พวกเขาไมร”ู จนกระท่งั มาบัดนี้ ขาพเจา ไดเ สนอหนงั สือเลม นอี้ อกมา “จงถามผูรู” น่ีคือสวนหนึ่งจาก คําถาม พรอ มดวยคําตอบ เกย่ี วกบั เรอ่ื งราวและการเรยี นรูใน เร่ืองของอิมามแหง อะหล ลุ บัยต (อ) เพอ่ื บรรดามสุ ลมิ ในประเทศอิสลามทุก ประเทศ จะไดรบั ผลประโยชนจ ากการอาน และใหพวก เขาทําหนาทีส่ มานแนว ความคดิ อนั หลากหลาย เพือ่ ใหเกิดเอกภาพอนั โดดเดน ความสมประสงคข องขาพเจา มอิ าจเปน จรงิ ได นอกจากโดยอาํ นาจของ อลั ลอฮ ขาพเจา มอบความไวว างใจในพระองค และขอกลบั ตวั ยังพระองค โอ พระ ผอู ภบิ าลของขา โปรดบนั ดาล ใหห วั ใจของขา ปลอดโปรง และโปรดบันดาลใหง าน ของขางา ยดายสาํ หรับขา และโปรดคล่คี ลาย เง่อื นปมท่ปี ลายลน้ิ ของขา เพอ่ื ให พวกเขาเขา ใจในคาํ พดู ของขา ขา พเจา ขอตออลั ลอฮ ใหพ ระองคท รงยอมรบั ผลงานของขา และทรง บนั ดาลใหม คี วามดี งามและความสริ ิมงคลอยใู นผลงานชนี้ นี้ เพือ่ จะไดเปน เพยี ง อฐิ กอนหนึ่งรดั รงึ โครงสรา งของความ เปน เอกภาพใหเปน ปก แผน ทข่ี า พเจา เรียนอยางน้ี กเ็ พราะวา ในปจจบุ นั คนมสุ ลมิ ยงั หา งไกลจาก สทิ ธิมนุษยชนขั้น พน้ื ฐาน และการปฏิบตั ิตอกนั ดวยคุณธรรม ขา พเจา ไดส ัมผัสกบั ส่งิ เหลาน้ี ดว ยตัวของขา พเจา เอง เมอ่ื ไดเ ดินทางไป เยอื นประเทศ อิสลาม หรือประเทศที่มคี นมุสลมิ อาศยั อยูหลายประเทศ และคร้งั ลา สุดคือ ในประเทศอินเดยี ซึ่ง มคี นมุสลิมอาศัยอยมู ากกวา สองรอยลา นคน หน่ึงในสขี่ องจํานวนคนเหลา นน้ั เปน ชีอะฮ และอีก สามในสี่เปน ซนุ นะฮ ขา พเจา ไดยินไดฟ ง จากคนเหลา นน้ั เปน จํานวนมาก แตท วาสง่ิ ทไ่ี ดพ บเหน็ นน้ั นับวา เปน เรอื่ งทน่ี า ประหลาด นา สมเพชและนาหวาดกลัว แนนอนขา พเจา รสู ึกเสยี ใจ และ รองไห กับความเปนไปของประชาชาตมิ สุ ลมิ เหลาน้ี ในหวั ใจของขา พเจานนั้ แทบจะ หมดสิ้นความหวงั ถาหากปราศจากความมงุ หวงั ความปรารถนา และความ ศรัทธาในความเมตตาของอลั ลอฮ ทันทีท่ีขา พเจา ไดเ ดินทางกลบั จากอนิ เดยี กไดสงจดหมายเปดผนกึ ไปยังผรู ู คนหนึ่งของ ประเทศอนิ เดยี ซงึ่ เปน ทยี่ อมรบั ของอะหล ซิ ซุนนะฮ วลั ญะมาอะฮ ทา นคือ อบู อลั ฮะซัน อนั นดั วยี  ขา พเจา ไดส ญั ญากบั ทา นวา จะเผยแพร จดหมายฉบับนี้ พรอมกับคาํ ตอบ แตท วาขา พเจา ยงั ไมไดรบั จดหมายตอบจน กระทงั่ บดั นี้ ซงึ่ ขาพเจา ไดนํามาตพี มิ พล งในบทนําของหนงั สือเลม น้ีแลว ทัง้ น้ี เพ่ือเปน ขอ มลู ทางประวตั ิศาสตรช้ินหนงึ่ ท่ียนื ยนั แกเราตอ อลั ลอฮ และตอ ประชาชน ดว ย เหตุวา เราคือคนหนึง่ ท่เี ชญิ ชวนสคู วามเปน เอกภาพแลว

ดร. มฮุ มั มดั อตั ตญี านีย อซั ซะมาวีย จดหมายเปดผนกึ ถึงทา นซัยยิด อะบลุ ฮะซนั อนั นัดวีย ผูรูแ หง อนิ เดยี ดว ยพระนามแหงอลั ลอฮ ผทู รงกรณุ าปรานี ผทู รงเมตตาเสมอ ขอความจาํ เรญิ และความสนั ติสุขมแี ดป ระมุขของบรรดาศาสนทตู และ วงศว านของทา นผู บรสิ ทุ ธิ์ ขอความสันตสิ ุข ความเมตตาของอลั ลอฮแ ละความจาํ เริญของพระองค ประสบแดท า น ขา พเจา มฮุ ัมมดั อตั ตญี านยี  อซั ซะมาวีย ซ่งึ อลั ลอฮท รงกรุณา ดว ยวถิ ี แหงธรรม และ ความสัมฤทธผิ์ ล จึงยอมรับในมซั ฮบั อะฮล ุลบัยตข องทา นผูเปน นบี หลงั จากใชเวลาอันยาวนานใน การศึกษาคน ควา และหลงั จากอยูในมซั ฮบั มาลกิ ยี  อกี ทงั้ เปน คนหนงึ่ ในสายตอรีเกาะฮศ ฟู ยท ่มี ฃี ่ื อเสียงในอฟั รกิ าเหนอื นนั่ คอื เมอื ง อตั ตียานียะฮ ขา พเจาไดย อมรบั สจั ธรรม เมื่อครงั้ ท่ีเดนิ ทางไป หาบรรดาผูรใู น สายชีอะฮ แลว ไดเขียนหนงั สือเลม หน่ึงชื่อวา “ซมุ มะฮต ะดยั ตุ” (ในท่สี ุดขา พเจา ก็ ไดรบั ทางนาํ ) ตอ จากนน้ั กไ็ ดจ ัดพิมพข นึ้ ในประเทศอนิ เดียของทา น โดยสมาคม อลั อลิ มีย อลั อสิ ลามีย ซึ่งไดพมิ พออกเปน ภาษาตา งๆ และเปน โอกาสทขี่ าพเจา ไดเดนิ ทางมายงั ประเทศอินเดยี ทานซัยยิดท่รี กั ขาพเจา ไดม าถงึ ยงั ประเทศอนิ เดีย ในระยะเวลาอนั สนั้ และตงั้ ความหวงั วา จะเขา พบทาน เนอ่ื งดว ย เคยไดย ินกติ ศิ ัพทของทาน และ ทราบ มาวา ทา นเปน ทย่ี อมรบั นับถือ ของบรรดาอะฮลซิ ซนุ นะฮ วัลญะมาอะฮ แต อปุ สรรคของขา พเจา ท่ไี มม ีโอกาสเชนนน้ั ก็คอื หนทางอันยาวไกล และเวลา กระชนั้ ชิด ขา พเจา ไดแตเ พยี งเยยี่ มเมืองบอมเบย และเมอื งญะบลั บรู อีกท้ังเมือง อน่ื ๆในกูญรั ตยี  ขาพเจา รสู กึ เสียใจอยา งยง่ิ ตอ สง่ิ ที่ไดพ บเหน็ ในอนิ เดยี น่นั คอื ความ แตกราว และความเกลียดชงั กันระหวางอะหลิซซนุ นะฮก ับพน่ี องมสุ ลมิ ของ ตนที่เปน ชอี ะฮ ขา พเจา ไดย นิ มาวา เขาเหลานน้ั รบราฆา ฟน และหลงั่ เลอื ดของผูบ ริสุทธ์ิ จากทั้งสองฝาย กันอยบู อ ยครง้ั ในนามของอิสลาม ขาพเจา ไมเ ชอื่ วา ขา วนน้ั จะเปน จริง ดวยมนั่ ใจวา เปน เร่อื งทหี่ ลอกกนั เทา น้นั แตส ิ่งที่ ขาพเจา ไดพบเห็นและไดยนิ ในชวงการมาเยือน ไดทาํ ใหป ระจกั ษ ถงึ ความจรงิ ของความเปน พ่นี อ ง และความเปน คนแปลกหนา ขาพเจา เช่ือวาจะตอ ง มเี จตนารายและแผนทาํ ลายอิสลามและ บรรดามสุ ลมิ เปนแนแท เพอ่ื กาํ จดั ใหห มด สิ้นไป ท้งั ซนุ นะฮแ ละชอี ะฮ

สิง่ หนงึ่ ทเี่ พิ่มความมน่ั ใจและใหข า พเจา รูช ัดเจนย่งิ ขน้ึ ก็คือ เมื่อขาพเจา มีโอกาสสนทนา กบั ผรู ูอะหล ิซซนุ นะฮก ลุมหนงึ่ นาํ โดยทา นเชค อะซีซุรเราะมาน มฟุ ตขี องสมาคมอลั อิสลามยี ะฮ ท่ี มัสยิดเมืองบอมเบยต ามคาํ เชิญของพวกเขา เพียงขาพเจา ตกไปอยูในวงลอมของพวกเขาเทานนั้ การดูถกู เหยยี ดหยาม การตัง้ ขอ หา การดาประณามและการสาปแชง ตอชีอะฮข องคนในครอบครวั ทาน ศาสดาก็เร่มิ ประดังข้นึ ทนั ที พวกเขาทาํ เชน นน้ั เพราะหมายจะเอาชนะ และให ขา พเจา สะเทือนใจ เพราะรูม ากอ นวา ขา พเจา เรียบเรียงหนงั สือเลมหนึ่ง ท่เี รียกรอง ใหย ึดถือมัซฮับของอะฮลลุ บัยต( อ) แตข าพเจา เขา ใจในจดุ มงุ หมายของพวกเขาวา เปน อยา งไร จงึ ควบคมุ สติ อารมณ พลาง ตอบ พวกเขาดว ยความยิ้มแยม แจมใสวา ขา พเจาเปน แขกของพวก ทา น พวกทา นเปน ฝา ยเชญิ แลวขา พเจา กย็ ินดีมาพบกบั พวกทานในทนั ที แต พวกทา นเชิญขา พเจา มา กเ็ พอื่ จะไดกนดา ประณามขาพเจาเทา นัน้ เองหรอื นห่ี รอื จรยิ ธรรมทอ่ี ิสลามสอนพวกทานใหกระทาํ ? แลวพวกเขากต็ อบขา พเจาอยางทนั ควนั วา ตลอดทงั้ ชวี ติ ของขา พเจา ยงั มิไดเปนมสุ ลิม เลยแมส ักวนั เดียว เพราะขา พเจาเปน ชอี ะฮ และชีอะฮนนั้ มไิ ด มาจากอสิ ลามแตอยา งใด แลว พวก เขากส็ าบานในเร่ืองนีด้ วย ขา พเจา พดู วา : พน่ี อ งทรี่ กั โปรดยาํ เกรงอัลลอฮเ ถิด เรามีพระเจาพระองค เดียวกนั มนี บี ทา นเดียวกนั มีพระคมั ภีรเ ลมเดยี วกัน และมีกบิ ละฮแ หง เดียวกนั ชีอะฮน นั้ ยดึ ถอื ในเอกภาพ ของอัลลอฮ และปฏิบัติตามหลักการอสิ ลามโดยยดึ ถอื ทา นนบแี ละอะฮลุลบัยตข องทา นเปน ผนู ํา พวกเขาทาํ นมาซ จา ยซะกาต บําเพญ็ ฮัจญท ่ีบยั ตลุ ลอฮ อลั ฮะรอม เปน ไปไดอยางไร ที่จะกลา วหา วา เขา เปน กาฟร? พวกเขาตอบวา : พวกทา นไมศ รทั ธาตออลั กรุ อาน พวกทา นเปน มุนาฟก (ผกู ลับกลอกตอ ศาสนา) ถอื หลกั ตะกยี ะฮ(อําพรางตนเอง) โดยอมิ าม ของพวก ทา นกลา วไวว า : “หลกั ตะกยี ะฮ คือศาสนาของฉันและของบรรพบรุ ษุ ของฉัน” พวกทา นเปน ยิวกลุม หนงึ่ ท่อี ับดลุ ลอฮ บิน ซะบาอ ชาวยะฮูดสรา งขน้ึ มา ขาพเจา ตอบพวกเขาดวยอารมณดวี า : เราเลกิ พูดถึงเรอื่ งชีอะฮก นั ทีเถดิ แลว โปรดสนทนา กับขาพเจา เปน การสว นตวั จะดกี วา แนน อน ขา พเจา เคยยดึ ถือ ตามมซั ฮบั มาลกิ ยี เ หมอื นพวกทา น แตหลังจากไดศ ึกษาเปน เวลานาน กย็ อมรบั วา อะฮลุลบยั ต มีสทิ ธิไดรับการปฏิบตั ิตามมากกวา ฉะนนั้ พวกทา นมหี ลักฐาน แยง หรือจะซกั ถามในขอ น้ีบา งไหมวา อะไร เปนหลกั ฐานและขอ พสิ จู นของขา พเจา เพ่ือเราจะไดท าํ ความเขา ใจซึง่ กนั และกนั ? พวกเขากลา ววา : อะฮลลุ บัยต คือภรรยาทา นนบี ทา นไมรเู รื่องอัล กรุ อาน เลยขา พเจา ตอบวา : ก็ในหนงั สือซอเฮยี ะหบ คุ อรี และซอเฮียะหม สุ ลมิ ใหความหมาย ไมต รงกบั ที่ทา นพูดเลย พวกเขากลา ววา ทกุ หลกั ฐานในหนงั สอื ซอเฮยี ะหบ ุคอรแี ละ มุสลมิ ตลอดจนในตาํ ราซอเฮยี ะห

อื่นๆ ทพี่ วกทา นหยบิ ยกมาอา งน้นั ลวนแตเ ปนเรอ่ื ง ทชี่ อี ะฮปลอมแปลงเขามาใสไ วในตาํ ราของเรา ท้ังสน้ิ ขาพเจา หวั เราะแลว ตอบวา : หากพวกชอี ะฮส ามารถนาํ หลักฐานปลอม เขาไปบนั ทกึ ไวใน ตําราและหนังสือซอเฮียะหต างๆ ของพวกทา นไดจรงิ หนังสอื เหลา นนั้ กไ็ มค วรจะเปน ตนแบบและ ไมมีคณุ คาใดๆ และไมค วรทม่ี ซั ฮับของพวกทา น จะดํารงอยโู ดยยดึ ตาํ ราเหลา น้ัน! นั่นแหละ พวก เขาจึงเงยี บและเครง เครยี ด แตกย็ งั มอี ีกคนหนง่ึ ที่ตองการจะเฉือดเฉือนและแกเผด็ อกี คร้งั จงึ กลา ว วา “ใครก็แลวแต ถาหากไมศ รัทธาในคอลฟี ะฮ รอชดิ ีน เชนซยั ยิดินา อบูบกั รซยั ยิดนิ าอุมรั ซยั ยิดิ นาอุษมาน ซยั ยดิ นิ าอะลี ซยั ยิดนามุอาวยี ะฮ และซยั ยดิ ินายะซีด (ร.ฎ) เขาผนู ั้น มใิ ชม ุสลิม” ขาพเจา ตกใจอยางยง่ิ กบั ถอ ยคําเหลา น้ี เพราะไมเคยไดย ินมากอ นในชวี ิต นัน่ คือการ กลา วหาคนที่ไมเชอื่ ม่ันในตาํ แหนงคอลฟี ะฮของ มุอาวยี ฮแ ละยะซดี บตุ รชายของเขาวา เปน กาฟร ขา พเจา บอกตวั เองวา ถา จะกลาวเพียงวา มุสลมิ จะ ตอ งพงึ พอใจตอ อบบู ักรอมุ ัรและอุษมานกย็ งั พอทาํ เนา เพราะเปนเร่อื งธรรมดา แตก ารใหพึงพอใจกบั ยะซีด ขาพเจาไมเ คยไดยนิ ทีไ่ หนมากอน นอกจาก ในอนิ เดีย ขา พเจาไดห ันหนา ถามความเห็นของพวกเขาทง้ั หมดวา “ทา นทง้ั หลายมี ความเห็น พอง ตามทัศนะนข้ี องเขาหรือไม? ปรากฏวา พวกเขาทงั้ หมดรับวา “ใช” บัดนัน้ ขา พเจา รูวา ไมมปี ระโยชนอะไรทจี่ ะตอ ปากตอ คํากันอกี ตอไป ดว ยเขา ใจวา พวก เขาตองการใหข าพเจา สะเทอื นใจเพื่อแกแคนขาพเจา เทา นน้ั และบางทพี วกเขาอาจฆาขาพเจา ดวยขอหาวา ดูหมิน่ ซอฮาบะฮก ไ็ ด ใครละ จะรู ? ขา พเจา เหลอื บเห็นสายตาอันช่ัวรายของพวกเขา ก็เลยขอรองสหายทนี่ ํา ขา พเจามาพบ พวกเขา ชว ยนาํ ขา พเจา ออกไปจากท่นี นั่ โดยเร็ว แลว เขาก็นาํ ตวั ขา พเจา ออกไป พลางขอโทษขอ โพยตอ ขา พเจา ในเหตุการณท ่ีเกิดข้ึน และผูบ ริสทุ ธิ์ ทา นนี้เอง ถกู กลา วหาลบั หลงั จากท่ีประชมุ นี้ อยางหนัก ในฐานะที่ยอมรบั ความจรงิ เขาเปน คนหนุมผมู คี วามบริสทุ ธิ์ใจ ช่อื ชรั ฟุดดนี เจา ของ สาํ นักพิมพ อสิ ลามยี ะฮใน บอมเบย เขาไดเ ห็นทกุ อยา งที่เกดิ ขนึ้ ระหวางการสนทนาดังกลา วของ เราครัง้ นี้ และไมม ขี อเคลือบแคลงสงสัยใดอกี แลว ตอ บรรดาบุคคลผซู งึ่ เขาเคยเชอื่ มนั่ วา เปน นกั ปราชญช น้ั ผใู หญ ขา พเจา อาํ ลาพวกเขาดว ยความรูสึกอนั ขมขื่นตอ สภาพการณท ี่ เกดิ ข้ึนแก บรรดามสุ ลิม โดยเฉพาะบรรดาผอู างตนวา เปน กลมุ องคก รนักเผยแพรแ ละให สมญานามวา นกั ปราชญขา พเจา พูดในใจวา เมอ่ื นักปราชญเองเปนถงึ ขน้ั น้ี ในแง ของการถือพวกอยางหลบั หหู ลับตา ประชาชนคน ท่ัวไปทยี่ งั โงเขลาอยู จะสักขนาด ไหน บัดนั้นขาพเจา รูทนั ทวี า การรบราฆาฟน และการนองเลือด การทาํ ลายลา ง เกยี รติยศ ชอ่ื เสียงตา งๆ ไดเกดิ ข้ึนมาในนามการปกปองอิสลามอยางไร ขาพเจา รองไหก ับสภาพการณอ นั หดหทู เ่ี กิดขึ้นแกป ระชาชาติเหลา น้ี ซงึ่ อลั ลอฮ คอื ผรู บั ผดิ ชอบในการชน้ี าํ และทานศาสนทตู แหง อลั ลอฮเองอกี ดวยที่รบั ผดิ ชอบ นาํ แสง สวา ง สูดวงใจทง้ั หลายอันมืดมดิ แต

ในการนจี้ ะตอ งอาศัยแรงสะทอ น จากแสงสวาง ในขณะท่ีประเทศอินเดียแหง เดียวมปี ระชากร ๗๐๐,๐๐๐,๐๐๐ คน ทยี่ งั เคารพ บชู าสงิ่ อื่นนอกเหนือจากอลั ลอฮ พวกเขาบูชาววั รปู ปนและเจว็ด แทนทีพ่ ลงั ของ มสุลมิ จะเปน เอกภาพ เพอื่ ช้นี ําพวกเขาใหอ อกจากความมดื สูแสงสวาง จนไดย อม รับพระผูอภิบาลแหงสากลโลก เราเล็งเหน็ วา มุสลมิ ในปจจบุ นั นโี้ ดยเฉพาะใน อนิ เดยี มคี วาม จาํ เปนอยางยงิ่ ตอ การชน้ี าํ และปรับปรงุ แกไ ข ดวยเหตนุ ี้ เรยี นทานซยั ยิด ขาพเจาขอสง หนังสือฉบบั นี้มายงั ทาน เพื่อวงิ วอนทา น ดวย พระนามแหง อัลลอฮ ผทู รงกรณุ าปรานี ผทู รงเมตตาเสมอ ดว ยนามของทา นศาสนทูตผทู รงเกยี รติ ของพระองค ดวยนามของอสิ ลามอันยงิ่ ใหญแ ละโดยโองการของพระองค “และจงกระชบั ม่นั กับ เชอื กของอัลลอฮดวยกนั ทง้ั หมดและจงอยา แตกแยกกนั ” ขา พเจา เรยี กรอ งใหท านยืนหยดั เย่ยี ง มสุ ลมิ ผกู ลาหาญ ท่ไี มห วน่ั กลัวคาํ ครหาใดๆในเร่ืองของอัลลอฮไมถอื ฝา ย ไมถอื พวกใน เรอ่ื งนีใ้ ห เปนทช่ี ่นื ชอบของชัยฏอนและมติ รสหายของมนั ขาพเจา ขอรองทา นใหย นื หยัดอยางจรงิ ใจและจริงจังเพราะทา นคอื คนหนึ่ง ท่อี ลั ลอฮท รง มอบหมายหนา ทีร่ บั ผดิ ชอบมาให ตราบใดทที่ า นยงั พดู ในนามของ อิสลาม ณ ชมพทู วปี แหง น้ี อัลลอฮจะไมพ อพระทยั ทท่ี า นอยูในทา ทขี องผสู งั เกต การณที่พงึ พอใจตอ สง่ิ ที่เกดิ ขึ้นทน่ี น่ั ทนี่ ี่ ซึง่ คา ของมนั คือความสูญเสยี ชวี ิตผบู ริสุทธ์ิ ทง้ั มุสลมิ ซุนนะฮและชอี ะฮอลั ลอฮ จะสอบสวนทานในวนั ฟน คนื ชีพ ไมว า เร่อื งเลก็ เรือ่ งใหญทกุ ประการ เพราะผมู ีความรกู บั ผูไมมคี วามรนู นั้ ไมเ หมือนกนั อตั ราคา ตอบแทนของผูร ยู อ มสูงกวา และการตอบแทนอันมีเกยี รติ ยอ มไดแกผ มู เี กยี รติ ตราบใดทานยงั อางตนเปน ปราชญแ หง อนิ เดีย ตราบนน้ั หนาทีร่ ับผดิ ชอบของทา นยอ ม ยง่ิ ใหญเหลอื แสน ไมตองสงสัยเลยวา คําพดู เพียงคําเดยี วของ ทา นสามารถแกไ ขสถานการณของ ประชาชาตมิ ุสลมิ ในอนิ เดยี ได เพราะท่ีนน่ั มกี าร ทาํ ลายสถานทเ่ี พาะปลูกและเผา พนั ธุ จงยาํ เกรงอัลลอฮเถดิ โอผมู ีภูมิปญ ญา ในฐานะท่ีอัลลอฮทรงจัดความสาํ คญั ของผรู ู ไวในลําดบั รองลงมาจาก มะลาอกิ ะฮดังที่ ทรงตรัสวา “อลั ลอฮและมะลาอิกะฮ และบรรดาผมู คี วามรู ท่ีดํารง มนั่ ดวยความเทย่ี งธรรมยนื ยนั วา ไมม พี ระเจา อ่นื ใด นอกจากพระองค” และใน เม่อื อลั ลอฮทรงบัญชายังพวกเราทัง้ หมดวา “และ จงดาํ รงรักษาการชง่ั ตวง โดย เทย่ี งธรรมและจงอยา ลิดรอนการชง่ั ตวง”และในเมื่อนกั ตฟั ซีรอธบิ าย ถึง ความ จาํ เปนของความยุติธรรมในดลุ ยภาพทางสสารวตั ถุ อนั มคี า ในเชงิ ปรมิ าณ ทีถ่ กู จํากดั ไว อยางแนนอน แลว ทาํ ไมทาน จงึ ไมดาํ รงไวซ ่ึงความยุติธรรม ในประเดน็ เกี่ยวกับหลกั ความเชือ่ อนั ถว งดลุ ยอยูระหวา งสัจธรรมกับความผิดพลาด ซง่ึ การ ชน้ี ํามนุษยชาตแิ ละความปลอดภัยของ สังคมมนุษยจ ะตอ งขึ้นอยกู บั สิ่งนน้ั

อลั ลอฮทรงตรสั วา “และเมอ่ื พวกเจา ตัดสนิ ความ ดงั นน้ั จงตัดสินดวย ความยุตธิ รรม” ทรง ตรัสอกี วา “โอด าวูด แทจ รงิ เราแตง ต้ังเจา เปน คอลฟี ะฮ ในแผน ดิน ดงั นน้ั จงตดั สนิ ความระหวา ง ผูคนดว ยสัจธรรม และอยา ตามอารมณ เพราะมนั จะทาํ ใหเ จา หลงจากหนทางของอัลลอฮ” แนนอนทา นศาสนทตู แหงอลั ลอฮ( ศ็อลฯ) กลา ววา : จงพดู ความจริง ถึงแมจะ ตรงกับตวั เจาเอง จงพูดความจริงถึงแมมันจะขมขนื่ กต็ าม” ทานซยั ยดิ ผทู รงเกยี รติ ขา พเจา ขอเชิญชวนทา น ยงั พระคัมภีรแ หงอัลลอฮ และซุนนะฮ ของทา นนบี ดงั นนั้ ทา นโปรดพูดใหชดั เถดิ แมจ ะเปนการพูดเพียงคร้งั เดียว มนั กจ็ ะเปน สักขีพยาน ตอ อลั ลอฮสาํ หรบั ทา นได สาบานตอ พระผู อภบิ าลของ ทานซิวา ในทศั นะของทา นถือวา ชอี ะฮม ใิ ช มสุ ลิม ? ทา นเชอ่ื จริงหรอื วา พวกเขาเปน กาฟร? ทา นกลา ตัดสินวา เขาเหลา นน้ั ในฐานะเปน ผู ปฏบิ ตั ติ ามอะฮล ุลบัยตของทานนบี มคี วามเชอื่ ในเอกภาพของ อัลลอฮ เทิดเกียรติของพระองค มากกวา กลมุ ใดๆ ท้งั หมด (ปฏิเสธคาํ สอนวา ดว ยการเปรียบเทยี บ การมีรปู ลกั ษณ และเรือนรา ง ของพระองค) และพวกเขา ศรัทธาตอทา นศาสนทตู ของพระองค(ศ็อลฯ) เทิดเกยี รตมิ ากกวา กลมุ ใดๆทั้งหมด (เพราะคาํ สอนของพวกเขาเชอ่ื ในความเปนอศิ มะฮข องทา นศาสดา วา มมี ากอน ไดร ับ การแตง ต้งั ) ทา นกลา ตัดสินใชไ หมวา พวกเขาเปน กาฟร ? บรรดาผูซึ่งยอมรับอัลลอฮและศาสนทตู ของพระองค และบรรดาผูศ รทั ธา และคลอยตามเจตจาํ นงคข องเช้ือสายทา นนบี และยอมรับเขาเหลา นัน้ เปน ผนู ํา ดังท่อี บิ นมุ นั ซรู ได ใหคําจดั ความเก่ียวกบั พวกเขาไวในหนงั สอื “ลซิ านลุ อะรบั ” หมวดวา ดวย “ชีอะฮ” ทานกลา พดู ไหมวา เขาเหลา นนั้ มิใชม สุ ลมิ ? บรรดาพวกชีอะฮ ผูซ งึ่ ดํารงนมาซอยางดเี ลศิ และจายซะกาต อกี ทงั้ จา ยทรพั ยส ินของ พวกเขาจาํ นวนหนงึ่ ในหา (คมุ ซ) นอกเหนือจากซะกาตนน้ั อีก โดยเคารพเชื่อฟง อัลลอฮ และศาสน ทูตของพระองค และพวกเขาถือศลี อดทง้ั ใน และนอกเดอื นรอมฎอน และพวกเขาบําเพญ็ ฮจั ญ ทบ่ี ยั ตุลลอฮ เทิดเกียรตติ อ สญั ลักษณต า งๆ ของอัลลอฮแ ละใหเกียรตแิ กบ รรดาเอาลิยา แหง อัลลอฮ และ พวกเขาประกาศการตดั ขาดจากศัตรูของอัลลอฮและอิสลาม พวกเหลา นห้ี รอื ตาม ทัศนะของทา น ถอื วา เปนมุชริก ? บรรดาพวกทมี่ คี าํ สอนวา อมิ ามทง้ั สิบสอง คืออิมามจากอะฮล ุลบยั ตซง่ึ อลั ลอฮทรงขจัด มลทินออกจากพวกเขา และชาํ ระขัดเกลาพวกเขาอยา งสะอาด บรสิ ทุ ธิ์ ซ่งึ ทานศาสนทูต แหง อลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ)ทานไดวางขอ บญั ญตั แิ กบุคคลเหลา นน้ั ดังท่ีมรี ายงานโดยอัลบุคอร,ี มสุ ลมิ และตําราซอเฮียะหเลมอ่นื ๆ ของอะหลซิ ซนุ นะฮ พวกเหลา นหี้ รอื ตามทศั นะของทา น ถอื วา เปน พวกออกนอกศาสนาอิสลาม ?

