น้องชาย2

443 “ฉนั ขอแชง ใหนัทเกลยี ดแก งอนแก 555555” ไอห มอ!ไอ เพอ่ื นบา ดมู นั แชง “ผิดคาดวะหมอ คาํ แชง เมงิ ไมเปน ผล นทั เขาใจกเู วย! แตเ ดย๋ี วนะ นัทหายไปไหน แคน นี้ ะ หมอ กูหานทั กอ น” หมอ หวั เราะมาตามสาย “นน่ั ไง คาํ แชง สมั ฤทธ์ิผล555555” ผมไมฟง ใหจ บชงิ วาง สาย แลวว่งิ ออกมาจากเรอื นเพาะพนั ธุ ตะโกนเรียกเพราะมองไม เหน็ วา เขาไปไหน “นัทๆ” ผมวงิ่ ขึ้นไปบนบา น มเี สียงอาบนํ้าดงั ออกมา ผมถอนใจเบาๆ เฮอ !นกึ วา นาย น่นั โกรธจนหนีมาซะอีก ผมเดินเขาไปในบานน่งั ลงไปบนเตยี ง ไม นานนักนทั ก็กาวออกมาจากหอ งน้าํ นํา้ เกาะพร่งั พราวท่ตี วั นัท ยืนเช็ดผมนง่ิ ๆ เหลอื บมองทผ่ี มนดิ หนึง่ “มาแลว หรือครับ? พหี่ มอวา ไงบางละครับ” นัทถามโดย ไมม องหนา ผมดว ยซํ้าไป ผมลุกขน้ึ เดินไปชว ยเชด็ ผม ยน่ื หนา เขา ไปพดู เบาๆ ทขี่ า งหู “ตามกลิน่ นายมา นายเพิ่งอาบนํ้าเสรจ็ ใหมๆ หอมจงั ” ไมพ ดู เปลา รวบเอวดึงมาจนชิดตัว นทั ขืนตวั นิดๆ

444 “พี่แทน! ซนจริงๆ เลย” ผมหวั เราะเบาๆ “หรือวา นายแกลง ยวั่ พนี่ ะ หึ หึ ห”ึ นัทหันมาเผชญิ หนา “หืน่ ตลอด!”นทั เบย่ี งตัวออกจากออมแขนผมกอดเอว บางๆ นั้นเอาไวแนน ยง่ิ ข้นึ “พป่ี ลาหมึก จะรั้งไวท ําไมครบั ผมจะไปแตง ตวั ” ผม ควานมือเคนคลึงไปตามสวนตางๆ อยา งแผวเบา “นายไมคดิ ถงึ พเี่ ลยหรือ พคี่ ิดถึงนายตลอดเลยนะ หมื ” ผมเริม่ โลมไลน ว้ิ มือไปเร่อื ยไมว าจะแผลงอกไลเร่ือยจนถงึ หนา ทอ งทแ่ี บนเรียบ แตอัดแนน ไปดวยกลามเน้อื ท่ีสมบูรณ นทั เร่ิมโอนออน ผอ นตาม ผมยิ้มท่ีมมุ ปาก ผมรวบรา งบางจนลอยจากพืน้ วางลงที่ เตียง นทั หายใจแรงจนอกกระเพ่อื ม มันชางย่วั ยวนยง่ิ นัก ผมทาบ ทับลงไปบดขยร้ี มิ ฝป ากของอกี ฝาย อยางโหยหา “โคตรคดิ ถึงนายเลย ใกลแ คเ อือ้ มแตท ําอะไรไมได ทรมานสิ้นดรี ูไหม” นัทยมิ้ ตอบ “กใ็ ครละครบั ท่ชี อบคดิ เองเออเองตลอดเลย” ผมถอน จมุ พิตประคองใบหนา คมคายไวใ นองุ มือ

445 “ก็นะ ชอบทาํ ใหพ ี่คิดมากน”ี่ ไมพูดเปลา ปลายน้ิวช้เี ข่ีย จมกู โดงๆ ไปมาอยา งเวาวอน นทั เชดิ หนา อยา งทาทาย ผมขบ หมบั เขา ทล่ี ําคอ นทั ดน้ิ ขลุกขลักเพราะจก๊ั จี้ “พแี่ ทน! แกลง อกี แลว นะ” คราวน้ีผมเล่ือนขนึ้ ขบทีต่ ่งิ หู แทน นทั ด้นิ หนีไมเลิก คราวน้ผี มแกลง ฟดแรงๆ นัทขําคกิ คกั “พแี่ ทนผมจกั๊ จนี้ ะ เลกิ แกลงผมไดแลว ลุกๆ ไปหาไรกนิ กัน” ผมไมย อมปลอย ซบหนา ลงทแ่ี ผลงอกนนั่ “อยา งอแงเลยครบั ” ผมเบะปากลมตัวลงนอนขางๆ นทั หนั มาถาม “สนกุ ไหมครับ?” ผมหนั หนาไปหาจนจมูกแทบชนกนั “อะไรสนกุ ?” นทั ยม้ิ ท่มี มุ ปาก จับปลายจมกู ผมบีบไปมา “แกลง ผมสนกุ ไหม หมื มมมมมมมมมมม”ผมอมยิม้ ยน่ื หนา เขาไปใกลๆ “จะสนุกไดไ ง คดิ ถึงนายจะตาย อยากกอดกก็ อดไมได อยากจบู กท็ ําไมได สนุกตรงไหนละ?” นัทอมยิ้ม “พอ่ี ยากแตง งานกบั นาย นายวา ไง” นทั หนาแดง “มนั จะเปน ไปไดห รือครบั ใครจะยอมรบั ละครบั ” ผม ยังคงพดู ตอ

446 “พ่ีอยากใหน ายเชอ่ื ใจ และมั่นใจ” นัทหัวเราะ แลวยอ นคําถาม “แลว ท่ีบา นพย่ี อมรบั ไดห รอื ครับ” ผมนงิ่ ไปครู ใหญ อืม ใชซ นิ ะ เรื่องแตงงานมนั เปนเรื่องของคนแคส อง คนกใ็ ช แตวงสงั คมละ ยอมรับในความรักแบบเราไดแ ค ไหน ผมลอบถอนใจเบาๆ อยา งคิดไมตก!

447 ตอน ที่ 15.....กวา จะ Happy ^___^ ผมครุนคดิ ในส่งิ ทน่ี ทั พูด มนั กจ็ ริงนะครอบครวั เรา ยอมรบั ไดแ คไหน ถงึ ขนาดแตงงานไดเ ลยม้ัย อีกอยา งบา นของ ผมเปน ครอบครัวคนจนี มีความเชือ่ เร่อื งทายาทสืบสกลุ แลว เรา จะแตง งานกบั ผูชายปา จะยอมมัย้ โอย เครียดอีกแลวตู เปน ไอ แทนไทเน่ียมีแตเ รือ่ งตลอดซนิ ะ ยงุ ยากตลอดซนิ ะ ผมนั่งใจลอย คดิ คดิ คดิ และคดิ จนไมเ หน็ วา ใครบางคนยนื มองอากัปกิริยา นน่ั อยา งเปนหวง นว้ิ เรยี วๆ เอือ้ มมาแตะท่ีไหล ผมสะดงุ “เอม่ิ ....นาย” ผมพูดไดแ คน น้ั กอ นทจ่ี ะถอนใจเฮอื ก “พีแ่ ทนคดิ มากอะ ด”ิ ผมพยกั หนานยั นต าเหมอลอย นทั โคง ตัวลงมากอดผมอยางเอาใจ

448 “คิดมากเดยี๋ วแกไวนะ แตเ อ? ปกตกิ แ็ กอ ยูแลว นะ หุ หุ หุ” ไอนี่ มาพูดใหคดิ แลวยงั จะมาลอเลียน ไอโ ยงเอย ! แกนแ่ี สบ เกินไปแลว นะ “เราน่ีนะ มนั จรงิ ๆ เลย” นัทอมยมิ้ “มนั จรงิ ๆ อะไรครับ หลอ หรือวานารัก” ผมชูมะเหงกให นัทหัวเราะขาํ “พแี่ ทนจรงิ จังซินะ” ผมชกั หงุดหงดิ “เออดิ ไอน่ี” นทั ยงั คงหวั เราะ “คดิ มากไปแลว ผมแคอ ยากใหพ่ีเผื่อใจไวบาง แตพ่ีคดิ ไปไหนเนย่ี ” ผมหมัน่ ไส เออ! ตคู ดิ เยอะเอง ตผู ิด ฮ!ึ “เอา งอนๆ โตแลว นะพ่ี โตกวา ผมดวยนะ โอๆ แตชาแต ....” น่ันดูมนั ทํา น่ีมนั กําลงั แกลง ยอกยอ นผมอยูใ ชไหมหะ? ไอเดก็ โยง น่ี ผมหรตี่ ามองทาทาง สบายใจแลว ยงั มีกอกวนผมไมเ ลกิ ของมนั “สนกุ ไหมนทั ?” ผมถามเสียงเรียบออกไป นทั หร่ตี ามอง ตอบ “แนะๆ จๆุ อยาฉนุ ดิครบั ” นทั ยิม้ แฉงอวดฟน ขาวแทบ ครบทุกซี่

