Hunter's Lady ดรุณีสุดที่รัก เล่ม3 End

ตอนที่ 101 พบพานกนั อกี ครง้ั ตอนแรกเหมยจอื่ ยงั เห็นไม่คอ่ ยชดั เจนนัก แตเ่ มอื่ องคห์ ญงิ หมงิ จเู บนสายตาไปมองก็ถงึ กบั โบกไมโ้ บกมอื พรอ้ มกบั ตะโกนเสยี งดงั วา่ “พใี่ หญ่เซยี ว ทางนี!้ อาซอ้ อยทู่ างนี!้ ” เหมยจอื่ จงึ ไดเ้ ห็นชายรปู รา่ งสงู ใหญท่ ขี่ อี่ ยบู่ นหลงั มา้ ตวั หนา้ สดุ เขาน่ังหลงั หยดั ตรง ชายเสอื้ ปลวิ ไสวกาลงั มุ่งตรงมาทางนี้ เงารา่ ง นั้นจะเป็ นใครไปไม่ได ้ นอกจากคนทนี่ างเฝ้ ารอคอยมาเนิ่นนาน เซยี วจงิ ซนั มองเห็นหญงิ สาวทง้ั สองมาแตไ่ กล จงึ ออกคาสง่ั ให ้ ผูใ้ ตบ้ งั คบั บญั ชาไปรออยทู่ ลี่ านหนา้ บา้ นกอ่ น สว่ นตนเองก็เรง่ ควบ มา้ เขา้ มาหา เหมยจอื่ เห็นเซยี วจงิ ซนั ใกลเ้ ขา้ มา แตเ่ พราะอยตู่ อ่ หนา้ องคห์ ญงิ ห มงิ จู นางจงึ ไม่กลา้ วงิ่ ถลาเขา้ ไปหาเขา กลบั เป็ นองคห์ ญงิ หมงิ จทู ี่ รบี วงิ่ ไปหาพรอ้ มกบั สง่ ยมิ้ ใหแ้ ลว้ กลา่ ววา่ “พใี่ หญ่เซยี ว ทาไมทา่ น ถงึ เพงิ่ มาเลา่ ขา้ เห็นอาซอ้ รอทา่ นจนตาเขยี วคลา้ ไปหมดแลว้ ”

ใบหนา้ ของเซยี วจงิ ซนั เจอื ดว้ ยรอยยมิ้ จางๆ แววตาลกึ ซงึ้ มองไป ทางเหมยจอื่ แวบหนึ่ง กอ่ นจะยมิ้ แลว้ กลา่ วกบั องคห์ ญงิ หมงิ จวู า่ “ทาไมเจา้ ไม่เป็ นองคห์ ญงิ ทดี่ อี ยใู่ นเมอื ง มาทนี่ ี่ทาไมกนั ?” องคห์ ญงิ หมงิ จเู บป้ าก “พอเถอะ พวกเราไม่ไดเ้ จอกนั ตงั้ สองสามปี แลว้ พอเจอหนา้ กนั ก็เรมิ่ สง่ั สอนขา้ เลยนะ ตอนอยทู่ เี่ มอื งหลวงขา้ ก็ ฟังจนเบอื่ จะแย่ อตุ สา่ หม์ าถงึ ทนี่ ี่ก็เพอื่ จะพกั ผ่อนหยอ่ นใจและชวน ภรรยาของทา่ นมาเลน่ สนุกดว้ ยไม่ไดห้ รอื ?” เซยี วจงิ ซนั มองหมงิ จดู ว้ ยสายตาจนปัญญา “ชา่ งเถอะ ขา้ ไม่พูด แลว้ ก็ได ้ แตเ่ จา้ ทา่ ทางกระโดกกระเดกเชน่ นี้ อยา่ มาชวนเลน่ อะไร ใหภ้ รรยาขา้ ตกใจก็แลว้ กนั ” หมงิ จไู ดย้ นิ ก็แอบขา “ไม่ไดเ้ จอกนั แคไ่ ม่กปี่ ี พใี่ หญเ่ ปลยี่ นไปเป็ น คนละคนเลย คดิ เป็ นแคว่ า่ ภรรยาของตนจะถกู คนอนื่ รงั แกหรอื ไง” เหมยจอื่ ทอี่ ยขู่ า้ งๆ ไดแ้ ตห่ วั เราะอยา่ งเขนิ อาย “เขาไม่ได ้ หมายความเชน่ น้ันหรอก แคล่ อ้ องคห์ ญงิ เลน่ เทา่ น้ัน” .

ยามนีเ้ ผงิ อ๋องไดย้ อมจานนแลว้ เขาถกู ทพั หนา้ ควบคมุ ตวั เขา้ เมอื งหลวงเพอื่ ไปรบั โทษทณั ฑ ์ พอ เสรจ็ ศกึ เซยี วจงิ ซนั จงึ ตง้ั ใจมารบั เหมยจอื่ เพอื่ เขา้ เมอื งหลวงพรอ้ ม กนั ใครเลยจะรวู ้ า่ จะไดเ้ จอกบั องคห์ ญงิ หมงิ จทู คี่ ฤหาสนห์ ลงั นี้ หมงิ จตู ง้ั ใจมาดฮู หู ยนิ ทรี่ า่ ลอื กนั วา่ เป็ นสาวชาวป่ าทพี่ ใี่ หญแ่ ตง่ งาน ดว้ ยตอนกลบั ไปอยบู่ า้ นเกดิ วา่ เป็ นอยา่ งไร นางจงึ เดนิ ทางมาถงึ ทนี่ ี่ เมอื่ ไดพ้ บกนั หมงิ จกู ็ดงึ มอื ของเซยี วจงิ ซนั มาจบั อยา่ งสนิทสนม พลางถามไถถ่ งึ ขา่ วคราวตา่ งๆ เกยี่ วกบั สงครามกระทง่ั ลมื เหมยจอื่ ทนี่ ิ่งงนั อยขู่ า้ งๆ เซยี วจงิ ซนั มองไปทางเหมยจอื่ ก็เห็นนางยงั คงถอื ผกั ป่ ายนื อยดู่ ว้ ยท่าทางลงั เล เขาจงึ จบั เชอื กบงั เหยี นไวข้ ณะ กระโดดลงจากหลงั มา้ แลว้ บอกวา่ “เขา้ ไปดา้ นในกอ่ นเถอะ” ถงึ ตอนนีห้ มงิ จกู ็เพงิ่ นึกไดว้ า่ มเี หมยจอื่ ยนื อยดู่ ว้ ยอกี คน นางเขก ศรี ษะตนเองแลว้ กลา่ วว่า “โธเ่ อย๋ ! ขา้ ลมื ไปเสยี สนิท ไดย้ นิ มาวา่ ชว่ งนีร้ า่ งกายอาซอ้ ไม่คอ่ ยแข็งแรง พวกเราเขา้ ไปดา้ นในกนั กอ่ น เถอะ”

ในเวลาเดยี วกนั ทง้ั รองแม่ทพั ชยุ และเผงิ เอ๋อก็พากนั ออกมาตอ้ นรบั และคารวะอยา่ งนอมนอ้ ม กอ่ นจะเชอื้ เชญิ ทง้ั หมดเขา้ ไปดา้ นใน เดมิ ทอี งคห์ ญงิ หมงิ จเู ป็ นคนรกั สนุกอยแู่ ลว้ นางเดนิ จงู มอื เซยี วจงิ ซนั เขา้ มาในคฤหาสนแ์ ลว้ สอบถามเรอื่ งราวตา่ งๆ ไปตลอดทางแลว้ ถามไปถงึ เหมยจอื่ วา่ พวกเขารจู ้ กั และแตง่ งานกนั ไดอ้ ยา่ งไร นางตง้ั คาถามมากมายจนใบหนา้ เหมยจอื่ แดงกา่ ไปจนถงึ หดู ว้ ยความเขนิ อายเพราะไม่รจู ้ ะตอบเชน่ ไร ดว้ ยเรอื่ งราวเหลา่ น้ันลว้ นผ่านพน้ ไป แลว้ คงไม่สะดวกทจี่ ะเอย่ ถงึ อกี ในตอนนี้ โชคยงั ดที มี่ เี ซยี วจงิ ซนั อยู่ ขา้ งๆ แคค่ าพดู ราบเรยี บเพยี งไม่กคี่ าของเขาก็สามารถแก ้ สถานการณไ์ ด ้ พรบิ ตาเดยี วก็พลบคา่ แลว้ เซยี วจงิ ซนั ตดั สนิ ใจจะเดนิ ทางเขา้ เมอื ง หลวงในวนั รงุ่ ขนึ้ ดงั นั้นคนื นีท้ กุ คนจงึ จะพกั อยทู่ คี่ ฤหาสนแ์ หง่ นีก้ นั กอ่ น สว่ นกาลงั พลทตี่ ดิ ตามมาดว้ ยก็ตง้ั กระโจมพกั แรมอยทู่ ลี่ าน กวา้ งดา้ นหนา้ คฤหาสน์ เป็ นธรรมดาทคี่ ่าคนื นีท้ างหอ้ งครวั ตอ้ งทางานกนั หนักหน่อย พวก เขาเอาวตั ถดุ บิ ทสี่ ามารถประกอบอาหารไดท้ งั้ หมดออกมา ทวา่ องคห์ ญงิ หมงิ จยู งั ไม่ยอมเลกิ รา ยงั คงราพงึ ราพนั ถงึ แตจ่ นั เพยี่ นจอื่ ทเี่ หมยจอื่ พูดถงึ

พอเหมยจอื่ ไดย้ นิ ก็รวู ้ า่ อกี ฝ่ ายคงอยากจะลองชมิ นางจงึ ลกุ ขนึ้ จะ ไปทามาให ้ ทวา่ เซยี วจงิ ซนั กลบั วางชามและตะเกยี บลง มองไปที่ องคห์ ญงิ หมงิ จแู ลว้ ชกั สหี นา้ ใสก่ อ่ นจะบอกวา่ “ในวงั มแี ตข่ องเลศิ รส เจา้ ยงั จะเอาแตร่ าพนั ถงึ อาหารธรรมดาๆ ทาไมกนั ?” พดู จบก็ ทามอื บอกใหเ้ หมยจอื่ น่ังลงแลว้ สง่ั วา่ “ไม่ตอ้ งไปทา อาหารน่ัน อรอ่ ยทไี่ หนกนั อกี อยา่ งรา่ งกายเจา้ ก็ไม่คอ่ ยแข็งแรง อยา่ ทาอะไร หกั โหมจนเกนิ ไป” หมงิ จแู สดงท่าทนี อ้ ยใจแลว้ บ่นพมึ พาวา่ “ก็ขา้ ไม่เคยกนิ จรงิ ๆ นี่นา อาหารในวงั ก็กนิ จนเบอื่ แลว้ ” ระหวา่ งทพี่ ูดก็ชาเลอื งมองเหมยจอื่ ดว้ ยสายตาน่าเวทนาแวบหนึ่ง กอ่ นจะบน่ เสยี งเบาวา่ “แตถ่ า้ พใี่ หญ่ เป้ นหว่ งอาซอ้ เชน่ นั้นขา้ ไม่กนิ ก็ได”้ พูดจบนางก็ตกั โจก๊ กนิ ดว้ ย ท่าทางซงั กะตาย เหมยจอื่ เห็นทา่ ทางน่าสงสารของอกี ฝ่ ายก็ลกุ ขนึ้ พรอ้ มกลา่ วยมิ้ ๆ วา่ “เอาเถอะ ขา้ ไม่ตอ้ งลงมอื ทาดว้ ยตวั เองก็ไดน้ ี่นา แคบ่ อกคน ครวั วา่ ทาอย่างไร เขาตอ้ งทาไดแ้ น่” เซยี วจงิ ซนั พยกั หนา้ รบั “เชน่ นั้นก็ได ้ เจา้ รบี ไปรบี กลบั ละ่ ”

. หอ้ งครวั อนั ทจี่ รงิ แลว้ จนั เพยี่ นจอื่ ก็เป็ นเพยี งอาหารทชี่ าวบา้ นมกั จะทากนิ กนั ในยามทมี่ เี สบยี งไม่มาก โดยใชเ้ มล็ดธญั พชื หลากหลายชนิด มาโม่แลว้ ผสมนา้ ใหข้ น้ ขนึ้ จากนั้นก็ใชผ้ กั ป่ าเด็ดเป็ นใบๆ จมุ่ ลง ไป กอ่ นจะนาไปตม้ ในนา้ เดอื ดจนสกุ ตามดว้ ยการปรงุ รสนา้ จมิ้ เพยี งแคน่ ีก้ ็สามารถกนิ ไดแ้ ลว้ เดมิ ทวี ธิ กี ารกนิ เชน่ นีม้ ไี วช้ ว่ ย ประหยดั เสบยี งอาหาร แตใ่ นเมอื่ ตอนนีอ้ งคห์ ญงิ อยากจะกนิ เหม ยจอื่ ก็ทาไดเ้ พยี งบอกวธิ ใี หค้ นในครวั ทาตาม ผ่านไปครหู่ นึ่งเหมยจอื่ ก็กลบั เขา้ มา จนั เพยี่ นจอื่ ทคี่ นครวั เป็ นผูท้ า ก็ถกู นาขนึ้ โตะ๊ อาหาร องคห์ ญงิ หมงิ จถู ลกแขนเสอื้ ขนึ้ แลว้ คบี เขา้ ปากไปชนิ้ หนึ่ง พอชมิ เสรจ็ ก็ทาทา่ เอรด็ อรอ่ ย “รสชาตไิ มเ่ ลวเลย จรงิ ๆ! อรอ่ ยมาก!” เหมยจอื่ ยมิ้ ใหพ้ รอ้ มกบั กลา่ ววา่ “จนั เพยี่ นจอื่ จานนีไ้ ดร้ สหวาน จากผกั ป่ าทเี่ พงิ่ เก็บมาสดๆ ยงิ่ ไดก้ นิ กบั นา้ จมิ้ เลศิ รส รสชาตจิ งึ ไม่ เลวเลย”

