Hunter's Lady ดรุณีสุดที่รัก เล่ม3 End

เซยี วจงิ ซนั บอกใหพ้ วกเขาถอยออกมากอ่ นอย่างจนใจ “ตอ้ ง เปลยี่ นผา้ ออ้ มกอ่ น” ทกุ คนรบี หลบทางให ้ แตย่ งั คงจบั จอ้ งเซยี วจงิ ซนั ทหี่ ยบิ ผา้ ออ้ มเดนิ ไปหาเด็กนอ้ ยอยา่ งตาไม่กะพรบิ ยามนีเ้ หมยจอื่ กาลงั อมุ ้ ลกู อยู่ สว่ นเซยี วจงิ ซนั นั้นแกะผา้ ออ้ มทเี่ ปี ยกออกอยา่ งคลอ่ งแคลว่ จากนั้นก็เอาผา้ ออ้ มสะอาดผนื ใหญท่ าบกบั กน้ ของลกู ชายดว้ ย ความชานาญ เหมยจอื่ อมุ ้ ลกู นอ้ ยขนึ้ มาแนบอกดว้ ยความออ่ นโยนแลว้ ตบผา้ หอ่ ตวั เบาๆ เป็ นการกลอ่ ม เสยี งรอ้ งของเด็กนอ้ ยจงึ คอ่ ยๆ เบาลงใน ทสี่ ดุ ดวงตาใสแจว๋ ชมุ่ ไปดว้ ยหยดนา้ ตามองสารวจทกุ คนดว้ ย ความอยากรอู ้ ยากเห็น ตง้ั แตท่ ารกนอ้ ยลมื ตาขนึ้ มาดโู ลกก็ไม่เคย ไดพ้ บเจอผูค้ นมากมายขนาดนีม้ ากอ่ น

ตอนที่ 132 ลงหลกั ปักฐาน พวกเขาต่างจอ้ งมองเซียวจิงซันท่ีถือผา้ ออ้ มเปี ยกฉ่ีเดินออกไปดา้ นนอก แลว้ พากนั อุทานออกมา “ท่านแมท่ พั เซียวซกั ผา้ ออ้ มเป็นดว้ ย!” เผยจ้นั เฟิ งมองทุกคนแวบหน่ึง ก่อนจะตีหนา้ ขรึมสั่งให้ทุกคนตามเซียวจิ งซนั ออกไป แต่ทุกคนเหมือนไม่เขา้ ใจ เอาแต่ยืนนิ่งจอ้ งมองทารกน้อยท่ี อยใู่ นออ้ มอกของเหมยจ่ือ เผยจ้นั เฟิ งจึงชกั สีหนา้ แลว้ ส่งเสียงตะเบง็ ออกมาวา่ “พวกเจา้ จะมาตะลึงอยู่ ตรงน้ีทาไม ยงั ไมร่ ีบออกไปอีก!” พวกเขาต่างทาอะไรไมถ่ ูก ไดแ้ ต่แสร้งทาเป็นลูบหนา้ ปะจมกู ไปมา แลว้ พา กันเดินตามเผยจ้นั เฟิ งออกไปดา้ นนอก พอเห็นว่าทุกคนออกมากนั ครบ แลว้ เผยจ้นั เฟิ งยงั ช่วยปิ ดประตูบา้ นใหเ้ หมยจ่ือดว้ ย เหมยจ่ือเห็นท่าทางของเผยจ้นั เฟิ งกอ็ ดรู้สึกซาบซ้ึงใจในความละเอียดอ่อน ของเขาไม่ได้ นางน่ังลงบนขอบเตียง อุม้ ลูกน้อยไวแ้ นบอกแลว้ เปิ ดเส้ือ ออกเพอ่ื ใหล้ ูกกินนม

เซียวจิงซนั กาลงั น่งั ยองๆ อยตู่ รงลานหนา้ บา้ นหยิบอ่างน้าท่ีใชซ้ ักผา้ ออ้ ม ออกมา เผยจ้นั เฟิ งเองกพ็ ลอยนงั่ ยองๆ อยตู่ รงน้นั เพอ่ื พดู คุยกบั เขาดว้ ย เมื่อ เห็นท้งั สองน่ังยองๆ อยู่ คนท่ีเหลือก็ไม่กลา้ ยืนและก็ย่ิงไม่กลา้ นั่งจึงน่ัง ยองๆ ตามกนั ไปหมด เซียวจิงซนั ซกั ผา้ ออ้ มพลางพดู คุยไปดว้ ยวา่ “ท่ีน่ีเป็นเพยี งหมบู่ า้ นในป่ าเขา ขา้ เองก็เป็นแค่นายพรานธรรมดาๆ คนหน่ึง ต่อไปกไ็ มต่ อ้ งเรียกวา่ ท่านแม่ ทพั กบั ฮูหยนิ อะไรนนั่ อีก” เผยจ้นั เฟิ งพยกั หนา้ รับก่อนจะเงยหนา้ มองทุกคน “ท่ีท่านแม่ทพั ใหญ่พูด พวกเจา้ จาไดห้ รือไม่?” “จาไดข้ อรับ” ทุกคนตอบอยา่ งพร้อมเพรียง สายตาของเซียวจิงซนั เปี่ ยมไปดว้ ยรอยยมิ้ ขณะมองเผยจ้นั เฟิ งอยา่ งจนใจ เผยจ้นั เฟิ งจึงรู้ตวั เขายกมือข้ึนลูบจมูกตนเอง กม้ หนา้ ลงแลว้ กล่าวว่า “อืม ขา้ ก็จาไดแ้ ลว้ พเ่ี ซียว” ดา้ นนอกพวกผูช้ ายพูดคุยกนั เรื่องต่างๆ อยพู่ กั ใหญ่ ส่วนดา้ นในเหมยจื่อก็ ใหล้ ูกนอ้ ยกินนมจนอ่ิมแลว้ นางสวมเส้ือปิ ดมิดชิดอย่างเรียบร้อยก่อนจะ

กล่อมลูกนอ้ ยให้นอนหลบั แลว้ วางเขาลงบนเตียงอยา่ งระมดั ระวงั จากน้นั หญงิ สาวกห็ นั มองออกไปทางหนา้ ต่าง เหมยจื่อพบวา่ ดา้ นนอกยงั คงมีหิมะโปรยปรายอยู่ ท่ามกลางละอองหิมะที่ ร่วงหล่นมีชายฉกรรจ์กลุ่มใหญ่นั่งยองๆ ไม่พูดไม่จากันอยู่เต็มลานบา้ น เฝ้ามองเซียวจิงซนั ซกั ผา้ ออ้ ม และนอกลานบ้านยงั มีอดีตม้าศึกอยู่อีกฝูง ตอนน้ีพวกมันกาลังยืนอยู่ ท่ามกลางหิมะ บนหลงั แบกสัมภาระที่วา่ กนั วา่ มีท้งั รังนก สร้อยกบั จ้ีคุม้ ภยั และหยกคุม้ ภยั อะไรพวกน้นั ผ่านไปครู่หน่ึงเซียวจงิ ซันกซ็ ักผ้าอ้อมเสร็จ เขาใช้มือรูดเกล็ดหิมะที่เกาะอยู่บนราวเชือกออกแลว้ นาผา้ ออ้ มไปตาก เผยจ้นั เฟิ งมองตามดว้ ยความสงสัย “ด้านนอกอากาศหนาวเหน็บเช่นน้ี ตากผา้ ไวต้ รงน้ีจะไม่กลายเป็นน้าแขง็ ไปหรือ?”

เซียวจิงซันจึงอธิบายว่า “ปกติแลว้ ก็จะเอาไปองั ไวข้ า้ งเตาไฟ แต่วนั น้ีขา้ ง เตาไฟก็ตากไวเ้ ตม็ ไปหมดจึงตอ้ งเอามาตากไวต้ รงน้ีก่อน อีกเด๋ียวค่อยเอา เขา้ ไปดา้ นใน” เผยจ้นั เฟิ งฟังแลว้ ก็กระจ่าง กล่าวอยา่ งเขา้ ใจวา่ “ที่แทก้ ็เป็นเช่นน้ี” ทุกคนที่อยรู่ ายรอบพยกั หนา้ หงึกหงกั ตามไปดว้ ย “ยามพี่เซียวอยใู่ นสนาม รบก็วางแผนแยบยลยง่ิ ตอนน้ีแมแ้ ต่งานในบา้ นก็จดั การไดอ้ ย่างรอบคอบ ไมแ่ พก้ นั เลย” เหมยจื่อท่ีน่ังอยู่ขา้ งหน้าต่างในบา้ นพอไดย้ ินเช่นน้ีก็หัวเราะออกมา นาง ใช้นิ้วจิ้มเบาๆ ตรงหว่างคิ้วของลูกน้อยท่ีกาลงั หลับสนิทแลว้ เปรยดว้ ย น้าเสียงอ่อนโยน “เห็นหรือยงั ท่านพ่อของเจา้ เคยเป็ นถึงแม่ทพั ใหญ่ แต่ ตอนน้ีกาลงั ซกั ผา้ ออ้ มให้เจา้ อยู่ดา้ นนอก ต่อไปเมื่อโตเป็ นผใู้ หญ่แลว้ เจา้ ตอ้ งเป็นคนเก่งเช่นกนั นะ” หลงั จากซักผ้าอ้อมเสร็จ เซียวจิงซันมองฝูงมา้ ท่ียืนเงียบสงบอยทู่ ่ามกลางหิมะโปรยปราย แลว้ หัน กลบั มามองบรรดาสหายที่ยงั ยนื จอ้ งตนเองตาปริบๆ จากน้นั กค็ ิดถึงปัญหา สาคญั เรื่องหน่ึงข้ึนมาได้

ยามที่อากาศเหน็บหนาวถึงเพยี งน้ี ภายในบา้ นหอ้ งหบั ก็นอ้ ยนกั แลว้ จะให้ พวกเขาพกั กนั อยา่ งไร? อนั ท่ีจริงพวกโจรป่ าก็เคยปลูกกระท่อมอยทู่ ่ีน่ี แต่เพราะปล่อยทิ้งร้างเอาไว้ นาน ตอนน้ีแมแ้ ต่หลงั คาใบจากของกระท่อมก็ถูกลมพดั ปลิวไปหมดจึงไม่ อาจเขา้ ไปพกั อาศยั ไดอ้ ีก ยง่ิ ไปกวา่ น้นั นอกจากคนแลว้ กย็ งั มฝี งู มา้ คอกลา ของท่ีบา้ นของตนคงไม่พอใหม้ า้ ท้งั หมดเขา้ ไปอยไู่ ดแ้ น่ ขณะท่ีกาลังคิดว่าจะทาอย่างไรดี เซียวจิงซันก็เห็นคนกลุ่มหน่ึงท้งั ส่ง เสียงพูดคุยท้งั หัวเราะเดินมาแต่ไกลและกาลงั มุ่งหน้ามาทางตน พอพวก เขาเดินเขา้ มาใกลก้ ็พบวา่ เป็ นเฉินหงอวี่ เหยียนกบั ชาวบา้ นคนอื่นๆ ที่ตื่น กนั ต้งั แต่เชา้ แลว้ ชกั ชวนกนั มาเพราะไดย้ นิ วา่ มชี ายฉกรรจก์ ลุ่มใหญ่ข่ีมา้ มา ท่ีบา้ นของเซียวจิงซนั หากจะว่าไปแลว้ ก่อนหน้าน้ีพวกของเฉินหงอว่ีและบรรดาโจรป่ าเคย ร่วมกนั ต่อสู้กับฝูงหมาป่ าเพื่อปกป้องคนในหมู่บา้ น นับแต่น้ันพวกเขาก็ สนิทสนมกันเป็ นอย่างดี พอมองจากท่ีไกลก็จดจากนั ไดท้ นั ที เฉินหงอว่ี หวั เราะจนเห็นฟันขาวเรียงเต็มปากพร้อมท้งั ตะโกนเสียงดงั ว่า “น่ันพี่เผย ไมใ่ ช่หรือ ในท่ีสุดพวกท่านกก็ ลบั มา!”