449 “ฟงผมกอ น ไหนบอกจะมเี หตผุ ลไง แคน ้ีตบะแตกหรา” ผมอมยิ้มขํากบั ทา ทางลอเลยี นนัน่ “นายน่มี นั ฮ!ึ ” นัทย้ิมบางๆ “พแ่ี ทนลกุ ขน้ึ ตามผมมานเ่ี ร็วๆ” ผม งง กับมนั “นายมอี ะไร” นทั หนั มาดุ “อยาเพ่งิ ถาม ลกุ เรว็ ๆ อยากรูไ หมเนี่ย” ผมพยกั หนา “อมื ....อยากร”ู นัทกระตกุ แขน “งนั้ ลุกเร็วๆ” ผมทาํ หนาสงสยั “ผมไมข ีแ้ กลงเหมือนพหี่ รอกนา จะลกุ ไดร ึยังเนยี่ ” ดเู อา นะ คราวนม้ี าออ นเปนเด็ก อะไรของเขาเนี่ย เอาตรงๆ ผมเร่มิ งนุ งงกับมนั ละครับ แตผ มก็ลุกเดนิ ไป นัทใหผมน่งั ท่ีปลายเตียง “นจ่ี ะพามาปลา้ํ ชะ” นัทหันมาตเี ผ๊ยี ะทีต่ นแขน “เจบ็ นะ ทํารายพท่ี าํ ไม” ผมหัวเราะ หึ หึ “ลามกตลอด” ผมแกลง ทาํ เปนหนา เหรอหรา “อาวไมใชรึ? อดเลย” นัทหนั มาดุ “ยงั ๆ ยงั ไมห ยุดอกี ” นัทควา กตี ารตัวโปรดขน้ึ มาเกา Intro เพลงเบาๆ หน่ึงรอบแลวหนั มาย้ิม

450 “เอาละ พรอ มทจี่ ะฟงหรอื ยัง” ผมพยักหนา นัทเร่ิมดดี กีตารแลวรองคลอเบาๆ คนุ กบั เพลงน้ีเปน อยางดี ผมนง่ั ยม้ิ “เมอ่ื คนื ผมน่งั เขียนตั้งนานกวาจะเสร็จ เพลงเนย่ี เพราะพ่ี เลยนะ ผมถงึ เขยี นเสรจ็ มนั เปน เพลงของเราครับ พช่ี อบไหม” ผม อมย้ิมพยกั หนา “ชอบมากกกกกกกกเลย” นทั อมย้ิมวางกีตารลง “ผมมีอะไรใหพี่อกี อยา งนะ นั่งรอตรงนี้กอนนะ” นัทลุก ขึ้นไปเปด ลนิ้ ชกั ที่หัวเตยี งหยบิ บางสิ่งออกมา ผมมองไมถ นดั วา อะไร แตไ อเดก็ โยง เดินย้ิมแปนมา แลวนงั่ คกุ เขา ลงตรงหนา ผม ขมวดควิ้ อยางไมเ ขา ใจ “ย่ืนมือมาซคิ รบั ” เอาวะ อยากใหท าํ อะไรก็ทาํ ตามละกนั นัทคอยๆ บรรจงสวมแหวนเงินเกลย้ี งอยา งทีผ่ มชอบให “เฮย!” ผมอทุ านออกมาไดแ คน น้ั เพราะนอกจากนทั จะไมโ กรธเปนฟน เปนไฟ เขายงั ทาํ อะไรตง้ั มากมายหลายอยา งใหผ ม ผมเองซะอกี งอแง งเี่ งา คดิ แผนบาบอคอแตก ใหเขาตามใจอยใู กล “นาย” ผมพดู ไดแ คน ั้น เพราะนัทกอดผมเอาไวห ลวมๆ แลว กระซิบขางๆ หู

451 “ไมต อ งซาบซึ้งนะครบั เพราะสิ่งเหลา พส่ี มควรทจ่ี ะไดร บั ผมเองก็อยากใหพีม่ นั่ ใจ” นี่แหละ แฟนผม “คราวนอี้ ยา งอแง อีกนะครับ ผมหมดมุกแลว ” ผม หวั เราะขาํ บา ง “แคน พี้ ีก่ ด็ ใี จจะตายแลว ” นทั ยังพดู ตอ อกี “อกี เร่อื งนะครบั เร่อื งนองอารม พเ่ี ลิกซเี รียสไดแ ลวนะ ครับ ผมยืนยนั วา ไมมอี ะไรจรงิ ๆ อกี อยา งนอ งเขายังเดก็ ” ผมพยัก หนาหงกึ ๆ “พยกั หนา สง ๆ ไมไดน ะครับ ตอ งรบั ผดิ ชอบนะครับ หา ม งอแง” ผมยิ้มแหยๆ “เอิ่ม...เอาเปน วาพจ่ี ะพยายามนะ แหะ แหะ” นทั ย้ิม นอ ยๆ “ผมรูวา พีท่ ําได” ฮึ! ไอร ูดี “อืม...จะพยายามละกัน” นัทนง่ั จองหนาแลวย้ิม “นายอมย้ิมอะไร? อยา มาเจา เลหนะ” คราวนน้ี ทั หวั เราะ กรา กกกก “เฮย! พีพ่ ูดอะไรผดิ นายอยา มาหวั เราะเยาะนะ” นัทจม้ิ ทอี่ กผม

452 “พี่นั่นแหละ! จอมเจา เลห ไมใชผมจอมวางแผนดว ย” คราวนี้ผมหวั เราะ แหะ แหะ “นายน!ี่ ฉลาดไปซะหมด” พดู ไดแคน ้ันเพราะไมร จู ะเถยี ง อะไร ดไู ปแลวนทั อา นผมทะลยุ ิ่งกวา อานนยิ ายเลม ละ 10 บาทอกี มง้ั สมัยนี้มันมมี ้ัยนะเลม ละ 10 บาท 555555 “ถามไรนายหนอ ยด”ิ ผมหยดุ เวน วรรคใหน ัทตอบ “ถามมาครบั ” ผมอมย้ิม “นายรูทนั ทกุ อยางเลยร”ึ นทั พยกั หนา “ทกุ รือ่ ง” นัทพยักหนาอกี รอบ ผมยม้ิ แหยๆ “เอานา เอาเปน วา เดย๋ี วผมแกลง ๆ ไมรูละกัน พจี่ ะไดไ ม เขนิ ” แนะ ไอบ ายังจะมกี ารรักษาหนา ใหอีก “อมื ...ขอบใจ” นทั ขํา หมดกัน นายแทนไทผูอหงั การ หมดกนั ก็งานนนี้ เี่ อง เมยี มองทะลุไปหมด ถา ไอหมอรอู ายมันตายหาเลย เฮอ ริอาจมเี มีย ฉลาดก็เปน แบบน้ีละนะ เฮอ ผมถอนใจอกี รอบ นทั ยงั คงยมิ้ ขาํ เบาๆ เสยี งมอรเตอรไซดมาจอดทีห่ นา บาน นทั ยงั ไมทนั โผล ออกไปดู เสียงหนงึ่ กด็ ังขน้ึ

453 “พ่นี ัทครา บบบบบ พน่ี ทั อยูไหมครา บบบบบ” ผมหันขวับ เสยี งไอเดก็ เม่อื วานซืนนน้ั นิ นทั แตะท่ีไหลผมเบาๆ เปนเชงิ เตอื น “อยูครับ แปบนะ” นัทเปดประตูแลว เดนิ มาจงู มอื ผม ออกไปดว ย ผมกม มองมือทก่ี ระชบั มือของผม เราเดนิ ออกไปหนา บา นพรอมกัน อารม ทย่ี นื ย้มิ แฉง หุบยม้ิ แทบจะทนั ที “เอิม่ ....สวสั ดีครับพ่ีแทน” ผมยืนน่ิงๆ จนนทั ตองกระตุก มอื “อืม...สวสั ดี” นทั อมย้มิ แลวแนะนําอยางเปน ทางการกบั อารม หนุม นอ ยหนา ใสคนนี้ “อารมนพี่ แี่ ทน พแ่ี ทนเปน แฟนพคี่ รับ” อารม หนาสลดวบู แตก ็สงย้มิ ให “ครับ” นัทยงั อธบิ ายตอ “แฟนพ่ีเปน คนขห้ี งึ พเ่ี ลยตอ งบอกเราไวกอ น พ่ดี ูออกวา เรารูสกึ ยังไง แตเ ราเปนพนี่ องกนั ไดนะ พี่ยนิ ด”ี เมอ่ื นทั พูดจบ นัยนต าอารมเปน ประกาย “ขอบคณุ ครบั พ่ี ผมนกึ วา พ่ีจะบอกวา ไมใหผ มมาทนี่ ่ีซะ อกี ขอบคณุ นะครบั ที่พูดกบั ผมตรงๆ” กลายเปน วา งานนนี้ ทั ได นอ งชายเพ่ิมมาอกี คน

