Hunter's Lady ดรุณีสุดที่รัก เล่ม3 End

เซียวจิงซันหงายตวั ลงนอนบนกองหญา้ ที่ตนถอนออกมาเมื่อครู่ เงยหน้า ข้ึนเหม่อมองทอ้ งฟ้ากวา้ งใหญ่ไพศาลที่ทอดยาวไปบรรจบกบั ทิวเขาเบ้ือง หนา้ อนั ห่างไกล แสงสว่างสาดส่องลงมาราวกบั กาลงั ชโลมจิตใจผคู้ นให้ กลบั มาเบิกบานอีกคร้ัง ชายหนุ่มสูดลมหายใจลึก ไดก้ ล่ินหญา้ สดใหม่ที่เพิ่งถูกตดั พลางหลบั ตาลง อยา่ งเกียจคร้าน ทนั ใดน้ันเขากไ็ ดย้ ินเสียงฝี เทา้ แผว่ เบา ตามมาดว้ ยเสียงชายผา้ ระไปกบั พง หญา้ ดงั สวบสาบ บางคร้ังยงั มีเสียงเลก็ ๆ ครวญเพลงอย่างแผ่วเบาที่ไดย้ ิน ไมช่ ดั เจนนกั เซียวจิงซนั ค่อยๆ ลืมตาข้ึนทีละนอ้ ย… เขาออกจากหมู่บา้ นไปหลายปี ตอนน้ีจึงไม่หลงเหลือความคุน้ เคยกบั ผคู้ น ในหมู่บา้ น เมอ่ื กลบั มาถึงกต็ รงมาคารวะบิดาก่อนจึงยงั ไม่ไดพ้ บเจอกบั คน อ่ืนๆ ในหมู่บา้ นเลย ชายหนุ่มลุกข้ึนนัง่ อย่างระมดั ระวงั สายตามองผ่านพงหญา้ ที่สูงประมาณ คร่ึงตวั คนก็พบวา่ ที่ไกลออกไปมีสาวนอ้ ยนางหน่ึง

นางสวมชุดกระโปรงผา้ เน้ือหยาบ แบกตะกร้าหวายไวบ้ นหลงั ในมือถือ เคียว ปากก็ครวญเพลงไปดว้ ย นางเหลียวซ้ายแลขวาตามพงหญา้ ราวกบั กาลงั มองหาอะไรอยู่ หยาดน้าคา้ งทาให้กระโปรงผา้ เน้ือหยาบเปี ยกช้ืน เหง่ือไหลรินลงมาจากสองแก้มแดงระเรื่อ แต่ท่าทางของนางกลับดูมี ความสุขยิ่งนัก ดวงตาเป็ นประกายสุกใส ศีรษะเล็กๆ น้ันโยกไปมาอย่าง อารมณ์ดี เซียวจิงซันเห็นแลว้ ก็หัวเราะเบาๆ เขาน่งั กอดเข่าอยู่ตรงหน้าหลุมศพบิดา ในใจคิดว่าท่ีตรงน้ีเป็นพงหญา้ รกทึบไม่สะดุดตา แม่สาวนอ้ ยคนน้ีคงมอง ไมเ่ ห็นเขาเป็นแน่ แลว้ กเ็ ป็นจริงดงั คาด นางไม่รู้เลยวา่ อีกฟากหน่ึงจะมีหลุมฝังศพต้งั อยู่ และ ยงิ่ ไมเ่ ห็นวา่ ตรงน้ีมีผชู้ ายตวั โตคนหน่ึงนงั่ อยดู่ ว้ ย ตอนน้ีดูเหมือนนางหาหญา้ ท่ีตนเองต้องการได้แลว้ จึงส่งเสียงร้องลั่น ออกมาอยา่ งยนิ ดี ทรุดตวั ลงนง่ั ยองๆ วางตะกร้าหวายบนพ้ืนแลว้ เริ่มลงมือ ตดั

