Hunter's Lady ดรุณีสุดที่รัก เล่ม3 End

คนขายลาลงั เลเล็กนอ้ ย มองกลมุ่ คนทยี่ นื อยเู่ บอื้ งหนา้ ซงึ่ ลว้ นแต่ สวมชดุ ของทางการ กอ่ นจะพดู ตดิ ๆ ขดั ๆ “ทา่ นแม่ทพั ทงั้ หลาย... หากพวกทา่ นไม่คดิ จะซอื้ ขา้ ก็ไม่อยากพูดมากแลว้ ...” หลจู่ งิ่ อนั ไดย้ นิ ก็รสู ้ กึ ไม่สบอารมณ์ หวั ควิ้ กระตกุ ดว้ ยความโมโห เซยี วจงิ ซนั จงึ รบี ยนื่ มอื ออกไปหา้ มปรามเขา จากนั้นเซยี วจงิ ซนั ก็หนั กลบั ไปมองรถมา้ แวบหนึ่ง เห็นแววตาของ เหมยจอื่ ทไี่ ม่อาจปกปิ ดความรอ้ นใจเอาไวไ้ ด ้ เขาหนั มามองเจา้ ลา ตวั นอ้ ยอกี ครง้ั ตอนนีเ้ จา้ ลาแสดงทา่ ทางราวกบั จดจาเจา้ ของได ้ มนั สา่ ยหวั ไปมา ใบหสู ขี าวทงั้ สองขา้ งกระดกิ เหมอื นกาลงั ดอี กดใี จ เซยี วจงิ ซนั จงึ หนั ไปพูดกบั คนขายลาวา่ “ลาตวั นีข้ า้ จะซอื้ เอง แต่ เจา้ ตอ้ งเลา่ เรอื่ งทงั้ หมดทรี่ ใู ้ หช้ ดั เจน” คนขายลาถงึ กบั ตกตะลงึ พูดออกมาอยา่ งตนื่ เตน้ ยนิ ดี “ทแี่ ทก้ ็มี คนยอมจา่ ยเงนิ หนึ่งรอ้ ยตาลงึ ซอื้ ลาตวั นีจ้ รงิ ๆ ดว้ ย!”

เหมยจอื่ ทเี่ ห็นวา่ สดุ ทา้ ยแลว้ ตนก็ไดเ้ จา้ ลานอ้ ยกลบั คนื มาอกี ครงั้ พลนั กระโดดลงจากรถมา้ อยา่ งไม่อาจอดกลน้ั ไดอ้ กี นางวงิ่ ไปกอด คอเจา้ ลาตวั นั้นเอาไว ้ ถา้ จะบอกวา่ ตอนแรกทเี่ จา้ ลานอ้ ยเห็นเซยี วจงิ ซนั แลว้ มนั ทาทา่ ทาง ราวกบั วา่ ดใี จ ทวา่ ยามนีพ้ อไดเ้ ห็นเหมยจอื่ ดเู หมอื นมนั จะยงิ่ ดใี จ มากกวา่ เดมิ ขาหลงั ของมนั ย่าไปมาตลอดเวลา จมูกก็พ่นลม หายใจฟื ดฟาดขณะอยใู่ นออ้ มกอดของเหมยจอื่ พอผูค้ นทมี่ ามงุ เห็นวา่ ทา่ นแม่ทพั ผูน้ ีย้ อมจา่ ยเงนิ ถงึ หนึ่งรอ้ ยตาลงึ เพอื่ ซอื้ ลาตวั เดยี วตา่ งก็พากนั ตกอกตกใจ แลว้ อยๆู่ ยงั มหี ญงิ สาว นางหนึ่งกระโดดลงจากรถมา้ วงิ่ เขา้ ไปกอดลาดว้ ยทา่ ทางดอี กดใี จ จนนา้ ตาแทบจะไหล พวกเขาก็ยงิ่ ซบุ ซบิ กนั ไปตา่ งๆ นานา ในทสี่ ดุ หลจู่ งิ่ อนั และฮเู หยยี นก็พอจะคาดเดาเหตกุ ารณท์ เี่ กดิ ได ้ แลว้ เดมิ ทเี จา้ ลาตวั นีค้ งเป็ นของครอบครวั เซยี วจงิ ซนั มากอ่ น น่ันเอง! เซยี วจงิ ซนั เห็นสถานการณเ์ ชน่ นีจ้ งึ สง่ั ใหผ้ ูต้ ดิ ตามพาคนขายลา กลบั ไปทจี่ วนเพอื่ ซกั ถามอยา่ งละเอยี ด

เหมยจอื่ คลายมอื จากเจา้ ลานอ้ ยอยา่ งอาลยั อาวรณ์ กอ่ นจะเดนิ ไป พลางหนั กลบั มามองไปพลางจนกระทง่ั ตนเองขนึ้ รถมา้ . เมอื่ กลบั ไปถงึ จวน เซยี วจงิ ซนั ซกั ถามคนขายลาอยา่ งละเอยี ด จงึ รวู ้ า่ ทแี่ ทบ้ า้ นของ คนขายลาผูน้ ีม้ มี ารดาแกช่ ราทกี่ าลงั ป่ วยหนักและไม่มเี งนิ รกั ษา บงั เอญิ มคี ณุ ชายทา่ นหนึ่งมาขอพกั คา้ งแรมทกี่ ระทอ่ มของคนขาย ลาหนึ่งคนื และคดิ อยากจะตอบแทนความมนี า้ ใจของเขา แต่ คณุ ชายคนนั้นบอกวา่ ตวั เองไม่มเี งนิ ก็เลยใหล้ าตวั นีม้ าแทน กอ่ น จะขอรอ้ งใหเ้ ขาชว่ ยเหลอื เรอื่ งหนึ่งโดยบอกวา่ หากทาสาเรจ็ ก็จะได ้ เงนิ ถงึ หนึ่งรอ้ ยตาลงึ ! คนขายลายงั เลา่ อกี วา่ “คณุ ชายทา่ นน้ันบอกใหข้ า้ จงู ลาตวั นีม้ า รอ้ งขายตรงจดุ ทเี่ ขาบอก เงนิ ทขี่ ายไดท้ งั้ หมดนั้นมอบใหข้ า้ ” เซยี วจงิ ซนั ขมวดควิ้ พลางครนุ่ คดิ กอ่ นจะพูดดว้ ยนา้ เสยี งสขุ มุ “เขาไดพ้ ูดอะไรกบั เจา้ อกี หรอื ไม่?”

คนขายลาเกาศรี ษะทาทา่ ทางขบคดิ ในทสี่ ดุ ก็พูดวา่ “เหมอื นเขา จะพูดวา่ หากทาเรอื่ งนีส้ าเรจ็ ก็ถอื วา่ ยงิ ธนูดอกเดยี วไดน้ กสองตวั เขาไดข้ อบคณุ ขา้ ทใี่ หพ้ กั คา้ งแรมแลว้ ก็ขอบคณุ คนผหู ้ นึ่งทรี่ กั ษา สจั จะ” เซยี วจงิ ซนั ใครค่ รวญอยคู่ รหู่ นึ่ง กอ่ นจะพยกั หนา้ “อมื ... ขา้ จะให ้ คนนาเงนิ หนึ่งรอ้ ยตาลงึ ไปมอบให ้ เจา้ กลบั ไปกอ่ นเถดิ ” ทวา่ คนขายลากลบั มที ที า่ เชอื่ ครงึ่ ไม่เชอื่ ครงึ่ เหมอื นกลวั วา่ เซยี วจงิ ซนั จะไม่ยอมมอบเงนิ หนึ่งรอ้ ยตาลงึ ในเมอื่ เงนิ ยงั ไม่ถงึ มอื เขา อาจจะดใี จเกอ้ ก็เป็ นได ้ แตจ่ ะวา่ ไปท่าทางของเซยี วจงิ ซนั ก็ดไู ม่ เหมอื นคนหลอกลวง เขาจงึ ไดแ้ ตเ่ ดนิ ตามบา่ วรบั ใชอ้ อกไปอย่าง งุนงง หลจู่ งิ่ อนั ถามอยา่ งไม่เขา้ ใจ “คณุ ชายคนน้ันเป็ นใครกนั แน่ พจี่ งิ ซนั คดิ เห็นวา่ อย่างไร? คนผูน้ ีช้ า่ งมคี วามคดิ แยบยลยงิ่ นัก ซา้ ยงั พูดอกี วา่ ยงิ ธนูดอกเดยี วไดน้ กสองตวั อกี ดว้ ย!”



ตอนที่ 112 ชว่ งเวลาพสิ ูจนใ์ จคน เซยี วจงิ ซนั หวั เราะแลว้ เอย่ ถามวา่ “เจา้ ยงั จาบรุ ษุ ชดุ ขาวทพี่ วกเรา ไดพ้ บกอ่ นจะโจมตชี งิ โจวไดห้ รอื ไม่?” หลจู่ งิ่ อนั หวนคดิ กอ่ นจะตอบอยา่ งไม่สบอารมณ์ “จาไดส้ !ิ คนผูน้ ้ัน สรา้ งความวนุ่ วายใหก้ บั พวกเราไม่นอ้ ยเลย” เซยี วจงิ ซนั อธบิ ายตอ่ ไป “คนผูน้ ีเ้ คยขอใหข้ า้ ชว่ ยพดู แทนเผงิ อ๋อง ตอนทฝี่ ่ าบาทยงั ทรงลงั เลไม่รวู ้ า่ จะลงโทษเผงิ ออ๋ งอยา่ งไร ขา้ ได ้ เสนอใหฝ้ ่ าบาทละเวน้ โทษประหาร” หลจู่ งิ่ อนั หวั เราะอยา่ งเยอื กเย็น “จรงิ ดว้ ย! เพราะไม่วา่ จะละเวน้ ชวี ติ ของเขาหรอื ไม่ ถงึ อยา่ งไรตอนนีก้ ็แทบจะใชก้ ารไม่ไดอ้ ยแู่ ลว้ ” เซยี วจงิ ซนั พยกั หนา้ แลว้ กลา่ วว่า “หากคนผูน้ ีค้ อื คนเดยี วกนั กบั บรุ ษุ ชดุ ขาว แสดงวา่ เขาคงตอบแทนทขี่ า้ ชว่ ยพูดใหก้ บั เผงิ อ๋อง สว่ นเรอื่ งของลาตวั นี.้ ..ขา้ จาไดว้ า่ ระหวา่ งทเี่ หมยจอื่ มาเมอื งหลวงก็ เคยพบกบั เขาในป่ า มนั น่าจะอยกู่ บั เขาตงั้ แตต่ อนน้ันเป็ นแน่”

ฮูเหยยี นทไี่ ดแ้ ตน่ ่ังฟังอยา่ งเงยี บๆ มาตลอด จๆู่ ก็เอย่ ออกมาวา่ “คนผูน้ ีท้ างานรดั กมุ ยงิ่ นัก เกรงวา่ จะมแี ผนการตง้ั แตแ่ รก เพยี งแต่ ยงั ไม่รวู ้ า่ มวี ตั ถปุ ระสงคอ์ นั ใดกนั แน่” เซยี วจงิ ซนั ขมวดควิ้ “ยามนีเ้ ผงิ อ๋องถกู ฝ่ าบาทลงโทษดว้ ยการ เนรเทศไปยงั ถนิ่ ทรุ กนั ดาร วา่ กนั วา่ มผี ูต้ ดิ ตามไปดว้ ยคนหนึ่ง ขา้ ไดใ้ หค้ นไปสอบถามมาแลว้ แตก่ ็ไม่อาจรชู ้ อื่ เสยี งเรยี งนามของเขา ได”้ หลจู่ งิ่ อนั และฮเู หยยี นไม่เคยไดย้ นิ เรอื่ งนีม้ ากอ่ น เมอื่ ไดฟ้ ังก็ยน่ หวั ควิ้ เขา้ หากนั ทนั ที เซยี วจงิ ซนั จงึ เอย่ ตอ่ วา่ “ขา้ เดาวา่ คนผูน้ ีต้ อ้ งมคี วามสมั พนั ธ ์ ใกลช้ ดิ กบั เผงิ อ๋องเป็ นแน่ เขาอาจไม่เห็นดว้ ยกบั การกระทาของ เผงิ อ๋อง แตท่ าไดเ้ พยี งปกป้ องอยา่ งสดุ ความสามารถ” หลจู่ งิ่ อนั พยกั หนา้ รบั แลว้ พลนั คดิ เรอื่ งหนึ่งขนึ้ ได ้ “ฝ่ าบาทจดั การ กบั เผงิ อ๋องในครานี้ ขา้ อดรสู ้ กึ กงั วลไม่ได ้ เหมอื นฝ่ าบาททรงลงั เล ผดิ วสิ ยั ของโอสถสวรรค”์

