Hunter's Lady ดรุณีสุดที่รัก เล่ม3 End

หลงั จำกนั้นอกี พกั ใหญ่ มำรดำของเหมยจอื่ ก็ถอื ขำ้ วของแลว้ เดนิ กลบั บำ้ นของตนโดยไม่ รอใหถ้ งึ พรงุ่ นี้ แตเ่ พรำะขำ้ งนอกยงั มหี มิ ะตก เซยี วจงิ ซนั จงึ เกรงวำ่ ถนนหนทำงจะลนื่ เขำก็เลยเดนิ ไปสง่ นำงจนถงึ ประตบู ำ้ น พอเห็น นำงเขำ้ บำ้ นไปแลว้ ชำยหนุ่มก็คอ่ ยเดนิ กลบั บำ้ นตวั เอง พอเซยี วจงิ ซนั กลบั มำถงึ เขำก็กนิ ขำ้ วจนเสรจ็ เรยี บรอ้ ยแลว้ เก็บ ชำมและตะเกยี บไปลำ้ งทำควำมสะอำดในครวั เหมยจอื่ เฝ้ ำมองเงำรำ่ งสงู ใหญ่ของผูช้ ำยทกี่ ำลงั สำละวนกบั กำร ทำงำนอยใู่ นครวั ในใจก็พลนั รสู ้ กึ สน่ั ไหวขนึ้ มำ หญงิ สำวหวน คดิ ถงึ คำพูดเตอื นของมำรดำเมอื่ ครู่ พอคดิ ๆ ไปแลว้ ก็อดเขนิ อำย ไม่ได ้ เรอื่ งพรรคน์ ีจ้ ะใหเ้ รมิ่ ตน้ อยำ่ งไรกนั เลำ่ ? . ขณะทเี่ หมยจอื่ กำลงั คดิ วำ่ เรมิ่ ตน้ เรอื่ งนีอ้ ยำ่ งไรดี

เจำ้ ตวั นอ้ ยทอี่ ยขู่ ำ้ งกำยก็ขยบั ตวั และตงั้ ทำ่ จะอำ้ ปำกรอ้ ง เหมยจอื่ รบี อมุ ้ เขำขนึ้ มำตรวจดผู ำ้ ออ้ มก็พบวำ่ เขำไม่ไดฉ้ ี่ เซยี วจงิ ซนั ไดย้ นิ เสยี งก็รบี เขำ้ มำดเู ชน่ กนั เขำน่ังลงบนขอบเตยี งแลว้ เปรยวำ่ “สงสยั จะหวิ แลว้ กระมงั ” เหมยจอื่ พยกั หนำ้ เห็นดว้ ย “น่ำจะใช่ เขำนอนอยคู่ รงึ่ คอ่ นวนั ยงั ไม่ไดก้ นิ นมเลย” พอพูดจบนำงก็อมุ ้ เจำ้ ตวั เล็กขนึ้ มำแนบกบั อก อยำ่ งระมดั ระวงั แลว้ ใชม้ อื เพยี งขำ้ งเดยี วปลดเสอื้ คลมุ ออกเพอื่ ให ้ ลกู นอ้ ยไดด้ ดู นม เดมิ ทเี หมยจอื่ น้ันผอมบำง ทวำ่ ตงั้ แตม่ ลี กู อกี ทงั้ มำรดำและเซยี วจงิ ซนั ยงั หำของดๆี มำใหน้ ำงกนิ บำรงุ รำ่ งกำยอยตู่ ลอด ตอนนีเ้ หม ยจอื่ จงึ มรี ปู รำ่ งอวบอมิ่ เนือ้ นวลทงั้ สองขำ้ งก็เตง่ ตงึ ยงิ่ นักทำใหค้ นที่ ไดเ้ ห็นรสู ้ กึ จกั จหี้ วั ใจ แตก่ ็เป็ นธรรมดำทเี่ จำ้ ตวั นอ้ ยจะไม่ไดค้ ดิ มำกมำยเหมอื นผูใ้ หญ่ รู ้ เพยี งวำ่ ของทตี่ นเองตอ้ งกำรอยตู่ รงหนำ้ ก็อำ้ ปำกดดู กนิ ดว้ ยควำม หวิ เซยี วจงิ ซนั ขยบั ไปหยบิ ผำ้ หม่ มำชว่ ยคลมุ รำ่ งใหน้ ำงเพอื่ บดบงั เอำไว ้ จำกน้ันตนเองก็หนั หลงั กลบั ไปลำ้ งชำมลำ้ งตะเกยี บตอ่

เหมยจอื่ ใหน้ มเจำ้ ตวั เล็กทหี่ วิ โหยพลำงปรำยตำมองตำมเซยี วจงิ ซนั ไปดว้ ยแลว้ ลอบคดิ ในใจวำ่ ‘เขำทำรำวกบั ไม่สงั เกตเห็นอะไร อยำ่ งน้ันแหละ ทำเป็ นไม่รไู ้ ม่ชเี้ ดนิ กลบั ไปทำงำนตอ่ แลว้ ’ ผ่ำนไปครใู่ หญเ่ จำ้ ตวั เล็กคงกนิ จนอมิ่ แลว้ ในทสี่ ดุ เขำก็ยอมปลอ่ ย อกนูนอวบอมิ่ ทถี่ กู ดดู จนกลำยเป็ นสชี มพรู ะเรอื่ ปำกนอ้ ยๆ ขยบั ไป มำพลำงกะพรบิ ตำปรบิ ๆ เหมยจอื่ เห็นทำ่ ทำงของลกู ชำยก็รสู ้ กึ วำ่ น่ำเอ็นดยู งิ่ นักจงึ ตะโกนถำมสำมวี ำ่ “ท่ำนวำ่ เขำหนำ้ ตำเหมอื นใคร กนั ?” เซยี วจงิ ซนั กำลงั ใชผ้ ำ้ เชด็ ถโู ตะ๊ อยำ่ งจรงิ จงั พอไดย้ นิ เหมยจอื่ พูดก็ หนั มำมองพรอ้ มกบั สง่ ยมิ้ ใหแ้ ลว้ กลำ่ ววำ่ “กต็ อ้ งเหมอื นเจำ้ ส”ิ เหมยจอื่ เพ่งพนิ ิจลกู ชำยอกี รอบ ยงิ่ มองก็ยงิ่ รสู ้ กึ วำ่ จมูกกบั ดวงตำ ของเขำน้ันคลำ้ ยคลงึ กบั เซยี วจงิ ซนั มำกกวำ่ จงึ กลำ่ ววำ่ “เห็นชดั ๆ วำ่ เขำเหมอื นทำ่ น ดจู มกู ของเขำสเิ หมอื นทำ่ นมำกจรงิ ๆ” เซยี วจงิ ซนั วำงผำ้ ในมอื ลงแลว้ รบี เดนิ มำหำ “เขำยงั เล็กนัก ไหน เลยจะดอู อกวำ่ เป็ นอย่ำงไร”

ดว้ ยเหตนุ ีส้ องสำมภี รรยำจงึ วำงลกู ชำยลงบนเตยี ง แลว้ พจิ ำรณำ เจำ้ ตวั นอ้ ยอยนู่ ำน สดุ ทำ้ ยเซยี วจงิ ซนั ก็กลำ่ ววำ่ “ดไู ปแลว้ จมูก เล็กๆ นี่ก็เหมอื นขำ้ จรงิ ๆ” พูดจบเขำก็ยนื่ นิว้ มอื หยำบกรำ้ นสมั ผสั เบำๆ บนจมกู เล็กของลกู ชำย กอ่ นหนำ้ นีเ้ หมยจอื่ อมุ ้ ลกู อยนู่ ำนจงึ รสู ้ กึ เหนื่อยออ่ น นำงเอนกำย พงิ รำ่ งของเซยี วจงิ ซนั แลว้ พูดเสยี งแผ่ววำ่ “อกี หน่อยเรำมลี กู สำว กนั สกั คนนะเจำ้ คะ เชน่ นีพ้ วกเขำจะไดเ้ ป็ นเพอื่ นกนั ” เซยี วจงิ ซนั ยนื่ มอื ใหญต่ บแผ่นหลงั นำงอยำ่ งเบำมอื “อมื มลี กู ชำย อกี คนและลกู สำวอกี คนนะ ตอ่ ไปลกู ชำยสองคนจะไดอ้ อกไปลำ่ สตั วด์ ว้ ยกนั สว่ นลกู สำวก็อยบู่ ำ้ นทำงำนเย็บปักถกั รอ้ ยเป็ นเพอื่ น เจำ้ ” เหมยจอื่ ลองคดิ ภำพตำมทเี่ ขำพูดก็รสู ้ กึ ชมุ่ ชนื่ หวั ใจขนึ้ มำ หญงิ สำวขยบั กำยแนบชดิ กบั ออ้ มอกของเขำ ตอนนีเ้ สอื้ ดำ้ นหนำ้ ของนำงยงั ปิ ดไม่มดิ ชดิ นัก เมอื่ นำงโถมรำ่ งเขำ้ มำหำเสอื้ ผำ้ จงึ เลอื่ นหลดุ บำงอยำ่ งออ่ นนุ่มทกี่ ระเพอื่ มนอ้ ยๆ จงึ ปรำกฏอยตู่ รงหนำ้ เขำ หนำซำ้ สว่ นบนสดุ นุ่มนิ่มทเี่ พงิ่ ถกู ดดู เมอื่ ครู่ ก็ดแู ดงระเรอื่ เป็ นประกำยมนั วำว ชำ่ งเยำ้ ยวนสำยตำคนมอง

เซยี วจงิ ซนั กลนื นำ้ ลำยลงลำคออนั แหง้ ผำก ยนื่ มอื ใหญไ่ ปชว่ ยจดั เสอื้ ผำ้ ปิ ดใหน้ ำงจนเรยี บรอ้ ยแลว้ กลำ่ วดว้ ยนำ้ เสยี งออ่ นโยนวำ่ “ดำ้ นนอกอำกำศหนำว เจำ้ เพงิ่ จะออกเดอื นเดย๋ี วจะไม่ดตี อ่ รำ่ งกำย” จๆู่ เหมยจอื่ ก็รสู ้ กึ คดั หนำ้ อก บรเิ วณทอ้ งนอ้ ยเหมอื นมขี นนกไลอ้ ยู่ อยำ่ งแผ่วเบำ ควำมรสู ้ กึ เชน่ นีช้ ำ่ งทรมำนเหลอื เกนิ หญงิ สำวบดิ รำ่ งไปมำอยำ่ งไม่ตงั้ ใจ เอำควำมรสู ้ กึ ทรมำนตรงสว่ นทอี่ อ่ นนุ่มแนบ กบั ทอ่ นแขนทมี่ ำกดว้ ยพละกำลงั ของเขำ นำ้ เสยี งของเซยี วจงิ ซนั พลนั แหบแหง้ ขนึ้ มำเล็กนอ้ ย “เป็ นอะไรไป ไม่สบำยหรอื ?” เหมยจอื่ ทยี่ งั ซบกำยแนบอกแกรง่ สำ่ ยหนำ้ นอ้ ยๆ “ไม่ ขำ้ แคร่ สู ้ กึ อดึ อดั ทรมำน” เซยี วจงิ ซนั ถำมอยำ่ งไม่เขำ้ ใจ “ทรมำนทใี่ ดเลำ่ ?” หำกจะวำ่ ไปแลว้ เซยี วจงิ ซนั เองก็ไม่เคยมปี ระสบกำรณเ์ รอื่ งภรรยำ หลงั คลอดมำกอ่ น อกี อยำ่ งกอ่ นหนำ้ นีเ้ หมยจอื่ น้ันยงั ไม่มนี ำ้ นม มำถงึ ตอนนีเ้ ขำจงึ คดิ ไม่ออกวำ่ เป็ นเพรำะอะไรกนั

เหมยจอื่ ชำเลอื งมองเขำแวบหนึ่งอยำ่ งไม่คอ่ ยพอใจ “ตรงนี.้ ..” พูดจบสว่ นทอี่ วบอมู นุ่มนิ่มก็สมั ผสั กบั แขนของเขำอกี ครง้ั คงเป็ น เพรำะนำงออ่ นนุ่มเกนิ ไป สว่ นเขำกแ็ ข็งแกรง่ จนเกนิ ไป พอเบยี ด กนั เชน่ นีก้ ็ทำทรวงอกนั้นผดิ รปู เซยี วจงิ ซนั เขำ้ ใจขนึ้ มำทนั ที ลำคอของเขำขยบั ขนึ้ ลงอกี ครงั้ ชำย หนุ่มพลนั รวบตวั นำงเขำ้ มำกอดแนบสนิทกบั อกตนเอง ตอนนีล้ มหำยใจของเซยี วจงิ ซนั เรมิ่ กระชน้ั ขนึ้ เรอื่ ยๆ ทอ่ นแขนมำก ดว้ ยกำลงั นั้นออกแรงบบี รดั รำวกบั จะใหร้ ำ่ งของเหมยจอื่ กลนื หำย เขำ้ ไปในแผงอกของตน จนหญงิ สำวทอี่ ยใู่ นออ้ มกอดแทบจะ หำยใจไม่ออก ทวำ่ กลบั ใหค้ วำมสขุ ทแี่ ตกตำ่ งออกไป รำวกบั ในใจ นำงแอบหวงั ใหเ้ ขำโอบกอดแน่นๆ เชน่ นีม้ ำนำนแลว้ ถงึ เซยี วจงิ ซนั จะกอดรดั นำงไว ้ แตเ่ ขำกลบั ไม่ลงมอื ทำอะไรเลย ทง้ั ๆ ทเี่ หมยจอื่ รบั รไู ้ ดว้ ำ่ ตรงสว่ นลำ่ งของกำยเขำซงึ่ แข็งขงึ รอ้ น ผ่ำวรำวเหล็กกลำ้ ทถี่ กู ไฟเผำกำลงั ทมิ่ ตำนำงอยู่ ทวำ่ ชำยหนุ่มได ้ แตห่ ำยใจหอบถแี่ ลว้ กอดนำงแน่นไรก้ ำรกระทำอนื่ ใด

ตอนที่ 127 ขอ้ กงั ขาในใจ เหมยจอื่ เองก็แทบไม่อยากจะเชอื่ นางกะพรบิ ตาปรบิ ๆ กระซบิ เสยี งเบาวา่ “เหมอื นจะแฉะแลว้ ” เซยี วจงิ ซนั ยงั คงไม่เขา้ ใจอยดู่ ี เอย่ ถามเสยี งแหบแหง้ “ทใี่ ดร?ึ ” เหมยจอื่ ซบหนา้ ลงบนอกหนาของเขา พูดเสยี งแผ่ว “เมอื่ ครู่ หลงั จากใหล้ กู กนิ แลว้ ตรงน้ันยงั รสู ้ กึ แน่นคดั อยเู่ ลย แตพ่ อทา่ น กอดรดั ขา้ เชน่ นี้ ตอนนีก้ ็เลยแฉะไปหมดแลว้ ” เซยี วจงิ ซนั ไม่ทนั คดิ ถงึ เรอื่ งนีจ้ งึ รบี คลายมอื ออก แลว้ กม้ หนา้ มอง ทรวงอกอวบอมู ทง้ั สองของนาง ก็เห็นเสอื้ ผา้ ตวั บางทนี่ างสวมอยู่ น้ันเปี ยกชนื้ จรงิ ดงั คาด หนาซา้ ปทมุ ถนั สแี ดงระเรอื่ ทชี่ ชู นั อยบู่ น เนือ้ นวลชา่ งดงู ดงามยงิ่ นัก พอเจอแบบนีแ้ มผ้ ผู ้ ่านการรบมานับรอ้ ยครงั้ อยา่ งเซยี วจงิ ซนั ก็ยงั ทาอะไรไม่ถกู ไดแ้ ตม่ องนิ่งถามดว้ ยนา้ เสยี งแหบแหง้ วา่ “แลว้ จะทา อยา่ งไร เปลยี่ นเสอื้ ตวั ใหม่ไหม?”