พวกโจรป่ าเองก็จาได้ว่าผูท้ ่ีตะโกนเรี ยกคือเฉินหงอว่ี พวกเขารี บวิ่ง ออกไปที่ประตูใหญ่แลว้ ทกั ทายเสียงดงั กลบั ไป ต่างฝ่ ายต่างดีใจท่ีไดเ้ จอ มิตรสหายที่จากกนั ไปนาน บา้ งก็ตบบ่าบา้ งก็โอบไหล่ มิตรภาพของชาย หนุ่มท่ีเคยร่วมมือร่วมแรงขบั ไล่ฝงู หมาป่ าใหล้ ่าถอยน้นั หยง่ั ลึกอยใู่ นจิตใจ ของพวกเขาอยา่ งไมม่ ีวนั ลบเลือน สุดทา้ ยแลว้ เป็นเฉินหงอวที่ ่ีตบบ่าของเผยจ้นั เฟิ งแลว้ กล่าวออกมาประโยค หน่ึงวา่ “ถือเสียวา่ พวกท่านไดก้ ลบั บา้ นแลว้ !” ประโยคน้ีทาเอาชายฉกรรจอ์ กสามศอกอยา่ งเผยจ้นั เฟิ งถึงกบั ขอบตาแดง เขากุมมือของเฉินหงอวไี่ วแ้ น่น กล่าวกบั อีกฝ่ ายวา่ “ต่อจากน้ีหมู่บา้ นลี่สุ่ย ก็คือบา้ นของพวกขา้ ยามน้ีพวกขา้ กลบั จากทาศึกแลว้ !” เฉินหงอวยี่ ิม้ อย่างยินดี “กลบั มาก็ดี นอ้ งชายคนเล็กของขา้ ก็ไปร่วมทาศึก กบั กองทพั เช่นกนั ไม่นานมาน้ีก็เพ่ิงมีจดหมายมาบอกวา่ กาลงั จะกลบั พ่อ แม่ของขา้ จึงปรึกษากนั ว่าจะให้เขาแต่งงานมีครอบครัวเสียที ในเมื่อพวก ท่านกลบั มาแลว้ ขา้ จะไปบอกพวกแม่ส่ือทาบทามผูห้ ญิงดีๆ มาให้พวก ท่านดว้ ย เอาอยา่ งพจี่ ิงซนั สร้างครอบครัวและปลูกบา้ นช่องใหม่”

เผยจ้นั เฟิ งไดย้ นิ กม็ สี ีหนา้ ลาบากใจ “โธ่! พดู ไปถึงไหนกนั นี่ พวกขา้ ท้งั จน ท้งั ไม่มีอะไร หญิงสาวท่ีไหนจะยอมแต่งงานดว้ ย สุดทา้ ยคงตอ้ งโดดเด่ียว ตามเคย” เฉินหงอวก่ี ลบั ไม่เห็นดว้ ย เขาเลิกคิ้วข้ึนพลางหวั เราะ จากน้นั ก็หนั ไปมอง บรรดาพ่ีน้องที่อยดู่ า้ นหลงั “พ่ีเผยของพวกเจา้ บอกว่าจะไม่แต่งงาน หรือ พวกเจา้ กต็ ้งั ใจจะอยตู่ วั คนเดียวไปตลอดชีวติ เช่นน้นั หรือ?” บรรดาพี่น้องอดีตโจรป่ าต่างพากนั กระอกั กระอ่วนใจ แต่ก็มีพวกใจกลา้ หน่อยที่หวั เราะแลว้ ตะโกนตอบไปวา่ “พวกเราไม่ยอมอยเู่ ป็นโสดแน่!” เหยียนท่ียืนทาหน้าเคร่งขรึมไม่พูดไม่จามาตลอดกลบั พยกั หน้าแลว้ กล่าว วา่ “พวกเจา้ ดูสหายเซียวเป็ นแบบอยา่ ง เขาก็กลบั มาจากภายนอกเหมือน พวกเจ้า เดิมทีก็อาศัยอยู่ตัวคนเดียว เก็บตัวเงียบไม่ชอบพูดคุยกับใคร หลงั จากน้นั กไ็ ดแ้ ต่งงานกบั เหมยจื่อ แลว้ ดูตอนน้ีสิ! มีท้งั ครอบครัวท้งั การ งานและยงั มีลูกน้อยน่ารักอีกดว้ ย ชีวิตความเป็ นอยู่นับวนั ก็ย่ิงสบายข้ึน เรื่อยๆ” พ่ีน้องทุกคนพากันแอบชาเลืองมองเผยจ้นั เฟิ ง “พวกขา้ ก็ตอ้ งเอาอย่างพ่ี เซียวอยแู่ ลว้ อยทู่ ี่หมู่บา้ นล่ีสุ่ยหาผหู้ ญิงมาแต่งดว้ ยสักคนหน่ึง”

เผยจ้นั เฟิ งจาตอ้ งพูดดว้ ยสีหน้าจนใจ “เอาเถอะ! ต่างคนต่างคิดหาวิธีตบ แต่งกนั เองแลว้ กนั ตกลงวา่ พวกเราจะลงหลกั ปักฐานมเี มียมลี ูกกนั อยทู่ ี่น่ี!” บรรดาพ่ีนอ้ งต่างมองหนา้ กนั ไปมา สุดทา้ ยก็โห่ร้องส่งเสียงดงั อ้ืออึง เผยจ้นั เฟิ งถึงกบั ส่ายศีรษะอย่างระอา ส่วนเหยียนที่อยู่ขา้ งๆ ก็ตบบ่าของ เขาเป็นการปลอบแลว้ บอกวา่ “น่ีเป็นธรรมชาติของลูกผชู้ าย” พอมีคนมากขึน้ ไม่ว่าจะทาอะไรกด็ ูง่ายขึน้ ยามน้ีปัญหาเรื่องว่าพวกโจรป่ าจะอยอู่ าศยั กนั อย่างไรไดก้ ลายเป็ นปัญหา ของทุกคนไปเสียแลว้ ดงั น้ันทุกคนจึงช่วยกันออกความเห็นต่างๆ นานา สุดทา้ ยกไ็ ดข้ อ้ สรุปวา่ … ก่อนอื่นตอ้ งใหพ้ วกเขาแยกยา้ ยกนั ไปนอนตามบา้ นของชาวบา้ นก่อนสัก ระยะ หลงั จากน้นั กร็ ีบซ่อมแซมกระท่อมหลงั เก่าที่ผพุ งั อยา่ งนอ้ ยกต็ อ้ งมงุ หลงั คาเสียใหม่ให้พอมที ่ีบงั แดดกนั ฝน เช่นน้ีปัญหาเรื่องที่พกั อาศยั ก็หมด ห่วงไปได้

ส่วนเร่ืองฝูงมา้ เฉินหงอวี่เสนอข้ึนมาว่าอันท่ีจริงก็มีบางครอบครัวใน หมู่บา้ นที่เล้ียงมา้ เล้ียงลาอยู่ดว้ ย ดงั น้ันก็จะมีคอกเล้ียงสัตวอ์ ยู่ที่บา้ น ใน เม่ือมีคอกอยู่แลว้ หากจะเล้ียงมา้ เพ่ิมอีกสักตวั ก็ไม่น่าจะเป็ นปัญหา ดว้ ย เหตุน้ีจึงจดั ใหม้ า้ แต่ละตวั ถูกนาไปเล้ียงตามบา้ นเรือนของชาวบา้ น เม่ือถึง เวลาหากใครมีความจาเป็นตอ้ งใชส้ ัตวพ์ าหนะกส็ ามารถมาหยบิ ยมื มา้ ของ พวกเขาไปใชไ้ ด้ ถือวา่ ไดป้ ระโยชนท์ ้งั สองฝ่ าย พอไดฟ้ ังขอ้ เสนอท่ีดีเช่นน้ีก็เป็ นธรรมดาท่ีจะไดร้ ับเสียงปรบมือจากทุก คน บางคนยงั กล่าวช่ืนชมดว้ ยว่าเฉินหงอว่นี ้ันเป็ นคนฉลาดหลกั แหลมยงิ่ นัก ดงั น้ันคนในหมู่บา้ นท่ีมีคอกเล้ียงสัตวจ์ ึงให้ความช่วยเหลืออย่างเต็ม อกเตม็ ใจ ทา้ ยท่ีสุดปัญหาน้ีกส็ ะสางไดเ้ ป็นที่เรียบร้อยเช่นกนั

ตอนท่ี 133 เดก็ น้อยฟ่ านถวน เผยจ้ันเฟิ งจึงส่ังให้ทุกคนปลดสัมภาระและเอาข้าวของต่างๆ ลงจากหลัง ม้าเสียก่อน มา้ แต่ละตวั บรรทุกของมาเป็ นจานวนมาก ทว่าของส่วนใหญ่กลบั ไม่ใช่ ของพวกตน แต่เป็ นของที่ซ้ือมามอบให้เซียวจิงซันกับเหมยจ่ือ และ แน่นอนวา่ ตอ้ งมีส่วนของชาวบา้ นในหมู่บา้ นรวมอยดู่ ว้ ย ไม่นานทุกคนในหมู่บา้ นก็รู้ข่าวว่าพวกโจรป่ ากลบั มาแลว้ จึงมีชาวบา้ น ทยอยกนั มาเยยี่ มเยยี นไม่ขาดสาย พวกเขาเองกใ็ จกวา้ งไม่นอ้ ย เอาขา้ วของ มากมายมาแบ่งปันแจกจ่ายให้กบั ทุกๆ บา้ น พอพวกชาวบา้ นเห็นว่าเป็ น ของท่ีหาไดย้ ากก็ไม่กลา้ ท่ีจะรับ ทว่าสุดทา้ ยก็ทนต่อแรงคะย้นั คะยอของ พวกเขาไม่ไดจ้ ึงตอ้ งรับมาดว้ ยความยนิ ดี ใกล้เวลาเท่ยี งวัน หิมะกห็ ยุดตกพอดี เซียวจิงซนั หาคนมาช่วยปัดกวาดหิมะตรงลานบา้ นจนสะอาด จากน้นั เขาก็ ยกช้ันวางของสองช้นั มาวางตรงลานหน้าบา้ น แลว้ วางแท่งเหล็กพาดไว้

ช้นั บน ส่วนช้นั ล่างมีหมอ้ ขนาดใหญ่ต้งั อยู่ เมือ่ จดั การของพวกน้ีเรียบร้อย เขาก็ไปท่ีบ่อเก็บเสบียง เอาแกะที่เก็บไวอ้ อกมาตวั หน่ึงแลว้ บอกว่าจะทา แกะยา่ งใหท้ ุกคนไดก้ ินกนั เม่ือทุกคนไดย้ ินก็ดีอกดีใจกนั ยกใหญ่ ต่างมาร่วมแรงแข็งขนั ช่วยกนั ทา บรรดาหญิงสาวไปช่วยเหมยจื่อต้มน้าแกงในครัว ส่วนพวกผูช้ ายก็ช่วย เซียวจิงซันเตรี ยมย่างเน้ือแกะ เด็กๆ ในหมู่บ้านก็มามุงดูกันอย่าง สนุกสนาน เมื่อพวกชาวบา้ นเห็นกองไฟขนาดใหญ่ถูกก่อข้ึนเพ่อื ยา่ งแกะท้งั ตวั แลว้ ยงั มีบรรดาชายหนุ่มนง่ั ห้อมลอ้ มรอบกองไฟน้ัน นบั ว่าเป็นเร่ืองท่ีพบเห็นได้ ยากนกั จึงทยอยกนั มาดูอยา่ งคึกคกั เหมยจ่ือเขา้ ไปหยบิ ผลไมส้ ดและผลไม้ แห้งที่เก็บสะสมไวอ้ อกมาแบ่งปันใหก้ บั พวกเด็กๆ และพวกสาวๆ ทุกคน จึงนั่งกินไปพลางพูดคุยเล่นกนั ไปพลาง ลอ้ มวงผิงไฟอยทู่ ่ีลานบา้ นอย่าง รื่นเริง เปลวไฟสีแดงสวา่ งวูบวาบอยภู่ ายในลานบา้ นสะทอ้ นกบั กาแพงหินสีขาว โพลนเพราะหิมะท่ีเกาะอยูส่ ่องประกายวิบวบั ราวกบั ผลึกแกว้ เสียงพูดคุย หัวเราะของทุกคนดังลอยไปไกลแสนไกล เดิมทีวนั น้ีเป็ นวนั ที่อากาศ หนาวเหน็บ แต่เพียงพริบตาบรรยากาศกพ็ ลนั อบอุ่นข้ึนมา

