Hunter's Lady ดรุณีสุดที่รัก เล่ม3 End

ขณะทสี่ องสามภี รรยากาลงั พูดคยุ กนั อยนู่ ้ัน ผูท้ แี่ บกจอบยนื อยใู่ น ทนี่ าก็หนั มาพอดี คนผูน้ ้ันจอ้ งมองมาทพี่ วกเขา เซยี วจงิ ซนั จาได ้ ทนั ทวี า่ อกี ฝ่ ายก็คอื เฉินหงอวจี่ งึ สง่ เสยี งตะโกนออกไป “สหาย เฉิน!” เมอื่ เฉินหงอวไี่ ดย้ นิ เสยี งเรยี กก็จาไดว้ า่ เป็ นเซยี วจงิ ซนั เขาดอี กดี ใจจนกบั โยนจอบทงิ้ แลว้ วงิ่ ไปหา พลางตะโกนวา่ “พจี่ งิ ซนั กบั เหม ยจอื่ กลบั มาแลว้ !” เซยี วจงิ ซนั รบี เรง่ มา้ ใหว้ งิ่ เขา้ ไปในหมู่บา้ น ชาวบา้ นหลายคนทเี่ ห็น พากนั เดนิ มาสมทบ เซยี วจงิ ซนั พยงุ เหมยจอื่ ใหล้ งมาจากหลงั มา้ เฉินหงอววี่ งิ่ เขา้ มาหาดว้ ยความยนิ ดจี ากนั้นก็จบั แขนเซยี วจงิ ซนั แน่น “พจี่ งิ ซนั ในทสี่ ดุ ก็กลบั มาจนได ้ ทกุ คนในหมู่บา้ นลว้ นเป็ นหว่ ง พวกทา่ นทง้ั นั้น!” เซยี วจงิ ซนั จบั มอื อกี ฝ่ ายกลบั ไป ตอบกลบั ดว้ ยความซาบซงึ้ ใจ “ใช่ พวกเรากลบั มาแลว้ !”

พอคนอนื่ ๆ ในหมู่บา้ นไดย้ นิ เสยี งเอะอะดา้ นนอกก็พากนั ออกมาดู เมอื่ เห็นวา่ ทง้ั สองกลบั มาแลว้ ก็ดใี จกนั ยกใหญ่ บางคนถงึ กบั ถอน ใจอยา่ งโลง่ อก ทนั ใดน้ันฝูงชนก็แหวกออกเป็ นทางเพอื่ ใหม้ ารดา และนอ้ งชายของเหมยจอื่ วงิ่ เขา้ มา ตอนแรกซฮู ูหยนิ ยงั ไม่อยากจะเชอื่ วา่ ลกู สาวกลบั มาแลว้ จรงิ ๆ นาง ยนื จอ้ งมองเหมยจอื่ อยนู่ ่น กอ่ นจะรอ้ งไหโ้ ฮแลว้ โผเขา้ กอดลกู สาว “เจา้ ลกู โง!่ ในทสี่ ดุ ก็กลบั มาจนได!้ ” เหมยจอื่ คดิ ทบทวนถงึ เรอื่ งราวทผี่ ่านมานับตง้ั แตว่ นั ทตี่ นออกไป จากหม่บู า้ น นางไดพ้ บเห็นสงิ่ ตา่ งๆ มากมายเกนิ กวา่ ผูค้ นใน หมู่บา้ นเล็กๆ นีจ้ ะคาดฝัน พอนึกแลว้ ก็ตอ้ งทอดถอนใจ ความรสู ้ กึ ขมขนื่ ผุดขนึ้ มาเป็ นสาย หญงิ สาวกอดมารดากลบั แลว้ รา่ ไห ้ มารดาและลกู สาวไดก้ ลบั มาพบหนา้ กนั อกี ครง้ั ก็รอ้ งหม่ รอ้ งไหอ้ ยู่ นาน เซยี วจงิ ซนั ทยี่ นื อยดู่ า้ นขา้ งเห็นอาการเหมยจอื่ ก็เป็ นหว่ งลกู ในทอ้ งจงึ เขา้ ไปเตอื นวา่ “ทา่ นแม่ ตอนนีพ้ วกเราก็กลบั มาแลว้ เหม ยจอื่ เองก็กาลงั ตง้ั ครรภ ์ นี่ถอื เป็ นเรอื่ งน่ายนิ ดมี ากกวา่ ” อาชวิ เห็นพใี่ หญ่กลบั มาก็ตนื่ เตน้ ดใี จ เขายนื อยขู่ า้ งกายพสี่ าว มอื ดงึ ชายเสอื้ ของนางไวต้ ลอดเวลา พอไดย้ นิ วา่ นางกาลงั ตง้ั ครรภก์ ็ พูดดว้ ยความยนิ ดวี า่ “อกี หน่อยขา้ ก็จะเป็ นท่านนา้ แลว้ ส!ิ ”

เมอื่ ไดร้ วู ้ า่ บตุ รสาวตงั้ ครรภ ์ ซฮู ูหยนิ ก็ดใี จจนพูดอะไรไม่ออก กระทง่ั มหี ญงิ สาวทรี่ จู ้ กั มกั คนุ ้ กนั คนหนึ่งเดนิ เขา้ มาปลอบ มารดา ของเหมยจอื่ จงึ ปาดนา้ ตาแลว้ พูดวา่ “ขา้ ดใี จจนไม่รจู ้ ะพดู อย่างไร พวกเจา้ กลบั มาเหนื่อยๆ เขา้ บา้ นไปดมื่ นา้ ชารอ้ นๆ แลว้ คอ่ ยวา่ กนั เถดิ ” หลงั จากไถถ่ ามสารทกุ ขส์ กุ ดบิ ระหวา่ งกนั เซยี วจงิ ซนั และเหมยจอื่ ก็ไดก้ ลา่ วขอบคณุ ทกุ คนทอี่ อกมาตอ้ นรบั จากน้ันทง้ั สองก็พากนั เดนิ ไปทบี่ า้ นมารดาของเหมยจอื่ ตลอดทางก็ไดพ้ บเจอกบั คนอนื่ ๆ ในหมู่บา้ น จงึ เป็ นธรรมดาทที่ กุ คนจะเขา้ มาแสดงความยนิ ดกี บั พวกเขา นอกจากน้ันยงั ไดพ้ บกบั ฝูเกออกี ดว้ ย ตอนน้ันเหมยจอื่ ทที่ อ้ งโยเ้ ดนิ ไปเรอื่ ยๆ โดยมเี ซยี วจงิ ซนั ประคองอยู่ พอไดเ้ ห็นฝูเกออกี ครง้ั เหมยจอื่ ก็นึกถงึ เรอื่ งคราวกอ่ นไดว้ า่ เป็ น เพราะนางชายผูน้ ีจ้ งึ มรี อยแผลตลอดชวี ติ หญงิ สาวจงึ พยกั หนา้ พรอ้ มสง่ ยมิ้ ใหอ้ กี ฝ่ าย เซยี วจงิ ซนั เองก็ประสานมอื แลว้ ทกั ทายไป เชน่ กนั ฝูเกอทกั ทายทงั้ สองกลบั ใบหนา้ เปี่ ยมไปดว้ ยความยนิ ดี “ดจี รงิ ที่ ไดเ้ ห็นพวกท่านกลบั มาแลว้ กลบั มาก็ดแี ลว้ กลบั มาก็ดแี ลว้ ...” เขา พรา่ พดู คาวา่ ‘กลบั มาก็ดแี ลว้ ’ ตดิ ตอ่ กนั ถงึ หา้ ครงั้

. เมอื่ ทกุ คนมาถงึ บา้ นมารดา ซฮู ูหยนิ ก็สง่ั ใหบ้ ตุ รชายไปรนิ นา้ ชามารบั รอง สว่ นตนเองก็ไปลา้ ง มอื และเขา้ ครวั เพอื่ ทาอาหาร หลงั จากไม่ไดพ้ บกนั นาน อาชวิ ดเู ป็ นคนรงู ้ านมากขนึ้ เขาไปยก กานา้ ชามารนิ ใหพ้ สี่ าวและพเี่ ขยอยา่ งวา่ งา่ ย เซยี วจงิ ซนั จะเดนิ เขา้ ไปจะรบั กานา้ ชามาถอื ไวเ้ อง แตอ่ าชวิ กลบั ปฏเิ สธแลว้ กลา่ ววา่ “พเี่ ขยไม่ตอ้ งเกรงใจ เรอื่ งอยา่ งนีข้ า้ ทาจนชนิ แลว้ ใหข้ า้ ทาเองดกี วา่ ” เหมยจอื่ เห็นทา่ ทางนอ้ งชายก็คลยี่ มิ้ ออกมา “เขาโตขนึ้ มากจรงิ ๆ ปลอ่ ยใหเ้ ขาทาเถดิ ” เซยี วจงิ ซนั พลอยยมิ้ ไปดว้ ย แลว้ พูดเสรมิ วา่ “ใช่ รคู ้ วามขนึ้ มาก ทเี ดยี ว”

ค่าคนื น้ันซฮู หู ยนิ ทาอาหารหลายอยา่ งเพอื่ ตอ้ นรบั พวกเขา ทกุ คน ในครอบครวั กนิ ขา้ วรว่ มกนั อยา่ งมคี วามสขุ นางคบี อาหารใหล้ กู สาวมากมาย เหมยจอื่ กนิ จนอมิ่ แน่นทอ้ งไปหมด เดมิ ทเี ซยี วจงิ ซนั บอกวา่ คนื นีจ้ ะกลบั ไปนอนทบี่ า้ นของตน ทวา่ มารดาของเหมยจอื่ กลบั บอกวา่ “บา้ นของพวกเจา้ ไม่มคี นอยมู่ า นาน ถงึ ขา้ จะแวะไปทาความสะอาดใหบ้ า้ ง แตท่ หี่ ลบั ทนี่ อนก็ไม่ได ้ จดั เตรยี มเอาไว ้ คนื นีก้ ็คา้ งคนื ทนี่ ี่กอ่ นเถดิ ” เหมยจอื่ ไดย้ นิ ก็ชะงกั ไป อนั ทจี่ รงิ บา้ นของมารดามเี ตยี งใหญ่เพยี ง แคห่ ลงั เดยี ว เมอื่ กอ่ นตอนทนี่ างกลบั มานอนทนี่ ี่ก็นอนบนเตยี ง เดยี วกนั กบั มารดาและนอ้ งชาย แตต่ อนนีม้ เี ซยี วจงิ ซนั อกี คนคงไม่ สะดวกนัก มารดาของเหมยจอื่ กลบั หวั เราะแลว้ กลา่ ววา่ “หอ้ งขา้ งๆ มเี ตยี งเล็ก ทอี่ าชวิ เคยนอน ตอนนีข้ า้ ขยายใหก้ วา้ งขนึ้ แลว้ ใหจ้ งิ ซนั และอาชิ วนอนเบยี ดกนั ไปกอ่ นเถดิ ” เหมยจอื่ ยงั คงกงั วลวา่ จะทาใหเ้ ซยี วจงิ ซนั ลาบากเกนิ ไป หากเป็ น เมอื่ กอ่ นทนี่ างยงั ไม่รเู ้ รอื่ งของเขาก็คงไม่เป็ นอะไร ทวา่ ตอนนี้ หลงั จากไดอ้ อกไปสโู่ ลกกวา้ งและรวู ้ า่ ชายผูน้ ีเ้ คยผ่าน

ประสบการณอ์ ะไรมาบา้ งและเคยมฐี านะเชน่ ไรมากอ่ น แลว้ จะใหแ้ ม่ ทพั ใหญผ่ ูเ้ ลอื่ งชอื่ ไปนอนในหอ้ งเล็กแคบเบยี ดกบั เด็กนอ้ ยคนหนึ่ง ไดอ้ ยา่ งไรกนั เหมยจอื่ คดิ แลว้ ก็ทาใจไม่ไดจ้ รงิ ๆ แตเ่ ซยี วจงิ ซนั กลบั พดู อยา่ งไม่ใสใ่ จวา่ “บา้ นเราไมม่ คี นอยนู่ าน แลว้ จรงิ ๆ กลบั ไปก็ตอ้ งเก็บกวาดกนั กอ่ น ตอนนีเ้ จา้ กาลงั ทอ้ งคงไม่ คอ่ ยสะดวกนัก คนื นีเ้ ราก็คา้ งทนี่ ี่สกั คนื อกี อยา่ งเจา้ ก็จะไดอ้ ยคู่ ยุ กบั ทา่ นแม่ดว้ ย” ประโยคสดุ ทา้ ยของเซยี วจงิ ซนั ตรงกบั ใจของซฮู หู ยนิ พอดี นางมอง มาทางเขาดว้ ยใบหนา้ ยมิ้ แยม้ แลว้ ชมวา่ “จงิ ซนั ชา่ งแตกตา่ งจาก คนอนื่ จรงิ ๆ รอบคอบไปเสยี ทกุ เรอื่ ง” เหมยจอื่ ไดย้ นิ ก็ยมิ้ นอ้ ยๆ แลว้ กลา่ ววา่ “เชน่ นั้นคนื นีเ้ ราก็นอนทนี่ ี่ นะเจา้ คะ” . คนื นีเ้ หมยจอื่ และมารดานอนดว้ ยกนั