บรรดามุสลิมในยคุ ปจจุบนั ไมรูเรอื่ งตาํ แหนง อมิ าม ไมเ คยผกู พนั กบั มนั เลย ไมวา เรอื่ งนี้จะ มใี นสมัยทท่ี า นศาสนทูตมีชวี ติ อยู หรอื หลังจากทที่ า นวะฟาตแลว จนกระท่งั เราถือวา ทัศนะ เก่ียวกบั เรื่องตาํ แหนง อิมาม และพื้นฐานในเร่อื งน้ี มที ม่ี าจากพวกเปอรเซีย และมะูซียกนั เชยี ว หรือ ? ทา นสอนจรงิ หรอื วา ผใู ดก็ตามไมย อมรบั ในตําแหนงอมิ ามของยะซดี บนิ มุอาวยี ะฮซ งึ่ ความละเมดิ เขาเปน ทรี่ ูกันอยา งดใี นหมมู สุ ลิมทัง้ ซนุ นียแ ละชีอะฮ ผู นน้ั เปน กาฟร ยะซีดนน้ั หมดส้นิ ความหมายและไรคณุ คา ใดๆ ไปแลว นับตงั้ แต บรรดามสุ ลมิ รวมตวั กันตอ ตานเขา เมอื่ ครั้งที่เขา บุกยึดเมอื งมะดนี ะฮอ ลั มุเนาวะเราะฮ โดยทหารของเขากระทาํ ขนึ้ ทนี่ นั่ ตามใจชอบ เพ่ือบีบบังคบั ผูคน ใหย อมรับตาํ แหนง ของเขาโดยถอื วา ประชาชนคอื ขา ทาสของเขา พวกทหารเหลา นน้ั ได สงั หารบรรดาซอฮาบะฮและตาบิอีนผูประเสรฐิ นบั หมน่ื คน พวกเขาฉดุ ครา ขมขนื บรรดาสตรที มี่ ี สามีและหญงิ สาวมุสลมิ เปน อนั มาก จนกระท่ังสตรเี หลา นน้ั ตองคลอดบตุ รนอกสมรส ในจาํ นวนท่ี ไมม ีใครประเมินได นอกจากอัลลอฮ ความนา ละอายและความอปั ยศอดสอู ันเปนประวตั ิการณอ ยา งหนง่ึ กค็ ือ เขาไดส ังหาร ประมขุ ชายหนุมชาวสวรรค และจับบรรดาหลานสาวของ ทา นศาสน ทตู เปนเชลย และใชไมเขย่ี ตี ลงทศี่ พของอมิ ามฮเุ ซน แลวรา ยบทกวี อนั เปน ที่รกู นั ตอนหน่ึงวา : “โอบรรดาบรรพชนของขาแหง บะดรั พวกทานจงเปนพยานดว ยเถิด ...พวกบะนีฮาชมิ เลน เกมการปกครองอาณาจักร บดั น้ี ไมมีขาวใดๆมาอีก และไมม ีวะหฺยู ใดๆ ถกู ประทานมาอกี ” เปนการยนื ยนั อยา งชัดเจนวา ยะซดี มไิ ดศ รัทธา ตอ การเปนนบีของ มุฮมั มัด และมิได ศรทั ธาตอ อัลกรุ อานอนั ทรงเกียรติ จรงิ หรอื ทวี่ า ทานเหน็ พอง ในการตัดสนิ ใหเปนกาฟร ไปเลย สาํ หรับคนที่ ปฏเิ สธยะซีดและ มุอาวยี ะฮบดิ าของเขา ผซู งึ่ สาปแชง และส่ังใหส าปแชงทา นอะลี อีกทง้ั ยงั ฆา ซอฮาบะฮท ่ปี ระเสรฐิ ทุกคนที่ขัดขนื เชน ฮะญรั บนิ อะดีย อัล กนิ ดยี กบั พวก อีกท้ังยงั ถือใหก ารทาํ เชน นน้ั เปน กฎขอ หนึ่ง ทป่ี ฏบิ ตั ติ ิดตอกันถงึ ๗๐ ป ทงั้ ๆทเ่ี ขาเองกร็ ถู ึงคําสอนของทา นศาสนทตู แหงอลั ลอฮ(ศ็อลฯ)ทีว่ า “ ผใู ดดา ประณามอะ ลี เทากบั ผนู นั้ ดาประณามฉัน ผใู ดดาประณามฉนั เทา กับผนู น้ั ดา ประณามอลั ลอฮ” ดังทต่ี าํ รา ซอเฮยี ะหห ลายเลมของอะหล ิซซุนนะฮรายงานไว นอกจากนเี้ ขายงั มพี ฤติกรรมอกี หลายอยา ง ที่ขดั กับหลกั การอิสลาม เขาได สงั หารคน บริสุทธิแ์ ละผมู ีคณุ ธรรมใชอํานาจบงั คบั ใหยอมรับตาํ แหนง ของยะซดี บุตรชาย และเขายงั ได สงั หารทา นฮะซนั บุตรของทา นอะลี โดยยืมมือนางุอด ะฮ บินต อลั อัชอัซ ตลอดจนกอ

อาชญากรรม อีกมากทห่ี นงั สือประวตั ิศาสตรของ อะหล ิซซนุ นะฮกลา วถงึ ไว เชน เดยี วกับท่ีฝา ย ชอี ะฮของทา นอะลกี ย็ นื ยนั ไวด วย เรียนทา นซยั ยดิ ขาพเจาไมเ ชื่อเลยวา ทา นจะเหน็ พองดว ยกบั ทกุ สงิ่ ทกุ อยา งเหลานนั้ มิฉะนน้ั แลว เห็นทจี ะตองกลา วสลามกบั อิสลาม และกลา วขอ ขมากับโลกดนุ ยา เพราะไมม อี ะไร เหลอื อีกแลว ไมวาจะเปน หลกั เกณฑ สติปญ ญา บทบญั ญัติ หลักตรรกะ และไมวา จะเปนหลกั ฐาน ใดๆ อลั ลอฮท รงมโี องการวา : “โอบ รรดาผซู ่ึงศรัทธา จงยําเกรงอลั ลอฮ และจงอยกู ับผสู ตั ยจ ริง” แนน อน พระองคท รงมี สัจจะเสมอ ขอสาบานตอ อลั ลอฮ ผูร ูปากีสถาน (อลั มัฆฟฺ รู ลุ ะฮ)ุ อะบลุ อะอล า อลั เมาดดู ยี  ขออัลลอฮท รงประทานความเมตตา ไดก ลา วในหนงั สอื ของทานช่อื “อลั คุลาฟะฮวลั มุลกุ” หนา ๑๐๖ โดยอา งจากอลั ฮะซนั บศั รยี วา “ในพฤตกิ รรมของมอุ าวยี ะฮน น้ั ผิดฉกรรจถึงส่ปี ระการ และถึงแมจ ะไมม ี พฤตกิ รรม เหลา นี้เลย นอกจากเพียงอยา งเดียวเทา นนั้ โทษอนั มหนั ตกต็ องตก แกเ ขาอยา งแนแ ท นน่ั คอื ๑. เขาดําเนนิ การปกครองโดยไมปรกึ ษาหารือบรรดามสุ ลิม ซงึ่ ประกอบ ดว ยซอฮาบะฮ และผเู ปนแสงสวางอนั ประเสรฐิ ๒. เขาแตง ตง้ั บตุ รชายซ่ึงเปน คนขี้เหลา เมายา ซงึ่ ชอบแตง ตัวดว ยผา ไหม และดดี สีตเี ปาให เปนคอลีฟะฮ ๓. เขาแอบอา งสทิ ธกิ ารเปน บิดาของซยิ าด ซงึ่ ทานศาสนทูตแหง อัลลอฮ (ศอ็ ลฯ)เคย กลา วไวว า “เปน บุตรนอกสมรส และเปน บุตรทีเ่ กดิ จากการผิดประเวณี” ๔. เขาไดฆาขมขืนและฆา สามีของผหู ญิง ชางวิบตั ิแทๆ เมอ่ื เขาไดเ ปนสามี ของหญงิ นน้ั เสยี เอง (เขาไดกระทําเชนนน้ั ๓คร้ัง) ขอใหอ ัลลอฮท รงเมตตาทานอะบุลอะอล า เมาดูดยี ด วยเถิด เพราะถา หาก ทา นตองการจะ เขยี นใหม ากกวา ๔ ขอ เปน ๔๐ ขอทา นกเ็ ขียนได แตทา นคงจะเหน็ วา เทา นก้ี พ็ อแลว สําหรับโทษ ทณั ฑท ี่มุอาวยี ะฮ ไดรบั และเปนที่รูกันดี ในความ หมายของคําวา โทษทัณฑ นน่ั คอื หมายถงึ ไฟ นรก บางทที า นเมาดดู ยี อ าจคาํ นงึ ถงึ ความรูส กึ ของผคู นทีร่ าํ่ เรียนวิชามาจาก บรรพบุรษุ ทใ่ี ห ความเคารพและยกยองเทดิ ทนู มุอาวยี ะฮ แมก ระทงั่ ตอ ยะซีดบุตร ชายของเขาก็ได ดงั ท่ขี า พเจา ได ยินไดฟง มาจากบรรดาผรู ูของพวกทานใน ประเทศอินเดยี ขอกลาววา ลาเฮาละ วะลากูวะตะ อิล ลา บิลลาฮ พระองคค ือ ผูท รงยง่ิ ใหญ ผทู รงสงู สุด

สําหรบั เร่ืองราวเหลา นที้ ง้ั หมด ขาพเจา กค็ าํ นงึ ถงึ ความรสู กึ ของบรรดาผู ที่เช้ือชิญขาพเจา ไปพบ เพอื่ เอาชนะในวนั นนั้ ดวยเชน กนั ซง่ึ ขา พเจา กม็ ไิ ดต อบโต อะไรกบั พวกเขาในเร่อื งนน้ั เลย เพราะกลัววา ตัวเองจะไดรับอันตราย เรียนทา นซัยยดิ ขาพเจา ขอวอนทา นใหย นื หยดั ในทา ทที ี่ชัดเจน เพ่อื ความ โปรดปราน ของอลั ลอฮ แทจ ริงอัลลอฮไ มท รงละอายตอ ความจริง และขา พเจา มไิ ด ขอรองใหท านยอมรบั ความเลวรา ยของคนเหลา นน้ั และใหป ระโคมขา วอนั นา บัดสี ของพวกเขา เพราะขอ มลู เชนนน้ั สาํ หรับเราและทาน ถอื วา มีมากพออยแู ลว แตข อเรียกรอ งทีม่ ตี อทา นประการหนึ่งกค็ อื ทานตอ งรับทราบ และสอน ศิษยานุศษิ ยข อง ทา นใหร ูวา บรรดาผซู ง่ึ ไมยอมรบั ตําแหนง อิมาม และการเปน ผนู ํา ของคนเหลาน้ัน คือมสุ ลมิ ที่แท ควรแกก ารยกยอง และไมต อ งสงสยั ในเร่อื ง นี้แตป ระการใด คอื ทา นจะตองกลาววา ชีอะฮเ ปน ผู ไดร บั ความอธรรมมา ตั้งแตส มยั ประวตั ศิ าสตรเ พราะพวกเขาไมปฏิบตั ติ าม ไมย อมรบั การเปน ผูนําของพฤกษา พนั ธุทถ่ี ูกสาปแชง ดงั ทอ่ี ลั ลอฮท รงหยิบยกเปน อุทาหรณใ นอลั กรุ อาน ขอสาบานตอพระผอู ภบิ าลของทา น อะไรเลา คือความบาปของชีอะฮ ในเมอื่ ทา นศาสน ทูตแหงอลั ลอฮ( ศ็อลฯ)ส่ังบรรดามุสลมิ วา ใหปฏิบัตติ าม อะฮลลุ บยั ต ของทาน หลังจากสมัยของ ทาน จนกระทง่ั ทา นไดต้งั ใหท า นเหลา นั้น เปน เสมือน ลาํ นาวาของนหู  ท่ชี ว ยผูโดยสารใหป ลอดภัย และใหผ ทู ่ีฝา ฝน ประสบความพินาศ อะไรคอื ความบาปของชอี ะฮ ในเม่ือ พวกเขาเจริญรอยตามคําสอนของ ทานศาสนทตู ท่ีวา “ฉนั ไดละทง้ิ สงิ่ สําคญั ทหี่ นักยงิ่ ไวในหมพู วกทา นสองประการ นัน่ คือ พระคัมภีรแหงอัลลอฮ และ เชอื้ สายของฉนั ตราบใดทพี่ วกทา นยดึ ถอื สิ่งท้งั สองตราบนนั้ พวกทา นจะไมห ลงผิดเด็ดขาด หลังจากฉนั ” ดงั เชน ทคี่ าํ สั่งน้ไี ดร ับการ ยนื ยนั ไวในตําราซอเฮียะหของซุนนะฮห ลายเลม นอกเหนอื จากตําราของชอี ะฮ แตแทนทพ่ี วกเขาจะไดรบั การขอบพระคณุ และยกยองใหเกยี รตเิ หนอื คนอ่นื เนอ่ื งจาก เจริญรอยตามคาํ สั่งทา นศาสนทูต(ศอ็ ลฯ) เรากลับดหู มนิ่ เหยยี ดหยาม กลา วหาวา พวกเขาเปน กาฟร และปฏเิ สธพวกเขาอยา งสน้ิ เชงิ นคี่ อื ความไมเปน ธรรม และเปนสงิ่ ท่ยี อมรบั ไมไ ด เรยี นทา นซยั ยดิ ขอใหเ ราละทง้ิ คาํ พูดทส่ี รา งความเสียหายและบอ นทําลาย ซงึ่ มไิ ดต งั้ อยู บนหลกั ฐานและขอพสิ ูจนใ ดๆ และมไิ ดเ ปนทางสรา งสรรคประการใด แกนกั ศึกษาปญญาชนใน หมเู ยาวชนประชาชาติเรา เชนกรณีทวี่ า ชอี ะฮนนั้ มอี ลั กุรอานอีกเลม หนงึ่ ตา งหาก หรอื ทวี่ า พวก เขาสอนวา ศาสดาทไี่ ดรบั พระคัมภีร คืออะลี หรอื ทว่ี า อับดุลลอฮบ นิ ซะบาอ ชาวยวิ คนหนง่ึ เปน ผู กอตั้งแนวทางชอี ะฮ ข้นึ มาอีกทง้ั คาํ พูดทโ่ี งเ ขลาอยา งอน่ื อกี ซงึ่ อัลลอฮท รงยนื ยนั ไดว า มนั คอื แผนการณ ของศตั รอู ิสลาม และอะฮลลุ บยั ต และชีอะฮข องพวกเขานน่ั เอง ทัง้ นมี้ ิใชเพราะ อนื่ ใด นอกจากเพราะการถือฝกฝา ยหลับหหู ลบั ตาและความโงเขลาเทานน้ั

ขา พเจา ขอเรยี นถามทา นซยั ยิดทร่ี กั วา ฐานภาพของผูรูในอนิ เดยี กบั ผูรู แหง มหาวทิ ยาลยั อัลอซั ฮัรอลั อัชรอ็ ฟน้ันตา งกนั แคไ หน เพราะพวกเขาออกคาํ วินจิ ฉยั อนุญาต ให ถอื มซั ฮบั ชอี ะฮ อมิ ามยี ะฮไ ด ต้งั ๓๐ ปม าแลว และผูรูส วนหนง่ึ ของมหาวทิ ยาลยั อลั อซั ฮัรเหน็ วา วชิ าฟกฮข องญะอฟะรยี ท พี่ วกชีอะฮถ ือปฏบิ ตั ิ อยู เปน อันหนงึ่ อนั เดยี วและใกลช ิดกบั วญิ ญาณ อิสลามมากกวามซั ฮบั อื่นๆ ใน อิสลาม โดยหวั หนา ของบคุ คลเหลานนั้ เอง คือ ทา นอธิการบดี เชค มะหมฺ ดู ชัลตตู ขอใหอัลลอฮทรงประทานความเมตตา ทา นดาํ รงตาํ แหนง อธิการบดี มหาวทิ ยาลัย อัลอัซฮัรสมัยยงั มีชวี ติ อยู เปน ไปไดไ หมวา ผรู เู หลา นั้น ไมรเู รอื่ งอสิ ลามและมุสลิม ดีพอ ? หรอื วา บรรดาผรู ใู นอนิ เดีย มีความรูดีกวาเขาเหลา นนั้ ? ซง่ึ ขาพเจา ไมเช่อื วา ทานจะกลา วเชน น.้ี .! ทา นซยั ยิด ผูม ีเกยี รตขิ า พเจา หวังในตัวทา นอยา งสงู และหวั ใจของขาพเจา เปดกวาง สาํ หรับทานเสมอ ดวยความรกั ความอาทร และหว งใย ในอดตี ขา พเจา กเ็ คยเปน เหมอื นกับทา น คือถูกปกปด ความจรงิ ถกู ปกปดจากเร่อื งอะฮลลุ บยั ต และชอี ะฮข องพวกเขา แตแลว อลั ลอฮทรง ชีน้ ําขา พเจา สคู วามจริงทไี่ มม อี ะไร ภายหลังจากนอ้ี กี นอกจากความหลงผดิ ขา พเจา ไดป ลดปลอ ย ตวั เองเปน อิสระจาก โซต รวนของการถือฝก ฝายและประเพณอี ยา งหลบั หหู ลับตา ขา พเจา ตระหนกั ดีวา มสุ ลมิ สว นใหญย งั คงถกู ปด บังความจริงโดยกระแสการทาํ ลาย การปลอยขาว ตาง ไดป ด ก้ัน พวกเขา จนไมสามารถเขาถงึ ความจรงิ เพือ่ ไดข ึ้นโดยสารในลํานาวา อันปลอดภยั และยึดเหนย่ี ว กบั สายเชอื กของอัลลอฮอ ันม่ันคง อยา งทที่ านเอง ก็รวู า ขอ ขัดแยง ระหวา งซนุ นะฮกบั ชอี ะฮน นั้ ไม มีอะไร นอกจากจะขัดแยงกนั ในเรอ่ื ง คอลฟี ะฮ หลงั จากสนิ้ สมยั ทา นศาสดาแลวเทา นนั้ รากฐานท่ีแทจริงของการแตกแยก ก็คือ ความเชื่อถอื ของพวกเขา ในเร่ือง ซอฮาบะฮ ขณะทีบ่ รรดาซอฮาบะฮ( ขออัลลอฮทรงพอพระทัยตอ พวกเขา) กข็ ดั แยง กนั เองในระหวางพวกเขา กระทั่งสาปแชง กนั เขนฆา กนั และกนั อีกดว ย ดงั นนั้ หากขอขัดแยง ของพวกเขา หมายถงึ การออกนอกศาสนาอิสลาม กห็ มายความวา กลุม แรกที่ถกู ตั้งขอ หานีก้ อนใคร กค็ ือซอฮาบะฮน ่นั เอง (ขอความ คมุ ครองตออัลลอฮ) ขาพเจา ไม เช่ือวา ทานจะพอใจในขอน้ี ขณะท่มี โนธรรม กําลงั เรยี กรอ งทา นวา อยาไดพ อใจกบั การไลช อี ะฮ ออกจากอิสลาม เพราะทาํ นอง เดยี วกับทีช่ อี ะฮย กยอ งใหเกยี รตอิ ะฮลลุ บัยตนน้ั ฝายซนุ นะฮกย็ ก ยองใหเ กียรติ ซอฮาบะฮท ั้งหมด และพอๆกนั ทง้ั สองฝา ย ฉะนัน้ หากจะถือวา ชอี ะฮผ ดิ ในขอนี้ อะหล ซิ ซนุ นะฮเอง จะมคี วามผดิ กอน เปน อันดบั แรก เพราะตามทัศนะของพวกเขาทง้ั หมด ถือวา ซอฮาบะฮสงู สงกวา อะฮล ุลบยั ต โดยตัวของพวกเขา เอง และกลาวศอละวาตตอ ซอฮาบะฮเ ยยี่ งการ ศอละวาตตอ ทา นนบี ทงั้ ทเี่ ราไมเ คยรวู า มซี อ ฮาบะฮ( ขออลั ลอฮท รงพอพระทัย ตอเขาเหลานน้ั ) ทา นใดบาง ทย่ี กตัวเอง หรอื ใหเกยี รตติ ัวเอง เหนอื กวา อะฮล ลุ บัยตของศาสดา อัลมศุ ฏอฟา ทง้ั ในดา นวชิ าความรแู ละผลงาน

บดั น้ี ถงึ เวลาแลวทจ่ี ะยกเลิกความอธรรม ในหนาประวตั ศิ าสตรท ม่ี ีตอ ชอี ะฮข องอะฮ ลลุ บยั ต เพ่ือกระชบั สมั พนั ธก ับพวกเขา เพอ่ื ความเปน ภราดรและ ชว ยเหลอื กนั ในแงก ศุ ลธรรม และความยาํ เกรงอลั ลอฮ พอกนั ทสี าํ หรบั ประชาชาตนิ ี้ ในเรอ่ื งการนองเลือดและแพรค วามเสอ่ื ม เสยี หวงั วา อลั ลอฮ ซบุ ฮาฯ จะสมานความแตกรา ว ความระส่ําระสายใหเปน เอกภาพ และ ทรงรักษาบาดแผล และทรงดบั ไฟอนั เสอ่ื มเสยี ใหส นิ้ ลง ใหชยั ฏอน และพวกของมนั รับความ อปั ยศโดยการทาํ งานของทา น แลว ทา นจะเปน หนงึ่ ใน บรรดาผูมชี ยั ชนะตามทศั นะของอลั ลอฮ โดยเฉพาะเทาท่ีทราบมา ทา นกเ็ ปน คนหนงึ่ จากเชื้อสายของผูบรสิ ทุ ธ์ิ “ดังนนั้ จงทาํ งานเถิด แลว อัลลอฮ และศาสนทูต ของพระองคแ ละบรรดา ผศู รทั ธาจะมองเหน็ การงานของพวกทา น” ขอใหอ ลั ลอฮป ระทานความสัมฤทธิผลแดท านและเรา เพอื่ สิง่ ท่ีดงี าม สาํ หรบั ประเทศชาติ และประชาชน ขอใหอ ลั ลอฮบนั ดาลใหทา นและเราเปน นกั ทํางานท่ีบรสิ ุทธ์ใิ จเพอ่ื พระพักตรข อง พระองคผ ูทรงเกยี รติ ขอฝากสลามมายงั ผูอาวโุ สของทาน พรอ มจดหมายฉบบั นี้ คือหนังสอื ของ ขาพเจา“ใน ท่ีสดุ ขา พเจา กไ็ ดร ับทางนาํ ” ซึง่ ขา พเจา ไดเ รยี บเรยี งขึน้ ในเร่ืองน้ี โดยเฉพาะ ถอื เปน ของกาํ นลั จากขา พเจา หวงั วา ทานคงจะยอมรับไวดวยไมตรี วสั สลามุอะลยั กุม วะเราะหมฺ ะตลุ ลอฮ วะบะรอกาตฮุ  ดว ยความจริงใจ มุฮัมมดั อตั ตญี านีย อซั ซะมาวยี  แหง ตนู เิ ซีย ดงั น้ัน จงถามผรู ู ถาหากพวกเจาไมร ู โองการอนั ทรงเกยี รตนิ ้ี เปน บัญชาแกบรรดามุสลมิ วา ใหนาํ ทกุ ปญ หา ที่เกดิ ขนึ้ กบั พวกตน ยอ นกลับไปหาผูม ีความรู เพอ่ื พวกเขาไดร จู กั ทศิ ทางทถี่ ูกตอง เพราะอลั ลอฮท รงยกยอ งผูมคี วามรู ไวเ ชน นี้ หลังจากท่ีพระองคท รงสอนใหท าน เหลานนั้ มคี วามรู พวกทา นจงึ เปน “อัรรอซิคูน” (ผู สนั ทัดจดั เจน)ในวิชาความรู ซ่งึ รูในวชิ าการตคี วามอัลกรุ อาน แนนอนโองการน้ถี กู ประทานมา เพอ่ื แนะนาํ ใหย อมรบั อะฮลลุ บัยต (ขอ อลั ลอฮท รง ประทานพรและความสนั ตสิ ุขแดทานเหลา นน้ั ดว ยเถิด) นนั่ คอื ศาสดา มุฮมั มัด ทา นอะลี ทา น หญงิ ฟาฏมิ ะฮ ทา นฮะซัน และทานฮเุ ซน และนค่ี อื ในสมยั ทยี่ งั มที า นศาสดา สว นหลงั จากสมยั ทา นศาสดาแลว จนกระท่ังถงึ วันอาวสาน นอกจากบคุ คลทง้ั หาทา นดงั กลา วแลว กย็ ัง ประกอบดว ยอิมามท่ีมาจากเช้อื สาย ของฮุเซนอีกเกาทา น ซงึ่ ทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮ (ศ็อลฯ) ได

