Hunter's Lady ดรุณีสุดที่รัก เล่ม3 End

งามมากมาย ท่านรจู ้ กั มากนอ้ ยเพยี งใดเจา้ คะ? แลว้ พวกนาง งดงามสมคารา่ ลอื หรอื ไม่?” พอเซยี วจงิ ซนั ไดย้ นิ ก็หวั เราะเสยี งดงั จนอกกวา้ งหนาสน่ั ไหว “ใน เมอื งหลวงมสี าวงามมากมายแลว้ เกยี่ วอะไรกบั ขา้ ดว้ ยเลา่ ?” เขา กม้ หนา้ เขา้ มาใกล ้ ใหห้ นวดเคราสากของตนไลไ้ ปตามตงิ่ หทู ไี่ วตอ่ ความรสู ้ กึ ของนาง แลว้ กระซบิ เสยี งทมุ ้ วา่ “ตอนนีเ้ หมยจอื่ นอ้ ยของ ขา้ เป็ นภรรยาทขี่ า้ รกั ใครท่ สี่ ดุ ในใตห้ ลา้ แลว้ ” เหมยจอื่ กม้ หนา้ ลงใครค่ รวญคาพดู ของเขา สดุ ทา้ ยก็หวั เราะ ออกมา สาวงามในชดุ สแี ดง...ก็เป็ นเพยี งแคเ่ รอื่ งเลา่ ในตานานเทา่ นั้นเอง . หากจะบอกวา่ กอ่ นหนา้ นีก้ ารเดนิ ทางของเหมยจอื่ น้ันยากลาบาก

ทวา่ ยามนีเ้ มอื่ ไดต้ ดิ สอยหอ้ ยตามทงั้ องคห์ ญงิ ทง้ั แม่ทพั ใหญเ่ ขา้ เมอื งหลวง ทกุ สงิ่ ทกุ อยา่ งก็ดเู หมอื นจะงา่ ยดายขนึ้ มาทนั ที แค่ เดนิ ทางเพยี งสบิ กวา่ วนั คนทง้ั หมดก็มาถงึ แถบชานเมอื งแลว้ เนื่องจากการมาครงั้ นีไ้ ดก้ ราบทลู ฮ่องเตเ้ อาไวแ้ ลว้ ฮ่องเตจ้ งึ มรี าช โองการใหข้ บวนตอ้ นรบั มารอตอ้ นรบั ทา่ นแม่ทพั ใหญ่กลบั สเู่ มอื ง หลวงทชี่ านเมอื งลว่ งหนา้ บรรดาราษฎรในเมอื งทรี่ ขู ้ า่ ววา่ ทา่ นแม่ ทพั ใหญก่ ลบั มาพรอ้ มชยั ชนะ ตา่ งแหแ่ หนกนั มารอรบั ทา่ นแม่ทพั ใหญ่ ดงั น้ันตอนทเี่ หมยจอื่ เขา้ มาในเมอื งก็เห็นผูค้ นนับหมนื่ เบยี ดเสยี ดยดั เยยี ดจนนา้ ก็ไม่อาจไหลผ่านไปได ้ เหมยจอื่ ไม่เคยพบเห็นฝูงชนมากมายขนาดนีม้ ากอ่ น และยงิ่ ไม่เคย เห็นประตเู มอื งทใี่ หญโ่ ตมโหฬารขนาดนีเ้ ชน่ กนั ขณะผ่านตลาดที่ เต็มไปดว้ ยรา้ นคา้ และผูค้ น เหมยจอื่ ก็ถงึ กบั เกาะขอบหนา้ ตารถมา้ มองออกไปอยา่ งตกตะลงึ สว่ นเผงิ เออ๋ ก็เป็ นเพยี งสาวชาวบา้ นใน ชนบททใี่ กลก้ บั อวน๋ิ โจวจงึ เป็ นธรรมดาทจี่ ะไม่เคยไดเ้ ห็นภาพทนี่ ่า ตนื่ ตาตนื่ ใจเชน่ นี้ นางจงึ รอ้ งออกมาอยา่ งตกตะลงึ ไม่แพก้ นั ฝ่ ายองคห์ ญงิ หมงิ จทู เี่ ห็นสงิ่ เหลา่ นีจ้ นชนิ ตา นางกระตกุ ชายเสอื้ ของเหมยจอื่ แลว้ บอกวา่ “ตามจรงิ แลว้ พวกนีย้ งั ไม่เทา่ ไร เอาไวข้ า้ จะพาเจา้ ไปดทู สี่ นุกกวา่ นีอ้ กี ”

เหมยจอื่ มองอยา่ งสนใจจนลมื กะพรบิ ตา พอไดย้ นิ คาพูดของหมงิ จู นางก็พยกั หนา้ รบั ทนั ที ทา่ นแม่ทพั ใหญส่ ามารถปราบกบฏและนาชยั ชนะกลบั มายงั เมอื ง หลวงยอ่ มตอ้ งไดร้ บั การตอ้ นรบั อยา่ งสมเกยี รติ และยงั มเี รอื่ งราวอกี มากมายทเี่ หมยจอื่ ไม่รจู ้ งึ เป็ นธรรมดาทเี่ ซยี วจงิ ซนั ยอ่ มไม่อยากให ้ นางตอ้ งยงุ่ ยากและลาบากใจ เขาจงึ จดั ใหน้ างไปพกั ในจวนทตี่ น เคยพกั อาศยั เมอื่ ครง้ั กอ่ น เมอื่ ตอ้ งแยกจากกนั องคห์ ญงิ หมงิ จกู ็ทาทา่ อาลยั อาวรณ์ นางจบั มอื เหมยจอื่ ไม่ยอมปลอ่ ยแลว้ บอกวา่ “กลบั ไปแลว้ ขา้ จะมาหาเจา้ อกี แน่!” เหมยจอื่ เองก็ชนื่ ชอบองคห์ ญงิ หมงิ จผู ูไ้ รซ้ งึ่ เลห่ เ์ หลยี่ มผูน้ ีเ้ ชน่ กนั นางจงึ พยกั หนา้ รบั อยา่ งหนักแน่น “องคห์ ญงิ รบี มาเรว็ ๆ นะเจา้ คะ ขา้ จะรอ!” ในใจของเหมยจอื่ ยงั คงคดิ วนเวยี นเกยี่ วกบั สาวงามชดุ แดงทอี่ งคห์ ญงิ หมงิ จเู คยเลา่ ใหฟ้ ังอยเู่ ลย ตอนน้ันเองทเี่ ซยี วจงิ ซนั เดนิ มาเห็นพอดี เขามองหญงิ สาวทงั้ สองที่ กาลงั รา่ ลากนั ดว้ ยทา่ ทางอาลยั อาวรณโ์ ดยทพี่ วกนางไม่รตู ้ วั องค ์

หญงิ หมงิ จไู ม่ไดส้ งั เกตเห็นสายตาทเี่ ซยี วจงิ ซนั มองมาเลยสกั นิด สว่ นเหมยจอื่ เองถงึ นางเห็นก็ไม่ไดค้ ดิ อะไรมาก สงิ่ ทพี่ วกนางตา่ ง ไม่รกู ้ ็คอื เพราะเรอื่ งนีเ้ องทเี่ ป็ นเหตใุ หอ้ งคห์ ญงิ หมงิ จถู กู ควบคมุ อยา่ งเขม้ งวด ถงึ ขนาดไม่มโี อกาสไดก้ า้ วเทา้ ออกจากประตวู งั หลวงแมแ้ ตก่ า้ วเดยี ว กระทง่ั ในภายหลงั ฮ่องเตย้ งั มรี บั สง่ั วา่ ควรจะ หาสวามสี กั คนใหน้ างไดแ้ ลว้ . เซยี วจงิ ซนั เพงิ่ กลบั เขา้ มาในราชสานักจงึ มภี ารกจิ มากมายใหต้ อ้ ง จดั การ องคห์ ญงิ หมงิ จเู องก็ไม่มโี อกาสมาเยยี่ มเยยี น ทาใหเ้ หมยจอื่ รสู ้ กึ เงยี บเหงายงิ่ นัก เซยี วจงิ ซนั ทรี่ สู ้ กึ ผดิ กบั นางจงึ ตดั สนิ ใจสรา้ งนาแปลงหนึ่งขนึ้ ทสี่ วน ดอกไมด้ า้ นหลงั จวนเพอื่ ใหเ้ หมยจอื่ เพาะปลกู ทาไรท่ านา แลว้ ก็หา ลกู เป็ ดลกู ไกม่ าใหน้ างเลยี้ งเลน่ อกี ดว้ ย ตอนนีเ้ หมยจอื่ จงึ ไดร้ สู ้ กึ สนุกสนานและคลายเหงาขนึ้ มาบา้ ง ทกุ วนั นางจะใชเ้ วลาวา่ งทมุ่ เทใหก้ บั ทนี่ าแปลงน้ันและเลยี้ งดฝู ูงลกู เป็ ด