สองแมล่ กู นอนห่มผา้ หม่ พูดคยุ กนั อยนู่ าน มารดาเลา่ เรอื่ งราวตา่ งๆ ทเี่ กดิ ขนึ้ ในหม่บู า้ นใหล้ กู สาวฟังมากมาย แตพ่ อนางถามไถ่ เรอื่ งราวตา่ งๆ ทเี่ หมยจอื่ พบเจอหลงั จากออกไปแลว้ หญงิ สาวก็ไม่ อยากใหม้ ารดาเป็ นหว่ งจงึ ตอบไปเพยี งวา่ ตอนทตี่ นเองเจอกบั เซยี วจงิ ซนั ไม่นานสงครามก็สงบ จากนั้นทงั้ สองก็พากนั กลบั มา สว่ นเรอื่ งฮ่องเตแ้ ละฮองเฮาหากเลา่ ออกไปคงทาใหม้ ารดาตกใจ ตายเป็ นแน่ เชน่ นั้นสไู ้ ม่เลา่ จะดกี วา่ หลงั จากนั้นสตรที ง้ั สองก็พูดคยุ เรอื่ งสพั เพเหระกนั ไปเรอื่ ยๆ กระทง่ั มารดานึกไดว้ า่ บตุ รสาวกาลงั ตง้ั ครรภก์ ็เลยบอกใหน้ อนไดแ้ ลว้ เพราะเกรงวา่ หากพกั ผอ่ นนอ้ ยรา่ งกายคนทอ้ งจะรบั ไม่ไหว เหมยจอื่ นอนบนเตยี งทกี่ อ่ ดว้ ยดนิ มองฝาบา้ นเกา่ ครา่ ครา่ มานาน ปี ในใจกลบั รสู ้ กึ อบอนุ่ อยา่ งบอกไม่ถกู เป็ นความรสู ้ กึ คนุ ้ เคยที่ เลอื นหายไปนานแสนนาน อกี ทง้ั ยงั มผี า้ หม่ ทมี่ ารดาเอาไปตาก แดดจนนุ่มมาใหค้ วามอบอนุ่ เป็ นอยา่ งดอี กี ดว้ ย การออกจากบา้ นในครง้ั นีไ้ ม่ใชเ่ รอื่ งงา่ ยเลยทจี่ ะไดก้ ลบั มาอกี ใน ใจของเหมยจอื่ เรมิ่ รสู ้ กึ สงบนิ่ง ยงิ่ เมอื่ คดิ ถงึ ชวี ติ ของพวกตนใน อนาคต รมิ ฝี ปากนางก็ปรากฏรอยยมิ้ ออ่ นโยนแลว้ คอ่ ยๆ หลบั สนิทในทสี่ ดุ

ตอนที่ 122 ประทนุ ของรถมา้ เชา้ วนั รงุ่ ขนึ้ คนในครอบครวั รว่ มกนิ อาหารเชา้ ดว้ ยกนั ตอนนีเ้ องทซี่ ฮู ูหยนิ ถาม คสู่ ามภี รรยาถงึ การวางแผนครอบครวั ในอนาคตของทงั้ สอง เซยี วจงิ ซนั วางชามและตะเกยี บลง ยมิ้ ใหแ้ ลว้ ตอบดว้ ยนา้ เสยี งสขุ มุ วา่ “ชวี ติ ในวนั ขา้ งหนา้ คงคอ่ ยเป็ นคอ่ ยไป วนั นีข้ า้ จะกลบั ไปเก็บ กวาดบา้ นสกั หน่อยเพอื่ ใหเ้ หมยจอื่ ไดพ้ กั ผ่อน จากน้ันขา้ ก็จะลง จากเขาไปพาเจา้ ลานอ้ ยกลบั มา” ซฮู หู ยนิ ลองคดิ ดกู ็เห็นดว้ ยอยา่ งทเี่ ขาวา่ “ถา้ อยา่ งนั้นก็ไม่ตอ้ งรบี รอ้ น รอกนิ ขา้ วเสรจ็ แลว้ ขา้ จะพาอาชวิ ไปชว่ ยเก็บกวาดดว้ ยอกี แรง” หลงั จากกนิ ขา้ วเสรจ็ เรยี บรอ้ ย ขณะมารดากบั นอ้ งชายกาลงั เก็บ โตะ๊ อาหาร เซยี วจงิ ซนั ก็ขอตวั ลาและบอกวา่ จะพาเหมยจอื่ กลบั ไป รอทบี่ า้ นกอ่ น

ตลอดทางทง้ั สองไดพ้ บกบั ชาวบา้ นทคี่ นุ ้ เคยกนั เป็ นอยา่ งดี บรรดา เพอื่ นบา้ นตา่ งเขา้ มาทกั ทายอยา่ งอบอนุ่ แลว้ ถามไถเ่ รอื่ งราวที่ เซยี วจงิ ซนั และเหมยจอื่ ไดพ้ บเจอหลงั จากออกไปจากหมู่บา้ น เซยี วจงิ ซนั จงึ เลา่ เรอื่ งทอี่ อกไปชว่ ยรบในสงครามครง้ั นีใ้ หฟ้ ัง แลว้ บอกไปวา่ เมอื่ เขาเห็นวา่ ศกึ สงครามสงบลงแลว้ ก็พากนั กลบั มา พวกชาวบา้ นไม่คอ่ ยรสู ้ ถานการณภ์ ายนอกอยแู่ ลว้ ดงั น้ันเมอื่ ได ้ ฟังก็ไม่ไดค้ ดิ อะไรกนั มากมาย ไดแ้ ตแ่ สดงความยนิ ดที ที่ ง้ั สอง สามารถผ่านพน้ ชว่ งเวลาของศกึ สงครามมาได ้ แลว้ บอกวา่ หากมี เวลาก็จะจดั งานเลยี้ งฉลองเพอื่ รา่ สรุ ารว่ มกนั พอมคี นเสนอเชน่ นี้ เซยี วจงิ ซนั ยอ่ มตอ้ งรบั ปาก กอ่ นจะพูดอยา่ งมนี า้ ใจวา่ รอใหต้ น จดั การทกุ อยา่ งเรยี บรอ้ ยแลว้ จะขอเชญิ ทกุ ทา่ นมารว่ มกนิ เลยี้ ง สงั สรรคด์ ว้ ยกนั . ตอนทเี่ ซยี วจงิ ซนั และเหมยจอื่ เดนิ มาถงึ หนา้ บา้ นของตวั เอง ทงั้ สองก็พบวา่ ลานหนา้ บา้ นน้ันสะอาดเรยี บรอ้ ยดี บรเิ วณกาแพง ดา้ นนอกมตี น้ หลวิ ทตี่ อนนีใ้ บรว่ งไปหมดแลว้ หลายตน้ คาดวา่

น่าจะงอกมาจากกงิ่ หลวิ ทเี่ หมยจอื่ เคยเอาไปปักไวก้ อ่ นหนา้ นี้ สว่ น แถวลานหนา้ บา้ นก็มไี กอ่ ยฝู่ ูงหนึ่ง เหมยจอื่ ลองพจิ ารณาดแู ลว้ ก็ พบวา่ ไกแ่ ตล่ ะตวั น่าจะถกู เลยี้ งดเู ป็ นอยา่ งดี พวกมนั อยทู่ มี่ ุมหนึ่ง ของลานบา้ นกาลงั คยุ ้ เขยี่ ดนิ อยา่ งสบายอารมณ์ เหมยจอื่ เห็นแลว้ ก็อดหวั เราะไม่ได ้ “ไกฝ่ ูงนีด้ ทู า่ ทางจะอยดู่ มี สี ขุ เห็นทที า่ นแม่คงจะเลยี้ งดพู วกมนั เป็ นอยา่ งด”ี เซยี วจงิ ซนั ผลกั ประตใู หญ่แลว้ จงู มอื ของเหมยจอื่ เดนิ เขา้ ไปดา้ นใน เขายมิ้ ออ่ นโยนใหพ้ ลางกลา่ ววา่ “แคไ่ ม่กเี่ ดอื น แตเ่ จา้ ทาราวกบั จากไปนานเสยี อยา่ งน้ัน” เมอื่ ทง้ั สองเขา้ ไปในบา้ น หอ้ งหบั ภายในก็สะอาดสะอา้ นเชน่ กนั แต่ เพราะไม่มคี นอาศยั มานาน จงึ ดไู รช้ วี ติ ชวี าไปไม่นอ้ ย เซยี วจงิ ซนั หาเกา้ อไี้ มต้ วั หนึ่งมาใหเ้ หมยจอื่ น่ัง จากนั้นเขาก็เปิ ดลงั ไมแ้ ลว้ นาทนี่ อนหมอนมุง้ ตา่ งๆ ออกมาแลว้ ออกไปหาบนา้ กลบั มา หาบหนึ่ง ตง้ั ใจวา่ จะเชด็ ทาความสะอาดใหท้ ว่ั บา้ น เหมยจอื่ เองก็ไม่อยากน่ังดอู ยเู่ ฉยๆ จงึ ออกไปดหู อ้ งครวั และหอ้ ง ดา้ นขา้ ง นางพบวา่ บนเตาไฟในหอ้ งครวั มฝี ่ ุนเกาะบางๆ คาดวา่ คง

เป็ นเพราะมารดาทาความสะอาดคนเดยี วจงึ ทาไดไ้ ม่ทว่ั ถงึ ทาให ้ บางทมี่ ฝี ่ ุนเกาะสะสมอยบู่ า้ ง เหมยจอื่ หยบิ ไมก้ วาดออกมากวาด จากนั้นก็ปัดทาความสะอาดบนเตาไฟ กอ่ นจะเดนิ กลบั ไปทหี่ อ้ ง โถงเพอื่ หยบิ ผา้ สะอาดมาผนื หนึ่ง ตงั้ ใจจะเชด็ ถหู มอ้ และฝาหมอ้ รวมถงึ เครอื่ งครวั อนื่ ๆ ดว้ ยตวั เอง ตอนนีเ้ ซยี วจงิ ซนั เก็บกวาดหอ้ งหลกั จนสะอาดเรยี บรอ้ ยแลว้ พอ เห็นเหมยจอื่ กาลงั ยงุ่ วนุ่ วายกบั การทาความสะอาดครวั ก็รบี เขา้ ไป ประคองนางแลว้ พาไปน่ังดา้ นขา้ งกอ่ นจะกลา่ ววา่ “เจา้ น่ังพกั ผ่อน เถอะ งานสกปรกงานหนักพวกนีเ้ ดย๋ี วขา้ ทาเอง” เหมยจอื่ รดู ้ วี า่ เขาเป็ นหว่ งลกู ในทอ้ งจงึ ทาเพยี งยนื่ ผา้ ทาความ สะอาดใหแ้ ลว้ บอกวา่ “ได ้ ทา่ นทาความสะอาดในหอ้ งครวั ให ้ เรยี บรอ้ ยกอ่ น ขา้ จะเขา้ ไปดหู อ้ งทเี่ ก็บกวาดแลว้ วา่ เป็ นอยา่ งไร?” เซยี วจงิ ซนั รบั ผา้ มาจากมอื นางแลว้ ยมิ้ นอ้ ยๆ “ภายในหอ้ งตอนนี้ สะอาดเรยี บรอ้ ยดี เจา้ เขา้ ไปตรวจดไู ดเ้ ลย” เหมยจอื่ เห็นทา่ ทางของเขาก็อดขาไม่ได ้ นางลกุ ขนึ้ แลว้ คอ่ ยๆ เดนิ เขา้ ไปในหอ้ งหลกั

ถงึ เซยี วจงิ ซนั จะเป็ นบรุ ษุ ทมี่ รี ปู รา่ งสงู ใหญ่ แตเ่ วลาทางานน้ันกลบั ละเอยี ดรอบคอบยงิ่ นัก ทงั้ ภายในและภายนอกของหอ้ งหลกั ทกุ ซอกทกุ มุมเขาก็ทาไดอ้ ยา่ งสะอาดสะอา้ นเรยี บรอ้ ย แมแ้ ตเ่ หมยจอื่ เองยงั หาจดุ บกพรอ่ งไม่ไดเ้ ลย สดุ ทา้ ยสายตาของนางก็ไปหยดุ ลงบานหนา้ ตา่ งพลางตะโกนบอก วา่ “ตอนนีเ้ ขา้ ฤดใู บไมร้ ว่ งแลว้ อากาศจะเรมิ่ เย็นลงเรอื่ ยๆ พวกเรา จดั การบานหนา้ ตา่ งกนั ใหมด่ ไี หมเจา้ คะ ทาผา้ ม่านมาปิ ดสกั หน่อย เหมอื นตอนทอี่ ยใู่ นเมอื งหลวง แบบน้ันน่าจะสะดวกขนึ้ ” เหมยจอื่ จาไดว้ า่ หนา้ ตา่ งทกุ บานในจวนทอี่ ยใู่ นเมอื งหลวงลว้ นแตม่ ี ผา้ ม่านตดิ เอาไว ้ เซยี วจงิ ซนั โยนผา้ ทใี่ ชท้ าความสะอาดลงไปในอา่ งนา้ แลว้ กวาดตา มองบานหนา้ ตา่ ง “ทาตามทเี่ จา้ วา่ วนั นีเ้ ราจะทาผา้ ม่านกนั ” เหมยจอื่ พยกั หนา้ รบั “ถา้ ทา่ นไปตลาดในเมอื งก็หาซอื้ ผา้ มาสกั พบั แลว้ กนั เอาไวพ้ วกเราคอ่ ยๆ ทาไปก็ได”้ ชายหนุ่มกลบั หวั เราะแลว้ บอกวา่ “ไม่ตอ้ ง ของน้ันมอี ยแู่ ลว้ ”