เหมยจอื่ เชดิ ปากขนึ้ แลว้ กลา่ ววา่ “ตรงนีค้ ดั แน่นและเจ็บมากเลย เปลยี่ นเสอื้ ตวั ใหม่ก็ตอ้ งเปี ยกอกี แน่” เซยี วจงิ ซนั เบนสายตาออกจากจดุ ทเี่ ปี ยกชนื้ ทงั้ สองขา้ งอยา่ ง ยากลาบาก “เชน่ นั้นตอ้ งทาอยา่ งไร?” เหมยจอื่ คารามอยา่ งไม่สบอารมณใ์ นใจ แอบคดิ วา่ ปกตแิ ลว้ เขา เป็ นคนชา่ งคดิ เหตใุ ดยามนีถ้ งึ เอาแตพ่ ูดวา่ จะทาอยา่ งไร จะทา อยา่ งไรด!ี เหมยจอื่ ชาเลอื งมองเซยี วจงิ ซนั ทกี่ าลงั เมม้ ปากแน่นแลว้ คดิ ในใจ วา่ หากใหเ้ ขาเป็ นผอู้ อกความคดิ เห็นเองคงเป็ นไปไม่ไดแ้ น่ นางจงึ กม้ หนา้ ลงแลว้ เสนอขนึ้ มาวา่ “เชน่ น้ันทา่ นก็ชว่ ยดดู ใหข้ า้ หน่อย...” นา้ เสยี งนั้นแผ่วเบาราวกบั เสยี งยงุ เบาจนตอนทา้ ยสดุ แทบจะไม่ได ้ ยนิ เซยี วจงิ ซนั นิ่งเงยี บไม่พูดจาอยนู่ าน ในทสี่ ดุ เขาก็พดู อยา่ งลงั เลวา่ “เจา้ เก็บเอาไวเ้ ถอะ...เอาไวใ้ หล้ กู ...” ผที ไี่ หนจะไปรวู ้ า่ เขาจะพูด เชน่ นี้ คงมแี ตเ่ ขาเทา่ นั้นทรี่ ู ้

โชคดที ตี่ อนนีเ้ หมยจอื่ น้ันมคี วามฉลาดสขุ มุ มากขนึ้ เป็ นพเิ ศษ นาง เขา้ ใจความหมายของเขาไดท้ นั ที รบี อธบิ ายเสยี งเบาวา่ “ตอนนี้ นา้ นมน้ันมมี ากยงิ่ นัก ลกู ก็ไม่ไดก้ นิ มากมายขนาดน้ัน พอเขากนิ ไม่หมดก็ปลอ่ ยทงิ้ เอาไวจ้ นขา้ คดั แน่นปวดไปหมด” เซยี วจงิ ซนั ไดย้ นิ นางอธบิ ายกพ็ ยกั หนา้ อยา่ งเขา้ ใจ แตย่ งั ไม่มี ปฏกิ ริ ยิ าอนื่ ใด เหมยจอื่ ชอ้ นสายตามองเขาอยา่ งขนุ่ เคอื งแวบหนึ่ง กอ่ นจะกม้ หนา้ ไม่พูดไม่จา สองสามภี รรยาตา่ งก็นิ่งเงยี บอยคู่ รหู่ นึ่ง ในทสี่ ดุ เซยี วจงิ ซนั ก็พูดขนึ้ กอ่ นวา่ “เชน่ นั้นขา้ จะชว่ ยเจา้ ดดู ออกเอง” เหมยจอื่ ไดย้ นิ เขาพูดในใจก็ตนื่ เตน้ ยนิ ดี แตป่ ากก็แสรง้ พดู ไปวา่ “ท่านทาไดห้ รอื ?” เซยี วจงิ ซนั ไม่ไดต้ อบคาถาม ตรงเขา้ มารวบเอวของนางเอาไว ้ มอื ใหญ่คอ่ ยๆ ปลดเสอื้ ตวั ในทชี่ นื้ แฉะไปดว้ ยนา้ นมออก เผยใหเ้ ห็น ปทมุ ถนั อนั งดงามทเี่ คลอื บไปดว้ ยหยาดนา้ คา้ ง เหมยจอื่ อดรอ้ งครวญครางเสยี งแผ่วออกมาไม่ได ้

เซยี วจงิ ซนั กม้ หนา้ ลงชดิ กบั ทรวงอกนุ่มทงั้ สอง นา้ เสยี งแหบแหง้ พมึ พาวา่ “ตง้ั แตเ่ จา้ คลอดลกู ตรงนีเ้ หมอื นจะใหญ่ขนึ้ เยอะเลย” พูดจบปลายลนิ้ รอ้ นผ่าวก็เขา้ มาดดู ยอดปทมุ ถนั ทมี่ นี า้ นมสขี าวอยู่ เต็มเปี่ ยม ขณะทเี่ ซยี วจงิ ซนั กาลงั ดดู กลนื อยนู่ ั้น เหมยจอื่ รสู ้ กึ ราวกบั วา่ มี อะไรบางอยา่ งแหลมคมทมิ่ แทงไปทว่ั กาย รา่ งของนางสน่ั เทมิ้ อยา่ ง ไม่อาจควบคมุ ได ้ ความรสู ้ กึ เรา่ รอ้ นแผ่ซา่ นออกมาจากจดุ น้ันแลว้ กระจายไปทว่ั ตวั อาการป่ันป่ วนบรเิ วณทอ้ งนอ้ ยยงิ่ ทวคี ณู เพมิ่ ขนึ้ จนนางตอ้ งเบยี ดกายเขา้ ไปอยใู่ นออ้ มอกเขาใหแ้ นบสนิทยงิ่ ขนึ้ เหมยจอื่ เงยหนา้ ขนึ้ จากแผงอกของเขาอยา่ งทนไม่ไหว เสน้ ผมดา เงาทรี่ วบยาวไวด้ า้ นหลงั แกวง่ ไปมา ทรวงอกกลมกลงึ ขา้ งหนึ่งสน่ั ไหวไปดว้ ยแรงกระเพอื่ มชา่ งเยา้ ยวนใจ สว่ นอกี ดา้ นหนึ่งถกู มอื ใหญ่ประคองไวแ้ ลว้ ใชร้ มิ ฝี ปากรอ้ นผะผ่าวดดู กนิ อยู่ แกม้ ทง้ั สองขา้ งของนางเปลยี่ นเป็ นสแี ดงกา่ รมิ ฝี ปากบางเผยอ นอ้ ยๆ อยา่ งไม่รตู ้ วั ดวงตาทงั้ สองพรมิ้ ลงจบั จอ้ งชายหนุ่มอยา่ ง เคลบิ เคลมิ้ เซยี วจงิ ซนั นั้นไม่ไดแ้ ตะตอ้ งเหมยจอื่ อยา่ งแนบสนิทมาเกอื บปี ทวา่ ตอนนีถ้ งึ ลมหายใจจะถกี่ ระชนั้ ขนึ้ แตก่ ็ยงั สามารถควบคมุ ตวั เองได ้

เขาไม่กลา้ ใชแ้ รงมาก ทาเพยี งคอ่ ยๆ ดดู อยา่ งแผ่วเบา เพยี งเทา่ นีก้ ็ ทาใหเ้ หมยจอื่ รสู ้ กึ เสยี วซา่ นไปทว่ั รา่ งแลว้ รา่ งอวบอมิ่ ออ่ น ปวกเปี ยกนอนไรเ้ รยี่ วแรงอยบู่ นเตยี ง โชคยงั ดที มี่ อื ขา้ งหนึ่งของ เซยี วจงิ ซนั ชว่ ยประคองนางไวไ้ ดท้ นั พอดี เขาดดู กลนื อยพู่ กั ใหญ่ก็เห็นวา่ น่าจะพอไดแ้ ลว้ จงึ ปลอ่ ยผลทอ้ ที่ เป็ นมนั วาวของนางออก แลว้ เอย่ ถามดว้ ยนา้ เสยี งแหบพรา่ วา่ “เป็ น อยา่ งไร ตอนนีด้ ขี นึ้ บา้ งหรอื ยงั ?” เหมยจอื่ พยกั หนา้ รบั เชอื่ งชา้ “อมื ดขี นึ้ มากแลว้ ” แตน่ างยงั กะพรบิ ตาปรบิ ๆ เมม้ รมิ ฝี ปากแลว้ พดู ตอ่ วา่ “แตอ่ กี ขา้ งยงั แน่นคดั อยู่” เซยี วจงิ ซนั ไดแ้ ตบ่ อกวา่ “ได ้ ขา้ จะชว่ ยเจา้ เอง” คราวนีเ้ ขาจบั รา่ งของนางใหน้ อนราบลงบนเตยี ง สว่ นตนเองก็ฟุบ หนา้ ลงบรเิ วณทรวงอกอมิ่ มอื ทงั้ สองขา้ งประคบั ประคองสว่ นน้ันไว ้ แลว้ คอ่ ยดดู เบาๆ เหมยจอื่ ปรอื ตารอรบั สงิ่ ทชี่ ายหนุ่มกาลงั จะทาตอ่ ไป ในใจก็ชกั จะ สงสยั วา่ ทง้ั ๆ ทลี่ มหายใจรอ้ นผ่าวของเขากาลงั รนิ รดบนเนือ้ นวล ของตนเองแทๆ้ และสว่ นทรี่ อ้ นผ่าวแข็งทอื่ ก็ยงั สมั ผสั อยตู่ รงหวา่ ง

ขาของนางดว้ ย แลว้ ทาไมเขาทาเชน่ นีอ้ ยตู่ ง้ั นานก็ยงั ไม่มปี ฏกิ ริ ยิ า อนื่ ใดเลย ขณะทนี่ างกาลงั ใครค่ รวญอยนู่ ้ัน ใครจะรวู ้ า่ จๆู่ เซยี วจงิ ซนั ก็ปลอ่ ย มอื ของตนเองออกแลว้ ใชม้ อื ใหญ่หยาบกรา้ นทงั้ สองขา้ งเคลา้ คลงึ อกนางรอบหนึ่ง กอ่ นจะดงึ เสอื้ ตวั ในมาชว่ ยปิ ดใหด้ งั เดมิ เหมยจอื่ ลมื ตาขนึ้ มองอยา่ งไม่เขา้ ใจ เซยี วจงิ ซนั พูดดว้ ยนา้ เสยี งแหบทมุ ้ วา่ “เสรจ็ เรยี บรอ้ ยแลว้ ” เหมยจอื่ ยงั คงกะพรบิ ตาปรบิ ๆ จอ้ งมองเขานิ่ง… อกี ฝ่ ายชว่ ยจดั แจงผมเผา้ ใหน้ างจนเรยี บรอ้ ยแลว้ กลา่ วเสยี ง ออ่ นโยนวา่ “ขา้ จะไปดไู ฟในเตากอ่ น เจา้ นอนพกั สกั ครเู่ ถดิ ” พดู จบเขาก็ไม่รรี อใหเ้ หมยจอื่ ไดพ้ ูดอะไรอกี หนั หลงั แลว้ เดนิ จากไป ทนั ที เหมยจอื่ มองผชู ้ ายของตวั เองทที่ าราวกบั กาลงั จะหลบหนีอะไร บางอยา่ งดว้ ยอาการตกตะลงึ ความสงสยั พลนั ผดุ ขนึ้ มาในใจอกี ครงั้

. เหมยจอื่ นึกถงึ ความใกลช้ ดิ ทผี่ ่านมาของพวกตนในชว่ งนี้ นางก็อดกงั ขาในใจไม่ได ้ เดมิ ทเี ซยี วจงิ ซนั ไม่ใชค่ นชา่ งพดู อยแู่ ลว้ แตถ่ า้ เป็ นเรอื่ งบนเตยี งเขาก็ไม่เคยทาอะไรคลมุ เครอื เชน่ นีม้ ากอ่ น ไม่มคี รง้ั ใดทจี่ ะเมนิ เฉยหรอื ไม่รงั แกนางจนเหงอื่ ไหลโซมกาย แลว้ เหตใุ ดตอนนีจ้ งึ เป็ นนางทตี่ อ้ งใชค้ วามพยายามมากมายขนาดนี้ สว่ นเขากลบั เป็ นฝ่ ายนิ่งเฉยไม่ยอมลงมอื เสยี ที น่ันเป็ นเพราะเขา ไม่รสู ้ กึ อะไรเลยจรงิ ๆ หรอื วา่ จงใจทจี่ ะหลบเลยี่ งกนั แน่? เมอื่ คดิ ถงึ ตรงนีเ้ หมยจอื่ ก็นึกถงึ เรอื่ งทมี่ ารดาพูดไวก้ อ่ นจะกลบั ไป หญงิ สาวขยบั กายยนื่ มอื ไปหยบิ คนั ฉ่องบานเล็กทอี่ ยบู่ นหวั เตยี ง เอามาสอ่ งดู เห็นเงาสะทอ้ นของหญงิ สาวทมี่ ดี วงตาสดใสแวววาว เหมอื นตนเอง แตพ่ อดอู กี ทกี ็ไม่เหมอื นสกั เทา่ ไร เพราะยามนีห้ ญงิ สาวทเี่ คยมใี บหนา้ เรยี วเล็กกลบั กลายเป็ นแกม้ อวบอมิ่ ราวกบั ไข่ ห่านเสยี แลว้ เหมยจอื่ ยกมอื ขนึ้ ลบู ใบหนา้ ตนเอง แมจ้ ะยงั ออ่ นนุ่มเชน่ เดมิ แตก่ ็ ไม่ไดอ้ อ่ นวยั เหมอื นเมอื่ ตอนสบิ หกสบิ เจ็ดเสยี แลว้ มนิ ่าเซยี วจงิ ซนั จงึ ทาเหมอื นไม่สนใจนาง...