แตง ตั้งไวในโอกาสตางๆ หลายครัง้ หลายหน ซงึ่ ทา นไดใหชอ่ื เรียกทา นเหลา น้ันวา อมิ ามในวิถแี หง ธรรม, ดวงประทปี อนั เรอื งโรจน, ผูม คี วามร(ู อะฮล ุซซิกร), และผสู ันทัดจดั เจนในวชิ า ความรู (อัรรอซิ คูน) ซึง่ อลั ลอฮท รงประทานวิชาความรแู หง พระคมั ภีรใหเ ปน มรดกแกพ วกเขา รายงานหลักฐานตางๆในเรอื่ งน้ี เปน ที่แนช ดั ถูกตอง และสอดคลอ งตรง กนั เปนเอกฉันท จากทางดา นของบรรดาชีอะฮ มาตงั้ แตส มยั ของทา นนบี(ศ็อลฯ) และ บรรดาผรู ูของอะหลซิ ซนุ นะฮ สวนหนง่ึ กไ็ ดร ายงานไวดว ย และบรรดานกั ตฟั ซีร กใ็ หก ารยอมรบั วา เปนโองการทถี่ ูกประทานลง มาในเร่อื งของอะฮลุลบยั ต( อ) ดังทข่ี า พเจา จะกลาวถงึ บุคคลเหลา น้ันเพอ่ื เปนตัวอยา ง : ๑อมิ ามซะอล ะบยี ฺ ไดอ ธบิ ายความหมายโองการนีใ้ นตฟั ซรี อัลกะบรี จากซเู ราะฮ อัลนะฮล ุ โองการที่ ๔๓ และซเู ราะฮอลั อัมบิยาอ โองการที่ ๗ ๒ตฟั ซีรอัลกรุ อานของอบิ นกุ ะซีรเลม ๒ หนา ๕๗๐ ๓ตฟั ซรี อตั ต็อบรีย เลม ๑๔ หนา ๑๐๙ ๔ตฟั ซีรอลั อะลูซีย (รูหลุ มะอานยี ) เลม ๑๔ หนา ๑๓๔ ๕ตฟั ซีรอัลกรุ ตุบยี  เลม ๑๑ หนา ๒๗๒ ๖ตฟั ซรี อลั ฮากมิ (ชะวาฮิดตุ ตนั ซีล) เลม ๑ หนา ๓๓๔ ๗ตฟั ซรี อัตตัซตะรีย( อิหฺกอกลุ ฮัก) เลม ๓ หนา ๔๘๒ ๘ยะนาบอี ุลมะวัดดะฮ ของทานก็อนดูซยี  อัลฮะนะฟย หนา ๕๑,๑๔๐ แมค วามหมายภายนอกของโองการนี้ จะหมายถงึ อะฮลลุ กิตาบ จากพวก ยวิ และคริส เตียน ก็ใหถ อื เปนหนา ทท่ี ่ีแทจ ริงสาํ หรับเราที่จะตองเขา ใจวา เขาเหลา นน้ั มไิ ดเปนจดุ มงุ หมายที่ แทจรงิ จากโองการอนั ทรงเกยี รติน้ี เหตผุ ลประการแรก ก็เพราะอัลกรุ อาน อนั ทรงเกียรตกิ ลา วไวใ นหลาย โองการดว ยกันวา เขาเหลา นนั้ บดิ เบือนพจนารถของอัลลอฮ และเขียนคมั ภรี  ดวยมอื ของพวกเขาเอง แลว สอนวา น่ี คือโองการจากอลั ลอฮ เพอ่ื จะไดแ ลกเปลยี่ น กับมูลคาเพียงเล็กนอ ย และยงั ไดย ืนยนั ถงึ ความ โกหกหลอกลวง และการปฏิเสธ ความจริงตางๆ ของพวกเขา ดงั น้นั จึงเปนไปมไิ ด วาในสภาพเชน นี้ พระองคจ ะ ทรงบญั ชาใหชาวมสุ ลมิ ยอ นกลบั ไปหาพวกเขา เพอื่ ซกั ถามประเดน็ ปญหาตางๆ ท่ี พวกตนไมร ู ประการท่สี อง มรี ายงานจากทา นบุคอรีในตําราซอเฮียะหข องทา น กติ าบอชั ชาฮิดาต หมวดวา ดว ย อยาซักถามพวกมชุ รกิ หนา ๑๖๓ มีรายงานจากอะบูฮุร็อยเราะฮว า ทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ) กลา ววา : “และอยา เชือ่ ถอื พวกอะฮล ลุ กิตาบ และอยาตอบโตว าพวกเขาโกหก แตจ งกลา ววา เรา ศรทั ธาตออัลลอฮ และส่ิงทถ่ี กู ประทานมา”

หมายความวา หา มการนาํ ประเด็นปญ หายอ นกลับไปยงั พวกเขา และให ละทงิ้ พวกเขาไว เฉยๆ เพราะการหา มมิใหเชอ่ื ถอื และหา มมใิ หต อบโตวาโกหกน้ัน ทง้ั สองอยา ง กห็ มายถงึ ให ปฏิเสธ น่ันคอื ใหปฏเิ สธการถามท่ีรอคอยคําตอบ ที่ถูกตอ ง( คอื มิใหต อความยาวสาวความยดื กบั พวกอะฮล ลุ กติ าบ นน่ั เอง) ประการทส่ี าม มรี ายงานจากทานบุคอรีในตาํ ราซอเฮยี ะหของทา น กติ าบ เตาฮดี หมวดวา ดว ยคาํ ตรัสของอัลลอฮท ว่ี า “ทุกวนั พระองคท รงอยูใ นภารกิจ” จากเลม ๘ หนา ๒๐๘ รายงานจากอบิ นุอับบาสวา ทา นไดก ลา ววา โอปวงชนชาวมสุ ลมิ พวกทา น จะซักถาม อะฮล ุลกิตาบไดอยางไร เกีย่ วกบั สง่ิ ใด ๆและคมั ภรี ข องพวกทาน ทอี่ ลั ลอฮ ทรงประทานมายงั นบี ของพวกทา น(ศ็อลฯ) ไดบ อกเลาเร่ืองราวเกีย่ วกบั อลั ลอฮ อยา งถกู ตองแมนยํา ไมผดิ เพ้ียนเลย แน นอนอลั ลอฮไดตรัสบอกพวกทานแลววา อะฮล ลุ กติ าบนนั้ เปล่ยี นแปลงพระคมั ภรี ต างๆ ของอัลลอฮ แลวเขยี นใหมดว ยมอื ของพวกเขาเอง แลว กลา ววา มนั มาจากอลั ลอฮ เพื่อพวกเขาจะ ขายสง่ิ นน้ั ดว ยราคา เลก็ นอย หรือ(จะกลาววา ) พระองคม ิไดห ามพวกทา นจากการ ต้ังคําถาม พวก เขา ดงั นนั้ จงอยา เลย ขอสาบานตออลั ลอฮ เราไมเคยเหน็ พวกเขาคนใดถาม พวกทา น เกย่ี วกบั สิ่ง ทถ่ี กู ประทานมายงั พวกทาน” ประการท่ีสี่ ทกุ วันนี้ ถาหากเราจะถามพวกอะฮล ุลกิตาบท่ีเปนชาวคริส เตียน แนน อนพวก เขาจะประกาศวา อซี า คือพระเจา ถา ถามชาวยิว พวกเขากจ็ ะ กลา วหาวา ชาวคริสตโ กหก เพราะ พวกเขาจะไมย อมรบั แมกระทง่ั วา อซี าเปน นบี คนหนงึ่ และทั้งสองฝายจะกลาวหาวา ทง้ั อิสลาม และนบขี องอสิ ลาม เปนความเทจ็ และพวกเขาจะกลาวถึงทานวา คนโกหก และมารรา ย ทง้ั หมดนี้ เปนหลกั ฐานที่ แสดงถงึ ความไมบงั ควรทจ่ี ะเขา ใจวาโองการนี้ อัลลอฮท รงบัญชาใหเราถาม ปญ หา จากพวกเขา และถงึ แม ความหมายภายนอกของคาํ วา ผูรู (อะฮล ุซซกิ ร) ในโองการ นค้ี อื พวกอะฮล ลุ กติ าบท่เี ปน ชาวยวิ และคริสเตยี น แตก ็มไิ ดปฏเิ สธฐานะของ โองการนท้ี ี่วา ถูกประทาน มาในเรื่องของอะฮล ลุ บัยตของทา นนบตี าม หลักฐาน ยนื ยนั ทงั้ จากชอี ะฮและซุนนะฮโ ดยสายสืบท่ี ซอเฮียะหห ลายกระแส ดวยเหตุนี้ จงึ เปน ที่ เขา ใจวา อลั ลอฮ ซบุ ฮานะฮวุ ะตะอาลา ทรงมอบวิชา ความรู ในพระคัมภีรซ ึ่ง ไมม เี รื่องใดตกหลน อยใู นนนั้ เลย ใหเ ปนมรดกแกบ รรดาอมิ าม ซง่ึ เปน ผู ทอ่ี ลั ลอฮ ทรงคดั สรรมาจากปวงบา วของพระองค เพ่อื ใหม นษุ ยย อ นกลับไปหาทานเหลา นนั้ ใน ภาควชิ าการอรรถาธบิ าย (ตฟั ซีร) และตคี วามหมาย (ตะอว ีล) นนั่ แสดงวา เพือ่ ชนี้ าํ มวลมนษุ ย เหลานน้ั ตราบเทา ท่ีพวกเขาเคารพเชือ่ ฟง อัลลอฮ และ ศาสนทูตของพระองค เพราะวา โดยวิทยญาณของอลั ลอฮ ผทู รงมหาบรสิ ทุ ธิย์ ิง่ พระองค ทรงประสงค จะให มนษุ ยท วั่ ไป นบนอบตอ คณะบุคคลพิเศษ ทีพ่ ระองคท รงคัด สรรไวแ ลว และทรงสอนความรูแ หง พระคมั ภรี แ กพวกเขา เพอ่ื ความสะดวกในการ ช้นี าํ และเพ่อื ใหค วามเปนไปของมนุษยม ีระเบยี บ แบบแผน ฉะนน้ั ถาหากบรรดา คนเหลา น้นั สญู หายไปจากวถิ ีชีวิตของมนษุ ย แนน อนจะเปน การ

เปดโอกาสใหแ ก บรรดาผแู อบอา งตนและคนโงเ ขลาทง้ั หลาย เมอื่ น้ันทกุ คนก็จะทาํ ตามอาํ เภอใจ กิจการของมนษุ ยกจ็ ะระสาํ่ ระสาย ตราบใดท่แี ตล ะคนก็ สามารถอา งตนวา มี ความรเู หนอื กวา แนน อน ขาพเจามคี วามมน่ั ใจตามความเห็นน้ี หลังจากท่ียอมรบั วา อะฮล ลุ บยั ต คอื ผูมี ความรู ดงั ทจี่ ะนาํ บางปญ หา ทไี่ มม ีคาํ ตอบจาก อะหลิซซุนนะฮ มาเสนอ หรอื อาจมคี ําตอบ แตผ ู ปฏิบตั ิไมสามารถแสวงหาหลกั ฐานเพื่อใหเ ปน ท่ี ยอมรบั ของนกั ศกึ ษาคน ควา ผูมคี วามจรงิ ใจ สวน คาํ ตอบทแี่ ทจรงิ ของ แตล ะ ปญหานน้ั จะอยูท ่ีบรรดาอมิ ามผูบริสุทธ์ิ ซง่ึ ทา นเหลา นั้นจะทาํ ใหโลก เต็มไปดว ย วชิ าความรู ผลงานและคุณธรรมอยางแทจรงิ บทที่ ๑ ปญหาเกยี่ วกบั ผสู ราง ผทู รงเกรกิ เกยี รติ ปญ หาท่ี ๑ การมองเหน็ อลั ลอฮแ ละการเปน สงั ขารของพระองค อลั ลอฮ ผูท รงไวว ึง่ ความบรสิ ุทธ์ิ ดาํ รสั ไวใ นพระคมั ภีรอ นั ทรงเกยี รตวิ า : “สายตาทั้งหลาย มอิ าจเขา ถึงพระองค”(อลั อันอาม/๑๐๓) “และไมมี สิง่ ใด เสมอเหมอื น พระองค” (อัชชรู อ/๑๑) ทรงตรสั กับมูซา เมอ่ื ทานวอนขอใหได เห็นพระองค วา “เจา มอิ าจเหน็ ขา ได เลย” (อัลอะอร อฟ/๑๔๓) ทา นจะยอมรับฮะดิษตางๆ ท่ีรายงานอยูใ นหนงั สือซอเฮยี ะหบ ุคอรแี ละมสุ ลมิ ไดอ ยา งไร ทวี่ า อัลลอฮท รงเสด็จเขา มาหามนษุ ยข องพระองค และทรงใหพ วกเขา มองเหน็ พระองค เหมือนกบั มองเหน็ ดวงจนั ทรในคืนเพญ็ ( ๑) และวา พระองคจ ะ เสด็จลงมายังชนั้ ฟา ของโลกดุนยา ในทุกๆ คนื (๒) และทรงวางพระบาทของ พระองคลงในนรก จนทาํ ใหน รกลน ปร่ิม(๓) และทรงถลก แขงของพระองค เพอ่ื ให บรรดาผูศรัทธารจู กั พระองค บรรดาผศู รัทธารูจ กั พระองค( ๔) และวา พระองคท รง พระสรวล และทรงฉงนพระทยั ตลอดจนเร่อื งอนื่ ๆอีกจากบรรดารายงานทท่ี าํ ให เขาใจวา อลั ลอฮทรงเปน สังขารหนง่ึ ทมี่ กี ารเคล่ือนไหวเปลยี่ นแปลง มสี องพระหัตถ มสี องพระบาท และทรงมหี า นว้ิ โดยชนั้ ฟา ท้ังหลายถูกวางอยบู นนว้ิ ทห่ี น่ึง และ แผน ดนิ ท้งั หลายอยูบนนิว้ ที่สอง สรรพพฤกษาอยบู นนิ้วที่สาม นานนา้ํ ทง้ั ปวงถกู วางอยบู นนว้ิ ทีส่ ่ี และมวลสรรพส่ิงถูกสราง นอกเหนอื จากนีถ้ ูกวางอยูบ นนว้ิ ที่ หา (๕) พระองคทรงมีตาํ หนกั ไวเ ปน ท่ปี ระทบั ศาสดา มุฮมั มัดเคยขออนญุ าต เพอ่ื จะเขาไปในพระตําหนกั ของพระองคถึงสามครงั้ (๖) อัลลอฮท รงสงู สง สงู สดุ ทรงยงิ่ ใหญเ กรยี งไกร จนพนจากเรื่องราวทํานองนี้ มหาบรสิ ทุ ธย์ิ ง่ิ เปนของพระผู อภิบาล ของเจา พระผอู ภบิ าลแหง อาํ นาจอนั สงู สง เกนิ จากสงิ่ ทพ่ี วกเขาพรรณนา

คาํ ตอบสําหรบั เร่ืองเหลา น้ี จากทางดา นของบรรดาอิมามแหง ทางนํา และดวงประทีปอัน เรืองโรจน คอื ความบริสทุ ธ์อิ นั สมบรู ณเปนของอัลลอฮ ทรงสงู สง เกนิ จากสง่ิ ที่เปนชนิด เปน ลักษณะ เปนภาพ เปน สงั ขาร เปนความ คลา ยคลึง และเปนมติ ทิ ี่จํากัดได อิมามอะล(ี อ)ไดรจนาในเร่ืองนไ้ี วว า : “มวลการสรรเสริญเปนสทิ ธแิ หงอลั ลอฮ ผซู ่ึงไมมคี าํ สรรเสริญของนักพดู บรรลถุ งึ พระองค ได ไมมนี ักคาํ ณวนคนใด นบั ความโปรดปรานของพระองคไ ด ไมม ีผพู ากเพยี รคนใด มอบสทิ ธิท่ี แทจรงิ ของพระองคไ ด ซ่งึ ไมมผี ูชาญฉลาดคนใด หยง่ั รทู ันพระองคได ไมม ีผูปรีชาสามารถคนใด เขา ถึงพระองคได ซ่งึ ไมม ีขอบเขต ใดๆ จาํ กดั แกค ณุ ลักษณะของพระองคไ ด และไมทรงดํารงอยใู น รูปลกั ษณใ ด ไมท รง ถูกคาํ ณวนนับไวในเวลาใด ไมทรงถกู ยดื เวลาใหโ ดยวาระใดๆ ดังนน้ั ผูใ ดสรา งมโนภาพตออัลลอฮ ก็เทากับสรา งองคประกอบแกพ ระองค ผใู ดสรา ง องคประกอบแกพระองค เทา กับถือวา พระองคมีคู ผูใดถอื วา พระองคม ีคู เทา กับแบงพระภาคใหแ ก พระองค ผูใดแบง พระภาคใหแกพ ระองค เทากบั ถอื วา พระองคท รงบกพรอง ผใู ดถือวา พระองค ทรงบกพรอง เทากับกาํ แหงตอ พระองค ผใู ดกําแหงตอพระองค ถอื วา ตอตา นพระองค ผูใดตอตาน พระองค ถือวา ละเมิดตอ พระองค ผูใดกลาววา ทรงอยใู นสิ่งนั้นๆ เทา กบั ถอื วา สงิ่ นัน้ อมุ พระองค ไว ผูใดกลา ววา ทรงอยเู หนอื ส่ิงนน้ั ๆ เทา กบั ถอื วา เทา กบั ถือวา ทรงละหางจาก สงิ่ นนั้ ทรงเปน อยู แตมใิ ชจ ากการบังเกดิ ทรงมอี ยู แตมใิ ชจ ากความไมมี ทรงอยกู บั ทุกสิง่ แตม ิใชในฐานะเปน องคป ระกอบ ไมท รงอยกู บั ทกุ สิ่ง แตม ิใชการสูญสลาย ทรงเปน ผูก ระทํา แตมใิ ชใ นความหมายของ การเคล่ือนไหว ทรงเปน ผมู องเหน็ เสมอ แตไ มถกู มองเหน็ จากสรรพส่ิงท้ังปวงของพระองค(๗) ขา พเจา ไดพจิ ารณาคลงั แหง ธรรมบทอนั ลา้ํ คา ทที่ า นอิมามอะล(ี อ) ละทิ้งไว ซึ่งถกู รวบรวม ไวใ นหนังสอื นะฮุลบะลาเฆาะฮ ดว ยสายตาของนักศึกษาปญญา ชนคนหน่ึง ขอความอนั ทรงคณุ คา เหลานนั้ คือสิ่งทไ่ี มมีอะไรลา้ํ หนาไดอ กี แลว นอกจากอัลกรุ อาน และเปน เรอ่ื งท่นี า เสยี ใจ เพราะนน่ั คอื สง่ิ ซึ่งไมเ ปน ทรี่ ูของ คนสว นใหญ อนั เปน ผลลพั ธจากการประโคมขาว การสรางความ หวาดกลัว และ การปดกัน้ จากฝา ยของตระกลู อมุ ยั ยะฮแ ละอับบาซยี ะฮในอดีต ซงึ่ ไดกระทาํ กบั ทกุ สิง่ ทกุ อยา งทเี่ ก่ยี วกบั ทา นอะลี บนิ อะบี ฏอลิบ มิใชเรือ่ งท่ีเกินเลยแตอยางใด ถาขา พเจาจะบอกวา ในหนงั สอื นะฮ ลุ บะลาเฆาะฮ มาก ไปดวยความรู และคาํ สอนในดานตา งๆ ทีผ่ ูคนทุกยคุ ทุกสมยั มคี วามจาํ เปน จะตอ งเรยี นรู ใน หนงั สือนะฮลุ บะลาเฆาะฮ มที งั้ ความรดู า น จริยธรรม สังคมศาสตร เศรษฐศาสตร และประเดน็ ตางๆ เกย่ี วกบั ดาราศาสตร และเทคโนโลยี รวมทงั้ ปรัชญา วถิ ดี าํ เนนิ ชวี ิต การเมืองและการ ปกครอง ขาพเจา ยืนยันอยา งนโี้ ดยสว นตัวของขา พเจา เอง ในการเสนอวทิ ยานพิ นธ

ทข่ี า พเจา เรียบเรยี งใหแ กม หาวิทยาลยั ซอรบอน ซงึ่ ไดมกี ารถกเถียงกันในประเดน็ ตา งๆ ถงึ สห่ี วั ขอ เรอ่ื งทีข่ าพเจา ไดเลือกมาจากนะฮุลบะลาเฆาะฮ ผลปรากฏวา จากวิทยานิพนธเ หลานนั้ เอง ทาํ ใหข าพเจาไดร ับปริญญาเอก กระไรหนอบรรดา มสุ ลิมทง้ั หลาย พวกเขานาจะไดศ กึ ษานะฮลุ บะ ลาเฆาะฮก นั ใหล กึ ซง้ึ เปน พิเศษ แลวใหว ิเคราะหทกุ ประเด็น และทกุ ทฤษฎที ม่ี อี ยูในนนั้ อยา ง ละเอยี ด เพราะน่นั คอื มหาสมทุ รแหง วิชาการอนั ลาํ้ ลึก ทุกครั้ง ทผี่ คู นควาเขา ถงึ มันจะยิง่ ถา ยทอด ทงั้ ไขมุกและปะการังอนั งดงามออกมาใหอ กี เสมอ หมายเหตุ มีความแตกตา งอยา งเหน็ ไดชดั ระหวางสองหลักความเชือ่ ดงั น้ี : หลักความเช่ือของอะหลซิ ซนุ นะฮเ อง อธบิ ายวา พระองค ทรงเปนสงั ขาร และถอื วา อลั ลอฮท รงเปน อินทรยี ส สารหนึ่ง เปนภาพลกั ษณอยางหนึง่ ที่มองเหน็ ได และสรางมโนภาพ เก่ยี วกบั พระองค ราวกบั วา ทรงเปน มนุษยคนหนงึ่ คอื ทรงเสดจ็ พระดําเนนิ ทรงเสด็จลงมา และ ทรงแปลงสงั ขารของพระองค ตลอดถงึ สงิ่ ตา งๆ อันนารงั เกียจ อัลลอฮทรงสงู สง ยงิ่ ใหญเกรียงไกร กวาสง่ิ เหลา นนั้ หลกั ความเชื่อของชีอะฮเอง ถอื วา อัลลอฮท รงบรสิ ทุ ธิ์ปลอดพนจากการ เปนภาพลกั ษณ เปน ชนิดเชน สงิ่ ของ และการเปนอนิ ทรยี สสาร พวกเขาอธบิ ายวา เปน ไปมิไดทีจ่ ะมองเหน็ อลั ลอฮ ท้ังในโลกดนุ ยาและในปรโลก ขาพเจาเช่อื เปน การสวนตวั วา บทรายงานทอ่ี ะหล ิซซุนนะฮ วัลญะ มาอะฮอา งถงึ ในเรื่องนท้ี ง้ั หมด ตอ งมาจากการปลอมฮะดิษของพวกยิว ในสมยั ซอฮาบะฮแนน อน เพราะวา กะอบั บาทหลวงของยวิ เขา รบั นบั ถอื ศาสนาอสิ ลามในสมยั อุมรั บิน ค็อฏฏอบ เขาเปน คน ทน่ี าํ ความเชอื่ ตางๆ เชน นีซ้ ง่ึ พวกยวิ เขาสอนกนั เขามาสอดแทรก ทางซอฮาบะฮช นั้ ปลายแถวบาง คนอยา งเชน อะบูฮรุ อ็ ยเราะฮ และวะฮบั บนิ มุนับบะฮ ดังนน้ั รายงานประเภทนส้ี ว นใหญ ในอัลบุ คอรีและมสุ ลิม จงึ มาจากอะบู ฮุรอ็ ยเราะฮ และเราเคยอธบิ ายมากอ นแลววา เปนอยางไรท่อี ะบู ฮุรอ็ ยเราะฮ ไม สามารถ จาํ แนก ฮะดิษของทา นนบี กบั ฮะดษิ ของกะอับบาทหลวงคนน้ัน ออกจาก กนั ได จนทา นอุมรั บนิ คอ็ ฎฎอ บไดเ ฆีย่ นเขาเพื่อลงโทษ และยงั ส่งั หา มเขามใิ ห รายงาน เก่ียวกบั เรือ่ งงานสรา งสรรคชนั้ ฟาและแผนดินของอัลลอฮในเจ็ดวนั อกี เลย ตราบใดท่อี ะหล ิซซุนนะฮ วัลญะมาอะฮย ังยดึ ถอื ในอลั บุคอรีและมุสลมิ และยงั ถือวา ตําราทงั้ สอง คอื หนงั สอื ทถี่ กู ตอ งทสี่ ุด และตราบใดที่พวกเขายงั อา งถงึ อะบฮู ุรอ็ ยเราะฮ จนกระทงั่ เขากลายเปนเสาหลกั ของบรรดานกั ฮะดษิ และ กลายเปน นกั รายงานแหง อสิ ลาม ตามทศั นะ ของอะหลิซซนุ นะฮ จงึ เปน ไปไมได ที่อะหลิซ ซนุ นะฮ วลั ญะมาอะฮ จะเปลีย่ นแปลงความเชอื่ ของ พวกตน เวน ตก รณี ท่พี วกเขาปลดปลอยตัวเองใหอสิ ระ จากการตกั ลดี แบบหลบั หูหลับตา แลว ยอ นกลบั ไปหาบรรดาอิมามในวถิ แี หงธรรม เช้อื สายของศาสดาอัลมุศฏอฟาประตขู อง นครแหง ความรู

คําเรียกรอ งเหลา น้ี ไมเ ฉพาะเจาะจงสาํ หรบั ผูใหญแ ละผูอาวุโสเทานน้ั หาก แตย งั รวมไป ถึงคนหนมุ สาวปญ ญาชนของอะหลิซซนุ นะฮ วัลญะมาอะฮ เชน เดยี ว กันดว ย และถือวา จาํ เปน จะตองปลดปลอ ยตวั เองใหอ ิสระจากการตกั ลีด แบบหลบั หหู ลบั ตา แลวหนั มาปฏิบัติตาม หลักฐานขอมลู และขอ พิสจู นท ่ีชัดแจง ปญ หาท่ี ๒ เกีย่ วกับความยตุ ธิ รรมและอํานาจบงั คับของพระเจา อลั ลอฮทรงตรัสไวใ นพระคัมภรี อันทรงเกยี รตขิ องพระองควา : “และจง กลา วเถิด สจั ธรรม นน้ั มาจากพระผอู ภิบาลของพวกเจา ดงั นนั้ ผูใดประสงค ก็จง ศรทั ธา และผใู ดประสงค กจ็ ง ปฏิเสธ” (อลั กะฮฟ /ุ ๒๓) “ไมม ีการบงั คับใน (การนับถอื )ศาสนา แนน อนความถกู ตองไดแยกออก จากความหลงผิดอยา ง ชดั เจนแลว ” (อลั บะเกาะเราะฮ/ ๒๕๖) “ดงั นน้ั ผใู ดกระทาํ ความดีเพยี งธุลี เดยี ว เขากจ็ ะเห็นมนั และผใู ดกระทาํ ความชั่ว เพยี งธุลีเดยี ว เขาก็จะเหน็ มัน” (อัซซิลซลิ ะฮ/ ๘) “อนั ทจี่ ริงเจา เปน เพยี งผูต กั เตือนเทา นน้ั ซ่ึงมใี ชผูม อี าํ นาจบังคบั เหนอื พวกเขา” (อลั ฆอชียะฮ/ ๒๒) ทานจะยอมรบั รายงานฮะดิษซง่ึ บนั ทกึ อยใู นซอเฮียะหบคุ อรีและซอเฮียะห มสุ ลมิ ได อยางไร ที่วา อัลลอฮ มหาบรสิ ทุ ธิ์แดพ ระองค ทรงลิขิตพฤติกรรมตางๆ ไวใหแ กปวงบา วของ พระองค กอนหนา ท่จี ะทรงสรา งพวกเขามา ดงั ที่ทา นบคุ อรไี ด รายงานไวในหนงั สือซอเฮยี ะหของ ทา น(๘) โดยกลา ววา : อาดัมกับมซู าถกเถยี งกัน ฝายมซู ากลา ววา : โออาดัม ทา น เปนบิดาของ เรา ทา นทําใหเราขาดทนุ และทําใหเ ราตอ งออกจากสวนสวรรค ฝาย อาดมั กลา ววา : โอม ซู า อลั ลอฮท รงคดั สรรเธอมาโดยพระคําของพระองค และทรง ลิขติ โดยพระหตั ถของพระองคเองเพอ่ื เธอ เธอจะครหาฉนั ในกจิ การทอ่ี ัลลอฮท รง กาํ หนดใหแ กฉ นั กอนทพี่ ระองคจ ะทรงสรา งฉนั ถงึ ๔๐ ปไดอ ยางไร” ปรากฏวา อาดัมไดถ กเถยี งกบั มซู าถึงสามครั้ง ... เชนเดียวกับทา นมสุ ลมิ ทีร่ ายงานไวในหนงั สอื ซอเฮยี ะหข องทาน (๘)วา : แทจรงิ แตล ะ คนในหมพู วกทานนน้ั เรอื นรา งของเขาไดถ ูกประกอบขนึ้ ต้ังแตอยูใน ครรภมารดา ๔๐ วนั ตอมา ส่ิงนน้ั จะเปน กอ นเลอื ด ตอ มา สง่ิ น้นั ก็จะเปน กอน เนอื้ ตอมาจะมเี ทพซึ่งถูกสง มา เปาวญิ ญาณเขา ไปในรา งน้นั และจะถูกบญั ชา ใหบนั ทกึ ไวส ีเ่ รื่องดว ยกนั คือ เรื่องปจ จัยยงั ชพี เรอ่ื งวาระสดุ ทาย ของอายุขัย เรอ่ื ง การงาน และเร่ืองความทุกขห รอื ความสขุ ขอสาบานตอพระองค ผูซ่ึงไมม ีพระ เจา อนื่ ใด นอกจากพระองค แทจ ริงแตล ะคนในหมพู วกทาน แมจะกระทําในกิจการ ทเ่ี ปน งานของ ชาวสวรรค จนกระทง่ั วา ระหวา งเขากับสวรรคจะใกลกนั แคศอกเดยี ว แตการลขิ ติ จะเอาชนะเขา ได โดยเขาจะตองกระทาํ ในกจิ การทีเ่ ปน งานของชาว นรกจนได แลวเขากจ็ ะตอ งเขา นรก