เซยี วจงิ ซนั กลบั หวั เราะ กอ่ นจะพดู เสยี งเรยี บวา่ “ฮอ่ งเตย้ อ่ มตอ้ งมี เหตผุ ล ฝ่ าบาทมนี า้ พระทยั กวา้ งขวาง ในเมอื่ ทรงยอมละเวน้ ชวี ติ เผงิ อ๋องก็เป็ นธรรมดาทจี่ ะไม่ลงโทษโดยการประหาร” ทวา่ หลจู่ งิ่ อนั กลบั มอี าการไม่พอใจ “เชน่ นั้นแลว้ อยา่ งไร? ฝ่ าบาท ทรงปกครองไพรฟ่ ้ าแตห่ ากยงั กระทาเชน่ นีก้ ็เกรงวา่ จะอยไู่ ดไ้ ม่ยนื ยาว! หนาซา้ ตาหนักในยงั มมี ่อเยยี นคอยยแุ ยงอยอู่ กี คน” หลจู่ งิ่ อนั หนั มองไปรอบดา้ น เมอื่ เห็นวา่ ในหอ้ งโถงใหญน่ ั้นมเี พยี ง พวกเขาสามคนพนี่ อ้ งไม่มใี ครอนื่ เขาก็อดมองเซยี วจงิ ซนั ดว้ ย สายตาไม่พอใจไม่ได ้ “หากกอ่ นหนา้ นีพ้ จี่ งิ ซนั ยอมทาตามทพี่ วก เราเตอื น ยามนีท้ า่ นก็คงสวมฉลองพระองคส์ เี หลอื งอรา่ มไปแลว้ ขา้ และพนี่ อ้ งคนอนื่ ๆ ไหนเลยตอ้ งมาเผชญิ เรอื่ งวนุ่ วายเชน่ นี!้ ” เซยี วจงิ ซนั มองใบหนา้ ทเี่ ต็มไปดว้ ยความขนุ่ เคอื งของอกี ฝ่ ายแลว้ หวั เราะ “เจา้ กบั นางน้ันก็ไม่ไดต้ า่ งกนั ” หลจู่ งิ่ อนั ไดย้ นิ ก็ชะงกั ไป ผ่านไปครหู่ นึ่งจงึ เอย่ ขนึ้ วา่ “นี่เรยี กวา่ ชว่ งเวลาพสิ จู นใ์ จคน ขา้ ทาเพอื่ อนาคตของพวกเรา สว่ นนางทา เพอื่ ตาแหน่งฮองเฮาของตวั เอง”

หลงั จากพูดจบก็เหมอื นหลจู่ งิ่ อนั จะคดิ บางอยา่ งได ้ เขาพูดตอ่ เสยี ง ดงั วา่ “แตจ่ ะวา่ ไปเรอื่ งทกุ อยา่ งบนโลกนีย้ ากเกนิ กวา่ จะคาดเดา หากตอนน้ันทา่ นสถาปนาตนเองขนึ้ เป็ นฮ่องเต ้ แลว้ ม่อเยยี นยงั จะ เป็ นฮองเฮาอกี หรอื เปลา่ ? หากนางยงั เป็ นฮองเฮา ขา้ ก็รบั ไม่ได ้ จรงิ ๆ!” ฮเู หยยี นทนี่ ิ่งเงยี บฟังอยู่ พูดเสรมิ ขนึ้ วา่ “พจี่ งิ ซนั ไม่ไดห้ ลงใหลใน อานาจ เจา้ จะพูดมากไปไย ยงิ่ ไปกวา่ น้ันหากตอนนั้นเขาเชอื่ คาแนะนาของพวกเจา้ ตอนนีก้ ็คงไม่ไดพ้ บกบั อาซอ้ ทรี่ กั ใครก่ นั ผู ้ นีเ้ ป็ นแน่” หลจู่ งิ่ อนั พยกั หนา้ เห็นดว้ ยอยา่ งจนหนวดเครายงุ่ เหยงิ ขยบั ตาม “ถกู ตอ้ ง ดว้ ยนิสยั เชน่ พจี่ งิ ซนั ในเมอื่ รบั ปากวา่ จะแตง่ งานกบั ผูห้ ญงิ คนนั้นยอ่ มตอ้ งไม่คนื คาเป็ นแน่” เซยี วจงิ ซนั พยกั หนา้ แลว้ กลา่ วว่า “เป็ นเชน่ นีก้ ็ดแี ลว้ ทกุ คนก็ได ้ ตามทปี่ รารถนา” ทวา่ หลจู่ งิ่ อนั ยงั มที า่ ทางไม่พอใจ “แตว่ า่ ยามนีท้ กุ คา่ คนื ขา้ ไม่เคย นอนหลบั สนิท นับตงั้ แตเ่ ขาขนึ้ เป็ นฮ่องเต ้ อกี ทงั้ ยงั หลงใหลเอาใจ ผูห้ ญงิ คนนั้น ลมื เลอื นความสมั พนั ธฉ์ ันพนี่ อ้ งทมี่ มี าหลายปี ของ พวกเราจนหมด”

คราวนีฮ้ ูเหยยี นพยกั หนา้ เห็นดว้ ย ควิ้ เขม้ ขมวดแน่นกอ่ นกลา่ ววา่ “ตง้ั แตผ่ ูห้ ญงิ คนน้ันซบอกเขา เขาก็หนั หลงั ใหพ้ วกเราทเี่ ป็ นพี่ นอ้ ง” เซยี วจงิ ซนั ไดแ้ ตย่ มิ้ เฝื่ อน ในดวงตาทงั้ คปู่ รากฏแววจนใจ “บางที อาจไม่ใชใ่ นตอนน้ันก็เป็ นได ้ น่าจะเป็ นตงั้ แตต่ อนทเี่ ขาไดพ้ บกบั สตรผี ูน้ ้ันมากกวา่ และตอนนีเ้ ขาก็ไม่ใชร่ ชั ทายาทคนเดมิ ทพี่ วก เราเคยรจู ้ กั เสยี แลว้ หากขา้ รวู ้ า่ เขาจะหลงใหลนางมากมายเพยี งนี้ ไม่วา่ อยา่ งไรขา้ ก็จะไม่ยอมขอ้ งเกยี่ วกบั นางเป็ นอนั ขาด” หลจู่ งิ่ อนั รบี โบกไมโ้ บกมอื “ชา่ งเถอะ เรอื่ งนีจ้ ะโทษทา่ นไม่ได ้ คา โบราณทกี่ ลา่ วไวว้ า่ เสรจ็ นาฆ่าโคถกึ เสรจ็ ศกึ ฆ่าขนุ พลน้ันใชไ้ ด ้ เสมอ ตอ่ ใหเ้ ป็ นพนี่ อ้ งทรี่ กั ใครก่ นั แคไ่ หนก็ตอ้ งมวี นั แยกจาก ยงิ่ ไป กวา่ น้ันเขาเองก็มชี าตกิ าเนิดทแี่ ตกตา่ งจากพวกเรา เมอื่ เขาอยใู่ น ตาแหน่งน้ัน ตอ่ ใหเ้ ขาเป็ นฮ่องเตท้ ไี่ รซ้ งึ่ ความทะเยอทะยานในใจก็ ตอ้ งถกู ผูค้ นรอบขา้ งบบี บงั คบั ใหเ้ ป็ นเชน่ น้ันอยดู่ ”ี หลจู่ งิ่ อนั ลบู หนวดเคราตนเองพลางทอดถอนใจ “ยามนีฝ้ ่ าบาท หลงใหลในอานาจวาสนา ทวา่ กลบั หลงใหลในสาวงามเสยี ยงิ่ กวา่ พวกเรานั้นดคู นผดิ จรงิ ๆ”

เซยี วจงิ ซนั พยกั หนา้ “พูดไดด้ !ี โบราณวา่ ไวอ้ านาจวาสนานั้นทา ใหจ้ ติ ใจคนเปลยี่ นแปลงไดง้ า่ ยทสี่ ดุ แตพ่ วกเจา้ วางใจเถดิ กอ่ นที่ ขา้ จะจากไปตอ้ งทาใหจ้ ติ ใจของเขากลบั มาเป็ นเหมอื นเดมิ ใหไ้ ด!้ ” ฮเู หยยี นนิ่งคดิ เล็กนอ้ ยกอ่ นจะกลา่ ววา่ “วนั นีข้ า้ เห็นฝ่ าบาทแลว้ โลง่ ใจขนึ้ มาก ตอนทเี่ ขาเห็นทา่ นกบั อาซอ้ รกั ใครก่ นั ดี เขาก็คงรู ้ แลว้ วา่ ฮองเฮาของตวั เองนั้นไรซ้ งึ่ ความหวงั สว่ นเรอื่ งทฝี่ ่ าบาทจะ ทรงเป็ นหว่ งในพระราชอานาจหรอื ไม่นั้น ขา้ วา่ คงไม่มอี ะไร เพราะ ถงึ อยา่ งไรพวกเราก็ไม่ใชค่ นละโมบโลภมากหรอื หลงใหลใน อานาจวาสนา อยา่ งมากก็แคก่ ลบั ไปบา้ นเกดิ ไปอยา่ งเชน่ พจี่ งิ ซนั ” หลจู่ งิ่ อนั พยกั หนา้ หงกึ หงกั พูดเสรมิ อยา่ งเห็นดว้ ย “ถกู ตอ้ ง! หลายปี มานีข้ า้ เก็บสะสมเงนิ ไวจ้ านวนหนึ่ง หากนาเงนิ จานวนนีไ้ ป หาทหี่ า่ งไกลสกั แหง่ ก็สามารถใชช้ วี ติ ไดอ้ ย่างสขุ สบาย หาหญงิ สาวแตง่ งานดว้ ยแลว้ มลี กู เพยี งเท่านีช้ วี ติ ก็มคี วามสขุ แลว้ ” . ยามนีเ้ หมยจอื่ กาลงั กอดเจา้ ลานอ้ ยอยา่ งดอี กดใี จ

จงึ เป็ นธรรมดาทนี่ างจะไม่ไดย้ นิ เรอื่ งราวตา่ งๆ ทพี่ วกผชู ้ ายพูดคยุ ปรบั ทกุ ขแ์ ละตระเตรยี มการกนั อยใู่ นหอ้ งโถงใหญ่ หญงิ สาวมองสารวจเจา้ ลานอ้ ยของตน ทา่ ทางของมนั ราวกบั ได ้ ผ่านเรอื่ งราวตา่ งๆ มามากมายเชน่ กนั ดวงตาทจี่ อ้ งมองนางเหมอื น มนี า้ ตาเออ่ คลอ ทาใหค้ วามรสู ้ กึ เศรา้ ใจจากการพลดั พรากน้ัน เพมิ่ พูนขนึ้ อกี เหมยจอื่ เห็นแลว้ ก็รสู ้ กึ เสยี ใจและอดสงสารไม่ได ้ นางลบู ใบหเู ล็กๆ ของมนั อยา่ งทะนุถนอม แลว้ พรา่ พูดวา่ “เจา้ ก็ไม่ชอบขา้ งนอกนี่ใช่ ไหม? รอใหเ้ ขาจดั การงานใหเ้ สรจ็ เรยี บรอ้ ยกอ่ น แลว้ พวกเราก็จะ กลบั บา้ นดว้ ยกนั พอกลบั ไปแลว้ ขา้ จะซอ่ มแซมเพงิ ของเจา้ เสยี ใหม่ ขา้ จะหาหญา้ และเอาอาหารดๆี มาใหเ้ จา้ กนิ ทกุ วนั ถา้ มเี วลา วา่ งก็จะพาเจา้ ออกไปเดนิ เลน่ ตามไหลเ่ ขา จะไม่ใหเ้ จา้ ตอ้ งลาบาก อกี แลว้ ” เจา้ ลานอ้ ยทาทา่ ทางเหมอื นฟังทเี่ หมยจอื่ พดู รเู ้ รอื่ ง มนั ใชห้ วั ถไู ถ ไปมาอยตู่ รงเอวของนาง ทาราวกบั เป็ นเด็กนอ้ ยทกี่ าลงั ออดออ้ น ยงิ่ ทาใหเ้ หมยจอื่ รกั และเอ็นดมู ากขนึ้ .