เหมยจอื่ ไดย้ นิ ก็มองอกี ฝ่ ายอยา่ งสงสยั “มที ไี่ หนกนั เลา่ ? ผา้ ทมี่ อี ยู่ ในบา้ นลว้ นเป็ นผา้ เนือ้ ดี ตอ้ งเก็บเอาไวต้ ดั เย็บเสอื้ ผา้ สเิ จา้ คะ” เซยี วจงิ ซนั ยมิ้ แลว้ สา่ ยหนา้ “เจา้ รอดกู ็แลว้ กนั ” . ซฮู ูหยนิ จดั การงานทบี่ า้ นเสรจ็ เรยี บรอ้ ยก็พาอาชวิ มาชว่ ยงาน แตก่ ลบั พบวา่ สองสามภี รรยาชว่ ยกนั เก็บกวาดจนเกอื บจะเรยี บรอ้ ย แลว้ จงึ พากนั กลบั ไป เซยี วจงิ ซนั ไดต้ ามมารดาของเหมยจอื่ กลบั ไป ทบี่ า้ นเพอื่ เก็บสมั ภาระตา่ งๆ กลบั มาดว้ ย ชายหนุ่มนาขา้ วของไปไวท้ หี่ อ้ งหลกั กอ่ นจะคอ่ ยๆ เปิ ดออกทลี ะหอ่ อนั ทจี่ รงิ ในน้ันก็มเี พยี งเสอื้ ผา้ เกา่ ๆ ของทง้ั สองคน ไม่ไดม้ อี ะไร พเิ ศษมากนัก ขณะทเี่ หมยจอื่ กาลงั ครนุ่ คดิ วา่ สามขี องตนจะใชอ้ ะไรมาทาเป็ น ผา้ ม่านก็เห็นเซยี วจงิ ซนั หยบิ ผา้ ผนื หนึ่งขนึ้ มา เขาหวั เราะแลว้ ถาม วา่ “ใชผ้ า้ ผนื นีด้ ไี หม?”

เหมยจอื่ มองดว้ ยความตกใจ นางชนี้ ิว้ ไปทผี่ นื ผา้ แลว้ กลา่ วอยา่ ง แปลกใจวา่ “นี่มนั ... นี่มนั ไม่ใชป่ ระทนุ บนรถมา้ ของเรากอ่ นหนา้ นี้ หรอื ?” เซยี วจงิ ซนั พยกั หนา้ รบั “เนือ้ ผา้ นีห้ นาดี ซา้ ยงั บงั แดดกนั ฝนได ้ ดว้ ย ถา้ เอามาทาผา้ มา่ น พอถงึ ฤดหู นาวก็ไม่ตอ้ งกลวั แลว้ ” เหมยจอื่ หวั เราะเสยี งดงั ลน่ั กอ่ นกลา่ ววา่ “ตอนนั้นทเี่ ห็นทา่ นแยก สว่ นรถมา้ ถงึ ขา้ จะรสู ้ กึ เสยี ดายแตก่ ็ไม่ไดค้ ดิ อะไรมาก ใครจะไปรู ้ วา่ ทา่ นยงั เก็บเอาผา้ ประทนุ นีไ้ ว ้ แลว้ ตอนนีก้ ็นามาใชง้ านไดอ้ ยา่ ง เหมาะเจาะ!” เซยี วจงิ ซนั หยบิ เอากรรไกรมาตดั ผา้ จากประทนุ ใหไ้ ดข้ นาด พอเหมาะ แลว้ ไปหยบิ เชอื กเสน้ หนึ่งมาผูก จากนั้นก็เอาผา้ ประทนุ ทตี่ ดั แลว้ ขนึ้ ไปแขวนบนหนา้ ตา่ ง ผา้ จากประทนุ มสี ดี าปักลวดลายเป็ นลายดอกสที องเขม้ ตอนนีเ้ มอื่ กลายเป็ นผา้ ม่านจงึ ดดู มี รี าคาแพงยงิ่ นัก เหมยจอื่ ยงิ่ มองก็ยงิ่ รสู ้ กึ ขา “ผา้ ม่านผนื นีม้ าตดิ อยทู่ หี่ นา้ ตา่ งบา้ นของเราดเู หมอื นจะไม่สม ราคาสกั เทา่ ไร แตช่ ว่ ยไม่ไดค้ งตอ้ งใชใ้ หเ้ กดิ ประโยชนเ์ ชน่ นีล้ ะ่ ”

ขณะทสี่ องสามภี รรยากาลงั พูดคยุ กนั อยกู่ ็มเี สยี งเจอื้ ยแจว้ จาก หญงิ สาวในหมู่บา้ นกลมุ่ หนึ่งทแี่ วะมาเยยี่ มเยยี น ตอนนีท้ กุ คนใน หมู่บา้ นรวู ้ า่ พวกเขากลบั มากนั แลว้ บรรดาสาวๆ ก็เลยตง้ั ใจมาหา พอพวกนางเขา้ มาทลี่ านหนา้ บา้ นก็เห็นผา้ ม่านผนื ใหม่ทเี่ พงิ่ ตดิ เสรจ็ พอดี สตรแี ตล่ ะนางจงึ ชมกนั ไม่ขาดปาก “นี่มนั ผา้ อะไรหรอื ดชู า่ งหรหู ราราคาแพงเหลอื เกนิ ” หงเจา่ รบี วงิ่ ไป สารวจผนื ผา้ อย่างอยากรอู ้ ยากเห็นแลว้ พดู ตอ่ วา่ “เหมยจอื่ เมอื่ วานขา้ ยงั คยุ กบั อาจนิ อยเู่ ลยวา่ เจา้ ออกไปนอกหมู่บา้ นครงั้ นีด้ ู เปลยี่ นแปลงไปมาก ทงั้ ใจกวา้ งขนึ้ แลว้ ยงั ดสู วยขนึ้ ยงิ่ ตอนนีแ้ มแ้ ต่ ขา้ วของทใี่ ชก้ ็ยงั ไม่เหมอื นกอ่ นอกี ดว้ ย” หงเจา่ พดู อย่างรสู ้ กึ อจิ ฉา ไม่นอ้ ย เหมยจอื่ ไดย้ นิ ก็หวั เราะ หญงิ สาวเดนิ เขา้ ไปเชอื้ เชญิ ใหพ้ วกนางน่ัง ลงแลว้ อธบิ ายวา่ “ผา้ ผนื นีก้ อ่ นหนา้ เป็ นประทนุ ของรถมา้ ทแี่ ยก สว่ นออกมาก็เทา่ น้ันเอง” “ประทนุ ของรถมา้ หรอื ?” หงเจา่ ยงั คงไม่เขา้ ใจ สาหรบั คนทไี่ ม่เคยออกไปจากหมู่บา้ นบนเขนี้ รถมา้ นั้นมไี วเ้ พอื่ ขน ยา้ ยพชื ผลทางการเกษตรเทา่ น้ัน แลว้ เหตใุ ดรถมา้ ทใี่ ชแ้ คข่ นของ

ไหนเลยจะจาเป็ นตอ้ งมปี ระทนุ ดว้ ยเลา่ ยงิ่ คดิ หงเจา่ ก็ยงิ่ ไม่เขา้ ใจ มากกวา่ เดมิ แตอ่ าจนิ นั้นรเู ้ รอื่ งราวตา่ งๆ มากกวา่ นางนึกถงึ ทอี่ าเล็กของตนเคย เลา่ เรอื่ งภายนอกใหฟ้ ังก็พลนั เขา้ ใจไดท้ นั ที “ขา้ รแู ้ ลว้ ! เจา้ คงพูด ถงึ รถมา้ ประเภทน้ันแน่ เป็ นรถมา้ ทคี่ รอบครวั ใหญม่ ฐี านะเขาใชก้ นั สนิ ะ” “อมื ใชแ่ ลว้ ” เหมยจอื่ พยกั หนา้ รบั อาจนิ ยกมอื ขนึ้ ลบู ผา้ ม่านแลว้ พูดดว้ ยความเสยี ดาย “เนือ้ ผา้ ดๆี เชน่ นีก้ ลบั เอามาทาประทนุ รถมา้ ผคู ้ นภายนอกชา่ งไม่รจู ้ กั ใชข้ า้ ว ของเสยี จรงิ !” เหมยจอื่ ยมิ้ ใหก้ บั คากลา่ วของอาจนิ แตต่ นเองก็ไม่รจู ้ ะบอกเลา่ กบั พวกนางอยา่ งไรดี ไม่ใชว่ า่ ผูค้ นภายนอกจะใชผ้ า้ เชน่ นีม้ าทา ประทนุ รถมา้ กนั ทกุ คน แตพ่ ูดเรอื่ งพวกนีไ้ ปแลว้ จะมปี ระโยชนอ์ นั ใดเลา่ สาหรบั ผูค้ นบนเขาแคไ่ ดเ้ ห็นเรอื กสวนไรน่ า ขนุ เขาและดวง ตะวนั ก็เพยี งพอ สว่ นเรอื่ งอนื่ ๆ นั้นไม่ไดม้ คี วามจาเป็ นตอ้ งใสใ่ จ

ตอนที่ 123 นางคอื ผูห้ ญงิ ของเขา ชว่ งบา่ ย เซยี วจงิ ซนั พาเหมยจอื่ ไปทบี่ า้ นมารดาเพอื่ กนิ ขา้ วดว้ ยกนั พอกนิ เสรจ็ เซยี วจงิ ซนั ก็ตง้ั ใจจะลงเขาไปรบั เจา้ ลานอ้ ยกลบั มาทบี่ า้ นของ ตน ซฮู ูหยนิ น้ันรสู ้ กึ สงสารลกู เขยทตี่ ง้ั แตก่ ลบั มาก็ทางานไม่หยดุ จงึ หา้ มปรามวา่ “นี่เพงิ่ กลบั มาไดแ้ คค่ รงึ่ วนั ทาไมจะออกไปอกี แลว้ เลา่ พรงุ่ นีค้ อ่ ยรบั กลบั มาก็คงไม่ชา้ ไปหรอก” เซยี วจงิ ซนั ชไี้ ปทางเหมยจอื่ แลว้ พูดเยา้ วา่ “นางรกั เจา้ ลาตวั นีย้ งิ่ นัก เพยี งชา้ ไปวนั หนึ่งก็กงั วลใจจะแยแ่ ลว้ ” เหมยจอื่ หวั เราะออกมาแลว้ นึกขนึ้ ไดว้ า่ ตอนนีท้ บี่ า้ นมมี า้ มาเพมิ่ อกี ตวั หนึ่งจงึ เอย่ วา่ “เจา้ มา้ ตวั นั้นก็เลยี้ งไวใ้ นคอกลาไปกอ่ น ตอ่ ไปก็ ใหอ้ ยเู่ ป็ นเพอื่ นกบั เจา้ ลาของเรา”

หลงั จากเซยี วจงิ ซนั ออกไปแลว้ เหมยจอื่ ก็ชว่ ยมารดาเก็บตะเกยี บ เก็บชามไปลา้ งทาความสะอาด เสรจ็ แลว้ จงึ เดนิ กลบั ไปทบี่ า้ น ตวั เอง . เมอื่ เดนิ กลบั มาถงึ บา้ น หญงิ สาวเห็นกงิ่ หลวิ ทอี่ ยนู่ อกกาแพง ก็หวนคดิ ถงึ ภาพตอนทนี่ าง เอาหมวกกงิ่ หลวิ มาแขวนขา้ งกาแพงบา้ นทกุ วนั อยา่ งเศรา้ สรอ้ ย กอ่ นจะถอนใจออกมา ตอนนั้นนางเฝ้ าคาดหวงั อยา่ งยดึ ม่นั วา่ หาก เซยี วจงิ ซนั กลบั มาแลว้ ตอ้ งไดเ้ ห็นวา่ หนา้ บา้ นมหี มวกกงิ่ หลวิ สด ใหม่แขวนอยเู่ ป็ นการตอ้ นรบั เพอื่ บอกกบั เขาวา่ ...ตอ่ ใหต้ อ้ งรอไป ชว่ั ชวี ติ นางก็จะขอเฝ้ ารอเขาตลอดไป แตใ่ ครจะคาดคดิ วา่ ตอ่ มาภายหลงั กลบั เป็ นนางเองทไี่ ม่อยากรออกี แลว้ นางจงึ ออกไปตามหาเขา กระมง่ั ตอนนีส้ องเราก็ไดก้ ลบั มาอยู่ พรอ้ มหนา้ กนั เหมยจอื่ กม้ หนา้ ยมิ้ กบั ความคดิ ตวั เอง ทนั ใดน้ันสายตาก็ไปสะดดุ เขา้ กบั มุมหนึ่งของกาแพง เห็นบรเิ วณน้ันมกี งิ่ หลวิ ทใี่ บรว่ งจนหมด