และแตล ะคนในหมพู วกทา น แมจ ะกระทาํ ในกจิ การทีเ่ ปนงานของชาวนรก จนกระทั่งวา ระหวา งเขากบั นรกจะใกลก นั แคเพียงศอกเดยี ว แตก ารลขิ ิตจะเอาชนะ เขาได โดยเขาจะตอง กระทําในกิจการทีเ่ ปน งานของชาวสวรรคจ นได แลวเขาก็ จะตองเขาสวรรค เชน กนั ดังทที่ า นมุสลิมรายงานไวใ นหนงั สอื ซอเฮียะหข องเขา(๑๐)วา จาก ทานหญงิ อาอิ ชะฮ มารดาแหงศรัทธาชนเลา วา ทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮ (ศอ็ ลฯ) ถกู เช้อื เชญิ ไปเย่ยี มศพของ เดก็ คริสเตยี นคนหนงึ่ ดังนนั้ ฉันไดพดู วา โอ ทา นศาสนทูต แหง อลั ลอฮ ขอความผาสกุ เปน ของ นกเขาแหง สวรรคตวั นี้ เพราะเขายงั ไมท นั ได กระทาํ ความชว่ั ทา นศาสนทตู กลา ววา โออ าอิชะฮ มนั มิใชเชน นน้ั แทจ รงิ อัลลอฮ ทรงสรางชาวสวรรคม าเพ่ือสวรรค ซง่ึ พระองคทรงสรางพวกเขามา โดยใหเ ขา เหลา น้นั จะอยใู นกระดูกสนั หลงั ของบิดาของพวกเขา และทรงสรา งชาวนรก มาเพอื่ นรก ซง่ึ พระองคท รงสรา งพวกเขามา โดยใหเขาเหลานนั้ จะอยใู นกระดูกสนั หลงั ของบิดาของพวก เขา บคุ อรีรายงานไวในซอเฮยี ะหข องเขา(๑๑)วา ชายคนหนงึ่ ไดพ ดู วา : โอ ทานศาสนทตู แหงอัลลอฮ ชาวสวรรคจ ะเปนท่ีรูจกั ของชาวนรกดวยหรือ? ทา นตอบ วา : ใช เขากลา วอกี วา แลว บรรดาผูสรางผลงานเหลา นนั้ ไดกระทาํ อะไรบาง ? ทา นตอบวา ทกุ คนจะกระทาํ ไปตามทีไ่ ดถ ูก สรา งไวสาํ หรบั เขา หรอื ไดด ําเนนิ ไป ตามวถิ ที างทถี่ กู จดั วางไวสาํ หรบั เขา มหาบริสทุ ธิ์แดพ ระองค มวลการสรรเสรญิ เปนของพระองค พระผอู ภบิ าล ของเรา ทรง จําเรญิ ย่ิง และทรงสงู สุด ยงิ่ ใหญเกรยี งไกร เกนิ จากความอธรรมเหลา น้ี เราจะเชือ่ ฮะดษิ อนั บกพรอ งเหลานีไ้ ดอยางไร ในเม่อื พระคัมภีรข องพระองค ซึง่ พระองคท รงตรสั ไว โดยวจขี อง พระองค อนั สจั จะย่งิ นนั้ มวี า “แทจรงิ อัลลอฮ มิไดอ ธรรมตอมนุษยแ ตอยา งใด แตท วา มนษุ ยน ่นั แหละ ทีอ่ ธรรมตอตัว ของพวกเขาเอง” (ยนู สุ /๔๔) “แทจ ริงอลั ลอฮไ มท รงอธรรมเลย แมเพียงฝนุ ธุล”ี (อนั นิซาอ/๔๐) “และพระผูอภบิ าลของเจา มไิ ดอ ธรรมตอผูใด สกั คนเดยี วเลย” (อัลกะฮฟ ุ/๔๙) “และอัลลอฮม ิได อธรรมตอ พวกเขา หากแต พวกเขาน่ันแหละ ทีอ่ ธรรมตอตวั ของพวกเขาเอง” (อาลิอมิ รอน/๑๑๗) “ดังนนั้ ไมป รากฏเลยวา อลั ลอฮจ ะทรงอธรรมตอพวกเขา แตท วา พวกเขา นน่ั แหละ ที่ อธรรมตอตัวของพวกเขาเอง” (อัตเตาบะฮ/ ๗๐ อลั องั กะบูต/๔๐ อัรรมู /๙) “และเรามไิ ดอธรรมตอ พวกเขา แตท วา พวกเขานนั่ แหละทีเ่ ปน ผู อธรรม” (อซั ซคุ รฟุ /๗๖) “นน่ั เปน เพราะวา มอื ของพวก เจาไดกระทาํ ข้ึนเอง และ แทจ รงิ อลั ลอฮมิใชผ อู ธรรมตอปวงบา ว”(อัลอมั ฟาล/๕๑) ขณะเดยี วกนั ในฮะดษิ กุดซยี  พระองคท รงตรสั วา : โอบา วของขา แทจ ริงขา ไดถอื วา ความ อธรรมเปนส่งิ ตองหา มสําหรบั ตวั ขาเอง และขาไดก าํ หนดใหมนั เปน สง่ิ ตองหา มระหวา งพวกเจา ดว ยกนั ดงั นนั้ จงอยา อธรรมตอกันเลย” มุสลมิ ทีศ่ รทั ธา ตอ อัลลอฮ และศรัทธาตอ ความยตุ ธิ รรม ความเมตตาของพระองค จะเชอ่ื ได อยา งไรวา อัลลอฮ ผูทรงบริสทุ ธย์ิ ่ิง ทรงสรา งมนษุ ยม า แลว

ทรงตัดสนิ ใหค นกลุม หนง่ึ เขา สวรรค และตดั สนิ ใหคนกลุมอื่นๆ ทีเ่ หลอื เขานรก ตามความพงึ พอ พระทัย ของพระองค และทรงลขิ ติ ขดี เสน ใหพ วกเขากระทาํ กิจงานตางๆ กลา วคอื ทุกคน คอื ผู ดาํ เนนิ ไปตามเสนทางที่ถกู สรา งขึน้ มาให ตามทศั นะของรายงานเหลา นีอ้ นั ขัดแยง กบั อลั กรุ อาน อันทรงเกียรติ และขดั แยงกบั ธรรมชาตอิ ันบริสทุ ธิ์ท่ีอัลลอฮ ทรงจดั วางมนษุ ยไ วก ับมนั และขัดกบั สติปญ ญา จติ สํานึก อีกทั้งยงั ขัดตอ สิทธขิ ั้น พน้ื ฐานของมนุษยชน ? เราจะเชอ่ื ในศาสนานไ้ี ดอยางไร เมอ่ื มหี ลกั การทกี่ ดขส่ี ตปิ ญ ญา ใหถ อื วา มนุษยน ้เี ปน หนุ เชดิ ทถ่ี ูกทาํ ใหเ คล่อื นไหวโดยกฎลขิ ติ ที่ถกู กาํ หนดมาอยางไรกไ็ ด เพอื่ ทวี่ า หลงั จากนน้ั เขาจะถกู โยนลงในเตาไฟ ความเชอ่ื อยางน้เี องทยี่ บั ย้ัง สตปิ ญ ญามใิ หเ จรญิ กา วหนา มใิ หม ีความคดิ สรางสรรค ววิ ฒั นาการและมใิ หเกดิ ความเปลยี่ นแปลงทนี่ าํ มาซงึ่ ความภาคภูมิใจ แตมนุษยจ ะคง อยูกับความพงึ พอใจ ทห่ี ยาบกระดา งกบั สภาพทเ่ี ขาเปน อยู และกบั สิ่งทเี่ ขามีอยู เพราะคาํ แอบอาง ทว่ี า เขาคอื ผดู าํ เนนิ ไปตามเสนทางท่ีเขาถูกสรา งมา เราจะยอมรับรายงานเหลา น้ไี ดอ ยา งไร เมือ่ มนั เปน คําสอนท่สี วนทางกับ สตสิ ัมปชญั ญะ และใหภ าพพจนแ กเ ราวา อลั ลอฮ ผทู รงบรสิ ทุ ธิ์ คอื ผูส รา ง ผูเรือง อํานาจ ผทู รงอานภุ าพ ผทู รงพลงั และพระองคท รงมีสิทธทิ ี่จะสรางบาวผอู อ นแอ ของพระองคขึน้ มา เพอ่ื บรรจุพวกเขาลงในไฟ นรกญะฮนั นัม ทงั้ น้ีมใิ ชเพราะ สาเหตุใด นอกจากเพยี งเพราะวา พระองคจะทรงกระทาํ อยา งไรก็ ได ตามทท่ี รง ประสงค ปญ ญาชนทง้ั หลายจะใหสมญานามพระเจาองคน ้ไี ดไ หมวา ผูทรงมวี ทิ ย ญาณ หรอื ผทู รงเมตตาเสมอ หรือผูทรงยตุ ิธรรม ? เราจะพดู อยา งไร กับนักศึกษาปญ ญาชนและบรรดาผมู คี วามรูทมี่ ิใชมสุ ลิม ถา พวกเขารู วา พระผอู ภิบาลของเรามคี ณุ ลักษณะอยา งนี้ และรวู าศาสนาของเรา ตัดสนิ มนษุ ยใ หเปน คนชว่ั ไว แลวกอ นการถอื กาํ เนิด แลวพวกเขาจะยอมรับอสิ ลาม โดยเขา มาอยูในศาสนาของอัลลอฮเ ปนหมูๆ กระนน้ั หรือ? มหาบริสทุ ธ์แิ ดพระองค นคี่ อื คําสอนทเี่ หลวไหล ท่ีพวกตระกูลอมุ ยั ยะฮ ปน ข้นึ มา แลว ตอ เติมเสริมแตง เพราะความจาํ เปนในการตอ ลมหายใจเขา ออก ซงึ่ นกั คน ควาสามารถลวงรใู นเหตุผล เหลานไ้ี ดอยา งดี มนั คอื คําสอนทีเ่ หลวไหล เพราะขดั กับคาํ สอนของพระองค เปน ไปมิไดที่ศาสนทูต ของพระองค จะปน คาํ พดู ขน้ึ มาใหขดั แยงกบั วะหฺยูของพระองค ทท่ี รงวะหยฺ มู ายงั ทา น เพราะมี หลักฐาน ยนื ยันวา ทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮ(ศ็อลฯ)กลา วไวว า : หากฮะดิษจากฉัน มมี ายัง พวก ทา นเม่ือใด กจ็ งนาํ ไปตรวจสอบกบั พระคมั ภรี แหงอัลลอฮ ครั้นสอดคลอ งตรง กับพระคัมภีร กจ็ ง ยดึ ถือไวป ฏบิ ตั ิ แตถามนั ขัดแยงกบั พระคัมภรี แ หงอลั ลอฮ ก็จง โยนมนั ทงิ้ เสียท่ขี างฝา” ทกุ ฮะดษิ เหลา นี้ และฮะดษิ อ่นื ๆในทํานองนี้อกี มากขดั แยงกับพระคัมภรี  แหงอัลลอฮ ขดั แยงกับสติปญญา ดงั นน้ั ควรจะโยนมนั ทงิ้ เสยี ที่ขา งฝา อยาไดให ความสนใจมนั เลย ถงึ แมว า บุ คอรีและมสุ ลิมจะรายงานไว กม็ ไิ ดห มายความวา เขาทง้ั สองจะเปน มะอซ มู ทถ่ี กู คมุ ครองใหพ น

จากความผดิ ความบาป เพยี งหลัก ฐานเดยี วก็พอแลว ในอนั ท่จี ะตอบโตค ําแอบอา งที่ผิดพลาด เหลานี้ นน่ั คอื การท่ี อลั ลอฮทรงสง บรรดานบแี ละศาสนทตู มายังมนษุ ยท พ่ี ระองคทรงสรา ง ตลอดเวลา อนั ยาวนานในประวัตศิ าสตรข องมนุษยชาติ เพื่อปรับปรงุ สงิ่ ทเี่ ปน ความเสื่อม เสยี ใน สงั คมมนษุ ยผ เู ปน บาว และเพอื่ ทาํ ใหพ วกเขาเขาใจในหนทาง อนั เทยี่ งตรง และสอนพวกเขาใหรใู น พระคัมภีร วทิ ยญาณ และแจงขาวดีในเรื่องสวนสวรรค แกพ วกเขา ถา หากพวกเขาเปน ผมู ี คุณธรรม และตกั เตอื นพวกเขาใหเกรงกลวั การลงโทษของอัลลอฮในไฟนรก ถา หากพวกเขาเปน ผู กอความเสือ่ มเสยี สวนหนง่ึ จากความยุตธิ รรม และความเมตตาของอัลลอฮ ผูทรงบรสิ ุทธ์ยิ งิ่ ทม่ี ตี อมวล มนษุ ยทพ่ี ระองคท รงสราง ก็คือ พระองคจ ะไมทรงลงโทษใคร เวน แต หลงั จากทรงสงศาสนทูต มายงั เขาและทรงมขี อ พิสจู นม ายนื ยนั แกเ ขาแลวเทา นนั้ พระองคท รงตรสั วา : “ผูใดเดนิ ตามวิถี แหง ธรรม ดงั น้นั เทากับเขารบั วถิ ีแหง ธรรมใหแ กต ัวเอง และผูใดหลงผิด ดังนัน้ เทา กับ เขายงั ความหลงผิดใหแ ก ตัวเองและผมู ีภารกจิ จะไมต อ งแบกรบั ภารกจิ ของคนอนื่ และ เรามใิ ช ผกู ระทาํ การลงโทษผใู ด จนกวา เราจะสงศาสนทูตมา” (อัลอิสรออ/ ๑๕) ฉะนน้ั เมื่อรายงานเหลา น้ี ตามท่บี คุ อรแี ละมุสลมิ บนั ทกึ ไว อันเปน ฮะดษิ ที่สอนวา อัลลอฮ ทรงลขิ ิตพฤตกิ รรมตางๆ ของปวงบาวไวก อ นหนา ทีจ่ ะสรา ง พวกเขาข้ึนมา และทรงตัดสนิ ใหพ วก เขาบางสว นเขา สวรรค และใหบ างสวนเขา นรก ดงั ทเี่ ราไดน าํ มาเสนอ และตามทีอ่ ะหล ซิ ซนุ นะฮ วลั ญะมาอะฮเ ลอ่ื มไส ศรทั ธาอยา งนั้น ขอเรยี นวา ถาหากเรื่องเหลา นี้ เปน ความถกู ตอง ก็ หมายความวา การสงศาสนทตู มากด็ ี การประทานพระคัมภรี มากด็ ี ยอมเปน โมฆะโดยปริยาย! อลั ลอฮ คือผทู รงสงู สง เกรียงไกรเกินกวา เรอื่ งเชน น้ี พวกเขามไิ ดใ หเกียรติอลั ลอฮ ตามสทิ ธทิ ่ี แทจริงแหง เกยี รติยศของพระองค ฉะนน้ั เปน ไปไดอยางไรทเี่ ราจะกลา ว ถงึ พระผูเ ปน เจา ผูทรง มหาบริสทุ ธย์ิ ง่ิ ดวยถอ ยคํา ใสร ายปายสีอนั ย่งิ ใหญเหลา นี้ “เหลานน้ั คือสัญญาณของอัลลอฮ เราไดส าธยายมนั ใหแกเ จา โดยสจั ธรรม และอัลลอฮไมประสงคซ ึ่งความอธรรมตอชาวโลก(อาลิ อมิ รอน /๑๐๘) สว นคาํ ตอบในเรอ่ื งนี้ จากบรรดาอมิ าม ผูเปน วถิ แี หง ธรรมและดวงประทปี อนั เรืองโรจนและแสงสวา งของประชาชาติ คอื ถือวา อลั ลอฮท รงบรสิ ทุ ธ์ปิ ลอดพน โดยสนิ้ เชิงจากความอธรรมและสิ่งไรส าระ เราควรมาพจิ ารณาคาํ สอนของผมู ตี ําแหนงเปน ประตูแหงวชิ าการ นัน่ คอื ทา นอะมรี ลุ มุมนนี อะลี บนิ อะบี ฏอลิบ (อ) ขณะทท่ี า นไดอธบิ ายถงึ ความเชือ่ เหลานที้ ช่ี าวมสุ ลิมบางสว นยัง สบั สนกนั อยู เพราะพวกเขาละทง้ิ ประตทู างวิชาการ ทานอมิ ามอะลี(อ)ไดกลา วดงั นี้ (เมือ่ ครงั้ ท่ี สหายของทา นคนหนง่ึ ซักถามวา : การ เดินทางของเรามายังซเี รยี คราวน้ี เปน การลขิ ติ (กอฎอ)และการกาํ หนด(กอดรั ) จากอัลลอฮ ใชหรอื ไม? ) :

“ความเสยี หายไดตกแกทานเสียแลว ทานคงคิดวา การลิขติ (กอฎอ) เปน กฎตายตวั และ การกําหนดเปน ส่ิงที่แนน อน ถาหากเปน เชน นนั้ จริง รางวัล ตอบแทน และบทลงโทษก็เปน เร่อื ง เหลวไหล สัญญาและการคาดโทษกย็ อมตก เปน โมฆะ แทจ ริงอลั ลอฮ ผทู รงไวซ ง่ึ ความบริสทุ ธย์ิ ง่ิ ทรงบัญชาปวงบา วของ พระองค โดยการใหอ สิ ระ ทรงหา มพวกเขา โดยการเตือนใหร ะวงั ทรงมอบ ภาระ ทเี่ ปน ความ สะดวก ไมท รงมอบภาระ ท่เี ปน ความลําบาก ทรงใหก ารตอบแทน ในสงิ่ เลก็ นอ ย ดว ยปรมิ าณอนั มากมาย ไมท รงถือวา ถกู ละเมิด โดยผแู พ ไมทรง ถือวา ถกู เคารพเชอ่ื ฟง โดยผูฝน ใจ ไมทรงสง บรรดานบมี าเพ่อื การละเลน มิได ประทานพระคัมภีรท งั้ หลายมายงั ปวงบา ว เพ่ือเปน ส่ิงไรสาระ ไมทรงสรา งชน้ั ฟา และแผน ดนิ และส่งิ ทอี่ ยูระหวา งมันท้ังสองใหเปน โมฆะ” (น่เี อง บรรดาผซู ง่ึ ปฏเิ สธสงสัย ดังนนั้ ความวบิ ตั จิ ากไฟนรกพงึ มีแดบ รรดาผซู ่ึงปฏเิ สธ) (๑๒) อมิ ามอะลี (อ)มีสัจจะยิง่ ดงั นน้ั ความวิบัตจิ ากการลงโทษอันทรมาณพงึ มแี ด บรรดาผูมอบเอาเรอ่ื งไรส าระ และความอธรรมใหแกอ ัลลอฮ ควรจะกลาวไวดว ยวา ความจริงแลว กลา วกนั วา อะหล ิซซนุ นะฮว ลั ญะมา อะฮน น้ั ถอื วาอัลลอฮท รงบริสุทธิป์ ลอดพน จากเรอ่ื งไรส าระและความอธรรม ดังนน้ั ถาทานถามพวกเขาจะ เปน คนใดก็ตาม เขาจะไมโ ยนเอาความอธรรมใหแ ก อลั ลอฮ ผูท รงเกรกิ เกยี รติเลย แตทวา เขาจะ พบวา ตวั เขาเองมอี ปุ สรรคเปน อยางยงิ่ ตอ การท่ีจะปฏเิ สธฮะดิษตางๆ ท่ีรายงานโดยอลั บุคอรแี ละ มสุ ลมิ และเขาจะ เช่อื มน่ั อยใู นสวนลกึ วา เปน ฮะดษิ ทถ่ี กู ตอ ง ทงั้ น้ี ทา นสามารถจะเหน็ ไดใ นยามที่ ทานโตแยงกับเขาดวยหลักมนั ฏิก(ตรรกะ)ทยี่ อมรับโดยสตปิ ญ ญา เขาจะอา งวา เร่อื งน้ี มใิ ห เรียกวา เปน ความอธรรมจากอัลลอฮ เพราะพระองคค ือ ผสู ราง และสาํ หรับผสู รา งนั้น มสี ทิ ธทิ จ่ี ะ กระทาํ กบั สิง่ ถกู สรางอยา งไรก็ได ตามทท่ี รง ประสงค ! เพราะพระองคจ ะไมถูกสอบสวนในส่งิ ที่ ทรงกระทํา แตพวกเขาตา งหาก ท่ีจะถกู สอบสวน เมื่อทา นถามเขาวา เปน ไปไดอ ยางไร ทอี่ ลั ลอฮตัดสนิ ใหบา วของพระองค คนหนงึ่ ลงนรก กอนเขาจะเปน เรือนราง เพราะพระองคท รงลิขิตใหเขาเปนคนช่ัว และทรงตัดสินใหอ ีกคนเขา สวรรคก อ นเขาจะเปน เรอื นรา ง เพราะพระองคท รง ลิขติ ใหเ ขาเปน คนดี ? การกระทาํ เชน น้ี มิใช ความอธรรมแกค นทง้ั สอง ดอกหรือ? เพราะคนท่ีไดเ ขา สวรรค กม็ ิใชว า จะไดเขาเพราะผลงาน ของตวั เอง หากแตดว ย ความพอพระทยั ของอัลลอฮท ่ีมีตอ เขา ทํานองเดียวกนั กับคนทเ่ี ขานรก เขา ก็มิไดเ ขาเพราะการกอกรรมทําเข็ญของเขาเลย หากแตเปน เพราะอัลลอฮทรง กาํ หนดใหแก เขา เรือ่ งเชนนี้ ยงั มใิ ชค วามอธรรมอกี หรอื ? มันคอื เรอื่ งท่ีขดั กบั อัลกุรอาน? เขาจะตอบทา น ดวยโองการหนึ่งวา “โดยแทจ ริงอัลลอฮ ทรงกระทาํ สงิ่ ใดๆ ตามทพี่ ระองคท รงประสงค” แลวทา นมิ อาจเขาใจในจดุ ยืนของเขาทข่ี ดั แยงกันเอง ไดเ ลย และนค่ี ือเหตผุ ลอนั เปนทถี่ กู ยอมรบั เพราะเขา ใหฐานะแกอัลบุคอรี มุสลิม ในฐานะเดียวกับอลั กุรอาน แลว กลา ววา ตําราทีม่ คี วามถูกตองท่สี ดุ

ถัดจากพระ คมั ภรี แ หง อลั ลอฮ คือ อลั บุคอรแี ละมสุ ลิม ท้ังๆ ที่ในอัลบคุ อรี และมุสลมิ มเี รื่อง ราวที่ แปลกประหลาด มหัศจรรย และเปน ทกุ ขภยั อยางหนง่ึ ทบ่ี รรดามสุ ลมิ ถกู ทดสอบดว ยเรื่องราว เหลานนั้ ซง่ึ พวกตระกลู อมุ ยั ยะฮ และติดตามมาดว ยพวก ตระกูลอับบาซียะฮ ไดประสบชัยชนะอนั เปน ความสําเรจ็ ที่ยง่ิ ใหญในการแพร เร่ืองราวที่อุตริและความเช่อื แบบสะเปะสะปะของพวกเขา ตลอดจนอํานาจทางการ เมอื งท่ีเปนหมนั ของพวกเขา รองรอยของพวกเขายงั คงเหลอื ใหเ หน็ อยู กระทั่ง ทกุ วนั น้ี ในขณะทบี่ รรดามสุ ลิมถือวา น่นั คือ มรดกทม่ี เี กยี รติอันยงิ่ ใหญ เพราะมนั เปน ประมวลบรรดาฮะดษิ นบีทถ่ี กู ตอ ง ตามมาตรฐานทพี่ วกเขาแอบอางกนั เอง ถงึ แมว า บรรดามสุ ลิม จะลวงรถู ึงปรมิ าณอันมากมายของเรื่องราว ทีพ่ วกเขากลา ว สง่ิ ทีเ่ ปน ความเทจ็ ใหแ กท า นศาสนทูต แหงอัลลอฮ(ศอ็ ลฯ) เพราะเหตุผลทางการเมือง ของพวกเขา แนนอนพวกเขาจะไมเ ช่อื ถอื บรรดา ฮะดิษเหลา นน้ั โดยเฉพาะอยา งยิง่ ทข่ี ดั แยงกับพระคัมภีรของอัลลอฮ เพราะวาอลั กรุ อาน อนั ทรงเกยี รตนิ น้ั อัลลอฮท รงพทิ กั ษป กปอ งไว และ เพราะวา อัลกุ รอาน ไดถ กู ทอ งจําโดยบรรดาซอฮาบะฮและพวกทา นยงั ไดนําไป ตรวจทานกบั ทา นนบี ดว ยเหตนุ ี้ พวกเขาจงึ ไมส ามารถบดิ เบอื น และเปลีย่ นแปลง อลั กุรอานได พวกเขาจงึ มงุ หมายมาที่ซนุ นะฮอนั บริสุทธิ์ ดงั นนั้ พวกเขาจงึ สอดใส เรอ่ื งราวตา งๆ ตามที่พวกเขาประสงค เพอื่ บคุ คลที่มีความ ประสงค ในฐานะท่ี พวกเขาเปนศตั รขู องอะฮล ลุ บัยต ผพู ทิ ักษร กั ษาอลั กุรอานและซนุ นะฮ พวกเขา ปน แตง ทกุ เรื่องขนึ้ มาแลว อางไปหาทา นนบี(ศ็อลฯ) แลว ใหเ หตุผลแกบ รรดามุสลิมวา ฮะดิษ เหลา น้ี ถูกตอ งกวา แหลง อนื่ ดงั นั้นประชาชนกใ็ หการยอมรบั ดวยความ บรสิ ุทธ์ิใจ และพวกเขาตาง กร็ ับชว งถือปฏิบัติเปน มรดกสบื ตอ กันมารุนแลว รุนเลา เพือ่ ความเปนธรรม ใครจ ะขอเรียนวา ชีอะฮเ องเปน อีกพวกหน่ึงทมี่ กี ารปลอมและ แตง เร่อื งข้นึ สอดใสใ นฮะดษิ ตา งๆ เปน อนั มากทอี่ า งถึง ทานศาสนทตู (ศอ็ ลฯ)หรอื ทอี่ าง ถึงอมิ ามผบู ริสุทธ์(ิ อ) ทานใดทานหน่งึ การปลอมแปลงฮะดษิ ใน ลกั ษณะเชน นี้ ถือวา ไมเปน ทยี่ อมรบั โดยบรรดามุสลิมอยแู ลว ทง้ั ซนุ นะฮและชอี ะฮ ตง้ั แตใ นสมยั ประวตั ศิ าสตร แตชอี ะฮมหี ลกั การจาํ แนกทพ่ี เิ ศษ เหนอื กวาอะหลซิ ซนุ นะฮ วัล ญะมาอะฮอยสู าม อยาง ซง่ึ เปน สิ่งทที่ ําใหพ วกเขามีลกั ษณะเดน เปน พิเศษกวา กลมุ อน่ื ใดในอิสลาม จึงทําใหห ลกั ความเช่ือของพวกเขาชัดเจน สอดคลอ งตรงกับอลั กรุ อานและซนุ นะฮแ ละสตปิ ญญา หลกั การสาม อยางทีว่ า นี้ คอื : ประการแรก : พวกเขายอมรบั อยางสน้ิ เชงิ ตออะฮล ุลบยั ตของทานนบี กลา วคอื พวกเขา จะไมย กยองผใู ดสูงกวา บคุ คลเหลานอี้ กี เลย ซึง่ เราทกุ คน ตางรู ดีอยูแ ลววา ใครบา งคอื อะฮ ลุลบัยต ท่ีอัลลอฮทรงขจดั มลทนิ ออกไปจากพวกเขา และชําระขดั เกลาพวกเขาใหส ะอาดบริสทุ ธ์ิ ประการทีส่ อง : จาํ นวนอิมามแหง อะฮล ลุ บัยต มี ๑๒ ทา น พวกเขามชี ีวิต อยแู ละมผี ลงาน สบื ตอ กนั อยา งตอ เนื่องเปน เวลาถงึ สามศตวรรษ แตล ะทา นจะมี คาํ สอนทส่ี อดคลอ งตรงกนั ในทุก บทบญั ญตั แิ ละฮะดิษ ไมม ีการขดั แยงกนั ในเรือ่ ง ใดเลย อนั เปนสง่ิ ทที่ ําใหชอี ะฮของพวกเขา และ