หลงั เซยี วจงิ่ ซนั สง่ หลจู่ งิ่ อนั และฮเู หยยี นกลบั ไปแลว้ ตอนทเี่ ดนิ กลบั เขา้ มาในจวน เขาก็เห็นเพยี งเจา้ ลาทกี่ าลงั กม้ หนา้ กม้ ตากนิ หญา้ อยู่ กลบั ไม่เห็นแมแ้ ตเ่ งาของเหมยจอื่ ชายหนุ่มจงึ ถามกบั หญงิ รบั ใช ้ อกี ฝ่ ายตอบมาวา่ “ฮูหยนิ ถอื มดี ไปเลม่ หนึ่งแลว้ ใหเ้ ผงิ เอ๋อถอื ตะกรา้ ตามไป ทง้ั สองเดนิ ออกไปทางสวนดา้ นหลงั เจา้ คะ่ ” เซยี วจงิ ซนั ไดย้ นิ ก็เลกิ ควิ้ ขนึ้ อยา่ งประหลาดใจ นางจะเอาตะกรา้ กบั มดี ไปทาอะไรกนั ? ถงึ ชายหนุ่มจะยงั งุนงง แตส่ องเทา้ ก็กา้ วตามไปยงั สวนดอกไม้ ดา้ นหลงั กลบั มองเห็นเพยี งศรี ษะทมี่ เี สน้ ผมดาขลบั ขยบั ไปมาอยู่ เหนือพุ่มดอกไม้ เซยี วจงิ ซนั เดนิ เขา้ ไปดใู กลๆ้ ก็พบวา่ เหมยจอื่ กาลงั คกุ เขา่ อยใู่ นดงดอกไม้ มอื หนึ่งถอื เคยี ว กาลงั ตดั ตน้ หญา้ ออ่ นๆ ทเี่ พงิ่ ขนึ้ ใหม่ เขาเห็นแลว้ ก็เขา้ ใจทนั ทจี งึ หวั เราะเสยี งทมุ ้ “เจา้ นี่ชา่ งรกั เจา้ ลา นอ้ ยเสยี จรงิ อตุ สา่ หว์ งิ่ มาตดั หญา้ ใหม้ นั ถงึ ทนี่ ี่”

เหมยจอื่ ไดย้ นิ เสยี งหวั เราะทมุ ้ กงั วานก็เงยหนา้ มอง กอ่ นจะกลา่ ว เสยี งขนุ่ เคอื ง “ทนี่ ี่มแี ตด่ อกไมแ้ ปลกๆ สว่ นหญา้ น้ันมนี อ้ ย เหลอื เกนิ ขา้ เสยี แรงตดั มาตงั้ นานเพงิ่ ไดน้ ิดเดยี วเอง” พอพูดจบ นางก็ลกุ ขนึ้ จากดงดอกไมพ้ รอ้ มกบั ยกตะกรา้ ทวี่ างไวบ้ นพนื้ ชใู ห ้ เซยี วจงิ ซนั ดู แลว้ พูดตอ่ ไป “มนั คงพอกนิ แกห้ วิ ไดแ้ คช่ ว่ั คราว” เซยี วจงิ ซนั กม้ หนา้ มอง ในตะกรา้ ใบเล็กมหี ญา้ เขยี วสดอยเู่ พยี ง เล็กนอ้ ย หนาซา้ หญา้ ทตี่ ดั ไดย้ งั เวา้ แหวง่ ไม่สมบรู ณอ์ กี ดว้ ย มอง ปราดเดยี วกร็ ไู ้ ดว้ า่ ตอ้ งใชค้ วามพยายามมากมายกวา่ จะสามารถ ตดั หญา้ ออ่ นออกมาจากดงดอกไม้ คดิ ไปแลว้ ชา่ งสรา้ งความ ยากลาบากใหก้ บั ภรรยาสาวของตนเสยี จรงิ



ตอนที่ 113 เจา้ ลาเปลยี่ นนาย ตอนนั้นเองทเี่ ผงิ เอ๋อเองก็เงยหนา้ ขนึ้ มาจากสวนดอกไมเ้ ชน่ กนั นางปาดเหงอื่ ทเี่ กาะอยเู่ ต็มหนา้ ผากแลว้ ก็พดู แกต้ า่ งใหส้ วนดอกไม้ อยา่ งซอื่ ๆ “ฮูหยนิ เจา้ คะ เดมิ ทสี วนดอกไมก้ ต็ อ้ งเอาไวป้ ลกู ดอกไม้ สเิ จา้ คะ ไหนเลยจะมหี ญา้ ขนึ้ มาไดแ้ ละยงิ่ ไม่ตอ้ งพูดถงึ เรอื่ งจะเอา หญา้ ไปเลยี้ งลาดว้ ย” ยามนีบ้ นศรี ษะของเหมยจอื่ มเี ศษใบไมแ้ หง้ ตดิ อยเู่ ต็มไปหมด นาง พดู อย่างเศรา้ สรอ้ ย “ดอกไมพ้ วกนีม้ ดี อี ะไรกนั แมจ้ ะบอกวา่ ปลกู ไว ้ ชมความงาม แตจ่ ะใชเ้ ป็ นอาหารเลยี้ งลายงั ไม่ไดเ้ ลย หรอื อยา่ วา่ แตจ่ ะเอาไปเลยี้ งไก่ ซา้ ยงั มหี นามแหลมไวต้ าคนอกี ดว้ ย” เซยี วจงิ ซนั กา้ วเทา้ เดนิ เขา้ ไปในสวนดอกไม้ กม้ ตวั ลงชว่ ยซบั เหงอื่ ทหี่ นา้ ผากใหเ้ หมยจอื่ แลว้ หยบิ ใบไมแ้ หง้ ทเี่ กาะตดิ อยตู่ ามเสน้ ผมนางออกพลางบอกวา่ “หากพรงุ่ นีพ้ อมเี วลาวา่ ง ขา้ จะออกไป เดนิ เลน่ ทนี่ อกเมอื งพรอ้ มกบั เจา้ ถงึ ตอนนั้นก็พาเจา้ ลานอ้ ยของเรา ไปดว้ ย ใหม้ นั ไดก้ นิ อาหารอมิ่ ทอ้ งสกั มอื้ ดไี หม?” เหมยจอื่ รบี พยกั หนา้ รบั อยา่ งดใี จ “ดเี จา้ คะ่ ถงึ ตอนนั้นขา้ ขอขเี่ จา้ ลาออกไปไดห้ รอื ไม่?”

นางรดู ้ วี า่ ตอนนีเ้ ซยี วจงิ ซนั เป็ นถงึ ทา่ นแม่ทพั ใหญ่ นางเองก็เป็ นฮู หยนิ ของเขา หากจะทาตวั เหมอื นเมอื่ กอ่ นทขี่ ลี่ าออกไปดา้ นนอกก็ คงไม่ไดแ้ ลว้ เซยี วจงิ ซนั เห็นแววตาเป็ นประกายสดใสของภรรยาก็พยกั หนา้ ตอบกลบั ดว้ ยนา้ เสยี งรกั ใคร่ “ไดอ้ ย่างแน่นอน” ทวา่ เหมยจอื่ กลบั ลงั เล “แลว้ หากมคี นเห็นเขา้ มนั จะดไู ม่เหมาะสม หรอื ไม่?” เซยี วจงิ ซนั กลา่ วยมิ้ ๆ วา่ “จะไปสนใจคนอนื่ ทาไม ในเมอื่ เจา้ อยากจะขกี่ ็ขเี่ ถอะ” หลงั จากไดร้ บั คายนื ยนั จากสามี เหมยจอื่ ก็ตอ้ งดใี จเป็ นธรรมดา มอื หนึ่งถอื ตะกรา้ สว่ นอกี มอื ก็จงู มอื ของเขาพลางกลา่ ววา่ “เชน่ น้ัน เรารบี ไปบอกขา่ วดนี ีก้ บั เจา้ ลากนั เถอะ ขา้ จะไดเ้ อาหญา้ พวกนีไ้ ป ใหม้ นั กนิ ดว้ ย”

แมเ้ ซยี วจงิ ซนั จะไม่คดิ วา่ ลาตวั น้ันจะเขา้ ใจขา่ วดขี องเหมยจอื่ แต่ ในเมอื่ ภรรยาของตนทาแลว้ มคี วามสขุ เขาก็ยอมเดนิ ไปกบั นาง เพอื่ นาขา่ วดนี ีไ้ ปบอกเจา้ ลานอ้ ย ดงั น้ันทสี่ วนดอกไมจ้ งึ เหลอื เผงิ เอ๋ออยคู่ นเดยี วตามลาพงั นางยนื มองเจา้ นายทง้ั สองทเี่ ดนิ จากไปไกล กอ่ นจะถอนหายใจยาวอยา่ ง จนใจ “ฮหู ยนิ นั้นชอบทาอะไรแปลกๆ มาแตไ่ หนแตไ่ ร แลว้ ทาไม ตอนนีท้ า่ นแม่ทพั ใหญ่ก็เป็ นเหมอื นนางไปดว้ ยอกี คน!” . เมอื่ เหมยจอื่ เอาหญา้ สดไปใหล้ าของตนกนิ เจา้ ลานอ้ ยกก็ นิ พลางสา่ ยหางไปมาอย่างดใี จ มนั ใชห้ วั ถไู ถอยตู่ รง ชว่ งเอวของเหมยจอื่ เซยี วจงิ ซนั ทยี่ นื มองอยขู่ า้ งๆ หวั เราะออกมา อยา่ งจนใจแลว้ กลา่ วว่า “มนั ชา่ งเหมอื นเจา้ เสยี จรงิ ” เหมยจอื่ พูดอยา่ งไม่สบอารมณว์ า่ “จะเป็ นไปไดอ้ ยา่ งไร มนั เป็ นลา จะมาเหมอื นขา้ ไดร้ !ึ ”