แตก่ า้ นยงั เป็ นสเี ขยี วเขม้ ราวกบั ทาสเี อาไว ้ นางกม้ ตวั ลงอยา่ ง ระมดั ระวงั ดงึ กงิ่ ทตี่ ายแลว้ ออก ปรากฏกงิ่ หลวิ สเี ขยี วซอ่ นอยจู่ รงิ ดงั คาด คงเป็ นเพราะดา้ นในมคี วามอนุ่ อยกู่ งิ่ นีจ้ งึ ยงั ไม่เหยี่ วเฉา หวั ใจของเหมยจอื่ พลนั เตน้ แรง นางหกั กงิ่ หลวิ ขนึ้ มาถอื ไวใ้ นมอื มองกา้ นสเี ขยี วสดชมุ่ ฉ่าอยา่ งพงึ ใจ นี่คอื การตอ้ นรบั การกลบั มาสนิ ะ! . เซยี วจงิ ซนั เรง่ เดนิ ทางอยคู่ รงึ่ คอ่ นวนั กวา่ จะกลบั มาถงึ หมู่บา้ นก็เป็ นเวลาพลบคา่ แลว้ ยามนีป้ ลอ่ งควนั ของทกุ ครวั เรอื นในหมู่บา้ นเรมิ่ มคี วนั โขมง เขาจงู ลาม่งุ หนา้ กลบั บา้ นของตน บางครงั้ ก็หยดุ ทกั ทายคนทเี่ พงิ่ แบกจอมเสยี มกลบั มา จากทนี่ า ชายหนุ่มเรง่ ฝี เทา้ บา้ งชะลอฝี เทา้ บา้ ง สดุ ทา้ ยก็เดนิ มาจวนใกลจ้ ะ ถงึ บา้ น เมอื่ มองจากระยะไกลก็เห็นเหมยจอื่ ยนื รออยตู่ รงประตใู หญ่ หนา้ บา้ น

ยามนีส้ ายลมของฤดใู บไมร้ ว่ งเรมิ่ พดั มาแลว้ อากาศเรมิ่ หนาวเย็น ขนึ้ เขาเห็นเหมยจอื่ ยนื ปะทะสายลมเย็นอยู่ ขณะทกี่ าลงั จะตะโกน บอกใหน้ างเขา้ ไปในบา้ นก็เห็นวา่ ในมอื อกี ฝ่ ายถอื กงิ่ หลวิ เขยี วสด ไวก้ งิ่ หนึ่ง นางสง่ ยมิ้ มาใหแ้ ลว้ ยกกงิ่ หลวิ ขนึ้ โบกไปมา “ทา่ นกลบั มาแลว้ หรอื ! ขา้ รอทา่ นอยตู่ ลอดเลย!” ตอนแรกเซยี วจงิ ซนั ยงั ไม่มปี ฏกิ ริ ยิ าใดๆ แตพ่ อเห็นวา่ เหมยจอื่ ไม่ ยมิ้ แยม้ เชน่ เคย กลบั กากงิ่ หลวิ ในมอื แน่นแลว้ พูดอยา่ งจรงิ จงั วา่ “ตอนแรกขา้ ตง้ั ใจวา่ จะรอทา่ นไปทงั้ ชวี ติ ” คาพูดของนางทาใหเ้ ซยี วจงิ ซนั ชะงกั ไปเล็กนอ้ ย ตอนนีเ้ องทเี่ ขา หวนคดิ ถงึ ถอ้ ยคาทตี่ วั เองเขยี นทงิ้ ไวใ้ นจดหมายกอ่ นทจี่ ะจากไป ตอนน้ันเขาทงิ้ ใหน้ างอยเู่ พยี งลาพงั และบอกวา่ นางสามารถ แตง่ งานใหม่ได ้ ตอนทเี่ ขาเขยี นขอ้ ความนี้ เขาอยากใหน้ างแตง่ งานใหม่จรงิ หรอื ? หรอื เพยี งจงใจใชถ้ อ้ ยคารนุ แรงเพอื่ ทดสอบกนั แน่?

ถงึ เซยี วจงิ ซนั จะรตู ้ วั ดวี า่ สกั วนั หนึ่งตนเองตอ้ งกลบั มาทนี่ ี่แน่นอน แตเ่ ขาก็ยงั คงหวน่ั ใจใชห่ รอื ไม่? ตวั เขาเองยงั รสู ้ กึ กลวั วา่ ตอนทกี่ ลบั มาถงึ แลว้ หญงิ สาวชาวป่ า ชาวเขาทมี่ รี อยยมิ้ ใสซอื่ บรสิ ทุ ธผิ ์ ูน้ ั้นจะยงั อยตู่ รงนีเ้ พอื่ รอเขาอยอู่ กี ไหม และเป็ นเขาเองทกี่ ลวั วา่ เมอื่ กลบั มาบา้ นอกี ครง้ั จะเห็นเพยี งหอ้ งหบั ทวี่ า่ งเปลา่ อกี ทงั้ เตยี งนอนเยยี บเย็นทไี่ ม่มคี นอาศยั อยมู่ านาน ดงั นั้นเขาจงึ บอกไปวา่ หากกาแพงบา้ นมหี มวกกงิ่ หลวิ แขวนอยู่ เขาจะไดร้ วู ้ า่ นางยงั คงรอคอยตนเอง เซยี วจงิ ซนั จอ้ งมองเหมยจอื่ ทยี่ งั โบกกงิ่ หลวิ สเี ขยี วสดในมอื ไม่หยดุ ทนั ใดนั้นภาพตรงหนา้ ก็พลนั พรา่ มวั ...อนั ทจี่ รงิ เขาน่าจะรตู ้ งั้ นาน แลว้ ไม่วา่ เขาจะไปทใี่ ดและไม่วา่ จะกลบั มาเมอื่ ไร ผูห้ ญงิ คนนีก้ ็ ยงั คงรอคอยเขาอยเู่ ชน่ นี.้ .. เพราะวา่ นางคอื เหมยจอื่ ของเขา

เซยี วจงิ ซนั หลบั ตาลง ลกู ผูช้ ายเชน่ เขาไม่เคยหลง่ั นา้ ตาใหก้ บั สงิ่ ใด ยามนีก้ ลบั ตอ้ งฝื นเพอื่ สะกดกลนั้ มนั เอาไว ้ สายลมเย็นแห่งสารทฤดพู ดั ผ่านใบหนา้ แข็งกรา้ วของเซยี วจงิ ซนั นาพาความเย็นสบายกาจายไปทว่ั หมู่บา้ นอนั เงยี บสงบ โชยผ่าน ทวิ เขาทที่ อดตวั ยาวไปจนถงึ บา้ นเมอื งทเี่ คยป่ันป่ วนและไม่สงบสขุ ชว่ งเวลาเดยี วกนั ... ในถนิ่ ทรุ กนั ดารแถบชายแดนทางเหนือ บรุ ษุ ชดุ ขาวหนา้ ตาหมดจดสหี นา้ เรยี บเฉยกาลงั หยบิ ผา้ หม่ เกา่ ขาดผนื หนึ่ง หม่ ลงบนรา่ งชายชราผมสดี อกเลาแขง้ ขาไรเ้ รยี่ วแรง ในหอ้ งลบั ทสี่ งบเงยี บ ดวงตาลา้ ลกึ ของชายสงู วยั กาลงั ขมวดควิ้ เพ่ง พจิ ารณาแผนทที่ างชยั ภมู ิ ในหอ้ งหนังสอื ของวงั หลวง บุรษุ ในชดุ ลวดลายมงั กรกาลงั ปิ ดสมดุ ฎกี าลงพลางขมวดควิ้ แน่น ในตาหนักทแี่ สนเงยี บเหงา สตรผี ูห้ นึ่งในอาภรณส์ แี ดงชดุ เดมิ กาลงั กม้ หนา้ ทอดถอนใจอยา่ งอาลยั

ในคา่ ยทหารทมี่ กี ารควบคมุ เขม้ งวด กลมุ่ คนทคี่ รง้ั หนึ่งเคยเป็ นโจร ป่ าตา่ งเก็บสมั ภาระของตนเอง ในจวนแม่ทพั ทมี่ กี ารคมุ ้ กนั แน่นหนา ชายผูม้ หี นวดเคราเฟิ้มกาลงั หอบเงนิ ทเี่ ก็บสะสมมานานใสล่ งไปในลงั ไม้ และบนกาแพงเมอื งสแี ดงอฐิ แม่ทพั สวมเสอื้ เกราะกาลงั เหม่อมองวงั หลวงจากระยะไกล ตอนทเี่ ซยี วจงิ ซนั ลมื ตาขนึ้ อกี ครงั้ เขาก็ยงั คงเห็นเงารา่ งของ ผูห้ ญงิ คนน้ันอยตู่ รงหนา้ ผูห้ ญงิ ทรี่ มิ ฝี ปากฉาบไปดว้ ยรอยยมิ้ แหง่ ความสขุ ในมอื ของนาง ยงั คงถอื กงิ่ หลวิ สเี ขยี วสด ยนื อยตู่ รงรวั้ ประตหู นา้ บา้ น เซยี วจงิ ซนั กระชบั เชอื กจงู ลาในมอื แน่น แลว้ เดนิ ตรงไปหาผูห้ ญงิ ของเขา .

เมอื่ ฤดหู นาวผ่านไปฤดใู บไมผ้ ลกิ ็มาถงึ ครรภข์ องเหมยจอื่ นับวนั ก็ยงิ่ โตขนึ้ ตอนทที่ า่ นยายหวงั ซงึ่ เป็ นหมอ ตาแยทอี่ ยดู่ า้ นเหนือของหมู่บา้ นและเคยทาคลอดใหห้ ญงิ สาวนับ ไม่ถว้ นมาทบี่ า้ นแลว้ เห็นทอ้ งของเหมยจอื่ ก็พูดอยา่ งตกใจวา่ “โอโ้ ห เหมยจอื่ รปู รา่ งเล็กเชน่ นีแ้ ตท่ อ้ งกลบั ไม่เล็กเลย จงิ ซนั เอ๋ย... เรอื่ งนีค้ งไม่งา่ ยแลว้ ” เซยี วจงิ ซนั ทเี่ ชอื้ เชญิ ทา่ นยายหวงั มากนิ อาหารทบี่ า้ นโดย ตระเตรยี มอาหารชนั้ ดเี ลศิ รสใหก้ ็ดว้ ยเป็ นกงั วลเรอื่ งครรภข์ องเหม ยจอื่ ตอนนีม้ าไดย้ นิ ทา่ นยายพูดเชน่ นีอ้ กี เขาก็ยงิ่ วติ กกงั วลมาก ขนึ ้ ทา่ นยายหวงั หยบิ อาหารใสป่ ากทแี่ ทบจะไม่มฟี ันหลงเหลอื แลว้ พูด ปลอบใจเซยี วจงิ ซนั ไปดว้ ยวา่ “ดเู จา้ สิ เป็ นชายรปู รา่ งใหญ่โต ขนาดนี้ ทาไมเจอเรอื่ งแคน่ ีก้ ็มที า่ ทางลนลานเสยี แลว้ ชว่ งหลายวนั นับจากนีเ้ จา้ ก็ระมดั ระวงั สกั หน่อย หากเกดิ อะไรขนึ้ ก็ใหร้ บี ไปเรยี ก ขา้ รบั รองวา่ ขา้ จะชว่ ยทาคลอดลกู ชายตวั จา้ มา้ อว้ นทว้ นสมบรู ณ์ ใหเ้ จา้ ไดแ้ น่” ทา่ นยายตบทอ้ งพลางกลา่ วอยา่ งมน่ั ใจ