เซียวจิงซันยิ้มนอ้ ยๆ หันไปมองบิดาแลว้ กระซิบเสียงแหบพร่า “ท่านพ่อ หลุมศพของท่านฮวงจุย้ ดีไม่เบา หญา้ ที่งอกออกมายงั เอาไปเล้ียงสัตวไ์ ด้ อีกดว้ ย” เสียงตอบกลบั มากลบั กลายเป็นเสียงตดั หญา้ ที่ยงั ดงั ต่อเนื่องไม่หยดุ เซียวจิงซนั คิดอย่างจนใจ หากตนเองลุกข้ึนมาในตอนน้ีก็เกรงว่าจะทาให้ แม่นางนอ้ ยตกใจ เขาจึงทาไดเ้ พียงทิ้งกายลงนอนอีกคร้ัง ถึงอย่างไรยามน้ี ดวงตะวนั ก็เพ่ิงจะข้ึน แมจ้ ะยงั มีน้าคา้ งยามเชา้ อยู่บา้ งแต่ตนเองน้ันหนัง หนาทนไดอ้ ยู่แลว้ ดงั น้ันขอพกั สายตาอยู่หน้าหลุมฝังศพของบิดาสักงีบ ก่อนแลว้ กนั ตอนที่เซียวจิงซันลืมตาต่ืนอีกคร้ัง รอบด้านช่างเงียบสงดั มีเพียงเสียง จิ้งหรีดร้องดังข้ึนมาเป็ นคร้ังคราว เขาคิดว่าแม่นางน้อยคนน้ันน่าจะตัด หญา้ เสร็จแลว้ จึงกลบั ไป พอคิดจะลุกข้ึนน่งั สายตาก็เหลือบเห็นวา่ นางยงั อย…ู่ นางไมเ่ พียงยงั อยู่ ตอนน้ีนางยงั ถอดชุดกระโปรงออก เหลือเพยี งเส้ือตวั ใน สีชมพูที่ปกปิ ดไดเ้ พียงเนินอกน้อยๆ เอาไว้ มือขา้ งหน่ึงของนางถือเคียว ส่วนมอื อีกขา้ งกาลงั ยกชายกระโปรงข้ึนมาพดั วี

เซียวจิงซันถึงกบั อ้ึงพูดอะไรไม่ออก ยามน้ีคงไม่อาจลุกข้ึนไดเ้ สียแลว้ เขา ทาไดเ้ พียงทรุดตวั ลงนั่งอีกคร้ังอย่างเงียบเชียบ เพราะหากแม่นางนอ้ ยผูน้ ้ี บงั เอิญเห็นเขาเขา้ นางยอ่ มตอ้ งตกใจเป็นแน่ เซียวจิงซันหันไปยิม้ เฝ่ื อนกับหลุมฝังศพบิดา แอบบ่นพึมพาในใจ “ท่าน พอ่ ตอนน้ีขา้ กลายเป็นพวกถ้ามองไปเสียแลว้ ” ไม่รู้วา่ เป็นลูกสาวบา้ นใดกนั ถึงไดป้ ระมาทเลินเล่อเช่นน้ี เขาไดแ้ ต่กม้ หนา้ ลง ไม่กลา้ มองไปทางแม่นางนอ้ ยท่ีใส่เพียงเส้ือเอี๊ยมน่นั อีก แต่ในใจก็อดครุ่นคิดไมไ่ ด…้ นางน่าจะอายปุ ระมาณสิบห้าสิบหกเห็นจะได้ เช่นน้ันตอนที่เขาออกจาก หมู่บา้ นไปนางก็น่าจะเกิดแลว้ เซียวจิงซันหวนคิดถึงผูค้ นในอดีตแต่ก็ไม่ อาจเดาไดว้ ่านางจะเป็ นลูกสาวบา้ นใดกันแน่ ทว่าอยู่ๆ ก็คิดข้ึนมาได้ว่า ตอนท่ีตนจะออกเดินทาง พี่ชายสกุลซูที่มาส่งไดอ้ ุม้ เดก็ ผูห้ ญิงคนหน่ึงมา ดว้ ย เขาคิดถึงความน่ารักของเด็กหญิงคนน้ัน ริมฝี ปากเล็กที่เปี่ ยมไปด้วย รอยยมิ้ ใบหน้ารูปไข่ขาวเนียน ดวงตาดาขลบั เป็ นประกายกะพริบปริบๆ เดก็ นอ้ ยร้องใหอ้ ุม้ ตลอดเวลาแลว้ ยงั ชอบพ่นน้าลายเล่นอีกดว้ ย