454 “เออ ผมยังมาหัดปลกู ผักไดใชไหมครบั ” นัทสงย้ิมนอยๆ “ไดซิ เรามาไดตลอดแหละ” อารม ปลายตามองมาที่ผม ผมเลยพดู ขน้ึ วา “ใครหามนายละ อยากมาก็มา แตอยามาลุมลา มกพ็ อ” อารมอมยม้ิ “ขอบคุณครับ พี่ งั้นวนั นี้ผมขอเขาไปดูผกั ผมหนอ ยได ไหมครบั ” ผมพยักหนา “อืม..ใครมัดขานายไวละ ” ถงึ แมจะเปน พดู ประชด ออกไป แตม นั ก็ทําใหอารม รสู ึกดที จ่ี ะไมโ ดนชกหนาแนน อน อารม อมยม้ิ นิดๆ ผมกับนทั ยงั คงเดนิ จูงมือกนั เขา ไปดผู กั ของ อารม “พี่สองคนไมตองจับมอื กนั ตลอดเวลา กไ็ ดน ะครบั ผม อจิ ฉา 55555” ผมเองกอ็ ดขําไมได นัทอมยม้ิ นอ ยๆ ตามเดิม “นายน่ี ชา งพูดนะ” ผมวา อารมสดใสแตแ ฝงไวด วย ความจรงิ ใจ ผมหนั ไปยักคว้ิ ใหนทั เมอ่ื อารมกลบั ไปแลว กเ็ ปน ที ของผมบา งละ หุ หุ หุ “เอิม่ ....พ่มี ีเร่ืองจะปรกึ ษานายหนอ ย มานงั่ ตรงน้ีด”ิ นทั เลกิ คิ้วเปนถาม

455 “ปรกึ ษาอะไรครบั ” นัทเดินมานงั่ ใกล ผมรั้งเอวบางๆ เอาไวอ ยางเอาใจ “แนะ ถามไมต อบ แถมยังจะออนอกี ” ผมยิ้มทาํ หนา ละหอ ย “นายรูทันตลอดเลยอะ ขออยา งหนึ่งไดไ หม” นัทพยกั หนาแทนคาํ ตอบ “วา มาครบั ” 55555 หวานเราละ “นายหา มทําแบบนตี้ อหนาไปหมอนะ พข่ี อรอง แหะ แหะ พอ่ี ายมัน” นัทหวั เราะกรา กกกกกก หมดแลวตู ฟอรม เฟม ไมม งไมมมี นั ละ ตรงๆ ไปเลย “ครับ ผมรักษาหนาพเ่ี สมอ” ฮึ! ไอแสบ มันแสบจรงิ ๆ นะ ครับ เฮอ เคยนกึ สมนํ้าหนา ไอหมอทม่ี ีแฟน ฉลาดแบบลกู ตาล คราวนเ้ี ปน ไงละ? โด นเตม็ ๆ “คดิ อะไรครบั พแี่ ทน” ผมสะดุง “เปลา ไมม๊!ี ” นัทอมย้มิ “เสยี งสูงนะครับ” ผมเอาหวั เกยทไี่ หลน ัทเบาๆ “แหม นายกน็ ะ” ผมนิ่งคดิ

456 จะเรม่ิ เร่ืองท่จี ะคุยยงั ไงดี ตอนนนี้ อ งโอบก็โตมากแลว ตวั ผมเองก็กําลังจะเตรียมตวั กลบั มาอยูทีโ่ ชวร ูมของปา เรื่องของ เรื่องผมอยากมาอยูใกลๆ คนที่ผมรกั มากกวา “เอิม่ ...พ่อี ยากใหเ ราอยดู วยกนั แบบไรขอกังขา พอี่ ยาก ตืน่ เชามาเหน็ นายอยูข า งๆ พ่ีอยากกนิ อาหารฝมือนายทกุ วนั อยากนั่งดทู วี ดี ว ยกนั และอยากชวยนายเลย้ี งนอ งโอบอยา ง จรงิ จงั ” เฮอ พดู ออกไปแลว โคตรโลงเลยอะ ....นทั อมยิม้ พยักหนา นอยๆ “พ่ีแนใจแลวนะครบั ” ผมเปนฝายพยกั หนาบาง “พ่แี นใจแลว ถึงไดค ุยกบั นายนไ่ี ง คราวนี้มนั อยทู ว่ี า นาย จะตอบพ่ีวาไง แคนั้น” ผมทาํ นาํ้ เสยี งออ นในที นทั ยนปากทาํ หนา มนั ชวนเขกกบาลจริงๆ แลว ก็พยกั หนา หงกึ ๆ ผมดใี จแทบกระโดด ตัวลอย “เยๆ โคตรดใี จเลย เยๆ” ผมกอดรดั ฟด เหวย่ี งคนรา งไป มาอยา งดใี จ “นายตกลงแลว นะ พจ่ี ะไปคยุ กับปา \" นัทหวั เราะเบาๆ “พี่แทนน่ี ทําตัวเหมือนนองโอบเลยนะครบั ” ผมย้ิมแฉง เหมือนเดิม

457 คนมนั สบายใจน่ีนะ เมียยอมตกลงแลวนิ ไมด ใี จไดไ ง ไม ง้ันก็น่ังหงึ ไปเหอะ โอย วนั นี้โคตรสบายใจ เยๆ (เ บอ่ื คนอวดเมีย เนาะ ทา นผอู า น เบือ่ คนขเี้ หอวา ไหมคะทา นผูอาน 55555555) “วาแตว า งานพ่ีละครบั พ่จี ัดการยงั ไง ถาเราแตงงานกนั ” ผมหันมาเขย่ี จมกู โดงๆ นัน่ ไปมา “งายจะตาย พกี่ ล็ าออกดิ ชิลดมากเพ่ือนายเลยนะ” แลว สง ยม้ิ หวานให นทั ขาํ กับทา ทางบอ งๆ ของผม แตแลวก็อุทาน ตาโต “หะ! ลาออกเลยเนย่ี พีร่ ักงานนี้มากเลยนะ” ผมพยัก หนา หงกึ ๆ “ชา ยยยยยยยยย” นัทหันมามองหนา ผมตรงๆ “พแี่ ทน ผมขอบคุณมากเลยครบั ทีม่ แี ตความรสู ึกดๆี ทีม่ ี ใหกนั ความรัก ความหวงใย ขอบคุณมากๆ เลยนะครับ” ผมควา รางนั้นมากอดหลวมๆ อยา งเอาใจ “กใ็ ครใชใ หร ักนายละ?” ผมกบั นัทหวั เราะ หึ หึ พรอมกัน พลนั เสียงโทรศัพทก ็ดังขน้ึ ซงึ่ เปนเสียงโทรศัพทข องผมเอง ผม ควาโทรศัพทข น้ึ มาดู แลว ถอนใจ “ยยั หนิง” ผมกาํ ลังจะกดสายทงิ้ แตน ทั สายหนาเตอื นให รับ

458 “วา ไง หนิง มีอะไรอีก” หนิงไดย นิ เสยี งของผมท่ีฟงแลว ไมคอ ยเปนมติ รเทา ไร “เออ พ่ีแทนอยูไหนคะ เออ คอื วาหนิงอยากขอโทษคะ” ผมอง้ึ “พม่ี าบานนัท เรากาํ ลงั จะแตง งานกนั เร็วๆ น้ี ถาวา งก็ เชญิ ไดน ะ” เพราะความโมโหผมเลยพูดโพลง ออกไป “เออ ขอแสดงความยนิ ดดี วยนะคะ บายคะ” หนิงวาง สายไป “พี่แทนมีอะไรหรอื เปลา ครบั ” ผมสา ยหนา “พี่หิวแลว อะ ” นัทควา ขอมอื ผมดึงใหล กุ ตาม. “งนั้ ตามมานี่ครบั ผมจะทาํ อะไรใหก ิน พีแ่ ทนอยากกิน อะไรครบั ” ผมนึกถงึ เมนูอาหารตามทน่ี ัทพดู นัทจงู มอื ผมมา จนถึงบาน “แมค รับในตเู ยน็ มีอะไรกินบางครับ” คณุ นายตอบอยาง ไว “อกไก ถ่ัวฟกยาวมงั้ ” นัทหันมาหาผม “พี่แทนกนิ งา ยๆ เนาะวนั น้ี กระเพราไกล ะกนั นะครบั ” ผมพยกั หนา

459 “อืม....งัน้ ขอไขดาว 2 นะ พี่กลัวเผด็ ” นทั หวั เราะขํา กบั ทาทางกลวั เผด็ ของผม “เดย๋ี วผมใสพริก สามเมด็ พอไหมครบั ” ผมพยกั หนา รับ “ผมรูนา ...พกี่ นิ เผด็ ไมเ กง” นัทสง เนอื้ อกไกใหผ ม ผม รบั มาแบบ งงๆ “เอม่ิ ...ทําไงตอ” นทั ขาํ เบาๆ “ผมรแู ลววาพี่ตอ งถาม 5555 เอาไปสบั ครบั สบั เปน ไหม ครบั หยาบๆ พอนะครับไมตองละเอยี ดมาก” ผมฟงแลว หยิบมีด สาํ หรบั ตรงไปทเี่ ขยี งแลวนาํ อกไกออกมาสับ “นทั มันสบั ยากอะ” นทั หนั มามองตาโต “พ่ีแทนหน่ั กอนครบั วันนจี้ ะไดก ินไหมเนย่ี ” สุดทายนัทก็ มาดึงมีดไปทาํ เอง “พไ่ี ปเดด็ ใบกระเพาโนน ปะ” ผมเลยตอ งเดนิ มานง่ั เด็ดใบ กระเพราเงยี บๆ แตชะเงอคอมองนทั เปนระยะ กอ็ ยางทบ่ี อกนทั ทาํ อาหาร คลองมาก สบั อกไกแปบเดยี วกเ็ สร็จ หันมาหยิบถ่ัวฟก ยาวซอย เปน ทอนเลก็ ๆ จากนั้นก็โขลกพรกิ พอแหลก นาํ ขึ้นผัดจนกลิ่นฟงุ กระจาย ผมจามสองสามคร้ังติด นทั หวั เราะขาํ อกี ตามเคย