ลกู ไก่ บางครง้ั เซยี วจงิ ซนั กลบั มาถงึ จวนก็พบวา่ ภายในหอ้ งนั้นวา่ ง เปลา่ ไม่เห็นแมแ้ ตเ่ งาผูค้ น จงึ ไดแ้ ตอ่ อกไปยงั ทนี่ าเพอื่ ตามหา ภรรยาของตนเอง เมอื่ ไปถงึ สวนดอกไมห้ ลงั บา้ น เขาก็เห็นเงารา่ งเล็กกาลงั กม้ ๆ เงยๆ ถอนวชั พชื และจบั แมลงอยใู่ นทนี่ าภายใตด้ วงอาทติ ยย์ ามอสั ดงที่ ยงั คงเหลอื แสงราไร ภายในใจชายหนุ่มพลนั เศรา้ หมอง เขาเดนิ ไป หานางเงยี บๆ คกุ เขา่ ลงชว่ ยนางถอนวชั พชื และจบั แมลง เหมยจอื่ ทเี่ พงิ่ รสู ้ กึ วา่ มคี นผหู ้ นึ่งอยขู่ า้ งๆ ก็เงยหนา้ มอง พอเห็นวา่ เป็ นเขา นางก็สง่ ยมิ้ ออ่ นหวานใหแ้ ลว้ กลา่ ววา่ “ท่านอยา่ มาถอน วชั พชื พวกนีเ้ ลย เสอื้ ผา้ ทที่ า่ นสวมอยรู่ าคาแพงยงิ่ นัก ใสม่ าทางาน เชน่ นีไ้ ดท้ ไี่ หนเลา่ เจา้ คะ” ตอนนีเ้ ซยี วจงิ ซนั อยใู่ นชดุ ขนุ นางทที่ าจากผา้ ไหมแพรพรรณ คณุ ภาพชน้ั เลศิ ซงึ่ ไม่เหมาะทจี่ ะมาถอนวชั พชื จบั หนอนจบั แมลง เชน่ นี้ เซยี วจงิ ซนั ชะงกั ไปเล็กนอ้ ย เขากม้ หนา้ ลงสารวจเสอื้ ผา้ ทเี่ หมยจอื่ สวมใสก่ ็พบวา่ นางสวมเสอื้ ผา้ เนือ้ หยาบทพี่ วกบา่ วรบั ใชม้ กั จะสวม

ใสก่ นั ในยามปกติ ชายหนุ่มก็นิ่งคดิ สกั ครกู่ อ่ นจะหเั ราะออกมา “เจา้ พูดถกู ถา้ งน้ั ขา้ กลบั ไปเปลยี่ นเสอื้ ผา้ กอ่ นนะ” เหมยจอื่ สา่ ยหนา้ “ทา่ นไม่ตอ้ งเปลยี่ นเสอื้ ผา้ หรอกเจา้ คะ่ ขา้ ไม่ทา แลว้ ขอขา้ กลบั ไปลา้ งมอื สกั หน่อยกอ่ นแลว้ เราคอ่ ยกนิ ขา้ วพรอ้ ม กนั นะเจา้ คะ” เซยี วจงิ ซนั มองบนทนี่ าซงึ่ ยงั มวี ชั พชื อกี ครงึ่ ทยี่ งั ไม่ไดถ้ อน แลว้ เอย่ ถามอยา่ งไม่เขา้ ใจ “ดว้ ยนิสยั ของเจา้ ตอ้ งทางานใหเ้ สรจ็ กอ่ นจงึ จะ ยอมหยดุ พกั ไม่ใชห่ รอื เหตใุ ดวนั นีก้ ลบั ไม่เป็ นเชน่ นั้นเลา่ ?” เหมยจอื่ หวั เราะ “ปกตแิ ลว้ หากเป็ นทนี่ าของตวั เอง เพราะเป็ น พชื ผลทเี่ อาไวเ้ ลยี้ งปากทอ้ งก็เป็ นธรรมดาทตี่ อ้ งทาใหเ้ สรจ็ เรยี บรอ้ ย แตท่ นี่ าแปลงนีไ้ ม่ไดใ้ ชเ้ ลยี้ งปากทอ้ งนี่นา เห็นชดั ๆ วา่ ทา ขนึ้ มาก็เพอื่ ใหข้ า้ ไดเ้ ลน่ สนุก ขา้ ก็ปลกู เลน่ ไปอยา่ งนั้นเอง” คาพูดของนางทาใหเ้ ซยี วจงิ ซนั ถงึ กบั องึ้ ไป เขามองภรรยาของตน อกี รอบ ถงึ รปู รา่ งของนางจะอวบอมิ่ มนี า้ มนี วลมากขนึ้ ทวา่ รอยยมิ้ บนใบหนา้ กลบั ไม่สดใสเหมอื นเมอื่ ครงั้ ทอี่ ยหู่ มู่บา้ นลสี่ ยุ่

เขาถอนหายใจเฮอื กหนึ่งแลว้ พูดดว้ ยทา่ ทางจรงิ จงั “เหมยจอื่ ศกึ สงครามเพงิ่ จะสงบลง ฮ่องเตย้ งั มเี รอื่ งบางอยา่ งทอี่ ยากใหข้ า้ ชว่ ย จดั การ ยามนีเ้ รอื่ งพวกน้ันใกลจ้ ะเสรจ็ สนิ้ แลว้ อกี ครงึ่ เดอื นพวกเรา ก็น่าจะกลบั หมู่บา้ นลสี่ ยุ่ ดว้ ยกนั ไดแ้ ลว้ ” เหมยจอื่ พยกั หนา้ รบั อยา่ งหนักแน่น “ขา้ เขา้ ใจ แมข้ า้ จะไม่รเู ้ รอื่ ง ในราชสานักมากนัก แตเ่ ห็นทา่ นตอ้ งยงุ่ วนุ่ วายเชน่ นีท้ กุ วนั ก็พอรู ้ วา่ นี่คงเป็ นชว่ งเวลาทสี่ าคญั มาก ทา่ นก็ตง้ั ใจทางานของทา่ นไป เถดิ รอจนทา่ นทาเรอื่ งตา่ งๆ เสรจ็ ลลุ ว่ ง เมอื่ บา้ นเมอื งกลบั มาสงบ สขุ เหมอื นเมอื่ กอ่ น ถงึ ตอนนั้นพวกเราคอ่ ยกลบั ไปหมู่บา้ นลสี่ ยุ่ ดว้ ยกนั พอกลบั ไปแลว้ ขา้ จะเลยี้ งไก่ สว่ นทา่ นก็ออกไปลา่ สตั ว ์ พอ มเี วลาวา่ งก็ไปชว่ ยทา่ นแม่ขา้ เพาะปลกู ทาไรท่ านากนั ” เซยี วจงิ ซนั ไดย้ นิ คาพูดทเี่ ต็มไปดว้ ยเหตผุ ลของเหมยจอื่ เขาก็มอง นางอยา่ งซาบซงึ้ กอ่ นจะยกมอื ขนึ้ ชว่ ยปัดเศษฝ่ ุนเศษดนิ ออกจาก รา่ งให ้ จากนั้นทงั้ สองก็เดนิ กลบั เขา้ ไปดา้ นในดว้ ยกนั ในขณะทกี่ าลงั เดนิ กลบั เซยี วจงิ ซนั ก็คดิ เรอื่ งหนึ่งขนึ้ มาไดจ้ งึ กลา่ ว วา่ “ฮ่องเตใ้ หค้ วามสนพระทยั ในตวั เจา้ ยงิ่ นัก ตรสั วา่ อยากใหเ้ จา้ ไปเขา้ เฝ้ า ขา้ เองก็ไดป้ ฏเิ สธไปหลายตอ่ หลายครงั้ แตห่ ลายวนั มา นีอ้ งคห์ ญงิ หมงิ จเู องก็อาละวาดบอกวา่ อยากจะพบเจา้ ใหไ้ ด ้ เหม

ยจอื่ เจา้ อยากจะเขา้ วงั หลวงหรอื ไม่? หากเจา้ ไม่อยากไป ไม่วา่ อยา่ งไรขา้ จะตอ้ งชว่ ยเจา้ ปฏเิ สธไดแ้ น่” พอเหมยจอื่ ไดย้ นิ ก็กม้ หนา้ ครนุ่ คดิ ครหู่ นึ่ง กอ่ นจะเงยหนา้ ขนึ้ หวั เราะนอ้ ยๆ “ขา้ เองก็อยากเขา้ ไปดสู กั หน่อย แตอ่ ยา่ งขา้ นี่จะเขา้ ไปไดห้ รอื ? ขา้ ไม่รเู ้ รอื่ งอะไรเลยจะทาใหท้ า่ นตอ้ งขายหนา้ หรอื ไม่?” เซยี วจงิ ซนั หวั เราะ “ขา้ ตอ้ งขายหนา้ เรอื่ งอะไรกนั ? เจา้ พูดอะไร ของเจา้ ” เหมยจอื่ มองหนา้ เซยี วจงิ ซนั พลางยมิ้ อยา่ งซกุ ซน “แตด่ จู ากท่าทาง ของทา่ นเมอื่ ครู่ เห็นไดช้ ดั วา่ ทา่ นคงไม่อยากใหข้ า้ เขา้ วงั หรอื ทา่ น เกรงวา่ ขา้ ทอี่ อ่ นตอ่ โลกภายนอก หากเขา้ ไปในวงั หลวงแลว้ จะทา ใหแ้ ม่ทพั ใหญเ่ ชน่ ทา่ นตอ้ งอบั อายขายหนา้ ” เซยี วจงิ ซนั ถกู นางดกั คอก็ชะงกั ไปเล็กนอ้ ย พอไดส้ ตคิ นื มาก็รวู ้ า่ อกี ฝ่ ายกาลงั ลอ้ เลน่ เขาหวั เราะอย่างจนใจแลว้ กลา่ ววา่ “นับวนั เจา้ ก็ยงิ่ รวู ้ า่ จะพูดอยา่ งไรเพอื่ เหน็บแหนมขา้ จรงิ ๆ”