ขณะที่กาลงั ตกอยใู่ นภวงั คค์ วามคิด เขาพลนั ไดย้ นิ เสียงหนุ่มน้อยตะโกน ดงั มาแต่ไกล “เหมยจื่อ เหมยจื่อ!” เซียวจิงซนั สะดุง้ ตกใจ มองไปทางแม่นางน้อยท่ีสวมเพียงเส้ือปิ ดอก เกรง ว่านางจะถูกคนอ่ืนเห็นเขา้ แต่ท่าทางของนางกลบั ดูดีใจยิ่งนัก ยงั คงยิ้ม แยม้ เบิกบานพลางตะโกนกลบั ไปว่า “ฝเู กอ เจา้ อยา่ เพิ่งเขา้ มานะ! รอตรง น้นั ก่อน!” จากน้นั มีเสียงสวบสาบดงั แวว่ ให้ไดย้ ิน แม่นางนอ้ ยผูน้ ้นั น่าจะกาลงั ใส่ชุด กระโปรงของตน ส่วนคนดา้ นนอกที่นางเรียกว่า ‘ฝูเกอ’ กาลงั หัวเราะพลางกล่าวว่า “เหม ยจ่ือ เจา้ น้นั ชอบไม่ฟังขา้ อยเู่ ร่ือย ก็ไดๆ้ ขา้ จะรอเจา้ อยตู่ รงน้ี เร็วๆ เขา้ ล่ะ!” ใบหน้าคมสันของเซียวจิงซนั เขม้ ข้ึนอยา่ งเห็นไดช้ ดั เขากาลงั คิดว่าตนเอง ควรจะหลบไปดีหรือไม่ หนุ่มนอ้ ยท่ีตามมาน่าจะเป็นคู่รักของนาง ท้งั สอง คงคิดจะหาที่ลับหูลับตาคนสักหน่อย แต่ตอนน้ีกลับถูกเขาเห็นจน หมดแลว้

แต่เมื่อมองไปรอบๆ หากเขาขยบั เขย้อื นในตอนน้ี เสียงตน้ ไมใ้ บหญา้ ก็จะ ทาใหแ้ มน่ างนอ้ ยตกใจ ถึงตอนน้นั กค็ งจะอธิบายกนั ยากแลว้ หลงั จากแม่นางนอ้ ยแต่งกายเสร็จเรียบร้อ นางก็เดินออกไปหาหนุ่มนอ้ ยฝู เกอท่ียืนรออยู่ ท้งั สองนั่งเคียงกนั อยู่ในพงหญา้ พูดคุยหยอดคาหวานให้ กนั ไดย้ นิ เสียงหวั ร่อต่อกระซิกไม่ขาด คาพูดคาจาของแมน่ างนอ้ ยน้นั ช่างใสซ่ือไร้เล่หเ์ หลี่ยม ยามหวั เราะก็สดใส ยงิ่ ยามเกอ้ เขินกด็ ูน่ารักไร้เดียงสา เซียวจิงซันทอดถอนใจอย่างแผ่วเบาทีหน่ึงแลว้ ลม้ ตวั ลงนอนในพงหญา้ ตามเดิม พูดกบั หลุมศพบิดาอยา่ งจนใจ “ท่านพ่อ ท่านว่าขา้ ควรหาภรรยา สักคนดีหรือไม่?” พูดจบกย็ มิ้ หยนั ใหต้ นเองแลว้ กล่าววา่ “ช่างมนั เถอะ!” . ในทส่ี ุดคู่รักหนุ่มสาวกย็ อมจากไปเสียที เป็ นคร้ังแรกในชีวติ ท่ีเซียวจิงซนั จาตอ้ งเป็ น ‘พวกถ้ามอง’ แอบฟังคนอ่ืน พลอดรักกนั หลงั จากน้นั เขากล็ ุกข้ึนเดินม่งุ หนา้ เขา้ ไปในหมบู่ า้ น