460 “เขาบอกวา ยิง่ ฉนุ ย่ิงอรอ ยนะพ”่ี ผมรีบถามตอ “ใครบอกนายมา ฮดั เชย ” นัทหวั เราะอีกรอบ “55555 เชอื่ ผมดพิ ”่ี นัทเอาอกไกล งกระทะผัดคลกุ เคลา ปรงุ รส โรยใบกระเพรา แลวผัดกลับไปมาอกี สองสามรอบ ตดั ราด ขา วใสจ านสงใหผ ม “อะ ชิมดพิ ”่ี ผมรับจานขา วมาชมิ “อมื ....” นัทจอ งหนารอคําตอบ “วา ไงพ่ี เผด็ ไหม พอดไี หม” ผมย้มิ กวา ง “สโุ คย ยยยยยยยยยยย” แถมยกนิว้ โปง ใหด ว ย นทั ย้ิมหันไปตกั ใสจ านตัวเองบา ง เรานงั่ กินขาวผดั กระ เพราไขดาวอยางเอรด็ อรอย จนคณุ นายเดนิ ขึ้นบา นมาพรอ มนอ ง โอบ ผมหยดุ กนิ ขาว “แมครบั ทานขา วดว ยกนั ครับ” คุณนายน่งั ลงขา งๆ “แมม ขี าวตม ปลาเคม็ เดี๋ยวยกมานัง่ กนิ ขางๆ นแี่ หละ” นทั รบี ลุกไปยกปลาเคม็ มาให “แมน ่งั เลยครับ เดย๋ี วนัทยกใหเ อง” นอ งโอบชะเงอ คอ มองในจานท่ผี มกาํ ลงั กนิ ผมนึกสงสารเลยตดั ใจปอ นใหน ดิ หนึ่ง นทั หนั มาเห็นพอดี

461 “พแ่ี ทน อยา ใหน องโอบกินนะครบั เดี๋ยวนอ งโอบ ทอ งเสยี ” ผม งง “เอิ่ม...ทําไมอะ นิดเดียวเองนะ” นัทหนั มาบอก “นองโอบแพงายพี่แทน กินเผด็ กไ็ มไดท องเสยี ” ผมพยกั หนาลูบหัวนองโอบเบาๆ “งนั้ กินไขดาวละกนั เนาะ” ผมตกั ขา วปอ นให นองโอบ เคยี้ วตยุ ๆ “อรอ ยไหมคะ ” นองโอบพยักหนา ทําทา จะขออกี “พอกอนนะคะ เด๋ยี วปาโดนดุเนาะ” นัทเตรียมอาหารให คุณนายเสรจ็ พอดี “แมค รบั เรียบรอ ยแลวครบั ” คุณนายนง่ั ลงขาง นองโอบ นั่งเรียบรอ ยใกลๆ ผมจงึ เอยขึน้ วา “แมครบั ผมมเี รื่องจะปรึกษาครบั ผมไดค ุยกบั นทั บาง แลว ครับ” คณุ นายชะงักมอื ตกั ขา ว นทั เองกเ็ ชน กันไมค ดิ วา ผมจะ กลา บา บน่ิ ไดขนาดนี้ “มีอะไรกว็ า มา พอแทน” เมอื่ คุณนายไฟเขยี วผมรบี สาธยายทนั ที “คือวา ผมอยากแตง งานครบั ” คุณนายดาวรายชะงักอกี รอบ

462 “แตง งาน!” ผมอมยม้ิ “ใชครับแม แตง งาน ผมคิดเอาไวว า จะจัดกนั ทีโ่ บสถ เชญิ เฉพาะเพอ่ื นสนทิ และคนรจู ัก” คุณนายพยักหนา ตามเหมอื น เขา ใจ “แลว พอแทนจะแตงกับใคร?” นทั ยิ้มขําเบาๆ “เอิม่ ....แตงกบั นทั ครบั แม\" ” คราวน้ีชอนในมอื คุณนาย ตกใสช ามขา วตม เตม็ ๆ “หะ ! วา ไงนะ พอแทน” ผมย้ิมแฉง สวนนทั ยนื ลนุ วา คุณนายจะวากระไร คณุ นายหนั มามองนทั ท่ีมีทที า เขินๆ อยขู า งๆ “วาไงละ นทั พอแทนเขาบุกขนาดน”ี้ นัทอมย้มิ “แลวแมวา ไงละครับ” คุณนายกระแอมนิดๆ “แมเองก็ไมไ ดร งั เกยี จอะไรพอ แทนนะ ซ่งึ ทุกวนั นี้พอแทน กเ็ หมอื นลูกชายอีกคนของบา นไปแลว จริงไหมนทั ” นทั รับปาก เบาๆ “ครับ” คุณนายสาธยายตอ “หากพอ แทนมน่ั ใจแลว ถึงกลาพูดกับแม สวนตัวของแม แมไมมปี ญ หานะ ถา ลูกของแมมคี วามสุข แมก ็มคี วามสุขไปดว ย” ผมแทบจะลกุ พรวดกระโดดกอด ไอต วั แสบเลยครบั เม่อื แมพ ดู จบ

463 “ทาํ ไมแมพ ดู งายจังครบั ” นัทบน แมเ ลก็ ๆ “อา ว ไมดีรไึ ง” คณุ นายยอนศรเขาให คราวน้ีนัทหัวเราะขําๆ ผมรสู กึ โลง ใจอยางบอกไมถกู ผม เขา ใจแลววาทาํ ไมนทั ถึงเปนคนดีแบบนี้ เพราะพ้ืนฐานครอบครวั เขาดแี บบนนี้ เี่ อง คราวนกี้ ็เปนเวลาทผ่ี มตอ งคยุ กับปา และมา มา แลว ดิ คิดแคน ีผ้ มกเ็ รม่ิ ปวดหวั แลวคิ้วของผมเริม่ ขมวดเขาหากนั คอยๆ ตกั ขา วใสปาก เพราะครุนคดิ นองโอบกับคณุ นายกนิ อ่ิม เรยี บรอ ยไปแลว นทั กก็ าํ ลังเก็บลาง “พแี่ ทนลางเองนะครับ” ผมชะเงอ คอมอง “ไดๆ” ผมลา ง จานแตไ มวายคดิ อยูดี นทั ดอู อกตบท่ีไหลของผมเบาๆ “พ่แี ทนอยาคิดมากนา” ผมหันมามอง “จะไมใ หค ดิ มากไดไง นายกร็ ปู า พ่ธี รรมดาซะที่ไหน แค พูดถึงพ่ีกป็ วดหวั แลว วะ” นัทสายหนาไปมา “พีย่ ังไมไ ดพูดเลยนะครบั พก่ี ็ต้งั ปอ มแลว อะ ปาพท่ี านใจ ดมี ากนะครับ พล่ี องเปด ใจคยุ ซคิ รบั ” พูดจบกท็ าํ ทาสๆู สง ให โธ นายจะมารดู กี วา ตัวพ่ีไดไ งวะ เฮอ ผมถอนใจอีกรอบ นทั ยงั คง กอดอกยนื สงยม้ิ ให

464 “ผมเอาใจชวยละกนั ครบั ” ผมยังคงถอนใจ ทอดสายตา มองออกไปเบ้อื งหนา นทั ลางจานเกบ็ เขา ทเี่ รยี บรอ ยเดนิ มานง่ั แปะลงขา ง “พรุงนพ้ี ก่ี ลับไปทํางานก่ีโมงครบั ” ผมคิดนิดหนงึ่ “นา จะเยน็ ๆ” นทั เอื้อมมอื มาบบี ทมี่ ือผมเบาๆ “งัน้ สายๆ เราไปบา นพี่กันไหมครับ” นัทชวนขนึ้ ทําใหผม ชะงกั “เออ …นายจะเอายังงนั้ เหรอ” นัทพยักหนา “น่ีพีเ่ องก็ไมกลบั บานมานานแลว นะครบั ปา กับมา ตอง ดใี จแนๆ เลย” ผมพยายามคิดในทางท่ดี ตี ามท่ีนทั แนะนํา “อืม...งนั้ พรุง น้ีเชาละกัน นายวา ไง” นัทย้มิ บีบมอื ผม เบาๆ “ผมยังไงก็ไดครบั ” นัทดงึ แขนผมใหลกุ ข้นึ วันน้ีอากาศดมี ลี มพัดเอื่อยๆ เรานั่งทีเ่ พิงหนาบา น ผม มองไปทีบ่ านหลงั ใหญไ ฟดบั ลงแลว มเี พียง หองนอนของคณุ นาย ดาวรายเทานนั้ ทย่ี ังมไี ฟเปด อยู “แมน อนเร็วครบั พ่ีแทน บา นนอกเราก็เปนแบบน้ีละครับ นอนแตห ัวคํา่ พ่ีละงวงหรอื ยงั ” ผมสา ยหนา ไปมา