แมเ้ หมยจอื่ จะรวู ้ า่ สามขี องตนไม่ใชค่ นเชน่ น้ัน และเรอื่ งนีค้ งไม่มี ทางเป็ นไปได ้ ทวา่ ในใจของนางก็ยงั มขี อ้ สงสยั แอบแฝงอยู่ สหี นา้ ยามนีจ้ งึ ดหู ดหไู่ ปเล็กนอ้ ย ขณะทเี่ หมยจอื่ กาลงั คดิ หนักอยนู่ ั้นก็พลนั ไดย้ นิ เสยี งตะโกนเรยี ก มาจากทางประตใู หญ่ “พเี่ หมยจอื่ อยบู่ า้ นหรอื ไม่?” เหมยจอื่ มองผ่านม่านหนา้ ตา่ งออกไปก็เห็นลกู สาวของเหยยี นที่ ชอื่ สยุ่ ซวิ่ ยนื อยดู่ า้ นนอก อกี ฝ่ ายอายรุ าวสบิ หก อยใู่ นชดุ ลายดอก เล็กๆ ทตี่ ดั จากผา้ เนือ้ หยาบ กาลงั ยนื ชะเงอ้ อยหู่ นา้ ประตเู มยี งมอง เขา้ มาดา้ นใน เหมยจอื่ จงึ ตะโกนออกไป “อยใู่ นบา้ น เขา้ มาส”ิ ตอนนั้นเองเซยี วจงิ ซนั ก็เดนิ ออกมาจากหอ้ งครวั พอดี เมอื่ เห็นวา่ เป็ นสยุ่ ซวิ่ เขาก็ถามอกี ฝ่ ายไปวา่ “มเี รอื่ งอะไรหรอื ?” ลกู สาวของเหยยี นคนนีด้ นู ่ารกั สดใส ยามพูดจาก็กม้ หนา้ กม้ ตายมิ้ นอ้ ยๆ ทวา่ ตอนนีย้ งั ไม่ทนั ไดพ้ ูดอะไรก็หนา้ แดงเสยี แลว้ สยุ่ ซวิ่ กะ พรบิ ตาปรบิ ๆ ลอบมองเซยี วจงิ ซนั ดว้ ยความสงสยั แลว้ ตอบเสยี ง

แผ่ววา่ “ทา่ นแม่ขา้ จะทารองเทา้ แตย่ งั ขาดผา้ ทตี่ อ้ งใชอ้ ยจู่ านวน หนึ่ง จงึ ใหข้ า้ มาถามพเี่ หมยจอื่ วา่ พอจะมเี ศษผา้ เหลอื ๆ บา้ ง หรอื ไม่?” กอ่ นหนา้ นีเ้ มอื่ ซฮู หู ยนิ รวู ้ า่ ลกู สาวตงั้ ทอ้ ง นางก็สะสมผา้ เอาไว ้ จานวนหนึ่งตง้ั ใจวา่ จะเก็บไวท้ าผา้ ออ้ ม ดงั น้ันตอนนีท้ บี่ า้ นเหมยจอื่ จงึ มเี ศษผา้ อยมู่ ากพอควร เมอื่ นางไดย้ นิ วา่ ภรรยาของเหยยี น ตอ้ งการจะขอแบ่งจงึ ตะโกนเรยี กใหส้ ยุ่ ซวิ่ เขา้ มาในบา้ นกอ่ น สว่ น ตนเองก็ลกุ ขนึ้ จากเตยี งไปทหี่ บี ใสผ่ า้ เพอื่ คน้ หาผา้ ออกมาให ้ “ทนี่ ี่ มเี ยอะแยะเลย เจา้ ลองดวู า่ จะใชแ้ บบไหน? ก็เลอื กๆ เอาไปนะ” สยุ่ ซวิ่ ยมิ้ นอ้ ยๆ “แบบไหนก็ได ้ แคใ่ ชไ้ ดก้ ็พอแลว้ ” เมอื่ กอ่ นตอนทไี่ ม่มใี ครในหมู่บา้ นอยากคบหากบั เหมยจอื่ และเซยี ว จงิ ซนั ทว่าเหยยี นกลบั ปฏบิ ตั ติ อ่ พวกตนเป็ นอยา่ งดี ในใจของเหม ยจอื่ จดจาความดขี องเขาไดจ้ งึ เป็ นธรรมดาทจี่ ะตอ้ นรบั สยุ่ ซวิ่ ทเี่ ป็ น ลกู สาวของสหายเป็ นอยา่ งดเี ชน่ กนั ระหวา่ งทเี่ หมยจอื่ กาลงั ใหเ้ ด็ก สาวเลอื กดผู า้ นางก็บอกใหเ้ ซยี วจงิ ซนั ไปเอานา้ ชาอนุ่ ๆ มาให ้

ตอนที่ 128 หนึ่งในรอ้ ย เซยี วจงิ ซนั ยกถว้ ยนำ้ ชำรอ้ นๆ ถว้ ยหนึ่งเขำ้ มำในหอ้ ง เด็กสำวแอบชำเลอื งมองเขำอกี รอบ แตพ่ อเขำยนื่ ถว้ ยนำ้ ชำมำให ้ นำงก็รบี กม้ หนำ้ ลงทนั ที ขยบั รมิ ฝี ปำกพดู เสยี งเบำ “ขอบคณุ พี่ เซยี วมำก” เหมยจอื่ เห็นแลว้ ก็รสู ้ กึ ขำ กริ ยิ ำประหม่ำและเขนิ อำยของของสำว นอ้ ยผูน้ ีท้ ำใหน้ ำงหวนคดิ ถงึ ตนเองเมอื่ ในอดตี ตอนน้ันนำงก็คงจะ มที ำ่ ทำงเชน่ นีเ้ ป็ นแน่ ทวำ่ เซยี วจงิ ซนั กลบั ไม่ไดส้ นใจ หลงั จำกวำงถว้ ยนำ้ ชำแลว้ ก็เดนิ เลยไปดลู กู ชำย พอเห็นวำ่ เจำ้ ตวั เล็กยงั คงนอนหลบั สนิทจงึ หนั กลบั มำบอกกบั เหมยจอื่ วำ่ “เจำ้ คยุ กบั สยุ่ ซวิ่ ไปกอ่ น ขำ้ จะเขำ้ ไปดู เตำไฟในครวั สกั หน่อย” เหมยจอื่ กำลงั สงสยั วำ่ เหตใุ ดเขำตอ้ งแสรง้ ทำเป็ นมธี รุ ะแลว้ กลบั เขำ้ ไปในครวั ดว้ ย จงึ แกลง้ พูดประชดไปวำ่ “บำ้ นเรำไม่ไดก้ นิ วนั ละ แปดมอื้ เสยี เมอื่ ไร ทำ่ นไม่จำเป็ นตอ้ งเขำ้ ไปขลกุ อยแู่ ตใ่ นครวั เลย นี่”

เซยี วจงิ ซนั กลบั สง่ ยมิ้ ใหแ้ ลว้ บอกวำ่ “ขำ้ ต๋นุ กระดกู หมูไวใ้ นหมอ้ คงตอ้ งใชเ้ วลำตนุ๋ นำนสกั หน่อย” เหมยจอื่ พยกั หนำ้ รบั คำ “เชน่ นั้นทำ่ นก็ไปเถอะ” จำกน้ันนำงก็เบนสำยตำมำมองสยุ่ ซวิ่ อกี ครง้ั เห็นเด็กสำวทมี่ ี ทำ่ ทำงประหม่ำในครำแรก ตอนนีก้ ลบั ไปน่ังอยทู่ ขี่ อบเตยี งพลำง จอ้ งมองทำรกนอ้ ยทหี่ ลบั สนิท เหมยจอื่ จงึ พูดขนึ้ วำ่ “สยุ่ ซวิ่ วนั นี้ อำกำศหนำวมำก เจำ้ อยกู่ นิ นำ้ แกงรอ้ นๆ ดว้ ยกนั สกั ชำมแลว้ คอ่ ย กลบั เถอะ ขำ้ จะไดฝ้ ำกใหถ้ อื กลบั ไปใหท้ ่ำนพ่อของเจำ้ สกั ชำมง ดว้ ย” สยุ่ ซวิ่ ทงั้ สำ่ ยหนำ้ ทงั้ โบกมอื ปฏเิ สธ “ไม่ตอ้ งๆ ขำ้ กนิ ขำ้ วมำแลว้ ” แมป้ ำกจะพูดเชน่ นี้ แตด่ วงตำกลบั เต็มไปดว้ ยควำมคำดหวงั แววตำของอกี ฝ่ ำยชดั เจนจนเหมยจอื่ นึกขำอยใู่ นใจ คดิ ดแู ลว้ สยุ่ ซวิ่ ก็ยงั เป็ นเด็กอยู่ หมู่บำ้ นในป่ ำเขำเชน่ นีไ้ ม่คอ่ ยมขี องดๆี ใหก้ นิ มำกนัก พอไดย้ นิ วำ่ มกี ระดกู หมตู ๋นุ ก็ตอ้ งอยำกกนิ เป็ นธรรมดำ นำงจงึ เรง่ เซยี วจงิ ซนั รบี ทำใหเ้ สรจ็ และชกั ชวนใหส้ ยุ่ ซวิ่ ดเู จำ้ ตวั นอ้ ยพลำงพูดคยุ เรอื่ งตำ่ งๆ นำนำ

อนั ทจี่ รงิ นำ้ แกงกระดกู หมูต๋นุ ใกลจ้ ะเสรจ็ แลว้ เซยี วจงิ ซนั รดู ้ วี ำ่ เหม ยจอื่ คงอยำกใหบ้ ตุ รสำวของสหำยไดล้ มิ้ ลองของดๆี สกั หน่อย เขำ จงึ เปิ ดฝำหมอ้ ออกแลว้ ตกั นำ้ แกงรอ้ นๆ สองชำมยกเขำ้ ไปในหอ้ ง นำ้ แกงกระตกู หมูต๋นุ รอ้ นๆ ทยี่ งั มคี วนั ลอยขนึ้ มำบำงเบำพรอ้ มชนิ้ เนือ้ หมูตดิ มนั อกี หลำยชนิ้ อยใู่ นนั้น ทำใหส้ ยุ่ ซวิ่ ถงึ กบั ลมื ควำมรสู ้ กึ ประหม่ำและควำมอยำกรอู ้ ยำกเห็นทมี่ ตี อ่ เซยี วจงิ ซนั ไปทนั ที สำยตำนำงถกู นำ้ แกงชำมน้ันดงึ ดดู ควำมสนใจไปจนหมดสนิ้ ชว่ งนีอ้ ำกำศหนำวเย็นมำกเพรำะหมิ ะทตี่ กหนักเพงิ่ จะหยดุ ไป ดำ้ น นอกจงึ ปกคลมุ ไปดว้ ยหมิ ะขำวโพลนใหค้ วำมรสู ้ กึ เย็นยะเยอื กไปถงึ กระดกู ชำวบำ้ นในป่ ำเขำใชช้ วี ติ กนั อยำ่ งเรยี บงำ่ ย อำหำรทกี่ นิ ปกตกิ ็เป็ นพวกพชื ผกั ผลไมแ้ ละธญั พชื เทำ่ นั้น นอ้ ยนักทจี่ ะมี โอกำสไดก้ นิ เนือ้ สตั ว ์ ยงิ่ เมอื่ นำมำตนุ๋ จนไดเ้ ป็ นนำ้ แกงหอมกรนุ่ ก็ ทำใหเ้ ด็กสำวทยี่ งั ใสซอื่ อยำ่ งสยุ่ ซวิ่ ไม่อำจเก็บกริ ยิ ำไวไ้ ด ้ ตอนนี้ นำงถงึ กบั นำ้ ลำยสอออกมำเลยทเี ดยี ว เซยี วจงิ ซนั วำงชำมนำ้ แกงลงบนโตะ๊ เล็กๆ ภำยในหอ้ งแลว้ ไปหยบิ ชำมกบั ตะเกยี บมำให ้ เหมยจอื่ จงึ ชกั ชวนใหส้ ยุ่ ซวิ่ กนิ ดว้ ยกนั