ตอนแรกผคู้ นในหมู่บา้ นต่างก็ตอ้ นรับการกลบั มาอยา่ งอบอุ่น แต่ต่อมาก็มี ข่าวลือแปลกๆ วา่ เขาเป็นโจรป่ า ผคู้ นจึงค่อยๆ ถอยห่างจากเขา ยงั ดีท่ีก่อนหนา้ เขาเคยผา่ นเร่ืองราวต่างๆ มามากมาย แค่สายตาของผคู้ นใน หมู่บา้ นเลก็ ๆ แห่งน้ีจึงไมอ่ าจทาใหเ้ ขาสะดุง้ สะเทือนได้ ทุกเช้าเมื่อตะวนั เริ่มทอแสงอ่อนเซียวจิงซันก็จะออกไปล่าสัตว์ ทุกคืน ก่อนนอนก็จะร่ ายรามวยสักกระบวนท่าเพ่ือยืดเส้นยืดสาย นับเป็ น ช่วงเวลาที่เขาไดใ้ ชช้ ีวติ สงบสุขอยา่ งแทจ้ ริง ตอนที่ 138 ชีวติ ท้งั หมดนับจากนี้ข้าจะดแู ลเอง หลงั จากทีเ่ ขาได้พบแม่นางน้อยในวนั น้ัน ไม่วา่ เขาจะเจตนาหรือไม่เรื่องราวของนางก็มกั จะแว่วมาเขา้ หู เขาจึงไดร้ ู้ วา่ นางคือเดก็ ผหู้ ญิงท่ีพ่นน้าลายเล่นใส่ตนในตอนน้นั จริงดงั คาด เขายงั จา ไดว้ า่ พ่ซี ูเรียกนางวา่ แม่หนู คิดไมถ่ ึงวา่ หลงั จากน้นั จะต้งั ชื่อใหว้ า่ เหมยจ่ือ พอนึกถึงเหมยจ่ือ เซียวจิงซันท่ีร่ายรามวยอยู่ภายใต้แสงจนั ทร์นวลจบ กระบวนท่าพอดีก็เกิดความรู้สึกแปลกประหลาดในใจ นางคือลูกสาวของ พี่ซูสินะและก็คือแม่หนูนอ้ ยที่ตนเคยอุม้ เมื่อคร้ังน้ัน จากเดก็ หญิงตวั เล็กๆ

ตอนน้ีกลายเป็ นสาวแรกรุ่น ท้งั ตดั หญา้ ไดร้ ้องเพลงก็ได้ หนาซ้ายงั รู้จกั พลอดรักกบั ชายหนุ่มอยใู่ นพงหญา้ อีกดว้ ย เขาไม่รู้วา่ หากพ่ีซูยงั มีชีวติ อย่จู ะรู้สึกอย่างไรกนั เขารู้เพียงใจตวั เองตอนน้ี รู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย . คา่ คืนน้ัน เซียวจิงซันตกอยู่ในห้วงแห่งความฝัน หวนกลบั ไปเมื่ออดีตนานมาแลว้ ท่ามกลางความเลือนรางพ่ีซูยงั มีชีวติ อยู่ อีกฝ่ ายส่งแม่หนูนอ้ ยมาให้เขาอุม้ เซียวจิงซันรับแม่หนูตวั กลมเน้ือนวลมาอุม้ ไว้ เด็กหญิงตวั นอ้ ยน่ารักเน้ือ ตวั นุ่มนิ่มทาใหจ้ ิตใจแขง็ กระดา้ งของเขาพลนั อ่อนโยนลง ในความฝันเขาไดย้ นิ พ่ีซูพูดอยา่ งนึกขาวา่ “นางดูท่าจะชอบเจา้ หากไม่ใช่ เพราะเจา้ กาลงั ไปจากท่ีน่ี ขา้ ก็อยากจะยกนางใหก้ บั เจา้ ” เซียวจิงซนั เริ่มจะรู้สึกงุนงง คาพูดประโยคน้ีในตอนน้ันพี่ซูเหมือนจะเคย พูดไวจ้ ริงๆ ใช่หรือไม่?