465 “ยังอะ นง่ั ดูดาวกนั กอ นไดไหม” พูดจบผมก็หนนุ หวั ท่ขี า ของนทั ทนั ที นทั เขย่ี ผมที่ปรกหนาผมอยา งเบามือ นัยนตากลมโต เหมอื นย้ิมไดจ องผมนงิ่ ๆ “นายเลน จอ งแบบน้พี เ่ี ขินนะ” นัทแหงนหนาหัวเราะ “มงี ีด้ ว ย” ผมหวั เราะตาม “ชา ยด”ิ นัทใชปลายน้ิวเขยี่ ที่สันจมกู ผมไปมา ผมควา มือ น่นั มาจบู เบาๆ “นายนเี่ ร่ิมซนแลวนะ” นัทยังคงยิ้มนอยๆ เหมือนเดิม “พแี่ ทน เราจะแตง งานกันจรงิ ๆ หรอื ครับ” อยูๆ นัทก็ถาม ขนึ้ คราวน้ผี มลกุ ขน้ึ นงั่ แลว เออ้ื มมือไปกอดคอนทั เอาไว ทาํ ใหตัวเราสองคนเหมือนนง่ั ซอนกนั อยู “ใช ซิ นายวา ไงละ” นัทหนั มาถามตออกี “พจ่ี ะจดั งานยงั ไงครบั หมายถงึ วา จะเชญิ ใครบาง แลว ใครจะมางานเราบางครบั ” ผมครุน คดิ นดิ หน่ึง “พก่ี ะวา จะเชิญเฉพาะเพอ่ื นสนทิ ๆ แลว นายละ อยาก เชญิ ใครมาบาง คดิ ไวห รือยงั ” นทั ทําทา ครนุ คดิ เหมือนลอ เลียน ผม เลยดงึ ปลายจมกู ร้ันๆ นนั้ ซะเลย “ลอเลียนพ่ีรึ ไอแ สบ” นทั อมย้ิม

466 “เปลาซะหนอย” ผมเร่มิ พูดครา วๆ “พี่อยากแตง แบบครสิ ต เขาโบสถต อนเชา เชญิ เฉพาะคน สนทิ และคนในครอบครวั และจดั งานเลีย้ งเลก็ ๆ ขอบคณุ ทกุ คน นายวา เปน ไง” นทั พยักหนา “ดีครับ”ผมเลื้อยลงไปหนนุ ตักเหมือนเดมิ “พี่ลาออกจากงานแลวนะ สน้ิ เดือนน้ีจะเกบ็ ของกลับมา อยกู ับนายแลว ” นัทกม ลงมามองหนา ผม “พ่ตี องไปชวยปาไมใชหรือครบั ” ผมรบี บอกความ ตอ งการ “พ่ีอยากอยกู ับนายกอน แลว คอยไปดูงานท่โี ชวร มู ” นทั พยักหนารบั รู “อืม....ครบั ” เราคุยปรกึ ษากันไปดูดาวกนั ไป เปน อีกวนั ที่ผมมคี วามสุขที่สดุ แตเ ม่อื นกึ ถึงทางบานผม แลว ผมก็อดถอนใจไมไ ด ผมไมรูวา ปา จะเขาใจและยอมรบั ในสง่ิ ทผ่ี มคดิ จะทาํ หรือไม ผมหลับตานงิ่ ๆ จนนทั ตองสะกิด “พี่แทนๆ งว งไหม เขา บา นเหอะ” ผมลุกตามนทั อยางวา งา ย “พ่ีแทน อยา คดิ มากนะครบั ” ผมพยักหนา “อืม....มีนายอยูใกลๆ กพ็ อ” นัทอมยิม้ ในความมดื

467 เผลอแปบเดยี วกถ็ งึ วนั ส้ินเดอื น ผมเรยี กทกุ คนใน แผนกมานั่งในหอ งประชมุ เลก็ พนกั งานในแผนกของผมตา งงนุ งง และสงสยั ผมกาวเขาไปในหอ งประชมุ ทกุ คนตางนิง่ เงยี บจอ ง มองมาที่ผมเปน ตาเดยี ว ตางรอฟงวา ผมจะมคี ําสัง่ หรือมาตรการ สายฟา ฟาดวาอยางไร ผมย้มิ ใหพ นกั งานกอนทจี่ ะเอย ข้นึ วา “กอ นอื่นผมตองขอขอบคุณพนกั งานทกุ ทาน มากๆ นะ ครบั ที่สละเวลาเขา มาฟง ผมในวันนี้ ผมจะแจง ใหท ราบวา นับต้งั แตวนั นี้เปนตน ไปผม นายแทนไท รัตนสุวรรณ ไดพ น สภาพ การเปน ผจู ดั การฝาย ไดคตั ตง้ิ แลว ผมขอขอบคณุ ทกุ ทา นทช่ี วย ผมทาํ งานจนสาํ เรจ็ ลลุ วงในทกุ ๆ โปรเจค็ ผมอยากจะบอกวาทุก ทา นยอดเยยี่ มมากๆ ครับ ขอบคุณครบั ” ผมโคง ศีรษะใหท กุ คน อีกครัง้ เสียงหน่ึงดงั ขึน้ “บอสครับ บอสอยา ทง้ิ พวกเราไปเลยนะครับ” เอกองก นัน่ เอง เอกองกคนที่ผมไมค อยชอบขหี้ นา สกั เทา ไร เพราะชอบ มาใกลไอแสบของผม ผมหนั ไปย้ิมให ทกุ คนเริม่ พูดพรอ มกัน “นะคะ บอส อยา ไปเลยนะคะ ” ผมยมิ้ นอยๆ “ผมย่ืนใบลาออกเรียบรอ ยแลวครบั ออ อี กอยา งผม กําลงั จะแตง งานนะครบั ใครวางเชญิ นะครับ รอฟง ขา วอีกที เพราะผมยังไมก าํ หนดวนั ” เอกองกรบี ถามกอนใคร “แตงกบั เออ ......” ผมตอบใหท นั ทเี ชน กัน

468 “นัทครบั ผมแตงกับนทั ” คณุ จรีสง เสียงกรดี๊ ตื่นเตน กวา ใคร “เลิศครา บอส ของทราบธมี คราวๆ ไดไหมคะ” ผมย้ิม อยางโลงอกเพราะไมม ีใครมองวาแปลก ตา งพากันตนื่ เตน สนใจที่ จะไปรว มงานกนั มากกวา “ธมี งายๆ ครบั คณุ จรี กางเกงยนี ส เส้อื ยดื สฟี าครับ ผม วา จะจดั ท่โี บสถจดั แบบคริสต เนน เรยี บงาย งานน้จี ะเชญิ เฉพาะ คนสนิทครบั ” ทุกคนในแผนกตา งเฮฮากบั ขาวนจี้ นลมื การ ลาออกของผม ผมเองไดแ ตย นื ยิ้ม จทู กุ คนก็พดู พรอ มกนั วา “ขอใหบอสมคี วามสขุ มากๆ นะคะ (ครบั )” ผมย้ิมแบบ เขนิ ๆ อีกคร้งั “ไวก าํ หนดวันแนน อน ผมจะแจง ผา นคณุ จรีนะครับ ใคร วา งก็เชญิ ไดเ ลยนะครับ เชญิ ทกุ คนครบั งน้ั ผมขอปด การประชุม เลยนะครับ” ทุกคนตา งเขามาแสดงความยนิ ดกี บั ผมรวมไปถงึ เอกองกท เี่ ดินเขา มาเปนคนสดุ ทา ย ผมยืนประจนั หนากบั เอกองก นิง่ ๆ “ผมยนิ ดวยนะครบั บอสเปนคนโชคดีมากครับท่ี ครอบครองหัวใจนองไวได รกั ษานอ งไวด ีๆ นะครับ” ผมยมิ้ เหยยี ด นดิ ๆ เหมือนเปน ผชู นะ เอกองกเดนิ หนั หลงั กลับออกไป เมอ่ื อยูคนเดยี วผมกลบั ถอนใจเฮอื กใหญ คณุ จรชี ว ยผมเก็บของทจ่ี ําเปน ใสก ลอง

469 “บอสคะ บอสจะกลับมาเยย่ี มพวกเราบางไหมคะ” ผม หนั มามอง “ถา ผมวา งนะคณุ จรี ผมมาแนน อน พวกคุณเองก็ไปหา ผมไดนะ ผมยนิ ดตี อนรบั เสมอ” คุณจรีฉกี ยิ้มจนตาหยี “เรยี บรอ ยแลว คะ บอส จะใหย กไปเก็บท่ีรถเลยไหมคะ เออ เกือบลืมเยน็ น้ี พวกเราขอเลย้ี งสง บอสกนั คะ ” ผมหันมาย้มิ ใหค ณุ จรี “ขอบคณุ มากครบั ก่โี มงครบั ผมจะเอาของไปเกบ็ กอ น แลว คอยมานะครบั คณุ จร”ี คุณจรีย้มิ แฉง เม่อื พดู จบ นีแ่ หละ มติ รภาพของชีวิตการทาํ งานของผม กอ นหนา นน้ั ผมเปน บอส เปน ผจู ดั การ แตว ันนขี้ ณะนี้ ตอนน้ี หัวโขนตรง นั้น มันสน้ิ สดุ ลงแลวผมกแ็ คค นธรรมดาคนหนง่ึ ท่ไี มมีอํานาจ อะไรในที่น่ีอีกแลว หลงเหลือไวแ คเพยี งมิตรภาพทด่ี ี เทา นน้ั ผม เองกไ็ มรูเ หมือนกันวา จะไดก ลบั มาอีกเมอื่ ไรผมขนของเกบ็ ในรถ แลว ขับกลับมาท่คี อนโด เพ่อื อาบนํา้ เปลย่ี นเส้อื ผา แตก อนท่ที าํ อะไร ผมก็ควา โทรศพั ทข้ึนมาชงั่ ใจวาจะโทรหาไอแสบกอนดี หรือ โทรหามา มาดี แตก น็ นั้ แหละโทรหามา มา กอนดกี วา “ฮัลโหล มามา คราบบบบบคดิ ถงึ จังเลยครา บบบบ” ผม หยอดไปกอ น “แหม ลือ้ นีน่ ะปากหวานจรงิ ๆ ลื้อมอี ารายบอกมาซ”ิ ผม อมยิ้ม