ตอนที่ 107 เขา้ วงั วนั นีเ้ หมยจอื่ ตนื่ เชา้ กวา่ ทกุ วนั เมอื่ คนื นางไดย้ นิ บรรดาสาวใชพ้ ูดคยุ กนั วา่ การจะเขา้ วงั หลวงน้ัน ตอ้ งมกี ารเตรยี มการมากมาย ถงึ เซยี วจงิ ซนั จะเคยบอกวา่ ไม่ จาเป็ นตอ้ งพถิ พี ถิ นั นัก ใหเ้ ตรยี มแบบเรยี บงา่ ยก็พอ ทวา่ ในใจของ นางก็ยงั คงตนื่ เตน้ อยดู่ ี โชคยงั ดที มี่ คี นตระเตรยี มทกุ อยา่ งไวใ้ หพ้ รอ้ มสรรพ จงึ ชว่ ยใหเ้ หม ยจอื่ คลายกงั วลไปไดม้ าก นางเพยี งยนื่ แขนออกไปสวมใสเ่ สอื้ ผา้ ก็ พอแลว้ เซยี วจงิ ซนั สงั เกตเห็นสหี นา้ ของภรรยาไม่สดู้ นี ักจงึ เดนิ เขา้ ไปกมุ มอื นางแลว้ ปลอบวา่ “กอ่ นหนา้ นีเ้ จา้ ยงั เคยบอกวา่ จะเขา้ เฝ้ าฮ่องเต ้ เพอื่ สอบถามวา่ ขา้ อยทู่ ใี่ ดไม่ใชห่ รอื ? ตอนน้ันไม่เห็นเจา้ จะ หวาดกลวั เลย” เหมยจอื่ หวนนึกถงึ เมอื่ กอ่ นก็อดหวั เราะไม่ได ้ “ตอนน้ันขา้ ชา่ งไม่รู ้ เรอื่ งอะไรเลยจรงิ ๆ ในใจคดิ เพยี งวา่ ...ไม่วา่ อยา่ งไรก็ตอ้ งหาทา่ นให ้ พบใหไ้ ด ้ มาตอนนีร้ เู ้ รอื่ งตา่ งๆ มากขนึ้ แลว้ และยงั ไดร้ อู ้ กี วา่ แค่

ฮ่องเตร้ บั สง่ั คาเดยี วก็สามารถเอาชวี ติ คนได ้ แลว้ ขา้ จะไม่กลวั ได ้ อยา่ งไรเลา่ ?” มอื ใหญอ่ บอนุ่ ของเซยี วจงิ ซนั กอบกมุ มอื นอ้ ยของนางไว ้ “อย่าหว่ ง เลย ฝ่ าบาททรงเป็ นฮ่องเตท้ มี่ เี มตตา พอไดพ้ บกนั แลว้ เจา้ ก็จะรู ้ เอง” ไดพ้ บกนั แลว้ เจา้ ก็จะรเู ้ องงน้ั หรอื ? แมเ้ ขาจะพูดเชน่ นี้ ทวา่ ในใจของเหมยจอื่ ก็อดกงั วลไม่ไดอ้ ยดู่ ี หวั ใจของนางเตน้ แรงไปตามจงั หวะการโยกคลอนของเกยี้ วทตี่ นน่ัง อยู่ ถงึ ขนาดไม่มกี ะจติ กะใจจะชนื่ ชมทวิ ทศั นส์ องขา้ งทาง ในทสี่ ดุ เกยี้ วทหี่ ามโคลงเคลงก็มาถงึ หนา้ ประตวู งั จากนั้นก็มคี น เขา้ มาเชอื้ เชญิ ใหน้ างลงจากเกยี้ ว แลว้ เดนิ นาเขา้ ไปดา้ นในตาม ทางเดนิ ทปี่ ดู ว้ ยหนิ เขา้ สวู่ งั หลวง เซยี วจงิ ซนั น้ันเป็ นแม่ทพั ใหญ่ซงึ่ เป็ นขนุ นางฝ่ ายบรู๊ ะดบั สงู สว่ น เหมยจอื่ เป็ นเพยี งฮหู ยนิ จงึ ตอ้ งรอใหฮ้ ่องเตม้ รี บั สง่ั ถงึ สามารถเขา้ เฝ้ าได ้ ดงั นั้นเมอื่ เขา้ มาในวงั คนทงั้ สองจงึ ตอ้ งแยกกนั เป็ นธรรมดา

เซยี วจงิ ซนั ลบู มอื เย็นเฉียบของเหมยจอื่ อยา่ งเป็ นหว่ ง “ขา้ จะเขา้ ไป กอ่ นแลว้ จะใหค้ นไปแจง้ องคห์ ญงิ หมงิ จใู หม้ าอยเู่ ป็ นเพอื่ นเจา้ ” เหมยจอื่ ไดย้ นิ ก็คดิ ถงึ องคห์ ญงิ หมงิ จทู แี่ สนเรยี บงา่ ยไรม้ าดผูน้ ้ัน ความตงึ เครยี ดก็บรรเทาเบาบางลง นางพยกั หนา้ รบั แลว้ กลา่ ววา่ “ดเี จา้ คะ่ ” ตอนน้ันเองทมี่ คี นมาตามทา่ นแม่ทพั ใหญใ่ หร้ บี เขา้ ไป เซยี วจงิ ซนั ตบหลงั มอื ของนางเบาๆ แลว้ กระซบิ เสยี งแผ่ววา่ “ขา้ ไปกอ่ นนะ” เหมยจอื่ ฝื นยมิ้ ออกมา “ท่านไปเถดิ ขา้ ไม่เป็ นไรเจา้ คะ่ ” แมป้ ากบอกวา่ ไม่เป็ นไร ทวา่ พอแผ่นหลงั กวา้ งหนาและม่นั คงของ เซยี วจงิ ซนั คอ่ ยๆ เลอื นหายไปตอ่ หนา้ ตอ่ ตา ดวงใจของนางก็พลนั หายวบั ไปดว้ ยเชน่ กนั หญงิ สาวหวนนึกเรอื่ งหนึ่งทไี่ ม่ไดค้ ดิ ถงึ มา นานแลว้ คาพูดของอาหมางทบี่ อกกบั ตนวา่ ‘หา้ มไปเมอื งหลวง เด็ดขาด’

ทา่ ทางของอาหมางในตอนนั้นราวกบั วา่ ในเมอื งหลวงนั้นมเี สอื รา้ ย และหมาป่ าก็ไม่ปาน แลว้ ถา้ มจี รงิ ๆ สตั วด์ รุ า้ ยพวกนั้นอยทู่ ไี่ หน กนั ? จะอยใู่ นนีห้ รอื ไม่? ในวงั หลวงทหี่ รหู ราวจิ ติ รตระการตาเชน่ นี้ เหมยจอื่ ทเี่ ตบิ โตมาใน หมู่บา้ นลสี่ ยุ่ น้ันไม่เคยพบเห็นมากอ่ นเลยก็วา่ ได ้ ทวา่ เหมยจอื่ กลบั ไม่มกี ะจติ กะใจจะชนื่ ชม หากกอ่ นหนา้ นีก้ ารมาเมอื งหลวงน้ันเป็ น เรอื่ งน่าหวาดหวน่ั ยามนีน้ างก็เรมิ่ รสู ้ กึ เสยี ใจขนึ้ มาจรงิ ๆ แลว้ เมอื่ กอ่ นนางไม่เคยคดิ ฝันวา่ จะมชี ว่ งเวลาแบบนี้ เพราะนางเป็ น เพยี งสาวนอ้ ยในหม่บู า้ นเล็กๆ ทแี่ สนจะทรุ กนั ดารหา่ งไกลเทา่ น้ัน เมอื่ ตอ้ งมาอยใู่ นวงั หลวงทกี่ วา้ งขวางโออ่ า่ หากเทยี บกบั กลมุ่ คน ชน้ั สงู ทเี่ สพสขุ อยกู่ บั ความเจรญิ รงุ่ เรอื งจนคนุ ้ ชนิ นางก็คงเป็ นได ้ แคก่ ระตา่ ยป่ าตวั นอ้ ยทไี่ ม่ทนั ระวงั จงึ พลดั หลงเขา้ มาในสถานทที่ ี่ ตนไม่ควรอยู่ ในใจหญงิ สาวพลนั รสู ้ กึ ตนื่ ตระหนกจนยากจะระงบั มาถงึ ตอนนีน้ างก็เรมิ่ สงสยั วา่ ทาไมตนจงึ ยอมออกจากหมบู่ า้ น เล็กๆ ทเี่ ป็ นบา้ นเกดิ แลว้ เดนิ ทางมายงั สถานทที่ เี่ ห็นไดช้ ดั วา่ ไม่ เหมาะกบั ตวั เองเอาเสยี เลย?