เซยี วจงิ ซนั ไดย้ นิ ก็กลา่ วขอบคณุ ซา้ ๆ กอ่ นจะหยบิ ซองสแี ดงที่ เตรยี มไวย้ นื่ ใหท้ า่ นยายหวงั ตอนแรกนางปฏเิ สธไม่ยอมรบั และบอกวา่ เซยี วจงิ ซนั ไดท้ าคณุ งาม ความดใี หก้ บั หมู่บา้ น เงนิ จานวนนีต้ นคงรบั เอาไวไ้ ม่ได ้ ทวา่ ภายหลงั พอเห็นเซยี วจงิ ซนั คะยน้ั คะยอ ยายหวงั จงึ จาตอ้ งยอมรบั ซองแดงน้ันมา ตอนทรี่ บั มาก็อดไม่ไดท้ จี่ ะลองคลาดสู กั หน่อยก็ พบวา่ ซองนั้นหนักยงิ่ นัก ใบหนา้ ของหญงิ ชรายมิ้ กวา้ งออกมาทนั ที โดยปกตแิ ลว้ การชว่ ยทาคลอดใหส้ ตรที อี่ าศยั ในหม่บู า้ น อยา่ งมาก ก็จะไดส้ นิ นา้ ใจเป็ นเพยี งขา้ วสารอาหารแหง้ หรอื ตอ่ ใหเ้ จอคนหนา้ ใหญ่ใจโตสกั หน่อยก็อาจจะไดผ้ า้ เนือ้ ดใี หไ้ ปตดั เย็บชดุ ใหม่ซงึ่ ก็ ถอื วา่ ดมี ากแลว้ ทวา่ เซยี วจงิ ซนั ถงึ กบั มอบซองแดงใหจ้ งึ เป็ น ธรรมดาทยี่ ายหวงั จะดใี จจนยมิ้ ไม่หบุ รบี รบั ปากวา่ หากเซยี วจงิ ซนั เรยี กตวั เมอื่ ไร นางก็จะรบี มาทนั ที นับตงั้ แตไ่ ดฟ้ ังคาเตอื นของหมอตาแย เซยี วจงิ ซนั ก็ยงิ่ ระมดั ระวงั มากขนึ้ การงานภายในบา้ นเขาไม่กลา้ ใหเ้ หมยจอื่ แตะตอ้ งแมแ้ ต่ นอ้ ย ถงึ ขนาดบางครง้ั ทเี่ หมยจอื่ อยากออกไปเดนิ ขยบั แขง้ ขยบั ขา สกั หน่อย เขาก็จะคอยเดนิ ตามอยขู่ า้ งหลงั แลว้ ชว่ ยประคบั ประคอง ตลอดเวลา

เหมยจอื่ เห็นบรุ ษุ รา่ งใหญ่โตทยี่ ามนีท้ ง้ั ทา่ ทางและสหี นา้ ดู เครง่ เครยี ดไปหมด ในใจก็ทง้ั รสู ้ กึ ขาทงั้ ชนื่ ชอบ เพราะตอนนีน้ าง ยงั สามารถสง่ั ใหเ้ ขานวดขาและทบุ หลงั ไดด้ ว้ ย เมอื่ มชี ายหนุ่มตวั โตนวดขานวดเทา้ ใหค้ รงึ่ คอ่ นวนั กอปรกบั ได ้ นอนตากไอแดดของฤดหู นาวดว้ ยแลว้ เหมยจอื่ ก็รสู ้ กึ สบายยงิ่ นัก สดุ ทา้ ยนางก็กลา่ วอยา่ งเกยี จครา้ นวา่ “พอแลว้ เจา้ คะ่ ” เซยี วจงิ ซนั หยดุ มอื ของตนเองลง จากน้ันก็รบี เลอื่ นเกา้ อไี้ มม้ าน่ังลง ขา้ งกายเหมยจอื่ พลางยนื่ หนา้ เขา้ ไปใกลท้ อ้ งของนางแลว้ ถามดว้ ย นา้ เสยี งออ่ นโยน “วนั นีเ้ ขาดนิ้ บา้ งหรอื ไม่?” เหมยจอื่ มองคนทยี่ นื่ หนา้ เขา้ มาหาดว้ ยทา่ ทางตนื่ เตน้ กอ่ นจะ หวั เราะ “เขาก็ตอ้ งนอนบา้ งสิ ไหนเลยจะดนิ้ ทง้ั วนั เลา่ ”

ตอนที่ 124 ซาลาเปาน้อย เซยี วจงิ ซนั ทอี่ ตุ สา่ หย์ งุ่ วนุ่ วายทง้ั นวดขาทง้ั ทบุ หลงั ใหต้ ง้ั ครงึ่ คอ่ น วนั มาตอนนีก้ ลบั ไดย้ นิ วา่ เจา้ ตวั เล็กในทอ้ งไม่ยอมดนิ้ จงึ ยกมอื ขนึ้ ลบู คลาทอ้ งกลมนูนของภรรยา แลว้ กลา่ วอยา่ งผดิ หวงั เล็กนอ้ ย “แดด ดขี นาดนี้ เขายงั เอาแตน่ อนอยอู่ กี ” เหมยจอื่ เห็นทา่ ทางสามเี หมอื นกาลงั ครนุ่ คดิ อะไรบางอยา่ งก็อดยมิ้ ออกมาไม่ได ้ เซยี วจงิ ซนั ลบู คลาทอ้ งกลมนูนอยนู่ านแลว้ โพลง่ ออกมาวา่ “อกี หน่อยรอใหเ้ ขาโตกวา่ นีส้ กั นิด ขา้ จะพาเขาออกไปฝึ กการตอ่ สแู ้ ละ ลา่ สตั ว ์ จะไม่ยอมใหเ้ ขาเกยี จครา้ นเชน่ นีแ้ น่” เหมยจอื่ ไดย้ นิ ก็ชกั สหี นา้ ใส่ “พดู อะไรกนั เลา่ เขายงั อยใู่ นทอ้ งขา้ อยเู่ ลย ท่านก็คดิ หาวธิ รี งั แกเขาเสยี แลว้ แตจ่ ะวา่ ไป... ไม่แน่วา่ อาจจะเป็ นลกู สาวก็ได ้ หรอื ทา่ นจะใหน้ างเรยี นยงิ ธนูวงิ่ เลน่ ไปทว่ั ภเู ขางน้ั ร?ึ ”

เซยี วจงิ ซนั เห็นสหี นา้ ของเหมยจอื่ ดไู ม่สบอารมณก์ ็รทู ้ นั ทวี า่ คาพูด ตนคงทาใหน้ างไม่พอใจ หากเป็ นเชน่ นีก้ ็อาจจะไม่ดตี อ่ สขุ ภาพ นางได ้ ชายหนุ่มจงึ ยมิ้ เจอื่ นแลว้ พูดอยา่ งรสู ้ กึ ผดิ วา่ “แลว้ แตเ่ จา้ เถดิ ถา้ เจา้ ไม่ใหเ้ ขาออกไป ขา้ ก็จะไม่พาเขาออกไป” เหมยจอื่ เห็นทา่ ทางของสามกี ็รสู ้ กึ ขา “ท่านก็แคพ่ ูดเอาใจขา้ ในใจ ทา่ นมแี ผนการอยา่ งไรขา้ จะรไู ้ ดไ้ ง!” . เหมยจอื่ ใชช้ วี ติ อยใู่ นความระมดั ระวงั ของเซยี วจงิ ซนั เชน่ นีต้ ลอด มา กระทง่ั วนั ทที่ ง้ั สองรอคอยมาถงึ ขณะทสี่ องสามภี รรยานอนหลบั อยู่ บนเตยี งดว้ ยกนั จๆู่ เหมยจอื่ ก็ตนื่ ขนึ้ เพราะรสู ้ กึ อดึ อดั อยา่ งบอกไม่ ถกู จนตอ้ งบดิ รา่ งไปมา เดมิ ทเี ซยี วจงิ ซนั ก็เปี่ยมไปดว้ ยความระแวดระวงั อยแู่ ลว้ เพยี งครู่ เดยี วเขาก็ลมื ตาตนื่ แลว้ รบี ถามอยา่ งตนื่ เตน้ “เจา้ เป็ นอะไรไป? จะ คลอดแลว้ หรอื ?”

“ขา้ ไม่รู ้ แตอ่ ดึ อดั และแน่นหนา้ อกมาก” เหมยจอื่ พดู พลางสา่ ย หนา้ ไปมา เซยี วจงิ ซนั รบี จบั มอื นางมาตรวจชพี จร แตก่ ลบั ไม่พบความ ผดิ ปกติ เขาเห็นสหี นา้ ของเหมยจอื่ ไม่สดู ้ กี ็รบี ลงจากเตยี งไปสวม เสอื้ ผา้ เหมยจอื่ ทลี่ กุ ขนึ้ มาน่ังเอนกายบนเตยี ง รบี เอย่ ปากหา้ มปราม “อยา่ รบี รอ้ น ขา้ แคอ่ ดึ อดั แน่นหนา้ อกเล็กนอ้ ยเทา่ น้ัน นี่ทา่ นคดิ จะทา อะไรกนั ?” ตอนนีเ้ ซยี วจงิ ซนั ใสเ่ สอื้ ผา้ พรอ้ มกบั สวมเสอื้ คลมุ ตวั นอกทบั อกี ชน้ั เสรจ็ เรยี บรอ้ ยแลว้ มอื ใหญผ่ กู สายคาดเอวอย่างคลอ่ งแคลว่ พลาง กลา่ ววา่ “ขา้ จะออกไปเรยี กทา่ นยายหวงั ” พูดจบเขาก็วงิ่ ออกไปรวดเรว็ ราวกบั พายพุ ดั ผ่าน เหมยจอื่ คดิ จะ หา้ มเขาเอาไวแ้ ตก่ ลบั ทาไดแ้ คอ่ า้ ปากคา้ งเทา่ นั้น เพราะเพยี ง พรบิ ตาภายในหอ้ งก็ไรผ้ คู้ นเสยี แลว้ ผ่านไปไม่นานเขาก็กลบั มาพรอ้ มกบั จงู สตรมี าดว้ ยสองคน มอื ซา้ ย จงู มารดาของเหมยจอื่ สว่ นมอื ขวาก็จงู ทา่ นยายหวงั

ซฮู หู ยนิ วงิ่ กระหดื กระหอบมาหาลกู สาว “เหมยจอื่ ตอนนีเ้ ป็ น อย่างไรบา้ ง?” ทา่ นยายหวงั ทยี่ นื ใบหนา้ ซดี ขาว ถามเสยี งเหนื่อยหอบวา่ “เจา้ จะ คลอดแลว้ หรอื ? ปวดทอ้ งหรอื ยงั ?” มารดาของเหมยจอื่ เปิ ดผา้ หม่ ออกดู ทา่ นยายหวงั ก็วงิ่ เขา้ ไปดดู ว้ ย สดุ ทา้ ยสตรสี งู วยั ทง้ั สองก็เบนสายตามามองเซยี วจงิ ซนั ทยี่ นื รออยู่ ขา้ งๆ สหี นา้ ของเขาดวู ติ กกงั วลเป็ นอยา่ งยงิ่ “นางปวดทอ้ งมาก” มารดาของเหมยจอื่ จดั เสอื้ ผา้ ตวั เองใหเ้ รยี บรอ้ ยแลว้ เดนิ ออกไป ขา้ งนอก “ยงั ไม่ถงึ เวลาเลย” ทา่ นยายหวงั ทกี่ าลงั นอนหลบั สบายแลว้ ถกู ปลกุ ขนึ้ มา ผมเผา้ จงึ ดู กระเซอะกระเซงิ ไดแ้ ตถ่ อนใจพลางสา่ ยหนา้ แลว้ เดนิ ออกไปอกี คน ฝ่ ายเซยี วจงิ ซนั กลบั วงิ่ เขา้ ไปกมุ มอื ของเหมยจอื่ อยา่ งหว่ งใย “ตอนนีร้ สู ้ กึ อยา่ งไรบา้ ง?”