ตอนแรกสยุ่ ซวิ่ ยงั ไม่กลำ้ กนิ แตเ่ มอื่ ถกู เหมยจอื่ ก็คะยน้ั คะยอมำก เขำ้ ก็ไม่อำจขดั นำ้ ใจของอกี ฝ่ ำยได ้ สยุ่ ซวิ่ หยบิ ตะเกยี บและชำม ขนึ้ มำพลำงเหลอื บตำมองเซยี วจงิ ซนั กอ่ นจะถำมเสยี งเบำ “พเี่ หม ยจอื่ พเี่ ซยี วไม่กนิ หรอื ?” เหมยจอื่ ยมิ้ ใหน้ อ้ ยๆ แลว้ ชำเลอื งมองเซยี วจงิ ซนั กอ่ นจะอธบิ ำยวำ่ “อกี เดย๋ี วเขำก็คงกนิ ” พูดจบก็ชอ้ นตำขนึ้ มองสำมแี วบหนึ่งแลว้ พูด กระเซำ้ วำ่ “พวกเรำน่ังกนิ นำ้ แกงกนั อยตู่ รงนี้ แตท่ ำ่ นกลบั มำน่ัง จอ้ งจนสยุ่ ซวิ่ เขนิ ไม่กลำ้ ตกั กนิ แลว้ ” เซยี วจงิ ซนั ไดย้ นิ เหมยจอื่ พูดก็ยมิ้ จำงๆ แลว้ เดนิ ไปหยบิ เอำผำ้ ออ้ ม สะอำดผนื หนึ่งจำกดำ้ นขำ้ งมำวำงไวท้ หี่ วั เตยี ง “ถำ้ เขำฉี่ก็ใชผ้ ำ้ ผนื นีเ้ ปลยี่ นใหเ้ ขำนะ” พอวำงผำ้ ลงแลว้ เขำก็เอย่ ตอ่ วำ่ “พวกเจำ้ กนิ กนั ไปกอ่ น ขำ้ จะออกไปผ่ำฟื นทดี่ ำ้ นนอกสกั หน่อย” เหมยจอื่ พยกั หนำ้ รบั พลนั คดิ ถงึ เจำ้ ลำกบั เจำ้ มำ้ ขนึ้ มำไดจ้ งึ กำชบั วำ่ “อย่ำลมื ใหอ้ ำหำรมำ้ กบั ลำดว้ ยนะเจำ้ คะ” เซยี วจงิ ซนั ยอ่ มตอ้ งรบั คำภรรยำเป็ นธรรมดำ หญำ้ ทใี่ ชเ้ ป็ นอำหำร นั้นไดถ้ กู เตรยี มไวน้ ำนแลว้ ไม่วำ่ อยำ่ งไรมำ้ กบั ลำของนำงยอ่ มตอ้ ง ไดก้ นิ อำหำรตรงเวลำแน่นอน

สยุ่ ซวิ่ ปรำยตำมองตำมเซยี วจงิ ซนั ทเี่ ดนิ ออกไป แลว้ หนั หนำ้ ไป มองผ่ำนหนำ้ ต่ำง เห็นเขำกำลงั เดนิ ไปยงั เพงิ ขำ้ งบำ้ นแลว้ เตมิ หญำ้ ใสร่ ำงอำหำร จำกน้ันก็เรมิ่ ลงมอื ผ่ำฟื น พอเห็นเชน่ นีก้ ็อดไม่ไดท้ ี่ จะกลำ่ วว่ำ “พเี่ หมยจอื่ วำสนำของพชี่ ำ่ งดเี สยี จรงิ ทไี่ ดม้ ำพบกบั พี่ เซยี ว ชวี ติ นีค้ งพบแตค่ วำมสขุ ไม่หมดไม่สนิ้ เป็ นแน่” เหมยจอื่ รตู ้ วั ดวี ำ่ วนั นีต้ นเองไม่คอ่ ยใหเ้ กยี รตเิ ซยี วจงิ ซนั ตอ่ หนำ้ สยุ่ ซวิ่ อยหู่ ลำยครง้ั ทวำ่ พอหวนคดิ ถงึ สงิ่ ทตี่ นพยำยำมทำแลว้ ยงั ไม่ อำจดงึ ควำมสนใจจำกเขำได ้ ในใจก็ยงั ขนุ่ เคอื งไม่นอ้ ย นำงปรำย ตำมองออกไปดำ้ นนอกแวบหนึ่งแลว้ กลำ่ ววำ่ “นี่ยงั ไม่เทำ่ ไรนะ” แมป้ ำกจะพูดเชน่ น้ัน แตจ่ ๆู่ นำงก็รสู ้ กึ ขบขนั ตนเองขนึ้ มำ อนั ทจี่ รงิ นำงพอใจในทกุ ๆ เรอื่ งของเซยี วจงิ ซนั อยแู่ ลว้ หำกจะมกี ็เพยี งเรอื่ ง เล็กๆ นอ้ ยๆ กอ่ นหนำ้ นีท้ รี่ สู ้ กึ ไม่พอใจ สยุ่ ซวิ่ เบกิ ตำโพลงมองเหมยจอื่ ดว้ ยแววตำอจิ ฉำ “พเี่ หมยจอื่ ที่ บำ้ นขำ้ ทำ่ นพ่อกบั ทำ่ นแม่เป็ นอยำ่ งไรพกี่ ็น่ำจะเห็นอยู่ ปกตแิ ลว้ ขำ้ ก็ไม่คอ่ ยไดเ้ ห็นวำ่ พวกผชู้ ำยในหมู่บำ้ นเป็ นอย่ำงไร แตจ่ ะมคี นไหน บำ้ งทเี่ หมอื นกบั พเี่ ซยี วทดี่ แู ลภรรยำอยำ่ งดเี ชน่ นี”้ พอพูดถงึ ตรงนี้ เด็กสำวก็ถอนใจ “หำกตอ่ ไปขำ้ มวี ำสนำเหมอื นพเี่ หมยจอื่ ก็คงดไี ม่ นอ้ ย”

คำพูดนีข้ องสยุ่ ซวิ่ ทำใหเ้ หมยจอื่ ถงึ กบั หวั เรำะแลว้ กลำ่ วปลอบไปวำ่ “วำงใจเถดิ สำมขี องเจำ้ ในอนำคตตอ้ งดกี วำ่ อยแู่ ลว้ ” ทวำ่ สยุ่ ซวิ่ กลบั สำ่ ยหนำ้ กะพรบิ ตำปรบิ ๆ แลว้ หนั ไปมองชำยทอี่ ยู่ ดำ้ นนอก “จะเป็ นไปไดอ้ ยำ่ งไรกนั ผูค้ นทงั้ ในหมู่บำ้ นและหมู่บำ้ น ใกลๆ้ ตำ่ งโจษจนั กนั ไปทว่ั พเี่ ซยี วน้ันถอื เป็ นคนดที หี่ ำไดย้ ำก มี เพยี งหนึ่งในรอ้ ยเทำ่ น้ัน!” หลงั จำกสยุ่ ซวิ่ กลบั ไปแลว้ เซยี วจงิ ซนั ก็ผำ่ ฟื นจนเกอื บจะหมด เขำลำ้ งมอื ในครวั แลว้ เดนิ เขำ้ ไปในบำ้ น เห็นเหมยจอื่ กำลงั เอนหลงั พงิ หวั เตยี งพลำงเอยี งคอมอง สำรวจตนอยู่ สำยตำทมี่ องอยำ่ งพนิ ิจพจิ ำรณำของนำงทำใหเ้ ขำ รสู ้ กึ อดึ อดั ขนึ้ มำ “ทำไมถงึ มองขำ้ เชน่ นี?้ ” เซยี วจงิ ซนั ถำมพลำงหยบิ ผำ้ สะอำด ขนึ้ มำซบั เหงอื่ และเชด็ มอื เหมยจอื่ สง่ ยมิ้ ให ้ ยงั คงจบั จอ้ งเขำไม่วำงตำพรอ้ มกบั เปรยวำ่ “วนั นี้ ขำ้ เพงิ่ รวู ้ ำ่ ทแี่ ทต้ อนนีท้ ำ่ นไดก้ ลำยเป็ นผชู ้ ำยดเี ดน่ ทหี่ ำไดย้ ำก เพยี งหนึ่งในรอ้ ยเทำ่ น้ัน ซำ้ ยงั มเี ด็กสำวนอ้ ยพำกนั แอบมองทำ่ น”

คำพูดนีท้ ำใหเ้ ซยี วจงิ ซนั ไดแ้ ตย่ มิ้ อยำ่ งแปลกใจ “ฟังเจำ้ พดู เขำ้ ทำไมขำ้ ถงึ ไม่รตู ้ วั เลย” เหมยจอื่ ปรำยตำมองเขำแลว้ จๆู่ ก็โยนผำ้ ออ้ มเปี ยกฉี่ใส่ ปำกก็พดู ประชดประชนั ไปวำ่ “เชอะ! ขำ้ กลบั มองวำ่ ทำ่ นโปรยเสน่หใ์ หส้ ำวๆ พวกน้ันชนื่ ชอบมำกกวำ่ !” เพยี งผำ้ ออ้ มผนื เดยี วมหี รอื จะปำถกู เขำได ้ เซยี วจงิ ซนั ยกมอื ขนึ้ ควำ้ ผำ้ ออ้ มผนื นั้นไวไ้ ดอ้ ยำ่ งแม่นยำ เขำพอจะมองออกวำ่ ภรรยำ กำลงั อำรมณไ์ ม่ดจี งึ น่ังลงทขี่ อบเตยี ง จบั มอื ของนำงมำกมุ ไวก้ อ่ น จะพูดอย่ำงน่ำสงสำรวำ่ “ขำ้ ไปโปรยเสน่หใ์ หส้ ำวๆ ชนื่ ชอบเมอื่ ไร กนั เลำ่ ?” เหมยจอื่ กลบั ไม่สนใจคำกลำ่ วของเขำ ปำกยงั พูดตอ่ ไปวำ่ “เป็ น ทำ่ นน่ันแหละทโี่ ปรยเสน่หใ์ หพ้ วกนำง!” เซยี วจงิ ซนั รสู ้ กึ จนใจยงิ่ กวำ่ เดมิ “ใชท่ ไี่ หนกนั เลำ่ ขำ้ ไม่เคยมอง หญงิ สำวคนใดเลย”

เหมยจอื่ เห็นทำ่ ทำงของสำมแี ลว้ คดิ วำ่ อนั ทจี่ รงิ นำงก็หำเรอื่ งเขำ อยำ่ งไรเ้ หตผุ ลเกนิ ไป หญงิ สำวรบี เบยี่ งประเด็นทำเป็ นหวั เรำะ นอ้ ยๆ แลว้ กลำ่ ววำ่ “ท่ำนไม่เคยมองหญงิ สำวคนใดเลยจรงิ ๆ หรอื ?” เซยี วจงิ ซนั สำ่ ยหนำ้ อยำ่ งจรงิ จงั “ไม่เคยเลย” เหมยจอื่ กลบั หวั เรำะพรวดออกมำ กอ่ นจะเอย่ ตอ่ อยำ่ งดงึ ดนั “กอ่ น หนำ้ นีข้ ำ้ ก็เป็ นหญงิ สำวชำวบำ้ นใสซอื่ คนหนึ่ง หรอื ทำ่ นก็ไม่เคย มองขำ้ ดว้ ยเชน่ กนั ?” เซยี วจงิ ซนั เห็นทำ่ ทำงรน้ั นอ้ ยๆ ของนำงก็หมดคำจะพูด เขำคำด ไม่ถงึ วำ่ ภรรยำของตนทเี่ คยเป็ นสำวนอ้ ยขอี้ ำยเมอื่ วนั วำน มำ ตอนนีร้ จู ้ กั ขดุ หลมุ พรำงใหต้ นตกลงไปเสยี แลว้ แตไ่ หนเลยเหมยจอื่ จะยอมละเวน้ เขำ นำงจบั มอื ใหญไ่ วแ้ ลว้ เรง่ ให ้ เขำพูดออกมำ “รบี พดู มำสิ ตอนนั้นทำไมทำ่ นถงึ แตง่ งำนกบั ขำ้ ทำ่ นคดิ อะไรอยกู่ นั แน่? หรอื ทำ่ นไม่เคยมองขำ้ สกั ครงั้ จรงิ ๆ” .

เมอื่ ถกู นำงซกั ไซห้ นักเขำ้ เซยี วจงิ ซนั ทนี่ ่ังอยขู่ อบเตยี งก็มองมำยมิ้ ๆ แลว้ กลำ่ ววำ่ “น่ันมนั ก็ เรอื่ งนำนมำกแลว้ ใครจะไปจำไดเ้ ลำ่ ” แน่นอนวำ่ เหมยจอื่ ยอ่ มไม่เชอื่ งำ่ ยๆ มอื นอ้ ยของนำงดงึ มอื ใหญ่ ของเขำไวแ้ ลว้ จมิ้ นิว้ เล็กๆ บนฝ่ ำมอื อกี ฝ่ ำยอยำ่ งไม่พอใจ “หรอื วำ่ ในตอนแรกทำ่ นก็ไม่เคยมองขำ้ เลยสกั แวบเดยี ว แตเ่ ป็ นเพรำะทำ่ น ชว่ ยขำ้ ไว ้ ก็เลยตอ้ งแตง่ งำนกบั ขำ้ ใชห่ รอื ไม่?” เซยี วจงิ ซนั ขยบั กำยเขำ้ มำใกลแ้ ลว้ สง่ มอื ใหญข่ องตนไปใหน้ ำงจมิ้ ไดง้ ำ่ ยขนึ้ รมิ ฝี ปำกยงั คงยมิ้ อยไู่ ม่คลำย “ตอนน้ันชวี ติ นอ้ ยๆ ของ เจำ้ เกอื บจะไม่รอดแลว้ ในเมอื่ ขำ้ เป็ นคนชว่ ยใหเ้ จำ้ รอดกลบั มำ แลว้ ขำ้ ยงั เป็ นคนอมุ ้ เจำ้ กลบั ไปทบี่ ำ้ นอกี ไหนเลยจะมเี วลำมอง หรอื ไม่มองกนั ”