องคห์ ญงิ หมงิ จมู องคอ้ นเซยี วจงิ ซนั ทหี นึ่งแลว้ กลา่ ววา่ “มเี พยี งอา ซอ้ ทดี่ กี บั ขา้ จรงิ ๆ แลว้ พใี่ หญ่เซยี วน้ันขหี้ วงยงิ่ นัก ขนาดกลบั ไป บา้ นเกดิ แลว้ ยงั ไดก้ นิ ของอรอ่ ยขนาดนี้ แตก่ ็ยงั ไม่ยอมใหข้ า้ ไดก้ นิ บา้ ง” เหมยจอื่ ไดย้ นิ ก็อดหวั เราะไม่ได ้ แลว้ อธบิ ายวา่ “ทอี่ งคห์ ญงิ กนิ แลว้ รสู ้ กึ วา่ รสชาตไิ ม่เลว น่ันเป็ นเพราะคนครวั ใชแ้ ป้ งทที่ าสาเรจ็ แลว้ สว่ นนา้ จมิ้ นั้นก็ตงั้ ใจปรงุ เป็ นพเิ ศษ หากเป็ นยามปกตติ อนทพี่ วก เราอยทู่ บี่ า้ นในป่ าเขา มเี พยี งพวกธญั พชื คณุ ภาพไม่ดี ไหนเลยจะ มรี สชาตเิ ชน่ นีไ้ ด”้ หมงิ จลู องคดิ ตามกเ้ ห็นเป็ นจรงิ ตามทอี่ าซอ้ วา่ นางจงึ หวั เราะ ออกมา “ทแี่ ทข้ า้ ก็เขา้ ใจพใี่ หญเ่ ซยี วผดิ ไป” หลงั จากกนิ อาหารเสรจ็ เรยี บรอ้ ย เพราะรสชาตขิ องจนั เพยี่ นจอื่ ที่ แสนอรอ่ ย จงึ ทาใหอ้ งคห์ ญงิ หมงิ จรู สู ้ กึ ถกู ใจอาซอ้ มากขนึ้ ไปอกี นางชวนเหมยจอื่ พูดคยุ เรอื่ งตา่ งๆ นานา ซา้ ยงั โออ้ วดวา่ ตอนอยใู่ น เมอื งหลวงตนเองมมี า้ มากมาย ลว้ นแตเ่ ป็ นมา้ พนั ธดุ ์ ี จากนั้นก็เรมิ่ คยุ โววา่ เคยกนิ อาหารหรหู ราอะไรมาบา้ ง อาหารแตล่ ะอยา่ งเลศิ รส เพยี งใด องคห์ ญงิ หมงิ จพู ูดอยา่ งไม่รจู ้ กั เหน็ดเหนื่อย ทาเอาคนที่ ไดแ้ ตฟ่ ังอยา่ งเหมยจอื่ นั้นตอ้ งเบกิ ตาโต จอ้ งมองอกี ฝ่ ายดว้ ยแววว ตาเป็ นประกายอยา่ งไม่อยากจะเชอื่ หตู นเอง

หมงิ จกู นิ จนอมิ่ แปลก้ ็คยุ โมเ้ สยี ยกใหญ่ พอเห็นอาซอ้ รบั ฟังอยา่ ง ตนื่ ตาตนื่ ใจก็ยงิ่ ชอบอกชอบใจมากกวา่ เดมิ สดุ ทา้ ยก็ตบอกตนเอง แลว้ กลา่ ววา่ “พอไปถงึ เมอื งหลวง ทงั้ อาหารเลศิ รส เหลา้ ชน้ั ดี และ บรรดาสาวงาม ขา้ รบั รองวา่ อาซอ้ จะไดเ้ ห็นจนละลานตาไปหมดแน่ ขา้ จะพาทา่ นเดนิ เทยี่ วเลน่ ในวงั หลวงดว้ ย อาซอ้ รจู ้ กั วงั หลวง หรอื ไม่?” เหมยจอื่ เองก็ฟังอกี ฝ่ ายพูดอยา่ งสนอกสนใจ ดวงตาเปี่ ยมไปดว้ ย ความหวงั “วงั หลวงหรอื ? ขา้ แคเ่ คยไดย้ นิ แตไ่ ม่เคยเห็นเลย” หมงิ จจู บั มอื เหมยจอื่ ดว้ ยทา่ ทกี ระตอื รอื รน้ “ในเมอื่ เป็ นฮูหยนิ ของพี่ ใหญ่เซยี วของขา้ เชน่ นั้นก็เป็ นอาซอ้ ของขา้ วางใจเถอะ...หากมี เรอื่ งสนุกๆ ขา้ ตอ้ งพาเจา้ ไปดว้ ยแน่ ขา้ ยงั เคยไปทโี่ รงรบั พนันแลว้ ก็โรงงวิ้ ดว้ ยนะ” ระหวา่ งทสี่ องสาวกาลงั พูดคยุ กนั เซยี วจงิ ซนั ก็ไม่ยอมไปไหน เขา น่ังดมื่ ชาเงยี บๆ อยขู่ า้ งๆ ตลอดเวลา ตอนนีพ้ อไดย้ นิ หมงิ จทู ยี่ งิ่ เลา่ ก็ยงิ่ เลยเถดิ ไปกนั ใหญ่ เขาก็พูดแทรกดว้ ยนา้ เสยี งเย็นชาวา่ “หมงิ จู เจา้ อยา่ ทาใหน้ างเสยี คนเลย”

หมงิ จพู ูดคยุ อยา่ งสนุกสนานกาลงั ออกรสออกชาติ ตอนนึถ้ งึ จาได ้ วา่ ทดี่ า้ นขา้ งนั้นมสี ายตาเทพเจา้ คอยจบั จอ้ งอยดู่ ว้ ย นางยกมอื ขนึ้ อดุ ปากทนั ที พลางกลอกตากลมโตไปมาแลว้ กลา่ วดว้ ยเสยี งแผ่ว เบา “เมอื่ ครขู่ า้ ไม่ไดพ้ ูดอะไรเลย” ทวา่ เหมยจอื่ ทไี่ ดย้ นิ อยา่ งชดั เจนกลบั ถามดว้ ยความอยากรอู ้ ยาก เห็นวา่ “โรงงวิ้ คอื อะไร จะสนุกเหมอื นอยา่ งในวงั หลวงหรอื ไม่?” ใบหนา้ ของเซยี วจงิ ซนั นิ่งองึ้ ไป แลว้ ปรายตามองหมงิ จแู วบหนึ่ง องคห์ ญงิ หมงิ จรู บี หนั หนา้ ไปมองทอ้ งฟ้ าดา้ นนอกกอ่ นจะโพลง่ ออกมาวา่ “โอโ้ ห ดกึ ขนาดนีแ้ ลว้ หรอื ขา้ ตอ้ งรบี ไปพกั ผ่อนแลว้ ขา้ ขอตวั กอ่ นละ่ ” พูดจบก็รบี ยกชายกระโปรงขนึ้ แลว้ เผ่นแนบไป ทนั ที ภายในหอ้ งจงึ เหลอื เพยี งเซยี วจงิ ซนั และเหมยจอื่ เทา่ น้ัน

ตอนที่ 102 หวานชนื่ เมอื่ ไดพ้ บกนั หลงั จากทงั้ สองไดพ้ บกนั อกี ครง้ั ก็ยงั ไม่มโี อกาสไดพ้ ูดคยุ ตาม ลาพงั เลย ยามนีเ้ หมยจอื่ เห็นสหี นา้ ของเซยี วจงิ ซนั ไม่สดู ้ จี งึ ไม่อยากถามเรอื่ ง โรงงวิ้ น้ันอกี ทาเพยี งกม้ หนา้ กม้ ตาไม่พูดจา เซยี วจงิ ซนั วางถว้ ยนา้ ชาในมอื ลงแลว้ พูดดว้ ยนา้ เสยี งเรยี บนิ่งวา่ “ตอ่ ไปอยา่ ฟังนางพูดเรอื่ งเหลวไหลพวกนีอ้ กี ” แตใ่ นใจของเหมยจอื่ กลบั รสู ้ กึ วา่ องคห์ ญงิ หมงิ จผู นู ้ ีเ้ ป็ นคนตลกดี แตล่ ะเรอื่ งทอี่ กี ฝ่ ายเลา่ ฟังแลว้ น่าสนุกสนาน ลว้ นเป็ นเรอื่ งทนี่ างไม่ เคยรทู ้ งั้ น้ัน ทวา่ นางเองก็ไม่อยากจะโตเ้ ถยี งกบั เซยี วจงิ ซนั จงึ ไดแ้ ต่ คดิ ในใจวา่ ‘ชา่ งเถอะ’ จากนั้นก็พยกั หนา้ รบั อย่างวา่ ง่าย หลงั จากเหมยจอื่ พยกั หนา้ เซยี วจงิ ซนั ก็ลกุ ขนึ้ เดนิ มาหยดุ ตรงหนา้ หญงิ สาว

เหมยจอื่ มสี หี นา้ งุนงงเหมอื นยงั ไม่หายสงสยั แตจ่ ๆู่ รา่ งของนางก็ ถกู มอื ใหญ่ยนื่ มาดงึ ขนึ้ ไปทงั้ ตวั หญงิ สาวรอ้ งอทุ าน “โอะ๊ !” ออกมาเบาๆ กอ่ นทรี่ า่ งบอบบางจะเขา้ ไปอยใู่ นออ้ มกอดของเซยี ว จงิ ซนั หญงิ สาวซบกายอย่ใู นออ้ มอกของเขาจนรบั รไู ้ ดถ้ งึ แผงอกกวา้ ง และแข็งแกรง่ ทแี่ นบชดิ กบั ใบหนา้ มอื เล็กของนางเกาะกมุ หวั ไหล่ ของเขาแน่นโดยไม่รตู ้ วั เซยี วจงิ ซนั กม้ หนา้ ลงมาใกล ้ กระซบิ อยา่ งไม่พอใจนักวา่ “ในทสี่ ดุ นางก็ยอมไปสกั ท!ี ” เหมยจอื่ ไดย้ นิ คาพูดนีก้ ็อดหวั เราะออกมาไม่ได ้ “นางก็แคพ่ ูดมาก ไปสกั หน่อยเทา่ น้ันเอง” ใบหนา้ คมคายของเซยี วจงิ ซนั ยงั คงดไู ม่สบอารมณ์ คารามเสยี งตา่ “ฮ!ึ ” ออกมาทหี นึ่งแลว้ กลา่ ววา่ “เจา้ เด็กไมร่ กู ้ าลเทศะเอาแตช่ วน เจา้ คยุ อยไู่ ด”้

เหมยจอื่ เห็นทา่ ทางของเขาชา่ งดคู ลา้ ยกบั เด็กขอี้ จิ ฉา นางก็นึกขา ขนึ้ มาแตไ่ ม่กลา้ หวั เราะเสยี งดงั จงึ ทาเพยี งฟุบหนา้ ลงกบั อกของ เขาแลว้ แอบหวั เราะ เซยี วจงิ ซนั ไม่อยากเสยี เวลาพูดเรอื่ งอนื่ อกี ทอ่ นแขนแข็งแกรง่ ชอ้ นตวั นางขนึ้ อมุ ้ มอื ใหญ่เชยคางหญงิ สาวแลว้ มองอยา่ งพนิ ิจ พจิ ารณาครหู่ นึ่ง กอ่ นจะกลา่ วดว้ ยนา้ เสยี งออ่ นโยน “ตอนนีเ้ จา้ สบายดแี ลว้ หรอื ยงั ?” เมอื่ เหมยจอื่ ถกู จบั จอ้ งดว้ ยสายตาออ่ นโยนแฝงไปดว้ ยความเรา่ รอ้ น ใบหนา้ ก็เรมิ่ แดงระเรอื่ พูดเสยี งแผ่ววา่ “รองแม่ทพั ชยุ เขยี น จดหมายสง่ ใหท้ า่ นอยบู่ อ่ ยๆ ไม่ใชห่ รอื ขา้ หายดตี ง้ั นานแลว้ ” เซยี วจงิ ซนั เห็นใบหนา้ ของนางทมี่ เี ลอื ดฝาดดเู ยา้ ยวนใจยงิ่ นัก แวว ตาชายหนุ่มก็เป็ นประกายคมกลา้ กลา่ วดว้ ยนา้ เสยี งแหบพรา่ วา่ “ไม่ไดเ้ จอตง้ั นาน ดเู หมอื นเจา้ จะอวบอมิ่ ขนึ้ นะ” ดวงตากลมโตแวววาวของเหมยจอื่ กะพรบิ ปรบิ ๆ นางพยกั หนา้ รบั แลว้ ตอบไปวา่ “เป็ นเชน่ นั้นจรงิ ๆ น่าจะเป็ นเพราะชว่ งนีข้ า้ อยแู่ ตใ่ น บา้ น ไม่มอี ะไรใหท้ าก็เลยวา่ งจนเกนิ ไปเป็ นแน่”