“ขา้ ไม่เป็ นไรจรงิ ๆ” เหมยจอื่ กะพรบิ ตาปรบิ ๆ มองสามดี ว้ ยความ กระอกั กระอว่ นใจ “เชน่ น้ันก็ดแี ลว้ ” เซยี วจงิ ซนั พยกั หนา้ รบั ในใจยงั อดเป็ นหว่ งไม่ได ้ ยามนีใ้ นใจเขาพะวา้ พะวงั จนลมื ทง้ั แม่ยายและทา่ นยายหวงั ไปหมด สนิ้ แลว้ . ขณะทที่ า่ นยายหวงั และมารดาเหมยจอื่ เดนิ ออกจากประตหู อ้ ง หญงิ ชราก็บน่ พมึ พากบั ซฮู หู ยนิ วา่ “ปกตแิ ลว้ ลกู เขยของเจา้ คนนีด้ ู นิ่งๆ ทา่ ทางสขุ มุ ยงิ่ นัก แตต่ อนนีเ้ ขากลบั ดไู ม่รเู ้ รอื่ งรรู ้ าวอะไรเลย!” ซฮู หู ยนิ ฟังแลว้ ก็ไม่ไดร้ สู ้ กึ ไม่พอใจ กลบั เอาแตย่ มิ้ กรมิ่ อยา่ ง ภาคภมู ใิ จแลว้ กลา่ ววา่ “เขาคงพะวงเรอื่ งเหมยจอื่ มากเกนิ ไป พอ นางบอกวา่ ปวดทอ้ ง เขาก็เลยเป็ นกงั วลยงิ่ กวา่ ใคร”

หญงิ ชราถอนใจอกี ครงั้ “ทเี่ จา้ พูดก็ถกู หากจะพูดถงึ ผูช้ ายทง้ั หมด ในหม่บู า้ นเราแลว้ ลกู เขยของบา้ นเจา้ นั้นชา่ งดไี ม่มที ตี่ ิ ทงั้ รกั ภรรยาทงั้ มคี วามสามารถ” ซฮู ูหยนิ ยมิ้ กวา้ งจนหบุ ปากแทบไม่ลง “ไม่เพยี งเท่านีน้ ะ ดอู ยา่ ง กาแพงบา้ นทเี่ พงิ่ ปลกู ใหม่หรอื อยา่ งทบี่ า้ นของขา้ มที ไี่ หนบา้ งทใี่ ช ้ วสั ดไุ ดด้ แี ละเหมาะสมอยา่ งบา้ นของลกู เขยขา้ บา้ ง คนอนื่ พูดกนั วา่ มลี กู เขยก็เหมอื นมลี กู ตนเองครงึ่ หนึ่ง แตข่ องขา้ ... ลกู เขยคนนี้ เทยี บไดก้ บั ลกู ตวั เองสองคนเลยนะ!” ท่านยายหวงั มองซฮู ูหยนิ แลว้ กลา่ ววา่ “เจา้ นี่ถอื วา่ ไดพ้ งึ่ พาวาสนา ของลกู สาวจรงิ ๆ” ขณะทสี่ ตรสี งู วยั ทง้ั สองกาลงั พูดคยุ กนั อยกู่ ็ไดย้ นิ เซยี วจงิ ซนั ตะโกนเสยี งหลงมาจากในบา้ น “กลบั มากอ่ น!” นา้ เสยี งหา้ วทมุ ้ ทตี่ ะเบ็งออกมาน้ันดงั จนฟ้ าดนิ สะเทอื นเลอื่ นลน่ั ทา่ นยายหวงั และซฮู ูหยนิ ถงึ กบั ตกใจสะดงุ ้ สดุ ตวั รบี วงิ่ กลบั เขา้ มา ในบา้ นอย่างรอ้ นรน

ตอนนีเ้ ซยี วจงิ ซนั กาลงั ประคองเหมยจอื่ ทเี่ อนกายอยบู่ นเตยี ง ปาก ก็รอ้ งตะโกนขอความชว่ ยเหลอื “เรว็ ๆ เขา้ คราวนีน้ างจะคลอดจรงิ ๆ แลว้ !” . คราวนีไ้ ดเ้ วลาใกลค้ ลอดของจรงิ ทง้ั มารดาของเหมยจอื่ และทา่ นยายหวงั ตา่ งก็เรง่ รบี กนั โกลาหล พวกนางตอ้ งตระเตรยี มผา้ ขาวสะอาดแลว้ ยงั ตอ้ งไปตม้ นา้ แตเ่ ซยี ว จงิ ซนั กลบั ไม่รจู ้ ะทาอะไรดี ทาไดเ้ พยี งกมุ มอื ของภรรยาเอาไวอ้ ยา่ ง รสู ้ กึ สงสารพรอ้ มกบั ปลอบประโลมนางดว้ ยนา้ เสยี งออ่ นโยนไม่ ขาดปาก มารดาของเหมยจอื่ เห็นทา่ ทางของเขาก็ตวาดออกไปวา่ “ทาไมเจา้ ยงั อยตู่ รงนีอ้ กี รบี ออกไปตม้ นา้ ส”ิ

ผูท้ เี่ คยเป็ นถงึ แม่ทพั ใหญ่ผูอ้ งอาจอยา่ งเซยี วจงิ ซนั พอไดย้ นิ เสยี ง แม่ยายตวาดก็รบี ลกุ ขนึ้ พลางรบั คาตดิ ๆ กนั กอ่ นจะยนื่ มอื ไปรบั อา่ งไมแ้ ลว้ วงิ่ ไปหอ้ งครวั ดว้ ยทา่ ทางลนลาน ชายหนุ่มตม้ นา้ จนเดอื ดแลว้ รบี เอาไปสง่ ใหอ้ ยา่ งรอ้ นใจ แตพ่ อจะ ยา่ งกรายเขา้ ประตกู ลบั ถกู แม่ยายทอี่ อกมารบั นา้ รอ้ นยนื ขวาง เอาไวแ้ ลว้ ปิ ดประตใู สห่ นา้ ดงั โครม ชายหนุ่มไดย้ นิ เสยี งรอ้ งครวญครางอยา่ งเจ็บปวดของเหมยจอื่ ก็ พยายามมองเขา้ ไปดา้ นในดว้ ยความกงั วล แตก่ ลบั มองไม่เห็นอะไร เลย ทาไดเ้ พยี งเดนิ วนไปมาอยา่ งรอ้ นใจอยหู่ นา้ ประตู เมอื่ บรรดาชาวบา้ นรวู ้ า่ เหมยจอื่ กาลงั จะคลอด คนทสี่ นิทสนมกบั นางอยา่ งอาจนิ ก็รบี มาหา ตอนทอี่ าจนิ มาถงึ น้ันเซยี วจงิ ซนั กาลงั ทาหนา้ นิ่วควิ้ ขมวดดว้ ยความเป็ นหว่ ง พอเห็นอาจนิ เดนิ มา เขาก็ รสู ้ กึ ราวกบั มเี ทพเซยี นมาโปรด “เจา้ ชว่ ยเขา้ ไปดใู หห้ น่อยเถดิ ดา้ นในเป็ นอย่างไรกนั บา้ ง?” ทวา่ อาจนิ กลบั ตอบเหมอื นเป็ นเรอื่ งปกติ “คลอดลกู ก็ตอ้ งเป็ นแบบ นีท้ งั้ น้ัน ตอนขา้ เองก็เป็ นเชน่ นีเ้ หมอื นกนั ”

เซยี วจงิ ซนั กลบั พูดเนน้ ยา้ นา้ เสยี งจรงิ จงั วา่ “แตน่ างปวดทอ้ งมา นานมากแลว้ !” อาจนิ จงึ ปลอบไปวา่ “เวลาผูห้ ญงิ คลอดลกู ก็ปวดทอ้ งนานเชน่ นี้ แหละ” สหี นา้ ของเซยี วจงิ ซนั ยงั คงไม่สดู้ ี “ปกตแิ ลว้ นางกลวั เจ็บเป็ นทสี่ ดุ ” ในใจชายหนุ่มคดิ เพยี งวา่ เหมยจอื่ ของเขาอาจจะตา่ งจากผูห้ ญงิ คนอนื่ อาจนิ ไดย้ นิ กร็ สู ้ กึ จนใจ ไดแ้ ตร่ บั คาไปวา่ “อมื ขา้ จะเขา้ ไปดใู ห”้ . เมอื่ ทอ้ งฟ้ ามดื ดาเรมิ่ ปรากฏแสงสขี าวเหนือยอดเขา ไกใ่ นหมู่บา้ นพากนั โกง่ คอขนั เสยี งทารกแรกเกดิ รอ้ งไหจ้ า้ ก็ดงั ขนึ้ ในลานบา้ นเล็กๆ แหง่ น้ัน

ทงั้ มา้ และลาในเพงิ ขา้ งบา้ นถกู เสยี งแผดรอ้ งทาใหต้ นื่ ตกใจ พวก มนั สะบดั หางแลว้ ย่าเทา้ ไปมา เซยี วจงิ ซนั รสู ้ กึ วา่ ค่าคนื นีเ้ ป็ นคา่ คนื ทเี่ ขาทรมานทสี่ ดุ ในชวี ติ กวา่ จะขา้ มผ่านมาได ้ ตอนทเี่ ขาไดย้ นิ เสยี งอแุ วด้ งั ขนึ้ เขารสู ้ กึ เหมอื น ตวั เองไดว้ งิ่ ขา้ มภเู ขามาหลายลกู ก็ไม่ปานจนในทสี่ ดุ ก็หายใจโลง่ ขนึ ้ หลงั จากทเี่ ซยี วจงิ ซนั ไดร้ บั อนุญาตใหเ้ ขา้ ไปในหอ้ ง เขาก็เดนิ เขา้ ไปดว้ ยแขง้ ขาออ่ นเปลยี้ เพลยี แรง ภายในหอ้ งอากาศรอ้ นระอุ ยงั คงคละคลงุ ้ ไปดว้ ยกลนิ่ คาวเลอื ด เขามองเลยสงิ่ ตา่ งๆ รอบกาย สายตามุ่งไปยงั หญงิ สาวทนี่ อนหม่ ผา้ อยบู่ นเตยี ง เสน้ ผมสดี าขลบั ทเี่ ปี ยกชนื้ เล็กนอ้ ยแผ่สยายอยบู่ นหมอน ใบหนา้ เรยี วเล็กซดี ขาว นางกาลงั นอนหลบั สนิทอยู่ตรงน้ัน ขา้ งกายนางมที ารกนอ้ ยทถี่ กู หอ่ ดว้ ยผา้ อยา่ งมดิ ชดิ เผยใหเ้ ห็นเพยี งใบหนา้ เล็กทดี่ ยู บั ยน่ เขากา้ วเดนิ อยา่ งเชอื่ งชา้ พยายามเคลอื่ นไหวอยา่ งแผ่วเบาราวกบั เกรงวา่ จะรบกวนการนอนของทง้ั สอง มารดาของเหมยจอื่ น่ังอยขู่ า้ งเตยี ง พอหนั มาเห็นเซยี วจงิ ซนั นางก็ สง่ ยมิ้ ใหด้ ว้ ยความยนิ ดี “ไดล้ กู ชายตวั ขาวจา้ มา้ เชยี ว”

เซยี วจงิ ซนั พยกั หนา้ รบั เขากม้ หนา้ มองเหมยจอื่ ขณะถามแม่ยาย เสยี งเบา “เหมยจอื่ เป็ นอยา่ งไรบา้ ง?” ซฮู หู ยนิ ไดแ้ ตอ่ มยมิ้ มองลกู สาวทยี่ งั หลบั อยู่ “นางแคอ่ อ่ นเพลยี ตอนนีจ้ งึ ยงั หลบั อยู่ ในเมอื่ เจา้ มาแลว้ ก็คอยเฝ้ านางอย่ใู นนีก้ อ่ น ขา้ จะไปต๋นุ นา้ แกงใหน้ างสกั หน่อย เดย๋ี วจะไดก้ นิ บารงุ เลอื ด” เซยี วจงิ ซนั กลา่ วขอบคณุ ไม่ขาดปาก แลว้ ยนื สง่ จนรา่ งแมย่ ายหาย ลบั ไปจากประตู กอ่ นจะทรดุ ตวั ลงน่ังขา้ งเตยี งแลว้ เพ่งมองเหมยจอื่ ทยี่ งั คงหลบั สนิทกบั ทารกนอ้ ยทนี่ อนอยขู่ า้ งกาย นี่คอื ผหู ้ ญงิ ของเขา และนี่ก็คอื ลกู ชายของเขา เซยี วจงิ ซนั กม้ หนา้ มองทง้ั สอง นา้ ตาพลนั รนื้ ขนึ้ มาแตค่ ราวนีเ้ ขา กลบั ปลอ่ ยใหม้ นั เออ่ คลอจนเต็มสองตา

ตอนที่ 125 น้ำแกงสูตรพเิ ศษ ไม่รวู ้ า่ เวลาผ่านไปเนิ่นนานเพยี งใดเหมยจอื่ คอ่ ยลมื ตาขนึ้ ภาพแรกทเี่ ห็นก็คอื ชายผูห้ นึ่งกาลงั จอ้ งมองตนดว้ ยความรกั ลกึ ซงึ้ นางมองไปขา้ งกายก็เห็นทารกนอ้ ยกาลงั หลบั อยู่ หญงิ สาวคลยี่ มิ้ อย่างออ่ นหวาน “ลกู ชายเจา้ คะ่ ” เซยี วจงิ ซนั ลบู แกม้ ซดี ขาวของนางอย่างออ่ นโยน “อมื เขาทรมาน เจา้ อยตู่ งั้ นาน ในทสี่ ดุ ก็คลอดออกมาแลว้ ” เหมยจอื่ ครนุ่ คดิ บางอยา่ งในใจแลว้ รบี กลา่ ววา่ “ขา้ ไม่อนุญาตให ้ ทา่ นพาเขาไปฝึ กวชิ าตอ่ สลู้ า่ สตั ว ์ เขายงั เล็กนัก” เซยี วจงิ ซนั ไดย้ นิ ภรรยาเอย่ หา้ มก็เบนสายตาไปมองเจา้ ตวั เล็กทยี่ งั นอนหลบั ป๋ ยุ อยอู่ กี ครง้ั ตวั เล็กขนาดนี้ ขา้ จะพาเขาออกไปลา่ สตั วด์ ว้ ยไดอ้ ยา่ งไร? .