เขาพยายามหวนคิดถึงมนั แต่ทุกสิ่งรอบดา้ นก็เปลี่ยนเป็นสับสนวนุ่ วายไป หมดจนเขาไมอ่ าจต้งั สติคิดถึงมนั ไดอ้ ีก ทวา่ ขณะท่ีกาลงั มึนงงในความฝัน พอเขากม้ หนา้ ลงก็ไดเ้ ห็นดวงตาคู่หน่ึง ท่ีสดใสราวสายน้ากาลงั กะพริบปริบๆ จอ้ งมองตนอยู่ ริมฝีปากนอ้ ยแดงระ เรื่อคลี่ออกเผยใหเ้ ห็นรอยยมิ้ ท่ีช่างเยา้ ยวนใจผทู้ ี่ไดม้ อง เซียวจิงซนั สะดุง้ ตกใจอีกคร้ัง แม่หนูน้อยในออ้ มกอดเปลี่ยนเป็ นแม่นาง นอ้ ยผใู้ สซ่ือไปต้งั แต่เมอื่ ไรกนั ! ชายหนุ่มตกใจต่ืน เหง่ือเยน็ ไหลลงมาจากหน้าผาก แสงจนั ทร์ส่องผ่าน ช่องหนา้ ต่างทาบลงมาบนร่างของเขา เซียวจิงซนั นอนเบิกตาโพลงอยนู่ าน สุดทา้ ยก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา อนั ท่ีจริงหลงั จากเขากลบั มาก็ไดย้ ินวา่ พี่ซูจากโลกน้ีไปแลว้ เดิมทีก็ต้งั ใจ จะไปเย่ียมเยียนคารวะซูฮูหยินสักคร้ังเพ่ือไถ่ถามว่ามีอะไรที่ตนพอจะ ช่วยเหลือไดบ้ า้ ง แต่เม่ือมีข่าวลือเรื่องของตน เซียวจิงซันก็รู้สึกว่าซูฮูหยิ นพยายามจะหลบหนา้ พอมาลองคิดอีกทีในฐานะแม่ม่าย นางยอ่ มตอ้ งคิด มากเป็นธรรมดา เพราะเขาน้นั เป็นหนุ่มโสดตวั คนเดียว หนาซ้ายงั มขี ่าวไม่ ค่อยดีนกั เช่นน้นั ควรหลีกเล่ียงที่จะขอ้ งเก่ียวดว้ ยน่าจะดีกวา่

ทว่าเขาเองก็ยงั อดคิดถึงเร่ืองของเหมยจ่ือไม่ได้ ต่อมาเขาก็ได้รู้ว่าหนุ่ม นอ้ ยฝเู กอก็คือลูกชายของผใู้ หญบ่ า้ น เซียวจิงซันก้มหน้าพลางใคร่ครวญ เขาเอาใจช่วยขอให้ความรักของเหม ยจื่อน้ันราบร่ืนเป็ นไปดว้ ยดี หวงั ว่านางจะสามารถแต่งงานเขา้ ไปอยู่ใน ครอบครัวของผใู้ หญบ่ า้ นได้ เมื่อเป็นเช่นน้ีพีซ่ ูที่อยบู่ นสวรรคก์ ค็ งสามารถ วางใจไดแ้ ลว้ . น่าเสียดายท่หี ลงั จากน้ันกเ็ กดิ เร่ืองไม่คาดคดิ ขึน้ ผูใ้ หญ่บา้ นพาคนมาหยามหมิ่นตระกูลซูถึงบา้ น ทวา่ เหมยจ่ือก็ยงั ตดั สินใจ จะหนีไปกับหนุ่มน้อยคนน้ัน ผลสุดท้ายอีกฝ่ ายกลับหักหลังทิ้งนาง ชาวบา้ นพากนั ติฉินนินทากนั ไปทว่ั แน่นอนวา่ เร่ืองน้ียอ่ มตอ้ งดงั เขา้ หูของ เขาดว้ ย เซียวจิงซันร่ายรามวยจนจบกระบวนท่า วนั น้ีเขาออกแรงดว้ ยท่วงท่าดุดนั มากกว่าที่เคย หลงั จากรามวยจนเสร็จเหง่ือไหลโซมกาย เขาก็เลิกเส้ือผา้ เน้ือหยาบตวั นอกข้ึนแลว้ เดินไปริมลาธารเพ่ือให้สายน้าใสเยน็ ช่วยชาระ ลา้ งร่างกายใหค้ ลายความร้อนระอุ

ถึงเขาจะภาวนาใหแ้ ม่หนูน้อยที่ตวั เองเคยอุม้ เมื่อวนั วานไดม้ ีชีวติ ท่ีราบรื่น ให้บุตรสาวของผูม้ ีพระคุณท่ีเคยช่วยเหลือตนเองน้นั ไร้ซ่ึงอุปสรรค และ อยากให้แม่นางน้อยท่ีสวมเพียงเส้ือปิ ดอกนัง่ ร้องเพลงอยใู่ นพงหญา้ อยา่ ง สบายอารมณ์ไดม้ ีความสุขไปตลอดชีวิต ทว่าเขาก็ทาไดเ้ พียงเฝ้ามองอยู่ ขา้ งๆ ไมส่ ามารถช่วยเหลืออะไรนางไดเ้ ลย ขณะท่ีสายน้าในลาธารไหลวนเวียนอยรู่ อบกาย เซียวจิงซนั กม้ หนา้ ลงจอ้ ง มองเงาสะทอ้ นของตนเองบนผวิ น้า ในใจนึกอยากจะถามพ่ีซูวา่ … ตอนน้ีขา้ สามารถช่วยทาอะไรใหล้ ูกสาวท่านไดบ้ า้ ง? มบี า้ งหรือไม่? คืนน้นั เซียวจิงซนั นอนไม่หลบั รู้สึกกระสับกระส่ายตลอดท้งั คืน ในเมอ่ื ไม่ อาจข่มตานอนไดแ้ ลว้ เขาจึงลุกข้ึนมาแต่เช้าตรู่ แบกคนั ธนูข้ึนบ่า เหน็บ กริชไวท้ ี่เอวและออกจากบา้ นไปล่าสัตว์ ขณะที่อยู่ในป่ าลกึ เขาไล่ล่าพวกสัตวต์ วั เล็กตวั น้อย โก่งคนั ธนูให้งา้ งออกราวกบั จนั ทร์เต็ม ดวง ค่อยๆ หรี่ตาเลง็ แลว้ ปล่อยมอื ลูกธนูพลนั พ่งุ ออกไป