เซยี วจงิ ซนั เห็นเจา้ ลานอ้ ยทาทา่ ออดออ้ นเหมยจอื่ ก็หนั ขา้ งไปเบ ้ ปากดว้ ยความไม่พอใจ จากน้ันก็เอาแตห่ วั เราะแลว้ ไม่ไดพ้ ูดอะไร อกี เสยี งหวั เราะของเขาทาใหเ้ หมยจอื่ คดิ ถงึ เรอื่ งทเี่ กดิ ขนึ้ ในกระโจม เมอื่ ตอนทอี่ ยใู่ นคา่ ยทหารกอ่ นหนา้ นีไ้ ด ้ ตอนน้ันเขาใหน้ างจบั เสา เอาไวแ้ ลว้ กระแทกกระทน้ั อยทู่ ดี่ า้ นหลงั ยามนั้นนางรสู ้ กึ ไม่พอใจ ซา้ ยงั บอกไปวา่ เขาคดิ วา่ นางเป็ นลาหรอื อยา่ งไรกนั เมอื่ หวนนึกถงึ เหตกุ ารณต์ อนน้ัน ใบหนา้ หญงิ สาวก็แดงกา่ ขนึ้ มา ทนั ที นางคอ้ นสายตาใสเ่ ขาไปทหี นึ่ง จากน้ันก็เอาแตก่ ม้ หนา้ กม้ ตาใหอ้ าหารเจา้ ลาไมส่ นใจชายหนุ่มอกี ตอ่ ไป เป็ นธรรมดาทเี่ ซยี วจงิ ซนั จะรบั รคู ้ วามในใจของภรรยาสาว เขาเดนิ ไปขา้ งกายนางแลว้ โอบกอดจากดา้ นหลงั พูดดว้ ยนา้ เสยี งนุ่มทมุ ้ วา่ “จๆู่ ทาไมถงึ หนา้ แดงเลา่ ? รอ้ นหรอื ?” ลมหายใจอนุ่ ๆ ทรี่ นิ รดอยหู่ ลงั ใบหู ทาใหเ้ หมยจอื่ รวู ้ า่ เขาจะใช ้ ลกู ไมเ้ กา่ มาหลอกถาม มหี รอื ทเี่ ขาจะลว่ งรวู ้ า่ นางกาลงั คดิ สงิ่ ใดอยู่ ทถี่ ามเชน่ นีก้ ็เพอื่ จะหยอกเยา้ เลน่ เทา่ น้ัน พอคดิ ไดเ้ หมยจอื่ ก็บดิ เอวเบยี่ งกายหนีแลว้ พูดเสยี งแผ่วเบาวา่ “อยา่ ทารมุ่ รา่ ม เจา้ ลา กาลงั มองอยนู่ ะเจา้ คะ”

เซยี วจงิ ซนั หนั มองลาตวั น้ัน ก็เห็นวา่ มนั กาลงั พ่นลมหายใจฟื ด ฟาดออกมาทางจมูกแลว้ เงยหนา้ มองอยจู่ รงิ ๆ ดว้ ย ชายหนุ่มถงึ กบั ชะงกั ไปกอ่ นจะพดู อย่างจนใจ “เจา้ ลาตวั นีเ้ หลอื รบั จรงิ ๆ” ใครเลยจะรวู ้ า่ เจา้ ลานั้นดเู หมอื นจะเขา้ ใจสงิ่ ทเี่ ขาพูด หสู ขี าวขา้ ง หนึ่งของมนั กระดกิ ไปมาราวกบั บอกวา่ ไม่อยากสนใจแลว้ หนั กลบั ไปกนิ หญา้ ตอ่ ชายหนุ่มเห็นเชน่ น้ันก็หยดุ หวั เราะ “มนั ทาเหมอื นกบั ไมช่ อบหนา้ ขา้ ” เหมยจอื่ เห็นภาพเมอื่ ครกู่ ็อดทจี่ ะขาไม่ได ้ “นี่คอื เจา้ ลาทแี่ สนน่ารกั ของขา้ เป็ นธรรมดาทมี่ นั จะเชอื่ ฟังคาพูดของขา้ ในเมอื่ ทา่ นรงั แก ขา้ มนั ก็ตอ้ งไม่ชอบท่านอยแู่ ลว้ ” เซยี วจงิ ซนั ไดย้ นิ ก็ตหี นา้ ขรมึ จอ้ งมองลาตวั น้ันแลว้ กลา่ วอยา่ ง ตาหนิ “เจา้ ลานี่ชกั เอาใหญ่ จรงิ ๆ แลว้ ในตอนแรกขา้ เป็ นคน

จา่ ยเงนิ ซอื้ มนั มาแทๆ้ ตอนนีข้ า้ ก็เป็ นคนจา่ ยเงนิ ตงั้ รอ้ ยตาลงึ เพอื่ ซอื้ มนั คนื มาตอ่ หนา้ ธารกานัล แตม่ นั กลบั ทาหมางเมนิ กบั ขา้ ได!้ ” เหมยจอื่ เห็นเขาทาทา่ โกรธเคอื งเจา้ ลาก็หวั เราะ แตห่ ลงั จากหวั เราะ แลว้ ก็พลนั นึกขนึ้ ได ้ “เงนิ หนึ่งรอ้ ยตาลงึ หรอื ?” เซยี วจงิ ซนั พยกั หนา้ รบั ท่าทางขงึ ขงั “ใชแ่ ลว้ จา่ ยเงนิ ตงั้ หนึ่งรอ้ ย ตาลงึ ซอื้ ลาทไี่ ม่รบู ้ ญุ คณุ ตวั นี”้ อนั ทจี่ รงิ เหมยจอื่ ก็รดู ้ วี า่ ตอ้ งใชเ้ งนิ ถงึ หนึ่งรอ้ ยตาลงึ ซอื้ มนั กลบั มา แตเ่ พราะนางกาลงั ดมื่ ดา่ อยทู่ า่ มกลางความสขุ ทไี่ ดเ้ จา้ ลานอ้ ยคนื มาอกี ครง้ั จงึ แทบไม่ไดใ้ สใ่ จกบั เรอื่ งนีเ้ ลย กระทง่ั ตอนนีพ้ อนึก ขนึ้ มาไดก้ ็รสู ้ กึ เสยี ดาย “เงนิ ตง้ั รอ้ ยตาลงึ เก็บไวใ้ ชจ้ า่ ยไดต้ ง้ั นาน เลย” เซยี วจงิ ซนั พยกั หนา้ รบั “อมื เพอื่ มนั แลว้ ตอ้ งจา่ ยเงนิ ไปถงึ รอ้ ย ตาลงึ ” เหมยจอื่ กระแทกเทา้ แรงๆ ทหี นึ่ง “โอโ้ ห ชา่ งแพงจรงิ !” แตเ่ พยี งครู่ ก็เหมอื นจะคดิ บางอยา่ งไดจ้ งึ คอ่ ยๆ สงบสตอิ ารมณล์ ง

เซยี วจงิ ซนั เห็นใบหนา้ ของนางนั้นฉายแววครนุ่ คดิ จงึ เอย่ ถามเสยี ง เบา “ทาไมหรอื เจา้ คดิ อะไรขนึ้ มาไดอ้ กี ?” ดวงตาสกุ ใสเป็ นประกายของเหมยจอื่ จอ้ งมองมาทเี่ ขา กอ่ นจะคลี่ ยมิ้ แลว้ บอกวา่ “รอ้ ยตาลงึ ก็รอ้ ยตาลงึ สิ ขา้ ไม่เสยี ดายสกั นิด” เซยี วจงิ ซนั เลกิ ควิ้ ขนึ้ “เหตใุ ดจงึ ไม่เสยี ดายแลว้ เลา่ ?” เหมยจอื่ ยงั คงยมิ้ สดใส รอยยมิ้ น้ันเจดิ จา้ ราวกบั แสงตะวนั “ทบี่ า้ น ของคนขายลามมี ารดาทกี่ าลงั ป่ วยอยู่ เขามคี วามจาเป็ นตอ้ งใชเ้ งนิ จรงิ ๆ ในเมอื่ เราจา่ ยเงนิ รอ้ ยตาลงึ ให ้ น่ันก็ถอื วา่ ไดใ้ ชอ้ ยา่ งถกู ทถี่ กู ทางแลว้ เรานั้นยงั มมี อื มเี ทา้ ตอ่ ไปก็คอ่ ยหากนั ใหม่ได ้ ไม่เห็นตอ้ ง มาเสยี ดายเงนิ รอ้ ยตาลงึ นีเ้ ลย” . คา่ คนื น้ันเหมยจอื่ ครมึ้ อกครมึ้ ใจและอารมณด์ เี ป็ นพเิ ศษ เซยี วจงิ ซนั เองก็พลอยมคี วามสขุ ไปดว้ ย สองสามภี รรยาจงึ รว่ มกนั สรา้ งคา่ คนื แสนหวาน ออกแรงทงั้ บกุ บน่ั ทง้ั โตร้ บั จนเหงอื่ ไหลไคล

ยอ้ ย กระทง่ั เหมยจอื่ นอนซบกายอยบู่ นแผงอกหนาฟังเสยี งเตน้ ของ หวั ใจเขา แตแ่ ลว้ จๆู่ พลนั ไดย้ นิ เสยี งรองแม่ทพั ชยุ รายงานมาจากดา้ นนอกวา่ มผี ูม้ าเยอื นในยามวกิ าล “ดกึ ขนาดนีแ้ ลว้ ทาไมยงั มคี นมาหาอกี นะ?” เหมยจอื่ ตง้ั คาถาม อยา่ งแปลกใจ เซยี วจงิ ซนั ขมวดควิ้ อยา่ งสงสยั ถามรองแม่ทพั ชยุ ทอี่ ยดู่ า้ นนอก ดว้ ยนา้ เสยี งเครง่ ขรมึ “เป็ นใครกนั ?” รองแมท่ พั ชยุ รบี ตอบมาวา่ “เป็ นคนผูห้ นึ่งน่ังมาในเกยี้ วขอรบั บอก วา่ มาขอพบท่านแม่ทพั แตไ่ ม่ไดแ้ สดงตวั วา่ เป็ นใคร” เซยี วจงิ ซนั นิ่งคดิ อยคู่ รหู่ นึ่ง กอ่ นจะเบนหนา้ ออกไปมองนอก หนา้ ตา่ งแลว้ สง่ั เสยี งเรยี บ “บอกใหก้ ลบั ไปกอ่ น” ทวา่ รองแม่ทพั ชยุ ยงั ไม่ยอมไป กลบั รายงานเพมิ่ เตมิ อยา่ งลาบาก ใจวา่ “ทา่ นแม่ทพั ขอรบั ขา้ เห็นวา่ แขกผูม้ าเยอื นทา่ นนีฐ้ านะไม่

ธรรมดา หนาซา้ ยงั กลา่ วอกี วา่ ...” รองแม่ทพั ชยุ รวู ้ า่ การมาของคน ผูน้ ีย้ อ่ มไม่ธรรมดา ขณะพูดเขาจงึ มที า่ ทางลงั เล เซยี วจงิ ซนั ไดย้ นิ ก็เอย่ ถามพรอ้ มสหี นา้ เครง่ เครยี ด “นางยงั พดู อะไรอกี ?” รองแม่ทพั ชยุ ตอบกลบั ทนั ที “นางบอกวา่ หากท่านแม่ทพั ไม่ยอมให ้ พบ ก็จะอยรู่ อจนฟ้ าสางขอรบั ” เซยี วจงิ ซนั คารามเสยี งเยยี บเย็น นิ่งคดิ อยคู่ รหู่ นึ่งกอ่ นจะกลา่ ววา่ “ได ้ พานางไปรอทหี่ อ้ งโถงดา้ นหนา้ กอ่ น” รองแม่ทพั ชยุ รบั คาแลว้ รบี ไปทาตามคาสง่ั สว่ นเซยี วจงิ ซนั ก็ลกุ ขนึ้ แลว้ หยบิ เสอื้ ผา้ ทอี่ ยดู่ า้ นขา้ งมาสวม เหมยจอื่ ทผี่ ุดลกุ ขนึ้ มาน่ังอยกู่ อ่ น มองตามสามที สี่ วมเสอื้ ผา้ ทงั้ ใบหนา้ เครง่ ขรมึ ในใจอดสงสยั ไม่ไดว้ า่ ผูท้ มี่ าเยอื นเป็ นใครกนั แน่ แลว้ เหตใุ ดจงึ ตอ้ งมาขอพบเซยี วจงิ ซนั ในยามคา่ คนื เชน่ นีด้ ว้ ย? เซยี วจงิ ซนั ทสี่ วมเสอื้ ผา้ เรยี บรอ้ ย หนั ไปหยบิ สายคาดเอวมาผูก พรอ้ มกบั บอกเหมยจอื่ วา่ “เจา้ เขา้ นอนกอ่ นเถอะ”