หลงั จากยกแกะข้ึนยา่ งไดพ้ กั ใหญ่ หนังดา้ นนอกของแกะก็ค่อยๆ เหลือง กรอบ จนกระทั่งมีน้ามนั สีเหลืองๆ ไหลออกมา เม่ือใช้ส้อมจิ้มเข้าไป น้ามนั น้ันก็ไหลหยดลงบนกองไฟดา้ นล่างพลนั เกิดเสียงซู่ กล่ินหอมลอย ฟุ้งไปทวั่ ท้งั ลานเล็กๆ ทาให้ผูค้ นต่างน้าลายสอ ยามน้ีไม่ตอ้ งพูดถึงพวก เด็กท่ีอยากจะลิ้มลองรสชาติ แมแ้ ต่พวกผูใ้ หญ่เองยงั แอบกลืนน้าลายกนั เป็ นแถว เซียวจิงซันและเผยจ้นั เฟิ งช่วยกันผ่าคร่ึงแกะตัวน้ันแลว้ หั่นออกเป็ นชิ้น เลก็ ๆ แบ่งใหก้ บั ทุกคน พวกเดก็ ๆ รับเน้ือแกะยา่ งส่วนของตนไปแลว้ ก็รีบ ใส่เขา้ ปากอยา่ งตะกละตะกลามจนเกือบจะลวกปากพองกนั เป็นแถว ตอนน้ีเหมยจ่ืออยู่ในบา้ น นางเพ่ิงให้นมลูกน้อยเสร็จและกล่อมจนนอน หลบั ไปแลว้ ถึงไดอ้ อกมาท่ีดา้ นนอก อาจินรีบส่งเน้ือแกะยา่ งนุ่มๆ ใหเ้ หม ยจ่ือชิ้นหน่ึง “รีบมากินเถอะ รสชาติดียง่ิ นกั ” เหมยจื่อรับมาแลว้ ก็กวาดตามองไปรอบๆ จึงเห็นว่าตอนน้ีคนส่วนใหญ่ ไดร้ ับเน้ือแกะย่างแลว้ ท้งั เด็กท้งั ผูใ้ หญ่ต่างกินกันอย่างเอร็ดอร่อย ส่วน เซียวจิงซนั น้นั กาลงั ตกั น้าแกงในหมอ้ อยู่

เหมยจ่ือเห็นวา่ เน้ือแกะยา่ งท่ีอยใู่ นมอื ของพวกโจรป่ าน้นั ชิ้นไม่ไดใ้ หญ่นกั ก็คิดวา่ พวกเขาน่าจะกินไม่อ่ิมทอ้ ง นางจึงเดินไปขา้ งกายของเซียวจิงซัน แลว้ กระซิบบอกว่า “ท่านไปเอาเน้ือสัตวท์ ่ีเก็บไวอ้ อกมาย่างอีกเถิด พวก เขาเหน่ือยกนั มาท้งั วนั ขา้ เกรงวา่ พวกเขาคงยงั กินไมอ่ ่ิมเป็นแน่” เซียวจิงซนั พยกั หนา้ รับ “ขา้ กาลงั คิดเช่นน้ันอยพู่ อดี ต้งั ใจจะไปเอาหมูป่ า ตวั หน่ึงในบ่อเสบียงออกมายา่ งเพิม่ ” ขณะท่ีท้งั สองกาลงั พูดคุยกนั ก็เห็นเฉินหงอวี่กบั พวกอีกหลายคนเดินกอด ห่อผา้ ขนาดใหญเ่ ขา้ มาในลานบา้ น ไม่รู้เหมอื นกนั วา่ พวกเขากลบั ไปต้งั แต่ เมือ่ ไร เหตุใดจึงไมไ่ ดอ้ ยกู่ ินแกะยา่ งเมอื่ ครู่ พอพวกเขามาถึงก็วางห่อผา้ บนลงบนโต๊ะแลว้ แกห้ ่อผา้ ออก จึงไดเ้ ห็นว่า ดา้ นในมหี มนั่ โถวท่ีเพิ่งน่ึงเสร็จใหมร่ ้อนๆ เฉินหงอวีร่ ้องเรียกทุกคนอย่างเบิกบาน “จะกินแค่เน้ือแกะย่างไดอ้ ยา่ งไร มา…รีบมารับหมน่ั โถวร้อนๆ ไปกินดว้ ยกนั เถิด” เซียวจิงซันคิดไม่ถึงว่าพวกเฉินหงอวี่จะช่วยนาอาหารมาสมทบจึงมอง พวกเขาดว้ ยสายตาช่ืนชม

เฉิ นหงอว่ีมองชาวบ้านท่ีกาลังกิ นเน้ื อแกะย่างกันอย่างเอร็ ดอร่ อ ยแล้ว ตะโกนข้ึนอีกคร้ัง “เมื่อสองปี ก่อนหมู่บา้ นของพวกเรามีหมาป่ าบุกเขา้ มา หากไม่ไดพ้ ี่นอ้ งโจรป่ ากลุ่มน้ี พวกเราคงไม่พน้ ตอ้ งเป็นอาหารของหมาป่ า ไปแลว้ ” พอผูค้ นในหมู่บา้ นไดย้ ินก็พากนั พูดว่า “ไม่ผิด” และยงั กล่าวเสริมอีกวา่ “เป็ นเพราะพวกโจรป่ าช่วยพวกเราสู้กับฝูงหมาป่ า! แม้พี่เซียวจะมี ความสามารถ แต่หากไม่มีพวกเขาและอาศยั เพียงกาลงั ของชาวบา้ นอย่าง พวกเราก็เกรงวา่ จะรับมอื กบั ฝงู หมาป่ าไม่ไหวเป็นแน่” อาชิวประสานมือคารวะอยู่ท่ามกลางผูค้ นแลว้ กล่าวว่า “พวกท่านคือผูม้ ี พระคุณของหมู่บา้ นเราจริงๆ!” เฉินหงอว่ีพยกั หน้าเห็นด้วย “ยามน้ีพวกเขาได้กลบั มาเยือน ในช่วงท่ี อากาศหนาวเยน็ ถึงเพียงน้ี บนภูเขาลว้ นมีแต่หิมะปกคลุมแลว้ พวกเขาจะมี อะไรกินกนั ?” พวกชาวบา้ นต่างมองหนา้ กนั ไปมา ไมน่ านกค็ ิดข้ึนไดจ้ ึงทยอยกนั กล่าววา่ “เร่ืองน้ีไม่ตอ้ งกลดั กลุม้ ไป พวกเราลว้ นมีเสบียงอาหารสะสมเอาไวท้ ุก บา้ น เพยี งสละกนั คนละนิดยอ่ มตอ้ งมกี ินอยแู่ ลว้ ”

ชาวบา้ นอีกคนพูดเสริมวา่ “ในหมู่บา้ นของเรามีกนั ต้งั หลายร้อยคน ทาไม จะเล้ียงดูพนี่ อ้ งแค่สิบกวา่ คนไมไ่ ดก้ นั เล่า!” เฉินหงอว่ีรอจนทุกคนพูดจบ จากน้นั เขาก็ข้ึนไปยืนบนที่สูง โบกมือเป็ น สัญญาณแลว้ กล่าววา่ “ดี! พวกเราร่วมใจสามคั คีกนั แบบน้ี รับรองว่าตอ้ ง ดูแลพวกพอ้ งที่มาใหม่ให้มีชีวิตความเป็นอยทู่ ี่ดีในหมบู่ า้ นเราไดแ้ น่! วนั น้ี กินใหอ้ ิ่มทอ้ งก่อนแลว้ ค่อยหาเมยี สักคน!” พอไดย้ นิ เขาพูดประโยคสุดทา้ ย ทุกคนกพ็ ากนั หวั เราะข้ึนมา บรรดาโจรป่ าไดเ้ ห็นภาพเหตุการณ์เช่นน้ีต่างพากนั ขอบตาแดงน้าตาคลอ หน่วย แต่พอไดย้ นิ ประโยคสุดทา้ ยของเขาก็อดที่จะหวั เราะไม่ไดเ้ ช่นกนั พอกลบั มาหมู่บา้ นลี่สุ่ยก็เหมือนไดก้ ลบั บา้ นตนเอง เร่ืองอาหารการกินก็ ไม่ตอ้ งเป็นห่วง และอีกไมน่ านกห็ าภรรยาได!้ หมู่บ้านเลก็ ๆ ในป่ าเขา เร่ืองอาหารการกินในช่วงฤดูหนาวยอ่ มตอ้ งน่ากงั วลเป็นธรรมดา เพราะถา้ อากาศหนาวจดั กจ็ ะออกไปหาของป่ าไม่สะดวก เพยี งพริบตาในครอบครัว ก็มีผูช้ ายกินจุเพ่ิมข้ึนมามากมาย ตอนแรกเหมยจ่ือจึงยงั ห่วงว่าเสบียง

อาหารจะไม่พอ ทว่ายามน้ีเมื่อเห็นผูค้ นในหมู่บ้านร่วมแรงร่วมใจกัน ช่วยเหลือ นางจึงค่อยโล่งใจข้ึนมาบา้ ง หากทุกคนสามคั คีกนั ฤดูหนาวปี น้ี คงผา่ นไปไดอ้ ยา่ งง่ายดาย พวกโจรป่ าเองก็ขยันขันแข็งไม่เบา เพียงไม่นานพวกเขาก็ช่วยกัน ซ่อมแซมกระท่อมหลงั เก่าท่ีเดิมทีผผุ งั ไปแลว้ ข้ึนมาใหมจ่ นสามารถยา้ ยเขา้ ไปอยอู่ าศยั ได้ นบั แต่น้นั พวกเขากล็ งหลกั ปักฐานอยใู่ นหมู่บา้ นล่ีสุ่ยแห่งน้ี จริงๆ ส่วนเรื่องชื่อของเจา้ ตวั น้อยซ่ึงตอนแรกยงั หาช่ือท่ีเหมาะสมไม่ได้ พวก โจรป่ าเองก็ช่วยออกความเห็นกันมากมาย ทว่าพอมีคนนาเสนอข้ึนมาก็ ตอ้ งมีคนขดั ทุกคร้ัง สุดทา้ ยการปรึกษาหารือจึงกลายเป็ นการถกเถียงจน หาขอ้ สรุปไมไ่ ด้ กระทง่ั วนั หน่ึงเมือ่ มารดาของเหมยจ่ือนาขา้ วเหนียวน่ึงมาป้ันเป็นกอ้ นแลว้ แจกให้กบั ทุกคน ขณะท่ีพวกเขากาลงั กินขา้ วป้ัน ปากก็ถกเถียงกนั ไปดว้ ย “นี่ก็แค่ชื่อของเด็กน้อยไม่ใช่หรื อ ไหนเลยต้องทาให้ยุ่งยากขนาดน้ี ชาวบ้านอย่างพวกเราขอแค่ให้รู้จกั อ่อนน้อมถ่อมตนและเล้ียงง่ายก็พอ ดงั น้นั แค่ช่ือเพยี งเลือกที่เรียบง่ายสักหน่อยกไ็ ดแ้ ลว้ ”

ตอนน้นั ในมือพวกโจรป่ าต่างก็ถือขา้ วป้ันอยู่ คนหน่ึงในกลุ่มจึงพูดข้ึนว่า “ขา้ วป้ันนี่ขา้ ช่ืนชอบยงิ่ นกั เวลากินรสชาติกอ็ ร่อยและยงั อ่ิมทอ้ งดีดว้ ย อีก ท้งั ยงั หาไดง้ ่ายหรือจะเอามาต้งั เป็นช่ือก็ไดด้ ว้ ย!” เหมยจื่อไดย้ นิ ก็วงิ่ ถลาออกมาจากครัวท้งั ๆ ที่ในมือยงั ถือกระบุงใบหน่ึงอยู่ นางหวั เราะชอบใจแลว้ กล่าววา่ “หากเป็ นชื่อเล่น ใหช้ ่ือ ‘ฟ่ านถวน’ ก็ถือ วา่ ไม่เลวเลย” ทุกคนพากนั ตบหนา้ ขาดงั ฉาดและเห็นดว้ ยกบั ช่ือน้ี พวกเขาตดั สินใจรอ ใหเ้ ซียวจิงซนั กลบั มาแลว้ ค่อยถามความเห็นของเขาอีกที ทวา่ เซียวจิงซนั ก ลับไม่มีความคิดเห็นอ่ืนใดเพราะเร่ืองน้ีสาคัญท่ีเหมยจ่ือ ขอเพียงนาง เห็นชอบ เช่นน้ันชื่อ ‘ฟ่ านถวน’ ก็ถือว่าเหมาะ ถึงอยา่ งไรชื่อน้ีก็เป็ นเพียง ช่ือที่เรียกกนั ทวั่ ไป ต่อไปยงั สามารถต้งั ช่ือที่เป็นทางการไดอ้ ีก ย่างเข้าฤดใู บไม้ผลิ เจา้ หนูฟ่ านถวนเติบโตข้ึนท่ามกลางการดูแลจากท่านอาท้งั หลาย ยามน้ี เด็กชายสามารถคลานไปมาซุกซนอยู่บนเตียงไดแ้ ล้ว พวกท่านอาต่างก็ ชอบมาหยอกลอ้ เล่นกบั เขา บา้ งก็ใหข้ ี่คอข่ีหลงั พอเดก็ นอ้ ยข้ึนขี่หลงั ไดก้ ็