เหมยจอื่ เงยหนา้ มองไปรอบๆ ในสถานทใี่ ดสถานทหี่ นึ่งในวงั หลวง ทกี่ วา้ งใหญ่ไรข้ อบเขตแหง่ นี้ มชี ายผูห้ นึ่งกาลงั รออยู่ น่ันก็คอื เซยี วจงิ ซนั สามขี องนาง ผชู ้ ายทกี่ อ่ นหนา้ นีส้ ามารถลา่ สตั วแ์ ละลบั มดี ได ้ ซา้ ยงั เก็บเกยี่ วขา้ วสาลไี ดด้ ว้ ย ในเมอื่ แตง่ งานกบั เขาแลว้ ก็ตอ้ งคลอ้ ยตามเขา น่ันเป็ นเหตผุ ลที่ นางตอ้ งเขา้ มาในนีส้ นิ ะ? ขณะทเี่ หมยจอื่ กาลงั กม้ หนา้ กม้ ตาใครค่ รวญอยนู่ ้ันก็ไดย้ นิ เสยี ง หนึ่งรอ้ งเรยี กดว้ ยความดใี จ “อาซอ้ เหมย!” ไม่เคยมใี ครเรยี กนางเชน่ นีม้ ากอ่ น ยงิ่ ไปกวา่ นั้นทนี่ ี่คอื วงั หลวงทไี่ ม่ คนุ ้ เคยจนน่าหวาดหวน่ั เหมยจอื่ รบี เงยหนา้ มองก็พบวา่ เป็ นองค ์ หญงิ หมงิ จทู วี่ งิ่ มาหาดว้ ยทา่ ทางยนิ ดี ยามนีอ้ งคห์ ญงิ หมงิ จไู ม่ไดแ้ ตง่ กายดว้ ยชดุ ทดี่ เู ป็ นชายก็ไม่ใชเ่ ป็ น หญงิ ก็ไม่เชงิ เหมอื นตอนทอี่ ยภู่ ายนอกอกี แลว้ อกี ฝ่ ายอยใู่ นชดุ กระโปรงสเี หลอื งสดใสทาใหด้ บู อบบางและสงา่ งามมากขนึ้

องคห์ ญงิ หมงิ จจู บั มอื ของเหมยจอื่ แลว้ ยมิ้ กวา้ ง “ในทสี่ ดุ ขา้ ก็ไดเ้ จอ เจา้ !” เหมยจอื่ หวนนึกถงึ ตอนทอี่ กี ฝ่ ายพรา่ บอกวา่ จะมาหานางแน่ๆ ไม่ ขาดปากก็สง่ ยมิ้ ให ้ “องคห์ ญงิ ยงั จะพูดเชน่ นีอ้ กี ทผี่ ่านมาขา้ ไม่ เห็นแมแ้ ตเ่ งาของทา่ นดว้ ยซา้ ” พอเหมยจอื่ พูดเชน่ นี้ หมงิ จกู ็รสู ้ กึ เหมอื นกบั ตนถกู ปรกั ปรา นางยก นิว้ ขนึ้ ทาทา่ สาบานวา่ “นับตง้ั แตก่ ลบั เขา้ วงั หลวง ไม่รวู ้ า่ เสด็จพี่ ของขา้ กรวิ้ เรอื่ งใดมาถงึ รบั สง่ั ใหค้ นเฝ้ าดขู า้ ตงั้ แตเ่ ชา้ จรดคา่ ทง้ั ยงั ใหร้ า่ เรยี นโน่นนี่อกี มากมายจนน่าเบอื่ ! ขา้ ไม่มสี ทิ ธอิ ์ อกจากวงั หลวงไปไหนเลย!” เหมยจอื่ ไดฟ้ ังก็เรมิ่ เห็นใจ “เอาเถอะ ในเมอื่ เป็ นเชน่ นีข้ า้ ก็คงไม่ อาจโทษทา่ นได ้ กอ่ นหนา้ นีข้ า้ เขา้ วงั มาแลว้ รสู ้ กึ วา่ ทนี่ ี่เงยี บเหงา วงั เวงแปลกๆ จนเรมิ่ กลวั โชคดจี รงิ ๆ ทไี่ ดเ้ จอท่าน” เหมยจอื่ จบั มอื อกี ฝ่ ายแน่น ในใจเหมอื นไดร้ บั การปลอบโยนจากสหายสนิทอย่าง ทไี่ ม่เคยรสู ้ กึ มากอ่ น

ทวา่ ทา่ นหญงิ หมงิ จกู ลบั ขมวดควิ้ กลา่ วอยา่ งขมขนื่ วา่ “ดเู จา้ สิ เจา้ เพงิ่ มาเป็ นครงั้ แรกยงั รสู ้ กึ ทนไม่ได ้ แลว้ ขา้ ละ่ ...ตง้ั แตเ่ ชา้ จนคา่ ตอ้ งอาศยั อยทู่ นี่ ี่ เจา้ ลองคดิ ดสู วิ า่ ทนี่ ี่เหมาะจะเป็ นทอี่ ยอู่ าศยั ของ ผูค้ นทไี่ หนกนั !” จรงิ ๆ แลว้ ชว่ งนีอ้ งคห์ ญงิ หมงิ จรู สู ้ กึ เบอื่ หน่ายยงิ่ นัก กวา่ จะไดพ้ บ กบั เหมยจอื่ น้ันไม่ใชเ่ รอื่ งงา่ ยเลย นางจบั มอื ของเหมยจอื่ ไวแ้ ลว้ ครา่ ครวญยกใหญ่ เหมยจอื่ เองก็รสู ้ กึ จนใจทวา่ ทาไดเ้ พยี งรบั ฟัง ทง้ั สองพูดคยุ กนั อยพู่ กั ใหญ่ กระทง่ั มขี นั ทคี นหนึ่งเขา้ มาคารวะแลว้ บอกวา่ ฮองเฮามรี บั สง่ั ใหเ้ ขา้ เฝ้ า เหมยจอื่ ไดย้ นิ ก็ถงึ กบั ตกตะลงึ ไปทนั ที เซยี วจงิ ซนั ไดก้ าชบั กอ่ นจะ ไปวา่ ใหน้ างอยใู่ นหอ้ งโถงดา้ นขา้ งเพอื่ รอใหฮ้ ่องเตเ้ รยี กตวั เขา้ เฝ้ า ไม่เคยบอกวา่ ตนจะตอ้ งเขา้ เฝ้ าฮองเฮาดว้ ยเลย... แลว้ ทาไมตอนนีฮ้ องเฮาถงึ มรี บั สง่ั ใหน้ างเขา้ เฝ้ าดว้ ยเลา่ ? พอองคห์ ญงิ หมงิ จกู ลบั รสู ้ กึ ชอบใจ รบี ดงึ มอื เหมยจอื่ แลว้ บอกวา่ “ไป พวกเราลองไปดกู นั เถอะ!”