เหมยจอื่ ไดย้ นิ นา้ เสยี งแข็งกรา้ วและเย็นชาของเขา หวั ใจก็พลนั เตน้ แรง นางเอย่ ถามเสยี งแผว่ เบา “แลว้ ทา่ นจะกลบั มาเมอื่ ไร?” เซยี วจงิ ซนั ไดย้ นิ นา้ เสยี งหวาดหวน่ั ของเหมยจอื่ เขาก็เงยหนา้ มอง พอเห็นวา่ ใบหนา้ ของนางน้ันดเู ศรา้ สรอ้ ย ชายหนุ่มก็รสู ้ กึ ผดิ รบี เดนิ กลบั มาน่ังทขี่ อบเตยี ง ยนื่ มอื ใหญไ่ ปจบั มอื นอ้ ยๆ ของนางมา กมุ เอาไวพ้ ลางตบเบาๆ ทหี่ ลงั มอื จากน้ันก็พยายามปรบั นา้ เสยี ง ของตนใหอ้ อ่ นลง “เจา้ นอนเถอะ ขา้ จะออกไปจดั การธรุ ะกอ่ น แลว้ จะรบี กลบั มา” เหมยจอื่ ขบรมิ ฝี ปากลา่ งพลางพยกั หนา้ “เจา้ คะ่ ทา่ นรบี กลบั มานะ” เซยี วจงิ ซนั เห็นทา่ ทางวา่ ง่ายของนางก็มองดว้ ยสายตารกั ใคร่ เขา สง่ ยมิ้ ใหอ้ ยา่ งออ่ นโยน กม้ หนา้ ลงหอมแกม้ นวลเนียนของภรรยา แลว้ พดู เสยี งนุ่มทมุ้ วา่ “ขา้ จะรบี กลบั มานอนกบั เจา้ ” เหมยจอื่ มองตามแผ่นหลงั กวา้ งหนาทผี่ ลกั บานประตเู ปิ ดแลว้ เดนิ จากไป กอ่ นจะลบู มอื ไปบนแกม้ ตวั เองทยี่ งั มไี ออนุ่ จากรมิ ฝี ปาก ของเขาอยู่

ตอนที่ 114 ผูม้ าเยอื นยามวกิ าล หอ้ งโถงใหญ่ มสี ตรนี างหนึ่งในชดุ เสอื้ คลมุ สดี า สวมหมวกทมี่ ผี า้ โปรง่ ปิ ดบงั ใบหนา้ ยนื หนั หลงั พลางกม้ หนา้ เล็กนอ้ ยอยตู่ รงทางเขา้ ราวกบั กาลงั ครนุ่ คดิ อะไรอยู่ เซยี วจงิ ซนั เหลอื บมองรองแม่ทพั ชยุ ทยี่ นื อยขู่ า้ งกาย อกี ฝ่ ายรบี เดนิ มาหาแลว้ กระซบิ ใหไ้ ดย้ นิ เพยี งสองคนวา่ “ตอนนีข้ า้ ไดส้ ง่ั ให ้ คนทไี่ ม่เกยี่ วขอ้ งออกไปหมดแลว้ และยงั ใหค้ นคอยเฝ้ าอยดู่ า้ น นอกดว้ ยขอรบั ” เซยี วจงิ ซนั พยกั หนา้ สง่ั เสยี งเรยี บ “ออกไปได”้ จากน้ันบรรยากาศรอบดา้ นก็มเี พยี งความเงยี บ สตรผี ูม้ าเยอื นได ้ แตย่ นื นิ่ง รอใหเ้ ซยี วจงิ ซนั เอย่ ปากกอ่ น แตเ่ ขากลบั ไม่ยอมพูดอะไร เลย สดุ ทา้ ยเป็ นนางเองทตี่ อ้ งหนั กลบั มา ผูม้ าเยอื นยนื่ มอื ออกมาจากเสอื้ คลมุ ตวั หลวม เผยใหเ้ ห็นมอื บอบ บางนุ่มนิ่มราวกบั ไรก้ ระดกู นิว้ เรยี วยาวผวิ เนียนละเอยี ดดง่ั หยก

ขาว ปลายเล็บเคลอื บไวด้ ว้ ยสแี ดงสดดเู ยา้ ยวน สแี ดงสดเมอื่ ตดั กบั สขี าวก็ชา่ งดงึ ดดู ใจผทู ้ พี่ บเห็นยงิ่ นัก ทวา่ เซยี วจงิ ซนั กลบั ไม่สนใจเลยสกั นิด สายตาชายหนุ่มเหมอื น มองผ่านไปดา้ นหลงั ไม่ไดใ้ สใ่ จคนตรงหนา้ แมแ้ ตน่ อ้ ย มอื งดงามคนู่ ้ันคอ่ ยๆ ปลดผา้ คลมุ ศรี ษะลง เสน้ ผมยาวสลวยราวปยุ เมฆก็แผ่สยายออกมา นางคลยี่ มิ้ เบาบาง กอ่ นจะปลดเชอื กเสอื้ คลมุ ของตนออกแลว้ ปลอ่ ยใหม้ นั คอ่ ยๆ เลอื่ นหลน่ ลงไป ขณะทเี่ สอื้ คลมุ เลอื่ นหลน่ ลงไปนั้นก็เผยใหเ้ ห็นสตรใี นชดุ สแี ดงสด ทเี่ คยสวมใสเ่ มอื่ วนั วาน ยนื อยภู่ ายในหอ้ งโถงใหญอ่ นั เงยี บเชยี บ นางเสมอื นดอกฝิ่ นทเี่ บง่ บานในยามคา่ คนื มสี แี ดงสดเยา้ ยวนใจแต่ แฝงไปดว้ ยพษิ รา้ ย ทาใหผ้ ูท้ พี่ บเห็นอยากจอ้ งมองจนไม่อาจละ สายตา นางอยใู่ นชดุ เดยี วกบั เมอื่ หลายปี กอ่ น เทา้ เรยี วงามคอ่ ยๆ ขยบั แลว้ เรมิ่ รา่ ยราดว้ ยทว่ งท่าเปี่ ยมไปดว้ ยเสน่หน์ ่าหลงใหล ทวา่ การรา่ ยราของนางทที่ าใหห้ วั ใจบรุ ษุ ทว่ั หลา้ สน่ั ไหว กลบั ไม่ อาจเปลยี่ นสหี นา้ และทา่ ทางเยอื กเย็นของผชู ้ ายตรงหนา้ ใหม้ ี ประกายออ่ นโยนออกมาไดเ้ ลย

นางคอ่ ยๆ หยดุ การรา่ ยราลง ชดุ สแี ดงยาวก็ลู่ลงตามการ เคลอื่ นไหวของเจา้ ของรา่ งเชน่ กนั หญงิ สาวกลา่ วดว้ ยนา้ เสยี งเจอื แววเจ็บชา้ “ทาไมทา่ นจงึ ไม่ยอมมองเลยเลา่ ?” เซยี วจงิ ซนั เหลอื บมองนางดว้ ยสายตาเฉยเมยแวบหนึ่ง กอ่ นจะ กลา่ ววา่ “ฮองเฮา การรา่ ยราของพระองคน์ ั้นควรมไี วใ้ หฮ้ ่องเต ้ ทอดพระเนตรเพยี งผูเ้ ดยี ว เซยี วจงิ ซนั นั้นเป็ นแคช่ าวป่ าชาวเขาไม่ เขา้ ใจเรอื่ งเชน่ นีห้ รอก” ม่อเยยี นเมอื่ วนั วานหรอื ฮองเฮาในวนั นี้ พอไดย้ นิ คาพูดหา่ งเหนิ ของอกี ฝ่ าย นางก็เผยยมิ้ งดงามออกมาแลว้ กลา่ ววา่ “แตข่ า้ ยงั อยากจะรา่ ยราใหท้ ่านไดช้ มอกี ” “ม่อเยยี น!” เซยี วจงิ ซนั ขมวดควิ้ เรยี กนางเสยี งเขม้ เป็ นเชงิ เตอื น เลกิ ใชค้ าพดู ตามพธิ กี าร “ทา่ นยงั คงเรยี กชอื่ ของขา้ ” ดวงตาของม่อเยยี นเป็ นประกายแวว วาวราวกบั มนี า้ ใสคลออยดู่ า้ นใน

เซยี วจงิ ซนั กลา่ วเนน้ ยา้ ทลี ะคาเสยี งหนัก “ม่อเยยี น เจา้ คดิ จะทา อะไรกนั แน่? ดกึ ดนื่ ค่าคนื มาหาขา้ ถงึ ทนี่ ี่ ตอ้ งการใหข้ า้ ตายหรอื อย่างไร?” ม่อเยยี นสา่ ยศรี ษะชา้ ๆ “ไม่ใช!่ จงิ ซนั ท่านเองก็รอู ้ ยแู่ กใ่ จ ขา้ จะจง ใจทารา้ ยท่านไดอ้ ย่างไร ขา้ ก็แคอ่ ยากมาพบหนา้ ทา่ น ใหท้ า่ นหนั มามองขา้ บา้ ง!” เซยี วจงิ ซนั ยมิ้ อยา่ งเยอื กเย็น ดวงตาคมเขม้ ดลู า้ ลกึ จนไม่อาจหยง่ั ถงึ ม่อเยยี นขยบั กายมาหาอยา่ งเชอื่ งชา้ นางคลชี่ ายผา้ สแี ดงจนดู เหมอื นผเี สอื้ ทสี่ ยายปี กพรอ้ มจะโบยบนิ “ทา่ นยงั จาชดุ นีไ้ ดห้ รอื ไม่ ครง้ั แรกทที่ า่ นเห็นขา้ ขา้ ก็สวมเสอื้ ผา้ ชดุ นีเ้ ชน่ กนั ” เซยี วจงิ ซนั จอ้ งมองรอยยมิ้ ของนางแลว้ กลา่ วอยา่ งเฉยชา “หากขา้ รวู ้ า่ เจา้ มแี ผนการในใจ ตอนนั้นขา้ คงยงิ ลกู ธนูใสอ่ ยา่ งไรป้ รานีไป แลว้ ” ทวา่ นางกลบั ทาเหมอื นไม่ไดย้ นิ คาพูดทแี่ สนเย็นชานีข้ องเขา ยงั คง ราพนั ตอ่ ไปวา่ “ตอนทเี่ ขาเห็นขา้ แวบแรก ขา้ ก็รทู ้ นั ทวี า่ เขาตอ้ งมา

สยบอยแู่ ทบชายกระโปรงขา้ แน่ แตข่ า้ ไม่ไดส้ นใจเขาเลย...” นาง ชอ้ นตามอง ดวงตางดงามชวนใหห้ ลงใหลจอ้ งมาทเี่ ซยี วจงิ ซนั แลว้ กลา่ วตอ่ ดว้ ยนา้ เสยี งออ่ นหวาน “ขา้ สนใจเพยี งทา่ น” นางสบกบั สายตาทเี่ ยอื กเย็นของเขา กอ่ นจะยมิ้ ใหแ้ ลว้ กลา่ วอกี วา่ “ตอนน้ันทา่ นแทบไม่มองขา้ เป็ นครง้ั ทสี่ อง แตข่ า้ กลบั มเี พยี งทา่ น อยใู่ นใจ” ใบหนา้ ของเซยี วจงิ ซนั ไรซ้ งึ่ อารมณใ์ ดๆ เขามองทา่ ทชี ดชอ้ ยของ นางราวกบั กาลงั มองกอ้ นหนิ กอ้ นหนึ่ง ม่อเยยี นเชดิ หนา้ ขนึ้ อยา่ งมน่ั ใจราวกบั โลกทงั้ ใบตอ้ งมาสยบอยู่ แทบเทา้ “ผูช้ ายทขี่ า้ ม่อเยยี นตอ้ งการ ตอ้ งเป็ นวรี บรุ ษุ ผูย้ งิ่ ใหญท่ ี่ อยเู่ หนือคนทว่ั หลา้ ตอนนั้นขา้ เห็นแคแ่ วบแรกก็รทู ้ นั ทวี า่ ทา่ นคอื ผูช้ ายทขี่ า้ ตอ้ งการ” “เพราะเหตนุ ี.้ ..ตอนน้ันเจา้ จงึ แสรง้ ทาตวั น่าสงสารก็เพอื่ รง้ั ใหข้ า้ อยู่ ขา้ งกาย” นา้ เสยี งของเซยี วจงิ ซนั แข็งกรา้ วไม่ตา่ งจากสหี นา้ ใน ยามนี ้