470 “มา มา ผมลาออกเรยี บรอยแลว นะครบั พรงุ นผ้ี มจะกลบั บา น อีกอยางผมคิดวาผมอยากแตงงานแลว ครบั ” มา มา ตาโต “หา ! ลื้อลาออกจากงานแลว อะไรนะลือ้ จะแตงงาน” มา มาอทุ านซะหลายรอบ ผมยม้ิ ขําๆ “ชา ยครบั ผมอยากแตง งาน” มามา ถอนใจเบาๆ “เอาเปนวา ล้ือมาทบี่ า นกอนละกันนะ มาปรกึ ษากนั ” ผมอมย้ิมนอ ยๆ เพราะการคุยกับมามา เปน การคยุ ทช่ี ลิ ดมากๆ ถาคยุ กับปา ผมคงโดนดาไปหลายกระบุงโกยเลยทเี ดยี ว “ครับ มา มา ผมขอไปนอนคา งที่บานนัทกอนไดไ หมครบั ” คราวน้มี า มา หวั เราะเบาๆ “ลอ้ื นนี่ า ตามใจจะเขาบา นตอนไหนกบ็ อกละกนั ออ อยา งลมื พาคนท่ลี อ้ื จะแตงดว ยมาท่บี า นดว ยละ หึ ห”ึ ผมรูส กึ วามามาหวั เราะแปลกๆ เอ? หรอื วา ผมระแวงมากไป “มามา หวั เราะแปลกๆ นะครบั มามา ผมรักมามา นะ ครบั ” ผมหยอดอีกตามเคย มามายม้ิ ออ นสายหนาไปมา “อาแทนลื้อน่ีนะ” มา มาวางสายลงแตยังคงอมยิม้ ไมเลกิ “ไงถกู หวยรึไง ยมิ้ นอยยิ้มใหญ” ปา เดนิ เขามาแซว “อาปา ลื้อก็วาไปเรอื่ ย ล้ือรูไหมอาแทนอจี ะกลับมา ทํางานทีบ่ านแลว นะ” ปายืนกอดอกหนั มามองมา มา ตรงๆ

471 “มันบอกอยา งนน้ั รึ แลวขอ ตอ รองของมันละ มนั วายังไง” มา มา ตเี ผ๊ยี ะท่แี ขนปาเบาๆ “ลื้อนี่นา คอยจับผดิ อตี ลอด” แลว มา มาก็หัวเราะเบาๆ “ก็ลูกเรามนั เจาเลห  ลือ้ จะใหอ ๊วั วางใจไดยังไง” พดู จบปา ก็อมยม้ิ ทัง้ สองยนื ย้ิมใหก นั อยา งเขาใจ มา มา จงึ ตดั สินใจถาม ออกไป “ปา อั๊วถามอะไรล้ือหนอยไดไหม” ปาถอนใจเฮือกใหญ แลวพยักหนา ไมวา จะรบั ไดหรือรบั ไมได แตท ุกอยางมนั เปลย่ี นไปแลว จึงไมจาํ เปนท่ตี อ งปด กัน้ ถงึ แมวา จะไมช อบใจนกั ก็ตามที “อวั๊ พยายามเขาใจมนั นะ ถึงแมมันจะไมเคยเขา ใจอ๊ัวก็ ตามท”ี มามา เขา ไปกอดปา หลวมๆ อยา งเอาใจ “อว๊ั รูวา ลื้อรกั ลูกแตลื้อแสดงออกไมเกง แตลือ้ เช่อื อวั๊ นะ วา มีคนปราบอแี ทนลือ้ แลว ” ปาพยักหนาเขาใจ “ง้ันก็ตามสภุ าษติ ไทยละกนั ปลกู เรอื นตามใจผอู ยู ผกู อู ตามใจผนู อน เฮอ!” แตก็ยังมีบนเล็กๆ มามา กอดแขนปาแลวยม้ิ ขํา อยางนอยๆ ปาก็เขาใจลูกชายหัวแกวหัวแหวน “ดีแลวปา ขนื ลอ้ื บน มากพูดมากอีไมย อมเขาบา น เราจะ ไมใครสบื ทอดกจิ การ และสบื สกุลนะปา ” ปาพยักหนา แบบปลงๆ ผมกดโทรศัพทโทรออกอีกคร้ัง “เฮ! นายทาํ อะไรอย”ู ปลายสายรีบตอบกลบั ทันที

472 “นอนคุยกบั พีไ่ ง” อืม...ไอน!่ี “นน่ี าย” ผมพูดไดแ คนน้ั เพราะนทั ไมเ คยพดู กับผมแบบ นี้ “55555 งงเด งงเด ผมลอเลน ” เฮอ ! ไอแ สบ “อืม งง ตกลงนายทาํ อะไรอยู” ปลายสายหัวเราะรว น “ผมคัดเมลด็ พนั ธอุ ยคู รบั พ่ีมอี ะไรหรอื เปลาครบั ” ผมจงึ รบี สาธยาย “คอื ง้ี พี่ลาออกเรยี บรอ ยแลว พรงุ นจ้ี ะเดนิ ทางกลับแตจ ะ ยังไมเขาบา นอะ จะไปหานายกอ น สว นเย็นนล้ี กู นองในแผนกก็ จดั เลยี้ งสงใหอะ” เสยี งปลายสายโตก ลับมาวา “ออ ! เลีย้ งไล 55555 ผมลอเลนนะ” ดมู ันลอ เลียนผมได ตลอดซินะ เอ นายจะเริงรา เกินไปละ ผมคดิ “อมื …..” ปลายสายกาํ ชับมาวา “อยา ด่มื มากนะครับ เด๋ียวจะขบั รถไมไหว ผมเปนหว งนะ ครบั ” ผมอมยิ้ม “ขอบใจนะ ไมต อ งหว งหรอกนา” คนรา งบางยงั พดู ตอ “ไมหว งไดไงละ แฟนผมท้ังคนน”ี่ ผมนี่ ยิม้ แกมปริ “อมื .....งั้นพอ่ี าบนํา้ เปลีย่ นเสือ้ ผากอ นนะ” ปลายสาย ตอบรบั กลบั มา “ตามสบายครบั ” ผมแตง ตัวดว ยชดุ ทเี่ รยี บงาย แตด ดู ี ตรงไปทรี่ า นทนี่ ัดกนั เอาไว เมื่อกาวเขาไปในราน ผมชะงักนดิ หนง่ึ

473 “พ่ีแทน” หนิงตรงเขา มาเกาะแขนผม ผมรบี แกะมอื นนั้ ออกแทบจะทนั ที หนงิ หนาเสยี “เอมิ่ ....หนิงขอโทษ ขอโทษจริงๆ คะ” ผมหนั ขวับ “เธอตอ งการอะไรอีก” น้าํ เสียงที่ดดุ ัน ทาํ เอาหนิงหนา สลดวบู ทุกคนมองหนา กนั เลิ่กลัก่ คณุ จรเี หน็ ทา จะไมด ีรบี แทรก เขา ตรงกลาง “บอสคะ เชญิ ดา นนีค้ ะ ” ผมขืนตวั ทาํ ทา จะหันหลังกลับ “บอสครับ” เสยี งเอกองกด ังขน้ึ ผมหนั ไปมอง “มารว มโตะกับพวกเราเถอะนะครับ” คณุ จรดี งึ แขนของ ผมแนน เหมือนกลัวผมจะวนี แลว เดินกลบั ผมเดินเขา ไปนัง่ กนิ ของวางอยางไมสบอารมณ ผมไมใชคนใจดี เปนพอพระ แบบนัท บอกเลย ลองไดเกลยี ดกเ็ กลยี ดจริงจังไมคิดจะชายตาแล หนงิ น่งั อกี มมุ รสู ึกเสยี ใจและสาํ นึกผิดจริงๆ แตค นอยางผม ลองโกรธ เกลยี ดแลวกอ็ ยางท่บี อกไมม ที างจะชายตาแล งานเลย้ี งดาํ เนิน ตอ ไป จากน้ันผมไดถ กู เชญิ ใหข น้ึ ไปกลาวอะไรสกั เลก็ นอย “กอ นอน่ื ผมตองออกตวั กอนนะครับ ผมเองกพ็ ูดไมคอย เกง สว นมากจะวีนซะมากกวา ” คนทกุ หวั เราะกนั ครนื ทเี ดยี ว “ผมทาํ งานทน่ี ม่ี าสามป บอกเลยวาผมไดรับมติ รภาพท่ดี ี และขอขอบคุณทกุ คนทเี่ ขาใจ และมอบมติ รภาพดใี หผ มตลอด