เซยี วจงิ ซนั มองภรรยาสาวทอี่ วบอมิ่ ขนึ้ ซงึ่ ยงิ่ ทาใหร้ ปู รา่ งนางดู อรชรออ้ นแอน้ มากกวา่ เดมิ แลว้ ก็หวั เราะเสยี งทมุ ้ ออกมา “เทยี บ กบั เมอื่ ตอนแตง่ งานกนั แรกๆ ยามนีเ้ จา้ ดอู วบอมิ่ ขนึ้ เยอะเลย หาก เป็ นเชน่ นีต้ อ่ ไป ขา้ อมุ ้ เจา้ ไม่ไหวแลว้ จะทาอย่างไรด?ี ” เหมยจอื่ ไดย้ นิ คาพูดอกี ฝ่ ายก็บดิ กายหนีจากออ้ มกอดของเขา อยา่ งไม่พอใจพรอ้ มกบั ทาปากยนื่ แลว้ กลา่ ววา่ “ตอนแรกทา่ นเคย บอกวา่ จะเลยี้ งขา้ ใหอ้ ว้ นอกี หน่อย แตต่ อนนีก้ ลบั มาวา่ หากขา้ อว้ น ก็กลวั จะอมุ ้ ไม่ไหวอยา่ งนั้นหรอื ?” คาดไม่ถงึ วา่ นางเพงิ่ จะพูดจบ รา่ งก็ลอยควา้ งขนึ้ กลางอากาศ เหม ยจอื่ ถงึ กบั ตกใจ พอรตู ้ วั อกี ทกี ็พบวา่ ตนเองถกู เซยี วจงิ ซนั ชอ้ นอมุ ้ ไวแ้ นบอกแลว้ เหมยจอื่ จกิ สาบเสอื้ ดา้ นหนา้ ของเขาแน่น รอ้ งบอกวา่ “ปลอ่ ยขา้ ลง นะ!” “ไม่ปลอ่ ย” เซยี วจงิ ซนั กลา่ วเสยี งทมุ ้ เขาไม่เพยี งไม่ยอมปลอ่ ยนาง ลง ซา้ ยงั อมุ ้ นางมาอยตู่ รงหนา้ เตยี งแลว้ ปลดเสอื้ ผา้ ของหญงิ สาว ออกอกี ดว้ ย

เพยี งไม่นานผวิ ขาวนวลเนียนก็เรมิ่ เผยใหเ้ ห็น หญงิ สาวรสู ้ กึ เย็นวบู ขนึ้ มา นางสดู ลมหายใจลกึ แลว้ ดนิ้ รนอยใู่ นออ้ มอกของเขา เซยี วจงิ ซนั รบี ถอดเสอื้ ผา้ ของตวั เองออก แลว้ ดงึ เนือ้ ตวั นวลเนียน ของนางมาแนบชดิ กบั แผงอกหนารอ้ นผ่าวของตนเอง รอย แผลเป็ นขนาดใหญแ่ ข็งหยาบเสยี ดสกี บั ผลทอ้ นุ่มๆ ดา้ นหนา้ ของ เหมยจอื่ อยา่ งแผ่วเบา รา่ งของนางถงึ กบั สน่ั สะทา้ นขนึ้ มาเล็กนอ้ ย อดไม่ไดท้ จี่ ะเบยี ดกายเขา้ ไปแนบชดิ เขามากยงิ่ ขนึ้ กวา่ เหมยจอื่ จะรสู ้ กึ ตวั เสอื้ ผา้ ก็ถกู ปลดเปลอื้ งออกจนหมดแลว้ รา่ ง เปลอื ยเปลา่ ของนางถกู วางลงบนเตยี งโดยไม่มอี ะไรปกปิ ด เซยี วจงิ ซนั กา้ วเทา้ ตามขนึ้ ไปพลางกม้ หนา้ มองนางดว้ ยดวงตา รอ้ นผะผ่าวจนเหมยจอื่ แทบไม่กลา้ สบตากบั เขา ทวา่ เซยี วจงิ ซนั กลบั ฝื นบงั คบั ใหน้ างมองตนเอง เขาจอ้ งมองนางครู่ หนึ่งกอ่ นถามดว้ ยนา้ เสยี งแหบพรา่ “เจา้ คดิ ถงึ ขา้ บา้ งไหม?” ใบหนา้ ของเหมยจอื่ แดงกา่ เอาแตป่ ิ ดปากเงยี บไม่ยอมพดู จา

เซยี วจงิ ซนั รดู ้ วี า่ เหมยจอื่ ตอ้ งไม่กลา้ พูดเป็ นแน่ เขาจงึ ไม่บงั คบั ฝื น ใจนาง ชายหนุ่มกม้ หนา้ ลงจบู ซกุ ไซไ้ ปบนทรวงอกทกี่ าลงั กระเพอื่ มไหวเพราะลมหายใจหอบถแี่ ละอาการสน่ั เทา นา้ เสยี งแหบ แหง้ ของเขาพมึ พาวา่ “ขา้ คดิ ถงึ เจา้ จะแย่ ขา้ เฝ้ าคดิ ถงึ แตเ่ จา้ ” เหมยจอื่ ไดย้ นิ ก็รสู ้ กึ เขนิ อายแตไ่ ม่ไดผ้ ลกั ไสเขาออกไป มอื ทงั้ สอง ขา้ งกลบั จกิ หวั ไหลข่ องเขาอย่างไม่รตู ้ วั เซยี วจงิ ซนั ดดู ผลทอ้ นอ้ ยๆ ไวใ้ นปากไม่ยอมคายออกอยา่ งเสยี ดาย เขาคอ่ ยๆ ละเลยี ดชมิ จนบรเิ วณนั้นแดงกา่ เรยี กเสยี งครวญคราง แผ่วเบาจากปากหญงิ สาว ผ่านไปพกั ใหญ่ในทสี่ ดุ เขาก็ยอมคลาย รมิ ฝี ปากออกแลว้ ชะโงกหนา้ กระซบิ ขา้ งหขู องเหมยจอื่ วา่ “ในใจ ของเจา้ ยงั กลา่ วโทษขา้ อยหู่ รอื ไม่?” เหมยจอื่ ทยี่ งั คงหลบั ตาพรมิ้ พลนั ปรอื ตาขนึ้ เล็กนอ้ ย กอ่ นจะถาม กลบั อยา่ งไม่เขา้ ใจ “กลา่ วโทษทา่ นเรอื่ งใดกนั ?” สหี นา้ ของเซยี วจงิ ซนั ฉายแววเศรา้ เล็กนอ้ ย “ขา้ ปกปิ ดเรอื่ งในอดตี ของตวั เองจนทาใหเ้ จา้ ตอ้ งคดิ มาก แลว้ ขา้ ก็ยงั ยงุ่ แตก่ บั งานจน ไม่ไดด้ แู ลเจา้ ใหด้ ที าใหเ้ จา้ ตอ้ งลม้ ป่ วย”

เหมยจอื่ เห็นเขาเป็ นเชน่ นีก้ ็รสู ้ กึ ปวดใจ นางรบี สา่ ยหนา้ แลว้ บอกวา่ “ไม่เลย เรอื่ งตา่ งๆ ลว้ นเป็ นความเขา้ ใจผดิ ของขา้ เอง จะโทษทา่ น ไม่ได”้ เซยี วจงิ ซนั ซกุ ใบหนา้ ทดี่ แู ข็งกรา้ วของตนไวต้ รงกลางระหวา่ งทรวง อกออ่ นนุ่มทงั้ สองขา้ ง แววตาเปี่ ยมไปดว้ ยความรสู ้ กึ ซาบซงึ้ ระคน ความรสู ้ กึ ผดิ “เหมยจอื่ แมเ้ จา้ ไม่โทษขา้ แตข่ า้ ก็ยงั โทษตวั เองอยดู่ ี เป็ นเพราะขา้ ดแู ลเจา้ ไม่ดเี อง” ชายหนุ่มยงั พรา่ บอกอกี วา่ “ในชว่ ง หลายวนั มานีพ้ อขา้ มเี วลาวา่ งก็มกั จะคดิ ถงึ แตเ่ จา้ เป็ นหว่ งวา่ เจา้ จะ สบายดไี หม จะยงั คดิ กงั วลเรอื่ งใดหรอื ไม่ ขา้ กลวั วา่ พอกลบั มาจะ ไม่ไดพ้ บหนา้ เจา้ อกี ” เขาจรดรมิ ฝี ปากลงบนยอดปทมุ ถนั ออ่ นนุ่มขา้ งหนึ่งของนางพลาง ทอดถอนใจเบาๆ แลว้ กลา่ วว่า “เหมยจอื่ ดแี คไ่ หนทเี่ จา้ ยงั อยทู่ นี่ ี่” เหมยจอื่ ไรเ้ รยี่ วแรงจะตา้ นทานอกี ตอ่ ไป ในยามปกตใิ ชว่ า่ ทงั้ สองจะ ไม่เคยใกลช้ ดิ กนั ตา่ งก็เคยลมิ้ ลองรสชาตขิ องกนั และกนั ในหลายๆ รปู แบบ แตป่ กตแิ ลว้ ชายหนุ่มผูน้ ีจ้ ะเป็ นคนบงการและควบคมุ ทกุ สงิ่ ดว้ ยตนเอง นางทาไดเ้ พยี งโอนออ่ นผ่อนตามก็เทา่ นั้น

ทวา่ วนั นีช้ ายผูแ้ ข็งแกรง่ กลบั ยอมศโิ รราบหมอบอยกู่ บั อกของตน ดว้ ยทา่ ทางเศรา้ สรอ้ ยราวกบั เด็กนอ้ ยทรี่ อกนิ นมจากออ้ มอกก็ไม่ ปาน ความรสู ้ กึ เชน่ นีช้ า่ งแปลกประหลาดยงิ่ นัก เหมยจอื่ รสู ้ กึ ไม่ คนุ้ เคยเอาเสยี เลย แตอ่ กี ใจกร็ สู ้ กึ มคี วามสขุ อยา่ งยากจะอธบิ าย เหมยจอื่ ยงั ไม่ทนั มปี ฏกิ ริ ยิ าใดๆ รมิ ฝี ปากของชายหนุ่มก็เรมิ่ ดดู แมม้ ยอดปทมุ ถนั ทอี่ อ่ นนุ่มของนางอกี ครงั้ เหมยจอื่ บดิ รา่ งไปมา อยา่ งสดุ จะทน พดู เสยี งแผ่วออกมา “อยา่ ทาเชน่ นี”้ เซยี วจงิ ซนั ยอมเปิ ดปากคายสว่ นออ่ นนุ่มอย่างวา่ งา่ ย ทาใหเ้ หม ยจอื่ รสู ้ กึ ผ่อนคลายขนึ้ มาบา้ ง แตแ่ ลว้ จๆู่ นางก็รสู ้ กึ เสยี วซา่ น บรเิ วณทอ้ งนอ้ ย พอมองไปอกี ทที แี่ ทเ้ ขาก็ซกุ ไซล้ งไปเรอื่ ยๆ เสยี แลว้ ! เซยี วจงิ ซนั คอ่ ยๆ ซกุ ไซไ้ ลล่ งไปดา้ นลา่ งเรอื่ ยๆ ในทสี่ ดุ ก็ไปเจอกบั พนื้ ทเี่ รน้ ลบั เห็นไดช้ ดั วา่ พงหญา้ นั้นชมุ่ ชนื้ ไปดว้ ยหยาดนา้ คา้ ง ชายหนุ่มจงึ เรง่ เสาะหาแหลง่ ทมี่ าของหยาดนา้ คา้ งทผี่ ุดออกมา อย่างไม่ขาดสาย เหมยจอื่ รบี หลบั ตาลง นางรดู ้ วี า่ ตอ่ จากนีจ้ ะเกดิ อะไรขนึ้ จงึ ไม่กลา้ ลมื ตามองอกี ทาไดเ้ พยี งปลอ่ ยใหเ้ ขาทาไปตามอาเภอใจ