มกั จะดึงผมท่านอาเล่นอย่างสนุกสนาน ย่ิงพอไดเ้ ห็นท่านอาแสร้งส่งเสียง ร้อง “โอ๊ยๆ” เขากจ็ ะหวั เราะชอบใจจนเห็นฟันซี่นอ้ ยๆ สีขาวสะอาด

ตอนที่ 134 สมบตั ิลา้ ค่าของหล่จู ง่ิ อนั ในช่วงนี้เซียวจิงซันกาลังคิดวางแผนเร่ืองความเป็ นอยู่ระยะยาวให้กับ พวกพน่ี ้องโจรป่ า ชายหนุ่มยดึ หลกั ท่ีว่าหากอาศยั อยู่บนเขาก็ตอ้ งทาอาชีพท่ีเก่ียวขอ้ งกับป่ า เขา แต่ถา้ อาศยั อยใู่ กลแ้ หล่งน้ากต็ อ้ งทาอาชีพท่ีเก่ียวกบั น้า ในเมื่อผืนป่ าบนภูเขาแห่งน้ีช่างกวา้ งใหญ่ยิ่งนัก อนั ที่จริงแลว้ ต่อให้พวก โจรป่ ายึดอาชีพเป็ นนายพรานออกไปล่าสัตวก์ ันท้ังหมดก็ย่อมไม่เป็ น ปัญหาดว้ ยว่ามีภูเขาท้งั ลูกท่ีถือไดว้ า่ เป็ นขุมทรัพยม์ หาศาล และในน้ันยงั อุดมสมบูรณ์ไปดว้ ยทรัพยยากรเพ่ือยงั ชีพไมม่ ีวนั หมดสิ้น ทว่าเซียวจิงซันกลบั คิดอีกว่าหากอาศยั เพียงการล่าสัตวเ์ พ่ือยงั ชีพกถ็ ือเป็น การพ่ึงพาธรรมชาติในการทามาหากินมากเกินไป หากถึงช่วงฤดูหนาวก็ จะมีแต่หิมะปกคลุมไปทว่ั ท้งั ป่ าเขา คนกลุ่มน้ีกอ็ าจจะอดอยากได้ เซียวจิงซันจึงแบกพล่ัวเหล็กเดินสารวจไปรอบๆ เนินเขา ในที่สุดก็คิด ออกมาไดว้ ธิ ีหน่ึง นนั่ คือการบุกเบิกพ้ืนท่ีรกร้าง

เม่ือเร่ืองน้ีถูกนาไปพูดคุยอยา่ งแพร่หลายทวั่ ท้งั หมู่บา้ น ผูค้ นท่ียนื ลอ้ มวง ฟังต่างก็ไม่อยากเช่ือโดยเฉพาะผูใ้ หญ่บา้ น เฉินจิ้งจู่ลูบหนวดเคราพลาง ส่ายหนา้ แลว้ กล่าววา่ “หมูบ่ า้ นลี่สุ่ยของเรามีพ้ืนที่เท่าน้ีมาต้งั แต่บรรพบุรุษ อยากจะบุกเบิกพ้ืนท่ีรกร้างง้นั รึ? จิงซันเอ๊ย…” เขาต้งั ใจลากเสียงยาวแลว้ กล่าวต่อวา่ “นี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย! หากสามารถทาไดบ้ รรพชนของพวกเรา กค็ งทาไปแลว้ ” เซียวจิงซันยมิ้ มุมปาก แววตามุ่งมนั่ ย่งิ นกั เขากวาดตามองพ่ีน้องโจรป่ าท่ี อยู่ด้านหลังแล้วถามเสียงหนักว่า “บุกเบิกพ้ืนท่ีรกร้าง พวกเจ้าทาได้ หรือไม่?” กลุ่มชายฉกรรจ์ที่มีจิตวิญญาณของนักสู้อยู่เต็มเป่ี ยมตะโกนตอบอย่าง พร้อมเพรียง “ได!้ ” เฉินหงอวเ่ี ดินเขา้ มาหาแลว้ กล่าววา่ “คนมากยอ่ มมกี าลงั มาก เร่ืองน้ีก็พอมี ทางสาเร็จได้ หากจะบุกเบิกจริงขา้ ขอร่วมดว้ ย!” เมื่อเฉินหงอว่ีพูดเช่นน้ี คนอื่นๆ ก็ทยอยกันแสดงความคิดเห็น มีเพียง ครอบครัวท่ีมีที่ทางมากอยู่แลว้ ท่ีไดแ้ ต่ยืนมองพวกเขาดว้ ยแววตาเคลือบ แคลง

ผูใ้ หญ่บา้ นเฉินจิ้งจู่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ “หากพวกเจา้ จะทาขา้ ก็ไม่ห้าม แต่ถา้ มวั แต่เอาเวลาในช่วงฤดูใบไมผ้ ลิเช่นน้ีไปบุกเบิก พอถึงเวลาแลว้ ขาด แคลนเสบียงอาหาร ขา้ กช็ ่วยไมไ่ ดน้ ะ” เม่ือมเี ซียวจงิ ซันผู้เป็ นถึงอดตี แม่ทพั ใหญ่คอยออกคาส่ัง อีกท้งั มีอดีตทหารมาคอยเป็นลิ่วลอ้ เร่ืองน้ีมหี รือจะไม่สาเร็จ! เมอ่ื ใกลผ้ า่ นพน้ ฤดูใบไมผ้ ลิ ท่ีดินรกร้างสิบกวา่ หมูก่ ถ็ ูกถางเป็นท่ีเรียบร้อย ดงั น้ันยอ่ มมีพวกที่อิจฉาริษยาเป็ นธรรมดา ทวา่ คนท่ีอยากขอเขา้ ร่วมดว้ ย น้นั มีเยอะกวา่ มาก ผูใ้ หญ่บา้ นเฉินจิ้งจู่ทาเพียงเฝ้าดูไม่พูดไม่จา แต่ลูกสะใภท้ ี่มีสินเดิมเป็ น ที่ดินหลายหมู่เร่ิมพร่าบ่นให้ฝูเกอเขา้ ไปร่วมบุกเบิกในคร้ังน้ีดว้ ย เพ่ือจะ ไดม้ ีส่วนร่วมในที่ดินอย่างคนอ่ืนบา้ ง เฉินจิ้งจู่จึงชกั สีหน้าใส่นาง เพราะ มาถึงตอนน้ีแลว้ เขาจะมหี นา้ ไปขอเขา้ ร่วมกบั เซียวจิงซนั หรือเฉินหงอวีไ่ ด้ อยา่ งไร

ตอนน้ีเซียวจิงซนั แบ่งคนทางานออกเป็ นสองส่วน ส่วนหน่ึงใหท้ าการถาง พ้ืนท่ีรกร้างต่อไป อีกส่วนให้รับผิดชอบไถหว่านและเพาะปลูกในท่ีดิน ใหม่ หวงั เพียงวา่ เมื่อถึงฤดูใบไมร้ ่วงจะมผี ลผลิตใหเ้ กบ็ เกี่ยวไดบ้ า้ ง เหมยจื่อเป็ นกาลงั หลกั ในการนาหญิงสาวในหมู่บา้ นมาช่วยกนั รับผดิ ชอบ เรื่องเสบียงอาหาร นอกจากพวกนางจะช่วยส่งข้าวส่งน้าให้กับผูท้ ่ีใช้ แรงงาน ยงั เรียกไดว้ ่าเป็ นการเปิ ดโอกาสให้พี่น้องโจรป่ าไดพ้ บกบั หญิง สาวท่ียงั ไมอ่ อกเรือน จึงเป็นธรรมดาท่ีอาจมีบางคู่ถูกตาตอ้ งใจกนั เหมยจื่อ ท่ีเฝ้ามองอยตู่ ลอดเร่ิมนึกสนุกจึงมีความคิดวา่ จะเป็นแมส่ ่ือใหก้ บั พวกเขา บางคร้ังเหมยจื่อก็จะพาเซียวฟ่ านถวนไปยังท่ีนาเพื่อดูทุกคนทางาน ฟ่ านถวนเองก็ชอบคลานเล่นอยู่ตามแปลงนาด้วยท่าทางมีความสุ ข บางคร้ังเขาก็เล่นสนุกจนเน้ือตวั เต็มไปดว้ ยดินโคลน ดงั น้ันในยามปกติ เหมยจ่ือจึงไม่ใหเ้ ขาลงไปคลานในนา แต่ก็มีบา้ งท่ีนางมองไม่ทนั เซียวจิง ซันท่ีอยู่ข้างๆ จึงเอ่ยปากว่า “ถึงอย่างไรท่ีนาก็มีแต่ดินโคลน เจ้าให้เขา คลานเล่นกไ็ ด”้ เหมยจื่อลองคิดดูก็ถูกของสามี ตอนท่ีนางยงั เป็นเดก็ ก็คลานเล่นตามพ้นื ดิน แบบน้ีเช่นกนั นางจึงปล่อยลูกชายใหไ้ ดส้ นุกสนานตามใจ

นบั แต่น้นั เจา้ หนูนอ้ ยเซียวฟ่ านถวนก็ย่ิงไดใ้ จ บางคร้ังก็เล่นจนใบหน้าเต็ม ไปดว้ ยดินโคลน เหลือเพียงดวงตากลมโตจอ้ งมองผคู้ นอยา่ งซุกซน ทาเอา พวกผูใ้ หญ่พากันหัวเราะอย่างเอ็นดู จากน้ันบรรดาท่านอาและอาสะใภ้ ต่างกจ็ ะแยง่ กนั อุม้ ตวั เขาแลว้ พาไปลา้ งหนา้ ลา้ งตาท่ีริมลาธาร วนั เวลาผา่ นไปเช่นน้ีจนกระทง่ั วนั หน่ึง ขณะที่ทุกคนกาลงั ทางานอยู่ในท่ี นาก็ไดย้ ินเสียงฝี เทา้ มา้ ดงั มาแต่ไกล ตามมาด้วยเสียงแหบห้าวตะโกน เรียกชื่อเซียวจิงซัน คนส่วนใหญ่จึงเงยหน้ามอง ก็เห็นคนสองคนกบั มา้ สองตวั กาลงั ควบตรงมาทางน้ี คนท้งั สองช่างดูคุน้ ตาเหลือเกิน… หลงั จากเหมยจื่อเพ่งสายตามองก็รู้สึกยินดี ชายหนุ่มท่าทางหยาบกร้านผู้ น้นั ที่แทก้ ็คือหลู่จ่ิงอนั ท่ีไม่ไดพ้ บกนั มานาน ส่วนขา้ งกายของเขาก็คือเผิง เอ๋อหญิงรับใชค้ นสนิทท่ีเคยดูแลปรนนิบตั ินางมาก่อน ยามน้ีคนท้งั สองนง่ั มาบนหลังมา้ ตัวเดียวกัน ดูท่าทางสนิทชิดเช้ือกันย่ิงนัก ส่วนมา้ อีกตัว บรรทุกหีบขนาดมหึมามาดว้ ยใบหน่ึง ทนั ทีท่ีหลู่จิ่งอนั มองเห็นเซียวจิงซนั เขาก็พลิกตวั ลงจากหลงั มา้ แลว้ วิ่งมา หาอยา่ งรวดเร็ว เซียวจิงซนั เองก็โยนพลวั่ ในมอื ทิ้งแลว้ รีบไปตอ้ นรับ พวก เขาต่างไม่ไดส้ นใจดินโคลนท่ีเป้ื อนอย่เู ต็มมือ โอบร่างของแต่ละฝ่ ายแลว้