ม่อเยยี นสง่ ยมิ้ หวานมาให ้ “ใชแ่ ลว้ ผูช้ ายทกุ คนบนโลกไม่วา่ จะ ชอบหรอื ไม่ชอบสาวงาม พวกเขาตา่ งก็มจี ดุ ออ่ นขอ้ หนึ่งน่ันคอื มกั จะสงสารเห็นใจผูอ้ อ่ นแออยเู่ สมอ แมแ้ ตค่ นทมี่ จี ติ ใจแข็งแกรง่ ดง่ั หนิ ผาเชน่ ทา่ น เมอื่ ตอ้ งเห็นหญงิ สาวคกุ เขา่ รอ้ งไหแ้ ลว้ พรา่ ขอรอ้ งใหอ้ ยตู่ อ่ ตอนนั้นทา่ นเองก็ยงั ใจออ่ นไม่ใชห่ รอื ?” เซยี วจงิ ซนั หวนนึกถงึ เรอื่ งราวทผี่ ่านมา กอ่ นจะยมิ้ อยา่ งดแู คลน “เจา้ พูดไดไ้ ม่เลว ตอนนั้นขา้ มจี ดุ ออ่ นไม่นอ้ ยจรงิ ๆ” ม่อเยยี นสบตาเซยี วจงิ ซนั แลว้ เอย่ เสยี งออ่ นตอ่ ไป “จงิ ซนั ทา่ นรู ้ หรอื ไม่ บนโลกนีค้ นทรี่ จู ้ กั ทา่ นดที สี่ ดุ ไม่ใชพ่ นี่ อ้ งของทา่ นแตเ่ ป็ น ขา้ ผูห้ ญงิ ทที่ า่ นไม่เคยไยดเี ลย ขา้ รดู ้ วี า่ ทา่ นไม่เคยใหค้ วามสาคญั กบั ความงดงาม หากขา้ ใช ้ ความงามมาหลอกลอ่ ทา่ นก็คงไม่ไดผ้ ล ดงั นั้นขา้ จงึ ตอ้ งทาใหท้ า่ น รวู ้ า่ ตนเองตดิ คา้ งตอ่ ขา้ ขา้ จงึ แสดงใหเ้ ห็นวา่ ตวั เองโหยหาและ ตอ้ งการทา่ น แลว้ ก็เป็ นอยา่ งทขี่ า้ คดิ ไว ้ ในทสี่ ดุ ทา่ นก็ยอมให ้ คามน่ั สญั ญาวา่ ตอ่ ไปจะแตง่ งานกบั ขา้ ” ม่อเยยี นนิ่งเงยี บไปครหู่ นึ่งแลว้ จๆู่ ก็หวั เราะออกมา เสยี งหวั เราะน้ัน เยยี บเย็นอยา่ งทสี่ ดุ “อนั ทจี่ รงิ ขา้ ไม่เคยสนใจวา่ จดุ เรมิ่ ตน้ น้ันจะ เป็ นอยา่ งไร ขา้ รเู ้ พยี งวา่ ตนเองมเี วลาทงั้ ชวี ติ ทจี่ ะคอ่ ยๆ เขา้ ไปยดึ

ครองหวั ใจทา่ น น่าเสยี ดายทสี่ ดุ ทา้ ยแลว้ ขา้ กลบั พบวา่ ตนเองคดิ ผดิ ...” นางเชดิ หนา้ มองสารวจใบหนา้ แสนเย็นชาของเซยี วจงิ ซนั “หวั ใจ ของทา่ นนั้นแข็งกระดา้ งนัก แข็งยงิ่ กวา่ หนิ ผาเสยี อกี ” เซยี วจงิ ซนั พูดอยา่ งเรยี บเฉยวา่ “จดุ ม่งุ หมายแตกตา่ งไม่อาจรว่ ม ทาง แมข้ า้ จะเคยรบั ปากวา่ จะแตง่ งานกบั เจา้ แตส่ งิ่ ทเี่ จา้ ตอ้ งการคอื อานาจวาสนา ขา้ คงใหไ้ ม่ได”้ ม่อเยยี นหวั เราะอย่างเยยี บเย็น “ไม่ใชว่ า่ ท่านใหไ้ มไ่ ด ้ ท่านไม่ยอม ใหม้ ากกวา่ !” รมิ ฝี ปากนางยกยมิ้ สายตาอา้ งวา้ งจอ้ งมองไปทเี่ ขา “อานาจทาง การทหารทา่ นก็มอี ยใู่ นกามอื แม่ทพั ทงั้ หลายตา่ งก็ใหค้ วามเคารพ นับถอื ทา่ น ขอแคท่ า่ นทะเยอทะยานกวา่ นีส้ กั หน่อย มหี รอื จะ ไม่ได?้ ขา้ เคยเกลยี้ กลอ่ มทา่ นแลว้ แตท่ า่ นกลบั ทาไม่รไู ้ ม่เห็น” เซยี วจงิ ซนั ปรายตามองนาง “ม่อเยยี น ในเมอื่ เจา้ ตอ้ งการอานาจ วาสนา ยามนีเ้ จา้ ก็เป็ นถงึ ฮองเฮาผูส้ งู ศกั ดแิ ์ ลว้ ยงั มเี รอื่ งใดไม่ พอใจอกี หรอื ? สงิ่ ทขี่ า้ เซยี วจงิ ซนั ตอ้ งการยามนีค้ อื การใชช้ วี ติ

อยา่ งเงยี บสงบในทหี่ า่ งไกลสกั แหง่ แลว้ เหตใุ ดเจา้ ตอ้ งทาเชน่ นี้ ดว้ ย?” ม่อเยยี นสา่ ยหนา้ อยา่ งเชอื่ งชา้ “ไม่! ขา้ จะพอใจไดอ้ ย่างไร ขา้ ไม่ เขา้ ใจ ตง้ั แตแ่ รกทาไมทา่ นไม่เคยมสี หี นา้ ทา่ ทางทดี่ ตี อ่ ขา้ เลย แต่ หญงิ สาวชาวป่ าเขาผูน้ ้ันทา่ นกลบั รกั ใครเ่ อ็นดเู สยี เหลอื เกนิ ขา้ ไม่ เขา้ ใจจรงิ ๆ ทง้ั ทตี่ อนน้ันขา้ พยายามทาดกี บั ทา่ นตา่ งๆ นานา เหตุ ใดจงึ เทยี บไม่ไดก้ บั หญงิ สาวจากบา้ นป่ าเมอื งเถอื่ น หรอื วา่ ทา่ นชนื่ ชอบผูห้ ญงิ แบบน้ัน?” เซยี วจงิ ซนั ตอบดว้ ยนา้ เสยี งจรงิ จงั “นางไม่เหมอื นเจา้ นางเป็ น ภรรยาทขี่ า้ แตง่ งานดว้ ย” ม่อเยยี นยมิ้ เย็นชา “เชน่ น้ันแลว้ อยา่ งไร ตอนนั้นขา้ ก็เป็ นวา่ ที่ ภรรยาของทา่ น แลว้ ทา่ นเคยมใี บหนา้ ยมิ้ แยม้ ใหก้ บั ขา้ งนั้ ร?ึ หาก ขา้ แตง่ งานกบั ทา่ นตงั้ แตค่ รงั้ น้ัน แลว้ ทา่ นจะดกี บั ขา้ เหมอื นทดี่ กี บั นางหรอื ไม่?” เซยี วจงิ ซนั นิ่งเงยี บไปครหู่ นึ่ง กอ่ นจะยอมรบั วา่ “เวลาน้ันขา้ อาจไม่ ดพี อจรงิ ๆ”

สหี นา้ ม่อเยยี นเต็มไปดว้ ยความเจ็บชา้ “ในตอนแรกหากทา่ นไม่ ปฏบิ ตั กิ บั ขา้ เชน่ น้ัน แลว้ ขา้ จะหนั ไปซบอกของเขาไดอ้ ยา่ งไร? ใน เมอื่ มผี ชู ้ ายทยี่ นิ ดจี ะมอบอานาจวาสนาใหก้ บั ขา้ แลว้ เหตใุ ดขา้ ตอ้ งไยดผี ชู ้ ายทเี่ ย็นชา แมค้ วามรกั เพยี งนิดก็ไม่มจี ะมอบใหข้ า้ ดว้ ย เลา่ ?” เซยี วจงิ ซนั พยกั หนา้ “เจา้ อยกู่ บั เขานั้นถกู ตอ้ งแลว้ ตา่ งฝ่ ายตา่ งก็ ไดใ้ นสงิ่ ทปี่ รารถนา” หลงั จากพดู จบ เขาก็ถามวา่ “เจา้ มาทนี่ ี่ฝ่ าบาทตอ้ งทรงทราบแน่ ที่ ทาเชน่ นีค้ งหวงั จะใหข้ า้ กบั ฝ่ าบาทตอ้ งแตกแยกกนั สนิ ะ?” ม่อเยยี นยมิ้ เยย้ หยนั “เชน่ น้ันแลว้ อยา่ งไร? เรามารอดกู นั วา่ ใน พระทยั ของฝ่ าบาท จรงิ ๆ แลว้ ขา้ สาคญั หรอื วา่ พนี่ อ้ งเมอื่ ครง้ั อดตี นั้นสาคญั กนั แน่?” เซยี วจงิ ซนั พลนั หวั เราะอยา่ งเย็นชา “ด!ี ในเมอื่ เรอื่ งมาถงึ ขนั้ นี้ เรา ก็รออยตู่ รงนีใ้ หฝ้ ่ าบาทเสด็จมาก็แลว้ กนั เรอื่ งนีจ้ ะไดแ้ ตกหกั กนั ไป เลย!”



ตอนที่ 115 ตง้ั ครรภ ์ ม่อเยยี นเห็นรอยยมิ้ เย็นชาของเขา รมิ ฝี ปากบางก็เผยรอยยมิ้ ทงี่ ดงามออกมา “เขาคงมาไม่ถงึ ในเรว็ ๆ นีแ้ น่ กวา่ เขาจะมา พวกเราก็สามารถทาเรอื่ งอนื่ ไดต้ ง้ั มากมาย...” ขณะทพี่ ูดนางก็คอ่ ยๆ เยอื้ งกรายเขา้ มาใกลเ้ ซยี วจงิ ซนั กอ่ นจะยนื่ นิว้ มอื เรยี วงามมาจบั ทหี่ วั ไหลข่ องเขา “ฮองเฮา!” เซยี วจงิ ซนั กา้ วถอยไปดา้ นหลงั เพอื่ หลบมอื อกี ฝ่ าย นา้ เสยี งทใี่ ชเ้ หนิ หา่ ง ฮองเฮายมิ้ เยอื กเย็นออกมา ในรอยยมิ้ นั้นแฝงไวด้ ว้ ยความสะใจ นางเลกิ ควิ้ ขนึ้ พรอ้ มกบั กลา่ วเสยี งเรยี บวา่ “เซยี วฮหู ยนิ เห็นทเี รา คงตอ้ งอยรู่ อฝ่ าบาทเสด็จมาพรอ้ มกนั แลว้ ” เซยี วจงิ ซนั หนั ขวบั ไปมอง ก็พบวา่ เหมยจอื่ กาลงั ยนื อยตู่ รงทางเขา้ หอ้ งโถงใหญ่และกาลงั จอ้ งมองมาดว้ ยสหี นา้ ตะลงึ งนั