เขาคือเซียวจิงซันผูท้ ่ีเคยฝ่ าฟันมาแลว้ ทุกสนามรบ บนั่ หัวศตั รูมานับไม่ ถว้ น ผทู้ ี่ยอมถอดเส้ือเกราะแม่ทพั ใหญ่ออกแลว้ ละทิง้ อานาจวาสนา ผทู้ ่ีมี หวั ใจดงั่ เหลก็ กลา้ ไม่หวน่ั ไหวต่อความงดงามอนั เยา้ ยวนของสตรี สาหรับบุรุษผนู้ ้ียงั จะมีสิ่งใดที่ดูดดึงความสนใจของเขาไดอ้ ีกเล่า? ตอนทีก่ ลบั จากล่าสัตว์ ท่ีเอวของเซียวจิงซันมีไก่ป่ าตวั หน่ึงแขวนอยู่ ดา้ นหลงั แบกกระต่ายป่ าตวั ใหญ่หน่ึงตวั พอไดอ้ อกแรงเขาก็รู้สึกสบายใจข้ึน ขณะท่ีเดินกลบั หยดน้าคา้ งทาเอาเส้ือของเขาเปี ยกปอน ชายหนุ่มเดินอยู่ ท่ามกลางสายหมอกในยามเช้าด้วยฝี เท้าแผ่วเบาว่องไวจนหญิงสาวท่ี เผชิญหนา้ โดยบงั เอิญถึงกบั ตกตะลึง สาวน้อยนางน้นั เดินผา่ นเขาไปาวกบั มองไม่เห็น แต่เขารู้วา่ นางแอบปราย ตามองมาแวบหน่ึงก่อนจะรีบหลุบตาลง เซียวจิงซันเกิดความรู้สึกแปลกชอบกล แต่ก็ยงั เดินผ่านนางไปโดยไม่ แมแ้ ต่จะชายตามอง

ทว่าเมื่อสาวเทา้ ยาวกลบั มาถึงบา้ นตนเอง จู่ๆ เขาก็รู้สึกถึงความไม่ชอบมา พากลบางอย่าง ท่าทางของหญิงสาวผูน้ ้ันดูผิดปกติเกินไป อีกท้งั ในเวลา เช่นน้ีเหตุใดนางจึงออกมาเดินในป่ าเพียงลาพงั แมแ้ ต่ตะกร้าหวายหรือ เคียวกไ็ ม่ไดน้ ามาดว้ ยอยา่ งเคย เซียวจิงซันนิ่งคิดอยู่ครู่หน่ึง ก่อนจะวางข้าวของท้งั หมดลงแลว้ รีบวิ่ง ออกไปดา้ นนอกทนั ที ตลอดทางไร้ซ่ึงผคู้ น ท่ามกลางสายหมอกยามเชา้ เขากลบั พบหญิงสาวนาง น้ันอย่างรวดเร็ว นางกาลงั พาดสายคาดเอวเน้ือหยาบข้ึนไปแขวนบนก่ิง โนม้ เอียงของตน้ ไม้ นางกาลงั จะฆ่าตวั ตาย! เซียวจิงซนั โจนตวั ออกไปเหมือนดง่ั ลูกธนูท่ีพุง่ ออกจากสาย เพียงพริบตาก็ ไปถึงใตต้ น้ ไม้ มือซ้ายดึงกริชออกมาตดั สายคาดเอวท่ีพาดอยู่บนตน้ ขาด สะบ้นั มอื ขวาประคองร่างหญงิ สาวแลว้ รวบนางมากอดไวใ้ นออ้ มอก ลมหายใจนางเร่ิมรวยริน!