นิว้ มอื หยาบกรา้ นของเซยี วจงิ ซนั ฝื นเปิ ดชอ่ งเล็กแคบทปี่ ิ ดสนิท เพราะรา้ งลาจากการแตะตอ้ งมาเป็ นเวลานาน จงึ สมั ผสั ไดว้ า่ มี หยาดนา้ ไหลรนิ ออกมามากยงิ่ ขนึ้ อกี ทงั้ หญงิ สาวรา่ งอรชรก็จกิ เล็บมอื บนหวั ไหลต่ นแน่นดว้ ยความรสู ้ กึ ตนื่ เตน้ สดุ ประมาณ เซยี วจงิ ซนั กมุ มอื ของนางเอาไว ้ องุ้ มอื แข็งกระดา้ งทเี่ คยกาดาบอนั แสนเย็นเยอื กนั้นลบู ไลอ้ ยา่ งปลอบประโลมใหน้ างคอ่ ยๆ ผ่อนคลาย ลง สายตาลมุ่ ลกึ เรา่ รอ้ นจบั จอ้ งหญงิ สาวทเี่ นือ้ ตวั ออ่ นระทวยอยา่ ง ไม่วางตา เหมยจอื่ รบั รถู ้ งึ ลมหายใจรอ้ นผ่าวทรี่ นิ รดลงบนตาแหน่งเรน้ ลบั ของ ตนก็ตะลงึ งนั นางลมื ตาโพลงขนึ้ ทนั ที ยามนีด้ วงตาของนางงดงามราวกบั ธารนา้ แข็งทเี่ พงิ่ ละลายในชว่ ง ฤดวู สนั ต ์ เมอื่ แววตาหยาดเยมิ้ สบประสานกบั สายตาคมเขม้ ของ เซยี วจงิ ซนั ก็ราวกบั กาลงั ยว่ั เยา้ เชญิ ชวนใหเ้ คลบิ เคลมิ้ ชายหนุ่มเห็นแลว้ ก็รสู ้ กึ หลงใหล ทา่ ทางเขม้ แข็งดดุ นั แปรเปลยี่ น เป็ นความนุ่มนวลและลมุ่ หลง แววตาเจอื ไปดว้ ยความปรารถนาอนั ท่วมทน้

เขาคอ่ ยๆ ลดศรี ษะลงพรอ้ มกบั ทเี่ สยี งทมุ ้ ต่าพรา่ บอกวา่ “ชาตนิ ีข้ า้ ไม่ยอมใหเ้ จา้ ไปจากขา้ ”

ตอนที่ 103 ขอเพยี งเจา้ ไมโ่ กรธ...จะทาอยา่ งไรกบั ขา้ กไ็ ด้ พอเหมยจอื่ รวู ้ า่ เขาจะทาอะไร นิว้ เรยี วบางของนางก็ยดึ หวั ไหลเ่ ขา เอาไวพ้ รอ้ มกบั ขบรมิ ฝี ปากแน่นไม่กลา้ หลดุ เสยี งใดๆ ออกมา รา่ งกายาใหญโ่ ตของเซยี วจงิ ซนั ทง้ั แข็งขงึ และขมวดเกรง็ เขาไม่ อาจควบคมุ ลมหายใจถกี่ ระชน้ั ของตนได ้ ชายหนุ่มกม้ ใบหนา้ ลง ไปเสาะแสวงหาทมี่ าของนา้ ทพิ ยเ์ พอื่ รบั ความหอมหวานสดชนื่ จาก ลาธารแห่งขนุ เขา รา่ งกายหญงิ สาวออ่ นระทวยไปหมดไม่มเี รยี่ วแรงจะขยบั เขยอื้ น ตอนแรกนางรบั รไู ้ ดถ้ งึ ลมหายใจรอ้ นผ่าวทกี่ ระทบกบั จดุ ซอ่ นเรน้ ของตน กอ่ นจะมบี างอยา่ งทอี่ นุ่ ชนื้ บกุ บน่ั เขา้ ไป ทนั ใดนั้นเองเหม ยจอื่ ก็รสู ้ กึ ราวกบั ถกู สายฟ้ าฟาด อญั มณีสแี ดงสดชมุ่ ชนื้ สน่ั สะทา้ นขนึ้ มาอยา่ งแรง ตามมาดว้ ยรา่ งบอบบางทสี่ น่ั สะรกิ ไปทงั้ ตวั อาการสน่ั ไหวราวกบั ดอกไมน้ อ้ ยๆ ตอ้ งสายลมทา่ มกลางพายฝุ น ฟ้ ากระหน่า ท่าทตี อบสนองของนางกลบั เหมอื นเป็ นการเรง่ เรา้ ใหเ้ ซยี วจงิ ซนั ที่ เขา้ ประชดิ บอ่ นา้ ทพิ ยย์ งิ่ รสู ้ กึ อดรนทนไม่ไหว ปลายลนิ้ อนุ่ รอ้ นที่

ลมิ้ ลองลาธารชมุ่ ฉ่าคอ่ ยๆ ดดู ดมื่ ไปถงึ ดา้ นใน ซอกซอนไปใน ชอ่ งทางนอ้ ยๆ ของปากลาธารกอ่ นจะแทรกเขา้ ไปใหล้ กึ ยงิ่ ขนึ้ ความรสู ้ กึ เชน่ นีเ้ หมยจอื่ เคยลมิ้ ลองมาแลว้ ครง้ั หนึ่ง ทวา่ คราวนั้น ถอื เป็ นครงั้ แรกนางจงึ ยงั ตนื่ เตน้ และเขนิ อายอยมู่ าก ทาใหไ้ ม่ไดด้ มื่ ด่าวา่ รสชาตนิ ้ันเป็ นอยา่ งไร แตต่ อนนีเ้ มอื่ เซยี วจงิ ซนั เจตนาทาให ้ อกี ครง้ั นางจงึ แอบชาเลอื งมองทา่ นแม่ทพั ใหญ่ผกู ้ ราศกึ บนหลงั อาชาอยา่ งองอาจ ทยี่ ามนีก้ ลบั ยอมศโิ รราบอยเู่ บอื้ งลา่ งตนเอง ใบหนา้ กรา้ วแกรง่ ยามแนบชดิ กบั ตาแหน่งทแี่ มแ้ ตน่ างเองยงั รสู ้ กึ เกอ้ เขนิ ยามแตะตอ้ ง ทาใหห้ ญงิ สาวทงั้ เขนิ อายทง้ั ตกใจ มอื นอ้ ยๆ ของนางจงึ พยายามดนั อกี ฝ่ ายออกเพอื่ ปฏเิ สธสงิ่ ทเี่ ขากาลงั ทาอยู่ เซยี วจงิ ซนั ยอ่ มมพี ละกาลงั มากกวา่ เป็ นธรรมดา เหมยจอื่ นอ้ ยจงึ ไม่สามารถขดั ขนื ได ้ อนั ทจี่ รงิ แลว้ นางเองก็ไม่ไดอ้ ยากผลกั ไสเขา ในทางกลบั กนั ตรงสว่ นลา่ งของนางอยากจะเชอื้ เชญิ ใหอ้ กี ฝ่ ายลมิ้ ลองอยา่ งดเุ ดอื ดราวสตั วป์ ่ าอยเู่ หมอื นกนั ไม่นานเหมยจอื่ ก็บดิ รา่ ง ไปมาพลางรา่ รอ้ งเสยี งดงั ราวกบั ดอกไมท้ กี่ าลงั ถกู บดขยี้ จนกระทง่ั นางรสู ้ กึ วา่ มกี ระแสนา้ อนุ่ สายหนึ่งไหลออกมาจากรา่ งตนเอง ทาให ้ นางแข็งเกรง็ ไปทงั้ ตวั เล็บมอื จกิ แน่นเขา้ ไปบนหวั ไหลอ่ นั แข็งแกรง่ ของชายหนุ่ม

เซยี วจงิ ซนั ทรี่ วู ้ า่ นางจวนจะถงึ ปลายทางแลว้ หยดุ สงิ่ ทกี่ ระทาอยู่ แลว้ เงยหนา้ มอง กอ่ นถามดว้ ยนา้ เสยี งแหบทมุ ้ “ชอบหรอื ไม่?” เหมยจอื่ ไดแ้ ตข่ ดั เขนิ ใบหนา้ นางแดงกา่ ไม่กลา้ ตอบคาถามเขา ตอนนีเ้ องทสี่ ว่ นลา่ งของนางถกู กระตนุ ้ เรา้ จนมนี า้ ผุดออกมาอกี ระลอก รา่ งกายพลนั สน่ั เทารนุ แรงขนึ้ มาอกี ครงั้ กระทง่ั รมิ ฝี ปาก บางยงั สน่ั ระรกิ นอ้ ยๆ กอ่ นจะหลดุ เสยี งครวญครางหวานหู เซยี วจงิ ซนั ไม่ยอมปลอ่ ยใหน้ างไดพ้ กั เขาลกุ ขนึ้ แลว้ เบยี ดกายตน เขา้ ไปประชดิ ชว่ั พรบิ ตาเดยี วดาบก็ปักลกึ เขา้ ไปจนนา้ ดา้ นใน ทะลกั ลน้ ออกมา เหมยจอื่ รสู ้ กึ ราวกบั วา่ ตนเพงิ่ ปี นป่ ายไปถงึ ยอดเขาสงู ชนั ยงั ไม่ทนั ทจี่ ะไดห้ ยดุ พกั ก็ถกู เขารงั แกอกี ยกใหญ่ เหมอื นวา่ ตนไดผ้ ่านคลนื่ ลมมาระลอกหนึ่งแลว้ ถกู คลนื่ ใหญอ่ กี ระลอกถาโถมเขา้ มาทนั ที ความออ่ นนุ่มบนกายสาวทาไดเ้ พยี งโตค้ ลนื่ ลมทโี่ หมกระหน่าไม่ได ้ หยดุ หยอ่ น ดาบทปี่ ักเขา้ มายงิ่ จมลกึ จนมดิ ดา้ มขณะทโี่ จนจว้ งเขา้ ออกตามอาเภอใจ ยงิ่ เขาสมั ผสั ไดถ้ งึ ความชมุ่ ชนื้ ของหญงิ สาวที่ ทอดกายอยใู่ ตร้ า่ ง ชายหนุ่มก็ยงิ่ ฮกึ เหมิ มากขนึ้ สาหรบั ชายทเี่ ป็ น

ผูน้ าซงึ่ เคยขมี่ า้ กมุ ดาบผ่านมาแลว้ ทกุ ศกึ เชน่ เซยี วจงิ ซนั เหมยจอื่ นอ้ ยก็เป็ นดอกไมด้ อกเล็กอนั บอบบางในองุ ้ มอื เขาเทา่ นั้น เหมยจอื่ ถกู รกุ รานอยา่ งหนัก สดุ ทา้ ยก็ไม่อาจตา้ นทานไดอ้ กี เสยี ง สน่ั เครอื ของนางกลา่ วเตอื นขนึ้ วา่ “องคห์ ญงิ ...องคห์ ญงิ อยหู่ อ้ ง ขา้ งๆ เดย๋ี วนางจะไดย้ นิ ...” เซยี วจงิ ซนั คารามเสยี งตา่ ออกมาทหี นึ่ง ลมหายใจหอบกระชนั้ พลนั กลา่ ววา่ “นางไม่ไดย้ นิ หรอก!” อนั ทจี่ รงิ อกี ฝ่ ายจะไดย้ นิ หรอื ไม่ไดย้ นิ เขาเองก็ไม่อาจรไู ้ ด ้ แต่ ในขณะนีค้ วามตอ้ งการของตนนั้นอยเู่ หนือสงิ่ อนื่ ใด หากจะใหเ้ ขา หยดุ ยอ่ มเป็ นไปไม่ไดแ้ น่ ตอนแรกเขาตอ้ งแยกจากภรรยาสาวมาแรมปี หลงั จากไดพ้ บพาน กนั อกี ครงั้ กลบั ตอ้ งอยใู่ นคา่ ยทหารจงึ ไม่กลา้ ทาอะไรตามอาเภอใจ มากนัก ดงั นั้นการจะไดม้ านอนบนเตยี งแสนนุ่มรว่ มกนั เชน่ นีจ้ งึ ไม่ใชเ่ รอื่ งงา่ ยเลย กอปรกบั ชว่ งนีภ้ รรยาของเขามรี ปู รา่ งอวบอดั มี นา้ มนี วล สหี นา้ ก็มเี ลอื ดฝาดมากขนึ้ ดว้ ย แลว้ เหตใุ ดเขาจะไม่ฉวย โอกาสตกั ตวงใหห้ นาใจดงั ใจหมายสกั คราเลา่

เหมยจอื่ เองก็รวู ้ า่ คงไม่อาจยงั้ เขาไวไ้ ดแ้ น่ อกี ทงั้ สงิ่ ทเี่ ขาทา ในตอนนีก้ ็ทาใหน้ างรสู ้ กึ สขุ สมยงิ่ นัก หากตอ้ งหยดุ ลงจรงิ ๆ ในใจ นางก็คงเสยี ดายไม่แพก้ นั หญงิ สาวจงึ ทาเพยี งขบรมิ ฝี ปากแน่น ยอมจานนฝ่ ากระแสคลนื่ ลมทโี่ หมกระหน่าครานีไ้ ป . ผ่านไปเนิ่นนานกวา่ คลนื่ ลมจะสงบลง เหมยจอื่ นอนขดกายองิ แอบอยบู่ นไหลก่ วา้ งทชี่ มุ่ ไปดว้ ยเหงอื่ ของ ชายหนุ่ม มอื นอ้ ยๆ ของนางไลไ้ ปตามรอยแผลเป็ นน้ันอยา่ งคนุ ้ เคย นางนอนนิ่งลอบฟังเสยี งหวั ใจทเี่ ตน้ แรงของเขา กระทง่ั ลมหายใจของเซยี วจงิ ซนั สงบนิ่งสม่าเสมอ มอื ใหญก่ ็รวบ ภรรยาสาวไวใ้ นออ้ มอกแน่นขนึ้ แลว้ กลา่ วดว้ ยนา้ เสยี งนุ่มทมุ ้ วา่ “รอไปเมอื งหลวงเขา้ เฝ้ าฮอ่ งเตแ้ ลว้ เราก็จะกลบั บา้ นดว้ ยกนั หลงั จากกลบั บา้ นเจา้ ก็มลี กู ใหข้ า้ สกั คนหนึ่ง” ใบหนา้ เปลง่ ปลง่ั ของเหมยจอื่ เรมิ่ มสี เี ลอื ดฝาดจางๆ พอไดย้ นิ คาพดู เขาใบหนา้ เล็กเรยี วก็ซกุ ไซก้ บั แผงอกกวา้ งอย่างขดั เขนิ “ขา้ เองก็อยากมตี งั้ นานแลว้ แตก่ ็ไม่มมี าใหช้ นื่ ใจสกั ท”ี