ตอนที่ 129 กนิ ใหห้ มดคำเดยี ว เหมยจอื่ ลองคดิ ตามก็เห็นวา่ จรงิ ดงั ทเี่ ขาวา่ หญงิ สาวทบทวนเรอื่ ง ในวนั น้ันอยา่ งละเอยี ด ในใจก็ทงั้ รสู ้ กึ หอมหวานทงั้ ขมขนื่ สดุ ทา้ ยก็ เอยี งคอเล็กนอ้ ยพลางเอย่ ถามดว้ ยความอยากรู ้ “ตอนนั้นทา่ นเห็น สภาพขา้ แลว้ ในใจท่านคดิ อยา่ งไรกนั ?” เมอื่ ถกู ถามถงึ เรอื่ งทผี่ ่านมา ดวงตาของเซยี วจงิ ซนั ก็ฉายแววราลกึ กอ่ นจะราพงึ ออกมาวา่ “ตอนนั้นเจา้ ยงั เด็กมาก ทง้ั โงเ่ ขลาและดอื้ รนั้ คดิ แตว่ า่ อยากจะตาย ขา้ คดิ เพยี งวา่ ... สาวนอ้ ยนางนีม้ องแลว้ เขม้ แข็งราวกบั เด็กหนุ่ม ขา้ ตอ้ งแตง่ งานพานางมาอยดู่ ว้ ย ไม่ เชน่ น้ัน...” พูดถงึ ตรงนีเ้ ขากลบั เงยี บไปเงยี บไปไม่ยอมพดู ตอ่ เอา แตอ่ มยมิ้ แลว้ จอ้ งมองเหมยจอื่ เหมยจอื่ ดงึ มอื ของเขาอยา่ งรอ้ นใจแลว้ ถามวา่ “ไม่เชน่ นั้นทาไม?” เซยี วจงิ ซนั หลดุ หวั เราะออกมา “หากขา้ ไม่แตง่ เจา้ เขา้ มาในบา้ น ผูห้ ญงิ ทมี่ ที า่ ทางโงเ่ ขลาเชน่ น้ัน ไม่รวู ้ า่ อนาคตจะมชี วี ติ อยู่ อย่างไร”

เหมยจอื่ ไดย้ นิ คาพูดนีก้ ็รสู ้ กึ ไม่พอใจ นางจอ้ งมองเขาแลว้ พูดอยา่ ง ไม่พอใจ “หรอื ถา้ ทา่ นไดช้ ว่ ยอาฮวา อาเฉ่า ท่านก็จะแตง่ เขา้ บา้ น เหมอื นกนั งนั้ ร?ึ ” นา้ เสยี งของนางแฝงไวด้ ว้ ยความนอ้ ยเนือ้ ตา่ ใจ อนั ทจี่ รงิ เรอื่ งนีถ้ อื เป็ นเรอื่ งทนี่ างรสู ้ กึ ตะขดิ ตะขวงใจมานานแลว้ พอมเี วลาวา่ งก็หวนคดิ ขนึ้ มาไม่ได ้ สดุ ทา้ ยจงึ ยกขนึ้ มาถกเถยี งกนั อกี เรอื่ งเชน่ นีห้ ากไม่สะสางนานวนั เขา้ ก็จะกดั กนิ ใจเสยี เปลา่ เซยี วจงิ ซนั รดู ้ วี า่ นี่คอื จดุ เปราะบางจงึ ไม่อยากแตะตอ้ ง อกี อยา่ ง หากพดู มากเกนิ ไปกไ็ รป้ ระโยชน์ เขาจงึ เบยี ดกายเขา้ ไปบนเตยี ง อกี นิดแลว้ ยนื มอื ไปรวบรา่ งของนางเขา้ มากอดไว ้ กอ่ นจะซกุ หนา้ กบั ซอกคอของนางแลว้ หวั เราะอย่างขบขนั “อาฮวาอาเฉ่าไหนเลย จะดเี หมอื นเหมยจอื่ เลา่ กนิ ก็ไดล้ บู คลาก็ได ้ ยามวา่ งยงั กอดไดอ้ กี ” ลมหายใจรอ้ นผ่าวของเซยี วจงิ ซนั รนิ รดบรเิ วณทา้ ยทอยและขา้ ง แกม้ ของเหมยจอื่ ทาเอาหญงิ สาวเรมิ่ ใจออ่ น นางยมิ้ นอ้ ยๆ พลาง ชาเลอื งมองเขา ปากก็ยงั พรา่ บ่นวา่ “ยงั จะพูดดอี กี ตอนนีเ้ อะอะ อะไรก็วงิ่ หนีเขา้ ไปในครวั ทา่ เดยี ว” เซยี วจงิ ซนั เกยคางของตนลงบนเรอื นผมทนี่ ุ่มละเอยี ดของนาง พูด ดว้ ยนา้ เสยี งออ่ นโยนวา่ “ขา้ รวู ้ า่ เจา้ กาลงั คดิ เหลวไหลอยู่ เราอยู่ ดว้ ยกนั มานานเพยี งนี้ เจา้ ยงั ไม่เชอื่ ใจขา้ อกี หรอื ?”

เหมยจอื่ เมม้ รมิ ฝี ปากแลว้ กลา่ ววา่ “ขา้ ตอ้ งเชอื่ ทา่ นอยแู่ ลว้ แตท่ า่ น ก็ตอ้ งพูดใหช้ ดั เจน หรอื วา่ ทา่ นรงั เกยี จทขี่ า้ มลี กู แลว้ กลายเป็ น เชน่ นี?้ ” เซยี วจงิ ซนั รบั รถู ้ งึ ความนอ้ ยอกนอ้ ยใจในคาพูดของนางก็อด หวั เราะออกมาไม่ได ้ เขาลบู เสน้ ผมทคี่ ลอเคลยี อยบู่ รเิ วณหวั ไหล่ ของนางแลว้ กลา่ ววา่ “เจา้ ยงั คงเป็ นเด็กโงเ่ ขลาจรงิ ๆ มหี รอื ทขี่ า้ จะ รงั เกยี จเจา้ เพราะเรอื่ งนี้ หากจะวา่ ไปแลว้ ...” สายตาของเขามอง ปราดผ่านเสอื้ ตวั บางเพยี งชน้ั เดยี วทปี่ กปิ ดทรวงอกของนาง ดา้ น ในน้ันมกี อ้ นเนือ้ นุ่มแอบซอ่ นอยู่ “เหมยจอื่ นอ้ ยของขา้ หลงั คลอด ลกู แลว้ ดเู ปลง่ ปลง่ั ยงิ่ กวา่ เดมิ มาก” นา้ เสยี งของเซยี วจงิ ซนั เรมิ่ แหบพรา่ มอื ลบู ไลเ้ สน้ ผมของนางแลว้ วนเวยี นอยบู่ รเิ วณลาคอขาวนวลอยนู่ าน ลมหายใจเปี่ ยมไปดว้ ย ความรสู ้ กึ พอใจ แมอ้ กี ฝ่ ายจะกลา่ วเชน่ นีแ้ ตเ่ หมยจอื่ ก็ยงั พูดออกมาตามตรงวา่ “แลว้ กอ่ นหนา้ นีท้ าไมทา่ นถงึ เอาแตห่ ลบขา้ ? ขา้ ทาขนาดน้ันทา่ น ก็ยงั หนีไปอกี ”

คาพูดตรงไปตรงมาของนางทาเอาตวั เองยงั หนา้ แดงกา่ ขนึ้ มา ฉับพลนั เซยี วจงิ ซนั ถงึ กบั พูดไม่ออกกะทนั หนั ใบหนา้ คมสนั ซบลงทซี่ อก คอของนางครหู่ นึ่ง กอ่ นจะพดู ออกมาอยา่ งตดิ ๆ ขดั ๆ “หากเรว็ เกนิ ไป... จะไมด่ .ี .. ตอ่ รา่ งกายของเจา้ ” เหมยจอื่ กลบั ไม่เชอื่ “ใชท่ ไี่ หนกนั เลา่ ทา่ นแม่ขา้ บอกวา่ หลงั จาก อยไู่ ฟเสรจ็ ก็ไม่มปี ัญหา หากจะทาอะไรก็ทาไดแ้ ลว้ อกี อยา่ งทงั้ อา จนิ กบั หงเจา่ หรอื ใครๆ ก็เป็ นแบบนีท้ งั้ น้ัน” เซยี วจงิ ซนั กลบั ถอนหายใจ รวบรา่ งนางมากอดแน่น นา้ เสยี งแหบ แหง้ กระซบิ ขา้ งหนู างอยา่ งจรงิ จงั วา่ “จรงิ ๆ แลว้ ขา้ ก็ไม่คอ่ ยรเู ้ รอื่ งนี้ หรอก แตเ่ มอื่ กอ่ นตอนทอี่ ยใู่ นคา่ ยทหาร มที า่ นหมอผูเ้ ฒ่าคนหนึ่ง เคยบอกกบั นายทหารคนหนึ่งเชน่ นี้ ตอนนั้นขา้ บงั เอญิ ไปไดย้ นิ เขา้ ” เขาขบตงิ่ หขู องเหมยจอื่ เบาๆ ทหี นึ่ง กลา่ วตอ่ ดว้ ยนา้ เสยี ง ออ่ นโยน “แมข้ า้ จะไม่รวู ้ า่ จรงิ หรอื เท็จ แตก่ ็คดิ วา่ ชา้ หน่อยก็ไม่เห็น จะเป็ นไร” อนั ทจี่ รงิ เหมยจอื่ พยายามคาดเดาเหตผุ ลไวล้ ว่ งหนา้ แลว้ แตก่ ็คาด ไม่ถงึ วา่ ทเี่ ขาหลบเลยี่ งตนเองก็เพราะเหตผุ ลนี้ ในใจนางรสู ้ กึ หวาน ชนื่ ขนึ้ มาจงึ กลา่ วออกไปวา่ “ในเมอื่ ทา่ นหมอผูเ้ ฒ่าวา่ ไว ้ เชน่ น้ันก็

คงไม่ผดิ แน่ พวกเราชาวบา้ นแมจ้ ะบอกวา่ หลงั อยไู่ ฟแลว้ สามารถ ทาได ้ แตจ่ ะวา่ ไปชาวบา้ นอยา่ งเราๆ ก็มบี างเรอื่ งทรี่ ไู ้ ม่แน่ชดั ” เซยี วจงิ ซนั พยกั หนา้ รบั กระซบิ เสยี งแหบแหง้ ขา้ งหนู างอกี วา่ “รอ ใหผ้ ่านไปสกั แปดวนั สบิ วนั กอ่ นก็น่าจะไดแ้ ลว้ ถงึ ตอนนั้นขา้ ตอ้ ง กนิ เจา้ ใหห้ มดในคาเดยี วแน่” บางทอี าจเป็ นเพราะคาพูดสองแงส่ องงา่ มของเขา หรอื อาจเป็ น เพราะลมหายใจรอ้ นๆ ทรี่ นิ รดอยตู่ รงตงิ่ หทู ไี่ วตอ่ ความรสู ้ กึ ของนาง ทที่ าใหใ้ บหนา้ ของเหมยจอื่ คอ่ ยๆ รอ้ นผ่าวขนึ้ ผ่านไปครหู่ นึ่งนางก็ กม้ หนา้ แลว้ กลา่ วเสยี งแผ่ววา่ “ชว่ งนีท้ า่ นก็ทนทรมานไปกอ่ นนะ” รมิ ฝี ปากเรา่ รอ้ นของเขาซกุ ไซไ้ ปบนแกม้ นาง นา้ เสยี งทมุ ้ ต่านั้น กลา่ ววา่ “ทรมานจรงิ ๆ...” ลมหายใจของเขากระชนั้ ขนึ้ ทกุ ขณะ เขารงั แกนางดว้ ยการเอา แผงอกแนบกบั แผ่นหลงั ของนาง บางอยา่ งทรี่ อ้ นผ่าวโป่ งนูนจงึ เสยี ดสกี บั ชว่ งลา่ งทอี่ อ่ นนุ่มของนาง

เหมยจอื่ ขบรมิ ฝี ปากแน่น รวบรวมความกลา้ แลว้ เอยี้ วมอื ไปขา้ ง หลงั เพอื่ คลาหา นางเจอผา้ คาดเอวของเขาแลว้ ปลดออก จากนั้น มอื นอ้ ยๆ ก็คลาลงไปเรอื่ ยอยา่ งลงั เล เซยี วจงิ ซนั แข็งทอื่ ไปทง้ั รา่ ง สตพิ ลนั หลดุ ลอยไปในขณะทมี่ อื ของ เหมยจอื่ คอ่ ยๆ คบื เขา้ ไปดา้ นใน พอรสู ้ กึ ตวั อกี ทเี ขาก็ไม่อยากหา้ ม ปรามแลว้ มอื นุ่มนิ่มของนางลบู ลงไปเสาะแสวงหาความเรน้ ลบั ของเพศชาย ตวั การทเี่ คยรงั แกนางมานับครงั้ ไม่ถว้ น และตอนนีก้ าลงั แข็งขงึ ทมิ่ แทงนางอยู่ เสยี งลมหายใจของเซยี วจงิ ซนั ถกี่ ระชนั้ ขนึ้ อกี มอื ทง้ั สองขา้ งกอด รดั รา่ งเหมยจอื่ แน่นยงิ่ ขนึ้ ราวกบั อยากจะหลอมรวมรา่ งนางเขา้ กบั แผงอกแกรง่ ของตน กายทอ่ นลา่ งก็ชชู นั ขนึ้ ตามสญั ชาตญาณ เพอื่ ใหเ้ หมยจอื่ แตะตอ้ งไดส้ ะดวกขนึ้ ขณะทเี่ หมยจอื่ ควา้ ของทที่ ง้ั ใหญท่ ง้ั แข็งและรอ้ นผ่าวอยา่ งลงั เลอยู่ นั้น เซยี วจงิ ซนั ก็สดู ลมหายใจลกึ เขาใชม้ อื ใหญ่เชยใบหนา้ ของ นางขนึ้ แลว้ ประกบรมิ ฝี ปากเรา่ รอ้ นของตนกบั เรยี วปากของนาง อยา่ งแม่นยา หมายจะกลนื กนิ นางในทนั ที สว่ นมอื อกี ขา้ งก็เคลน้