สานุศษิ ยผ ปู ฏบิ ตั ิตาม ไดรา่ํ เรียน ในสาขาวชิ า ความรูตางๆทกุ แขนงไดอยา งชดั เจน ปราศจาก ความขดั แยง ตอ กนั ไมว า จะเปนในสว นของหลกั ความเชอ่ื หรือในเรื่องอ่นื ๆ ประการทสี่ าม : พวกเขามกี ารยอมรับและยนื ยนั วา ตําราตา งๆทัง้ หลาย ทพ่ี วกเขามอี ยู มี ท้ังความผดิ พลาดและความถกู ตอง ฉะน้ันสาํ หรับพวกเขาจงึ ไมม ี ตาํ ราใดซอเฮยี ะห นอกจากพระ คมั ภรี แหง อลั ลอฮ ซงึ่ ไมมคี วามผดิ พลาดมากลาํ้ กราย ได ไมว า จากส่ิงทอี่ ยเู บอ้ื งหนา และ เบอื้ งหลงั ยกตวั อยางเพยี งเทา ทที่ า นสามารถรจู กั ซงึ่ ถอื วา เปน หนงั สอื ทย่ี ง่ิ ใหญม ากสาํ หรบั พวก เขา นนั่ คอื “อซุ ูลุลกาฟย” พวกเขา อธบิ ายวา ในหนงั สอื เลม น้ี มหี ลายพนั ฮะดิษที่ถกู กุขนึ้ มา ดวย เหตุน้ี ทา นจะพบวา นกั ปราชญ ผรู ูม ุจญต ะฮิดทง้ั หลายในหมูพวกเขาไดดาํ เนนิ การศกึ ษา วเิ คราะหและ ตรวจสอบ กลาวคอื พวกเขาจะไมย อมรบั มาจากหนงั สือน้ี ยกเวน เฉพาะทีแ่ นช ัด แลว วาเปน เนอื้ คามเดมิ และมสี ารบบการรายงานท่ถี กู ตอง และท่ไี มขัดแยง กับ อลั กุรอาน และ สติปญ ญาเทา นัน้ สว นอะฮล ซิ ซนุ นะวลั ญะมาอะฮน น้ั ยนื ยันรบั รองตวั เองดว ยตาํ ราตา งๆ ทพี่ วกเขาใหชอ่ื เรยี กวา ศฮิ าฮุซซิตตะฮ(ตาํ ราท่ีถกู ตองทงั้ หก) โดยใหค วามหมายวา ทกุ เรือ่ งราวทีม่ ีอยูใ นตาํ รา เหลา น้ัน ลว นเปนซอเฮยี ะห และสว นใหญพวกเขาจะถา ย ทอดความคดิ นี้สบื ตอ กนั เปน มรดก โดย ไมมีการอธิบายและตรวจสอบใดๆ จงึ ทาํ ให มฮี ะดษิ เปนจาํ นวนมากถกู รายงานลงในหนังสือ เหลาน้ี โดยไมข ึ้นตรงตอหลกั ฐาน ทางชิ าการใดๆ และในเรอ่ื งนน้ั ๆ ยงั เปนเร่อื งกฟุ ร( ปฏิเสธ ศาสนา)อยา งชดั เจน อกี ดว ย ในฐานะเปน สิง่ ท่ีขัดกบั อลั กรุ อาน ขัดกบั จริยธรรม และพฤติกรรมของ ทานศาสนทูต และยังเปนการทาํ ลายเกียรตขิ องทา นอกี ดว ย สาํ หรับนกั คน ควา นา จะเพียงพอ ถา หากไดอ า นหนงั สอื ของเชค อัลมศิ รีย มะหฺมูด อะบูร็อยยะฮ นนั่ คอื หนงั สอื “อัฎวาอ อะลัซซนุ นะ ตลิ มุฮัมมะดียะฮ” เพื่อจะไดรวู า อะไรคอื คณุ คา ของ ตําราศฮิ าฮซุ ซิตตะฮ มวลการสรรเสรญิ เปน ของอลั ลอฮ ปจ จบุ นั นี้ เยาวชนคนหนมุ สาวเปนอนั มากสามารถ ปลดปลอ ยตัวเองเปน อิสระจากพนั ธนาการเหลา นัน้ และเขา ใจ แยกแยะความแตกตา งระหวา ง ปฏกิ ลู กับไขมนั ออกจากกนั ได ย่ิงกวา นนั้ ในปจ จุบนั แมแตบรรดาผูอาวุโสเองหลายทา น ท่ีเคย ยึดถือตําราศิฮาฮุซซิตตะฮ แบบหวั ชน ฝา กม็ ีการปฏเิ สธไปแลว ทงั้ นม้ี ิใชเ พราะเขายืนยนั ไดว า มี บางฮะดษิ ทม่ี ี คุณสมบัตดิ อ ยในการรายงาน(ฎออีฟ) หากแตเปน เพราะเขาพบวา ในนนั้ มหี ลักฐาน ของชีอะฮต ามทีพ่ กเขากลา วไว ไมวา จะเปน ในสว นของศาสนบญั ญัติ หรอื หลักความเช่ือในสง่ิ เรน ลบั กต็ าม ดงั นั้นจะถอื วา อะไรก็ตาม หากเปนหลกั การ หรือเปน ความเชือ่ ท่ชี อี ะฮพ ดู ถงึ เร่อื งน้นั ๆ จะตองมอี ยใู นศฮิ าฮซุ ซิตตะฮอ ยาง แนน อน ไมเ ลม ใดก็เลมหน่งึ ซึ่งเปน ตาํ ราทอี่ ะหลซิ ซนุ นะฮ วัลญะมาอะฮม กี นั อยู แตใ นทางตรงขาม ผทู ี่ถือฝก ฝา ยแบบหวั ชนฝาบางคนบอกขาพเจา วา ใน เม่ือพวกทา นมี ความเช่ืออยวู า บรรดาฮะดษิ ในหนงั สอื ซอเฮยี ะหบ ุคอรี มิใชส ่ิงทถ่ี กู ตอ ง แลวทาํ ไมพวกทานจงึ นาํ

หลักฐานในนนั้ มาอา งกบั พวกเรา ? ขา พเจาตอบวา : ในอลั บคุ อรีมิไดถ ูกตอ งไปเสยี ทุกเรอ่ื งก็จริง แตก็ใชวาทกุ เร่อื งในนนั้ จะเปน ความเทจ็ ไปเสยี ทง้ั หมด ความจรงิ กค็ ือความจริง ความเทจ็ กค็ ือ ความเทจ็ และ จําเปน ท่ีเราจะตองกลนั่ กรอง และขดั เกลาใหได เขายอ นวา ทานคงมแี วนขยายชนิดพเิ ศษกระมงั จงึ สามารถแยกสงิ่ ทีถ่ กู ตอ งออกจาก ความเทจ็ ได ? ขาพเจา ตอบวา กม็ ไิ ดมอี ะไรมากกวา ทที่ านมหี รอก แตถ อื วาส่งิ ใดท่รี ายงาน สอดคลอ งตรงกันท้งั ซนุ นะฮแ ละชอี ะฮ สงิ่ นน้ั คือ ความ ถกู ตอ ง เพราะมนั ถกู รบั รองถงึ ความ ถกู ตอ งของมนั จากทง้ั สองฝา ย และเรายนื ยนั ตอ พวกเขาในสิ่งนน้ั เชน เดียวกบั ทพ่ี วกเขายนื ยนั ตอ ตัวของพวกเขาเอง และสง่ิ ใดที่ พวกเขาขดั แยง กนั ถงึ แมว าจะเปนเร่ืองทถ่ี กู ตอ งตามทศั นะของฝา ย ใดฝายหน่งึ เทา นนั้ ก็ถือวา ไมจ ําเปนทฝี่ า ยทส่ี องจะตองยอมรบั ดว ย เชน เดียวกับทไี่ มจาํ เปน แก นกั วเิ คราะหผมู ใี จเปนธรรมจะตองยอมรบั และถอื ขออา งอนั นน้ั เปน หลกั ฐาน เพราะมนั จะเปน เศษ ทศนยิ มไมร ูจบ ขอยกตัวอยา งเพียงขอ เดยี วในเร่ืองนี้ เพ่อื จะไดไ มเ ปน ปญ หาในประเด็นนี้ อกี ตอไป และ เพ่ือจะไดไมต อ งยอนกลับมาใชหลกั วพิ ากษเดียวกนั น้ี ในวธิ กี ารตา งๆ ตอไปอกี *ชีอะฮอ า งวา ทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮ(ศอ็ ลฯ)แตงตั้งทา นอะลีเปน คอลฟี ะฮ ของบรรดา มสุ ลิมทฆี่ อดีรคุม เมอื่ วนั ท่ี ๑๘ เดือนซลุ ฮจิ ญะฮ หลงั จากประกอบพธิ ี ฮัจญค รงั้ อาํ ลา และทานได กลา วปราศรัยในโอกาสนนั้ วา : “ผูใ ดทฉ่ี นั เปน ผปู กครองของเขา ดงั นน้ั อะลผี ูนก้ี ็เปน ผปู กครองของเขา ดว ย โออ ลั ลอฮ โปรดคมุ ครองผสู วามภิ กั ด์ติ อ เขา และโปรดเปนศตั รูตอ ผูท่ีเปน ศัตรกู บั เขา” เหตุการณค รั้งนี้ และ ฮะดิษนน้ี กั ปราชญอ ะหล ิซซนุ นะฮว ัลญะมาอะฮ เปน อนั มากไดอางไวในตําราซอเฮยี ะห มุสนัด และตารคี ของพวกเขาหลายเลม ฉะนั้น จงึ สมควรแลวสําหรับชีอะฮ ทจ่ี ะยกเอาเรอ่ื งนเี้ ปนหลกั ฐาน ขออา งตออะฮล ซิ ซุนนะฮว ลั ญะมาอะฮ *อะหล ซิ ซนุ นะฮวลั ญะมาอะฮ อา งวา ทา นศาสนทตู แหงอัลลอฮ(ศอ็ ลฯ) แตงตั้งใหอะบู บกั รนาํ ประชาชนนมาซ เมอื่ ครั้งทีท่ า นปว ยจวนจะถึงแกช ีวติ และทา นไดก ลา วในโอกาสนั้นวา : อลั ลอฮแ ละศาสนทูตของพระองคและบรรดา ผูศ รัทธาปฏเิ สธการท่ีคนอน่ื เปน อมิ าม นอกจากอะบู บักร” เหตกุ ารณน ี้และฮะดิษนไ้ี มม ปี รากฏอยูในตําราเลม ใดของชีอะฮ หากแตม ี รายงานเพยี งวา ทานศาสนทูตแหง อัลลอฮสง คนไปหาทา นอะลี แลวทานหญงิ กส็ ง คนไปหาบิดาของนาง ครนั้ พอ ทานศาสนทตู แหงอัลลอฮท ราบเรือ่ ง ทานก็กลาวแก ทา นหญิงอาอิชะฮว า “แทจ รงิ พวกนางก็เปน เหมอื นสตรีในสมัยยซู ฟุ ” แลว ทา นก็ ออกไปเพอ่ื นาํ ประชาชนนมาซ และขยับอะบบู กั รใหถอยรน ไป ฉะนั้นจงึ ไมบงั ควร และมใิ ชค วามเปน ธรรม ท่อี ะหลซิ ซนุ นะฮว ลั ญะมา อะฮ จะโตแ ยงตอ ชีอะฮ โดยหลกั ฐานทพี่ วกตนยดึ ถอื อยูเพยี งฝายเดียว โดยเฉพาะ อยา งยงิ่ ในเมือ่ รายงานเหลา นนั้

ขัดแยง กันและบิดเบือนจากความเปน จรงิ และประวัตศิ าสตร (เพราะวา ทานศาสนทูตแหงอลั ลอฮ (ศอ็ ลฯ)ไดกาํ หนดใหอะบบู กั รเ ปน พลทหารของอุซามะฮ และใหอ ยูภายใตก ารบงั คับบญั ชาและ การชนี้ าํ ของอซุ ามะฮ และเปนทรี่ กู นั วา ผูบญั ชาการทหารในกองทพั คราวนน้ั คอื อิมามนํานมาซ ดวย และมหี ลกั ฐานยนื ยนั ทางประวัตศิ าสตรวา อบูบกั รมิไดอยูในเมอื งมะดีนะฮ ในตอนทที่ า นศา สนทตู วะฟาต เพราะเขาเองกาํ ลงั สาละวนอยกู บั การเตรยี มตวั ออกไปทําศกึ พรอมกับ อซุ ามะฮ บนิ ซยั ด ผูบงั คบั บัญชาและแมทัพของเขาอยู ซงึ่ ตัวแมทัพเองยงั มอี ายุเพยี ง ๑๗ ปเทา น้นั ) ใน สภาพเชน น้ี จะเปนไปไดอยา งไรท่ี เราจะเชอ่ื วา ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ศ็อลฯ) แตง ต้ังใหอ ะบู บักรเ ปน อิมามนาํ นมาซ? ขา แตอัลลอฮ ไมม ีทางเปน ไปได นอกเสียจากวา เราเชื่อในคําพดู ของอมุ รั บิน ค็อฏฏอบ ทีว่ า ทานศาสนทตู แหง อัลลอฮเพอ ไปแลว และไมร เู รื่องวา ทา นได กระทาํ อะไรลงไป และพดู อะไรออกไป นคี่ อื เรอ่ื งหน่ึงซง่ึ ไมม ที างใดจะเปน ไปได น่นั คอื เปนไปมไิ ดเ ลย และชอี ะฮก ็ไม พดู เชนนนั้ ดว ย ณ ทน่ี น้ี กั วเิ คราะหจ าํ เปนจะตอ งยาํ เกรงตอ อลั ลอฮในการวิเคราะหข องตน และอยา ได ถอื เอาความรสู กึ ของตวั เองตัดสนิ เพราะจะทําใหเ บย่ี งเบนออกจาก ความจริงและปฏบิ ตั ติ าม อารมณ จนหลงผิดออกจากหนทางแหงอัลลอฮ หากแต จาํ เปน แกเขาทจี่ ะตองยอมรบั ความจริง ถงึ แมค วามจรงิ จะอยทู ี่ฝายอน่ื และจะ ตองปลดปลอยตวั เองออกจากโคลนตม กระแสอารมณและ การเหน็ แกป ระโยชน สว นตน เมื่อนนั้ เขาจะไดเ ปน คนหนึ่งที่อลั ลอฮท รงยกยอ งไวใ นโองการของ พระองคความวา : “ดงั นน้ั จงแจง ขา วดแี กบาวของขา ผซู ่ึงรับฟง คาํ สอน แลว ปฏบิ ตั ิตามใน สว นทีด่ ีทสี่ ุดของมัน เขาเหลานน้ั คอื ผซู ่ึงอลั ลอฮท รงชีน้ าํ และ เขาเหลา น้ัน คือ ผมู คี วาม เปน เลศิ ทางปญ ญา” (อัซซุมัร/๑๘) มนั เปน เรือ่ งทไ่ี มชอบดวยเหตุผล ถาหากพวกยวิ กลาววา สัจธรรมอยทู ่ี เรา และพวกคริส เตียนกก็ ลา ววา สจั ธรรมอยทู ่เี รา และมสุ ลิมกก็ ลา ววา สัจธรรม อยูที่เรา ในเมอื่ พวกเขาตา งก็ ขดั แยง กนั ทงั้ ในหลกั ความเชอื่ และบทบญั ญตั ิ ! จึงจําเปน แกน กั วเิ คราะหท จี่ ะตองตรวจสอบใหถอ งแทตอ คาํ สอนของทง้ั สามศาสนา และ เอาของแตละฝายมาเปรียบเทยี บซง่ึ กนั และกนั จนกวา สจั ธรรมจะ เปน ท่กี ระจา งชดั สาํ หรบั เขา มนั เปน เรือ่ งทไ่ี มช อบดวยเหตผุ ลอกี เชนกนั ตอการทอี่ ะหลซิ ซนุ นะฮก ลา ววา สัจธรรมอยู กับพวกเขา และชอี ะฮกก็ ลา ววา สจั ธรรมอยูกบั พวกเขาเพียงฝา ยเดียว ในเมื่อพวกเขาขัดแยงกนั ในความเขา ใจและบทบญั ญตั ิบางประการ ! สัจธรรม ตอ งมีเพยี งหน่งึ เดียวเทานนั้ จะแบง ออกเปน สว นยอ ยมไิ ด ! จงึ จาํ เปนแกน กั วิเคราะหท จ่ี ะตอ งปลดปลอ ยตวั เองใหอ สิ ระ และตรวจสอบ อยา งละเอยี ด อกี เชนเคย ตอ คาํ สอนของท้งั สองฝา ย และนําเอาของแตล ะฝา ยมา เปรยี บเทยี บซงึ่ กันและกนั และ จะตองควบคมุ สตปิ ญญาของเขาใหไ ด จนกระทง่ั สจั ธรรมเปน ทีก่ ระจางชัดแกเขา และน่ีคอื การ

เรียกรองของอลั ลอฮ สําหรับทุกกลมุ ที่ อางถงึ สจั ธรรม โดยทรงตรัสวา : “จงกลา วเถดิ จงนาํ ขอ พิสจู นข องพวกทา น มาซิ ถาหากพวกทานเปน ผสู ตั ยจริง” (อลั บะเกาะเราะฮ/ ๑๑๑) คนสว นมากมใิ ชห ลักฐานทบี่ งช้ีถงึ สจั ธรรม แตกลับตรงกันขา ม คือทถี่ กู ตอ ง นนั้ พระองค ทรงตรสั วา “แทจ รงิ ถาหากเจาเคารพเชอื่ ฟงคนสว นมากในโลกนี้ พวกเขาจะทาํ ใหเ จาหลง ออกจากหนทางของอลั ลอฮ” (อลั อนั อาม/๑๑๖) และทรง ตรัสอกี วา “และคนสว นมากนน้ั จะ ไมเปน ผศู รทั ธาถงึ แมเ จาจะ ปรารถนาย่งิ นกั กต็ าม” (ยซู ฟุ /๑๐๓) ดุจเดยี วกบั เรอ่ื ง ความกา วหนา ทางสงั คม และเทคโนโลยแี ละความมง่ั คั่งทางเศรษฐกจิ ก็มิใชห ลักฐานบง ชี้วา โลก ตะวนั ตก อยกู ับสจั ธรรม สว นโลกตะวนั ออกอยกู ับความผดิ พลาดอีกเชน กนั พระองคท รง ตรัสวา “ดังนน้ั จงอยา ใหท รพั ยส นิ ของพวกเขาและอยา ให บรรดาลกู หลาน ของพวกเขาทาํ ใหเ จา ประทบั ใจเลย อนั ท่จี รงิ อัลลอฮป ระสงคเพยี งจะ ลงโทษพวกเขาในชวี ิตแหงโลกนเี้ มอื่ ตวั ของพวกเขา สญู สลายในขณะที่ พวกเขาเปนพวกปฏิเสธ” (อตั เตาบะฮ/ ๕๕) คาํ สอนของผมู ีความร(ู อะฮลุซซิกร) ในเรื่องของอลั ลอฮ อิมามอะลี(อ)กลาววา “มวลการสรรเสรญิ เปนสทิ ธขิ องอลั ลอฮ ผทู รง เรน ลบั ทสี่ ุดในกจิ การ อันเบาบางทง้ั ปวง และมเี ครอ่ื งหมายอนั แสดงถึงพระองค อยา งเปด เผย ทรงสะกดั กนั้ แกสายตาท่ี มองเหน็ ดงั นนั้ สายตาทม่ี องไมเ หน็ พระองค กม็ อิ าจปฏเิ สธพระองค หวั ใจของผูทย่ี ืนยันตอพระองค ก็มิอาจมองเหน็ พระองค ทรงหา งไกลเหนอื ไปจากความสูงสงใดๆ จนไมม ีสง่ิ ใดจะสงู สง กวา พระองค ทรง ใกลชิดกับความตาํ่ สดุ จนไมม ีส่งิ ใดใกลช ดิ กวาพระองค อนั ความสงู สง ของพระองค นน้ั หาใชว าจะทรงหา งไกลไปจากสง่ิ ใดๆ ทที่ รงสรา ง ความใกลช ดิ ของพระองค ก็ หาใชว า จะทรง เสมอกับพวกเขาในสถานอนั น้ัน ไมท รงเผยความเขาใจ แกปญญา ญาณ เพื่อจาํ กัดความตอ คุณลักษณะแหง พระองค แตไมทรงปด บงั ความรูท่ีจาํ เปน สาํ หรบั ความรูจ ักพระองคแกปญ ญา ฉะนัน้ พระองคค ือผูซง่ึ มเี ครอื่ งหมายท่ีชดั เจน ยนื ยนั ถงึ พระองค เพอ่ื ใหเปน ท่ียอมรบั สาํ หรับหวั ใจ ของผปู ฏิเสธ อลั ลอฮท รงสงู สง ยง่ิ ใหญเ กรียงไกร เกินจากสิ่งทงั้ ปวงทบ่ี รรดาผูสงสยั และผปู ฏิเสธ กลาวอา ง มวลการสรรเสริญเปน ของอลั ลอฮ ผซู งึ่ ไมม คี วามเปลย่ี นแปลงใดๆ มากลาํ้ กราย ดังนน้ั ทรงเปน อยูในอันดบั แรก กอ นจะทรงเปน อยูใ นอันดบั สดุ ทาย ทรงเปน อยอู ยา งเปด เผย กอ นที่จะ ทรงเปน อยูอ ยา งซอนเรน สิ่งที่ไดช อ่ื วา หนงึ่ ทง้ั ปวง หากนอกเหนอื จากพระองค ยอมหมายถงึ เล็กนอ ย ผมู เี กยี รติ ทง้ั ปวง หากนอกเหนอื จากพระองค ยอมหมายถงึ ผตู ่ําตอย ผูมีพลังทง้ั ปวง หากนอกเหนอื จาก

พระองค ยอ มหมายถงึ ผูอ อ นแอ ผถู ือครอง กรรมสิทธท์ิ ง้ั ปวง หากนอกเหนอื จากพระองค ยอม หมายถงึ ผถู กู ครอบครอง ผูมีความรทู ง้ั ปวง หากนอกเหนือจากพระองค ยอมหมายถงึ ผูรา่ํ เรยี น ผูมีความสามารถทงั้ ปวงหากนอกเหนอื จากพระองค ยงั ถอื วา ถูกกาํ หนด และไร สมรรถภาพอยู ผูมีโสตการไดยนิ ทง้ั ปวง หากนอกเหนอื จากพระองค ยงั ถือ วา หนวก เนอื่ งจาก ไมไ ดยนิ เสยี งอันแผวเบาทง้ั หลาย เพราะเสียงที่ดงั กวา ทาํ ใหเ ขา ไมไ ดย นิ เสียงอันแผว เบานั้น และ เขาจะไมไ ดย นิ เสยี งอน่ื ทีม่ ถี ดั ไปจากเสียงอนั แผว เบานน้ั อกี ดว ย ผมู โี สตการมองเหน็ ท้ังปวง หาก นอกเหนือจากพระองค ยงั ถอื วา บอด เนอื่ งจากมองไมเหน็ บรรดาสีสันอันบางเบาและสังขารอนั นิม่ นวลทั้งหลาย การปรากฏอยทู ้ังปวง หากนอกเหนอื จากพระองค ยอ มหมายถงึ การซอ น เรน การซอนเรน ทั้งปวง หากนอกเหนอื จากพระองค ยอ มหมายถงึ การปรากฏอยู พระองคมไิ ดส รา ง มนษุ ยของพระองคมาเพื่อเสริมพลังใหแ กอ ํานาจใด มิใชเพื่อ ใหก ลวั โทษทัณฑใ นยคุ สมัยใด มใิ ช เพอ่ื ใหขอความชว ยเหลือตอ สง่ิ อน่ื ในฐานะ เปนคูเคียง มิใชเ พอ่ื การต้งั ภาคีอันนา เกลียด และมิใช เพือ่ เปน กลมุ ตอ ตา น หากแต ทรงสรางเพือ่ ใหอยูใ นการอภิบาลรักษา เปนบาวท่ีไดรบั การดูแล ไมท รงสถติ ยใ นสิ่งทั้งหลาย จนพูดไดวา ทรงจําแลงอยใู นส่ิงนนั้ แตไมทรง ละทงิ้ ส่งิ น้ัน จน พดู ไดวา ทรงตัดขาดจากส่งิ นั้น การสรางสรรค ตงั้ แตเร่ิมตน และ การบริหารใหเปน ไป มิไดท าํ ให พระองคเหนอื่ ยหนาย ไมม ีความลาํ บากทที่ าํ ให พระองคหยุดงานสรา ง ไมม ีความคลางแคลง สงสัยมากลาํ้ กราย ในยามทีท่ รง ดาํ เนนิ กจิ การและกาํ หนดแตเ ปน การดําเนนิ กจิ การทีล่ ะเอยี ด พสิ ดาร เปนความรทู ่ี ชดั เจนเปนกิจการอันมนั่ คง ทรงเปน ทม่ี งุ หวงั พรอมกับเปน ทล่ี งโทษ ทรงเปน ท่ี เกรงกลวั พรอมกบั เปน ทโี่ ปรดปราน การเปนผแู รกเรม่ิ ของพระองค หาใชล ักษณะ ของการเร่มิ ตน ไม และการเปน ส่งิ สุดทา ยของพระองค หาใชก ารสิ้นสดุ ไม ทรงเปน พระองคแรกตลอดกาล และ ทรงเปน ผูคงอยตู ลอดไป โดยไมม ีวาระกาํ หนด หนา ผากทงั้ หลายลวนทรดุ กราบพระองค ปาก ท้งั หลาย ลว นเผยถงึ ความ เปน เอกะของ พระองค มโนภาพและการเคล่อื น ไหวทัง้ หลายมอิ าจ กําหนดขอบเขตถงึ พระองค และเปนไปมิไดดวยอวัยวะและเครื่องมอื ทงั้ ปวง มอิ าจกลา วถงึ พระองคไ ดด วยคําวา ทรงมมี าตัง้ แต “เมอ่ื ใด” มิอาจ เปรียบเทียบการดํารง อยขู องพระองคไดด วยคาํ วา “จนกระทง่ั ” ทรงปรากฏอยู อยา งเปด เผย แตมอิ าจกลา วถงึ พระองค ไดด วยคําวา “มาจากส่งิ ใด” ทรงซอ นเรน แตมอิ าจกลา วถงึ พระองคไ ดดวยคําวา “อยใู นสิ่งใด” มิใช เปน การหายตวั ทตี่ อ งถกู บําราบมิใชเปนสง่ิ ถกู ปกปด ทีต่ อ งถกู เปด เผยออก อลั ลอฮเปนผทู รง สงู สง เกนิ กวา คณุ ลักษณะใดทีถ่ ูกกาํ หนดในเชงิ ประมาณการ โดยผวู างขอบเขตทง้ั หลาย และจดุ สดุ ทา ยทง้ั หลายของผนื ปฐพี ดนิ แดนทอี่ ยูอาศยั และถ่ินพาํ นักทง้ั หลาย ดงั นน้ั ขอบเขตงาน สรางสรรคข องพระองค คอื สิ่งเหมาะเจาะ และสิ่งอนื่ นอกเหนอื จาก พระองคคือการแอบอาง