. เหมยจอื่ ยนื มองคนทง้ั สองอยา่ งนิ่งองึ้ จๆู่ นางก็รสู ้ กึ เวยี นหวั ขนึ้ มา นางไม่เขา้ ใจวา่ เหตใุ ดฮองเฮาจงึ มา ทนี่ ี่ในเวลาเชน่ นี?้ เมอื่ ครทู่ าไมพวกเขาถงึ พูดคยุ กนั แบบน้ัน? เรอื่ ง นีท้ าใหน้ างรสู ้ กึ หวาดหวน่ั ใจอยา่ งบอกไม่ถกู นางเป็ นแคห่ ญงิ สาวชาวป่ าชาวเขาคนหนึ่ง เดมิ ทชี ว่ั ชวี ติ นีก้ ็คงไม่ มโี อกาสไดพ้ บฮองเฮาหรอื ฮ่องเตอ้ ะไรทง้ั น้ัน ทวา่ ยามนีต้ วั เองไม่ เพยี งไดเ้ ขา้ มาในวงั หลวง ยงั ไดเ้ ขา้ เฝ้ าทงั้ ฮ่องเตแ้ ละฮองเฮา อกี ทง้ั ยงั ไดร้ วู ้ า่ สามขี องตนกบั ฮองเฮาเคยมคี วามสมั พนั ธล์ กึ ซงึ้ ตอ่ กนั อกี ดว้ ย เหมยจอื่ รสู ้ กึ ราวกบั ทงั้ หมดนีเ้ ป็ นความฝันทแี่ สนจะพลิ กึ พลิ น่ั บางทลี างสงั หรณน์ ีอ้ าจเกดิ ขนึ้ นานแลว้ เพยี งแตน่ างไม่กลา้ คดิ เชน่ นั้น ไม่กลา้ คดิ วา่ ฮองเฮาทสี่ งู สง่ จะเคยเป็ นหญงิ สาวทเี่ ป็ น คหู่ มนั้ คหู่ มายของเซยี วจงิ ซนั เหมยจอื่ ขบรมิ ฝี ปากแน่นพลางสา่ ย หนา้

เหตใุ ดถงึ เป็ นเชน่ นีไ้ ด?้ เซยี วจงิ ซนั เห็นแววตาทเี่ ต็มไปดว้ ยความสนั สนวนุ่ วายของเหมยจอื่ ดวงตานางเครง่ เครยี ด รา่ งกายออ่ นแรงราวกบั จะแตกสลาย เขารบี กา้ วเขา้ ไปจบั บา่ ของนางแลว้ รอ้ งเรยี กอยา่ งปวดใจ “เหมยจอื่ ” หญงิ สาวชอ้ นสายตาขนึ้ พยายามฝื นลมื ตามองเขา ทวา่ ทกุ สงิ่ ที่ อยตู่ รงหนา้ กลบั คอ่ ยๆ เลอื นราง เหมยจอื่ เห็นสหี นา้ และทา่ ทางรอ้ นรนของเซยี วจงิ ซนั เคลอื่ นไหวอยู่ ตรงหนา้ คลา้ ยกบั วา่ ตนไดย้ นิ เสยี งเขารอ้ งตะโกนอยา่ งตนื่ ตระหนก แตเ่ สยี งน้ันราวกบั ดงั กอ้ งมาจากทไี่ กลแสนไกล แวว่ เขา้ มา ท่ามกลางความสบั สนวนุ่ วายในใจตนเอง แต่แลว้ จๆู่ ก็เหมอื นมอี กี เสยี งตะโกนขนึ้ มา “ฮอ่ งเตเ้ สด็จ...” ฮ่องเต ้ ฮองเฮา นี่มนั เรอื่ งอะไรกนั ? ในทสี่ ดุ สตกิ ารรบั รสู ้ ดุ ทา้ ยของเหมยจอื่ ก็หลดุ ลอยออกจากรา่ ง นางไม่สามารถควบคมุ รา่ งกายตนเองไดอ้ กี ตอ่ ไปจงึ ลม้ ลงทนั ที

. จงั หวะทเี่ หมยจอื่ หมดสติ เซยี วจงิ ซนั ก็รบี เขา้ มาประคองแลว้ กอดนางไวใ้ นออ้ มแขน ในขณะ ทมี่ อื ขา้ งขวายกขนึ้ จบั ขอ้ มอื เพอื่ ตรวจชพี จรของนาง ในเวลาเดยี วกนั ฮ่องเตก้ ็เดนิ เขา้ มาในหอ้ งโถงใหญพ่ รอ้ มกบั กลมุ่ ราชองครกั ษ ์ เพราะรบี รอ้ นเดนิ ทางทาใหฮ้ ่องเตต้ อ้ งหยดุ ปรบั ลม หายใจใหเ้ ป็ นปกติ กอ่ นจะเงยหนา้ มองคนทอี่ ยใู่ นหอ้ งโถงน้ัน ฮองเฮาไดแ้ ตย่ นื นิ่งเฉย ดวงตาฉายแววยมิ้ เยาะราวกบั กาลงั ดเู รอื่ ง สนุก ฮ่องเตพ้ ลนั ขมวดควิ้ แลว้ เบนสายตาไปทางเซยี วจงิ ซนั พบวา่ เขากาลงั จบั ชพี จรของเหมยจอื่ อยู่ สว่ นเหมยจอื่ น้ันมใี บหนา้ ซดี เผอื ดหมดสตอิ ย่ใู นออ้ มกอดของสามี หลงั จากใครค่ รวญสถานการณต์ รงหนา้ ฮ่องเตก้ ็ถามวา่ “นางเป็ น อะไร?”

เซยี วจงิ ซนั เงยหนา้ มองฮอ่ งเต ้ สหี นา้ ของเขาไม่สดู้ นี ัก “นางกาลงั ตง้ั ครรภ”์ ฮ่องเตถ้ งึ กบั นิ่งงนั ผ่านไปครหู่ นึ่งก็ไดส้ ตกิ ลบั มา “ยนิ ดดี ว้ ย ยนิ ดี ดว้ ย!” ทวา่ บนใบหนา้ เซยี วจงิ ซนั กลบั ไรแ้ ววปี ตยิ นิ ดี “นางไดร้ บั เรอื่ ง สะเทอื นใจ ครรภน์ ีจ้ งึ ยงั ไม่ปลอดภยั ” ฮ่องเตห้ นั ไปมองฮองเฮาก็พอคาดเดาไดว้ า่ เกดิ เรอื่ งอะไรขนึ้ จงึ เอย่ อยา่ งลาบากใจวา่ “เมอื่ ครเู่ กดิ เรอื่ งอะไรขนึ้ ถงึ ทาใหอ้ าซอ้ สะเทอื น ใจเชน่ นี?้ ” เขาเป็ นถงึ โอรสสวรรค ์ แตไ่ หนแตไ่ รเมอื่ เอย่ ปากถามก็ไม่เคยมผี ูใ้ ด หาญกลา้ ไม่ตอบกลบั ทวา่ ครง้ั นีเ้ มอื่ ถามออกไปแลว้ ไม่เพยี ง ฮองเฮาจะไม่สนใจ นางยงั ไม่ยอมชายตามองดว้ ยซา้ สว่ นพนี่ อ้ งใน อดตี ทวี่ นั นีเ้ ป็ นถงึ ขนุ นางใหญก่ ลบั กอดภรรยาของตวั เองนิ่ง ไม่ เปิ ดปากพูดสงิ่ ใดออกมา ฮ่องเตส้ ง่ เสยี ง “เฮอ้ !” ออกมาอยา่ งกระอกั กระอว่ นใจแลว้ สง่ั เสยี ง เบา “ใหค้ นไปเชญิ หมอหลวงมาเดย๋ี วนี”้

เซยี วจงิ ซนั กลา่ วดว้ ยนา้ เสยี งเย็นชาโดยไม่มองหนา้ อกี ฝ่ าย “ไม่ ตอ้ ง!” หลงั จากพูดจบเขาก็ชอ้ นรา่ งเหมยจอื่ ขนึ้ อยา่ งระมดั ระวงั อมุ ้ นาง เดนิ ออกไปจากหอ้ งโถงใหญ่ เซยี วจงิ ซนั เพงิ่ จะเดนิ ออกไปก็มกี ลมุ่ คนวงิ่ กรกู นั เขา้ มา น่ันก็คอื แม่ ทพั ฮเู หยยี นและแม่ทพั หลจู่ งิ่ อนั ทเี่ พงิ่ ไดย้ นิ ขา่ ว หลจู่ งิ่ อนั เบกิ ตาเรยี วเล็กจอ้ งมองเหตกุ ารณ์ กอ่ นจะถามวา่ “เกดิ อะไรขนึ้ อาซอ้ เป็ นอะไรไปหรอื ?” ฮูเหยยี นเห็นฮ่องเตแ้ ละฮองเฮายนื อยใู่ นหอ้ งโถงใหญ่ดว้ ยท่าทาง แตกตา่ งกนั อยา่ งสนิ้ เชงิ เขาจงึ ไม่อยากจะซกั ถาม ทาเพยี งกา้ วเทา้ ตามเซยี วจงิ ซนั ไป . เหมยจอื่ รสู ้ กึ เหน็ดเหนื่อยอยา่ งบอกไม่ถกู

นางรสู ้ กึ ราวกบั ตนกาลงั ปี นป่ ายหนา้ ผาสงู ภเู ขาลกู นีท้ ง้ั หนาว เหน็บทง้ั มดื มดิ มองไม่เห็นปลายทาง นางไม่ชอบความรสู ้ กึ เชน่ นี้ เลย สาหรบั เหมยจอื่ แลว้ การไดอ้ ยภู่ ายใตแ้ สงแดดและไดข้ อี่ ยบู่ น หลงั เจา้ ลานอ้ ยทมี่ เี ซยี วจงิ ซนั คอยจงู เชอื กใหน้ ่ันคอื สงิ่ ทนี่ างชนื่ ชอบมากทสี่ ดุ เซยี วจงิ ซนั ผูท้ เี่ คยจงู เจา้ ลานอ้ ยใหน้ างขคี่ นนั้นอยทู่ ใี่ ดกนั ? ขณะทเี่ หมยจอื่ กาลงั กวาดสายตามองหา นางก็เหมอื นจะไดย้ นิ เสยี งอบอนุ่ ของเขาเรยี กหาตนอยู่ ในนา้ เสยี งนั้นแฝงไวด้ ว้ ย ความรสู ้ กึ ผดิ ความรสู ้ กึ จนใจและความเจ็บปวด เหมยจอื่ รบั รถู ้ งึ กระแสความอบอนุ่ ทแี่ ผ่ซา่ นมาจากแผงอกหนา กวา้ ง เหมอื นกบั แสงตะวนั ในเดอื นสามทคี่ อ่ ยๆ อนุ่ ขนึ้ ราวกบั มี กระแสนา้ อนุ่ มาโอบลอ้ มรอบตวั ชว่ ยคลายความมดื มดิ และความ เหน็บหนาวใหห้ า่ งออกไปไกลแสนไกล เสยี งเรยี กขานชดั เจนขนึ้ เรอื่ ยๆ จนนางสามารถรบั รไู ้ ดถ้ งึ ลม หายใจอนุ่ ๆ จากเขา

เหมยจอื่ พยายามลมื ตาดว้ ยความยากลาบาก และสงิ่ ทเี่ ห็น...ก็คอื ดวงตารอ้ นรนทจี่ บั จอ้ งมาคนู่ ั้น เมอื่ เห็นนางฟื้นคนื สตแิ ลว้ ดวงตาคมเขม้ ก็เปี่ ยมไปดว้ ยความปี ติ ยนิ ดี เขาเรยี กนางดว้ ยนา้ เสยี งทฟี่ ังดสู น่ั เครอื พรอ้ มกบั รวบรา่ งบอบ บางเขา้ มากอด แลว้ ซบใบหนา้ แข็งกรา้ วกบั เสน้ ผมสลวยของนาง “เหมยจอื่ ในทสี่ ดุ เจา้ ก็ฟื้นแลว้ !” เหมยจอื่ นิ่งคดิ อยนู่ าน ความทรงจาตา่ งๆ คอ่ ยๆ กลบั มา จนกระทง่ั นางจาเรอื่ งราวไดท้ งั้ หมด ฮองเฮา ฮ่องเต ้ หญงิ สาวในชดุ สแี ดง เซยี วจงิ ซนั และคามน่ั สญั ญา ทจี่ ะแตง่ งานกนั ... เหมยจอื่ เคยเขา้ ใจมาตลอดวา่ ผูช้ ายคนนีเ้ ป็ นของตน ยามนีก้ ลบั ไดร้ คู ้ วามจรงิ วา่ เขายงั มเี รอื่ งราวในอดตี ทยี่ ากจะยอมรบั ได ้ ตอนนีน้ างไม่อาจเขา้ ใจเรอื่ งทหี่ ญงิ สาวผูง้ ดงามของฮ่องเตน้ ั้นเคย เป็ นวา่ ทภี่ รรยาของสามตี นเอง และนางยงิ่ ยากจะเขา้ ใจวา่ ตอนแรก