เซยี วจงิ ซนั หวั เราะเสยี งทมุ ้ มอื ใหญท่ ที่ ง้ั อบอนุ่ ทง้ั หยาบกรา้ นลบู ไล ้ แกม้ นวลของนาง “น่ันเพราะเมอื่ กอ่ นขา้ ยงั ไม่อยากใหเ้ จา้ มลี กู ตอนน้ันรา่ งกายเจา้ ออ่ นแอมาก ขา้ เกรงวา่ ถา้ มลี กู แลว้ จะไม่ดตี อ่ สขุ ภาพของเจา้ เห็นทตี อนนีน้ ่าจะมไี ดแ้ ลว้ ” เหมยจอื่ จมิ้ นิว้ เล็กๆ ไปบนอกหนาของเขา กลา่ วยมิ้ ๆ วา่ “ฟังท่าน พูดเขา้ สิ ทาราวกบั วา่ เรอื่ งมลี กู นี่ทา่ นกาหนดเองได ้ ทา่ นอยากให ้ มกี ็มี ไม่อยากมกี ็ไม่มงี นั้ หรอื เรอื่ งนีต้ อ้ งอาศยั บญุ วาสนาดว้ ยนะ เจา้ คะ” เซยี วจงิ ซนั กลบั หวั เราะอกี ครงั้ พอมาคดิ ๆ ดแู ลว้ เขาจงึ อธบิ ายเพมิ่ วา่ “กอ่ นหนา้ นีข้ า้ จบั ชพี จรเจา้ แลว้ เห็นวา่ ยงั ออ่ นแอ จงึ ไม่กลา้ ให ้ เจา้ ตงั้ ครรภม์ ลี กู จรงิ ๆ” เหมยจอื่ ไดย้ นิ แลว้ หวั ใจก็พลนั เตน้ แรง มอื นอ้ ยๆ ทเี่ ดมิ ทไี ลร้ อย แผลเป็ นของเขาเลน่ อยพู่ ลนั หยดุ ลง เซยี วจงิ ซนั เงยี บงนั ไปชว่ั ครู่ ลมหายใจชะงกั ไปเล็กนอ้ ยกอ่ นถาม เสยี งนุ่มวา่ “ทาไม... เจา้ โกรธขา้ หรอื ?”

เหมยจอื่ ซบกายอยบู่ นอกของเขาวา่ งา่ ย นิว้ มอื เรยี วเล็กยงั คงไม่ ขยบั เชน่ เดมิ และไม่ไดพ้ ูดอะไรออกมา จงึ กลายเป็ นเซยี วจงิ ซนั ที่ ตกใจเสยี เอง เขารบี อธบิ ายตอ่ วา่ “ในตอนน้ันขา้ ไม่ไดม้ ี ความหมายอนื่ ใด เพยี งกลวั วา่ รา่ งกายเจา้ จะรบั ไม่ไหวเทา่ น้ันเอง” นา้ เสยี งของเขาแฝงไวด้ ว้ ยความตนื่ เตน้ พูดจบเขาก็รบี จบั มอื ของ นางเอาไวแ้ ลว้ ออกแรงบบี เบาๆ “เหมยจอื่ เจา้ กาลงั ตาหนิขา้ ที่ ปิ ดบงั เจา้ ใชห่ รอื ไม่?” เหมยจอื่ ถอนหายใจเบาๆ พูดเสยี งแผ่ววา่ “ขา้ ไม่ไดต้ าหนิท่านเลย ทที่ า่ นทาเชน่ น้ันก็เพราะหวงั ดกี บั ขา้ เพยี งแตเ่ หตใุ ดทา่ นถงึ ไม่ยอม บอกขา้ สกั นิด ทาใหข้ า้ ตอ้ งกงั วลใจเรอื่ งนีอ้ ยนู่ าน” พอไดย้ นิ เซยี วจงิ ซนั ก็รสู ้ กึ เบาใจลง เขาเชยใบหนา้ เรยี วเล็กขนึ้ มา พจิ ารณา ผา่ นไปครหู่ นึ่งจงึ กลา่ ววา่ “ขอเพยี งเจา้ ไม่โกรธขา้ กด็ ี มากแลว้ ขา้ แคก่ ลวั วา่ เจา้ จะโกรธแต่ไม่ยอมพดู แลว้ เก็บเอาไวก้ ลดั กลมุ้ ใจจนเสยี สขุ ภาพตวั เองอกี ” เหมยจอื่ สา่ ยหนา้ กลา่ วซอื่ ๆ วา่ “เมอื่ กอ่ นขา้ ไม่ดเี อง จรงิ ๆ แลว้ ขา้ ไม่ควรคดิ เหลวไหล แตต่ อนนีข้ า้ คดิ ไดแ้ ลว้ ชวี ติ นีข้ า้ แตง่ งานกบั ทา่ นก็ถอื เป็ นคนของทา่ น ถงึ ตวั ขา้ เองจะยงั มเี รอื่ งมากมายทไี่ ม่

เขา้ ใจ แตข่ า้ รไู ้ ม่วา่ ทา่ นจะทาอะไรก็คดิ อา่ นรอบคอบเสมอ ในเมอื่ ทา่ นไม่อยากบอกก็ยอ่ มตอ้ งมเี หตผุ ลเป็ นแน่” เซยี วจงิ ซนั ผ่อนลมหายใจยาวออกมา กระชบั รา่ งนางแนบอกให ้ แน่นขนึ้ แลว้ กลา่ วอยา่ งรสู ้ กึ ผดิ วา่ “ขา้ ไม่ไดต้ อ้ งการจะปิ ดบงั เจา้ เลย ตอ่ ไปหากมเี รอื่ งอะไรขา้ ตอ้ งบอกเจา้ แน่ จะไม่ทาเชน่ นีอ้ กี เพยี งแตเ่ รอื่ งน้ันเกยี่ วโยงกบั เรอื่ งราวทใี่ หญโ่ ตเกนิ ไป ไม่ใชเ่ รอื่ ง เล็กๆ นอ้ ยๆ เหมอื นเมอื่ ตอนทเี่ ราใชช้ วี ติ รว่ มกนั ทบี่ า้ นในป่ าเขา ขา้ จงึ ไม่อยากเอย่ ถงึ เพราะหากเจา้ รมู ้ ากเกนิ ไปจะไม่เป็ นผลดกี บั ตวั เจา้ เอง” เหมยจอื่ พยกั หนา้ รบั แลว้ กลา่ วอยา่ งเขา้ ใจดวี า่ “ทที่ า่ นไม่พูดก็ตอ้ ง มเี หตผุ ลของตนเอง เชน่ นั้นขา้ ก็จะไม่ถามอกี ครง้ั กอ่ นขา้ ไม่ได ้ โกรธทที่ า่ นมเี รอื่ งปิ ดบงั ขา้ แคร่ สู ้ กึ วา่ ตอนนั้นทา่ ทางของท่านดดุ นั ยงิ่ นัก กอ่ นหนา้ ทา่ นไม่เคยทากบั ขา้ เชน่ น้ันมากอ่ น แตเ่ ป็ นเพราะ เรอื่ งน้ันทที่ าใหท้ า่ นดขุ า้ ” พอพูดถงึ ตรงนีเ้ หมยจอื่ ยงั คงรสู ้ กึ นอ้ ยใจ อยเู่ ลย เซยี วจงิ ซนั ไดย้ นิ นางกลา่ วความในใจออกมาก็ยงิ่ รสู ้ กึ ผดิ เขา้ ไป ใหญ่ เขาลบู หลงั นางอยา่ งสงสาร “เป็ นขา้ ทไี่ ม่ดเี อง ตอ่ ไปขา้ จะไม่ ทาเชน่ นั้นอกี หากขา้ ยงั ทาอกี เจา้ ก็ทบุ ตขี า้ ไดเ้ ลย อยา่ งนีด้ ไี หม?”

เหมยจอื่ กลบั เบป้ ากอยา่ งไม่พอใจ “ยามทที่ า่ นโกรธขนึ้ มา ทา่ นทา กบั ขา้ เหมอื นเวลาทที่ า่ นดผุ ใู ้ ตบ้ งั คบั บญั ชาก็ไม่ปาน ไหนเลยขา้ จะ กลา้ ทบุ ตที ่านไดเ้ ลา่ !” คาพูดนีท้ าใหเ้ ซยี วจงิ ซนั ทงั้ รสู ้ กึ ผดิ ทง้ั รสู ้ กึ ขา เขาอดหวั เราะ ออกมาไม่ได ้ “ชา่ งเถอะ ตอ่ ไปขา้ จะจาไวใ้ หด้ ี อยขู่ า้ งนอกจะทา หนา้ อย่างไรใสพ่ วกเขาก็ยอ่ มได ้ พอกลบั เขา้ มาในบา้ นขา้ จะไม่ทา เชน่ นั้นกบั ภรรยาของตนอกี ”

บทที่ 104 เรอื่ งเลา่ จากองคห์ ญงิ เหมยจอื่ ไดย้ นิ คำพูดยดื ยำวของอกี ฝ่ ำย ในใจก็รสู ้ กึ หวำนชนื่ ยงิ่ นัก นำงซบหนำ้ กบั ไหลก่ วำ้ งแลว้ กลำ่ วเสยี งนุ่มนวลวำ่ “ขำ้ มกั จะรสู ้ กึ วำ่ ตงั้ แตอ่ อกมำจำกหมู่บำ้ น ทำ่ นก็ดเู หมอื นเป็ นคนละคนกบั เมอื่ กอ่ นนี”้ เซยี วจงิ ซนั ลบู ใบหนำ้ ของนำงพลำงเลกิ ควิ้ ขนึ้ เล็กนอ้ ยแลว้ เอย่ ถำม อย่ำงไม่เขำ้ ใจ “ไม่เหมอื นกนั อยำ่ งไร?” เหมยจอื่ สำ่ ยหนำ้ นอ้ ยๆ “ขำ้ เองก็บอกไม่ถกู เพยี งแตข่ ำ้ รสู ้ กึ วำ่ ตอนทอี่ ยใู่ นหมู่บำ้ น ถงึ ทำ่ นจะเป็ นคนเงยี บๆ และพูดนอ้ ยแตก่ ็เป็ น คนดยี งิ่ นัก แตเ่ มอื่ ออกมำอยขู่ ำ้ งนอก ทำ่ นก็เอำแตท่ ำหนำ้ เครง่ ขรมึ ใสผ่ ูค้ น ถงึ ทำ่ นจะไม่ไดท้ ำเชน่ นั้นกบั ขำ้ แตพ่ อขำ้ เห็นแลว้ ก็ รสู ้ กึ แปลกๆ อยดู่ ”ี เซยี วจงิ ซนั ขมวดควิ้ นำ้ เสยี งจนใจ “เมอื่ กอ่ นตอนอยทู่ บี่ ำ้ น ขำ้ ก็ เพยี งลำ่ สตั วเ์ ลยี้ งชพี อยำ่ งชำวบำ้ นทว่ั ไป เป็ นธรรมดำทจี่ ะทำตวั อยำ่ งไรก็ไดท้ งั้ น้ัน ยำมนีอ้ ยภู่ ำยนอกขำ้ เป็ นแม่ทพั ใหญผ่ ูป้ กป้ อง แวน่ แควน้ ก็เป็ นธรรมดำทจี่ ะทำตวั เชน่ เมอื่ กอ่ นไม่ไดอ้ กี แลว้ ”

เหมยจอื่ เอยี งคอครนุ่ คดิ ถำมอยำ่ งไม่คอ่ ยเขำ้ ใจนัก “แลว้ แบบไหน จงึ จะถอื เป็ นตวั ตนทแี่ ทจ้ รงิ ของทำ่ นกนั เลำ่ ?” เซยี วจงิ ซนั ถงึ กบั องึ้ ไปทนั ที ผ่ำนไปครหู่ นึ่งจงึ ตอบวำ่ “ทง้ั สองแบบ กระมงั ” . วนั รงุ่ ขนึ้ ขบวนเดนิ ทำงก็เตรยี มพรอ้ มทจี่ ะไปเมอื งหลวง เซยี วจงิ ซนั น้ันขมี่ ำ้ สว่ นเหมยจอื่ น่ังอยบู่ นรถมำ้ เดมิ ทอี งคห์ ญงิ หมงิ จเู องก็จะขมี่ ำ้ เชน่ กนั แตเ่ มอื่ เห็นวำ่ เหมยจอื่ น่ังบนรถมำ้ นำงก็เลอื กอยคู่ รงึ่ คอ่ น วนั กอ่ นตดั สนิ ใจยอมละทงิ้ กำรขมี่ ำ้ ทตี่ วั เองชนื่ ชอบ เปลยี่ นไปน่ัง อยใู่ นรถมำ้ คนั เดยี วกนั กบั เหมยจอื่ องคห์ ญงิ หมงิ จทู นี่ ่ังบนรถมำ้ ยงั คงเลำ่ เรอื่ งรำวตำ่ งๆ นำนำไม่หยดุ นำงเลำ่ จนทงั้ เหมยจอื่ และเผงิ เอ๋อทพี่ บเห็นโลกภำยนอกมำนอ้ ยพำ