อกี ฝ่ ายแทบไม่ใหเ้ หมยจอื่ ไดม้ เี วลาครนุ่ คดิ ก็ลากตวั นางใหเ้ ดนิ ตามขนั ทผี ูน้ ั้นไป ระหวา่ งทางทเี่ หมยจอื่ เรง่ ฝี เทา้ เดนิ ตามองค ์ หญงิ หมงิ จอู ยนู่ ้ัน นางก็ถามอกี ฝ่ ายดว้ ยทา่ ทางกระวนกระวาย “ตอนเขา้ เฝ้ าฮองเฮาตอ้ งพดู อย่างไรหรอื ทาอยา่ งไรบา้ ง? ขา้ ไม่รู ้ เรอื่ งอะไรเลยนะ!” นางรแู ้ คต่ อนเขา้ เฝ้ าฮ่องเตว้ า่ ตอ้ งถวายบงั คมอยา่ งไร น่ันเป็ น เพราะเซยี วจงิ ซนั เจาะจงสง่ั คนมาสอนให ้ แตก่ ารเขา้ เฝ้ าฮองเฮา ตอ้ งทาอย่างไรกนั เลา่ ? ทวา่ องคห์ ญงิ หมงิ จกู ลบั ไม่ไดใ้ สใ่ จนัก “เขา้ เฝ้ าก็เขา้ เฝ้ าสิ จะตอ้ ง ทาอะไรใหม้ ากความ เจา้ ก็เอย่ ทกั ทายสกั คาก็พอแลว้ ! เจา้ ไม่ตอ้ ง กงั วลไปหรอก ฮองเฮาถอื วา่ เป็ นสาวงามทหี่ าไดย้ ากผูห้ นึ่ง เจา้ เห็น แลว้ ตอ้ งชนื่ ชอบเป็ นแน่!” เหมยจอื่ ไดย้ นิ คาพูดอกี ฝ่ ายก็ยงิ่ ตนื่ เตน้ มากกวา่ เดมิ หมงิ จจู งู มอื เหมยจอื่ เดนิ ไปตามทางอยา่ งรวดเรว็ จนนางแทบไม่ทนั ไดส้ งั เกตรอบขา้ ง ระหวา่ งทางเหมยจอื่ ไดพ้ บกบั นางกานัลและขนั ที นับไม่ถว้ น เดนิ ลอดซมุ ้ ทางเดนิ ทคี่ ดเคยี้ วไปมาซมุ ้ แลว้ ซมุ ้ เลา่ จน ตาลายไปหมด ในทสี่ ดุ ก็มาถงึ หนา้ ประตตู าหนักแหง่ หนึ่งจนได ้

องคห์ ญงิ หมงิ จโู บกมอื ทาทา่ ทางบอกใหเ้ หมยจอื่ เขา้ ไปดา้ นใน ปากก็ยงั ตะโกนขนึ้ วา่ “ฮองเฮารบั สง่ั เรยี กตวั อาซอ้ เหมยมาทาไม หรอื เพคะ?” เหมยจอื่ เดนิ ตามองคห์ ญงิ หมงิ จเู ขา้ ไปในตาหนัก สายตามองไลไ่ ป ตามแถวนางกานัลทยี่ นื อยสู่ องฟากจากหวั แถวไปจนถงึ ทา้ ยแถว กอ่ นจะเห็นสตรนี างหนึ่งทนี่ ่ังเอนกายอยา่ งสบายอารมณอ์ ยู่ สตรผี ูน้ ีถ้ อื ไดว้ า่ เป็ นหญงิ สาวทงี่ ดงามมากคนหนึ่ง หากเปรยี บองค ์ หญงิ หมงิ จเู ป็ นหยดนา้ คา้ งสดใสในยามรงุ่ สาง สตรผี ูน้ ีก้ ็เป็ นดง่ั แสง เรอื งรองในยามสายณั หท์ แี่ บง่ แยกทอ้ งฟ้ าและขนุ เขาไดอ้ ยา่ ง กระจา่ งชดั สตรตี รงหนา้ อยใู่ นชดุ กระโปรงผา้ ไหมสแี ดงปักลวดลายหงสส์ ขี าว น่ังอยบู่ นแทน่ ดว้ ยทา่ ทางสงา่ งามพรง่ั พรอ้ มไปดว้ ยเสน่หอ์ นั เยา้ ยวน เรอื นรา่ งนางราวกบั ดอกกลว้ ยไมช้ อ่ หนึ่งทมี่ ที งั้ ดอกทกี่ าลงั แยม้ ไปจนถงึ ดอกทเี่ บง่ บานเต็มทแี่ ลว้ อกี ฝ่ ายกาลงั มองมาทางเหม ยจอื่ ดว้ ยทา่ ทางคลา้ ยจะยมิ้ แตก่ ็ไม่ยมิ้

ตอนที่ 108 ฮองเฮาแหง่ ตา้ จา้ ว เหมยจอื่ จอ้ งมองอกี ฝ่ ายนิ่งอยา่ งตะลงึ งนั หากกอ่ นหนา้ นางรสู ้ กึ วา่ ในวงั หลวงแหง่ นีด้ วู งั เวงจนไม่น่าจะมผี ูค้ น อยอู่ าศยั ได ้ เชน่ นั้นแลว้ ในตอนทนี่ างไดเ้ ห็นคนตรงหนา้ ก็รสู ้ กึ วา่ เพยี งมสี ตรผี ูน้ ีเ้ พยี งคนเดยี วก็สามารถสรา้ งสสี นั และเพมิ่ ความมี ชวี ติ ชวี าใหก้ บั วงั หลวงทอี่ มึ ครมึ แหง่ นีไ้ ดแ้ ลว้ เมอื่ ‘ฮองเฮาแห่งตา้ จา้ ว’ เจา้ ของตาหนักเห็นเหมยจอื่ จอ้ งมองตน ไม่วางตาก็กม้ หนา้ แลว้ ยมิ้ นอ้ ยๆ กอ่ นจะถามวา่ “เจา้ ชอื่ วา่ เหมยจอื่ หรอื ?” นา้ เสยี งนั้นชา่ งออ่ นหวานยงิ่ นัก กงั วานราวกบั เสยี งสายลมยามพดั ผ่านยอดไม้ นุ่มนวลชวนใหร้ นื่ หยู งิ่ นัก พอถกู ถามเหมยจอื่ จงึ ไดส้ ตกิ ลบั คนื มา นางรบี คกุ เขา่ ลงทงั้ ทยี่ งั งุนงง ฮองเฮามองเหมยจอื่ ทคี่ กุ เขา่ ลงดว้ ยทา่ ทางตนื่ ตระหนกแลว้ หวั เราะ นอ้ ยๆ “ไม่ตอ้ งมากพธิ หี รอก”

องคห์ ญงิ หมงิ จรู บี เขา้ ไปประคองแขนเหมยจอื่ ใหล้ กุ ขนึ้ พรอ้ มกบั กลา่ ววา่ “ฮองเฮาตรสั แลว้ วา่ ไม่ตอ้ งมากพธิ ี อาซอ้ เหมยลกุ ขนึ้ เถดิ ” ฮองเฮาไดย้ นิ คาพูดองคห์ ญงิ หมงิ จู มอื ทถี่ อื ถว้ ยนา้ ชาก็ชะงกั ไป “อาซอ้ เหมยร?ึ หมงิ จู เจา้ เรยี กขานกนั สนิทถงึ เพยี งนีเ้ ลยหรอื ” องคห์ ญงิ หมงิ จพู ยงุ เหมยจอื่ ทคี่ กุ เขา่ อยดู่ ว้ ยทา่ ทางอดึ อดั ใจ พลาง ตอบกลบั อยา่ งม่นั อกมน่ั ใจ “นางเป็ นภรรยาของพใี่ หญเ่ ซยี ว เป็ น ธรรมดาทขี่ า้ ตอ้ งเรยี กนางวา่ อาซอ้ ” ฮองเฮาไดย้ นิ รมิ ฝี ปากก็เผยรอยยมิ้ เยอื กเย็นและออ่ นหวาน แต่ กลบั ไม่พูดอะไรเลย ผ่านไปครหู่ นึ่งหมงิ จกู ็ประคองเหมยจอื่ ไปน่ังลงบนเกา้ อตี้ วั เล็กทอี่ ยู่ ดา้ นขา้ ง เหมยจอื่ รดู ้ วี า่ อยตู่ อ่ หนา้ ฮองเฮาไม่ควรจะน่ังตาม อาเภอใจ แตห่ มงิ จกู ็ยงั จะใหน้ างน่ังใหไ้ ด ้ สดุ ทา้ ยฮองเฮาทมี่ องอยู่ ขา้ งๆ ก็บอกวา่ “น่ังลงเถดิ ลว้ นเป็ นคนกนั เองทงั้ น้ัน”

เหมยจอื่ ไม่อาจปฏเิ สธจงึ ทาไดเ้ พยี งน่ังลงเทา่ นั้น แตพ่ อน่ังแลว้ ก็ รสู ้ กึ วา่ เป็ นการน่ังทชี่ วนใหอ้ ดึ อดั อยา่ งบอกไม่ถกู ยามนีร้ อบดา้ นนางหอ้ มลอ้ มไปดว้ ยนางกานัลและขนั ทที มี่ ที า่ ทาง สงบเสงยี่ ม ดา้ นหนา้ เป็ นฮองเฮาผูส้ งู ศกั ดแิ ์ ละงามสงา่ จนนางไม่ กลา้ มอง สว่ นขา้ งกายกลบั เป็ นองคห์ ญงิ หมงิ จทู มี่ ที า่ ทางรา่ เรงิ อยา่ งไม่สนใจธรรมเนียมใดๆ เหมยจอื่ จงึ ไดแ้ ตก่ ม้ หนา้ กม้ ตา เป็ น ผูฟ้ ังอยา่ งสงบนิ่งและตอบเทา่ ทจี่ าเป็ น ฮองเฮาวางถว้ ยนา้ ชาในมอื ลงดว้ ยทว่ งทา่ ออ่ นชอ้ ย เหมยจอื่ ลอบ มองอกี ฝ่ าย เห็นนิว้ มอื เรยี วยาวขาวบรสิ ทุ ธริ ์ าวกบั โปรง่ แสง เล็บมอื ถกู แตง่ แตม้ ดว้ ยสแี ดงสด...แดงยงิ่ กวา่ ชดุ ทฮี่ องเฮาสวมใสอ่ ยเู่ สยี อกี เหมยจอื่ จงึ อดกม้ หนา้ มองเล็บมอื ของตนไม่ได ้ นางเคยเขา้ ใจมา ตลอดวา่ นิว้ ของตนน้ันงดงาม สมยั ยงั เยาวบ์ ดิ าของนางไดป้ ลกู ดอกเทยี นไวใ้ หเ้ หมยจอื่ และจเู ถาแตง่ แตม้ เล็บมอื เมอื่ แตม้ ลงบน เล็บจะมสี ชี มพอู อ่ นๆ ไม่วา่ ใครทไี่ ดเ้ ห็นนิว้ มอื ขาวนวลนอ้ ยๆ ก็จะ เอย่ ชมไม่ขาดปาก ทวา่ ยามนีเ้ มอื่ ไดเ้ ห็นมอื ของฮองเฮาแลว้ ก็เขา้ ใจขนึ้ มาทนั ที เด็ก นอ้ ยทเี่ คยใชด้ อกเทยี นแตม้ เล็บของตนแลว้ กระโดดโลดเตน้ ดว้ ย