หวั เราะเสียงดงั กอ้ ง บรรดาพ่ีน้องคนอื่นๆ พากนั วางเครื่องไมเ้ คร่ืองมือที่ ถืออยแู่ ลว้ วงิ่ เขา้ มาสมทบ ขณะท่ีทุกคนกาลงั แย่งกันซักถามหลู่จิ่งอนั เหมยจ่ือก็ปลีกตัวไปตกั น้า บริเวณใกลๆ้ กบั ท่ีนาและเอาของแหง้ ๆ ออกมาจดั เตรียม ก่อนจะเรียกให้ ทุกคนมานง่ั ลงกินร่วมกนั และจะไดพ้ ดู คุยกนั ไปดว้ ย พอสอบถามหลู่จิ่งอนั แลว้ ก็ไดค้ วามว่า อนั ที่จริงหลงั จากเซียวจิงซันจาก ไปไดไ้ มน่ าน เขากเ็ ร่ิมเตรียมการท่ีจะออกจากเมอื งหลวงเช่นกนั เขาไดน้ า เงินทองที่เก็บสะสมไวเ้ ป็ นเวลานานไปแลกเป็ นของมีค่าที่สามารถพกติด ตวั อไดง้ ่าย และหลงั ออกจากราชสานักแลว้ ก็ท่องเท่ียวไปทวั่ ยุทธภพท้งั เหนือจรดใต้ ทา้ ยท่ีสุดจึงค่อยเดินทางมาหาเซียวจิงซนั ท่ีนี่ เหมยจื่อจบั มือของเผิงเอ๋อพลางเอ่ยถามหลู่จ่ิงอนั อย่างยวั่ เยา้ “พี่หลู่ ที่จริง ท่านมาเพยี งคนเดียวกไ็ ด้ เหตุใดตอ้ งพาเผงิ เอ๋อของเรามาดว้ ยเล่า?” เมื่อเผิงเอ๋อไดย้ ินคาถามจากนายหญิงท่ีตนเคยปรนนิบตั ิใกลช้ ิด ใบหน้า นางก็แดงเร่ือ รีบกม้ หน้างุดทนั ที แต่หลู่จิ่งอนั กลบั โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ แลว้ กล่าวว่า “อาซ้อ ก่อนหน้าน้ีขา้ เคยรับปากว่าจะดูแลเผิงเอ๋อแทนพวก

ท่าน ดังน้ันตอนจะจากมาข้าก็เลยฉุกคิดได้ เช่นน้ีแลว้ ข้าจะทิ้งนางได้ อยา่ งไร จึงตอ้ งพานางมาดว้ ยกนั นี่ไงเล่า” เหมยจ่ือกะพริบตาปริบๆ แลว้ เอ่ยไล่ตอ้ นต่อ “แต่นางเป็ นหญิงสาวตวั คน เดียว กลบั ตอ้ งมาขี่มา้ ตวั เดียวกนั กบั ท่านอีก…” หลู่จิ่งอนั ด่ืมน้าพร้อมกบั บอกอยา่ งหนา้ ช่ืนตาบานไปดว้ ยวา่ “เช่นน้นั ขา้ ก็ ตอ้ งแต่งงานกบั นางแน่” คาพูดของเขาฟังดูห้วนๆ ง่ายๆ ทาใหเ้ ผิงเอ๋อย่ิงเขินอายจนใบหนา้ แดงก่า ผคู้ นรอบขา้ งพากนั โห่ร้องดว้ ยความปี ติยนิ ดี เดิมทีตอนที่เซียวจิงซันและเหมยจื่อรีบร้อนจากมา เผงิ เอ๋อก็ไร้ท่ีพกั พิงจึง จาตอ้ งไปอยู่ในจวนของหลู่จ่ิงอนั ใครจะคาดคิดว่าตอนน้ีนางจะมีวาสนา กลายเป็ นคู่ครองของเขาไปแลว้ เมื่อในหมู่บ้านมีชายฉกรรจ์เพม่ิ ขนึ้ มามากมาย หนาซ้ายงั มีหลู่จิ่งอันกับเผิงเอ๋อตามมาสมทบด้วยอีก เฉินหงอว่ีจึงพา ผูใ้ หญ่บา้ นมาทาสามะโนครัวให้กบั ทุกคน นบั แต่น้ีไปพวกเขาก็สามารถ ลงหลกั ปักฐานสร้างครอบครัวอยทู่ ่ีหมู่บา้ นลี่สุ่ยไดแ้ ลว้

หลู่จ่ิงอนั ต้งั ใจจะเลียนแบบพี่ใหญ่ของตนจึงปลูกบา้ นหลงั หน่ึงอยู่ขา้ งๆ บา้ นของพวกเขา อีกท้งั ยงั ไดร้ ับการช่วยเหลือจากเหมยจื่อและเซียวจิงซนั ในเร่ืองการจดั งานแต่งงานอย่างเรียบง่ายเพื่อตบแต่งเผิงเอ๋อมาเป็ นภรรยา อีกดว้ ย ตอนแรกที่มาถึงหลู่จ่ิงอนั ไดเ้ อาขา้ วของล้าค่าท่ีพกติดตวั มาแจกจ่ายใหก้ บั ทุกคน แต่เมื่อทุกคนรับมาพนิ ิจพจิ ารณาแลว้ ต่างก็ส่งคืนใหเ้ ขา หลู่จิ่งอนั จึง พูดอย่างรู้สึกขายหนา้ ว่า “น่ีเป็ นของที่ขา้ อุตส่าห์แบกขา้ มน้าขา้ มทะเลมา เชียวนะ พวกเจา้ รับเอาไวเ้ ถิด ต่อไปภายภาคหนา้ ยงั ใชท้ าทุนได!้ ” หลงั จากวนั น้ันทุกคร้ังท่ีหลู่จ่ิงอนั ติดตามเซียวจิงซันออกไปยงั ที่ดินรกร้าง กลางป่ าเพ่ือถางหญา้ ขณะท่ีมือของเขาสัมผสั จอบพลั่วไปจนถึงมีดถาง หญา้ ก็จะไดย้ ินเขาทอดถอนใจแลว้ บ่นพึมพาวา่ “ขา้ ร่ารวยถึงเพียงน้ี เหตุ ใดตอ้ งมาทางานเช่นน้ีดว้ ยเล่า!” ทว่าเซียวจิงซนั กลบั ไม่สนใจ เอาแต่กม้ หน้าก้มตาทางานต่อไป บรรดาพ่ี น้องคนอื่นๆ ก็ไม่ไดเ้ ห็นแก่หนา้ อดีตแม่ทพั ใหญผูน้ ้ี พวกเขาไม่แมแ้ ต่จะ สนใจมองหลู่จิ่งอนั ดว้ ยซ้า ส่วนพวกหญิงสาวชาวบา้ นและบรรดาฮูหยิน พอได้ยินพวกนางก็พากันเอามือป้องปากแอบหัวเราะคิกคัก บางคนยงั แสร้งแกว่งอาหารในมือไปมา ปากก็พูดเยา้ แหย่ว่า “ท่านลองเอาของสี

เหลืองๆ เงาๆ พวกน้ันมาแลกสิ ไม่แน่ว่าพวกขา้ อาจจะยอมแบ่งปันแผน่ แป้งใหท้ ่านกินบา้ งกไ็ ด”้ หลู่จ่ิงอนั กระแทกเทา้ ลงบนโคลนอย่างโกรธเกร้ียว “ขา้ ไม่เชื่อหรอกวา่ ถา้ มเี งินแลว้ แค่เพียงของกินจะหาซ้ือไมไ่ ด!้ ”

ตอนท่ี 135 เจ้าดผู ิดแล้ว + คาสารภาพของอาจิง้ (1) หลงั จากน้ันไม่นานหลู่จ่ิงอนั กไ็ ด้รู้ว่าเขาสามารถใช้เงินของตัวเองได้เพยี ง เดือนละคร้ัง และตอ้ งใชต้ อนที่ลงจากเขาเพือ่ เลือกซ้ือขา้ วของต่างๆ กลบั ไปยงั หมู่บา้ น หลู่จิ่งอันเดินเขา้ ไปในตลาดด้วยความสงสัยแลว้ ก็ตอ้ งพบกับเรื่องท่ีน่า ประหลาดใจ! บรรดาทองคากอ้ นซ่ึงเป็ นของมีค่าของตนถูกผคู้ นในตลาด ทาราวกบั ไมเ่ คยพบเห็นมาก่อน! น่ันเพราะคนในเมืองเล็กๆ เช่นน้ีเคยใช้กันเพียงเหรียญโลหะทองแดง เท่าน้นั ! ค่าคืนน้ัน เผิงเอ๋อก็พบว่าสามีของตนกาลงั ใชเ้ ทา้ ถีบหีบขนาดมหึมาใบหน่ึงออกไป นอกบา้ น นางจึงถามอย่างสงสัย “น่ันมนั ของล้าค่าของท่านไม่ใช่หรือ ทาไมตอนน้ีถึง…”

หลู่จิ่งอนั ไม่รอให้เผิงเอ๋อพูดจบก็ตอบกลบั อย่างอารมณ์เสีย “ช่างเถอะ! ข้าวของพวกน้ีอยู่ท่ีน่ีก็มีแต่ทาให้รกเปล่าๆ บ้านของเราเดิมทีก็ไม่ได้ กวา้ งขวางแลว้ จะเก็บใหเ้ กะกะทาไม!” เผงิ เอ๋อถามต่ออย่างงุนงง “ท่านใหม้ า้ แบกมนั มาตลอดทาง ตอ้ งเสียแรงไป ไม่น้อย ท่านก็ลองหาสักที่เก็บเอาไวก้ ่อนก็ไดน้ ่ี ทาไมตอ้ งโยนมนั ทิ้งดว้ ย เล่า” หลู่จ่ิงอนั มาลองคิดดูก็เห็นดว้ ย “ก็ได้ ถา้ อย่างน้นั ขา้ จะเก็บมนั ไวใ้ นบ่อก็ แลว้ กนั ขา้ งในน้นั เกบ็ ของไดไ้ ม่นอ้ ยเลย” หลงั จากน้นั เผงิ เอ๋อกไ็ ดเ้ ห็นกบั ตาวา่ สามีของตนแบกหีบอนั หนกั อ้ึงใบน้นั ออกไปดา้ นนอกแลว้ ปี นลงไปในบ่อใตด้ ิน เขาวางหีบไวด้ า้ นในสุดของ บ่อ ในตอนทา้ ยยงั ถีบมนั ทีหน่ึงก่อนจะพูดอย่างโมโหวา่ “เงินทองของล้า ค่าเช่นเจา้ ขา้ ไมต่ อ้ งการแลว้ !” ในคืนเดยี วกนั เหมยจื่ออาบน้าให้เจา้ ตวั น้อยเสร็จก็พาไปกล่อมนอนจนกระทงั่ เขาหลบั นางถึงไดข้ ้ึนไปนอนบนเตียงกบั เซียวจิงซนั

หญิงสาวซุกกายเขา้ ไปอยู่ในออ้ มอกของสามีอย่างเงียบเชียบ ใช้นิ้วเข่ีย หน้าอกของเขาเล่นแลว้ นึกไปถึงตอนที่เพ่ิงแต่งงานกนั ใหม่ๆ ผ่านไปแค่ ชวั่ พริบตานางกก็ ลายเป็นแม่คนเสียแลว้ เหมยจ่ือไลน้ ิ้วมือเบาๆ ไปตามรอยแผลเป็ นบนอกของเซียวจิงซนั แลว้ จู่ๆ ก็คิดถึงเรื่องหน่ึงข้ึนไดจ้ ึงยื่นมือไปจบั ท่ีมือขวาของเขา หลายวนั มาน้ีถึง เซียวจิงซันจะทางานถางกลบพ้ืนท่ีรกร้างมาตลอด แต่เขาก็ใชเ้ พียงมือซา้ ย ในการจบั พลว่ั ไม่ค่อยไดใ้ ชม้ ือขวาออกแรงมากนกั หยิงสาวถอนหายใจยาว ใบหน้าเนียนซุกไซ้อยู่บนแผงอกแกร่ง พึมพา เสียงแผว่ วา่ “ต่อไปมือขา้ งน้ีของท่านจะไมห่ ายเป็นปกติแลว้ หรือ?” มือใหญ่ของเซียวจิงซันโอบรอบเอวนาง พลางลูบแผน่ หลงั หญิงสาวอยา่ ง เบามือก่อนจะกล่าววา่ “วางใจเถิด ต่อไปกจ็ ะค่อยๆ ดีข้ึนเอง” เหมยจื่อยงั คงรู้สึกสงสารเขา “ตอ้ งรออีกนานแค่ไหนจึงจะดีข้ึนเล่า?” ทวา่ เซียวจิงซนั กลบั ไม่ตอบ เพียงใชม้ ือหยาบกร้านลูบไลไ้ ปตามแผน่ หลงั นวลเนียนของนาง