474 ระยะเวลาสามปท ผ่ี า นมา ขอบคุณมากๆ ครบั ” ทกุ คนปรบมอื กัน เกลยี ว พรอมกบั เสยี งตะโกน “อยา ลมื กลับมาเยยี่ มพวกเราดวยนะ บอส” คุณจรแี ละ ทุกคนตา งปรบมือและชน่ื ชม จากนน้ั ทกุ คนตา งนง่ั ดืม่ กนิ กนั อยา งมคี วามสขุ แตส ิง่ หนึ่งท่ไี มค าดกเ็ กดิ ข้นึ เมอ่ื รา งโยง ๆ ของใครบางคนกก็ าวเขา มา ในงาน ค้วิ ของผมขมวดเขาหากนั อยางสงสัย “เมอื่ เยน็ นายยังคุยกับเราที่บา นนิ แลว......นายโผลมา ตอนไหน?” ผมนึกในใจ จนรางน้นั กา วมาหยดุ อยูต รงหนา พรอม รอยยมิ้ ที่สดใส “นาย.....” ผมอึ้งเหมือนฝน “งานนี้จะขาดผมไดไงครบั ” นทั เอื้อมมอื มาแตะทไี่ หลผม เบาๆ ทกุ คนสงเสยี งโหแซวเลน เอาผมเขนิ “เฮ! บอสเราเขนิ เวยยยยย” เสียงหนง่ึ ตะโกนดงั ข้นึ “คนปราบบอสมาแวว ววววว” นาน! ไอเสียงนี้ดงั ข้นึ มา อกี ผมพลอยหวั เราะขําไปดว ย “นายมาไดยงั ไง ทาํ ไมไมบ อกวา จะมา” นทั หนั ไปมองท่หี นิง “พี่หนิงโทรไปบอกใหผมมาครบั ไมงน้ั เธอจะงาบไปครบั ผมเลยตองรบี มา” ผมตาโต “หะ ! งาบเลยร”ึ นัทพยักหนา

475 “ใชค รับ” ผมยหี ัวไอแสบเบาๆ แกเ ขนิ เราสองคนจงู มอื กนั เดนิ เขาไปหาหนงิ “ขอบใจนะ หนงิ ทีช่ วนนัทมาใหพ ”่ี หนงิ ยิ้มนอ ยๆ “ไมเปน ไรคะพ่ีแทน หนงิ ยอมแพแ ลว คะ และขอขอบใจ นอ งนทั นะ ทไี่ มถอื โทษโกรธพี่ เรายงั เปน เพ่ือนกันไดใ ชไ หมคะ” ผมสบถในใจแบบไมไ ววางใจอยูดี “ไดซคิ รับ พ่ีหนงิ ” ผมอุทานล่นั “เฮย!” นทั รีบกระตกุ แขนเปนเชงิ เตอื น ผมเลยตอ งทํา หนา แหยๆ แทน “ครบั ” หนิงย้ิมออ น “ขอบคุณคะ พี่แทน” พดู จบเธอกเ็ ดนิ ออกจากงานไป ผม ถอนใจเฮอื ก “พี่........เธอนา สงสารนะครบั เรือ่ งทแ่ี ลว ไปแลว กใ็ หม นั ผานไปเถอะนะครบั ” ผมพยกั หนา “อมื ...กไ็ ดถานายวาอยางงน้ั พก่ี ็วา ตาม” นัทอมยิม้ “ขอบคุณครบั พี่ นก่ี ็ดกึ แลว พจ่ี ะกลบั หรือยงั ครบั ” ผมยก ขอมอื ขึน้ มาดู “อืม...นายอยากกลบั แลวใชไ หม” นทั หันมามองผมตรงๆ “ผมหวงพ่ีนนั่ แหละ” ผมตรงเขา ไปกอดคอนทั หลวมๆ “พรงุ น้ีพ่จี ะกลบั เลยรเึ ปลา” นทั ยังคงถามอีก

476 “สายๆ กไ็ ดมง้ั มเี รอ่ื งจะปรกึ ษาไอหมอมันดว ยอะ ” นทั พยักหนาเขา ใจ เสยี งโทรศัพทดังข้ึนคนทถ่ี ูกพูดถึงนน่ั เอง “วาไงหมอ” ผมถามคนปลายสาย “พรงุ นี้นายวางมยั้ มาหาท่โี รงพยาบาลหนอย มเี รอื่ งจะ คยุ ดว ย” ผมรีบตอบกลบั ไป “เออ ตรกู ะมเี รอ่ื งจะปรึกษาเหมอื นกนั แมง ใจตรงกนั วะ ไอหมอ” ปลายสายหวั เราะ แหะ แหะ “เออ ตามนั้น 11โมงนะ” ผมวางสายลง “นายกนิ อิ่มหรือยงั ” นัทหนั มาตอบ “เรียบรอ ยแลวครับ” ผมเดินเขาไปหาคณุ จรี เอกองก และคนอืน่ ๆ “ผมกลบั กอ นนะครับ ไวเ จอกันใหมน ะครับทกุ คน” 11โมงวนั ใหมผ มเดนิ ตรงรีไ่ ปทห่ี อ งพักของหมอพออยาง คนุ เคย เคาะท่ีประตเู บา ๆ “เชญิ ครบั ” เสียงหมอพอดังลอดออกมา “ตรเู องวะ หมอ” นทั เดนิ ตามเขา มาอกี คน “อา ว นทั นง่ั ๆ ตามสบายนะ” ผมถามทันทีทนี่ ่ังลง “เมงิ มีไรวะ หมอ” หมอพอถอนใจ “คอื กู อยากขอลูกตาลแตงงานแตก ไู มร จู ะพดู ยงั ไงอะ ดิ เลยอยากใหเ มงิ อะ ชวยคิดหนอย” ผมหวั เราะกรา กกกกกกก

477 “เมงิ ปรึกษากู แลว จะรอดไหมวะ ไอห มอ เมิงลอง ถามนัทดริ ายนั้นเขาสนทิ กันนา จะดกี วากูนะ” หมอพอหันมา ทางนทั “เออ จรงิ ดวย นทั ชว ยพห่ี นอยนะ” นัทอมยิม้ แลว ชว ย ออกความคิดเหน็ “ลกู ตาลมนั ชอบอะไรทกี่ กุ กกิ๊ นารักๆ อะ พี่หมอ” หมอพอ ทาํ หนา งง คดิ ไมออก “พ่ีหมอกน็ ัดทานขา ว เลือกรา นท่โี รแมนติคหนอ ยๆ แลว คอ ยโทรนัดอะไรประมาณนอ้ี ะครบั ” หมอพอพยกั หนา ตาม “เอ่มิ ....แตพไี่ มก ลาอะ ” ผมตบเขาฉาดอยางขดั ใจ “ไอหมอ เมงิ อะเกงสารพัด ทําไมเมิงปอดกะเรอ่ื งแค นีว้ ะ !!!” หมอพอมองหนา ผมเขิน “กูเขนิ นหี่ วา” ผมฮดึ ฮัดขัดใจ “งั้นเมงิ กน็ ง่ั เฉยๆ รอใหเ ขามาขอเมงิ แตง งานงายกวามะ” คราวน้ีหมอพอดาลน่ั “ไอแทน ไอบา!” ผมหัวเราะขาํ นทั พลอยขําไปดวย “เฮอ ! ทาํ ไมมันยากกวารักษาคนไขอ กี วะ” ผมตบไหล เพือ่ นเบาๆ “เอานาไอหมอ สูๆ เวย” หมอพอหันมามองหนาผม กับนทั สลบั กัน

478 “เออ! แลวเรอ่ื งของแกละ วา ยงั ไง จะเอายังไง คยุ กะปา หรือยัง ถายงั ไงแตง แมง พรอมกนั เลยดไี หมวะ!” ผมดีดนวิ้ เปาะ “เออ! เขา ทาดนี ะ นทั นายวา ไง” ผมหันไปถามนทั ท่ีนั่งอม ย้มิ อยางเดยี ว “ผมตามใจพคี่ รับ ผมอะไรกไ็ ด” ผมแทบจะกระโดดกอด เลย “พอๆ อยามาโชวหวานกนั ท่ีน่ี อจิ ฉาเวย !” หมอพอเบรก ซะงน้ั แตส ดุ ทายเราสองคนกต็ อ งมาชว ยกนั คดิ หาวิธีขอหญงิ แตง งานใหไอหมอ แลวก็มาจบท่รี านอาหารอยางท่คี ุยกันตอน แรก “แลว แหวนละวะ ตูจะทาํ ยังไง” ผมชักหงุดหงิด “เอาเปนวาเดย๋ี วตู หาทางใหละกนั แตเ มงิ อะ ตองไปชวน เขามาออกเดท ทร่ี านอาหารใหได นอกนั้นเดยี๋ วตสู องคนจดั การ ใหเอามั้ย” หมอพอพยักหนา แตกย็ งั ประหมา อยดู ี “ตวู าเมิงโทรเลย นัดเลย” หมอพออกึ อัก “โทรเลยครับ พหี่ มอ” นทั ชวยพดู อกี คน หมอพอจงึ กด เบอรโทรออก “วาไงหมอ ทําไมชอบโทรมาตอนฉันกําลงั ยงุ ๆ ดวยนะ” หมอพอหนา เสยี “เออ ....คือ....” เสียงปลายสายยังดอุ ยางตอเนอ่ื ง