ความดใี จ น่ันก็คอื เหมยจอื่ และจเู ถาในหม่บู า้ นลสี่ ยุ่ ทที่ รุ กนั ดาร เป็ นเพราะพวกนางไม่เคยรวู ้ า่ โลกกวา้ งภายนอกมสี งิ่ ทหี่ รหู ราและ งดงามเชน่ นีอ้ ยู่ ฮองเฮาชาเลอื งมองเหมยจอื่ เห็นอกี ฝ่ ายน่ังอยา่ งสงบเสงยี่ มเงยี บๆ ก็หวั เราะแลว้ ถามวา่ “ยามปกตติ อนอยทู่ จี่ วนเจา้ ทาอะไร?” เหมยจอื่ รบี เรยี บเรยี งความคดิ ทกี่ ระจดั กระจายในสมอง กอ่ นจะยมิ้ นอ้ ยๆ แลว้ ตอบกลบั อยา่ งใสซอื่ “ปกตกิ ็ไม่ไดท้ าอะไร เพยี งปลกู ผกั ทาไรท่ านาอยทู่ สี่ วนหลงั บา้ นแลว้ ก็เลยี้ งเป็ ดไกอ่ กี จานวนหนึ่งเพ คะ” องคห์ ญงิ หมงิ จไู ดย้ นิ ก็ถามดว้ ยความประหลาดใจ “อาซอ้ เหมยชา่ ง รา้ ยกาจจรงิ ๆ สามารถเพาะปลกู ทาไรท่ านาไดด้ ว้ ย ปลกู อะไรบา้ ง หรอื ? มผี กั ป่ าหรอื ไม่?” องคห์ ญงิ หมงิ จยู งั คงจดจาผกั ป่ าทนี่ ามา ทาเป็ นจนั เพยี่ นจอื่ ไดเ้ ป็ นอยา่ งดี เหมยจอื่ เห็นทา่ ทางสนใจใครร่ ขู ้ ององคห์ ญงิ หมงิ จู ความตนื่ เตน้ ใน ใจก็ลดนอ้ ยลง นางหวั เราะแลว้ ตอบวา่ “ผกั ป่ าเป็ นผกั ทขี่ นึ้ ตาม ธรรมชาติ พนื้ ทดี่ า้ นหลงั จวนขา้ ก็แคเ่ พาะปลกู เลน่ สนุกๆ เทา่ น้ัน จะมกี ็เพยี งพวกบวบ แตงหวานและผกั อนื่ ๆ ไม่กชี่ นิด”

หมงิ จยู งั คงอยากรอู ้ ยากเห็นจงึ ถามต่อไป “ขา้ เคยไดย้ นิ มาวา่ การ เพาะปลกู นั้นไม่ใชเ่ รอื่ งงา่ ยเลย เพยี งคนเดยี วจะทาไหวหรอื ?” พูด แลว้ นางก็สารวจเหมยจอื่ อยา่ งไม่เขา้ ใจ เพราะกอ่ นหนา้ นีน้ างรมู ้ า วา่ เหมยจอื่ น้ันป่ วยอยพู่ กั หนึ่ง รา่ งกายจงึ คอ่ นขา้ งออ่ นแอ หมงิ จจู งึ คดิ วา่ การทเี่ หมยจอื่ จะเพาะปลกู และทาสวนทาไรค่ นเดยี วนั้นไม่น่า เป็ นไปได ้ เหมยจอื่ เอยี งคอพลางครนุ่ คดิ สดุ ทา้ ยก็หวั เราะ “ไม่ใชข่ า้ คนเดยี ว หรอก บางครง้ั ในตอนค่าเซยี วจงิ ซนั กลบั มา เขาก็จะไปชว่ ยขา้ ดว้ ย” ฮองเฮาทเี่ ดมิ น่ังดว้ ยทว่ งทา่ สงา่ งามอยขู่ า้ งๆ คอยฟังทงั้ สองสนทนา กนั อยู่ เมอื่ ไดย้ นิ คาพดู นีข้ องเหมยจอื่ สหี นา้ ก็เปลยี่ นไปเล็กนอ้ ย ขนตางอนยาวหลบุ ลง ทวา่ ยงั คงมรี อยยมิ้ จางๆ ประดบั อยบู่ น ใบหนา้ องคห์ ญงิ หมงิ จไู ดฟ้ ังก็เขา้ ใจทนั ที “จรงิ สิ กอ่ นหนา้ นีพ้ ใี่ หญ่เซยี วก็ ไปอยใู่ นป่ าเขาดว้ ยนี่ เป็ นธรรมดาทเี่ ขาตอ้ งเพาะปลกู เป็ นเชน่ กนั หลงั จากจดั การงานในราชสานักเรยี บรอ้ ยก็ยงั กลบั ไปชว่ ยเจา้ อกี แรง”

ตอนน้ันเองฮองเฮาทนี่ ่ังฟังเงยี บๆ มานานก็ชอ้ นสายตาขนึ้ นาง หวั เราะนอ้ ยๆ กอ่ นจะถามวา่ “ทา่ นแม่ทพั เซยี วกลบั ไปยงั บา้ นเกดิ ก็ ยดึ อาชพี เพาะปลกู ดารงชพี เชน่ นั้นหรอื ?” เหมยจอื่ กาลงั พูดคยุ อยา่ งออกรสออกชาตกิ บั องคห์ ญงิ หมงิ จู แต่ เมอื่ ถกู ฮองเฮาถามก็รบี สารวมกริ ยิ าแลว้ ตอบกลบั ไป “หามไิ ดเ้ พคะ ทบี่ า้ นในชนบทของเรานั้นไม่มที ที่ าง เพราะเดมิ ทคี รอบครวั ของ พวกเราน้ันไม่มที นี่ า สามถงึ หา้ วนั เขาก็จะเขา้ ป่ าลา่ สตั วส์ กั ครง้ั พอ หาของป่ ากลบั มาก็จะลา้ งทาความสะอาดแลว้ เอาไปขายทตี่ ลาด กนั เพคะ” เมอื่ ไดย้ นิ เหมยจอื่ เลา่ ฮองเฮาและองคห์ ญงิ หมงิ จกู ็มปี ฏกิ ริ ยิ าที่ แตกตา่ งกนั องคห์ ญงิ หมงิ จนู ้ันยงิ่ ฟังก็ยงิ่ นึกสนุก นางกระตกุ มอื ของเหมยจอื่ แลว้ ซกั ถามเรอื่ งเขา้ ป่ าลา่ สตั วต์ อ่ เพราะตวั เองก็ชนื่ ชอบการเขา้ ป่ าลา่ สตั วเ์ ชน่ กนั เพยี งแต่ในยามปกตมิ กั จะลา่ สตั วใ์ น อทุ ยานหลวงเทา่ น้ัน ไม่เคยเขา้ ไปลา่ สตั วใ์ นป่ าลกึ อยา่ งเซยี วจงิ ซนั มากอ่ น สว่ นฃอทุ ยานหลวงแคพ่ รบิ ตาเดยี วก็เห็นจนทะลปุ รุ โปรง่ แลว้ เมอื่ หมงิ จซู กั ไซเ้ รอื่ งเขา้ ป่ าลา่ สตั วจ์ บก็หวนกลบั ไปถามเรอื่ งการ เพาะปลกู อกี ครง้ั สดุ ทา้ ยนางก็ถอนใจแลว้ กลา่ ววา่ “พใี่ หญเ่ ซยี ว