กนั เบกิ ตำโต ซำ้ ยงั รอ้ งอทุ ำนดว้ ยควำมประหลำดใจและเลอื่ มใส ออกมำเป็ นระยะ สดุ ทำ้ ยเผงิ เอ๋อก็ถำมขนึ้ วำ่ “เรอื่ งทงั้ หมดนีท้ ำ่ นพบเห็นมำกบั ตำ ตวั เองหรอื เจำ้ คะ?” องคห์ ญงิ หมงิ จเู กำศรี ษะ สง่ ยมิ้ นอ้ ยๆ ให ้ “ขำ้ ฟังคนอนื่ เลำ่ มำอกี ท”ี เหมยจอื่ ไดย้ นิ ดวงตำก็ฉำยแววสงสยั ขนึ้ มำ แตเ่ ผงิ เอ๋อกลบั ทำทำ่ ผดิ หวงั พลำงอทุ ำนเสยี งเบำ “ออ้ ” คำหนึ่งแลว้ กลำ่ ววำ่ “ขำ้ ยงั เขำ้ ใจวำ่ ทำ่ นเห็นเองเสยี อกี ” เมอื่ ถกู ตดั พอ้ เชน่ นีห้ มงิ จกู ็รสู ้ กึ เสยี หนำ้ ไม่นอ้ ย นำงตบอกตนเอง เสยี งดงั แลว้ กลำ่ วดว้ ยทำ่ ทำงใหญโ่ ต “เอำอยำ่ งนี้ ขำ้ จะเลำ่ เรอื่ งที่ ขำ้ ไดป้ ระสบมำกบั ตวั เองใหพ้ วกเจำ้ ฟังแลว้ กนั ขอแคข่ ำ้ เลำ่ ไปแลว้ พวกเจำ้ อย่ำไดต้ กใจ!” เหมยจอื่ ถำมอยำ่ งอยำกรอู ้ ยำกเห็น “แลว้ องคห์ ญงิ จะเลำ่ เรอื่ งอะไร ใหพ้ วกเรำฟังเจำ้ คะ?”

“ขำ้ จะเลำ่ เรอื่ งทพี่ ใี่ หญ่เซยี วทำศกึ สงครำมในครงั้ กอ่ นใหฟ้ ัง!” หมงิ จตู อบอยำ่ งภมู อิ กภมู ใิ จ เผงิ เออ๋ ถงึ กบั ตำลกุ วำว ปรบมอื แลว้ รอ้ งบอกวำ่ “ดเี ลยเจำ้ คะ่ เรอื่ งนี้ ดเี ลย!” ดวงตำของเหมยจอื่ เองก็เปลง่ ประกำยอยำ่ งคำดหวงั เรอื่ งในอดตี ของเซยี วจงิ ซนั นำงตอ้ งอยำกฟังเป็ นธรรมดำอยแู่ ลว้ เมอื่ หมงิ จเู ห็นวำ่ เรอื่ งทตี่ นพูดไดร้ บั ควำมสนใจ นำงก็เชดิ หนำ้ ทำ คอแข็งแลว้ ถอดเสอื้ คลมุ ทสี่ วมอยโู่ ยนไวด้ ำ้ นขำ้ ง กอ่ นจะน่ังไขว่ หำ้ ง ทำทำ่ ทำงขงึ ขงั เตรยี มจะเลำ่ เรอื่ ง ทวำ่ คนฟังทงั้ สองรออยนู่ ำน อกี ฝ่ ำยก็ยงั คงนิ่งองึ้ พูดอะไรไม่ออกสกั คำ ในทสี่ ดุ เผงิ เอ๋อก็อดรนทนไม่ไหวถำมขนึ้ มำวำ่ “เลำ่ สกั ทสี เิ จำ้ คะ ทำไมถงึ ไม่เลำ่ ละ่ ?” หมงิ จเู กำศรี ษะตนเองอยำ่ งทำอะไรไม่ถกู “เรอื่ งรำวของพใี่ หญ่ เซยี วนั้นมมี ำกมำยเหลอื เกนิ ขำ้ ไม่รวู ้ ำ่ จะเลำ่ เรอื่ งไหนกอ่ นด!ี ”

เหมยจอื่ กะพรบิ ตำปรบิ ๆ ในแววตำเปี่ยมไปดว้ ยกำรเฝ้ ำรอ “เลำ่ อะไรก็ไดเ้ จำ้ คะ่ ” สำหรบั นำงขอแคเ่ ป็ นเรอื่ งทเี่ กยี่ วกบั เซยี วจงิ นำง ลว้ นอยำกจะฟังทง้ั น้ัน เผงิ เออ๋ เอยี งศรี ษะนอ้ ยๆ อยำ่ งครนุ่ คดิ กอ่ นบอกวำ่ “องคห์ ญงิ ก็เลำ่ เรอื่ งทจี่ ดจำไดแ้ ม่นยำทสี่ ดุ และประทบั ใจมำกทสี่ ดุ มำสเิ จำ้ คะ” หมงิ จขู มวดควิ้ แน่นครนุ่ คดิ อยนู่ ำน ในทสี่ ดุ ก็ตบเขำ่ ตนเองฉำด ใหญแ่ ลว้ กลำ่ ววำ่ “นึกออกแลว้ !” นำงดอี กดใี จจนดวงตำเป็ นประกำย “ขำ้ จะเลำ่ เรอื่ งตอนทพี่ ใี่ หญ่ เซยี วเป็ นวรี บุรษุ บกุ รงั โจรอยำ่ งกลำ้ หำญ ชว่ ยชวี ติ สำวนอ้ ย มอมแมมผูบ้ อบบำงนำงหนึ่งออกมำไดก้ ็แลว้ กนั นะ!” เผงิ เอ๋อไดย้ นิ ก็หนั ไปมองนำยหญงิ ทนี่ ่ังอยขู่ ำ้ งๆ กอ่ นจะนิ่งองึ้ ไป เหมยจอื่ เองก็ตะลงึ งนั ไปเชน่ กนั แตใ่ บหนำ้ ยงั คงมรี อยยมิ้ เบำบำง อยู่ “ด.ี .. ทำ่ นเลำ่ เรอื่ งนีเ้ ถอะ เรอื่ งนีท้ ำ่ ทำงไม่เลวเลย”

ตอนนีใ้ บหนำ้ ของหมงิ จนู ้ันดปู ลำบปลมื้ จนดวงตำทงั้ สองขำ้ งเป็ น ประกำย นำงไม่ไดส้ งั เกตเห็นทำ่ ทที ผี่ ดิ ปกตไิ ปของหญงิ ทงั้ สองที่ อยตู่ รงหนำ้ แมแ้ ตน่ อ้ ย จำกนั้นก็เรมิ่ เลำ่ เรอื่ งรำวทตี่ นรดู ้ ว้ ยทำ่ ทำง สนุกสนำน ในตอนทบี่ ำ้ นเมอื งยงั เต็มไปดว้ ยศกึ สงครำม มกี ำรสรู ้ บไปทว่ั ทกุ สำรทศิ หนึ่งในนั้นมกี องโจรทยี่ ดึ ครองพนื้ ทสี่ ว่ นหนึ่งเอำไว ้ และ ตอ่ มำจำนวนโจรป่ ำก็เพมิ่ มำกขนึ้ จนกลำยเป็ นกองกำลงั ขนำด ใหญ่ ยำมน้ันเซยี วจงิ ซนั อำยยุ งั นอ้ ยจงึ ยงั ดอ้ ยประสบกำรณ์ สว่ นฮ่องเต ้ ในตอนนั้นเป็ นทำ่ นอ๋องทมี่ กี ำลงั พลเพยี งหยบิ มอื อยมู่ ำวนั หนึ่ง เซยี วจงิ ซนั ไดเ้ สนอใหบ้ กุ โจมตปี ้ อมปรำกำรบนเขำทโี่ จรป่ ำยดึ ครองเพอื่ ชงิ เสบยี งอำหำรมำไวเ้ ตรยี มกำรใหญใ่ นอนำคต ท่ำนออ๋ ง ทเี่ ลอื่ มใสและเชอื่ มน่ั ในตวั ของเซยี วจงิ ซนั มำโดยตลอดก็เห็นดว้ ย ควำมควำมคดิ ของเขำ ดงั นั้นคนทง้ั สองจงึ ไดว้ ำงแผนรว่ มกนั หมงิ จเู ลำ่ เรอื่ งรำวอยำ่ งออกรสออกชำติ ตวั ละครทเี่ อย่ ถงึ ไม่ใช่ เพยี งทำ่ นแม่ทพั ใหญ่เซยี วจงิ ซนั ผูม้ ชี อื่ เสยี งโดง่ ดงั ไปทว่ั ทงั้ แผ่นดนิ หนำซำ้ ยงั มโี อรสสวรรคอ์ งคป์ ัจจบุ นั รว่ มอยดู่ ว้ ย ทำใหเ้ หมยจอื่ และเผงิ เอ๋อตำ่ งถกู เรอื่ งรำวนั้นสะกดไว ้ ไดแ้ ตน่ ิ่งฟังอยำ่ งตง้ั อกตง้ั ใจ

พอหมงิ จเู ห็นวำ่ เรอื่ งทตี่ นเลำ่ ไดร้ บั ควำมสนใจก็แอบปลำบปลมื้ ใจ ไม่นอ้ ย นำงจงึ เลำ่ อยำ่ งมสี สี นั ตอ่ ไปวำ่ ... ยำมนั้นทำ่ นแม่ทพั ใหญ่ เซยี วผูห้ ลอ่ เหลำองอำจยงั หนุ่มแน่น วรยทุ ธก็ลำ้ เลศิ ยงิ่ นัก อกี ทงั้ ฝี มอื กำรยงิ เกำทณั ฑบ์ นหลงั มำ้ เมอื่ ปลอ่ ยลกู ธนูออกไปรอ้ ยครงั้ ก็ เขำ้ เป้ ำรอ้ ยครง้ั เขำจงึ ไดเ้ ป็ นผูน้ ำกองกำลงั เขำ้ โจมตปี ้ อมปรำกำร บนเขำ ป้ อมปรำกำรน้ันตงั้ รบั อยหู่ ลำยวนั ในทสี่ ดุ ก็แตกพ่ำย หวั หนำ้ ป้ อม ปรำกำรพยำยำมตอ่ สอู้ ย่ำงสดุ กำลงั แตก่ ็ไม่อำจตำ้ นทำนไวไ้ ด ้ สว่ น พวกลกู สมนุ ทง้ั หมด บำ้ งก็ตำย บำ้ งทรี่ อดชวี ติ ก็พำกนั หนีเอำตวั รอดไปจนหมด หลงั จำกเซยี วจงิ ซนั ไดร้ บั ชยั ชนะ สงิ่ แรกทเี่ ขำทำก็ คอื บกุ เขำ้ ไปในโถงใหญ่ของป้ อมปรำกำรน้ัน หมงิ จเู ลำ่ ถงึ ตรงนีก้ ็จงใจทำเสยี งกระซบิ กระซำบใหด้ เู หมอื นมเี ลศ นัยจนคนฟังทำหนำ้ ฉงน “พวกเจำ้ วำ่ เขำเขำ้ ไปเห็นอะไร?” เหมยจอื่ พลนั หวั ใจเตน้ แรงขนึ้ มำ ตอนนีน้ ำงรสู ้ กึ สงั หรณใ์ จอยำ่ ง บอกไมถ่ กู

และเป็ นจรงิ ดงั คำด หมงิ จถู อนหำยใจเบำๆ แลว้ สำ่ ยหนำ้ ไปมำกอ่ น จะกลำ่ วตอ่ วำ่ “พอเขำมองไปทกี่ ลำงหอ้ งโถงก็เห็นหญงิ สำวคน หนึ่งในชดุ สแี ดงสด นำงงดงำมยงิ่ กวำ่ สตรใี ดในใตห้ ลำ้ ยนื อยตู่ รง น้ันดว้ ยสหี นำ้ เศรำ้ สรอ้ ย...” หวั ใจของเหมยจอื่ พลนั หนักองึ้ หญงิ สำวรสู ้ กึ มำนำนแลว้ วำ่ เซยี วจงิ ซนั ของนำง ทงั องอำจหำ้ วหำญถงึ เพยี งนั้น แลว้ เหตใุ ดจะไม่มี เรอื่ งรำวทดี่ งี ำมเชน่ นีไ้ ดเ้ ลำ่ เผงิ เอ๋อลอบชำเลอื งมองนำยหญงิ แวบหนึ่งก็รสู ้ กึ ไดว้ ำ่ เรอื่ งนีท้ ำ่ จะ ไม่สดู้ เี สยี แลว้ จงึ สง่ สำยตำเป็ นสญั ญำณใหอ้ งคห์ ญงิ หมงิ จู แตห่ มงิ จยู งั คงใหค้ วำมสนใจกบั เรอื่ งทตี่ นเลำ่ ก็เลยไม่ทนั สงั เกตเห็นอำกำร ของเหมยจอื่ พอเห็นทำ่ ทำงยกั ควิ้ หลวิ่ ตำของเผงิ เอ๋อก็ไดแ้ ตถ่ ำม อยำ่ งไม่เขำ้ ใจ “เจำ้ ทำแบบนั้นทำไม ตำเป็ นอะไรไปหรอื ? เจำ้ ตง้ั ใจ ฟังขำ้ เลำ่ หน่อยส!ิ ” เผงิ เอ๋อมเี หงอื่ ผุดออกมำเต็มหนำ้ ผำก รบี สำ่ ยหนำ้ แลว้ กลำ่ ววำ่ “ขำ้ ไม่เป็ นไร...ขำ้ ไม่เป็ นไรเจำ้ คะ่ ” เหมยจอื่ ฝื นยมิ้ ออกมำแลว้ พูดดว้ ยนำ้ เสยี งนุ่มนวลวำ่ “เชญิ องค ์ หญงิ เลำ่ ตอ่ ไปเถดิ เรอื่ งนีส้ นุกมำกจรงิ ๆ เจำ้ คะ่ ”