คลงึ ทรวงอกอมิ่ นุ่มนิ่มทงั้ สองของนาง เขาทง้ั กอดรดั ทง้ั ลบู ไลอ้ ยา่ ง เรง่ เรา้ เหมอื นไม่อาจยบั ยงั้ จๆู่ เหมยจอื่ ก็รสู ้ กึ วา่ ตนเองเหมอื นเป็ นเหยอื่ ตวั นอ้ ยๆ สว่ นเซยี วจงิ ซนั น้ันกลายเป็ นนายพรานผูล้ า่ ไหนเลยกระตา่ ยขาวตวั นอ้ ยผู้ ออ่ นแอจะสามารถหลบหนีพน้ เงอื้ มมอื ของนายพรานได ้ นางจงึ ได ้ แตย่ อมใหอ้ กี ฝ่ ายบดขยเี้ คลา้ คลงึ และกนิ กลนื ครงั้ แลว้ ครง้ั เลา่ อารมณเ์ ขาเรง่ เรา้ รนุ แรงขนึ้ จนนางรบั รไู ้ ด ้ ชายหนุ่มทาราวกบั ตอ้ งการกลนื กนิ นางลงทอ้ งก็ไม่ปาน รา่ งกายและจติ ใจของเหมยจอื่ ถกู เขารกุ เรา้ จนนางแทบละลาย กลายเป็ นธารนา้ เสยี งครวญครางแผ่วเบาดงั จากปากหญงิ สาวเป็ น ระยะ นางแอน่ รา่ งใหท้ รวงอกอวบอมิ่ รบั สมั ผสั ไดเ้ ต็มที่ เอว ออ้ นแอน้ ขยบั เขา้ ไปเบยี ดตรงหวา่ งขาทง้ั สองขา้ งของนายพรานผู ้ หาญกลา้ อยา่ งเยา้ ยวน มอื เรยี วเล็กยงั คงจบั สงิ่ ทขี่ ยายใหญข่ นึ้ เรอื่ ยๆ จากการกระทาของ ตนไม่ยอมปลอ่ ย เจา้ สงิ่ น้ันรอ้ นจนแทบลวกมอื พรอ้ มกบั เตน้ ตบุ ๆ เป็ นจงั หวะ สาหรบั เหมยจอื่ แลว้ ทง้ั หมดนีอ้ าจเรยี กไดว้ า่ เป็ น ความรสู ้ กึ ทงั้ แปลกใหม่ทง้ั คนุ ้ เคย ทแี่ ปลกใหม่เพราะกอ่ นหนา้ นี้ นางไม่เคยคดิ จะจบั ตอ้ งจรงิ ๆ สกั ครงั้ และคนุ ้ เคยเพราะสงิ่ ทรี่ อ้ นผ่าว และเตน้ เป็ นจงั หวะนีเ้ คยเขา้ ไปในรา่ งนางมานับครงั้ ไม่ถว้ น และยงั

เคยปลอ่ ยกระแสความรอ้ นใหห้ ลง่ั ไหลเขา้ ไปในกายนางมาหลาย ตอ่ หลายครงั้ หากเซยี วจงิ ซนั จะบอกวา่ ตนเองรจู ้ กั ภรรยาสาวเป็ นอยา่ งดี ทวา่ ตอนนีน้ างไดก้ ลายเป็ นเหมยจอื่ ผชู ้ า่ ชอง ดงั นั้นเขาตอ้ งทาความ เขา้ ใจในตวั นางใหด้ ยี งิ่ ขนึ้ วา่ เหมยจอื่ ผลนีไ้ ม่เพยี งหวานหอมแตย่ งั แฝงไวด้ ว้ ยพษิ รา้ ย เป็ นผลเหมยจอื่ ทที่ าใหเ้ ขาไม่อาจควบคมุ ตนเองไดอ้ กี แลว้ ในทสี่ ดุ เซยี วจงิ ซนั ก็หลดุ รอ้ งเสยี งแหบหา้ วออกมาอยา่ งหา้ มไม่อยู่ เขารบี ถอดกางเกงผา้ เนือ้ หยาบของตนออก จดั ทา่ ใหเ้ หมยจอื่ น่ังคกุ เขา่ เขา้ หาตวั เขา ทาใหเ้ จา้ สงิ่ นั้นเดน่ ตระหงา่ นอยตู่ รงหนา้ ภรรยาสาว เหมยจอื่ รดู ้ วี า่ ตอนนีต้ วั เองกาลงั เลน่ กบั ไฟ รมิ ฝี ปากแดงระเรอื่ ของ นางเผยอขนึ้ นิดๆ ปรอื ตามองสงิ่ ทชี่ ชู นั อยา่ งดดุ นั ตรงหนา้ ไม่รวู ้ า่ ควรจะทาอยา่ งไรตอ่ ไปดี ตอนนีเ้ ซยี วจงิ ซนั ไม่อาจควบคมุ ตนเองไดแ้ ลว้ เขาชอ้ นใบหนา้ ของ นางขนึ้ อยา่ งแรง ใชน้ ิว้ โป้ งหยาบกรา้ นไลไ้ ปตามเรยี วปากชมุ่ ฉ่า ของหญงิ สาวแลว้ กดรมิ ฝี ปากนั้นใหเ้ ปิ ดออก ยามนีด้ วงตาของเขา

ดลู กึ ลา้ เปี่ ยมไปดว้ ยความคาดหวงั ขณะกม้ หนา้ เคน้ เสยี งรอด ไรฟันออกมา “เหมยจอื่ !”

บทที่ 130 ซาลาเปาน้อยอายคุ รบเดอื น จากน้ันเขาก็นาเจา้ สงิ่ ทชี่ ชู นั รอ้ นผ่าวใสเ่ ขา้ ไปในเรยี วปากทกี่ าลงั เผยอนอ้ ยๆ ของนาง ตอนแรกเหมยจอื่ ยงั ไม่มสี ตพิ อจะรบั รวู ้ า่ กาลงั เกดิ อะไรขนึ้ ทวา่ หลงั จากรวู ้ า่ เขาตอ้ งการอะไร นางก็ ไม่รอใหเ้ ขาเป็ นคนลงมอื กลบั เปิ ดรมิ ฝี ปากรบั เอาไวแ้ ลว้ ใชล้ นิ้ หอ่ สงิ่ ทกี่ าลงั ดนุ ดนั อยู่ เมอื่ รบั รถู ้ งึ รมิ ฝี ปากและลนิ้ อนั ออ่ นนุ่มชมุ่ ชนื้ ทหี่ อ่ หมุ ้ เจา้ สงิ่ ทกี่ าลงั เกรยี้ วกราดอยู่ เขาก็รสู ้ กึ เหมอื นไดอ้ ยใู่ นชอ่ งทางชมุ่ ชนื้ ทกี่ ระชบั แน่นรบั เจา้ สงิ่ ทขี่ ยายตวั ออกอยา่ งเป็ นจงั หวะ นับเป็ นรสชาตทิ ที่ า ใหเ้ ขารสู ้ กึ ราวกบั ถกู กระชากดวงวญิ ญาณ เหมอื นกบั ในความฝัน ทผี่ ุดขนึ้ มายามคา่ คนื นับครงั้ ไม่ถว้ น เป็ นความรสู ้ กึ คนุ ้ เคยทยี่ ากจะ ลมื เลอื น เซยี วจงิ ซนั หรดี่ วงตาทเี่ ปี่ ยมไปดว้ ยความคาดหวงั ลง เสยี ง หอบทมุ้ ระบายลมหายใจออกมาอยา่ งพงึ พอใจ เหมยจอื่ หลบั ตาพรมิ้ ทง้ั สองขา้ ง เงยหนา้ น่ังคกุ เขา่ อยเู่ บอื้ งหนา้ เขา มอื ทงั้ สองขา้ งประคองเจา้ สงิ่ น้ันไวต้ ามสญั ชาตญาณ ปากเล็กๆ ขยบั ดดู กลนื สงิ่ ทอี่ ยดู่ า้ นใน เพราะนางอยใู่ นทา่ คกุ เขา่ ตอนนีเ้ สอื้ คลมุ ตวั บางทเี่ คยคลมุ รา่ งอยจู่ งึ ลนื่ หลน่ ลงไปเสยี แลว้ เผยใหเ้ ห็น

ทรวงอกทงั้ สองขา้ งทกี่ ระเพอื่ มไปมาตามจงั หวะดดู กลนื ของนาง ชวนใหค้ นมองยงิ่ เพมิ่ ความหลงใหล ชว่ งแรกเซยี วจงิ ซนั ยงั คงดมื่ ด่ากบั ความรสู ้ กึ ทยี่ ากจะบรรยาย ออกมาเป็ นคาพูด แตห่ ลงั จากไดเ้ ห็นทา่ ทางเยา้ ยวนของเหมยจอื่ รวมกบั การทคี่ นตอ้ งทนอดอยากมานาน เขายอ่ มไมอ่ าจพอใจกบั การกระทาเพยี งเบาๆ ชายหนุ่มจงึ ลองขยบั กายไปมาทงั้ เดนิ หนา้ ถอยหลงั ในเรยี วปาก ของนาง พอไดข้ ยบั เชน่ นีก้ ็ยงิ่ พบวา่ รสชาตทิ ไี่ ดย้ งิ่ เรา้ ใจมาก กวา่ เดมิ ใหค้ วามสขุ ไม่ดอ้ ยไปกวา่ ทไี่ ดจ้ ากบ่อนา้ ทพิ ยด์ า้ นลา่ งซงึ่ ยากจะลมื เลอื น หญงิ สาวเรมิ่ ปรบั ตวั กบั การกระทาของเขา จนกระทง่ั คนุ ้ เคยขนึ้ ทลี ะนอ้ ย ในทสี่ ดุ นางก็ขยบั ปากสอดประสาน กบั การเขา้ ออกของเขาไดอ้ ย่างเหมาะเจาะ ตอนแรกเซยี วจงิ ซนั เกรงวา่ การเขา้ และออกของตนอาจทารา้ ยเหม ยจอื่ ได ้ เขาจงึ ยงั พยายามยงั้ กายเอาไว ้ แตพ่ อยงิ่ ทาก็ยงิ่ มคี วามสขุ จงึ ไม่ไดห้ ว่ งสงิ่ ใดอกี แลว้ การกระทาจงึ แรงขนึ้ เรอื่ ยๆ จนทงั้ นา้ ลาย ทงั้ นา้ สขี าวไหลเยมิ้ ออกมาจากปากของเหมยจอื่ แลว้ ไหลเรอื่ ยลง ไปถงึ ทรวงอกอมิ่ อวบอดั ของนาง

ทา้ ยทสี่ ดุ การกระแทกกระทนั้ ของเซยี วจงิ ซนั ก็เรยี กนา้ มากมายมา จดจอ่ รออยทู่ ปี่ ลายทาง เขากดั กรามแน่นสอดตวั ตนเขา้ ไปดา้ นใน ใหล้ กึ ทสี่ ดุ กลา้ มเนือ้ แข็งเกรง็ ไปทงั้ รา่ ง ทวา่ เขาไดส้ ตกิ ลบั มาอยา่ ง รวดเรว็ จงึ รบี ดงึ ตวั เองออก ทาเอาเหมยจอื่ อา้ ปากคา้ งอยา่ งไม่ เขา้ ใจ แลว้ เจา้ สงิ่ นั้นก็พ่นนา้ นมสขี าวขนุ่ ออกมาเต็มใบหนา้ นาง บางสว่ นยงั ไหลเรอื่ ยไปจนถกู ทรวงอกขาวนวล นา้ จานวนมากทชี่ ายหนุ่มสะสมมาเนิ่นนานถกู ปลดปลอ่ ย เขาหอบ หายใจแรงแลว้ โอบมอื รดั หวั ไหลข่ องเหมยจอื่ แน่น หญงิ สาวลอง สมั ผสั ดกู ็รวู ้ า่ ของเหลวสขี าวขนุ่ บนหนา้ ตวั เองทงั้ เหนียวลนื่ ทงั้ รอ้ น ระอุ พอลมหายใจของเซยี วจงิ ซนั เรมิ่ สงบลง เขาก็ไปหาผา้ ผนื หนึ่งมา ชว่ ยเชด็ หนา้ เชด็ ตาและรา่ งกายใหน้ าง เหมยจอื่ ซบกายอยา่ งเพลยี แรงอยกู่ บั ไหลข่ องเขา ปลอ่ ยใหช้ ายหนุ่มชว่ ยทาทกุ อยา่ งให ้ กอ่ นหนา้ นีเ้ ซยี วจงิ ซนั เกรงวา่ ตนจะควบคมุ อารมณไ์ ม่ได ้ ดว้ ยเหตุ นีเ้ ขาจงึ ไม่กลา้ แตะตอ้ งตวั นาง ถงึ ยามนีเ้ ขารสู ้ กึ ปลอดโปรง่ โลง่ สบายแลว้ จงึ ลองใชม้ อื ใหญเ่ คลา้ คลงึ สว่ นปลายนอ้ ยๆ ของทรวงอก อนั ออ่ นนุ่มไปมา เหมยจอื่ ทถี่ กู เคลน้ คลงึ เบาๆ ไดแ้ ตบ่ ดิ รา่ งไปมา อยา่ งสดุ จะทานทน

ชายหนุ่มหวั เราะเสยี งแหบแหง้ มอื ใหญ่หยาบกรา้ นลบู ไลเ้ รอื่ ยลงไป จนถงึ สว่ นลา่ งของนาง ผ่านสว่ นโหนกนูน พงหญา้ รกชฏั จนถงึ รมิ ลาธารนอ้ ยๆ ก็พบวา่ ตอนนีบ้ รเิ วณนั้นมนี า้ ชมุ่ ชนื้ อยู่ เซยี วจงิ ซนั ใชน้ ิว้ มอื ใหญ่เสาะหาชอ่ งทางเขา้ ไปดา้ นใน ทปี่ ากประตู นั้นปิ ดตายไม่มแี ขกมาเยอื นเนิ่นนานแลว้ เหมยจอื่ จงึ อดทสี่ ง่ เสยี ง รอ้ งครวญครางออกมาไม่ได ้ ทวา่ เซยี วจงิ ซนั ไม่ยอมหยดุ เพยี งเท่านี้ นิว้ หยาบกรา้ นยงั คงคน้ หา ทางเขา้ จนนา้ ใสๆ ผุดออกมา นิว้ มอื ชายหนุ่มบดเบยี ดกบั เนือ้ ออ่ น นุ่มแลว้ เคลน้ คลงึ เขา้ ไปดา้ นในทลี ะนิด ทาใหร้ า่ งหญงิ สาวถงึ กบั สน่ั เทมิ้ ขนึ้ มาระลอกแลว้ ระลอกเลา่ นางทาไดเ้ พยี งกอดเอวของเขา แน่นกอ่ นจะกม้ ลงกดั หวั ไหลข่ องเขา เซยี วจงิ ซนั รอจนนิว้ เขา้ ไปไดเ้ กอื บครงึ่ แลว้ คอ่ ยดนั เขา้ ไปจนสดุ ดวงตาลา้ ลกึ ของเขาจบั จอ้ งใบหนา้ เหมยจอื่ ทสี่ องแกม้ แดงระเรอื่ แลว้ ถามเสยี งแหบแหง้ “เจ็บหรอื ไม่?” เหมยจอื่ หลบั ตาพรมิ้ ขณะทรี่ า่ งของนางถกู เขาชอ้ นอมุ ้ เอาไว ้ นาง ขยบั รมิ ฝี ปากตอบเสยี งแผ่ว “ไม่เจ็บ... แคน่ ิดหน่อย...”