479 “หมอใบก นิ รไึ ง ไมพ ูดฉนั วา งนะ” หมอพอรีบโพลงออกไป “ผมจะชวนคุณทานขา วเยน็ น”ี้ ปลายสายหวั เราะกรา ก กกกก “จะชวนฉนั ออกเดท เย็นนี้ไดๆ” หมอพอดใี จแทบกระโดด “เพือ่ นผมแมนมากนะครับ พีห่ มอ” หมอพอหัวเราะตาม “พลี่ ุนแทบตาย” ทง้ั ผมและนัทตอ งมานง่ั เตรยี มของเซอร ไพรสใ หห มอพอ และแลวกถ็ งึ เวลานดั เดทของไอห มอ ดไู อหมอจะต่นื เตน เปนพเิ ศษน่งั ชะเงอคอตลอดเวลา 555555 ไอหมอเอย อยากจะ หัวเราะใหก รามหกั “ใจเยน็ ไอห มอ” ผมพมึ พาํ ไมนานนักลกู ตาลในชุด ทํางานทแ่ี สนจะทะมัดทะแมงกเ็ ดินเขาน่ังตรงขา ม “วาไงหมอ วนั น้มี ีอะไรถึงนัดฉันกนิ ขา ว” หมอพอยมิ้ แหงๆ สงเมนใู ห “คุณหวิ ไหม สัง่ อะไรกอ นไดน ะ” ลูกตาลรบั เมนมู าสั่ง อาหาร “วาไง นายมอี ะไร” หมอพอเร่ิมอึกอัก “เออ ....คอื .....” ลูกตาลหวั เราะ “น่ี หมอต๋ี นายใบกนิ ต้ังแตเ มอ่ื ไร? ฉันถามแลว มันตอบ ยากนักหรอื ไง ช!ิ ” หมอพอรวบรวมความกลา สง กลองของขวัญที่ ผมกบั นทั เตรยี มใหย น่ื ไปตรงหนาลูกตาล

480 “อะไรของนาย” หมอพอย้มิ แหยๆ “ผมเออ .....” ลกู ตาลรับไปแลวเปด ออก “เอมิ่ .....นาย” ในขณะทลี่ กู ตาลตะลงึ นา้ํ ลายฝด คอ “ผมอยากแตง งานกบั คณุ แตง งานกบั ผมนะครบั ” ลูก ตาลอมย้มิ หนาแดงดวยความเขนิ เพราะไมเคยมใี ครมาทําแบบนก้ี บั สาวหาวอยางเธอเลย ลกู ตาลพยกั หนา หงกึ หงกั หมอพอรบี กมุ มืออมยมิ้ คนื นน้ั จงึ เปน ดนิ เนอรท ่สี ุดโรแมนตคิ สาํ หรับสองคนเปน ที่สุด รุง เชาของวนั ใหมผมจูงมอื นทั เดนิ เขา ไปในบาน ทกุ คนตา งนั่งรอตอ นรบั ทหี่ อ ง โถงใหญของบาน “นายพรอ มนะ” ผมหนั มากระชบั มือทจี่ งู นัท “พรอมครับ” พอเรากา วเขา ไปในหอง ทกุ นัง่ รอกนั เตม็ หอ งสายตาทุกคูจ อ งมาท่ผี มและนัท “มากันแลว รึ” ปาพดู ขน้ึ กอ นใคร มา มา สง ยม้ิ ให “ปา ครับ ผมมเี รื่องอยากจะพดู ครบั ” ปาทําหนานิ่งๆ “ลอ้ื มอี ะไร ก็วามาอัว๊ กําลงั รอฟง” ผมลุนจนอกแทบ ระเบดิ “คือ.......ผม.....” ปา ชักหงุดหงิด “ลอ้ื มอี ะไร ล้อื ก็พดู มาอาํ้ ๆองึ้ ๆ อวั๊ จะรไู หม” ผมสดู ลม หายใจเขา ปอดแรงๆ มองรอบๆ ทุกคนตางลนุ ไปดว ย “ผมอยากแตง งานกบั นทั ครบั ” ท้งั หองเงยี บสนทิ ทุกคน จองไปทป่ี า เปนจดุ เดยี ว ปา ถอนใจเฮอื ก

481 “นีพ่ วกล้ือ จะมากดดันอ๊วั ทําไม มนั อยากแตง งานกเ็ รือ่ ง ของมนั อัว๊ เปน แคพ อ อวั๊ เลย้ี งไดแคตวั เออ! จะแตงกแ็ ตงเลย” ทุก คนเฮล่นั บา น ผมหันไปกอดปา แนน “ขอบคุณครับปา ขอบคณุ ครับ” ปา ตบทีไ่ หลผ มเบาๆ “โตไดแ ลว นะ” ผมอมยิม้ กอดมา มาอีกคน มามากอดผม แนน ชวงดรามาผานไปครับ “แลวลอ้ื จะแตง เมอื่ ไร” ผมรบี ตอบ “เดือนหนา ดไี หมครับปา ” ปา หันขวับ “ฤกษยามไมต องเลยใชไ หม อาแทน” ทุกคนหวั เราะครนื ปายังถามตอ อีก “แลว แตง แบบไหนละ คิดหรอื ยัง” ผมรีบตอบอกี ตามเคย “ผมอยากแตง แบบคริสตค รบั ปา” ปาสา ยหนา ไปมา “ล้ือใหอ านทั มนั ตอบมัง่ เหอะ ล้ือพูดอยูค นเดยี วเนย่ี ” ผม จงึ หันมามองนทั “ผมไมวา ไงครับ แลวแตพแ่ี ทนเลยครับ” ปาจงึ หนั มา ดุนทั กรายๆ “ลื้ออยาตามใจมันใหม ากนะ อัว๊ เตือนไวเลยนะ\" มามา อมยิม้ “อยา ไปยงุ กบั ลูกมนั นกั เลยปา อโี ตกันแลว” ปา หัวเราะ ขาํ “กไ็ ดๆ ” ทกุ คนตา งแสดงความยนิ ดกี บั ผมและนทั

482 และชว ยกนั คิดธมี งานให ผมบอกกบั ทกุ คนวาอยากไดธี มงานท่เี รยี บๆ งา ยๆ เนน สฟี า เพราะนทั ชอบสีฟา วันนี้เปน อกี วนั ทผี่ มมคี วามสุขมากทสี่ ดุ ผมกับนัทตางฝาฟน อะไรตอ มิอะไร มาอยา งมากมาย นัทเองท่อี ดทนกับความข้วี ีนของผม แถมยงั เปนคนทท่ี ําใหผ มรสู กึ เขาเปนคนเดียวทท่ี ําใหผ มรกั ใครไมไ ดอกี แลว ถงึ แมวา ความรกั ในแบบเราจะตาง แตใจของเราไมความ ตางเลย ในวนั แตง นทั ไดข้ึนเวทรี อ งเพลงของเรา ซงึ่ ผมคดิ วามนั เปน เพลงทเี่ พราะทีส่ ดุ เทา ท่ีผมไดฟ ง มา ตอไปนนี้ ายกไ็ มใ ช “นองชาย” อีกตอไป แตน ายคือคนท่ผี มรกั สุดหวั ใจ นัทนนท! *********จบ บริบูรณ* **********

483 Special talk วนั นเี้ ราจะมาคุยกบั แทนไท รัตนสุวรรณ กนั คะ เกีย่ วกบั ความวีน ความเหว่ยี ง ของเขาท่ีแทบจะเปน เอกลกั ษณ ไปแลวนะคะ เปน การแถมทายใหท านผอู า นทบ่ี างคนกเ็ ปน FC เขากนั เลยทเี ดียว และในขณะเดยี วกัน กเ็ กลยี ดไปเลยกม็ ี แต สุดทายกเ็ ขาใจแลว หนั มาเชยี ร ให เขารักกันกับนองนทั เนาะ คาํ ถาม : นองแทนคะ ปกติเนี่ย วนี เหวย่ี ง เปนประ จําเลยไหมคะ แฮๆ ขออนุญาตถามตรงๆ แทนไท : ไมนะครบั ผมกเ็ หมือนคนปกตทิ ัว่ ไป บางครงั้ อะไรทมี่ ันไมถ กู ตอ ง กอ็ าจมีโวยวายบา งครับ ไมถ ึงกบั วีนนะครับ นั่นมนั เปน ท่มี ุมมองของคนอน่ื . มากกวา ครบั ซึง่ ตรงน้นั ผม เองกห็ า มความคดิ ของใครไมไ ด จริงไหมครบั คําถาม : เออ ของถามนอ งนัท บา งนะคะ เออ ให นอ งนทั ลองบอกความนารกั ของพีแ่ ทนอะ คะ วา มอี ะไรบา งใน สายตาหรอื มุมมองของนอ งนทั คะ นัทนนท : พ่ีแทนมมี ุมนารกั หลายมุมนะครับ อยา งเชน เขาทํากบั ขา วไมเปน แตพยายามทจี่ ะทาํ อะครบั ท้ังทที่ ําอะไรไม เปน ละก็เวลาท่ผี มเคอื งอะ ครบั พเ่ี ขาจะมีความพยายามอยา ง มนั เลยครบั มุมนารกั ของพเ่ี ขามีเยอะครบั บอกเลยครับ

484 โอย ยยยยยยยยย ถามแคนพ้ี อคะ อิฉนั อจิ คะ บอกเลย คนอะไรจะมองกันทะลปุ านนัน้ คะ สวัสดคี ะ ทา นผอู าน

485