หลงั จากเหมยจอื่ คลอดลกู แลว้ มารดาก็มาชว่ ยดแู ลตอนทนี่ างอยไู่ ฟดว้ ย พอเซยี วจงิ ซนั เห็นวา่ มี แม่ยายคอยดแู ลภรรยาของตนเป็ นอย่างดี ในยามวา่ งเขาจงึ เขา้ ป่ า ไปหาของป่ าแลว้ นาไปขาย ตอนนีม้ อื ขวาของเซยี วจงิ ซนั ยงั ออกแรงไดไ้ ม่เหมอื นกอ่ น ดว้ ยเหตุ นีเ้ ขาจงึ ไม่ไดใ้ ชธ้ นูในการลา่ สตั วเ์ ชน่ เคย เพยี งใชห้ อกดา้ มยาว หรอื อาวธุ อนื่ ๆ แทน ตอนแรกซฮู หู ยนิ ยงั พรา่ บน่ วา่ มอื ของเขาเป็ นเชน่ นีแ้ ลว้ จะทามาหา กนิ และใชช้ วี ติ กนั อยา่ งไร แตต่ อ่ มาก็พบวา่ ทกุ ครง้ั ทเี่ ซยี วจงิ ซนั อ อกไปลา่ สตั วก์ ม็ กั จะมขี องตดิ ไมต้ ดิ มอื กลบั มาดว้ ยไม่มากกน็ อ้ ย หนาซา้ ยงั สามารถนาไปขายแลกเงนิ ไดอ้ กี ดงั นั้นปากทเี่ คยพูด พรา่ เพราะกงั วลจงึ หยดุ ลง หลงั จากคลอดลกู แลว้ เหมยจอื่ ก็ยงั มนี า้ นมไม่พอใหล้ กู ชายตวั นอ้ ย ไดก้ นิ อมิ่ ทอ้ ง บางครง้ั ทารกนอ้ ยจะรอ้ งไหโ้ ยเยเพราะความหวิ ผู้ เป็ นยายจงึ พยายามคดิ หาวธิ ตี า่ งๆ นานามาเรยี กนา้ นมให ้ หลานชาย อยา่ งเชน่ การตม้ นา้ แกงปลาใหเ้ หมยจอื่ ดมื่ แตไ่ ม่วา่ จะ ทาอยา่ งไรก็เหมอื นไรป้ ระโยชน์ เหมยจอื่ เองก็ทงั้ สงสารลกู ชายทง้ั

รอ้ นใจ ไม่รจู ้ ะทาอยา่ งไรเชน่ กนั เมอื่ นางกงั วลจงึ ยงิ่ ทาใหน้ า้ นมมา นอ้ ยกวา่ เดมิ เซยี วจงิ ซนั ไปสอบถามผูร้ แู ้ ละไดค้ วามมาวา่ เมอื่ นาเมล็ดผกั กาด ตวั นิ่มและขาหนา้ ของหมูมาตนุ๋ รวมกนั จะสามารถกระตนุ ้ นา้ นมได ้ ดยี งิ่ เขาจงึ ถอื หอก พกกระบอกนา้ และอาหารแหง้ ออกจากบา้ น ตงั้ แตฟ่ ้ ายงั ไม่สาง เหมยจอื่ เฝ้ ารอเขากลบั มาดว้ ยความเป็ นหว่ งตลอดทงั้ วนั นางรดู ้ วี า่ ยามนีเ้ ป็ นชว่ งเวลาทอี่ ากาศหนาวเย็นมากทสี่ ดุ การขนึ้ เขาไปหา ของป่ าจงึ ยากลาบากยงิ่ นัก กอปรกบั หมิ ะทตี่ กหนักไดป้ กคลมุ ภเู ขาจนขาวโพลนแลว้ จะไปเสาะหาของป่ าหายากพวกนีไ้ ด ้ อยา่ งไร กระทง่ั มดื คา่ เซยี วจงิ ซนั ก็ยงั ไม่กลบั มา ซฮู หู ยนิ เองก็เรมิ่ เป็ นกงั วล จนถงึ ขนาดคดิ วา่ จะใหค้ นในหม่บู า้ นชว่ ยออกไปตามหาดหี รอื ไม่ แตต่ อนนีห้ มิ ะตกอยู่ อกี ทงั้ ทอ้ งฟ้ าก็มดื แลว้ หากเกดิ เรอื่ งอะไร ขนึ้ กบั เขา ตอ่ ไปสองแม่ลกู จะทาอยา่ งไร คงไม่พน้ ตอ้ งใชช้ วี ติ อยา่ ง ยากลาบากเป็ นแน่ เหมยจอื่ นอนอยบู่ นเตยี ง อมุ ้ ลกู นอ้ ยทกี่ าลงั รอ้ งไหไ้ วใ้ นออ้ มอก พลางตบหลงั เบาๆ เป็ นการปลอบประโลม ทวา่ ในใจก็ยงั วติ กกงั วล

อยู่ ตอนน้ันเองทนี่ างไดย้ นิ เสยี งเปิ ดประตดู งั มาจากดา้ นนอก ซฮู ู หยนิ รบี ออกไปดู สว่ นเหมยจอื่ ก็อมุ ้ ลกู ไวแ้ นบอกแลว้ เลกิ ผา้ ม่าน มองออกไปดา้ นนอกเชน่ กนั เซยี วจงิ ซนั กลบั มาแลว้ ! ทนั ทที เี่ ห็นเขา หญงิ สาวก็ใจหายวาบ ถงึ ตอนนีล้ านหนา้ บา้ นจะมดื สนิททาใหม้ องไดไ้ ม่ชดั เจน แตก่ ็พอเห็นรางๆ วา่ เสอื้ ผา้ ทเี่ ขาสวม ใสน่ ้ันเปรอะเปื้อนไปหมด ผมเผา้ เต็มไปดว้ ยเกล็ดหมิ ะ ในมอื ยงั ถอื หอ่ อะไรก็ไม่รเู ้ อาไวอ้ กี ดว้ ย เมอื่ เห็นเขากลบั มาในสภาพทลุ กั ทเุ ลเพยี งนี้ อยา่ วา่ แตเ่ หมยจอื่ เลย แมแ้ ตม่ ารดาของนางก็ยงั รสู ้ กึ สงสารลกู เขยยงิ่ นัก ไหนเลยจะไป สนใจเมล็ดผกั กาด ตวั นิ่มหรอื ขาหนา้ หมพู วกนั้นอกี ซฮู ูหยนิ รบี บอกใหเ้ ขาเขา้ ไปในบา้ นเพอื่ ทาใหร้ า่ งกายอบอนุ่ เซยี วจงิ ซนั เห็นเหมยจอื่ กาลงั มองมาจากทางหนา้ ตา่ งก็พยกั หนา้ ใหแ้ ลว้ หนั มาบอกแม่ยายวา่ “ไม่เป็ นไร ขา้ จะเขา้ ครวั เอาของพวกนี้ ไปทาใหเ้ สรจ็ กอ่ น” พูดจบเขาก็วางตะกรา้ หวายทแี่ บกไวล้ งบนพนื้ กลนิ่ คาวเลอื ดสดๆ โชยออกมาจากในตะกรา้ พอมองไปดา้ นในก็ เห็นหมูป่ า ตวั นิ่มและของอนื่ ๆ

ซฮู หู ยนิ เห็นแลว้ กถ็ อนใจ “อากาศหนาวเย็นขนาดนี้ เจา้ ยงั ไปหา ของพวกนีม้ าได ้ ตอ้ งลาบากเจา้ แลว้ ” พดู จบก็หยบิ ตะกรา้ หวายมา ถอื ไวเ้ องแลว้ กลา่ วตอ่ ไป “เจา้ เขา้ ไปในบา้ นทาใหร้ า่ งกายอบอนุ่ กอ่ นเถดิ ของพวกนีข้ า้ ทาใหเ้ อง” แตเ่ ป็ นเพราะเซยี วจงิ ซนั อยากรบี ทาใหเ้ สรจ็ โดยเรว็ จะไดเ้ อาไปให ้ เหมยจอื่ กนิ เขาจงึ เดนิ ตามเขา้ ไปในครวั แลว้ ชว่ ยมารดาของเหม ยจอื่ ทา เมอื่ เห็นกบั ตาวา่ ของทง้ั หมดถกู ใสล่ งหมอ้ ต๋นุ แลว้ ชาย หนุ่มจงึ ยอมกลบั เขา้ ไปในบา้ น ปลอ่ ยใหแ้ มย่ ายคอยดอู ยหู่ นา้ เตา ไฟคอ่ ยๆ ต๋นุ ของพวกนั้นไป ตอนทเี่ ขาเลกิ ผา้ ม่านขนึ้ เดนิ เขา้ มาในหอ้ ง อากาศเย็นระลอกหนึ่ง ก็พดั ตามเขา้ มาดว้ ย ชายหนุ่มรบี ปิ ดประตใู หแ้ น่นหนาเพราะเกรง วา่ ความเย็นจะเขา้ มากระทบกบั เหมยจอื่ ทกี่ าลงั อยไู่ ฟและยงั มลี กู นอ้ ยของตนเองอกี เซยี วจงิ ซนั หยดุ ยนื อยหู่ นา้ ประตเู พอื่ ใหไ้ อเย็น บนรา่ งสลายไปกอ่ นจะเดนิ ไปขา้ งเตยี ง ดวงตาทมี่ หี ยาดนา้ วาววบั จบั จอ้ งมาทเี่ ขา นางเห็นหยดนา้ จาก เกล็ดหมิ ะทลี่ ะลายคอ่ ยๆ ไหลลงมาบนหนา้ ผากชายหนุ่ม ทงั้ ๆ ที่ หญงิ สาวคดิ จะยมิ้ รบั ใหส้ ามี แตด่ วงตากลบั อยากหลง่ั นา้ ตาออกมา แทน

เซยี วจงิ ซนั กม้ หนา้ มองก็เห็นวา่ ลกู นอ้ ยยงั คงหลบั สนิท เขากระซบิ ถามเสยี งเบาวา่ “วนั นีเ้ ขารอ้ งไหห้ รอื ไม่?” เหมยจอื่ ยนื่ มอื ไปชว่ ยจดั ผา้ หม่ ใหล้ กู แลว้ ตอบดว้ ยนา้ เสยี งออ่ นโยน “รอ้ งไหอ้ ยหู่ ลายรอบ แตย่ งั ดที มี่ นี า้ นมออกมาใหไ้ ดก้ นิ บา้ ง ถงึ ได ้ นอนหลบั ไป” เซยี วจงิ ซนั มองลกู นอ้ ยทกี่ าลงั หลบั ก็เห็นจมกู เรยี วเล็กน้ันโดง่ ขนึ้ มาอยา่ งชดั เจน ชายหนุ่มอดไม่ไดท้ จี่ ะยนื่ มอื ไปแตะเบาๆ ทแี่ กม้ นุ่มนิ่มของลกู ชาย แตพ่ อยนื่ มอื ไปแลว้ พลนั คดิ ไดว้ า่ มอื ของตนน้ัน ยงั มไี อเย็นอยู่ เขาจงึ ชกั มอื กลบั ทนั ที เหมยจอื่ เห็นแลว้ ก็รสู ้ กึ เศรา้ ใจ นางยนื่ มอื ทงั้ สองไปรวบมอื ใหญ่ ของเขาใหม้ าซกุ กบั อกอนุ่ ๆ ของตวั เอง แตม่ หี รอื ทเี่ ซยี วจงิ ซนั จะ ยอม เขารบี ดงึ มอื กลบั แตเ่ หมยจอื่ นั้นจบั มอื ใหญเ่ อาไวแ้ น่นเป็ น ตายอยา่ งไรก็ไม่ยอมปลอ่ ย เซยี วจงิ ซนั จงึ บอกเสยี งทมุ ้ วา่ “มอื ของขา้ เย็น ไม่ดตี อ่ เจา้ ทกี่ าลงั อยู่ ไฟ”

ขอบตาเหมยจอื่ แดงเรอื่ ขนึ้ “ยงั มเี สอื้ กน้ั อยอู่ กี ชนั้ ไหนเลยขา้ จะ ออ่ นแอถงึ เพยี งน้ัน” เซยี วจงิ ซนั เห็นท่าทางของนางก็หวั เราะออกมา นา้ เสยี งน้ันนุ่มทมุ ้ ยงิ่ นัก “ในสายตาขา้ ภรรยาย่อมตอ้ งออ่ นแออยแู่ ลว้ เป็ นธรรมดา ขา้ ตอ้ งดแู ลปกป้ องเจา้ ใหด้ ี จะใหล้ าบากไม่ได”้ เหมยจอื่ ไดย้ นิ ก็ยมิ้ ออกมาทง้ั นา้ ตา “ขา้ เป็ นเพยี งหญงิ สาว ชาวบา้ นอยใู่ นป่ าในเขา ทางานหนักมาตงั้ แตเ่ ล็กจนชนิ ทง้ั ถกู ตี ถกู ดา่ วา่ พอแตง่ งานกบั ท่านกลบั ถกู ดแู ลราวกบั ลกู คณุ หนู ระวงั ขา้ จะถกู ตามใจจนเสยี นิสยั นะ!” ตอนนีร้ า่ งกายเซยี วจงิ ซนั เรมิ่ อนุ่ ขนึ้ มาบา้ งแลว้ เขาถอดรองเทา้ ออกแลว้ ขนึ้ ไปบนเตยี ง มอื ใหญข่ า้ งหนึ่งโอบแผ่นหลงั ของเหมยจอื่ เอาไว ้ สว่ นมอื อกี ขา้ งซกุ อยกู่ บั หนา้ อกของนางทมี่ เี สอื้ กนั้ อยอู่ กี ชนั้ เพอื่ รบั ไออนุ่ มอื ใหญ่ของเขาขยบั ไปมาอยบู่ นอกของนางพลางยนื่ หนา้ เขา้ ไปกระซบิ ขา้ งหหู ญงิ สาววา่ “ตามใจเจา้ จนนิสยั เสยี แลว้ จะ เป็ นไรไป เจา้ เป็ นภรรยาของขา้ ขา้ ก็ตอ้ งตามใจเจา้ จนสดุ ความสามารถเป็ นธรรมดา” เหมยจอื่ เอนกายพงิ ไหลก่ วา้ งของเขา กลา่ วเสยี งแผ่ววา่ “ถา้ ขา้ นิสยั เสยี จรงิ ๆ ทา่ นอย่ามาเสยี ใจภายหลงั แลว้ กนั ”