ส่ิงทง้ั หลายมิไดถกู สรางในฐานะสง้ิ สุดทา ย และไมถกู สรางใน ฐานะสง่ิ เร่มิ ตน หากแต ทรงสรางส่งิ ทง้ั หลาย ไปตามท่ที รงสราง แลวพระองคท รงวาง ขอบเขตแกม นั ทรงใหเ ปน รปู ลกั ษณ ไปตามทที่ รงใหเ ปนรปู ลกั ษณ ดงั นน้ั รปู ลกั ษณ ทพ่ี ระองคท รงสรา งจงึ สวยงาม โดยไมม สี งิ่ ใด หยุดยงั้ มนั ได การเคารพเชื่อฟง พระองคหาใชค ุณประโยชนตอ พระองคแ ตอยางใด ความรขู อง พระองคใ นเรอ่ื ง การตายของคนครั้งอดีตกเ็ ฉกเชน ความรูของ พระองคในเรอื่ งการมีชีวิตอยูของคน ปจ จบุ นั ท่ยี งั เหลอื อยู ความรูข องพระองค ทมี่ ีตอสรรพสิ่งในชั้นฟาอนั สงู สดุ กเ็ ฉก เชน ความรขู อง พระองคท มี่ ตี อ สรรพส่งิ ในแผนดนิ เบอื้ งลา งสุด” บทท่ี ๒ เรอื่ งราวเกีย่ วกับทา นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ) ปญ หาท่ี ๒ : ภาวะแหง การถูกคุมครอง(อิศมะฮ) ของทานศาสนทตู อัลลอฮ ผูท รงไวซ ่งึ ความบรสิ ุทธ์ิ ผทู รงสงู สุดยิง่ ทรงมีดาํ รัสถงึ สทิ ธขิ อง ศาสดามุฮมั มดั นบี ของพระองค( ศ็อลฯ) วา : “และอลั ลอฮท รงคุมครองเจา ใหพ นจากมนุษย”(อลั มาอิดะฮ/ ๖๗) ทรงตรัสอีกวา “และเขามไิ ดพ ดู จาก อารมณจะไมม าจากอ่ืนใดเลย เวนั แตเ ปนเพยี งวะหยฺ ูท่ี ถูกดลบันดาล มาเทา นัน้ ”(อนั นจั ญม /ุ ๓) และทรงตรสั วา “และจะเปนสิ่งใดกต็ ามที่ศาสนทูต ไดนาํ มายงั พวกเจา ดังนั้นจงยดึ ถือมนั ไว สวนอันใดทเี่ ขาหา มปราม พวกเจา ดังนน้ั จง หยดุ ยง้ั จากมนั ”(อัล ฮชั ร/ ๗)โองการเหลาน้ี เปน หลกั ฐานแสดง ถึงภาวะการถกู คุมครองของทา น อยา งสน้ิ เชงิ ในทกุ ดา น ทา นทัง้ หลายกลา ววา ศาสนทตู แหง อลั ลอฮ( ศ็อลฯ)เปนมะอซ มู เฉพาะ ในชว งประกาศคําสอนของอลั กุรอาน เทานน้ั สว นในชว งเวลาอ่ืนนอกจากนี้ ทา นก็เหมอื นกบั ปุถชุ นท่วั ไปคนหน่งึ มีผิด บาง ถกู บา ง และพวกทานยงั แสดงหลักฐานทชี่ ี้ใหเ หน็ ถงึ คามผดิ พลาด ของทา นใน หลายวาระ หลายเหตกุ ารณด วยกนั ดงั ทพี่ วกทา นรายงานไว ในตาํ ราศฮิ าฮท ัง้ หลาย ของพวกทา น ! เมอ่ื เปนเชน น้ี แลว อะไรคอื ขอพสิ ูจนและหลักฐานสาํ หรับขอ อา งของ พวกทา น ทวี่ า ให ยดึ ถอื พระคมั ภีรแหง อลั ลอฮ และซนุ นะฮน บีของพระองค ในเม่อื ตามทศั นะของพวกทา นถอื วา ซนุ นะฮอนั น้ี มใิ ชสงิ่ ทถี่ กู คมุ ครองใหพน จากความ ผดิ พลาด และอาจเปน ไปไดท ีจ่ ะมคี วามผดิ อยู ในนน้ั ? โดยพ้ืนฐานอนั นี้ แสดงวา การยดึ ถือพระคัมภีรและซนุ นะฮ ตามหลกั ความเช่ือของพวก ทา น ยงั ไมป ลอดภยั จากความหลงผดิ ไดดีพอ โดยเฉพาะอยา งยงิ่

เมือ่ เรารูว า คําสอนในอลั กุรอานทงั้ หมด จะตองอธิบายและขยายความโดย ซนุ นะฮน บี แลวอะไรคอื ขอพิสจู นของพวกทา นทวี่ า คาํ อธิบายขยายความเหลา น้ัน ไมผ ิดเพย้ี นตอ เจตนารมณ แหงพระคมั ภีรของอลั ลอฮ ผทู รงสูงสดุ ? พวกเขาคนหนึง่ ซง่ึ เปน ผูมที ศั นะดังกลา วน้ี บอกขา พเจา วา : แนน อน ทา น ศาสนทตู แหง อัลลอฮ(ศอ็ ลฯ)กระทาํ ผดิ ตอ บทบัญญัติในอัล กรุ อาน มากมายหลาย เร่อื ง เกยี่ วกบั การตัดสิน ปญ หาทางสังคม ขา พเจา เรียนถามดว ยความประหลาดใจวา : ไหนลองยกตวั อยา งขอ ผิด พลาดของทานให ขาพเจา ทราบสักขอ ซิ เขาตอบวา : อลั กรุ อานกลา ววา : หญงิ ผกู ระทาํ ซินา(ผิดประเวณ)ี และชายผูกระทาํ ซิ นา ดังนนั้ จงเฆ่ียนทกุ คนจากทงั้ สองฝา ยหน่งึ รอ ยครง้ั ” (นูร/๒) แตทา นศาสนทตู กลบั ตัดสินให ชายผูกระทําซนิ า และหญงิ ผกู ระทาํ ซินา ถกู ขวางดวยกอ นหนิ ซง่ึ ไมมเี ร่ืองนใ้ี นอลั กรุ อาน ขา พเจา ตอบวา : ความจรงิ การขวางเปน บทลงโทษสาํ หรบั ผูม คี คู รองอยแู ลว แตยงั ทาํ ซนิ า จะเปน ชายหรอื หญิงก็ตาม สว นการเฆยี่ น เปน บทลงโทษสาํ หรบั คนโสด ท่ีทาํ ซนิ า จะเปน ชายหรอื หญงิ ก็ตาม เขากลา ววา : ในอลั กุรอานมิไดระบุวา เปนคนโสดหรือคนมคี คู รอง เพราะ อัลลอฮมิได เจาะจงไว หากแตทรงใชค ําวา หญงิ ผทู าํ ซนิ าและชายผทู าํ ซนิ าเทา นนั้ ขาพเจา ตอบวา : โดยพนื้ ฐานอนั นี้ แสดงวาทุกบทบญั ญัตใิ่ นอัลกุรอานท่ี ทา นศาสนทตู (ศอ็ ลฯ) บง ชไี้ ว กเ็ ทากับทา นทาํ ผดิ พลาดกบั อลั กรุ อานท้งั หมดละซี ? เมื่อทา นกลา ววา ทา นศาสน ทตู ทําผิดพลาดกบั อัล กรุ อาน มากมายหลาย บทบญั ญตั ิ ? เขาตอบดว ยความราํ คาญวา : อลั กุรอานเทา นนั้ ทเ่ี ปน มะอซ มู เพราะวา อลั ลอฮท รง รับรองในการพิทกั ษรักษา สวนทา นศาสนทูต คือปถุ ชุ นธรรมดา ซ่งึ มีทงั้ ผดิ พลาดและถกู ตอง ดงั ที่อัลกรุ อานไดก ลา วถงึ สิทธิในตัวของทา นวา : จงกลา วเถิด ฉันมใิ ชใครอืน่ นอกจากเปน มนษุ ย คนหนึง่ เหมอื นกบั พวกทา น !” ขาพเจา กลา ววา : แลว ทาํ ไมทานตองนมาซศุบห นมาซซุฮร ิ อศั ริ มฆั ริบ และอิชาอด วยเลา ในเมือ่ อัลกุรอานระบเุ พยี งคาํ วา นมาซเทา น้นั โดยมิไดบง บอก ถึงเวลาตางๆเลย เขาตอบวา : “ในอัล กุรอานมีโองการวา “แทจรงิ การนมาซเปนบท บญั ญตั ิท่ถี กู กําหนด ตามเวลาไวสาํ หรับบรรดาผศู รัทธา” และทานศาสนทตู คือผทู ี่ อธิบายเรอ่ื งเวลาตา งๆ ของนมาซ ขาพเจา กลาววา : ทา นเชอื่ ไดอ ยา งไร ในเรื่องเวลานมาซ ในขณะทท่ี า น ปฏิเสธบทบัญญัติ ท่ีใหข วา งผทู ําซินา ? เขาใชความพยายามเพ่อื ใหข าพเจา ยอมรบั โดยปรัชญาตา งๆ ทขี่ ดั แยง กนั ซง่ึ มไิ ดตงั้ อยูบ น หลกั ฐานใดๆ ทางสตปิ ญ ญาและตรรกศาสตร เชนกลาววา : เรื่อง การนมาซนัน้ ไมอ าจจะตัง้ ขอ

สงสัยได เพราะทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮ กระทาํ อยตู ลอดชีวิต และทา นทําทุกวัน วันละหา ครั้ง สว นเร่อื งการขวางคนทาํ ซนิ า ถือวา ไมอาจใหความมั่นใจได เพราะทานกระทําเพียงคร้ังเดียว หรอื สองครัง้ เทา นนั้ ตลอดชวี ิตของทา น ดูคลา ยกับเขาจะพดู วา ทา นศาสนทูตไมผดิ กต็ อ เมอ่ื อัลลอฮ ทรงบญั ชาใหท า นกระทําในกิจการหนง่ึ ๆ สวนถาหากทานตัดสนิ โดยความคิด ของทา นเองนนั้ ทา นมใิ ชมะอซ มู และดวยเหตุนเี้ อง บรรดาซอฮาบะฮจ งึ ถามทา น ในทุกกจิ การงาน วา สงิ่ นน้ั มา จากทา นเอง หรอื วา มาจากอัลลอฮ ครน้ั ถาหาก ทา นตอบวา มาจากอลั ลอฮ พวกเขากจ็ ะปฏบิ ัติ ทนั ทโี ดยไมมกี ารถกเถียง แตถ าหาก ทา นกลา ววา มาจากขา พเจา เอง เม่ือน้นั พวกเขาจะถกเถยี ง และจะโตแยง กับทาน และแนะนาํ ส่ังสอนทา น ซงึ่ ทา นกย็ อมรบั การแนะนาํ สงั่ สอนและความเหน็ ของ พวกเขา และวา อลั กุรอานเองกไ็ ดถ กู ประทานลงมาเพ่อื ยอมรบั ความเห็นของ ซอฮาบะฮบาง ทานและขดั แยง กบั ความเหน็ ของทา นเสมอๆ ดงั เชน กรณีของ สงครามบะดัรและอกี หลายกรณที รี่ ู กนั อยา งแพรหลาย ขา พเจา ใชค วามพยายามทมี่ อี ยูเพ่ือโนม นา วใหเ ขายอมรบั แตท วา ไมเ ปน ผลแตอ ยางใด เพราะนกั ปราชญอ ะหล ซิ ซนุ นะฮวลั ญะมาอะฮ มีความฝง ใจในเรอื่ ง น้ี และตาํ ราศิฮาฮท้งั หลายของ พวกเขา กเ็ ตม็ ไปดว ยรายงานตางๆ เหลา นีซ้ ่งึ คอ นแคะในเรือ่ งอิศมะฮข องทา นศาสนทตู โดยทําให เหน็ วา ทานคือบุคคลที่มี พน้ื ฐานนอ ยกวา คนทฉี่ ลาด หรือผนู ําทางทหาร หรือแมก ระท่ังเชคสายฏอ รเี กาะฮ สายซูฟย  ไมใชเ ร่ืองเหลือเช่ือ ถา หากขา พเจา จะบอกวา ทานยงั มพี นื้ ฐานนอ ยกวา คน ธรรมดาเสยี อกี ถา หากเราไดอ า นบทรายงานตางๆบางเรอ่ื งในตาํ ราศฮิ าฮ ทงั้ หลายของอะหล ซิ ซนุ นะฮแลว เราสามารถเขาใจไดอยางชดั เจนวา อทิ ธพิ ลของ พวกตระกูลอมุ ยั ยะฮไ ดแผเ ขา มา เพียงใดในสตปิ ญ ญาของบรรดามสุ ลมิ นบั ต้งั แต ในสมยั ของพวกเขา อิทธิพลของมนั ยังคงเหลืออยู ตราบจนกระทง่ั ถงึ วนั นี้ หากเราจะวิเคราะหถงึ เปา หมาย หรือจดุ ประสงคสาํ หรับเร่ืองนี้ เราก็จะได ผลลพั ธสรุป ออกมาอยา งชดั เจนท่ีสุด นน่ั ก็คอื : พวกทีไ่ ดป กครองชาวมุสลมิ ใน สมยั รฐั บาลของตระกูลอุมยั ยะฮ ซ่ึงนําโดยมุอาวยี ะฮ บตุ รของอะบซู ฟุ ยานนนั้ ไมเคยเชื่อถือเลยแมส กั วนั เดยี ววา มุฮมั มัด บตุ ร ของอับดลุ ลอฮ เปน ศาสดาทีถ่ ูก แตงตัง้ มาจากอัลลอฮ หรอื เปนนบที แี่ ทจรงิ คนหนงึ่ ของอัลลอฮ นา สงสยั เหลือเกนิ วา พวกเขาคงเชือ่ ถือวา ทา นเปนนักมายากล เพราะสามารถทําใหค นสว นใหญ ยอม จาํ นน อยภู ายใตการปกครองของทา น ทั้งในหมบู รรดาประชาชนผูถ ูกกดขี่ โดย เฉพาะบรรดา ขาทาส ซงึ่ ใหก ารสนับสนนุ และชวยเหลืองานประกาศศาสนาของ ทาน อนั นมี้ ไิ ดเ ปน เพยี งขอ สงสยั เพราะความสงสัยในบางสง่ิ บางอยา งนน้ั เปน ความบาป แตท วา เมอ่ื เราไดอานในหนงั สอื ประวตั ศิ าสตร เราจะรจู กั บคุ ลกิ ภาพ และความเปน ไปของมอุ าวียะฮไ ดอ ยางดี ตลอดจนพฤตกิ รรม ของเขา ในชว งอายขุ ยั ของเขา โดยเฉพาะในสมยั ทเี่ ขามอี ํานาจปกครอง ดังนั้น ความสงสยั จงึ กลายเปน ความจรงิ ทม่ี อิ าจหลกี เลยี่ งได

พวกเราทง้ั หมดตา งรูจักดีวา มุอวียะฮ คือใคร และอะบูซฟุ ยานบิดาของเขา เปน ใคร และ นางฮินดม ารดาของเขาเปน ใคร เขาคอื คนประเภทฏอลีกบุตรของ คนประเภทฏอลกี (คน นอก ศาสนาชาวมกั กะฮ ทถ่ี ูกจบั กุมแลว ไดรบั การ ปลอ ยตวั ใหเ ปน อสิ ระ เมอ่ื กองทัพของอิสลาม สามารถเขา พชิ ิตได) ท่เี ติบโตเปนหนุมมา ดวยการโอบอุมของบดิ า และอยใู นกองทพั ทท่ี ําสงคราม กบั ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ และทาํ ลายการประกาศศาสนาของทาน อยา งสดุ กําลงั มาโดย ตลอด จนกระท่ังเม่ือความพยายาม ของเขาทงั้ หมด ประสบความลมเหลว และทานศาสน ทตู แหง อลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ) สามารถมชี ยั ชนะทง้ั เขาและบิดาของเขาได กย็ อมจํานน ตอ เหตุการณท ี่ ปรากฏโดยปราศจากความเต็มใจใดๆ แตด วยความกรณุ าและ จริยธรรมอนั ยง่ิ ใหญของทา นศาสน ทตู ทานจงึ ใหก ารนิรโทษ แลว ใหสมญานามแก เขาวา “ฎอลกี ” หลงั จากทา น ศาสดาอนจิ กรรมแลว บดิ าของเขาพยายามสรา ง ความเสียหายและทาํ ลายศาสนาอิสลาม ทงั้ น้เี ม่อื ครงั้ ทเ่ี ขาไดไ ปหา ทานอิมามอะลี (อ)ในยามกลางคนื แลว ยยุ งใหท าํ การตอสูเ พอ่ื ลม ลา งอบูบกั รและอมุ ัรพรอ มกับ เสนอใหท ้งั ทรพั ยสนิ และกาํ ลังคน แตท า นอมิ ามอะลี(อ)รูดีถงึ จุดประสงคข องเขา จึงไลส งเขาไป เสีย เขาจึง ดาํ รงชีวิตอยดู ว ยความเคียดแคนตออิสลาม และบรรดา มุสลิมมาตลอดจนกระทง่ั มาถงึ สมยั ท่ีตาํ แหนง คอลีฟะฮตกทอดไปยังอสุ มาน บตุ รชายของผูเ ปนลุง เม่ือนนั้ เองทเ่ี ขาสาํ แดง ความจริงในตวั ใหปรากฏออกมา ทง้ั ความเปนกาฟรและความกลับ กลอก โดยเขาไดก ลา ววา จง ฉกฉวยมนั ไว เหมอื น อยา งการฉกฉวยลกู บอลเถิด โอบ ตุ รหลานของอมุ ัยยะฮ ขอสาบานตอ ผูซงึ่ อบู ซฟุ ยานไดเคยสาบานดวยวา ทงั้ สวรรคและนรกนน้ั ไมมจี ริงหรอก(๑๓) รายงาน โดย อบิ นอุ ะซากริ ในหนงั สือ ตารคี ของทา นภาคที่ ๖ หนา ๔๐๗ รายงานจากอะนัส เลา วา อบูซฟุ ยานไดเ ขาไป หา อุ สมานหลงั จากตาของเขาบอดแลว เขากลา ววา : “มีใครอยูท่นี สี่ กั คนไหม ?” พวกเขากลาววา : “ไม มใี คร” ดงั นน้ั เขาจึงกลา ววา : “โออ ลั ลอฮ โปรดบนั ดาลใหงานปกครองเปน กจิ การแบบญาฮิลยี ะฮ และใหอ าณา จักรเปน อาณาจกั รทย่ี ึดครองมาได และโปรดบันดาลใหตะปูของแผนดนิ ตก เปน ของบนอี ุมัยยะฮดว ยเถดิ ” สาํ หรบั มุอาวยี ะฮบุตรชายของเขานน้ั เลา ทา นทราบไหมวา มุอาวียะฮเ ปน อยางไร คอื เมอ่ื เขาพดู แลว จะไมม อี ปุ สรรคใดๆและส่ิงทเี่ ขากระทาํ ตอ ประชาชาติ ของมฮุ มั มดั (ศ็อลฯ) ตลอดสมยั การปกครองของเขาในซเี รยี นน้ั เปน อยางไร ตอ มาหลงั จากเขาไดครองตําแหนง คอลฟี ะฮ ดว ยการ ใชอาํ นาจและกําลังเขา บบี บงั คบั และเรื่องราวทีบ่ รรดานกั ประวัติศาสตรเ ขียนไว กรณที ี่เขาทาํ ลาย หลกั การอัล กุรอานและซนุ นะฮ และละเมดิ กฎเกณฑท กุ อยา งทศี่ าสนาไดวางไว และพฤตกิ รรม ตางๆ อกี มากมายทนี่ กั เขยี นและนกั พูดตา งปฏิเสธที่จะเขียนและกลา วถึง เพราะ ความนาเกลียด และความลามกของมนั ซ่ึงเราจะสรปุ ความจากเร่อื งเหลา นน้ั เพ่ือ เปน การถนอมนํ้าใจของพี่ นอ งอะหล ซิ ซนุ นะฮ วัล ญะมาอะฮข องเรา ซ่งึ มคี วามรกั อยา งดม่ื ด่าํ ตอมุอาวยี ะฮ เขา ไปในหวั ใจ และปกปองเขาอยู

แตใ นทนี่ ้ี มีเรือ่ งหนงึ่ เรามอิ าจละเลยตอ การทจี่ ะกลาวถงึ ได นนั่ คอื ทัศนคติในดานตา งๆ และความเช่อื ของบุคคลผูน ้ี ท่มี ีตอ ทา นศาสดา คือมนั มไิ ด หางไกล จากความเชื่อของบิดาของเขา นัก เม่อื เขาไดรับการใหน มแหงความเชอ่ื มาจากเตาของนางทาสท่ีกนิ ตับมนษุ ยเ ปน อาหาร นน่ั คือ หญิงนางโลม ผสู ําสอ นทีม่ ชี อื่ เสยี งระบอื ลอื ลน่ั (๑๔) เชน เดยี วกบั ทไ่ี ดรบั มรดกจากบดิ าในการเปน ผู อาวโุ สของฝา ย มนุ าฟก ซ่งึ ไมมีหนทางใดสาํ หรบั จติ ใจของเขาทจี่ ะรจู กั อิสลามไดเลยสักวนั เชนเดียวกับทเ่ี รารูถึงทัศนคตขิ องผเู ปนบดิ า กถ็ อื วา ตวั ของผูเปน บุตร ก็อยใู นเหตผุ ล เดียวกนั นน่ั เอง แตเ ปนความหลงผดิ และการกลับกลอกในวธิ กี าร ของเขาตา งหากอกี ทางหนง่ึ ซบุ ัยร บิน บะการไดร บั รายงานจากมฏั วฟั บนิ อลั มฆุ ีเราะฮ บนิ ชอุ บะฮ อษั ษะเกาะฟย  กลา ววา : ขา พเจา พรอ มกบั บดิ า ไดเขาพบมอุ าวยี ะฮ โดยท่บี ิดาของ ขา พเจา สนทนาอยกู บั เขา จากนั้นทา นกห็ นั กลับมาหาฉนั แลว กลาวถึงมุอาวยี ะฮ กลาวถงึ สตปิ ญญาของเขา และมีความ ประหลาดใจ ในสง่ิ ทที่ านไดพบเหน็ จากเขา เมื่อตกถงึ กลางคืนฉนั สังเกตเหน็ วา ทา นเปน ทกุ ข กงั วลอยางหนกั จงึ ไดแ ตม องดู ทา นอยนู าน ฉันคดิ ในใจวา มเี หตกุ ารณอะไรเกดิ ขนึ้ สกั อยางใน ครอบครวั ของเรา หรือในการทํางานของเราเปน แน ฉนั จงึ ถามทา นวา : ทาํ ไม ทา นเปน ทกุ ขอ ยา ง หนกั ตลอดท้ังคนื ? ทา นตอบวา : “ลกู เอย แทจ รงิ พอ ไดพบกับมนษุ ยท ี่เลวทรามทีส่ ดุ แลว ” ฉนั พูดกบั ทานวา “มันเปน เรือ่ งอะไร” ทา นตอบวา “ฉนั พูดกบั มอุ าวยี ะฮในขณะ ทีอ่ ยตู ามลาํ พงั กับเขาวา : โอท า นอมี รุลมุอม นิ ีน บดั น้ี ทานกไ็ ดมาถงึ จุดสงู สุดของ ทา นแลว ทานนา จะแสดงออกซึง่ ความยตุ ธิ รรม และ แผค วามดงี ามใหปรากฏ เพราะทา นเองเปน ผูอ าวโุ ส และทานนา จะไดม องไปยงั พนี่ อ งของทา น ใน ตระกูล บะนี ฮาชมิ แลวเชอื่ มสัมพนั ธฉนั พนี่ องกบั พวกเขาเสยี ขอสาบานตออลั ลอฮ ขณะน้ี ไม มีสิง่ ใดในหมพู วกเขาทท่ี านตองหวาดระแวงอีกแลว และแทจรงิ อนั น้ี มแี ตจะทาํ ใหท า นไดรับ เกยี รติยศและผลตอบแทนเทานัน้ ” เขาตอบฉนั วา “ ออกไปใหพน ออกไปใหพน ! เกยี รติยศอันใดที่ จะหวงั ใหม นั คงอยู อาณาจกั รแหงพีน่ องตัยยมั นนั่ คอื ความยตุ ธิ รรม เขากระทาํ ในสิง่ ทีเ่ ขากระทาํ ไปแลว เมื่อเขาตายไปในวันพรงุ เกยี รติยศของเขากส็ ูญหายไปดวย เวนแตการท่ีเขาผูนน้ั นน่ั คอื อบูบักรไ ด กลา ว วา : ตอไปเปนอาณาจกั รตระกูลอะดีย ดังนนั้ เขาไดพ ยายามอยา งเขม แขง็ และ ผัน ผานไปสบิ ป ขอสาบานตออลั ลอฮเม่ือเขาตายไปในวนั พรุง เกียรตยิ ศของเขา กส็ ูญหายไปดว ย เวน แตการทีเ่ ขาผนู น้ั นน่ั คือ อุมรั ไดกลา ววา : ตอ ไปเปนอาณาจักร แหงพน่ี อ งเราอุสมาน ดงั นน้ั อาณาจกั รของใคร ก็ไมแ มน เหมือนของเขาสกั คน เดยี ว เขาไดก ระทาํ และถกู กระทําตามนน้ั ขอ สาบานตอ อลั ลอฮ เมอ่ื เขาตายไปใน วนั พรงุ เกยี รตยิ ศของเขากส็ ญู หายไปดว ยและเกียรติยศของ เขาก็คือ สงิ่ ท่ีเขาถูก กระทาํ เทา นน้ั แทจ ริง พนี่ อ งแหง ตระกลู ฮาชิม รอ งตะโกนอยทู กุ วัน วนั ละหา คร้งั วา ขา ขอปฏญิ าณ วา มฮุ ัมมดั เปน ศาสนทูตแหง อลั ลอฮ : มนั เปน งานอะไรถงึ ขนาดนแี้ ลว ยงั