เซยี วจงิ ซนั เลกิ ควิ้ ขนึ้ ถามตอ่ เสยี งทมุ ้ “เป็ นอย่างไรบา้ ง?” เหมยจอื่ ยน่ ควิ้ เล็กนอ้ ยอยา่ งยากจะอธบิ ายความรสู ้ กึ ยามนี้ สดุ ทา้ ย ก็ซบใบหนา้ ทยี่ งิ่ แดงกา่ กบั อกกวา้ งของเขา กลา่ วดว้ ยนา้ เสยี ง คลมุ เครอื “อมื ...เสยี วเล็กนอ้ ย... ทา่ นลองขยบั หน่อยส.ิ ..” ขณะที่ พดู รา่ งกายของนางก็บดิ ไปมา เซยี วจงิ ซนั หวั เราะเสยี งทมุ ้ กงั วาน กม้ หนา้ จบู ซอกหขู องนางแลว้ กระซบิ เสยี งแผว่ วา่ “วางใจเถดิ ขา้ ตอ้ งทาอยแู่ ลว้ ...” เหมยจอื่ เขา้ ใจวา่ เขาคงจะใชว้ ธิ เี ขา้ ออกตอ่ ไป หารไู ้ ม่วา่ เขากลบั ใชเ้ พยี งนิว้ มอื เดยี วซอกซอนทงั้ ซา้ ยขวาอยา่ งดดุ นั การกระทา เชน่ นีข้ องเขาราวกบั จะแยกรา่ งของนางออกจากกนั ก็ไม่ปาน เหมยจอื่ รอ้ งครางออกมาอยา่ งซาบซา่ น ปากก็พรา่ บ่นแตว่ า่ “อย่า นะ คนนิสยั ไมด่ !ี ” เซยี วจงิ ซนั ขานรบั เสยี งเบา กอ่ นจะกลา่ ววา่ “ขา้ จะเบาหน่อยแลว้ กนั ”

หลงั จากน้ันเขาก็เบามอื ลงจรงิ ๆ นิว้ มอื น้ันเขา้ และออกตรงบอ่ นา้ ทพิ ยอ์ นั เรน้ ลบั เหมยจอื่ เพงิ่ จะคลอดลกู มาหมาดๆ ประสาทการรบั รู ้ ตรงสว่ นน้ันจงึ ไวเป็ นพเิ ศษ ตอนนีเ้ มอื่ มนี ิว้ หยาบหนาของเซยี วจงิ ซนั เคลา้ คลงึ มนั เลน่ อย่างสนุกมอื เสยี งครางในชว่ งสดุ ทา้ ยของนาง ก็สน่ั สะทา้ นขนึ้ มา นา้ ทพิ ยไ์ หลทะลกั ออกมาจากดา้ นในจานวน มาก ตอนนีร้ า่ งเหมยจอื่ ออ่ นระทวยไรเ้ รยี่ วแรงจนหมดสนิ้ ดวงตานาง หลบั พรมิ้ รมิ ฝี ปากเผยอขนึ้ นอ้ ยๆ ชา่ งเป็ นเหมยจอื่ ทชี่ า่ ชองและดู เยา้ ยวนใจยงิ่ นัก ปลายคางของเซยี วจงิ ซนั ทมี่ ตี อหนวดถไู ถไปมาตรงชว่ งเอวของ นาง ปากก็เอาแตพ่ รา่ พูดวา่ “อยากใหเ้ จา้ ชว่ ยทาใหข้ า้ อกี ครง้ั จรงิ ๆ ...” ยงั ไม่ทนั ทเี่ หมยจอื่ จะไดพ้ ูดสงิ่ ใดก็พลนั ไดย้ นิ เสยี งเล็กของทารกที่ อยขู่ า้ งๆ ดงั ขนึ้ จนตอ้ งรบี หนั ไปมอง ก็พบวา่ เจา้ ตวั นอ้ ยทนี่ อนอยู่ บนเตยี งนั้นตนื่ ขนึ้ มาเสยี แลว้ ดวงตาทหี่ ลบั พรมิ้ เมอื่ ครพู่ ลนั เปิ ดขนึ้ เหมยจอื่ ผลกั รา่ งทนี่ อน ตะแคงขวางของเซยี วจงิ ซนั ออก “ลกู รอ้ งแลว้ คงจะหวิ แน่เลย ทา่ น รบี ถอยไปกอ่ นเรว็ ขา้ จะไปอมุ้ เขา”

เซยี วจงิ ซนั ไดส้ ตกิ ลบั มาทนั ที ทงั้ เสยี งรอ้ งครวญคราง การเคลา้ คลงึ เสยี งแหบพรา่ ทดี่ งั เป็ นระยะๆ ถกู โยนทงิ้ ไปไกลแสนไกล เขา รบี ลกุ ขนึ้ น่ังแลว้ เอาเสอื้ มาปิ ดรา่ งของเหมยจอื่ ไว ้ กอ่ นจะสวม กางเกงของตนแลว้ ลงจากเตยี ง ปากก็พดู วา่ “เจา้ ลองดวู า่ เขาฉี่ หรอื ไม่ ขา้ จะไปเอาผา้ ออ้ มมาให”้ . หลายวนั ผ่านไป ถงึ เหมยจอื่ จะลกุ จากเตยี งและใชช้ วี ติ ไดต้ ามปกตแิ ลว้ ทวา่ ลกู นอ้ ย ก็ยงั ไม่อาจหา่ งจากอกของมารดาได ้ เวลาสว่ นใหญข่ องนางจงึ ใช ้ ไปกบั การดแู ลลกู ชาย เมอื่ เป็ นเชน่ นีง้ านทงั้ หมดในบา้ นจงึ ตกเป็ น หนา้ ทขี่ องเซยี วจงิ ซนั ชว่ งนีอ้ ากาศหนาวจดั หมิ ะตกตดิ ตอ่ กนั หลายวนั จงึ เห็นหมิ ะขาว โพลนปกคลมุ ไปทว่ั ทงั้ ภเู ขา เซยี วจงิ ซนั จงึ คดิ วา่ ตอ่ ใหต้ นเองเขา้ ป่ าลา่ สตั วก์ ็ไม่ใชเ่ รอื่ งงา่ ยทจี่ ะไดส้ งิ่ มชี วี ติ หรอื ของอนื่ ใดกลบั มา อกี อยา่ งกอ่ นทชี่ ว่ งฤดหู นาวจะมาถงึ เขาไดเ้ ก็บสะสมเสบยี งอาหาร เอาไวใ้ นบอ่ ถนอมอาหารไวม้ ากพอควร มที ง้ั ธญั พชื หลายชนิดและ เนือ้ สตั วต์ า่ งๆ ซงึ่ เพยี งพอใหพ้ วกตนไดก้ นิ ไปตลอดฤดหู นาวนี้

หลงั จากเซยี วจงิ ซนั เสรจ็ จากงานหนา้ เตาไฟ ยามวา่ งเขาก็จะเก็บ ทาความสะอาดลานหนา้ บา้ น หรอื ยามหมิ ะตกหนักจนกลายเป็ น กองหมิ ะสะสมเต็มหนา้ ประตู เขาก็ชอบนอนกอดเหมยจอื่ แลว้ คลมุ โปงอยบู่ นเตยี งดว้ ยกนั บางครง้ั ทง้ั สองก็พดู คยุ เรอื่ งตา่ งๆ ในอดตี บา้ งก็มองหมิ ะทตี่ กนอกหนา้ ตา่ งหรอื หยอกลอ้ เลน่ กบั ลกู นอ้ ย ตอนนีเ้ ด็กนอ้ ยเพงิ่ จะอายคุ รบเดอื น ดง้ั จมูกและดวงตาเพงิ่ เรมิ่ เห็นชดั ซงึ่ เป็ นไปตามทมี่ ารดาของเหมยจอื่ บอกไวว้ า่ พอลกู ชาย อายคุ รบเดอื นเมอื่ ไรรบั รองวา่ จะไดเ้ ห็นเคา้ โครงหนา้ ของเขา ชดั เจนขนึ้ อกี ฝ่ ายยงั พูดอกี วา่ หนา้ ตาจมิ้ ลมิ้ ปากนิดจมูกหน่อย แบบนี้ ตอ่ ไปคงเป็ นทชี่ นื่ ชอบของสาวๆ เป็ นแน่ ตอนทมี่ ารดาของเหมยจอื่ พูดเชน่ นี้ เจา้ ตวั นอ้ ยทอี่ ยใู่ นหอ่ ผา้ มดิ ชดิ ก็ทาราวกบั ตนเองนั้นไดฟ้ ังอยดู่ ว้ ย เขาพยายามหนั หนา้ มอง ไปตามเสยี ง ดวงตากลมโตไรเ้ ดยี งสามองสารวจทา่ นยายดว้ ย ความสงสยั เหมยจอื่ ทอี่ ยขู่ า้ งๆ เห็นทา่ ทางลกู ชายก็รบี สอนวา่ “นี่ ท่านยาย เรยี กทา่ นยายส”ิ และเจา้ ตวั นอ้ ยก็ไม่ทาใหม้ ารดาตอ้ งขายหนา้ เพราะถงึ จะยงั เรยี ก ทา่ นยายไม่ได ้ แตก่ ลบั สง่ ยมิ้ ทงั้ ปากและตาใหก้ บั ทา่ นยายของตน

เพยี งแคร่ อยยมิ้ นอ้ ยๆ เทา่ นีก้ ็ทาใหผ้ เู ้ ป็ นยายปลมื้ อกปลมื้ ใจยงิ่ นัก นางกม้ หนา้ หอมหนา้ ผากของหลานชายอย่างเอ็นดู มองเจา้ ตวั นอ้ ยพรอ้ มกบั ราพนั วา่ “พวกเจา้ จะตง้ั ชอื่ เจา้ หนูวา่ อยา่ งไร มคี ดิ ไว ้ ในใจบา้ งหรอื ไม่?”

บทที่ 131 โจรป่ ากลบั มาแลว้ เมอื่ ถกู ถามเรอื่ งตงั้ ชอื่ ใหล้ กู ชาย กลางดกึ คนื นั้นขณะทเี่ หมยจอื่ นอนซบอยใู่ นออ้ มกอดของเซยี วจงิ ซนั นางก็พยายามคดิ อยมู่ ากมายหลายชอื่ คดิ แลว้ คดิ อกี แตก่ ็ยงั เห็นวา่ ไม่เหมาะ เพราะไม่วา่ จะเป็ นชอื่ ไหนๆ ก็ไม่คคู่ วรกบั บตุ รชาย สดุ ทรี่ กั ของตน นางสะกดิ แผงออกหนาของเซยี วจงิ ซนั เพอื่ บอกให ้ เขาคดิ บา้ ง แตเ่ ขากลบั บอกวา่ ไม่ตอ้ งรบี รอ้ น เหมยจอื่ จอ้ งมองอกี ฝ่ ายอยา่ งสงสยั สดุ ทา้ ยก็ไดข้ อ้ สรปุ วา่ “ท่านก็ คดิ ไม่ออกเหมอื นกนั สนิ ะ?” เซยี วจงิ ซนั กลบั ยมิ้ แลว้ กลา่ ววา่ “ตอ่ ใหข้ า้ คดิ ออกกเ็ กรงวา่ เจา้ จะ รสู ้ กึ วา่ มนั ไม่คคู่ วรกบั คนทเี่ จา้ รกั ดง่ั แกว้ ตาดวงใจทสี่ ดุ ในโลก” จๆู่ เหมยจอื่ ก็รสู ้ กึ วา่ รอยยมิ้ ของเขาน้ันแฝงไวด้ ว้ ยการประชด ประชนั นางจงึ กามอื ทบุ ไปทอี่ กเขาเบาๆ “หรอื วา่ แกว้ ตาดวงใจของ ขา้ นั้นไม่ใชข่ องทา่ นดว้ ยเลา่ ? ลกู ชายของเราพอใครมาเห็นเขา้ ก็ อดเอ็นดไู ม่ไดท้ ง้ั น้ัน”

เซยี วจงิ ซนั ยมิ้ นอ้ ยๆ จบั กาป้ันเล็กของนางเอาไว ้ “ตอนนีใ้ นหวั ของ เจา้ นอกจากแกว้ ตาดวงใจตวั นอ้ ยๆ นีแ้ ลว้ ยงั มคี นอนื่ อกี หรอื ไม่?” เหมยจอื่ รบั รไู ้ ดท้ นั ทวี า่ ในคาพูดของเขานั้นมคี วามนัยแอบแฝงอยู่ นางจอ้ งมองเขาครหู่ นึ่งแลว้ กลา่ วขนึ้ วา่ “ทา่ นเป็ นผใู้ หญต่ วั โต ขนาดนีย้ งั จะอจิ ฉาลกู ชายตวั เองอกี ” เซยี วจงิ ซนั รวบรา่ งของนางมากอดไวแ้ นบอก กระซบิ เสยี งทมุ ้ ต่า ขา้ งหขู องนางราวกบั นอ้ ยอกนอ้ ยใจ “กอ่ นหนา้ นีเ้ จา้ ยงั หาวา่ ขา้ รงั เกยี จเจา้ อยเู่ ลย เหตใุ ดตอนนีใ้ นหวั ของเจา้ จงึ คดิ ถงึ แตล่ กู ชาย เลา่ แลว้ เชน่ นีย้ งั จะไม่ใหข้ า้ คดิ อกี หรอื ?” บางทอี าจเป็ นเพราะเสยี งทมุ ้ แผ่วขา้ งหู หรอื เป็ นเพราะลมหายใจ รอ้ นผ่าวทรี่ นิ รดอยขู่ า้ งแกม้ อยๆู่ ใบหนา้ ของเหมยจอื่ ก็รอ้ นผะผ่าว ขนึ้ มา นางคดิ ยอ้ นไปถงึ เรอื่ งกอ่ นหนา้ ทตี่ นเองลมื เลอื นไปนานแลว้ เพราะหลายวนั มานีจ้ ติ ใจของนางจดจอ่ อยกู่ บั ลกู ชายเทา่ นั้น อนั ที่ จรงิ นางอาจจะละเลยเขาไปจรงิ ๆ ก็เป็ นได ้ เซยี วจงิ ซนั หนั ไปดลู กู ชายทยี่ งั คงนอนหลบั สนิทอยบู่ นเตยี ง แลว้ กระชบั ออ้ มแขนของตนใหแ้ น่นขนึ้ พลางพูดเสยี งเบาวา่ “ตอนนีก้ ็ น่าจะทาไดแ้ ลว้ อยากลองดหู รอื ไม่?”