ชา่ งน่าสงสารนัก กลบั ไปอยทู่ บี่ า้ นเกดิ แทๆ้ แมแ้ ตท่ นี่ าสกั ผนื ก็ไม่มี แลว้ ยงั ตอ้ งออกไปลา่ สตั วย์ งั ชพี อกี ดว้ ย” ฮองเฮาไดย้ นิ กห็ วั เราะเสยี งเย็นชา “ผูด้ มื่ นา้ รอ้ นเย็นยอ่ มรอู ้ ยแู่ กใ่ จ เจา้ นั้นเป็ นองคห์ ญงิ ก็ยอ่ มรสู ้ กึ วา่ พใี่ หญเ่ ซยี วน้ันน่าสงสาร แตต่ วั เขาเองคงจะชนื่ ชอบอยไู่ ม่นอ้ ย” เหมยจอื่ ไดย้ นิ ฮองเฮาพูดก็อดเงยหนา้ มองไม่ได ้ จงึ เห็นวา่ รอยยมิ้ ของอกี ฝ่ ายแฝงไวด้ ว้ ยความเยย้ หยนั อยใู่ นที นางยงิ่ ไม่เขา้ ใจ ในใจ รสู ้ กึ สงสยั มากยงิ่ ขนึ้ ในทสี่ ดุ ก็เพยี งกม้ หนา้ ลงเงยี บๆ ดงั เดมิ เป็ นธรรมดาทอี่ งคห์ ญงิ หมงิ จจู ะไม่ไดส้ งั เกตความนัยทแี่ ฝงอยใู่ น คาพูดของฮองเฮา นางจงึ ยงั กลา่ วตอ่ อยา่ งหดหู่ “กอ่ นหนา้ นีข้ า้ ยงั เขา้ ใจวา่ ผูช้ ายอยา่ งพใี่ หญเ่ ซยี วกลบั ถงึ บา้ นเกดิ ก็น่าจะดารงชวี ติ ดว้ ยการเพาะปลกู สว่ นผูห้ ญงิ ก็จะทอผา้ เหมอื นในตารา ใครเลยจะ รวู ้ า่ ชวี ติ เขาจะลาบากถงึ เพยี งนี้ หากรเู ้ ชน่ นีแ้ ตแ่ รก ขา้ จะขอให ้ ฮ่องเตพ้ ระราชทานทดี่ นิ ใหเ้ ขาจานวนหนึ่งแลว้ !” เหมยจอื่ ขบคดิ ขอ้ สงสยั ในใจเมอื่ ครู่ กอ่ นจะยมิ้ แลว้ กลา่ ววา่ “ผูช้ ายเพาะปลกู ผูห้ ญงิ ทอผา้ ชา่ งเป็ นคากลา่ วทฟี่ ังดดู นี ัก อนั ที่ จรงิ ถงึ ครอบครวั ของเราจะไม่มที นี่ า แตค่ รอบครวั ของมารดาขา้ น้ัน พอจะมที นี่ าผนื เล็กอยหู่ ลายหมู่ บดิ าของขา้ ก็จากไปนานแลว้ ที่

บา้ นจงึ ไม่มแี รงงานผูช้ ายเลย พอถงึ ชว่ งเพาะปลกู งานจะวนุ่ วาย มาก โชคดไี ดพ้ ใี่ หญ่เซยี วของทา่ นชว่ ยเรอื่ งเพาะปลกู หวา่ นไถ่ สว่ นเรอื่ งทอผา้ น้ันเมอื่ กอ่ นตอนขา้ อยบู่ า้ นมารดาก็เคยทอผา้ บา้ ง แตพ่ อแตง่ งานออกเรอื นมาแลว้ กลบั ไม่มเี วลาทาอกี เลย” ฮองเฮาแคน่ หวั เราะ ทวา่ ในนา้ เสยี งกลบั แฝงไวด้ ว้ ยความอา้ งวา้ ง อยา่ งบอกไม่ถกู “ทแี่ ทต้ อนนีเ้ ขาก็ทาไรท่ านาเป็ นดว้ ย หนาซา้ ยงั รจู ้ กั ชว่ ยแม่ยายทานาอกี ตา่ งหาก” เหมยจอื่ ก็เผยรอยยมิ้ ออ่ นหวานพลางอธบิ าย “อนั ทจี่ รงิ ในตอนแรก เขาก็ยงั ทาไม่คอ่ ยเป็ นหรอกเพคะ แตห่ ลงั จากไดเ้ รยี นรไู ้ ม่นานก็ทา ไดค้ ลอ่ งแคลว่ ขนึ้ จนตอนนีเ้ ขามคี วามสามารถเรอื่ งการเพาะปลกู อยา่ งดเี ยยี่ มแลว้ ” องคห์ ญงิ หมงิ จกู ะพรบิ ตาปรบิ ๆ พลางครนุ่ คดิ อยนู่ าน สดุ ทา้ ยกเ็ กา ศรี ษะแลว้ กลา่ วว่า “อาซอ้ พใี่ หญเ่ ซยี วของขา้ น้ันชานาญเรอื่ งขมี่ า้ ยงิ ธนูทาศกึ สงคราม มาไดย้ นิ อาซอ้ พูดเชน่ นีข้ า้ กลบั รสู ้ กึ พกิ ลนัก” เหมยจอื่ ไดย้ นิ คาพูดอกี ฝ่ าย ดวงตากลมโตสกุ ใสก็เบกิ กวา้ งนอ้ ยๆ นางชาเลอื งมองไปทางฮองเฮา สดุ ทา้ ยก็กม้ หนา้ แลว้ พูดเสยี งแผ่ว วา่ “ขา้ เป็ นเพยี งหญงิ สาวชาวบา้ นคนหนึ่ง ดงั น้ันผูช้ ายทขี่ า้ แตง่ งานดว้ ยก็เป็ นเพยี งนายพรานลา่ สตั วช์ าแหละหมปู ่ าทาไรท่ านา

ยามนีไ้ ดเ้ ดนิ ทางออกมาจากป่ าเขา หนาซา้ ไดม้ าถงึ เมอื งหลวงแลว้ ยงั เขา้ มาในวงั ดว้ ย พอไดเ้ ห็นเขาขมี่ า้ ทาศกึ สงครามสวมใสช่ ดุ ขนุ นางเขา้ เฝ้ าฮ่องเต ้ ขา้ กร็ สู ้ กึ พกิ ลเชน่ กนั !”

ตอนที่ 109 สหายเกา่ อยูก่ นั พรอ้ มหน้า จๆู่ ฮองเฮาก็หวั เราะเสยี งดงั และมที ที า่ จะดงั ขนึ้ เรอื่ ยๆ ท่าทางของฮองเฮาทาใหอ้ งคห์ ญงิ หมงิ จถู งึ กบั เกาศรี ษะดว้ ยความ ประหลาดใจ ทวา่ เสยี งหวั เราะนีก้ ลบั ทาใหเ้ หมยจอื่ รสู ้ กึ ไม่สบายใจ หญงิ สาวทง้ั สองมองหนา้ กนั ไปมา ในทสี่ ดุ เหมยจอื่ ก็นึกบางอยา่ ง ไดจ้ งึ กลา่ ววา่ “ฮองเฮา เหมยจอื่ นั้นเตบิ โตมาจากหมู่บา้ นในป่ าใน เขาไม่รขู ้ นบธรรมเนียมในวงั หลวง เพยี งพดู จาไปตามภาษา ชาวบา้ น หากทาใหฮ้ องเฮาไม่พอพระทยั ขอไดโ้ ปรดอภยั ใหเ้ หม ยจอื่ ดว้ ยเพคะ” ฮองเฮาหยดุ หวั เราะทนั ที นางปรายตามองเหมยจอื่ ครหู่ นึ่ง กอ่ นจะ สา่ ยหนา้ แลว้ กลา่ ววา่ “สงิ่ ทเี่ จา้ พูด ไม่มอี ะไรทขี่ า้ ไม่พอใจ ขา้ ไดฟ้ ัง แลว้ กลบั รสู ้ กึ สนุกยงิ่ นัก เจา้ พูดตอ่ ไปเถดิ ...เรอื่ งพวกนี้ ขา้ ลว้ น ชอบฟัง” นา้ เสยี งในชว่ งทา้ ยของฮองเฮาแฝงไปดว้ ยความจรงิ จงั ราวกบั กาลงั ฝื นขม่ นา้ เสยี งใหเ้ ป็ นปกตทิ สี่ ดุ ถงึ ฮองเฮาจะมรี บั สง่ั ใหพ้ ูดตอ่ แตเ่ หมยจอื่ กลบั ไม่รวู ้ า่ ควรจะเลา่ เรอื่ งอะไร นางจงึ หนั หนา้ ไปมององคห์ ญงิ หมงิ จอู ยา่ งไม่รตู ้ วั