มเี กียรตยิ ศอะไรเหลอื อยอู ีก ขอสาบานตออลั ลอฮ ไมมีมารดา สําหรับทานหรอก นอกจาก สสุ าน สสุ าน(๑๕) มอุ าวิยะฮเ อย อัลลอฮทรงบนั ดาลใหเ จา พา ยแพ และอัปยศอดสทู ่สี ุด โอ เจา ผูตอ งการฝง เกียรติยศของทา นศาสนทูตแหงอัลลอฮ ดว ยความพยายาม ทกุ วถิ ที าง และเจา ไดใชจายทรัพยส นิ ท้ังปวงท่มี อี ยู เพอื่ หนทางอันนนั้ แตท วา ความพยายามของเจาทงั้ หมด ประสบความลม เหลว เพราะอลั ลอฮ มหาบรสิ ุทธ์ิ แดพระองค คอยสอดสอ งดแู ลพฤติกรรมของเจาอยู และพระองคท รง ตรัสแก ศาสนทตู ของพระองคว า “และเราไดยกชูเกียรติยศของเจาเพ่อื เจา ” เจา ไมมคี วาม สามารถ ฝง เกยี รติของผูทีพ่ ระผูอ ภบิ าลผูท รงอาํ นาจ ผทู รงเกรกิ เกียรติ ใหการยกยอ ง ไดหรอก จงวาง แผนการของเจาไปเถดิ และจงรวบรวมพลพรรคของเจา กนั เถิด อยา หมายเลยวา เจา สามารถจะ ดบั แสงสวางของอลั ลอฮด ว ยลมปากของเจาได และอัลลอฮคือผทู าํ ใหแสงสวา งของพระองค สมบรู ณ แมว าจะความกลบั กลอกของ เจา จะมากมายมหาศาลเพยี งใด เจา ครอบครองโลกทงั้ ตะวนั ออกและตะวันตก และถึงแมว า เจา จะวางวายไปแลว เกียรตยิ ศของเจาก็สาปสูญไปดวย แต อยา งไร กต็ าม เขาก็ยงั กลา วถงึ เจา เกย่ี วกับพฤติกรรมทีเ่ ลวรา ยของเจา ทเ่ี จาตอ งการ ใหม ัน ทาํ ลายอิสลาม ดังทมี่ รี ายงานเรอื่ งนจี้ ากวจนะของทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮ (ศอ็ ลฯ) (๑๖) ยงั คง เหลือกแ็ ตเ พยี งเกยี รติยศของมุฮมั มัด บนิ อับดลุ ลอฮ พี่นอง แหง ตระกูล ฮาชมิ ตลอดมาหลาย ศตวรรษ หลายชั่วคน เพราะอลั ลอฮทรงให เปน มรดกแก แผนดนิ และชาวโลกไวว า ทุกคร้ังที่ใคร กลาวถึงทา น ก็จะตองขอพรใหท า น และ วงศว านของทา นดวย ถงึ แมว า จะเปน การเหยยี บจมูกของ ตระกูลอมุ ัยยะฮ ซง่ึ พยายามเหลือเกนิ ทจ่ี ะทาํ ลายพวกทา น ทาํ ลายเกียรติยศของพวกทา น โดย อาศยั การเปน ตําแหนง การผูนําและหวั หนา ของเจา ถงึ กระนน้ั พวกทา นจะมไิ ด อะไรเพ่ิม นอกจาก เกียรตยิ ศอันสงู สง ยง่ิ ขึน้ สว นพวกเจา จะตองพบกบั อัลลอฮใน วนั ฟน คืนชพี ซง่ึ พระองคจ ะทรง พโิ รธพวกเจา โดยการอุตรทิ ีพ่ วกเจา กอขนึ้ ใน บทบญั ญตั ิของพระองค ดงั นนั้ พระองคจะตอบแทน พวกเจา อยา งเหมาะสม ถา เรานาํ เรื่องราวของบุคคลเหลา น้ีไปประกอบเขาดว ยกนั กับพฤตกิ รรม ของทายาทของ พวกเขาคนหนึง่ นนั่ คอื ยะซดี บุตรของมุอาวียะฮ คนสตวิ ิปลาส ละเมดิ ศาสนา ด่ืมสุรา แสดง ตัวอยางเปดเผยดวยการละเมิด ทาํ ความช่วั ดว ยแลว เราจะพบวา เขาคืออีกคนหนึง่ ทย่ี ึดถือหลกั ความเชอ่ื เดยี วกัน ซ่งึ ไดร บั มรดกตกทอด มาจากมอุ าวยี ะฮ ผเู ปนบดิ า และอบูซฟุ ยาน ผเู ปนปู เชน เขาไดร บั มรดกทางดาน พฤตกิ รรมท่ีเลวทรามตํา่ ชา ดมื่ สรุ า สาํ สอนทางเพศ เลน การพนนั เพราะ ถา หาก เขามิไดส บื ทอดมรดกทางพฤตกิ รรมอนั สกปรกเหลา น้ี ไหนเลยมอุ าวยี ะฮ จะมอบ ตําแหนง คอลฟี ะฮใ หเ ปน มรดกใหแ กเขา และมอบอาํ นาจใหเ ขากดขชี่ าวมสุ ลมิ ได พวกเขาทกุ คนในหมูบรรดาซอฮาบะฮผ ทู รงเกยี รติ ตางรูจ กั เขาเปน อยา งดี เชน ทา นฮเุ ซน บนิ อะลี ประมขุ ของ ชายหนมุ ชาวสวรรค ขาพเจา ไมต ิดใจสงสยั ประการ ใดในการที่มอุ าวยี ะฮ อุทิศชวี ิตของตัวเอง และ

ทมุ เททรพั ยส นิ ของตัวเอง ซึง่ แสวง หามาไดจากหนทางท่ีผิดบัญญตั ศิ าสนา เพ่ือทาํ ลายอสิ ลาม และชาวมุสลมิ ทแ่ี ทจ รงิ เราเลง็ เหน็ วา พวกเขาตอ งการทาํ ลายเกียรติยศของศาสดามุฮมั มัด (ศอ็ ล ฯ)ไดอยา งไร เมอ่ื ไมมีความสามารถในการนนั้ กไ็ ดมกี ารจุดไฟสงครามกับบตุ รทา นลงุ ของทา น นน่ั คอื ทา นอะลที ายาทของทา นนบี จนกระท่ังเมอื่ ประสบความสาํ เร็จ และเขาสู ตําแหนง คอลฟี ะฮ ดวยการใชอาํ นาจบีบบงั คับ ฉอฉล และกลบั กลอก เขากไ็ ดน าํ กฎเกณฑอ ันเลวรา ยของเขามาใช และสั่งบรรดาสมุนของตนทว่ั ทกุ ภาคสาปแชง ทา นอะลี และอะหล ลุ บยั ตข องทา นนบี บนแทน เทศนา(มมิ บรั )ทุกหนแหง และใน ทกุ เวลานมาซที่เขาทาํ เชน นี้ กเ็ พราะตอ งการจะดา ประณาม ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮน น่ั เอง(๑๗)แตเ มอ่ื แผนการกลบั วกเขา หาเขาเอง และเมือ่ วาระสุดทาย มา ถงึ เขาเสยี กอน บตุ รชายของเขา ที่เขา มาสบื อํานาจปกครองประชาชนตอ จากเขา กไ็ มมนี ้าํ ยา พอท่จี ะรับชว งในแผนงานน้ีเพอื่ บรรลถุ งึ จดุ หมายปลายทาง ตามทเี่ ขา และอบซู ฟุ ยานบิดาของเขา วางโครงการไวไ ด แนนอน นคี่ อื แผนทาํ ลายอิสลาม และนําสงั คมใหก ลบั สูสภาพญาฮลิ ยี ะฮ คนสติวปิ ลาสท่ีละเมิดศาสนาคนนีไ้ ดร ับตาํ แหนง คอลฟี ะฮ และดาํ เนนิ งานเพอื่ ทาํ ลาย ลางอสิ ลามตอ ไปตามใจปรารถนาของบิดา โดยเร่ิมตง้ั แตบ กุ เมือง มะดนี ะฮของทา นศาสนทตู (ศอ็ ลฯ) โดยทหารกาฟร ของเขา เขาไดก ระทาํ การตางๆ นานาทนี่ ่ันตามใจชอบอยา งตอ เนอ่ื งเปน เวลาสามวนั โดยไดฆ า ซอฮาบะฮผ ูมี คณุ ธรรมนับหมน่ื คน และหลังจากนั้น กย็ ังไดสังหารประมุข ของชายหนมุ ชาว สวรรคผ ูเปนเหมอื นดวงใจของทา นนบี(ศอ็ ลฯ) และอะหล ลุ บยั ตข องทา นนบที กุ คน พวกทา นเปนเสมือนดวงดาวของประชาชาติ จนกระทัง่ ไดจ บั กุมอิสรชนของบรรดา อะฮ ลุลบยั ตไ ปเปน เชลย “แทจริงเราเปนสทิ ธขิ องอลั ลอฮ และแทจ ริงเราคอื ผคู นื กลบั สพู ระองค” ถา หากวา อลั ลอฮไ มทรงเด็ดชวี ติ ของเขาไปเสยี กอน แนนอนมนษุ ยท ช่ี ่วั รา ย คนน้นั อาจ กระทําการทําลายลา งอิสลาม และบรรดามสุ ลมิ สาํ เรจ็ เรยี บรอ ยไปแลว ก็ได และในบทวิเคราะหน ี้ ไดใหข อมูลท่ีสาํ คัญแกเ ราคอื เราไดเขา ใจถงึ ความเช่ือ ของเขา สว นอกี ดา นหนง่ึ กเ็ ชนกนั คือ เรา ไดเ ขาใจถงึ ความเชือ่ ของ บดิ าและปูของ เขาดว ย บรรดานักประวัตศิ าสตร (๒)ไดก ลาววา หลงั จากเกดิ โศกนาฏกรรมที่ วกั อะตุลฮุรเราะฮ และมีการสงั หารบรรดามุสลิมผูมีคณุ ธรรมจํานวน นบั หมืน่ คน ท้ังสตรี และเด็กแลว บรรดาหญงิ สาวและหญงิ มายจาํ นวนหลายพนั คนทถี่ กู กระทาํ อนาจารในชว งเวลาเหลา นนั้ ตอ มาคนทีร่ อด ชีวิตอยกู ใ็ หสตั ยาบันวา พวกเขาจะ เปน ทาสของยะซดี สว นผูใ ดไมยอมกจ็ ะถกู สงั หาร ครัน้ พอยะ ซดี ทราบขา วการกอ อาชญากรรมและโศกนาฏกรรมท่ีเขาประทับเปนรอยจารึกอยางชนิดท่ี ประวัติศาสตร ไมเ คยพบเคยเห็นการกระทาํ เยี่ยงนมี้ ากอ น แมกระทงั่ พวกมองโกลและตาตาร และ แมก ระทงั่ พวกอสิ รออลี เองทพ่ี ึงพอใจตอ ส่ิงเหลา นน้ั และแสดงความเกลยี ดชงั ตอ ศาสดาแหง อิสลาม และเจรญิ รอยตามบทกลอนทป่ี ระพันธโ ดยบุตรของคนโฉด ซงึ่ เปลงออกมาหลงั จากผาน เหตุการณว กั อะตอุ ุฮดุ วา :

“ถาเพยี งแตบรรพชนของขา ทเ่ี สยี ชีวิตลงในสงครามบะดรั ไดเหน็ การครํา่ ครวญของคัซรัจจากการโจมตีของหอกและดาบ พวกเขาคงจะตะโกนและโหร อ งดวยความพอใจ และจะไดพูดวา “โอ ยะซีด อาํ นาจของ เจาจะไมถ กู หยดุ น่ิง” เราไดสงั หารประมขุ ของผูนําของพวกเขา และเราไดช าํ ระแคนแหงบะดรั ขา คงไมใ ชเ ช้ือสายของคันดฟั แน ถา หากขาไมไดแกแ คนตอเชอ้ื สายของ อะฮหมัด จากสิง่ ท่เี ขาไดทาํ ไว ฮาชิมไดเ ลน เกมแหง อาณาจกั รผา นไปแลว คาํ สอนใดๆ ก็หามไี ม และวะหยฺ ใู ดๆ ก็หาไดถกู ประทานมาไม” ฉะนั้นเม่อื อบซู ุฟยานผเู ปน ปู ศตั รูอนั ดบั หนง่ึ ของอลั ลอฮ และศาสนทูต ของพระองค กลาว อยางชดั เจนวา : จงฉกฉวยมนั ใหเหมอื นการฉกฉวยลูกบอลเถดิ โอบุตรหลานของอุมยั ยะฮ ขอ สาบานตอผซู งึ่ อบูซุฟยานเคยสาบานดวยวา ไมม ี สวรรค และไมม นี รกแตอยา งใด เมอื่ มุอาวยี ะฮ ผูเ ปนบิดา ศัตรอู นั ดบั สองของอลั ลอฮ และศาสนทตู ของ พระองค กลาว อยางชัดเจน(ขณะไดยินเสียงอะซานวา อชั ฮะดุ อนั นะ มุฮมั มะดนั รอซลู ลุ ลอฮ) วา : เปน งาน อะไรกัน ถึงขนาดนีแ้ ลว เกยี รตยิ ศอะไรยงั คงเหลอื อยู ไมม ีมารดาสําหรับทาน นอกจากสุสาน สสุ าน ขอสาบานตอ อลั ลอฮ เม่ือยะซดี ผเู ปน บตุ ร ศตั รอู ันดับสามของอลั ลอฮ และศาสนทตู ของพระองค กลา วอยา ง ชัดเจนวา : “ฮาชมิ ไดเลน เกมแหง อาณาจกั รผานไปแลว คําสอนใดๆ กห็ ามีไม และวะหยฺ ใู ดๆ ก็หาไดถ กู ประทานมาไม” การทเี่ ราแนะนาํ ใหร ูถงึ ความเช่ือของคนเหลานั้น ในเร่ืองของอลั ลอฮ และศาสนทตู ของ พระองคและในเรื่องของอิสลาม และที่เราไดแนะนาํ ใหร ถู ึงพฤติ กรรม อนั เลวรายของพวกเขา ที่ ประสงคจ ะทาํ ลายหลกั การอิสลาม และลบหลูทา น ศาสดาของอิสลาม อกี ท้งั เรื่องราวที่เรายงั มิได กลาวถงึ อีกสว นหนึ่งนน้ั มิใชเพือ่ อนื่ ใด นอกจากเพอื่ ความเขา ใจอยางรวบรดั โดยสังเขปเทา นน้ั แตถ าหากเราตองการ รายละเอยี ดจริงๆ แนน อนเราจะตอ งพิมพอ อกมาเปน หนงั สอื อีกเลมหน่ึงที่ หนา มากพอควรที่รวบรวมเฉพาะแตใ นสว นของพฤตกิ รรมจากมุอาวยี ะฮเพยี งคนเดยี ว ซง่ึ มี เหลือไวใหเขาก็แตเพยี งความนาละอาย ความอัปยศอดสู ตลอดมา ถงึ แมผ ูรู ที่ชว่ั รา ยสว นหนงึ่ ท่ี พวกบนอี มุ ยั ยะฮเ คยสนับสนนุ และใหผลประโยชนจ ะปกปด ซอ นเรน เรอ่ื งเหลา นนั้ ไว มิใหใ ครรูเ หน็ กต็ าม พวกเขายอมขายชีวติ ในปรโลก เพยี ง เพือ่ ชวี ิตของพวกเขาในโลกดุนยาน้ีเทา นั้น พวกเขาได นาํ เอาความเท็จสวมแกส ัจ ธรรม ในขณะท่พี วกเขารดู อี ยู คงเหลอื อยูก็แตค นสว นใหญท ตี่ กเปน เหยือ่ ของ สง่ิ ปลอมแปลงและเหลวไหลเหลา นี้ ถา หากวา เหยือ่ เหลา น้รี ูถงึ ความเปนจรงิ แนน อน

พวกเขาจะไมก ลา วถึงอบซู ฟุ ยาน มอุ าวยี ะฮ และยะซดี อยางอืน่ เลย นอกจากจะสาปแชง และ ปฏเิ สธอยา งสน้ิ เชิง แตส ิ่งท่ีเราไดร บั รูในการวิเคราะหประเด็นนก้ี ค็ ือ การแผอิทธิของบคุ คล เหลา นแี้ ละพล พรรค ผปู ฏบิ ตั ิตามพวกเขาซึ่งไดป กครองชาวมุสลมิ อยูเ ปน เวลานาน นบั รอ ยป และคงดาํ รงอยู ในชวงกาวเลยทเี ดยี ว ไมต องสงสัยเลยวา อทิ ธพิ ลของพวกมนุ าฟกเหลา นเี้ ปน เรอื่ งใหญท ีส่ ดุ สําหรบั ชาวมสุ ลมิ เพราะสามารถเปลี่ยนความเชอื่ เปลี่ยนวถิ ีชีวติ จรยิ ธรรม แมก ระทงั่ การทําอบิ าดะฮข องพวกเขาได มิฉะนน้ั แลว เราจะอธิบายอยา งไร กับ การทปี่ ระชาชาตอิ ิสลามเพกิ เฉยจากการสนบั สนุนสจั ธรรม และบนั่ ทอนบรรดา เอาลยิ าแหงอัลลอฮ และยนื อยูขา งฝายศัตรขู องอัลลอฮ และศาสนทตู ของ พระองค เราจะอธบิ ายอยางไร กบั การท่มี อุ าวียะฮ คนฏอลกี บตุ รของคนฏอลีก คนถูกสาปแชง บุตรของผูถกู สาปแชง เขา สตู าํ แหนง คอลฟี ะฮ ซง่ึ เทยี บเทาตําแหนง คอลฟี ะฮของทานศาสนทตู แหง อัลลอฮ( ศอ็ ลฯ) ในเวลาเดียวกับทนี่ ักประวัติศาสตร คุยใหรเู ราวา ประชาชนเคยกลาวกบั ทา นอุมัรบนิ ค็อฏฏ็อบวา ถา หากเรา พบวาทา นคดโกง แนน อนเราจะบงั คับ ใหท า นเทย่ี งตรงดวยดาบของ พวกเรา เราก็พบวา พวกเขากลาวถึงมอุ าวยี ะฮ ขณะกาวสตู าํ แหนง สูงในฐานะคอลีฟะฮ ดวยการใชกาํ ลงั บบี บงั คับ และคฏุ บะฮค รงั้ แรกของเขาตอหนา บรรดาซอ ฮาบะฮท ัง้ หมดคอื : ฉนั มิไดตอ สกู บั พวกทาน เพ่อื ใหพ วกทา นนมาซ และมใิ ชเ พือ่ ให พวกทา นถือ ศีลอด แตเพอื่ ฉันจะไดป กครองพวกทา น และฉันคือผบู ญั ชาการของ พวกทาน” กลบั ไมม ีใครสักคน เคล่ือนไหว ตา งพากบั เงียบกรบิ ไมม เี สียงคัดคา น เลย ย่งิ กวาน้ัน ยงั ลื่นไหลไปตามกระแสของเขา ดวยซาํ้ จนกระทัง่ พวกเขาใหช อื่ เรยี ก ปท ม่ี อุ าวยี ะฮเ ขาครองอาํ นาจเปนคอลฟี ะฮว า ปแ หง ญะ มาอะฮ ทง้ั ที่ในความจรงิ นนั่ คอื ปแ หง ความแตกแยก หลังจากน้ัน เราไดพบวา เขาไดมอบหมายใหยะซีด คนฟาซกิ บตุ รชายของ ตนปกครองพวก เขาตอ ไป เปน ท่รี กู นั ในหมูพ วกเขาท้ังหมด แตพ วกเขาก็ไมอาทร ไมเคลือ่ นไหว แตอยางใด นอกจากผูมคี ณุ ธรรมบางคนทย่ี ะซดี ไดฆา เสยี ในวัก อะตุล ฮรุ เราะฮ และไดน าํ เอาสว นท่เี หลอื หลังจากนน้ั มาใหส ตั ยาบัน เปนทาส ของเขา เราจะอธิบายเร่อื งทั้งหมดนอ้ี ยางไร กบั ที่เรายงั พบอกี วา หลงั จากนนั้ คนฟาซิก จากตระกลู อมุ ยั ยะฮ เชน มรั วาน บนิ ฮกุ และวะลดี บนิ อกุ บะฮ และอน่ื ๆ อกี ไดขึ้นเปนคอลฟี ะฮใ นนามของผูบัญชาการของผูศรทั ธา ถึงข้นั ทบ่ี รรดาผูบัญชาการของผูศรทั ธาเหลา นน้ั ปลน สะดมเมืองมะดนี ะฮ ของทา นศาสน ทตู แหงอัลลอฮ และกระทาํ การย่ํายีและสรางความเสือ่ มเสียทน่ี น่ั อยางมากมาย ยิ่งกวานน้ั พวก เขายงั เผาบัยตลุ ลอฮ อัลฮะรอม และฆา ซอฮาบะฮผทู รงธรรมในเขตหวงหา ม และถงึ ขนาดท่ี “อมี รุลมุอม นิ ีน”เหลา น้นั หลงั่ เลอื ด ของทานศาสนทูตแหงอัลลอฮ (ศอ็ ลฯ) นน่ั คอื ดว ยการสังหาร ผู

เปนดวงใจ และ เช้ือสายของทา นศาสนทูตแแหงอลั ลอฮ และบังคบั ใหบ รรดาลกู หลานฝา ยผหู ญงิ ของทา นเปน เชลย กย็ งั ไมม คี นใดในประชาชาติเคล่อื นไหว ตา งพากนั นง่ิ เงยี บ แมแ ตประมขุ ของ ชายหนมุ ชาวสวรรคเอง ยงั หาไมพ บคนใหค วามชวยเหลือเลย ถึงขนาดวา อะมีรลุ มนิ นี เหลาน้ัน ฉกี พระคมั ภีรของอลั ลอฮ แลว กลา ว กับพระคัมภรี ว า เมอ่ื เจา พบกบั พระผูอภบิ าลของเจา ในวนั ชุมนุม กจ็ งทลู เถดิ วา “โอพ ระผูอ ภบิ าล วะลีดไดฉกี ขา” นี่ คือ การกระทาํ ของวะลีด แหงตระกูล อมุ ยั ยะฮ ถึงขนาดวา “อมีรุลมอุ ม ินนี ” เหลานน้ั สาปแชง ทานอะลี บนิ อะบี ฏอลบิ (อ) บนแทน เทศนา(มมิ บัร) และสงั่ ใหประชาชนสาปแชงเขาทวั่ ทกุ ภาค ในขณะท่ี พวกเขามิไดประสงคสง่ิ อน่ื ใน การนนั้ นอกจากสาปแชง ทา นศาสนทตู แหงอัลลอฮ (ศอ็ ลฯ) แตก็ไมมใี ครคิดจะเคลอ่ื นไหวเลยสกั คน ตา งพากนั นิ่งเงียบ ผูใดขดั ขนื จะตอ ง ถกู ฆา และถูกจบั ตรงึ ไมก างเขน ... ถงึ ขนาดวา “อมรี ลุ มอุ มนิ นี ” เหลาน้นั ดม่ื สุรา ทาํ ซนิ า ดีดสีตีเปา รอ งรํา ทาํ เพลง และ เตน ราํ อยา งเปด เผยฯลฯ มนั เคยเกิดขน้ึ มาแลว และไมมอี ปุ สรรคใดๆ! เมอ่ื ความเปน ไปของประชาชาติอสิ ลาม เคยลม เหลวถงึ ขัน้ นี้ ในแงข องจริย ธรรม ตาํ่ ตอย และวางเฉย กเ็ ปนทีแ่ นน อนวา จะตองมผี ลกระทบตอ หลักความเช่อื ของพวกเขา และนคี่ ือ สงิ่ ท่ี เราไดรบั จากการวเิ คราะหเ รอ่ื งนี้ เพราะมสี วนเก่ียวของ กับเรือ่ งอิศมะฮและบคุ ลิกภาพของทานศา สนทตู แหง อลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ) ประการแรก สง่ิ ท่ีเราควรจะใหความสนใจในทน่ี ้ี คอื กรณีสามคอลีฟะฮ คอื อะบูบกั ร, อมุ ัร, อสุ มาน เคยสงั่ หา มมใิ หม กี ารบนั ทกึ ฮะดษิ ของทา นนบ(ี ศอ็ ลฯ) แมก ระท่ังการพูดถึง โดยอะบบู กั รนเี่ อง ทจี่ ดั ประชมุ ประชาชนในสมัยท่เี ขาเปน คอลีฟะฮ แลว กลา ววา : แทจ ริง พวกทานบอกเลา เกีย่ วกับทา นศาสนทูตหลายฮะดษิ แลว พวกทานกข็ ดั แยงกนั ในเร่อื งนัน้ ๆ ประชาชนในยคุ ตอไปหลงั จากพวกทา นจะย่ิง ขัดแยง รนุ แรงมากขนึ้ ดงั นนั้ จงอยา บอกเลา เกย่ี วกบั ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮกนั เลย ไมว า เร่อื งใด ดังนนั้ ถาใครถามพวกทา น กจ็ งกลา ววา : ระหวา ง พวกเรากับ พวกทา น คือพระคมั ภีรข องอลั ลอฮ ดงั น้ันจงอนญุ าต ตามทอ่ี ลั กุรอานอนุญาต และจง หามตามทอี่ ลั กรุ อานหา ม(๑๙) ขณะเดยี วกนั อมุ รั บิน ค็อฏฏอ็ บ กเ็ ปน อกี คนหน่งึ ทหี่ า มประชาชน พดู ถึงฮะดษิ ใดๆ ของ ทา นศาสนทตู ทานก็อรเซาะฮ บนิ กะอับ เลาวา : เมื่อ อมุ ัรบนิ คอ็ ฏฏอ็ บ นาํ พวกเราเดนิ ทางไปอริ ัค เขาไดเ ดนิ รว มกบั พวกเรา แลว กลา ววา พวกทา นทราบไหมวา ทําไมฉนั ตอ งเดินตามพวกทานมา ? พวกเขากลา ววา : เพราะทานใหเ กยี รตเิ รา ทานตอบวา : ถงึ กระนน้ั เม่ือพวกทา นเดินทางไปพบ ชาว เมือง สาํ หรับพวกเขาอลั กุรอาน คือยาขนานหนงึ่ เหมอื นยาแหง นาํ้ ผง้ึ ดังน้ันจง อยา ขดั ขวาง พวกเขาดวยการรายงานฮะดษิ ใดเลย เพราะจะทาํ ใหพ วกเขาสบั สน จงจรงิ จงั ในเรอื่ งอัลกุรอาน และจงลดการรายงานเร่ืองราวจากทา นศาสนทูต และฉนั จะอยรู ว มกบั พวกทา น”