คาพูดไม่ทนั จบ หญงิ สาวก็รบั รไู ้ ดถ้ งึ ความแข็งขงึ ทอ่ นลา่ งของชาย หนุ่มทเี่ บยี ดเสยี ดขนึ้ ถไู ถกายนางแลว้ เหมยจอื่ ขยบั แนบชดิ กบั รา่ งทแี่ ข็งแกรง่ ใบหนา้ เรยี วเล็กซกุ ลงบน แผงอกกวา้ งกอ่ นจะพยกั หนา้ รบั นอ้ ยๆ ค่าคนื น้ันดา้ นนอกมหี มิ ะตกหนักตลอดทงั้ คนื ทารกนอ้ ยนอนหลบั สนิทอยา่ งมคี วามสขุ ไม่ไดต้ นื่ ขนึ้ มาสง่ เสยี ง รบกวนในยามดกึ ถงึ อากาศภายนอกจะหนาวเย็น แตใ่ นโปงผา้ หม่ บนเตยี งกลบั เรา่ รอ้ นราวกบั เปลวไฟ สองสามภี รรยาในโปงผา้ หม่ ขยบั ไหวไปมา อยา่ งน่าสงสยั ตลอดทง้ั คนื บางครง้ั ก็มรี อ้ งครวญครางผสมผสาน กบั เสยี งหายใจหอบตา่ เล็ดลอดออกมาใหไ้ ดย้ นิ เป็ นระยะ . เชา้ วนั รงุ่ ขนึ้

เหมยจอื่ กอดลกู นอ้ ยนอนตะแคงอยบู่ นเตยี ง สว่ นเซยี วจงิ ซนั ลกุ ลง จากเตยี งไปแลว้ เขาเขา้ ไปตดิ เตาในครวั เพอื่ ทาอาหารเตรยี มไว ้ จากน้ันก็ออกไปเก็บกวาดหมิ ะทลี่ านหนา้ บา้ น ตอนนีย้ งั คงมลี ะอองหมิ ะโปรยปรายอยู่ เกล็ดหมิ ะนอ้ ยๆ ตกลงมา เกาะตามเสน้ ผมและเสอื้ คลมุ หนังหมาป่ าของเขา ทาใหเ้ สอื้ คลมุ ที่ สวมราวกบั ประดบั ประดาไปดว้ ยดอกไมส้ ขี าวดอกเล็กๆ ขณะทชี่ ายหนุ่มกาลงั ตงั้ หนา้ ตง้ั ตากวาดอยนู่ ้ันก็พลนั ไดย้ นิ เสยี ง เอะอะของทง้ั คนทง้ั มา้ ดงั มาจากดา้ นนอก เซยี วจงิ ซนั เงยหนา้ มอง เห็นคนกลมุ่ หนึ่งทอี่ ยไู่ ม่ไกลกาลงั เดนิ จงู มา้ ฝ่ าหมิ ะมุ่งมาทางบา้ น ของตน คนกลมุ่ นีส้ วมใสช่ ดุ หนัง บนศรี ษะสวมหมวกหนังไวอ้ ยา่ งรดั กมุ แมแ้ ตเ่ ซยี วจงิ ซนั ยงั ดไู ม่ออกวา่ พวกเขาเป็ นใคร แตพ่ อเห็นทา่ ทาง การเดนิ ของพวกเขา เซยี วจงิ ซนั ก็จาไดอ้ ยา่ งรวดเรว็ วา่ คนกลมุ่ นี้ คอื พวกโจรป่ า! ชายหนุ่มทงิ้ ไมก้ วาดในมอื แลว้ สาวเทา้ ยาวๆ ไปยงั ประตใู หญห่ นา้ บา้ น โบกไมโ้ บกมอื ใหก้ บั คนกลมุ่ นั้นกอ่ นจะตะโกนเรยี กเสยี งดงั “จนั้ เฟิ ง!”

เผยจนั้ เฟิ งเดนิ นาอยหู่ นา้ กลมุ่ พอพวกเขาเห็นเซยี วจงิ ซนั โบกมอื มาให ้ แตล่ ะคนก็แสดงท่าทางดอี กดใี จ ปากก็ตะโกนโหร่ อ้ ง บางคน ก็ขนึ้ ขมี่ า้ ควบตะบงึ มุ่งมาหา บา้ งก็ทงิ้ ตวั ลงจากหลงั มา้ แลว้ รบี วงิ่ มา หาแทน เหมยจอื่ ทอี่ ยใู่ นบา้ นพอไดย้ นิ เสยี งเอะอะก็ยนื่ หนา้ มองออกมาผ่าน หนา้ ตา่ ง พอเห็นวา่ คนทสี่ ง่ เสยี งอยดู่ า้ นนอกเป็ นพวกเผยจน้ั เฟิ ง นางก็ดใี จรบี ลงจากเตยี งหมายจะวงิ่ ออกมาตอ้ นรบั ทวา่ พอกา้ วเทา้ ไดไ้ ม่กกี่ า้ วก็รสู ้ กึ ตวั วา่ ตนเองไม่ไดใ้ สร่ องเทา้ นางจงึ วงิ่ กลบั ไปสวม รองเทา้ จนเรยี บรอ้ ยแลว้ วงิ่ ออกมาดา้ นนอก ตอนนั้นผูม้ าเยอื นมาถงึ หนา้ ประตแู ลว้ แตล่ ะคนกาลงั ทยอยเดนิ เขา้ มาในลานบา้ น เดมิ ทลี านเล็กๆ นั้นถกู เก็บกวาดทาความสะอาดเรยี บรอ้ ยแลว้ เป็ น เพราะคนกลมุ่ นีม้ าถงึ จงึ ทาใหล้ านโลง่ กลบั มารกอกี ครงั้ แตเ่ ซยี วจงิ ซนั และเหมยจอื่ ยอ่ มไม่ใสใ่ จกบั เรอื่ งนีเ้ ป็ นธรรมดา พวกเขาตอ้ นรบั แขกผมู ้ าเยอื นในวนั ทหี่ มิ ะตกหนักดว้ ยความยนิ ดปี รดี า เซยี วจงิ ซนั ชกั ชวนพวกพอ้ งทงั้ หมดเขา้ มาในบา้ น พวกเขาบา้ งก็ ยนื บา้ งก็น่ังทาใหภ้ ายในหอ้ งแน่นขนัด

เหมยจอื่ รบี เขา้ ไปในหอ้ งครวั ใชน้ า้ รอ้ นทเี่ ซยี วจงิ ซนั ตม้ เอาไวม้ าชง ชา จากนั้นก็ยกเขา้ ไปในบา้ น ทวา่ แขกทมี่ ามจี านวนมากทาให ้ ถว้ ยนา้ ชาไม่พอใช ้ นางจงึ จาตอ้ งเอาชามมาใชแ้ ทน พอคนหนึ่งดมื่ แลว้ ก็สง่ ตอ่ ใหก้ บั คนถดั ไป ไม่วา่ อยา่ งไรก็ตอ้ งใหพ้ วกเขาไดด้ มื่ นา้ ชารอ้ นๆ ใหร้ า่ งกายไดอ้ บอนุ่ กนั กอ่ น หลงั จากบรรดาพนี่ อ้ งและสหายไดร้ ว่ มสนทนากนั เหมยจอื่ และ เซยี วจงิ ซนั จงึ ไดร้ วู ้ า่ ทแี่ ทก้ ลมุ่ โจรป่ าในอดตี นั้นถอนตวั ออกจาก คา่ ยทหารมานานแลว้ แตพ่ วกเขาไม่ไดม้ ุ่งหนา้ มาทหี่ มู่บา้ นลสี่ ยุ่ ในทนั ทเี พราะเกรงวา่ จะสรา้ งความเดอื ดรอ้ นใหผ้ คู ้ นทนี่ ี่ พวกเขา จงึ ทอ่ งเทยี่ วไปทว่ั ทงั้ เหนือใตอ้ ยพู่ กั หนึ่ง ชนื่ ชมทศั นียภาพที่ สวยงามตามทตี่ า่ งๆ แตพ่ อเห็นวา่ ใกลจ้ ะเขา้ ฤดหู นาวจงึ ไดร้ บี เรง่ เดนิ ทางมาหา ชายฉกรรจร์ ปู รา่ งสงู ใหญ่ทสี่ ดุ ในกลมุ่ ตบอกตนเองแลว้ กลา่ ววา่ “พวกเรามาคดิ ๆ ดแู ลว้ เมอื่ เขา้ ฤดหู นาวก็อาจจะมหี มาป่ าหรอื พวก เสอื เขา้ มาในหมู่บา้ นอกี พวกเราพนี่ อ้ งจงึ รบี เดนิ ทางจะไดม้ าชว่ ย อกี แรง” ชายอกี คนถอนใจแลว้ กลา่ ววา่ “เฮอ้ ... ใครจะไปรวู ้ า่ พอขนึ้ เขามาก็ เจอหมิ ะตกหนัก พวกเราทง้ั หมดจงึ หลงทางอยใู่ นป่ าลกึ บนเขา”

พอเซยี วจงิ ซนั ไดย้ นิ ก็รบี หนั ไปถามเผยจนั้ เฟิ งวา่ เกดิ เรอื่ งอะไรขนึ้ เผยจนั้ เฟิ งจงึ อธบิ ายวา่ “เดมิ ทพี วกเราคดิ วา่ ไม่ไดเ้ จอท่านแม่ทพั กบั ฮูหยนิ มานานก็น่าจะมขี องฝากตดิ ไมต้ ดิ มอื มามอบใหจ้ งึ จะถกู พอคดิ เชน่ นีพ้ วกเราก็เขา้ ไปในป่ าตง้ั ใจจะแสวงหาของป่ าดๆี สกั หน่อย แตพ่ วกเราพนี่ อ้ งไม่ใชผ่ ชู ้ านาญทางบนเขาจงึ เกดิ หลงทาง ประจวบกบั หมิ ะตกหนักพวกเราจงึ ตอ้ งหลบอยใู่ นป่ ากนั ตลอดทง้ั คนื รอจนเห็นว่าฟ้ าสวา่ ง หมิ ะก็บาบางลงจงึ รบี ม่งุ หนา้ มาทนี่ ี่กนั ” สองสามภี รรยาไม่คาดคดิ วา่ เมอื่ คนื จะเกดิ เหตกุ ารณเ์ ชน่ นีข้ นึ้ พลนั หวนคดิ ถงึ ยามคา่ คนื ทผี่ ่านมาทพี่ วกตนรว่ มกนั สรา้ งฉากรกั อนั เรา่ รอ้ นในโปงผา้ หม่ ทวา่ ในเวลาเดยี วกนั พวกโจรป่ าผูน้ ่า สงสารก็กาลงั หนาวเหน็บอยกู่ ลางป่ ากลางเขา ทงั้ สองจงึ อดรสู ้ กึ ละอายใจไม่ได ้ เผยจนั้ เฟิ งเห็นทา่ ทเี จา้ ของบา้ นก็รบี พูดตอ่ อยา่ งรวดเรว็ วา่ “แตถ่ งึ จะไม่ไดข้ องป่ าสดใหม่ แตพ่ วกเราก็มขี องฝากแปลกๆ จากในเมอื ง มามอบใหพ้ วกท่านดว้ ยนะ” ชายรา่ งใหญท่ อี่ ยขู่ า้ งๆ เปรยขนึ้ วา่ “ลว้ นเป็ นของลา้ คา่ มรี าคา ทง้ั น้ัน มรี งั นกไวบ้ ารงุ รา่ งกายดว้ ย!” อกี คนก็กลา่ ววา่ “มสี รอ้ ยกบั จคี้ มุ ้ ภยั ใหท้ ารกนอ้ ยดว้ ย!”

แลว้ ก็มอี กี เสยี งดงั เสรมิ วา่ “ขา้ ยงั ไดเ้ ตรยี มหยกเนือ้ ดชี นิ้ หนึ่งไว ้ ดว้ ย ไดย้ นิ วา่ ของสงิ่ นีเ้ มอื่ ใสต่ ดิ ตวั ตงั้ แตเ่ ด็ก ยงิ่ นานวนั ก็จะยงิ่ ขลงั ชว่ ยปกป้ องคมุ้ ภยั ใหผ้ ใู้ สไ่ ด”้ กลมุ่ ชายฉกรรจต์ า่ งแยง่ กนั พดู กระทง่ั มเี สยี งรอ้ งแหลมดงั แทรก ขนึ้ มา บรรดาชายหนุ่มพากนั เงยี บกรบิ แลว้ จอ้ งหนา้ กนั ไปมาอยา่ ง ตะลงึ งนั เหมยจอื่ รบี ลกุ ขนึ้ ไปทเี่ ตยี งแลว้ อมุ ้ ลกู นอ้ ยของตนขนึ้ มาตรวจสอบ ดกู ็เห็นวา่ ลกู ชายฉี่ใสผ่ า้ ออ้ ม บรรดาอดตี โจรป่ าตะลงึ จนปากอา้ ตาคา้ ง “ทแี่ ทเ้ ด็กนอ้ ยก็คลอด ออกมาแลว้ !” ตอนนีเ้ ผยจนั้ เฟิ งถงึ เพงิ่ เขา้ ใจ “มนิ ่าทอ้ งของฮหู ยนิ ถงึ ไดเ้ ล็กลง แลว้ !” ดว้ ยเหตนุ ีก้ ลมุ่ คนทมี่ าจงึ พากนั เขา้ มาหอ้ มลอ้ มรมุ ดเู ด็กชาย ศรี ษะ นับสบิ รมุ ลอ้ มโดยมที ารกนอ้ ยทถี่ กู หอ่ ตวั มดิ ชดิ อยตู่ รงกลาง