เหมยจ่ือถูกมือใหญ่สัมผสั จนรู้สึกจกั จ้ี ร่างกายก็พลอยอ่อนปวกเปี ยกไป หมดจนตอ้ งขยบั เขา้ ไปแนบชิดกบั อกของเขามากข้ึน ยามน้ีลมหายใจของ เซียวจิงซันเริ่มถี่กระช้นั ย่ิงกว่าเดิม ทนั ใดน้ันเขาก็ออกแรงยกท้งั ร่างของ นางใหข้ ้ึนมานง่ั คร่อมบนร่างของตน เหมยจ่ือตกใจจนร้องเสียงหลง กาหมดั ทุบลงบนอกหนาแลว้ บ่นว่า “คน นิสัยไมด่ ี ขา้ ตกใจหมดเลย!” ขณะที่มือกาลงั ทุบอกแขง็ ๆ ของเขา นางก็รู้สึกว่ามีบางอยา่ งไม่ปกติ หญิง สาวจอ้ งมองเขาอยา่ งกงั ขาในใจ เซียวจิงซนั หวั เราะเสียงทุม้ ดวงตาเป็นประกาย “เจา้ มองอะไรกนั ?” เหมยจื่อก้มหน้ามองมือขา้ งขวาของเขาท่ีประคองเอวของตนอยู่ “เม่ือครู่ น่าจะเป็นมอื ขา้ งน้ีท่ียกตวั ขา้ ใหล้ อยข้ึนมาใช่หรือไม่?” เซียวจิงซนั กลบั เลิกคิว้ ข้ึนเลก็ นอ้ ยแลว้ กล่าววา่ “เดก็ โง่ เจา้ ดูผดิ แลว้ !” พอพดู จบมอื ท้งั สองขา้ งของเขากป็ ระคองเอวนางเอาไว้ พยายามกดตวั นาง ใหต้ รงกบั ตาแหน่งที่กาลงั ชูชนั ของตวั เอง

ทันทีท่ีส่ิงน้ันเข้าไปด้านในเหมยจื่อพลันรู้สึกอึดอัดตรงช่วงล่าง ทว่า ความคิดกลบั ยงั จดจ่อกบั เรื่องท่ีตนสงสัย ในใจยงั คงวุ่นวายอยู่ท่ามกลาง การกระแทกกระท้นั ข้ึนลงอยา่ งเร่าร้อน เม่อื ครู่…นางตอ้ งไมไ่ ดด้ ูผดิ แน่! ……………………………………………………………………… คาสารภาพของอาจงิ้ (1) ข้าชื่อว่า ‘อาจงิ้ ’ ปี นีอ้ ายุสิบเอด็ สถานท่ีที่ขา้ อาศยั อยู่มีชื่อว่าหมู่บา้ นล่ีสุ่ย หมู่บา้ นน้ีมีพ้ืนที่กวา้ งขวาง ทุก ครอบครัวลว้ นมีบา้ นท่ีปลูกสร้างอย่างมน่ั คงแขง็ แรง รอบๆ บา้ นของพวก ขา้ ห้อมล้อมไปด้วยท่ีดินหลายแปลง ท่ีดินพวกน้ีเป็ นท่ีท่ีใช้ทามาหากิน ร่วมกนั ปกติแลว้ ท่านพอ่ ท่านแมข่ องขา้ รวมถึงพวกท่านอาและอาสะใภจ้ ะ ช่วยกันทาการเพาะปลูก ดงั น้ันผลผลิตที่เก็บเกี่ยวไดก้ ็จะจดั สรรปันส่วน ใหก้ บั ทุกคน

เม่ือยามว่างเวน้ จากงานเพาะปลูก พวกท่านอาก็จะเขา้ ไปในป่ าลึกโดยมี ท่านพ่อของขา้ เป็นผนู้ ากลุ่ม เพอื่ เสาะหาอาหารป่ ามาใหท้ ุกคน และทุกคร้ัง ท่ีถึงช่วงเวลาน้ี เดก็ อยา่ งพวกขา้ ต่างก็น้าลายสอไปตามๆ กนั ท่านพ่อของขา้ เป็นบุรุษรูปร่างสูงใหญ่ ท่านแม่ของขา้ ก็มรี อยยมิ้ อ่อนหวาน ขา้ ยงั มีพี่ชายคนหน่ึงท่ีชอบพาขา้ วิ่งเล่นไปทวั่ ท้งั หุบเขา และแน่นอนวา่ ขา้ ยงั มที ่านอาและอาสะใภอ้ ีกจานวนมาก ท่านอาทุกคนลว้ นดีกบั ขา้ ยิ่งนกั ในบรรดาท่านอาท้งั หมด ขา้ ชอบท่านอา หลู่กบั ท่านอาเผยมากที่สุด ท่านอาหลู่เพียงแค่ตบมอื ก็สามารถแสดงกลให้ ขา้ ดูไดแ้ ลว้ หนาซ้าบนคางยงั มีหนวดเคราให้ขา้ ดึงเล่นไดด้ ว้ ย แน่ล่ะ! พอ ขา้ เริ่มโตข้ึนมาหน่อย ขา้ ก็ไมก่ ลา้ ดึงเล่นอีก o(╯□╰)o เพราะท่านแม่บอกว่าถา้ ขา้ ยงั กลา้ ดึงหนวดเคราของท่านอาหลู่ นางก็จะ ไม่ให้ขา้ กินขาหมูอีกต่อไป พอคิดถึงกลิ่นหอมๆ และรสชาติของเน้ือขา หมูแลว้ ขา้ จึงรู้สึกว่าควรอยู่ให้ห่างจากหนวดเคราของอาหลู่น่าจะดีกว่า ความสนุกสนานเช่นน้นั กินไมไ่ ดส้ ักหน่อย หลังจากการเล่นหนวดเคราของท่านอาหลู่เป็ นเร่ื องต้องห้าม ข้าจึง เปลี่ยนไปเขา้ หาท่านอาเผยแทน

ท่านอาเผยผนู้ ้ีปกติแลว้ ไม่ค่อยพูดจา แต่ท่านอาก็ดีกบั ขา้ มาก ตวั ท่านอาเอง มีลูกชายถึงสามคนซ่ึงลว้ นแต่ซุกซนท้งั น้นั ท่านอาจึงรักและเอ็นดูขา้ มาก หากขา้ ตอ้ งการอะไร ท่านอาก็จะหามาให้ทุกคร้ัง บางคร้ังท่านอายงั เอาขา หมูที่เก็บไวใ้ นบ่อเก็บเสบียงมาให้ข้ากินอีกด้วย ทว่าท่านอากลับไม่มี หนวดเคราให้ขา้ ดึงเล่น ขา้ จึงแสร้งทาเป็ นปาดน้าตาดว้ ยความเศร้าเสียใจ และขอให้ท่านอาไปปี นตน้ ไมเ้ ป็ นเพื่อนขา้ แทน น่าเสียดายท่ีท่านอาไม่ หลงกล กลบั บอกใหข้ า้ ไปหาพใ่ี หญแ่ ลว้ ใหเ้ ขาช่วยสอนปี นตน้ ไม้ เฮอ้ ! ขา้ รู้อยแู่ ลว้ วา่ พี่ใหญไ่ มม่ วี นั พาขา้ ไปปี นตน้ ไมด้ ว้ ยเดด็ ขาด แมท้ ่านอา เผยไม่สนบั สนุนขา้ ก็ช่างเถิด ในใจขา้ ก็เขา้ ใจไดอ้ ยา่ งดีเพราะขา้ ไม่ใช่เด็ก นอ้ ยแลว้ วนั หน่ึงพี่เทียนเฟยลูกชายของท่านอาหลู่มาหาขา้ แลว้ พูดอยา่ งใจดีวา่ “ไป หาสมบตั ิดว้ ยกนั ไหม?” ขา้ มองพี่เทียนเฟยดว้ ยความรู้สึกเบ่ือหน่ายแวบหน่ึง ในใจพลนั คิดว่าหา สมบตั ิอะไรกนั พ้ืนท่ีบนเขาแห่งน้ีพวกเราก็ท่องเท่ียวไปจนทว่ั มาต้งั นาน แลว้ ทว่าพ่ีเทียนเฟยกลบั ทาท่าทางลบั ๆ ล่อๆ บอกวา่ “พี่ฟ่ านถวนบอกวา่ ในบ่อเสบียงของบา้ นขา้ มีของบางอย่างน่าสนใจ ตอนกลางคืนจะมีแสง แวววบั ดว้ ย”

พอขา้ ไดย้ ินก็ชักจะสนุกข้ึนมา ขา้ รู้ดีว่าพี่ใหญ่ของขา้ น้ันเป็ นคนท่ีเฉลียว ฉลาดยง่ิ นกั ความคิดท่ีเขาเสนอน้นั ตอ้ งไมเ่ ลวเป็นแน่ วนั รุ่งขึน้ ท่านพ่อและบรรดาท่านอาต่างพากันไปยงั ที่นา ท่านแม่และพวกท่านอา สะใภก้ ช็ ่วยกนั เอาของกินต่างๆ ออกมาตากท่ีลานหนา้ บา้ นเพื่อทาเป็ นของ แหง้ หลงั จากพี่ใหญ่ส่งสายตาเป็ นสัญญาณให้ ขา้ ก็หนีตามเขาออกมาขา้ งนอก ทนั ที ทว่าพอถึงลานหน้าบ้านของท่านอาหลู่ ข้าก็เห็นคนกลุ่มหน่ึงมา รวมตวั กนั อยู่ท่ีนั่นแลว้ พอคิดว่าอีกเด๋ียวจะไดเ้ ห็นสมบตั ิล้าค่าที่เปล่งแสง ได้ ใบหนา้ ทุกคนกด็ ูต่ืนเตน้ ยง่ิ นกั ว่ากนั ว่าบ่อเก็บเสบียงแห่งน้ีเมื่อก่อนครอบครัวของท่านอาหลู่เคยใช้งาน ต่อมาเป็นเพราะบ่อน้นั เลก็ เกินไปจึงถูกทิ้งร้างไม่ไดใ้ ชอ้ ีกแลว้ ตอนน้ีพวก เรามารวมตวั กนั อยู่ที่ปากบ่อ มีก็เพียงกล่ินแปลกๆ ท่ีโชยออกมาตรงหน้า แต่ดา้ นในน้นั มดื สนิท มองไมเ่ ห็นอะไรท้งั สิ้น

พี่ฟ่ านถวนถลกแขนเส้ือข้ึนแลว้ ลว้ งแท่งไมจ้ ุดไฟออกมาอนั หน่ึง จากน้นั ก็ ยื่นแท่งไฟน้ันเขา้ ไปในบ่อ พ่ีเทียนเฟยถามดว้ ยความสงสัย “เจา้ ทาอะไร หรือ? เจา้ จะเผาสมบตั ิท้งั หมดหรือไงกนั ?” ขา้ อดหัวเราะขาท่านพี่เทียนเฟยไม่ได้ “พี่ไม่รู้หรอกหรือ ท่านพ่อขา้ เคย บอกว่าบ่อท่ีไม่ไดใ้ ชง้ านมานาน ดา้ นในอาจจะมีไอพิษก็เป็ นไดจ้ ึงตอ้ งใช้ ไฟเผาสักหน่อยก่อน” หลงั จากผ่านไปครู่หน่ึง พี่ใหญ่ก็โน้มกายลงดมกลิ่น สุดทา้ ยก็พูดว่า “ลง ไปไดแ้ ลว้ ” พอพูดจบเขาก็กระโดดลงไปทนั ที แต่พเี่ ทียนเฟยยงั ลงั เลอยูค่ รู่หน่ึงจึงค่อย กระโดดตามลงไป จากน้ันท่านพ่ีคนอื่นๆ ก็ไม่ยอมร้ังรออีก รีบกระโดด ตามลงไปติดๆ ส่วนขา้ ก็ถลกขากางเกงข้ึน จบั ท่ีปากบ่อไวแ้ ลว้ กระโดด ตามลงไปเช่นกนั เสียงของพ่ีเทียนเฟยตะโกนข้ึนมาว่า “เร็วเขา้ ขา้ รอรับ เจา้ อย”ู่ ขา้ ไมไ่ ดส้ นใจฟังเขา แต่ค่อยๆ หยอ่ นตวั ลงไปกน้ บ่อ ความจริงแลว้ ภายใน บ่อน้นั มดี ินและใบไมท้ บั ถมเตม็ ไปหมด หากตกลงไปก็ไมน่ ่าจะเจบ็ เท่าไร