นกั รายงานทานนกี้ ลาววา : “ดังนน้ั หลงั จากมคี ําสงั่ ของอมุ รั แลว ขา พเจา มิไดรายงาน ฮะดิษใดอีกเลย” ครน้ั พอเขามาถึงอริ ัค ประชาชนตา งรมุ กนั เขามาหา เขา เพื่อถามฮะดิษจากเขา แตเขากลา วตดั บทกับคนเหลา นนั้ วา : “อมุ ัรสงั่ หา ม เรามิใหทาํ เชน นนั้ (๒๐) เชน เดียวกบั อบั ดุรเราะหมฺ าน บนิ เอาวฟ ฺ กลา ววา ดวยเหตทุ ่ี อมุ รั บนิ ค็อฏฏอ บเรียก ประชุมบรรดาซอฮาบะฮจ ากพื้นท่ตี า งๆ แลว ส่งั หา มพวกเขา มิให บอกเลา ฮะดิษของทานศาสนทูต แหง อัลลอฮแกป ระชาชน เขาไดพ ดู กับคนเหลา น้ันวา : จงมนั่ คงอยกู บั ฉนั และจงอยา แตกแยกกับ ฉัน ตลอดเวลาทีฉ่ นั ยงั มชี วี ติ อยู ดงั นนั้ จงึ ไมมใี ครขดั แยงกบั ทานเลย จนกระทั่งทา นถงึ แกค วาม ตาย (๒๑) เชนเดียวกบั ทา นอลั คอฏีบ อลั บฆั ดฺ าดีย และทานซะฮะบยี  ไดกลา วไวใน หนงั สือตซั กฺ เิ ราะ ตุลฮฟุ ฟาซวา อุมรั บิน คอ็ ฏฏอ บไดก ักบริเวณซอฮาบะฮไใ นเมืองมะดนี ะฮ จํานวนสามทาน คอื ทา นอะบอู ัดดรั ดาอ ทา นอิบนุมัสอดู และอะบมู สั อดู อลั อันศอรยี  ดวยความผดิ ฐานบอกเลา ฮะดษิ จาํ นวนมาก เชน เดียวกับที่ อุมรั ได สงั่ ซอฮาบะฮว า ใหน ําฮะดษ ทพี่ วกเขาบนั ทกึ แลว เก็บเอาไวม า มอบให พวกเขานกึ วา เขาคงตองการจะดาํ เนนิ กิจการใดสักอยา ง เพอื่ มิใหเกดิ ความขัดแยง กนั ใน นนั้ จึงพากนั นําฮะดษิ ทพี่ วกเขาจดบนั ทึกมามอบใหเ ขา คร้นั แลว เขาไดจัดการเผามันทงั้ หมดลง ในกองไฟ (๒๒) ตอ มา เมอ่ื อสุ มานไดขนึ้ ครองอํานาจในภายหลงั จากเขา ก็ไดป ระกาศ แกประชาชน ทง้ั หลายวา “จะไมอนุญาตใหผ ูใ ดรายงานฮะดษิ ใดๆ ที่มเิ คยไดย นิ ในสมัยของอบูบักร และอมุ รั เลย” (๒๓) ตอมาหลงั จากยคุ สมัยของบคุ คลเหลานนั้ กม็ าถงึ รนุ ของมอุ าวยี ะฮ บตุ รของ อบูซฟุ ยาน เมือ่ เขาเถลงิ อาํ นาจข้นึ ครองตาํ แหนง คอลฟี ะฮ เขาไดกาวขนึ้ บนแทน เทศนาแลว กลาววา “โอ ประชาชนทง้ั หลาย พวกทา นจงระวังในการรายงานฮะดิษ จากทานศาสนทตู แหงอลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ) เวนแต ฮะดิษทีเ่ คยถกู กลาวถึงในสมัยของอมุ ัรมาแลว เทา นน้ั (๒๔) เปน ท่ีแนนอนวา จะตองมเี หตผุ ลลึกลับอยางใดอยา งหนึ่ง ที่สง่ั หา มการ รายงานฮะดษิ ท่ี ทานศาสนทูตแหง อัลลอฮ(ศอ็ ลฯ) เคยพดู ไว และฮะดษิ ทไ่ี มส อดคลอง ตองตามสภาพสังคมท่ีกาํ ลัง ดาํ เนนิ อยใู นเวลานน้ั มฉิ ะน้ันแลว ทาํ ไมฮะดษิ ของ ทา นศาสนทูตจึงกลายเปน ของตอ งหา ม ตลอดเวลา อนั ยาวนานในชว งนน้ั และไม ยินยอมใหบ นั ทกึ กนั เลย จนกระทั่งลว งมาถงึ สมยั ของ ทานอุมรั บนิ อบั ดลุ อะซีซ (ขอใหอลั ลอฮท รงพอพระทยั แดท า นดว ยเถิด) เราสามารถสรุปความเพอ่ื สนบั สนนุ บทวิเคราะห เกย่ี วกบั หลักฐาน ขอ มูล ของบทบญั ญตั ิ ทช่ี ดั เจนในเรอ่ื งตําแหนง คอลีฟะฮ ตามทท่ี านศาสนทูตแหง อลั ลอฮ (ศอ็ ลฯ) ไดป ระกาศตอ หนา มหาชนไดเ ลยวา อะบูบกั รและอุมัรหามมิใหถายทอด รายงานและฮะดิษจากทา นนบี โดยกลวั วา ขอบญั ญัติเหลา นนั้ จะถูกนาํ ไปเปดเผย ในเมืองตา งๆ ตลอดจนในแคน ใกลเคียง แลวจะเทา กบั

เผยใหประชาชนรวู า ตาํ แหนงคอลฟี ะฮของตนและตาํ แหนง คอลฟี ะฮของสหายของตนนนั้ ไม ถูกตอ ง ตามหลักศาสนา หากแตเปนการชว งชงิ มาจากเจา ของตําแหนง ท่ถี กู ตอ งตามหลัก ศาสนา นนั่ คอื ทา นอะลี บนิ อะบี ฏอลบิ ซ่ึงในประเด็นน้ี เราไดพ ดู ถงึ และเปด เผย ขอ มูลท่ีเปนความจรงิ เหลาน้ไี ปแลว ในหนงั สอื “ขออยกู ับผสู ตั ยจริง” ฉะน้ัน เพ่อื เพมิ่ ความม่ันใจยง่ิ ขนึ้ ก็ควรจะ ยอนกลับไปอา นดูได นา ประหลาดใจอยูอ ยา งหนึ่งก็คือ ในคําสั่งของอุมัรบนิ คอ็ ฏฏอบ เองนั้น มีความ สอดคลองตรงกบั คําสง่ั ของเขา อนั ขัดแยง กับทกุ สงิ่ ทุกอยางที่ เกยี่ วขอ งกับ ตาํ แหนง คอลีฟะฮ เปน กรณีเฉพาะ ในขณะเดียวกบั ทเ่ี ราพบวา เขาคอื ผูซง่ึ ยนื ยนั ในการใหบยั อะฮต ออบบู กั รและบงั คับ ประชาชนใหก ระทําตามนนั้ โดยถอื วา เหตกุ ารณท เี่ กดิ ขน้ึ นั้น เปน กรณี ฉเุ กเฉนิ ท่อี ลั ลอฮท รง ปกปอ งความชว่ั รายของมนั ไว ในขณะเดยี วกนั เขาก็ยงั ได ถือเอาวิธกี ารน้ี เปน แบบฉบบั หนง่ึ ของ การเปน คอลฟี ะฮ ดงั ทเี่ ราเหน็ คาํ พดู ของ เขา ท่กี ลา ววา : ถา หากอัลอจั ญล ะฮ (หมายถงึ ทา นอะลี บนิ อะบี ฏอลิบ) ได ครองตําแหนง น้ี แนน อนเขาจะปกครองประชาชนไดดีทส่ี ุด แสดงวา เขารอู ยู ตลอดเวลาเลยทเี ดยี ววา อะลคี นเดยี วเทา นนั้ ทส่ี ามารถปกครองประชาชนไดดี ทสี่ ดุ แลว ทาํ ไมเขา จึงไมแตงต้ังทา น แตผลที่สดุ ในเรอ่ื งนก้ี ค็ อื เขาไดใ หโ อวาทแก ประชาชาตขิ องทา นศาสดามุฮมั มดั แตทวา เราสงั เกตเหน็ วา หลงั จากนนั้ เขา ยังไดข ดั แยงอีก โดยสนบั สนุนอบั ดรุ เราะมาน บนิ เอาฟ อยา งเตม็ กําลงั ตอมาเขา ก็ขดั แยง อกี ครง้ั หน่ึงวา : “ถา หากวา ซาลมิ ทาสของอะบฮี ุซัยฟะฮยงั มี ชีวิตอยู แน นอนฉนั จะแตง ตั้งเขาใหเ ปน ผปู กครองพวกทา น” (๒๕) นา ประหลาดมากกวานน้ั ในคําส่งั ของอุมัรนั้น คอื เขาไดห ามรายงาน ฮะดษิ ทม่ี าจาก ทานนบี(ศ็อลฯ) กกั ขังหนว งเหน่ียวซอฮาบะฮในเมอื งมะดนี ะฮ และหา ม มใิ หออกจากเมือง อีกทง้ั ยังไดเผาหนงั สอื ตา งๆ ทีอ่ ยใู นมอื ของบรรดาซอฮาบะฮซ ง่ึ ในหนงั สอื เหลานน้ั ประกอบดว ยฮะดษิ ของทา นนบี(ศอ็ ลฯ) อมุ รั บิน คอ็ ฏฏอ บไมเ ขา ใจเลยเชียวหรือวา ซนุ นะฮน บนี ้ัน เปน บท อธิบายสาํ หรบั อลั กุ รอาน ? เขายงั มไิ ดอ า นโองการของพระองคดอกหรือ ทว่ี า “และเราไดประทานขอเตือนสติมายงั เจาเพอ่ื เจา จะไดอธิบายแกป ระชาชน ในเร่ือง ราวที่ถกู ประทานมายังพวกเขา” (อนั นะฮล ุ/๔) หรอื วา อมุ ัรเขาใจอลั กุรอาน ไมตรงตามท่ที า นศาสดาเองเขา ใจ (ในฐานะที่อลั กรุ อานถกู ประทานลง มายงั ทา น) นคี่ อื สว นหนง่ึ ทพ่ี วกบอ งตนื้ บางคน พยายามจะกลา ววา มีหลายโองการ ในอัลกรุ อานได ถกู ประทานลงมา เพ่ือสนบั สนุนความคดิ เห็นของทา นอมุ รั และ ขดั แยง กับความเหน็ ของทา นนบี (ศ็อลฯ) ถอ ยคําท่ีเปน บาปอันใหญห ลวงนัน้ ไดออก มาจากปากของพวกเขา แทจรงิ พวกเขาไมม ี ความเขาใจเลย

ขาพเจา รสู กึ แปลกใจเสมอ ไมวายามใดเม่อื ไดอา นพบในหนงั สอื อลั คอบุรี กรณีทอี่ มุ ัร ปฏเิ สธการรับรองรายงานฮะดษิ ของอัมมารบนิ ยาซริ โดยเฉพาะ เรื่องทท่ี านนบสี อนเร่ืองวธิ ีทาํ ตะยัมมมุ เชน เดยี วกนั ขาพเจาก็รูสกึ แปลกใจ ในถอ ยคาํ ท่ีอมั มารพดู ดว ยความกลวั อุมัรวา : “ถา หากทา นตองการเชน นน้ั ขาพเจา กจ็ ะไมพ ดู ถึงมนั ” เทานกี้ ็แสดงใหเหน็ อยา งชดั เจนวา อมุ ัรบนิ คอ็ ฏฏอบ ใชม าตรการท่รี นุ แรงกับทุกคนทีร่ ายงานฮะดษิ ตางๆ ของทา นศาสนทตู อนั หมาย ความ วา ถาใครขืนทาํ เชน นนั้ จะตองไดร ับอนั ตราย เมื่อซอฮาบะฮใ นตระกูลกเุ รช เกรงกลวั คอลีฟะฮ ถงึ ขนาดไมย อมออกจาก เมอื งมะดีนะฮ และแมพวกทอ่ี อกไปได ก็ยังถกู สง่ั หา มมิใหร ายงานฮะดษิ นบี ตอ มาเขาก็เผาหนังสือบนั ทกึ ฮะดิษทพี่ วกเขารวบรวมกนั ไว โดยไมม คี นใดกลาพดู ทักทวงเลย แลว นับประสาอะไรกับอมั มาร บนิ ยาซิรซง่ึ เปนคนนอก เปน คนทน่ี า รงั เกยี จสาํ หรับเผา กุเรช ในฐานะทยี่ ืนหยดั เคยี งขา ง และรัก ทา นอะลี บนิ อะบี ฏอลบิ มากเปน พเิ ศษ ? หากเรายอนกลับมาพจิ ารณาในบทวิเคราะห อีกเลก็ นอ ย โดยเฉพาะเรอ่ื ง วนั พฤหัสบดี กอ นวนั วะฟาตของทานศาสนทตู แหง อลั ลอฮ( ศอ็ ลฯ) ซง่ึ ทา นอิบนอุ ับบาส เรยี กชื่อวนั น้ันวา “วันอปั โชค” ทงั้ นี้กเ็ พราะเม่อื ทานศาสนทตู แหง อลั ลอฮ(ศ็อลฯ)สั่ง คนทอี่ ยรู ายรอบ ใหน าํ กระดาษและ หมกึ ใหแ กท า น เพื่อทานจะบันทกึ คาํ สงั่ ทจ่ี ะ มิใหพ วกเขาหลงผิดกนั ภายหลงั จากทา นกนั อกี เลย ในวนั นนั้ เอง เราจะเหน็ ไดวา อมุ รั บนิ คอ็ ฏฏอบ คอื ผูซง่ึ ขดั ขนื ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ( ศ็อลฯ) และกลา วหาวา ทา นเพอ หมายความวา สตเิ ลอ่ื นลอยไปแลว (วลั อิยาซุบิลลาฮ) เขาบอกวา “เรา มี คัมภีรข องอลั ลอฮเ ลมเดยี วกพ็ อแลว ” แนน อน เหตุการณน้บี คุ อร,ี มสุ ลิม, อิบนมุ าญะฮ, นะซาอยี , อะบดู าวูด, และอมิ ามอะหมฺ ดั ตลอดจนบรรดา นกั ประวัติ ศาสตรท า นอน่ื ๆ อกี มากทีไ่ ดร ายงาน เอาไว ในเมอื่ อมุ ัรยงั กลา ยบั ย้ังทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮ มิใหบ ันทกึ คําสัง่ ของ ทา นเอง ตอ หนา บรรดาสาวกเปน จํานวนมาก และบรรดาอะฮลุลบัยตไ ด ดวยการ ตง้ั ขอ หาวา “ทา นเพอเจอ ” ดว ย ความบงั อาจ อยางท่ไี มเคยปรากฏในประวตั ิ ศาสตรมากอ นวา ผใู ดจะกระทาํ เชน นไี้ ด ก็มิใชเ รอ่ื ง แปลกพสิ ดารอะไร กรณภี าย หลังจากทานศาสนทูตแหง อัลลอฮ( ศ็อลฯ) วะฟาตแลว ทีเ่ ขาจะแผ อาํ นาจของเขา เพือ่ หามประชาชนมิใหถ า ยทอดฮะดิษของทา นศาสนทตู อยางสุดกาํ ลงั ในเม่อื เขา เปน คอลฟี ะฮผ มู อี าํ นาจเต็มทุกประการ เลยไมต อ งสงสยั วา เขาจะตอ งมซี อฮาบะฮอ กี จาํ นวนมาก ใหการสนับสนนุ อยา งเชน เชลยชาวกุเรชซงึ่ พวกเขาแทรกซึมอยู ในกลมุ ชนเผาพันธตุ า งๆ และ บรรดาผซู ่ึงตดิ ตามทา นศาสนทูต(ศ็อลฯ)ไมว าดว ย ความปรารถนาอยางจรงิ ใจ หรือเพราะดวย ความกลวั หรอื ดวยความกลับกลอก กต็ าม แนน อนเราจะสังเกตไดว าคนเหลา นน้ั เปนสวนมาก ให การสนบั สนุน ขอ กลา วหาของอุมัรท่วี า ทานศาสนทูตแหง อัลลอฮเ พอ เจอ และพวกเขา ยังใหความ รว มมอื ในการหา มทา นนบ(ี ศอ็ ลฯ)มิใหบ นั ทกึ ขอ ความคาํ ส่ัง ขา พเจา เชอ่ื เลยวา อันนน้ั

เองคอื สาเหตุหลกั ท่ที าํ ใหท า นนบ(ี ศ็อลฯ)เงียบเฉย ไมยอมบันทึก เพราะทา นรดู โี ดย วะหยฺ จู ากพระ ผอู ภบิ าลของทา นวา แผนการรายนน้ั แข็งแกรง มาก และวถิ ที าง ของอสิ ลามจะถกู คกุ คาม ถา หาก ขอความเหลา นน้ั ไดถ กู เขยี นขนึ้ ขอ ความเหลา นัน้ ตามท่ที า นศาสนทูตแหง อลั ลอฮ(ศอ็ ลฯ)ตอ งการจะเขยี น กเ็ พื่อปกปอง คุมครองประชาชาตขิ องทาน ใหพ น จากการเขาไปอยูในความหลงผิด ครั้นเมือ่ บรรดาผวู างแผน การกลับเปลยี่ นทา ที แลว ขอ ความนนั้ (ถา หากถูกเขียน ขน้ึ ) กจ็ ะกลายเปนชนวนแหง ความหลงผดิ และเปล่ียนโฉมหนา ของอิสลามทนั ที ขอสาบานตอบดิ าและมารดา มหี รือที่ทา นศาสนทูตแหงอลั ลอฮ จะไม เปลี่ยนความคิด ของทาน ขณะทีท่ า นกาํ ลงั อยูใ นอาการปว ยหนัก จนตอ งถงึ แกวะฟาตในคราวน้นั และโดยวะหยฺ ู จากพระผูอภบิ าลของทา นทเี่ ผยลงมาในโสต หขู องทาน และหัวใจของทา นเตม็ ไปดวยความระทม ขมข่ืนตอ ประชาชาตขิ องทาน ตามกระแสโองการของพระองค ความวา “ดังนน้ั ถาหากเขาตาย หรอื ถูกสงั หาร พวกเจา จะยอ นกลับไปอยูในสภาพเดมิ ของพวกเจา” โองการน้ีมไิ ดล งมาเพื่อเปน การปลอบใจ หากแตถ กู ประทานลงมาเพอื่ แจง ใหทา นรูถงึ ผลลัพธทแ่ี นน อน ในเมื่อลั ลอฮท รงรดู ีถงึ แผนรายนานาประการของพวกเขา เพราะพระองคท รงรู ถงึ สายตาอนั ฉอฉล และส่งิ ที่ซอนเรน อยู ในหวั ใจ และสิ่งหนึง่ ทท่ี า นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ (ศอ็ ลฯ) เปน ทกุ ขมากท่สี ุดกค็ ือ กรณีทพี่ ระผู อภิบาลไดแจงใหท า นทราบถงึ เรื่องราวเหลา นน้ั ทกุ ประการ และพระองคท รงปลอบใจทา น และ ทรงตอบแทน ทา นดว ยการตอบแทนทด่ี งี าม เหนือกวา นบขี องประชาชาติใด และทานมิตอง รับภาระใดๆ ตอความกลบั กลอกและการตระบดั สัตยท่ีประชาชาตขิ องทา นมตี อ ศาสนา ยง่ิ กวานน้ั พระองคย งั ทรงตรสั แกทานไวก อนหนา น้ันแลว วา : “และใน วันนน้ั ผอู ธรรมจะซบลงบนมอื สองขางของตนแลววา อนาถนัก หนอตัวขา ทม่ี ไิ ดย อมรับทา นศาสนทตู เปนวถิ ที าง อนาถ นกั หนอตัวขา มินา จะถอื เอา คนผนู ัน้ เปน สหายเลย แนน อน เขาไดท าํ ใหฉ นั หลงผดิ จาก การ รําลกึ หลังจากไดมมี ายงั ฉนั แลว และชยั ฏอนคือผบู อนทาํ ลายสาํ หรบั มนุษย และศา สนทตู จะกลา ววา โอพระผูอ ภบิ าล แทจริงกลุม ชนของฉนั ไดก ระทาํ ใหอ ลั กรุ อานน้ีเปน ของถูกทอดท้งิ และทาํ นองนี้เอง เราไดท าํ ใหท กุ นบมี ี บรรดาพวกกอ อาชญากรรมเปน ศตั รู และเพียงพอ แลวทพ่ี ระผอู ภบิ าลของ เจา เปนผนู าํ และผชู วยเหลอื ”(อัลฟรุ กอน/๒๗) ในการวิเคราะหเร่อื งนี้ มอี กี สง่ิ หนง่ึ ทม่ี อิ าจหลกี เลยี่ งได คือผลลพั ธ อนั ขมขืน่ ท่เี รา ท้งั หลายไดรับ นนั่ กค็ อื วา อะบูซุฟยาน และมุอาวยี ะฮ จะมิอาจ กระทําการลวงเกนิ ตอทานศาสน ทูตแหงอลั ลอฮ( ศ็อลฯ)ได ถาหากไมม บี ทบาทและ ทา ทีท่ีอมุ รั ลว งเกนิ ตอ ทานศาสนทตู แหง อลั ลอฮ (ศอ็ ลฯ)อันไดแ สดงไวกอ นลว ง หนา ตอ หนา ผูเ ฝา ดูอาการของทา น(ศอ็ ลฯ) โดยเฉพาะอยางยง่ิ เมอื่ เราไดว ิเคราะห ถงึ ทาที การขดั ขืนของเขาทแ่ี สดงออกมา ตลอดสมยั ท่ีทา นนบี (ศ็อลฯ)มีชวี ิตอยู ใน หลายๆกรณี ดวยกนั

ผลสรปุ ทช่ี ดั เจนท่สี ดุ กค็ ือ จะตองเปนไปดว ยแผนการทาํ ลายเกยี รติยศ อันเปน บคุ ลกิ ภาพ สวนหนงึ่ ของทาน เพ่อื เปนการลดคณุ คาและภาจพจนข องทาน ในสายตาของประชาชน ที่ไมเ คย รจู ักทานมากอ น โดยใหถ ือวา ทานเปน ปถุ ชุ น คนธรรมดา หรืออาจดอ ยไปกวานนั้ เสยี อีก ในเมื่อมัน เปนเร่อื งทสี่ อดคลอ งตอง ตามอารมณและหันเหออกจากสจั ธรรมทกุ อยา ง เพอื่ บิดเบือนให ประชาชนเหน็ วา ทา นมิใชม ะอซมู และหลักฐานยนื ยนั ก็คือวา อุมัรสามารถขัดขืนทา นหลายคร้งั หลายหน และอัลกรุ อานเอง ก็ถกู ประทานมาเพอื่ เปน การสนับสนุน อิบนุ ค็อฏฏอบ จนกระท่ังถงึ ขนาดวา อลั ลอฮทรงปรามทา นนบีของพระองค จนทา น ตองรอ งไหแ ลว กลา ววา : “ถาหากอลั ลอฮ จะทรงลงโทษดว ยภยั พบิ ตั ใิ ดๆ แลวไซร จะไมม ใี ครรอดปลอดภยั ไดเลย ยกเวนแตเพียงอิบนคุ ็อฏฏ อบเทา นัน้ (๒๖) ในกรณี ทาํ สงครามทบ่ี ะดรั ” หรืออยา งในกรณีทอี่ ุมัรไดส่งั ทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮ(ศ็อลฯ) ใหทาํ การ กนั้ มา นปกปด ภรรยาของทา น แตทา นก็ไมท าํ ตามจนกระทัง่ อลั กรุ อานไดถ ูก ประทานลงมาในเรอ่ื งนี้ เพ่อื เปนการ สนับสนนุ อมุ รั และสงั่ ใหน บี(ศอ็ ลฯ)ก้ันมา น ปกปดบรรดาภรรยาของทา น(๒๗) หรอื กรณีทีช่ ัยฏอน ไมเกรงกลวั ทา นศาสนทตู แหง อลั ลอฮ( ศ็อลฯ) แตก ลบั เกรงกลวั และวง่ิ หนีอุมัร(๒๘) และฯลฯ ลว น เปน รายงานบอกเลา อันอปั ยศ ซ่งึ ลบลา งคณุ คาของทา นศาสนทูตแหง อัลลอฮ(ศอ็ ลฯ) และ ยกระดบั คณุ คา ของซอฮาบะฮใ หส ูงสง ข้นึ แตท วา อุมัรกลบั มีภาษกี วา ตั้ง หลาย ช้นั จนกระทงั่ บรรดานักรายงาน(ขอใหอัลลอฮทรงบนั ดาลใหพวกเขาไดร บั ความอัปยศ) ยงั ไดบอกเลา ไวอีกวา ทานศาสนทูตแหง อลั ลอฮ มีความสงสัยใน สภาวะการเปนนบีของทา นเอง ทง้ั นส้ี ืบเนื่องจากมี ฮะดิษหน่งึ ทร่ี ายงานกนั วา ทาน นบ(ี ศ็อลฯ) ไดก ลาววา : “ญิบรออลี ทง้ิ ชว งไปจากฉันเสยี นาน จน ฉนั ไมค ิดเปนอนื่ แลว นอกจากวา ทา น(ญบิ รออลี )ไดล งมาหาอุมรั บนิ ค็อฏฏอ บ”!! ขาพเจา เชื่อมน่ั วา ฮะดิษเหลานี้และอนื่ ๆ อีกในจําพวกเดยี วกนั จะตอ งถกู ปลอมแปลงข้ึน ในสมยั ของมอุ าวยี ะฮ บตุ รของอะบูซุฟยาน ในเม่อื เขาจงใจท่จี ะ บิดเบอื นความจรงิ ตางๆของ ทานอะลี บนิ อะบี ฏอลบิ แลวหนั ไปสรรเสรญิ เยนิ ยอ อบบู กั รอุมัรและอษุ มาน อกี ทง้ั ยงั อปุ โลกน เรอ่ื งราวทเ่ี ปน เกยี รตยิ ศ ตา งๆ ขน้ึ มาใหแ กพ วกเขา เพื่อยกยองฐานะของพวกเขาในสายตาของ ผคู นใหอ ยู เหนือ ฐานะของทานอะลี จากกรณนี ี้ ทาํ ใหเ ห็นวา มจี ดุ หมายอยูสองประการคือ : ๑ ลดความสาํ คญั ของทา นอะลี บนิ อะบี ฏอลิบลงไป เปน อะบตู ุรอบ ดงั ท่ีเปน ชื่อเรยี กจน ติดปากของประชาชน และเพ่อื ใหถ ือวา คอลฟี ะฮส ามคนแรก มีเกยี รติเหนอื กวา ทา น จุดประสงคท ่ี สอง ในการปลอมฮะดิษตางๆ ก็คอื เพ่อื ให ประชาชนยอมรบั การทพี่ วกเขาละเมิดคาํ ส่ังตา งๆ ของ ทา นศาสนทตู แหง อัลลอฮ (ศ็อลฯ) และละเมดิ คาํ สั่งเรอื่ งตําแหนง คอลีฟะฮ ของบรรดาอะฮล ลุ บัยต ของทาน โดย เฉพาะอยางยิ่ง ทา นฮะซนั ฮเุ ซน(อ) ซงึ่ ทง้ั สองทาน อยรู ว มสมัยกบั มอุ าวยี ะฮ ครน้ั เมื่อบุคคลท้ังสามสามารถละเมดิ คําสัง่ ตา งๆ ของทา นศาสนทตู (ศอ็ ลฯ)ในเร่อื งของอะลี (อ)ได แลว