เขามองแกม้ ที่เคยแดงระเร่ือทว่าบดั น้ีกลบั กลายเป็ นซีดขาว มองดวงตาคู่ งามท่ีเคยสุกใสในยามน้ีกลบั หลบั สนิท เซียวจิงซนั ขบฟันแน่น กม้ หน้าลง ต่อลมหายใจใหก้ บั นาง รสสัมผสั ของริมฝีปากช่างอ่อนนุ่มและบอบบาง ขณะท่ีเซียวจิงซันถอนริมฝี ปากออกจากเรียวปากงาม ลมหายใจของนางก็ เริ่มกลบั มาสมา่ เสมอแต่ยงั คงหมดสติอยู่ เซียวจิงซันมองริมฝี ปากที่เปี ยกช้ืนแดงเจ่อเพราะตนเองแลว้ ลงั เลอยู่ครู่ หน่ึง ในที่สุดก็ยกแขนเส้ือข้ึนช่วยเชด็ รอยเปี ยกช้ืนน้นั ออกให้ ชายหนุ่มลุกยืนพร้อมกับช้อนกายนางข้ึนอุม้ แลว้ รีบสาวเทา้ ยาวพานาง กลบั ไปบา้ นตระกลู ซู เซียวจิงซันย่อมรู้จกั บา้ นของนางเป็ นอยา่ งดี แต่ยามน้ีคนในตระกูลซูกลบั แสดงออกวา่ ไม่รู้จกั เขาเสียแลว้ ทนั ทีที่ซูฮูหยนิ เห็นหนา้ ของเซียวจิงซนั สีหนา้ ของนางก็ไม่สู้ดีนกั ย่งิ เม่ือ ไดเ้ ห็นวา่ ลูกสาวของตนถูกเขาอุม้ ไวใ้ นออ้ มแขน สีหนา้ ของผเู้ ป็นมารดาก็ ยงิ่ แยเ่ ขา้ ไปใหญ่

แต่เซียวจิงซนั กลบั ไมไ่ ดแ้ ยแสสีหนา้ ของอีกฝ่ าย เขาเดินเขา้ ไปในบา้ นโดย ไม่พดู ไม่จาแลว้ วางร่างของเหมยจื่อลงบนเตียงนอน ตอนแรกในใจก็ยงั ลงั เลอยู่ สุดทา้ ยเขาก็ทาไปตามสัญชาตญาณ ชายหนุ่ม มองผา้ ห่มท่ีพบั ไวอ้ ยา่ งเรียบร้อยบนเตียง แลว้ เลือกหยบิ ผนื ท่ีสีสันดูใหม่ ท่ีสุดมาห่มลงบนร่างของเหมยจ่ืออยา่ งเบามอื น้องสาวเหมยจื่อมองเขาดว้ ยสายตาเดียดฉันทแ์ วบหน่ึงแลว้ บ่นพึมพาวา่ “ผา้ ห่มผนื น้นั เป็นผา้ ห่มท่ีขา้ ใชป้ ระจา” นอ้ งชายเหมยจื่อที่เดิมทีจอ้ งมองพ่ีใหญ่ของตนดว้ ยความวิตกกงั วล ตอนน้ี กอ็ ดหนั มามองเซียวจิงซนั ดว้ ยสายตาแปลกๆ ไม่ได้ มารดาของเหมยจื่อก็มองเขาอยา่ งจนใจ ปากก็พร่าพูดวา่ “เซียวจิงซนั เร่ือง ในวนั น้ีตอ้ งขอบคุณเจา้ มาก” เซียวจิงซนั กลบั ไม่ไดต้ อบอะไร พอห่มผา้ ให้เหมยจ่ือเรียบร้อยก็หันหลงั เดินจากไป

ในใจของชายหนุ่มคิดเพยี งวา่ ตอ้ งรีบลงจากเขา นาของป่ าหายากท่ีหามาได้ เม่ือหลายวนั ก่อนไปขายแลกเงิน เขาจึงจะสามารถตระเตรียมสินสอดที่ดีเพียบพร้อมใหก้ บั หญงิ สาวผนู้ ้ีได!้ ……………………………………………………………………………. จบบริบูรณ์