ขา้ รู้ว่าท่าทางเช่นน้ีของพ่ีเทียนเฟยก็เพียงเพื่อจะเอาใจขา้ เท่าน้นั สาหรับ เร่ืองน้ีขา้ ยอ่ มรู้ดีกวา่ ใคร หลงั จากที่เดก็ ท้งั กลุ่มกระโดดลงไปแลว้ บ่อเลก็ ๆ ก็แน่นเบียดเสียดข้ึนมา ทนั ที

ตอนที่ 136 คาสารภาพของอาจงิ้ (2) ท่ามกลางความมืดมดิ คนน้ีก็ว่าเจา้ เหยียบเท้าข้า คนน้ันก็พูดเจ้าถอยไปหน่อยขา้ จะหาสมบัติ สุดทา้ ยพี่ใหญ่ของขา้ ก็พดู เตือนเสียงเบาวา่ “อยา่ พูดมาก สมบตั ิตอ้ งอยใู่ นน้ี น่ีแหละ!” ทุกคนเงียบเสียงทนั ควนั สายตามองตามที่พ่ีใหญท่ ่ีช้ีลงไปตรงเทา้ ของตน ทุกคนจึงเห็นวา่ ตรงน้นั มีของบางอยา่ งกาลงั ส่องแสงวาววบั เล่นกบั แสงไฟ อยู่ มีท้งั ที่เป็นแสงสีขาว แสงสีเขียว แลว้ ยงั มีแสงสีแดงอีกดว้ ย เป็นแสงท่ีดู แวววาวยง่ิ นกั แสงตะเกียงน้ามนั ของที่บา้ นยงั ไม่อาจเทียบกบั ส่ิงน้ีไดเ้ ลย พวกเราทุกคนต่างพากนั ตกตะลึง จอ้ งมองพ่ีใหญข่ ดุ เศษซากใบไมท้ ี่ทบั ถม น้ันออก ในที่สุดก็เอาสิ่งที่ซ่อนอยู่ดา้ นในออกมาจนได้ พอเห็นเช่นน้ีทุก คนก็ได้สติกลบั มาแล้วเร่ิมทาในส่ิงเดียวกัน นั่นคือน่ังยองๆ แลว้ ขุดหา สมบตั ิ บางคนก็ขุดไดส้ ีขาว บางคนก็ขุดไดเ้ ป็ นกอ้ นกลมๆ ส่วนขา้ น้ันมอื ไมว้ อ่ งไวควา้ ไปเจอพวงสีแดงแสนสวยพวงหน่ึงข้ึนมาได้

พ่ีใหญ่เห็นพวกเรากาลงั วุ่นวายชุลมุนกนั ยกใหญ่จึงเรียกทุกคนมาปรึกษา แลว้ บอกวา่ สมบตั ิในน้ีมีมากมาย ไม่สู้เอาของส่วนใหญ่เก็บซ่อนไวท้ ่ีเดิม จะดีกวา่ และให้ทุกคนเอาออกไปเพียงคนละชิ้น แบบน้ีจะไดไ้ ม่ถูกผใู้ หญ่ จบั ได้ เด็กๆ ท้งั กลุ่มลว้ นเชื่อในส่ิงที่พี่ฟ่ านถวนพูดมาโดยตลอด เป็ นธรรมดาท่ี จะไม่มีความเห็นเป็ นอ่ืน ต่างพากันแสดงท่าทางว่าเห็นดว้ ย ทุกคนจึงกา สมบตั ิไวใ้ นมอื คนละชิ้นแลว้ ปี นข้ึนมาจากบ่อ พี่เทียนเฟยหยิบไดส้ มบตั ิสีเขียว ขนาดใหญ่ประมาณไข่ห่านเห็นจะได้ ขา้ เห็นแลว้ ก็นึกอยากไดม้ นั ข้ึนมา รู้สึกว่าถา้ สีเขียวของเขาไดเ้ ขา้ คู่กบั สีแดง ของขา้ คงจะงดงามน่าดู พี่เทียนเฟยเองก็รู้ความคิดของขา้ เขาจึงจะยกมนั ให้กบั ขา้ แต่พอขา้ ลองทบทวนดูแลว้ ก็จาตอ้ งส่ายหนา้ ปฏิเสธ เพราะขา้ คง รับของของเขามาเปล่าๆ ไม่ได้ วนั น้นั ภายในใจของทุกคนต่างต่ืนเตน้ ยนิ ดีกนั มากและกร็ ู้สึกหวาดหวน่ั ไม่ แพ้กัน เฝ้าพะวงถึงแต่เร่ื องสมบัติทาให้เวลาทาอะไรก็ดูไม่ค่อยเป็ น ธรรมชาติ ท่านแมข่ องขา้ ถึงขนาดถามดว้ ยความแปลกใจวา่ “อาจิ้งเจา้ ชอบ กินขาหมูที่สุดไม่ใช่หรือ ทาไมวนั น้ีไมค่ ่อยเห็นเจา้ กินเลย”

ขา้ รีบกม้ หนา้ มองชามท่ีเตม็ ไปดว้ ยขาหมู! แลว้ จาตอ้ งแสร้งทาใหด้ ูเหมือน ปกติ รีบกม้ ลงกดั แทะกินเน้ือขาหมเู พื่อใหท้ ่านแม่ไมส่ งสัย . หลงั จากทพ่ี วกเราได้สมบัตกิ นั มาแล้ว ทุกคนต่างเปลี่ยนไปไม่เหมือนเคย ยามวา่ งมกั จะแอบเอามนั ออกมาเล่นจน พี่ใหญ่ของขา้ ไม่พอใจ เขาเตือนทุกคนว่าให้เก็บรักษาของพวกน้ีไวใ้ ห้ดี ห้ามไม่ให้ผใู้ หญ่เห็นเดด็ ขาด ขา้ รู้ว่าพี่ใหญ่กลวั จะถูกพวกผูใ้ หญ่ยึดคืนไป แต่ขา้ เองกลบั รู้สึกวา่ เร่ืองน้ีไมช่ า้ กเ็ ร็วผใู้ หญค่ งตอ้ งรู้สักวนั แน่ สุดท้ายก็เป็ นจริงตามที่คาดการณ์ไว้ ลูกชายคนโตของท่านอาเผยชื่อว่า เถี่ยต้นั ปกติขา้ เรียกเขาวา่ พ่ีเถี่ยต้นั พี่เถ่ียต้นั ชอบสาวนอ้ ยนางหน่ึงท่ีอยฝู่ ่ัง ตะวนั ตกของหม่บู า้ นท่ีช่ือวา่ เส่ียวยา และเพอ่ื ประจบเอาใจนาง พ่ีเถี่ยต้นั จึง เอาสมบตั ิของตนไปใหเ้ สี่ยวยา แต่ใครเลยจะรู้วา่ กลบั ถูกเส่ียวซนั ของบา้ น สกุลเฉินเห็นเขา้ พอเสี่ยวซันเห็นก็อยากจะเล่นสมบตั ิน้นั บา้ งจึงเขา้ ไปย้ือ แยง่ กบั พ่เี ถี่ยต้นั ผลสุดทา้ ยท้งั สองกเ็ กิดต่อยตีกนั ข้ึนมา

ตอนที่ถูกจบั ได้ พวกผูใ้ หญ่จบั พวกเขาแยกออกจากกันและสอบถามถึง สาเหตุ เส่ียวซนั ของบา้ นสกุลเฉินถึงกบั ร้องไห้โฮเสียงดงั ร้องไหไ้ ปพลาง เล่าไปพลางวา่ “ขา้ อยากเล่นสมบตั ิสีฟ้านนั่ !” พวกผูใ้ หญ่พากนั มึนงงไปหมด ซักถามต่อว่าอะไรคือสมบตั ิสีฟ้า พอถึง ตรงน้ีพวกเราต่างพากนั ถอยหลบไปดา้ นหลงั ส่วนพี่ฟ่ านถวนก็ตีหน้าตาย ไมย่ อมพดู ยอมจา หลงั จากท่านพ่อขา้ กบั ท่านอาหลู่มาถึง ท่านพอ่ ก็เคน้ ถามพ่ีใหญท่ นั ที ส่วน ท่านอาหลู่ก็เคน้ ถามพ่ีเทียนเฟย แต่ท้งั สองคนปากแข็งย่ิงนักต่างก็ไม่ยอม พูด สุดทา้ ยกเ็ ป็นท่านพ่อของขา้ ที่ร้ายกาจกวา่ ใคร ท่านพอ่ เปล่ียนไปสอบถามเดก็ คนหน่ึงท่ีอายุนอ้ ยที่สุดในกลุ่มของพวกเรา แทน เด็กคนน้ันพอถูกท่านพ่อขา้ ทาสายตาดุจอ้ งมองเขา้ หน่อย สุดทา้ ยก็ ปล่อยโฮเสียงดงั มือสั่นงนั งกหยิบสมบตั ิท่ีซ่อนอยู่ตรงขอบกางเกงของ ตวั เองออกมามอบใหท้ ่านพ่อขา้ ท่านอาหลู่เดินเขา้ มาควา้ เอาสมบตั ิชิ้นน้ันไป พอมองอย่างละเอียดก็พูด ดว้ ยความสงสัย “หินสีกอ้ นน้ีช่างคุน้ ตาเสียจริง…”

เพียงครู่เดียวท่านอาก็หายสงสัย สีหน้าพลนั แขง็ กร้าวข้ึนก่อนจะเงยหนา้ มองท่านพ่อขา้ อยา่ งไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไหด้ ีแลว้ กล่าววา่ “นี่เป็นของที่ พกติดตวั มาดว้ ยในตอนน้นั นี่!” . จากน้ันสมบัตขิ องพวกเรากถ็ ูกยดึ คืนไปจนหมด พอเด็กแต่ละคนกลบั ถึงบา้ นก็ถูกพ่อแม่ของตัวเองอบรมส่ังสอนกนั ยก ใหญ่ ท่านแม่ขา้ โมโหถึงขนาดไปหักก่ิงหลิวเลก็ ๆ กิ่งหน่ึงมาหมายจะตีขา้ กับพี่ใหญ่ แต่ท่านพ่อช่วยปกป้องข้าไวแ้ ล้วบอกว่าหากจะตีก็ต้องตี ฟ่ านถวนท่ีพานอ้ งไปเล่นในท่ีไม่ควร ท่านแม่ของขา้ เชื่อฟังท่านพ่อตลอดมา ตอนน้นั จึงใชก้ ิ่งหลิวตีเพ่อื อบรมสั่ง สอนพีใ่ หญ่… เหตุการณ์ท่ีเกิดข้ึนหลงั จากน้ีขา้ เองก็ไมก่ ลา้ มองต่อ รีบปิ ดตาแลว้ วง่ิ ข้ึนไป หลบบนเตียง แสร้งทาใหด้ ูน่าสงสาร ขา้ รู้ดีวา่ ท่าทางเช่นน้ีจะทาใหท้ ่านพอ่ ยง่ิ สงสารขา้ มากข้ึนกวา่ เดิม