เซยี วจงิ ซนั กระชบั รา่ งนางเขา้ มาในออ้ มกอด เอย่ ตอ่ เสยี งทมุ ้ “ขา้ จะเสยี ใจภายหลงั ไดอ้ ยา่ งไร” รอยยมิ้ ของนางในยามนีส้ กุ สกาวยงิ่ กวา่ ดวงดาวเสยี อกี “ถา้ ทา่ น ตามใจขา้ จนนิสยั เสยี แลว้ ขา้ รอ้ งขอในสงิ่ ทที่ า่ นไม่ชนื่ ชอบ ไม่แน่ วา่ ทา่ นอาจจะไม่ตอ้ งการขา้ เลยก็ได”้ เซยี วจงิ ซนั เลกิ ควิ้ ขนึ้ เล็กนอ้ ย กอ่ นจะหวั เราะเบาๆ “ภรรยาของขา้ อยากไดอ้ ะไรหรอื ?” ทวา่ นางเพยี งยมิ้ นอ้ ยๆ ทมี่ ุมปาก ไม่ยอมตอบคาถาม มอื ใหญ่ของ เซยี วจงิ ซนั ทซี่ กุ อยตู่ รงหนา้ อกจงึ คอ่ ยๆ ขยบั เคลา้ คลงึ อยา่ งเบามอื นา้ เสยี งทมุ ้ นุ่มระคนแหบพรา่ ถามวา่ “พดู สิ แมเ้ จา้ จะตอ้ งการ ดวงดาวบนฟ้ า ขา้ ก็จะไปเด็ดมาให”้ เหมยจอื่ เอยี งคอเล็กนอ้ ยแลว้ โพลง่ ออกมาวา่ “หากขา้ ทาเหมอื น ฮองเฮาเลา่ ?” พูดจบนางก็อมยมิ้ แอบชาเลอื งมองทา่ ทขี องเขา เซยี วจงิ ซนั คอ่ ยๆ หบุ รอยยมิ้ ลง นิ่งเงยี บอยา่ งครนุ่ คดิ อยคู่ รใู่ หญ่ สดุ ทา้ ยก็ถอนหายใจออกมา

หญงิ สาวทกี่ าลงั สงั เกตทา่ ทเี ขาอยขู่ บรมิ ฝี ปากแน่นแลว้ ถามวา่ “ทา่ นถอนใจทาไมกนั คาพูดขา้ คงไม่ไดท้ าใหท้ า่ นผดิ หวงั หรอก นะ?” เซยี วจงิ ซนั ยมิ้ ออกมาอกี ครงั้ รอยยมิ้ น้ันแสนอบอนุ่ และเปี่ ยมดว้ ย ความสขุ “เหมยจอื่ เมอื่ กอ่ นขา้ ไม่เคยเขา้ ใจฮ่องเต ้ เอาแตค่ ดิ วา่ ตงั้ แตฝ่ ่ าบาทพบกบั ผหู ้ ญงิ คนนั้นก็ละทงิ้ ความเป็ นพนี่ อ้ งของพวก เราในวนั วานจนหมดสนิ้ แตย่ ามนีข้ า้ กลบั เรมิ่ เขา้ ใจเขาขนึ้ มาบา้ ง แลว้ ” เหมยจอื่ กะพรบิ ตาปรบิ ๆ จอ้ งมองเขาแตไ่ ม่พูดอะไร นางนิ่งเงยี บรอ ใหอ้ กี ฝ่ ายพูดตอ่ ไป เซยี วจงิ ซนั ถอนใจอกี ครง้ั แลว้ พูดตอ่ วา่ “ตอนนีข้ า้ ไดร้ แู ้ ลว้ วา่ ทแี่ ท ้ บนโลกนีก้ ็มคี นทสี่ ามารถยอมทาทกุ อยา่ งเพอื่ ผูห้ ญงิ ทตี่ นรกั แม้ จะตอ้ งบกุ นา้ ลยุ ไฟก็ไม่หวน่ั เกรง” ตอนนีห้ วั ใจของเหมยจอื่ คลา้ ยจะเตน้ เรว็ ขนึ้ อกี หนึ่งจงั หวะ นาง ไม่ไดพ้ ดู สงิ่ ใด ไดแ้ ตใ่ ชม้ อื นอ้ ยๆ ทง้ั สองขา้ งเกาะกมุ มอื ใหญข่ อง เขาแน่น

นี่เป็ นความสขุ ทมี่ คี ณุ คา่ ทสี่ ดุ ในชวี ติ ของนาง บางทอี าจจะเรมิ่ ตน้ จากตอนเชา้ ทเี่ ปี่ยมไปดว้ ยนา้ คา้ ง เดนิ ผ่านทาง เล็กแคบบนภเู ขาแลว้ ไดพ้ บกบั ผูช้ ายคนนี้

ตอนที่ 126 จะเรมิ่ ตน้ อยา่ งไร? ตง้ั แตเ่ หมยจอื่ ไดก้ นิ นำ้ แกงทเี่ ซยี วจงิ ซนั เสำะหำวตั ถดุ บิ มำอยำ่ ง ยำกลำบำกแลว้ นำ้ นมของนำงก็ไหลรนิ รำวกบั นำ้ ในลำธำรก็ไม่ปำน ทกุ วนั นำงมี นำ้ นมมำกพอใหล้ กู ชำยไดก้ นิ อยำ่ งอมิ่ หมพี มี นั ปำกนอ้ ยๆ ดดู นม จนไดย้ นิ เสยี งดงั ขนึ้ เป็ นระยะ จำกนีไ้ ปเขำก็ไม่ตอ้ งทนหวิ อกี แลว้ พอเห็นเจำ้ ตวั นอ้ ยกนิ อยำ่ งเปรมปรดี ์ เหมยจอื่ ก็ยมิ้ กวำ้ ง ซฮู ูหยนิ พ ยำยำมดแู ลทงั้ ลกู สำวและหลำนชำยสดุ กำลงั ในทสี่ ดุ กำรอยไู่ ฟ ตลอดหนึ่งเดอื นก็ผ่ำนพน้ ไปดว้ ยดี เมอื่ ไม่ตอ้ งอยไู่ ฟแลว้ เหมยจอื่ ก็ออกมำเดนิ เลน่ ไดบ้ ำ้ ง ซฮู หู ยนิ มอง เซยี วจงิ ซนั แลว้ หนั ไปมองเหมยจอื่ กอ่ นจะเชด็ มอื กบั ผำ้ กนั เปื้อน แลว้ พดู วำ่ “หนึ่งเดอื นมำนีข้ ำ้ อยทู่ นี่ ี่ตลอด อำชวิ อยบู่ ำ้ นคนเดยี ว คงจะเหงำแยแ่ ลว้ ตอนนีท้ นี่ ี่ก็ไม่มอี ะไรใหต้ อ้ งกงั วลอกี ขำ้ จะกลบั บำ้ นพรงุ่ นีเ้ ลย” เซยี วจงิ ซนั รดู ้ วี ำ่ ทผี่ ่ำนมำตนเองรบกวนแม่ยำยไม่นอ้ ยจงึ ไม่กลำ้ รงั้ ตวั นำงไวอ้ กี ไดแ้ ตต่ อ้ งยอมใหอ้ กี ฝ่ ำยกลบั ไป ทวำ่ กอ่ นทนี่ ำงจะ

กลบั เขำก็เอำของป่ ำทสี่ ะสมไวใ้ นบ่ออำหำรจำนวนหนึ่งใหน้ ำงนำ กลบั ไปดว้ ย ซฮู ูหยนิ รบั ของเหลำ่ นั้นดว้ ยสหี นำ้ ยมิ้ แยม้ แลว้ กลำ่ ววำ่ “ถงึ อย่ำงไร บำ้ นของขำ้ กบั เจำ้ ก็อยใู่ กลก้ นั ขำ้ จะแวะมำดทู กุ วนั เหมยจอื่ อำยุ ยงั นอ้ ยและถงึ เจำ้ จะอำยมุ ำกกวำ่ แตก่ ็ยงั ไม่เคยมลี กู มำกอ่ น หำก เกดิ เรอื่ งอะไรขนึ้ ก็ใหร้ บี ไปหำขำ้ อยำ่ ไดเ้ กรงใจ” เซยี วจงิ ซนั ตอบรบั คำแลว้ กลำ่ วขอบคณุ ไม่ขำดปำก ซฮู หู ยนิ มองลกู สำวทนี่ อนอยบู่ นเตยี งแลว้ พูดกบั เซยี วจงิ ซนั วำ่ “เจำ้ เขำ้ ไปในหอ้ งครวั แลว้ ดไู ฟในเตำสกั หน่อยเถดิ เมอื่ ครขู่ ำ้ ต๋นุ ของ เอำไว ้ อย่ำใหม้ นั ไหมไ้ ด”้ เซยี วจงิ ซนั รดู ้ วี ำ่ นำงคงมเี รอื่ งอยำกจะพูดกบั เหมยจอื่ เป็ นแน่ เขำจงึ ตอบรบั แลว้ หนั หลงั เดนิ ไปทำงหอ้ งครวั ทนั ที ซฮู ูหยนิ เดนิ มำหยดุ ขำ้ งเตยี ง เขำ้ กม้ ลงกระซบิ ขำ้ งหลู กู สำววำ่ “เหมยจอื่ จงิ ซนั ถอื เป็ นผชู ้ ำยแสนดที หี่ ำไดย้ ำกคนหนึ่ง เจำ้ ตอ้ งจบั เขำใหอ้ ยหู่ มดั นะ!”

เหมยจอื่ คำดไม่ถงึ วำ่ มำรดำจะตงั้ ใจกลำ่ วเตอื นเรอื่ งนีก้ บั ตนเองจงึ อดหวั เรำะออกมำไม่ได ้ “ทำ่ นแม่ ทำ่ นพูดอะไรกนั นี่ ขำ้ จะจบั หรอื ไมจ่ บั เขำก็เป็ นสำมขี องขำ้ อยดู่ ”ี ทวำ่ คนเป็ นแม่กลบั พูดดว้ ยสหี นำ้ จรงิ จงั “เรอื่ งนีจ้ ะทำแบบขอไปที ไม่ได ้ เจำ้ ดพู วกผชู ้ ำยในหม่บู ำ้ น แมจ้ ะดซู อื่ ๆ แตถ่ งึ อยำ่ งไรก็ยงั มี สญั ชำตญำณของผชู้ ำย ยงั คงสอดสำ่ ยสำยตำมองตำมพวกสำวๆ สวยๆ อยดู่ ี ตอนนีเ้ จำ้ เพงิ่ คลอดลกู สำมภี รรยำจงึ จำตอ้ งห่ำงกนั อยำ่ งเลยี่ งไม่ได ้ นับวำ่ เป็ นชว่ งเวลำทสี่ ำคญั ทสี่ ดุ เจำ้ ตอ้ งจบั เขำไว ้ ใหม้ น่ั ” เหมยจอื่ พลนั เขำ้ ใจควำมหมำยทมี่ ำรดำพูด ทแี่ ทอ้ กี ฝ่ ำยตง้ั ใจ กลบั ไปบำ้ นก็เพอื่ เรอื่ งนีโ้ ดยเฉพำะสนิ ะ! ใบหนำ้ ของเหมยจอื่ แดงกำ่ ขนึ้ มำ พดู อยำ่ งเกอ้ เขนิ วำ่ “ท่ำนแม่ ดู ท่ำนพูดเขำ้ ส.ิ ..” ซฮู หู ยนิ ลกุ ขนึ้ ยนื พลำงอมยมิ้ จำกน้ันก็มองหลำนชำยทนี่ อนหลบั ป๋ ยุ อยู่ “ยงั มอี ะไรตอ้ งอำยอกี เลำ่ เจำ้ เองก็เป็ นแม่คนแลว้ ” .