เมอื่ ไดร้ บั กำรชนื่ ชมเชน่ นี้ องคห์ ญงิ ก็หยบิ ถว้ ยนำ้ ชำทวี่ ำงอยขู่ ำ้ งๆ ขนึ้ มำดมื่ ไปหนึ่งอกึ แลว้ เรมิ่ เลำ่ ตอ่ “แทจ้ รงิ แลว้ แม่นำงผูน้ ่ำสงสำร คนนั้นเป็ นบตุ รสำวของขนุ นำงทำ่ นหนึ่ง ใครเลยจะรวู ้ ำ่ ครอบครวั ของนำงตอ้ งมำประสบเหตรุ ำ้ ยเขำ้ ตอนทคี่ รอบครวั นำงเดนิ ทำงผ่ำนป้ อมปรำกำรแหง่ นี้ ขบวนเดนิ ทำงก็ถกู ปลน้ สว่ นนำงถกู จบั ตวั มำหมำยจะใหเ้ ป็ นฮูหยนิ ของหวั หนำ้ โจร พอพใี่ หญเ่ ซยี วบกุ เขำ้ ไปปรำบปรำมจงึ เทำ่ กบั ไดช้ ว่ ยชวี ติ ของนำงเอำไวด้ ว้ ย!\" “แลว้ หลงั จำกน้ันเลำ่ ...” เหมยจอื่ ถำม องคห์ ญงิ หมงิ จชู ะงกั ไปเล็กนอ้ ย ลบู หนำ้ ผำกตนเองกอ่ นจะพดู ออกมำว่ำ “จำกนั้น... เออ่ ... จำกนั้น... จำกน้ันก็ไม่มอี ะไรแลว้ ” พอพูดถงึ ตรงนีจ้ ๆู่ ก็รำวกบั หมงิ จนู ั้นคดิ อะไรขนึ้ มำได ้ ดวงตำกลม โตจอ้ งมองเหมยจอื่ อยำ่ งไรเ้ ดยี งสำ ใบหนำ้ เปี่ ยมไปดว้ ยควำมรสู ้ กึ ผดิ ทวำ่ เหมยจอื่ นั้นเขำ้ ใจควำมหมำยของอกี ฝ่ ำยดจี งึ ยมิ้ นอ้ ยๆ แลว้ กลำ่ ววำ่ “ไม่เป็ นไร ขำ้ ยงั อยำกฟังตอนทำ้ ยของเรอื่ งทอี่ งคห์ ญงิ เลำ่ อย”ู่

แตอ่ งคห์ ญงิ มงิ จกู ลบั ไม่อยำกเลำ่ ตอ่ ไปแลว้ นำงยมิ้ อยำ่ งกระอกั กระอว่ นใจ “อนั ทจี่ รงิ ...อนั ทจี่ รงิ หลงั จำกน้ันก็ไม่มอี ะไรแลว้ ไม่มี อะไรน่ำสนุกแลว้ ละ่ ตำมจรงิ เรอื่ งนีก้ ็ไม่คอ่ ยสนุกเท่ำไรหรอก หนำ ซำ้ ขำ้ เองก็ไม่ไดเ้ ห็นกบั ตำตวั เองดว้ ย ลว้ นแตฟ่ ังคนอนื่ เลำ่ มำ ทง้ั นั้น”

บทที่ 105 เรอื่ งเลา่ จากองคห์ ญงิ หมงิ จู ทวา่ เหมยจอื่ กลบั นิ่งคดิ ไปชว่ั ครู่ ในทสี่ ดุ ก็กลา่ ววา่ “ในยามปกตพิ วกเราตา่ งกไ็ ม่กลา้ สวมใสช่ ดุ สแี ดง มเี พยี งตอนจะ แตง่ งานออกเรอื นเทา่ นั้นทจี่ ะใส่ ขา้ เคยไดย้ นิ คนเฒ่าคนแกพ่ ูดวา่ เป็ นเพราะสแี ดงสดใสและสะดดุ ตามากเกนิ ไปจงึ ไมน่ ิยมใสก่ นั ตา่ ง กบั เวลาแตง่ งานทเี่ จา้ สาวจะตอ้ งโดดเดน่ ทสี่ ดุ จงึ สามารถสวมใสไ่ ด ้ แม่นางผูน้ ีใ้ สช่ ดุ สแี ดงสดทง้ั ตวั นางตอ้ งงดงามมากแน่ๆ” หมงิ จฝู ื นยมิ้ ออกมา ผ่านไปครหู่ นึ่งจงึ ยอมพูดออกมาวา่ “นางน่ะ หรอื นางก็งดงามจรงิ ๆ งามกวา่ ขา้ เสยี อกี ” เหมยจอื่ กลา่ วตอ่ วา่ “ขา้ วา่ ทา่ นนั้นงดงามมากแลว้ แตน่ างยงั งดงามกวา่ ทา่ นอกี หรอื เชน่ นั้นแลว้ จะงดงามเพยี งใดกนั นะ?” นาง บน่ พมึ พาพลางทวนคาพูดขององคห์ ญงิ หมงิ จู “อะไรคอื งดงามยงิ่ กวา่ สตรใี ดในใตห้ ลา้ ? ขา้ ไม่เขา้ ใจความหมายนีส้ กั ท.ี ..และก็ไม่ เคยจนิ ตนาการภาพนั้นได.้ ..”

องคห์ ญงิ หมงิ จกู ม้ ศรี ษะอยา่ งเศรา้ สรอ้ ย ใบหนา้ เต็มไปดว้ ย ความรสู ้ กึ ผดิ “ผตี นใดจะไปรวู ้ า่ คาพูดนีค้ อื อะไรเลา่ ขา้ เองก็ไดย้ นิ คนอนื่ พูดมาเชน่ นี.้ ..” ขณะนั้นเหมยจอื่ ไดแ้ ตก่ ม้ หนา้ ขบคดิ คาถามและขอ้ สงสยั มากมาย อดั แน่นอยใู่ นใจ แมน้ างจะรวู ้ า่ ไม่ควรใสใ่ จกบั เรอื่ งราวทผี่ ่านไปแลว้ แตก่ ็ยงั อดอยากรอู ้ ยากเห็นไม่ไดจ้ รงิ ๆ ชายหนุ่มผูห้ ลอ่ เหลาอาจหาญใหก้ ารชว่ ยเหลอื สตรผี ูง้ ดงามเยา้ ยวนใจนางหนึ่งไว ้ หลงั จากนั้นเรอื่ งราวของพวกเขาจะเป็ นอยา่ งไร ตอ่ ไปนะ? ตอ่ มาชายหนุ่มผูน้ ั้นไดช้ ว่ ยฮ่องเตส้ รู้ บจนรวบรวมแผน่ ดนิ ใหเ้ ป็ น ปึ กแผ่น แลว้ เกดิ อะไรขนึ้ กบั สตรผี ูน้ ้ัน? และตอนทเี่ ขากลบั คนื สบู่ า้ นเกดิ สตรผี ูน้ ั้นกาลงั ทาอะไรอย่?ู เมอื่ หวนนึกถงึ เรอื่ งทเี่ ซยี วจงิ ซนั เคยพูดไวก้ อ่ นหนา้ ก็ราวกบั มี บางอยา่ งผุดขนึ้ ในใจกอ่ นจะหายวบั ไปอยา่ งรวดเรว็ จนนางควา้ เอาไวไ้ ม่ทนั

องคห์ ญงิ หมงิ จทู เี่ พงิ่ รตู ้ วั วา่ พูดในเรอื่ งทไี่ ม่ควรพดู ออกมา รบี ขยบั ไปน่ังมุมหนึ่งของรถมา้ ดว้ ยความรสู ้ กึ ผดิ แลว้ กม้ หนา้ วาดรปู วงกลม เลน่ อยตู่ รงน้ัน เผงิ เอ๋อเองก็ลอบถอนหายใจทหี นึ่งกอ่ นจะยกถว้ ย นา้ ชาขา้ งๆ สง่ ใหค้ นทงั้ สอง แตท่ ง้ั องคห์ ญงิ และฮูหยนิ ตา่ งก็ไม่มกี ะ จติ กะใจจะดมื่ นา้ ชาเสยี แลว้ เผงิ เอ๋อจงึ ไดแ้ ตถ่ อื ถว้ ยนา้ ชาอยา่ งนิ่ง งนั หมงิ จลู ะสายตาจากวงกลมทวี่ าดเลน่ มาเงยหนา้ มองเหมยจอื่ บงั เอญิ เหลอื บไปเห็นเผงิ เอ๋อถอื ถว้ ยนา้ ชาคา้ งจงึ บอกวา่ “ในเมอื่ เจา้ กระหายนา้ เชน่ นั้นก็ดมื่ เสยี ส!ิ ” เผงิ เออ๋ ขานรบั แกเ้ กอ้ “เจา้ คะ่ !” แลว้ พดู ตอ่ ดว้ ยเสยี งแผ่ว “ในเมอื่ องคห์ ญงิ กบั ฮูหยนิ ยงั ไม่อยากดมื่ เชน่ น้ันก็อยา่ ใหเ้ สยี ของเลยนะ เจา้ คะ” พูดจบนางก็ยกถว้ ยนา้ ชาขนึ้ ดมื่ รวดเดยี วหมดอยา่ งไม่ เกรงใจ ยามนีเ้ หมยจอื่ ไม่ไดส้ นใจสงิ่ รอบขา้ งอกี แลว้ นางเอาแตว่ างสหี นา้ เรยี บเฉยพลางกม้ หนา้ ขบคดิ เรอื่ งตา่ งๆ ในใจเงยี บๆ .

หลงั จากเกดิ เหตกุ ารณก์ ระอกั กระอว่ นบนรถมา้ องคห์ ญงิ หมงิ จกู ็รสู ้ กึ ละอายใจไม่นอ้ ย พอนางเห็นเซยี วจงิ ซนั เดนิ มาแตไ่ กลก็เดนิ เลยี่ งทนั ที เซยี วจงิ ซนั มองตามอย่างประหลาดใจ “ชว่ งกอ่ นเด็กคนนีเ้ อา เกาะตดิ เจา้ แลว้ พูดไม่หยดุ แตห่ ลายวนั มานี่กลบั ไม่เห็นแมแ้ ตเ่ งา ของนาง” เหมยจอื่ พอคาดเดาไดว้ า่ องคห์ ญงิ หมงิ จคู งคดิ วา่ ตนเองไดเ้ ลา่ เรอื่ งทไี่ ม่ควรเลา่ จงึ เกรงวา่ เซยี วจงิ ซนั จะตาหนิก็เลยหลบหนา้ สว่ น เหมยจอื่ เองก็ไม่อยากเอย่ ถงึ เรอื่ งดงั กลา่ วอกี จงึ ตอบเลยี่ งๆ วา่ “ไม่ มอี ะไรหรอกเจา้ คะ่ ชว่ งนีน้ างคงเหนื่อยลา้ มากเกนิ ไป” เซยี วจงิ ซนั หวนคดิ ถงึ หลายวนั ทผี่ ่านมา ทา่ ทางของอกี ฝ่ ายไม่ เหมอื นคนทเี่ หน็ดเหนื่อยเลยสกั นิด แตเ่ ขาก็หยดุ คดิ เพยี งเทา่ นั้น เพราะเมอื่ เทยี บกนั ระหวา่ งผทู ้ มี่ แี ตค่ นรกั ใครเ่ อาใจใสใ่ นทกุ เรอื่ ง อยา่ งองคห์ ญงิ หมงิ จู กบั ภรรยาสาวชาวป่ าชาวเขาทอี่ อ่ นตอ่ โลก ของตนแลว้ เขาควรคานึงถงึ ภรรยาตนเองมากกวา่