แต่ใครจะรู้วา่ ท่านแม่กลบั หนั มาดุใส่ขา้ วา่ “ท่านดูนางแกลง้ ทาสิ นางกลวั ที่ไหนกนั ในใจยงั แอบดีใจอยเู่ ลย!” ข้าได้แต่ซ่อนตัวอยู่ในผา้ ห่ม ในใจก็ตะโกนร่าร้องอยู่ตลอดว่า ‘ฟ้าดิน โปรดเมตตา ขา้ ไม่ไดแ้ อบดีใจ ขา้ แค่ไม่อยากโดนตี! ขา้ แค่อยากจะกินขา หมตู ่อไปอีก!’ นบั ต้งั แต่วนั น้ันกลุ่มเดก็ ๆ ก็ไม่มีใครไดเ้ ห็นแมแ้ ต่เงาของสมบตั ิล้าค่าน้ัน อีกเลย บ่อใตด้ ินที่เคยไปขุดหาสมบตั ิก็ถูกปิ ดตายไปแลว้ พวกขา้ อดรู้สึก เสียดายไม่ได้ แต่เมื่อฤดูหนาวมาเยือนก็มีหิมะให้เล่น ในฤดูใบไมผ้ ลิก็มี ตก๊ั แตน ฤดูร้อนมีจกั จน่ั ส่วนฤดูใบไมร้ ่วงก็สามารถปี นตน้ ไมไ้ ปตีรังผ้ึงมา ตดั เป็ นชิ้นเล็กๆ ไวก้ ินกนั ได้ พวกขา้ ลว้ นมีความสุขสนุกสนานกนั ยิ่งนัก ทาใหเ้ รื่องสมบตั ิเหล่าน้นั ถูกลืมเลือนไปจนหมดสิ้น . หลงั จากน้ันไม่กปี่ ี พ่ีฟ่ านถวนกเ็ อาแต่พูดถึงเร่ืองท่ีจะออกไปท่องเท่ียวดา้ นนอกภูเขา ท่านแม่ ย่อมไม่ยินยอม ส่วนท่านพ่อก็ไม่ออกความเห็นใดๆ ขา้ เองก็ทาไดเ้ พียง ออกความคิดเห็นที่ไร้ประโยชนเ์ ท่าน้นั

สุดท้ายตอนเช้ามืดท่ีพวกเรายงั คงหลับกันอยู่ พี่ใหญ่ก็ออกจากบา้ นไป เพยี งลาพงั ทิ้งจดหมายฉบบั หน่ึงไวบ้ นโตะ๊ … ท่านแม่ร้องไหจ้ นแทบจะเป็ นลม พร่าพูดว่าเจา้ ลูกคนน้ีไม่ไดพ้ กอะไรติด ตวั ไปดว้ ยเลย ออกไปตวั เปล่าเช่นน้ีคงตอ้ งลาบากเป็ นแน่ เด็กที่เคยอยู่แต่ ในป่ าในเขา การออกไปภายนอกน้นั ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ท่านพ่อของขา้ กลบั แกว่งจดหมายฉบบั น้ันไปมาแลว้ กล่าวเสียงเรียบว่า “เขาเอาสร้อยไข่มุก ของหลู่จ่ิงอนั ไปดว้ ย” พอขา้ รู้อยา่ งน้ีก็อดข่นุ เคืองไม่ได้ หรือเดิมทีพีใ่ หญไ่ ดข้ โมยสมบตั ิล้าค่านน่ั ออกมาถึงสองชิ้น พอโดนจบั ไดก้ ส็ ่งคืนไปแค่ชิ้นเดียวเท่าน้นั ! ช่างไม่เป็ นธรรมเอาเสียเลย! แต่ขา้ จะทาอยา่ งไรได้ จากน้ันขา้ กค็ ิดไดว้ า่ ตวั เองก็ไม่ไดฉ้ ลาดดอ้ ยไปกวา่ เซียวฟ่ านถวน แลว้ เหตุใดขา้ จึงไม่มีสิทธ์ิออกไปท่องเที่ยวโลกภายนอกสัก คร้ังเล่า? น่าเสียดายที่ตอนน้นั ขา้ ไม่มีความคิดท่ีจะซุกซ่อนสมบตั ิล้าค่าท่ีขโมยมาไว้ อีกสักชิ้น!

พอพี่เทียนเฟยเห็นขา้ เศร้าเสียใจจึงแอบบอกวา่ “ท่านแม่ของขา้ มีเงินกอ้ น เล็กๆ สีขาวมนั วาวอยู่จานวนหน่ึง เม่ือก่อนตอนท่ีท่านแม่อยู่ภายนอกได้ เกบ็ สะสมเอาไว้ มนั อยใู่ นหีบบนโตะ๊ เคร่ืองแป้งมาตลอด” ขา้ ถึงกบั ตาลุกวาวทนั ที ชาเลืองมองสาบเส้ือของพ่ีเทียนเฟยแวบหน่ึงแลว้ กล่าววา่ “เราออกไปดว้ ยกนั เถอะ!” ในที่สุดพี่เทียนเฟยก็ขโมยกอ้ นเงินเลก็ ๆ สีขาวมนั วาวมาไดจ้ ริงๆ พวกเรา เลือกช่วงเวลาเชา้ ตรู่ที่ฟ้ายงั ไม่สางออกไปจากหมูบ่ า้ นลี่สุ่ยดว้ ยกนั ตอนท่ีเดินออกจากลานบา้ นไปแลว้ ขา้ พลนั รู้สึกไม่อยากจากท่านพ่อและ ท่านแม่ไป แต่พอหนั กลบั มามองผ่านช่องหนา้ ต่างเขา้ ไปในบา้ น ขา้ ก็เห็น ท่านพ่อยงั คงโอบกอดท่านแม่ไวเ้ ช่นเดิม ท่านแม่ในวนั น้ียงั คงเหมือนเดก็ นอ้ ยท่ีซบอยใู่ นออ้ มกอดของท่านพ่อไม่เปลี่ยนแปลง ขา้ ไดแ้ ต่แอบยมิ้ ในใจ คิดไดว้ า่ ท่านแม่ยงั มที ่านพอ่ ส่วนท่านพ่อก็มที ่านแม่ หากขาดพวกเราไปพวกท่านก็ไม่ตอ้ งกลวั เหงา อีกอยา่ งขา้ ตอ้ งกลบั มาแน่! พอคิดไดเ้ ช่นน้ีขา้ กแ็ บกห่อสัมภาระนอ้ ยๆ จากไปอยา่ งไมล่ งั เลอีก

เช้าตรู่ของวนั น้ี บนเขายงั มีเมฆหมอกหนาทึบ ขา้ กบั พี่เทียนเฟยช่วยกัน คลาทางเพอื่ ลงไปจากภูเขาดว้ ยกนั พอเดินขา้ มผา่ นภูเขาลูกนอ้ ยลูกหน่ึงมา ไดก้ ็หนั กลบั ไปมองดา้ นหลงั จึงยงั เห็นว่ามีหมอกปกคลุมเต็มไปหมด ทา ใหพ้ วกเรามองไม่เห็นหมู่บา้ นเลก็ ๆ ท่ีคุน้ เคยอีกแลว้ พี่เทียนเฟยส่งเสียงเร่งขา้ วา่ “เร็วเขา้ ไม่เช่นน้นั อาจถูกจบั ไดน้ ะ” ขา้ มาคิดๆ ดูก็จริงตามท่ีเขาว่าจึงรีบเร่งฝี เทา้ เดินตามไป ตอนน้ันขา้ ไม่ได้ คาดคิดเลยวา่ การออกไปคร้ังน้ีจะกินเวลาเนิ่นนานหลายปี . หลายปี ผ่านมา ขา้ เดินทางไปมากมายหลายที่ ไดพ้ บเจอผคู้ นมาก็เยอะ และไดผ้ า่ นเรื่องราว ต่างๆ ใหเ้ ป็นประสบการณ์มานบั ไมถ่ ว้ น ขา้ ได้พบเจอกับการล่มสลายของราชวงศ์หน่ึง และก็ได้เห็นการก่อต้ัง ราชวงศใ์ หม่ และขา้ ยงั ไดพ้ บกบั เร่ืองท่ีตอ้ งพสิ ูจน์ใจผคู้ นคร้ังแลว้ คร้ังเล่า แน่นอนว่า… ขา้ ยงั ไดพ้ บกบั ชายผหู้ น่ึงท่ีรักและเอาใจใส่ขา้ ไปตลอดชีวติ เหมือนท่ีท่านพอ่ รักท่านแม่

ผา่ นไปอีกหลายปี พฟ่ี ่ านถวนกบ็ อกกบั ขา้ วา่ “พวกเรากลบั บา้ นกนั เถิด” ขา้ พยกั หนา้ รับอยา่ งไม่ลงั เล ข้าจับมือชายอีกคนท่ีรักข้าแล้วบอกกับเขาด้วยน้าเสียงจริงจังว่า “มีท่ี ห่างไกลแห่งหน่ึงช่ือวา่ หม่บู า้ นลี่สุ่ย ท่ีนน่ั เป็นสถานท่ีท่ีดีมาก”

ตอนที่ 137 เช้าวันหนึ่งในช่วงฤดรู ้อน วนั ท่ีเซียวจิงซันหวนกลบั มาทีห่ มู่บ้านลสี่ ุ่ยเป็ นเช้าวนั หนึ่งในช่วงฤดรู ้อน เขากลบั ไม่ไดเ้ ขา้ ไปในหมู่บา้ นทนั ทีแต่ตรงไปเคารพหลุมฝังศพของบิดา ตนเองก่อน สถานท่ีฝังศพบิดาอยู่บนเนินเขาใตก้ องหิน ตอนน้ีในกองหินมีท้งั ดินท้งั หญา้ และตน้ ไมเ้ ล็กๆ ข้ึนปกคลุมอยเู่ ตม็ จนแทบจะหาหลุมฝังศพไม่พบ ยงั ดีท่ีตอนน้ันเขาไดน้ าตน้ หลิวตน้ หน่ึงมาปลูกไว้ และยามน้ีหลิวตน้ น้ันก็ สูงข้ึนมากแลว้ เซียวจิงซันหยิบกริชออกมาแลว้ คอ้ มกายลงตดั หญา้ ที่ข้ึนรกออก บริเวณ หลุมฝังศพจึงดูสะอาดสะอา้ นข้ึนมาหน่อย พอเสร็จแลว้ เขาก็โยนกริชใน มอื ลงบนพ้ืนก่อนจะทรุดตวั ลงนง่ั หนา้ หลุมศพ ถึงในอดีตบิดาของเขาจะเป็ นอาจารยเ์ ปิ ดสานกั สอนหนงั สือ ทว่าแต่ไหน แต่ไรก็ไม่ใช่คนมากเร่ืองหรือเคร่งครัดในระเบียบแบบแผนจึงไม่ไดเ้ ล้ียง บุตรชายมาอย่างเขม้ งวดสักเท่าไร ดังน้ันในตอนน้ีเซียวจิงซันจึงไม่ได้

คุกเข่าคารวะหน้าหลุมศพตามประเพณี อีกท้งั บิดาก็ไม่ชอบเห็นเขาคุกเข่า เช่นกนั เขาเด็ดหญา้ หางกระรอกท่ีอยู่ใกลม้ ือมากา้ นหน่ึงแลว้ นามาคาบไวใ้ นปาก จากน้นั ก็เงยหนา้ มองทอ้ งฟ้าที่ปลอดโปร่งแจ่มใสไร้เมฆบดบงั เซียวจิงซันยิม้ น้อยๆ มองหลุมฝังศพแลว้ พูดกบั บิดาว่า “ท่านพ่อ ขา้ กลบั มาแลว้ ” ทวา่ ไร้เสียงใดๆ ตอบกลบั มา หุบเขาน้นั ยงั คงเงียบเหงาอา้ งวา้ งเช่นเดิม เซียวจิงซันยมิ้ ออกมาท้งั ๆ ท่ีน้าตาเริ่มร้ืนข้ึน “ท่านพ่อ ตอนท่ีท่านแม่จาก ไป เหตุใดท่านถึงพาขา้ มาอยู่ท่ีน่ีเล่า? คงจะเหมือนกบั ขา้ ในยามน้ีที่ไดเ้ ห็น ทุกสิ่งมาหมดสิ้นแลว้ ใช่หรือไม่?” เมื่อสายลมพดั โชยมา ตน้ หญา้ ท่ีปกคลุมเหนือหลุมศพก็พลิ้วไหวน้อยๆ เซียวจิงซันถอนหายใจยาวแลว้ กล่าวว่า “ท่านพ่อ ตอนที่ขา้ บอกว่าจะไป จากท่ีน่ี ท่านคงคาดเดาอยแู่ ลว้ วา่ สักวนั หน่ึงขา้ ตอ้ งกลบั มาใช่ไหม?” เขาน่ิงเงียบไป คาถามน้ีไร้ซ่ึงคนตอบเสียแลว้