เซยี วจงิ ซนั คดิ อยา่ งไรกบั ตน หญงิ สาวทพี่ ลาดหวงั ในความรกั จน ถงึ กบั แสวงหาความตาย เซยี วจงิ ซนั ไม่รวู ้ า่ เหมยจอื่ คดิ อะไรอยใู่ นใจ พอนางฟื้นขนึ้ มาก็เอา แตซ่ บหนา้ นิ่งเงยี บอยกู่ บั อกของเขา ในแววตาแสดงถงึ ความความ วติ กกงั วล “เหมยจอื่ เจา้ รสู ้ กึ ไม่สบายตรงไหนหรอื ไม่?” เหมยจอื่ ไดย้ นิ เขาถามก็เหลอื บสายตาขนึ้ มองอยา่ งเซอื่ งซมึ กอ่ น จะสา่ ยหนา้ แลว้ ตอบเสยี งแผ่ววา่ “ขา้ ไม่เป็ นไร” เซยี วจงิ ซนั มองเหมยจอื่ อยา่ งพจิ ารณาอยคู่ รหู่ นึ่งก็รไู ้ ดว้ า่ นางกาลงั คดิ อะไรอยู่ เขาโอบกอดนางนิ่งอยคู่ รหู่ นึ่ง กอ่ นจะคอ่ ยๆ คลายมอื ออกแลว้ พูดออ่ นโยนทขี่ า้ งหู “วนั นีเ้ ราไปจากเมอื งหลวงกนั เรอื่ ง ใดทเี่ จา้ ไม่ร.ู ้..ขา้ จะเลา่ ใหฟ้ ังทง้ั หมด” เหมยจอื่ ยงั คงไม่เขา้ ใจ นางกะพรบิ ตาปรบิ ๆ ในหวั ยงั สบั สนขณะ ถามอยา่ งงุนงงวา่ “งานทางนีข้ องทา่ น...หากบอกวา่ จะไปก็ไปได ้ เลยอยา่ งน้ันหรอื ?”

หากจะกลา่ ววา่ เมอื่ กอ่ นนางยงั ไม่เขา้ ใจ ทวา่ ยามนีถ้ อื วา่ เขา้ ใจ อะไรมากขนึ้ แลว้ ผูท้ ไี่ ม่ยอมใหเ้ ซยี วจงิ ซนั จากไปไม่ใชม่ เี พยี ง ฮ่องเต ้ แตย่ งั มฮี องเฮาอกี คนหนึ่งดว้ ย แตเ่ ซยี วจงิ ซนั กลบั พูดอย่างไม่แยแสเลยสกั นิด “ไม่เป็ นไร เจา้ ดมื่ นา้ แกงโสมชามนีก้ อ่ นแลว้ นอนพกั สกั ครู่ ขา้ จะไปเตรยี มตวั ...เราจะ ไดอ้ อกเดนิ ทางกนั ” เหมยจอื่ อยากจะปฏเิ สธ แตว่ า่ รา่ งกายยงั ไรเ้ รยี่ วแรงและนางยงั รสู ้ กึ ออ่ นเพลยี อยมู่ าก จงึ ทาไดเ้ พยี งดมื่ นา้ แกงโสมทเี่ ขาตกั ป้ อน จากนั้นชายหนุ่มก็ชว่ ยพยงุ ใหน้ างนอนลงบนเตยี งอกี ครง้ั เซยี วจงิ ซนั หม่ ผา้ ใหน้ างแลว้ หนั หลงั จากไป ขณะทกี่ าลงั จะเดนิ ออกไปนอกหอ้ งก็ไม่ลมื ทจี่ ะปิ ดประตดู ว้ ยทา่ ทางระมดั ระวงั พอเดนิ พน้ ประตหู อ้ งจงึ เห็นทง้ั ซา้ ยขวาราวกบั มเี ทพประจาทวารยนื อยู่ น่ันก็คอื ฮูเหยยี นกบั หลจู่ งิ่ อนั เมอื่ ทง้ั สองเห็นเซยี วจงิ ซนั ก็รบี เขา้ ไปซกั ถามทนั ที ทวา่ เซยี วจิ งซนั กลบั ไม่ตอบอะไรเลย เอาแตเ่ รง่ ฝี เทา้ เดนิ กลบั ไปทหี่ อ้ งโถง ใหญ่ พอเห็นเชน่ นีพ้ วกเขาก็ไดแ้ ตร่ บี เดนิ ตามไปเทา่ น้ัน

ยามนีท้ อ้ งฟ้ าคอ่ ยๆ สวา่ งขนึ้ แลว้ แสงอาทติ ยจ์ ากทศิ ตะวนั ออก สาดสอ่ งมากระทบกบั แผ่นหลงั ทแี่ สนจะมุ่งมน่ั ของเซยี วจงิ ซนั หลู่ จงิ่ อนั และฮูเหยยี นทจี่ บั จอ้ งอกี ฝ่ ายอยตู่ ลอดพลนั รสู ้ กึ หวาดหวน่ั ใจ อย่างประหลาด



ตอนที่ 116 หลง่ั เลอื ด เมอื่ เซยี วจงิ ซนั เดนิ เขา้ ไปในหอ้ งโถงใหญ่ เขาก็พบวา่ ฮ่องเตแ้ ละฮองเฮายงั คงยนื อยทู่ เี่ ดมิ ฮองเฮายงั คงวางทา่ เฉยเมย สว่ นสหี นา้ ฮ่องเตก้ ลบั ดวู ติ กกงั วลอยไู่ ม่นอ้ ย เมอื่ ฮ่องเตเ้ ห็นเซยี วจงิ ซนั เดนิ เขา้ มาก็รบี ถามวา่ “อาซอ้ เป็ น อยา่ งไรบา้ ง?” เซยี วจงิ ซนั ไม่ไดต้ อบอะไร ทาเพยี งเดนิ เขา้ ไปหาดว้ ยสหี นา้ ไร ้ อารมณก์ อ่ นจะชกั กรชิ ออกมาจากเอว หลจู่ งิ่ อนั และฮเู หยยี นที่ ตามมาดา้ นหลงั ใบหนา้ ถอดสที นั ท…ี ‘หรอื พจี่ งิ ซนั คดิ จะปลงพระชนมฮ์ ่องเต?้ ’ บรรดาราชองครกั ษท์ อี่ ยดู่ า้ นหลงั ฮ่องเตม้ สี หี นา้ เปลยี่ นไปฉับพลนั รบี ชกั ดาบออกมาประจนั หนา้

ฮ่องเตข้ มวดควิ้ แตก่ ลบั ไม่มที ที า่ ตนื่ ตกใจแมแ้ ตน่ อ้ ย ซา้ ยงั ไม่ได ้ หลบเลยี่ ง สายตาออ่ นโยนจบั จอ้ งไปยงั พนี่ อ้ งเมอื่ วนั วานอยา่ งรสู ้ กึ ผดิ คาดไม่ถงึ วา่ เซยี วจงิ ซนั กลบั คกุ เขา่ ขา้ งหนึ่งลงตรงหนา้ เขาชมู อื ซา้ ยทถี่ อื กรชิ ขนึ้ สงู แลว้ ฟันฉับลงอยา่ งแรง เลอื ดแดงฉานพลนั ไหลพุ่งออกมาจากมอื ดา้ นขวาของเขา! สหี นา้ หลจู่ งิ่ อนั และฮูเหยยี นยงิ่ ซดี เผอื ดมากกวา่ เดมิ ภาพทเี่ ห็น ตรงหนา้ ทาใหพ้ วกเขาแทบไม่อยากเชอื่ สายตาตนเอง หลจู่ งิ่ อนั พุ่ง ตวั ไปหาพรอ้ มตะโกนดว้ ยนา้ เสยี งเจ็บปวด “ทา่ นเป็ นบา้ ไปแลว้ หรอื !” ฮูเหยยี นรบี ตะโกนสง่ั คนมาชว่ ยทาแผลใหก้ บั เซยี วจงิ ซนั แตเ่ ขา กลบั ยกมอื หา้ มพรอ้ มกบั กลา่ วดว้ ยนา้ เสยี งเยอื กเย็นวา่ “ไม่ตอ้ ง ตอนนีม้ อื ขา้ งหนึ่งใชไ้ ม่ไดแ้ ลว้ ” นา้ เสยี งน้ันเฉยชาราวกบั มอื ทพี่ ูด ถงึ นั้นไม่ใชม่ อื ตวั เอง หลงั จากพูดจบเซยี วจงิ ซนั ก็ยงั คงคกุ เขา่ ทา่ เดมิ เอย่ ตอ่ ดว้ ยนา้ เสยี ง เรยี บนิ่งวา่ “ฝ่ าบาท ยามนีจ้ งิ ซนั น้ันรา่ งกายพกิ ารคงไม่อาจรบั

ใชไ้ ดอ้ กี แลว้ ขอฝ่ าบาททรงเมตตาใหก้ ระหม่อมไดก้ ลบั ไปใชช้ วี ติ ทบี่ า้ นเกดิ ดว้ ย” พอฮ่องเตเ้ รยี กสตกิ ลบั มาจากความตนื่ ตระหนกได ้ สหี นา้ ก็ฉาย แววเจ็บปวดใจ กอ่ นจะสา่ ยหนา้ แลว้ กลา่ วออกมาอยา่ งยากลาบาก วา่ “พจี่ งิ ซนั ทาไมตอ้ งทาถงึ เพยี งนีด้ ว้ ย!” ทวา่ เซยี วจงิ ซนั ไม่ยอมตอบสงิ่ ใด เอาแตก่ ม้ หนา้ เนน้ ยา้ คาเดมิ “ขอ ฝ่ าบาททรงเมตตาใหก้ ระหม่อมไดก้ ลบั ไปใชช้ วี ติ ทบี่ า้ นเกดิ ดว้ ย เถดิ ” เขาพูดทลี ะคาอยา่ งเนิบชา้ ในนา้ เสยี งทง้ั ทรงพลงั และมุ่งมน่ั ฮ่องเตเ้ พ่งมองเขาอยคู่ รหู่ นึ่ง เห็นเลอื ดทไี่ หลรนิ ออกมาจากมอื ขวา ของอกี ฝ่ ายคอ่ ยๆ หยดลงสเู่ บอื้ งลา่ งจนกระทง่ั บนพนื้ เจงิ่ นองไป ดว้ ยเลอื ดแดงฉาน ในทสี่ ดุ ฮ่องเตก้ ็ถอนใจยาว “ทา่ นกบั ขา้ เคยเป็ นพนี่ อ้ งกนั เหตใุ ดจงึ จะไปทาไรไ่ ถน่ าเชน่ นี!้ ” เขาสา่ ยหนา้ นอ้ ยๆ กอ่ นจะพูดตอ่ วา่ “ชา่ ง เถอะ อยากไปก็ไปเถดิ ” เมอื่ ฮองเฮาเห็นเซยี วจงิ ซนั ยอมสละมอื ขา้ งขวาของตนเองก็ไม่มี ทา่ ทใี ดๆ ไดแ้ ตจ่ อ้ งมองเซยี วจงิ ซนั อยา่ งนิ่งงนั พอไดย้ นิ คาพูด