“เจา้ เองก็ดเู หมอื นมอี ะไรอยใู่ นใจ กาลงั คดิ อะไรอยอู่ ยา่ งนั้นหรอื ?” ขณะทเี่ อย่ ถาม มอื หยาบกรา้ นของเซยี วจงิ ซนั ก็จบั นิว้ เรยี วเล็กของ เหมยจอื่ อยา่ งเบามอื เหมยจอื่ ทกี่ าลงั ถอื ถว้ ยนา้ ชาน่ังอยไู่ ดย้ นิ เขาถามก็รบี สา่ ยหนา้ “ไม่ มเี จา้ คะ่ ” ทตี่ อบออกไปเชน่ น้ันเพราะนางยงั คดิ ไม่ตกวา่ ควรจะบอกเรอื่ งทไี่ ด ้ ฟังมากบั เซยี วจงิ ซนั หรอื ไม่ และหากบอกแลว้ เขาจะวา่ อย่างไร? ชายหนุ่มเลกิ ควิ้ ขนึ้ นอ้ ยๆ “มเี รอื่ งอะไรปิ ดบงั ขา้ อยหู่ รอื ?” คราวนีเ้ หมยจอื่ ทงั้ สา่ ยหนา้ ทง้ั โบกไมโ้ บกมอื “ไม่มจี รงิ ๆ เจา้ ค่ะ ขา้ แคก่ าลงั คดิ วา่ สาวงามทอี่ ยใู่ นเมอื งหลวงจะเป็ นแบบไหน องค ์ หญงิ หมงิ จสู ญั ญาวา่ จะพาขา้ ไปดู” องคห์ ญงิ หมงิ จไู ดส้ ญั ญาจรงิ ๆ วา่ จะพานางไปดูสาวงาม หลากหลายรปู แบบ นางเองทรี่ ตู ้ วั วา่ โกหกไม่เกง่ จงึ แสรง้ พูดเชน่ นี้ เพอื่ แกส้ ถานการณไ์ ปกอ่ น แตพ่ อพดู แลว้ ก็อดนึกถงึ สาวงามในชดุ สแี ดงไม่ได ้ นางจงึ รสู ้ กึ ละอายใจ เสยกนา้ ชาขนึ้ มาจบิ พลางแอบ ชาเลอื งมองเซยี วจงิ ซนั ดว้ ยเกรงวา่ เขาจะดอู อก

คาดไม่ถงึ วา่ ชายหนุ่มกลบั คดิ ตามทนี่ างพูดแลว้ หวั เราะเสยี งทมุ ้ บอกกบั นางดว้ ยนา้ เสยี งออ่ นโยนวา่ “ชว่ งนีใ้ นหวั ของเจา้ คดิ ถงึ แต่ เรอื่ งของเด็กหมงิ จนู ่ัน” . ทวา่ คนทาผดิ ยอ่ มรอู ้ ยแู่ กใ่ จ ทงั้ ทเี่ ซยี วจงิ ซนั มองมาดว้ ยสายตาทเี่ ปี่ ยมไปดว้ ยรอยยมิ้ แตน่ าง กลบั รสู ้ กึ วา่ ในรอยยมิ้ นั้นแฝงไวด้ ว้ ยการคน้ หาอย่างพนิ ิจพเิ คราะห ์ หญงิ สาวรสู ้ กึ ใจหายวบู แสรง้ ยกถว้ ยนา้ ชาขนึ้ มาแตะรมิ ฝี ปากแลว้ ดมื่ อยา่ งไม่ สดุ ทา้ ยก็สาลกั ออกมา เซยี วจงิ ซนั เขา้ ไปรบั ถว้ ยนา้ ชาจากมอื นางมาวางลงบนโตะ๊ ยนื่ มอื ใหญไ่ ปลบู หลงั ใหอ้ ยา่ งเป็ นหว่ งเป็ นใย เหมยจอื่ สา่ ยหนา้ พรอ้ มกบั บอกวา่ “ขา้ ไม่เป็ นอะไร”

ชายหนุ่มมองสารวจสหี นา้ ของเหมยจอื่ จๆู่ ก็ทาทา่ เหมอื นนึก บางอย่างไดจ้ งึ ถามวา่ “มเี รอื่ งหนึ่ง ขา้ ยงั หาโอกาสถามเจา้ ไม่ได ้ เลย” หวั ใจเหมยจอื่ เหมอื นตกไปอยทู่ ตี่ าตมุ่ นางยงั มเี รอื่ งทตี่ ดั สนิ ใจ ไม่ไดว้ า่ ควรจะถามหรอื ไม่อยเู่ ลย แลว้ ทาไมคราวนีถ้ งึ เป็ นเขาทมี่ ี เรอื่ งจะถามนางดว้ ยเลา่ ? ทวา่ ตอนนีค้ งทาไดเ้ พยี งพยกั หนา้ รบั ไป กอ่ น “อมื ท่านถามมาเถอะเจา้ คะ่ ” เซยี วจงิ ซนั เหลยี วซา้ ยมองขวา เมอื่ เห็นวา่ รอบดา้ นไรซ้ งึ่ ผคู ้ นก็อมุ ้ เหมยจอื่ มาน่ังลงบนตกั ตนเอง เหมยจอื่ คดิ วา่ หากมใี ครมาเห็น ทา่ ทางแบบนีเ้ ขา้ คงไม่ดแี น่จงึ พยายามขดั ขนื แตก่ ็ไม่อาจตา้ นวง แขนมากดว้ ยพละกาลงั ของเซยี วจงิ ซนั ได ้ สดุ ทา้ ยจาตอ้ งยอมน่ัง ทา่ นีแ้ ลว้ ซบหนา้ ลงบนไหลข่ องเขาพลางใชน้ ิว้ มอื จมิ้ ไปทอี่ กสามี อยา่ งไม่พอใจ ทวา่ เซยี วจงิ ซนั กลบั ไม่ไดห้ า้ มปราม เพราะนิว้ มอื ของนางนุ่มนิ่ม เสยี เหลอื เกนิ ถงึ จมิ้ อยา่ งไรก็ไม่ทาใหต้ นสะดงุ ้ สะเทอื นได ้ หากจะ บอกวา่ เป็ นการชว่ ยเกาแกค้ นั ก็ยงั ตวิ า่ เบาเกนิ ไปดว้ ยซา้ เขาจงึ เพยี งกม้ หนา้ สงั เกตปฏกิ ริ ยิ าของนางขณะถามเสยี งออ่ นโยนวา่ “ในชว่ งทขี่ า้ ไม่อยู่ มใี ครมาหาเจา้ บา้ ง?”

พอเหมยจอื่ ไดย้ นิ คาถามก็เขา้ ใจทนั ที ทแี่ ทใ้ นใจของเขาก็ยงั วติ ก กงั วลกบั เรอื่ งนี้ หญงิ สาวรสู ้ กึ ขบขนั ยงิ่ นัก นางเห็นเขาทาเหมอื น ไม่สนใจเพราะไม่เคยถามไถ่ แตจ่ รงิ ๆ แลว้ อกี ฝ่ ายกลบั กงั วลใจมา โดยตลอด ไม่แน่วา่ เขาอาจกาลงั รอใหน้ างเป็ นฝ่ ายพูดกอ่ นก็ เป็ นได ้ ผ่านไปหลายวนั แลว้ พอเขาเห็นวา่ นางยงั ไม่ยอมพูดถงึ สกั ที ก็เลยจงึ จาตอ้ งเอย่ ออกมาเอง เหมยจอื่ ลองคดิ ในแงม่ ุมของอกี ฝ่ ายก็รสู ้ กึ วา่ พวกตนชา่ งสมเป็ น สามภี รรยากนั จรงิ ๆ แมแ้ ตก่ ารปฏบิ ตั ติ วั กบั เรอื่ งเชน่ นีก้ ็มที า่ ทที ี่ คลา้ ยกนั พอเซยี วจงิ ซนั เห็นเหมยจอื่ เอาแตย่ มิ้ แตก่ ลบั ไม่ยอมตอบคาถาม เขาก็เลกิ ควิ้ ขนึ้ แลว้ ถามวา่ “ทาไมหรอื พอพูดถงึ เรอื่ งนีด้ ทู า่ เจา้ จะ ถกู อกถกู ใจยงิ่ นัก?” เหมยจอื่ กลอกตาไปมาพลางครนุ่ คดิ นางจะปลอ่ ยใหเ้ ขาวางใจ งา่ ยๆ ไดอ้ ยา่ งไร ไม่เชน่ นั้นการทนี่ างตอ้ งคลางแคลงใจในเรอื่ ง หญงิ สาวชดุ แดงเพยี งผูเ้ ดยี วก็คงไม่ยตุ ธิ รรมนัก เหมยจอื่ จงึ แสรง้ ทาเป็ นเอยี งคอพรอ้ มกบั ยมิ้ นอ้ ยๆ แลว้ กลา่ ววา่ “อาหมางปฏบิ ตั ติ อ่

ขา้ เป็ นอย่างดมี าโดยตลอด เมอื่ เอย่ ถงึ เขาขา้ ก็ตอ้ งยนิ ดเี ป็ น ธรรมดา” เซยี วจงิ ซนั คดิ ไม่ถงึ วา่ นางจะตอบเชน่ นีก้ ็ถงึ กบั ตกใจไปชว่ั ครู่ กอ่ น จะตงั้ สตไิ ดอ้ ยา่ งรวดเรว็ ชายหนุ่มเบป้ ากแตไ่ ม่พูดอะไร เหมยจอื่ สงั เกตเห็นวา่ ถงึ ทา่ ทางอกี ฝ่ ายจะนิ่งเฉยแตแ่ ววตากลบั เย็น ชาและดเู หมอื นจะไม่สบอารมณน์ ัก รา่ งกายของเขาก็แข็งทอื่ ยงิ่ กวา่ เดมิ ถงึ ขนาดตน้ ขาทนี่ างน่ังอยพู่ ลนั รอ้ นผ่าวขนึ้ มาจนน่ังไม่ คอ่ ยสบาย เหมยจอื่ รสู ้ กึ เหมอื นตนเองกาลงั ตกอยใู่ นกรงเล็บของ หมาป่ าหวิ โซทพี่ รอ้ มจะกดั กนิ เหยอื่ ไดท้ กุ เมอื่ แตใ่ นเมอื่ พูดออกไป แลว้ นางก็ไม่อาจเรยี กคนื กลบั มาได ้ ทาไดเ้ พยี งกม้ หนา้ ฝื นน่ังตอ่ ไป อย่างเงยี บงนั เซยี วจงิ ซนั จอ้ งมองหญงิ สาวอยคู่ รหู่ นึ่ง สดุ ทา้ ยก็ทอดถอนใจดว้ ย ความรกั ใครแ่ ละจนใจ “เหมยจอื่ นอ้ ยของขา้ ตงั้ แตอ่ อกมาจากป่ า เขาก็เรยี นรวู ้ า่ จะทาอยา่ งไรใหข้ า้ ไม่สบายใจไดแ้ ลว้ ” นางเหมอื นลกู แมวนอ้ ยขอี้ อ้ นตวั หนึ่ง ตอนแรกก็ดเู ชอื่ งวา่ นอนสอน งา่ ย พอโตขนึ้ มาแลว้ รเู ้ รอื่ งมากขนึ้ ก็เรมิ่ ดอื้ ดงึ เรยี กรอ้ งความสนใจ จากเจา้ ของ

พรบิ ตาเดยี วเหมยจอื่ ก็รวู ้ า่ ความคดิ ของตนถกู เขาอา่ นจนทะลปุ รุ โปรง่ ไปหมด นางจงึ ตาหนิอย่างไม่สบอารมณ์ “ขา้ ไม่ไดม้ ี ความหมายเป็ นอนื่ แคพ่ ูดไปตามความจรงิ เทา่ น้ัน”

ตอนที่ 106 ดอกไมป้ ่ าในเมอื งหลวง เซยี วจงิ ซนั หยกิ แกม้ นวลเบาๆ รวบรา่ งของนางเขา้ มาในออ้ มกอด อกี ครง้ั แลว้ พูดอย่างออ่ นโยนวา่ “เหมยจอื่ ขา้ ไม่ไดห้ งึ หวงอยา่ งไรเ้ หตผุ ล จรงิ ๆ แลว้ การทเี่ จา้ ไดร้ จู ้ กั ผูค้ น ขา้ ก็ไม่ไดค้ ดั คา้ นแตอ่ ยา่ งใด ในทางตรงกนั ขา้ มขา้ กลบั รสู ้ กึ วา่ เป็ นการดเี สยี อกี อยา่ งนอ้ ยก็ทา ใหเ้ จา้ ไดพ้ บเห็นโลกภายนอกมากขนึ้ สว่ นอ๋องนอ้ ยน่ัน ถงึ ตอน แรกขา้ จะไม่คอ่ ยชอบเขานัก แตพ่ อลองคดิ ดแู ลว้ อนั ทจี่ รงิ ก็ไม่มี อะไร เพราะไม่วา่ อยา่ งไรเจา้ ก็เป็ นภรรยาของขา้ ตอ่ ใหเ้ ขาคดิ ...ก็ ทาไดเ้ พยี งแคค่ ดิ เทา่ น้ัน” เหมยจอื่ ไดย้ นิ เขาพูดจาดว้ ยเหตผุ ลก็อดทจี่ ะถามไม่ได ้ “แลว้ ทา่ น เลา่ เจา้ คะ?” เซยี วจงิ ซนั เลกิ ควิ้ อยา่ งไม่เขา้ ใจ “ขา้ ทาไมหรอื ?” เหมยจอื่ กลอกตาเล็กนอ้ ย แสรง้ พูดอยา่ งไม่ใสใ่ จวา่ “ไมม่ อี ะไรเจา้ คะ่ ขา้ แคถ่ ามดเู ทา่ น้ัน องคห์ ญงิ หมงิ จเู ลา่ วา่ ในเมอื งหลวงนั้นมสี าว