องคห์ ญงิ หมงิ จใู ชม้ อื ลบู คางตนเอง เลกิ ควิ้ ขนึ้ เล็กนอ้ ยขณะกลา่ ว ออกมาว่า “เลา่ เรอื่ งทไี่ ปลา่ สตั วก์ บั พใี่ หญ่เซยี วตอ่ เถอะ ขา้ ยงั ไม่ เคยไปลา่ สตั วใ์ นป่ าลกึ เลย ถา้ มโี อกาสตอ้ งตดิ ตามพวกทา่ นเขา้ ไป เทยี่ วเลน่ สกั ครง้ั แน่” เหมยจอื่ ครนุ่ คดิ อยา่ งจรงิ จงั จากนั้นก็เลา่ เรอื่ งทไี่ ปลา่ สตั วด์ ว้ ยกนั ตอ่ แตค่ ราวนีน้ างพยายามกลา่ วอยา่ งระมดั ระวงั ทกุ ถอ้ ยคา “สาม ถงึ หา้ วนั เขาจะเขา้ ป่ าลกึ เพอื่ ลา่ สตั วค์ รงั้ หนึ่ง บางครงั้ ก็จะไดท้ งั้ หมู ป่ าและองุ ้ ตนี หมี จากนั้นเราก็จะเอาไปขายแลกเงนิ แตถ่ า้ เป็ นยาม ปกตเิ ขาจะเขา้ ป่ าทอี่ ยใู่ กลๆ้ หมู่บา้ นเพอื่ ลา่ หมูป่ าตวั เล็กๆ เอามา เก็บไวเ้ ป็ นเสบยี งอาหาร บางครงั้ ขา้ ก็จะตดิ ตามเขา้ ไปดว้ ย นอกเหนือจากการลา่ สตั ว ์ พวกเรากจ็ ะเก็บพวกพชื สมุนไพร เห็ด ป่ า หรอื ของป่ าอนื่ ๆ เพอื่ เก็บไวเ้ ป็ นเสบยี งอาหาร บางสว่ นก็จะเอา ไปตากแหง้ แลว้ นาไปขายแลกเงนิ ไดด้ ว้ ย” เมอื่ หวนคดิ ถงึ เมอื่ กอ่ น รมิ ฝี ปากเหมยจอื่ ก็เผยรอยยมิ้ จางๆ ออกมา “ขา้ ยงั จาไดต้ อนทขี่ า้ เพงิ่ แตง่ งานกบั เขา ครงั้ แรกทเี่ ขา ออกไปลา่ สตั วใ์ นป่ าลกึ ก็ไดห้ มู่ป่ ากลบั มาตวั หนึ่งและยงั มอี งุ ้ ตนี หมี อกี ดว้ ย เขาไปขอยมื อปุ กรณจ์ ากคนในหม่บู า้ นมาชาแหละหมู พอ จดั การเรยี บรอ้ ยพวกเราก็หาบลงเขาเอาไปขายทตี่ ลาดดว้ ยกนั ”

ใบหนา้ ขององคห์ ญงิ หมงิ จเู ปี่ ยมไปดว้ ยความสงสาร “ยงั ตอ้ ง ชาแหละหมเู องแลว้ หาบไปขายเองดว้ ยหรอื ” เหมยจอื่ พยกั หนา้ รบั “ใชแ่ ลว้ พวกเราตอ้ งเดนิ ทางไกลมากกวา่ จะ ไปถงึ ตลาดทอี่ ยตู่ รงเชงิ เขา ครงั้ แรกทไี่ ปตลาดขา้ เดนิ จนเทา้ เป็ น แผลพุพอง พอเขาเห็นขา้ ลาบาก กอปรกบั พวกเราเรมิ่ มเี งนิ เก็บอยู่ บา้ ง เขาก็เลยซอื้ ลาใหข้ า้ ตวั หนึ่งเอาไวข้ ยี่ ามเดนิ ทาง” พอพูดถงึ เจา้ ลาตวั น้ันเหมยจอื่ ก็รสู ้ กึ คดิ ถงึ มนั มาก นางเลา่ ตอ่ ไปวา่ “ลาตวั น้ันเชอื่ งมาก เขาเป็ นคนจงู ใหข้ า้ ขี่ เสยี งกระพรวนทคี่ อมนั ดงั กงั วานไปตลอดทาง ชว่ งเวลานั้นชา่ งมคี วามสขุ ยงิ่ นัก” แตเ่ มอื่ คดิ ถงึ เรอื่ งทเี่ จา้ ลาตอ้ งมาสญู หาย หญงิ สาวก็อดเศรา้ ใจไม่ได ้ นาง กม้ หนา้ ลงแลว้ กลา่ ววา่ “แตห่ ลงั จากทสี่ ามขี า้ ออกมาจากหมู่บา้ น ขา้ ไดข้ เี่ จา้ ลาตวั น้ันออกมาตามหาเขา น่าเสยี ดายทรี่ ะหวา่ งทางขา้ ทาเจา้ ลาทเี่ ขาซอื้ ใหห้ ายไปแลว้ ” ฮองเฮายนื่ นิว้ เรยี วยาวออกมาจบั ถว้ ยนา้ ชาหยกสขี าวทอี่ ยบู่ นโตะ๊ แน่น แลว้ พดู ดว้ ยเสยี งแผ่วเบาวา่ “เจา้ นี่ชา่ งมวี าสนาเสยี จรงิ แม่ ทพั ใหญ่ผบู้ กุ เบกิ ตา้ จา้ วของเราถงึ กบั จงู ลาใหน้ ่ัง”

สายตาเหมยจอื่ จบั จอ้ งไปยงั สตรผี ูง้ ดงามตรงหนา้ แลว้ กลา่ วอยา่ ง ไม่เขา้ ใจวา่ “เขาเป็ นผูช้ ายทขี่ า้ แตง่ งานดว้ ย ดงั น้ันผูเ้ ป็ นสามจี งู ลา ใหภ้ รรยาขี่ ไม่ใชเ่ รอื่ งปกตธิ รรมดาอยา่ งน้ันหรอื ?” ฮองเฮาไดย้ นิ ก็คลายมอื จากถว้ ยนา้ ชา เมอื่ หนั หนา้ ไปมองเหมยจอื่ ก็พบเพยี งแววตาใสซอื่ ทกี่ าลงั มองมาอยา่ งไม่เขา้ ใจ รอยยมิ้ หยนั พลนั ผุดขนึ้ ทมี่ ุมปาก “ทเี่ จา้ พูดก็ถกู ผูเ้ ป็ นสามจี งู ลาใหภ้ รรยาน่ัง นั้นถอื เป็ นเรอื่ งทถี่ กู ตอ้ งแลว้ ” องคห์ ญงิ หมงิ จกู ม้ หนา้ คดิ ตาม สดุ ทา้ ยก็ถอนหายใจออกมา “ขา้ รู ้ มานานแลว้ วา่ พใี่ หญ่เซยี วเป็ นบรุ ษุ ทแี่ สนดี ตอ่ ไปขา้ เองก็จะ แตง่ งานกบั คนเชน่ นี!้ ” ฮองเฮาปรายตามองหมงิ จู กอ่ นจะบอกวา่ “เจา้ คงไม่มวี าสนาทดี่ ี เชน่ นีแ้ น่” ขณะทสี่ ตรที ง้ั สามกาลงั พูดคยุ กนั อยนู่ ้ันก็มเี สยี งขนั ทรี ายงานมา จากดา้ นนอก “ฮ่องเตเ้ สด็จ!” พอไดย้ นิ เหมยจอื่ ก็รบี ลกุ ขนึ้ จากทนี่ ่ัง หนั หนา้ มององคห์ ญงิ หมงิ จู ดว้ ยทา่ ทางตนื่ ตระหนก

สหี นา้ ฮองเฮาเปลยี่ นไปเล็กนอ้ ย กอ่ นจะกม้ หนา้ พมึ พาดว้ ยเสยี ง แผ่วเบา “เขามาทาไมกนั ?” องคห์ ญงิ หมงิ จรู บี วงิ่ ไปหนา้ ประตตู าหนัก มองออกไปดา้ นนอกแลว้ ยมิ้ พลางตะโกนเรยี ก “เสด็จพี่ พใี่ หญเ่ ซยี ว พหี่ ลู่ โอโ้ ห! ยงั มพี ฮี่ เู ห ยยี นดว้ ย ทาไมพวกทา่ นถงึ มาพรอ้ มเพรยี งกนั ได?้ ” พอเหมยจอื่ ไดย้ นิ วา่ เซยี วจงิ ซนั มาดว้ ยก็เบาใจขนึ้ จากน้ันนางก็ เห็นขบวนผูค้ นทเี่ ดนิ เขา้ มาดา้ นใน ผูท้ เี่ ดนิ นามใี บหนา้ หลอ่ เหลา ทา่ ทางสงา่ งามดอู บอนุ่ ออ่ นโยน เขาอยใู่ นชดุ สเี หลอื งอรา่ มปัก ลวดลายมงั กร ดกู ็รทู ้ นั ทวี า่ คอื ฮ่องเต ้ ผูท้ เี่ ดนิ ขนาบขา้ งซา้ ยและ ขวาก็คอื เซยี วจงิ ซนั และหลจู่ งิ่ อนั สว่ นทางดา้ นขา้ งของเซยี วจงิ ซนั นั้นมชี ายหนุ่มหนา้ ตาหมดจด รปู รา่ งสงู ใหญ่อกี หนึ่งคน น่าจะเป็ น พฮี่ เู หยยี นทอี่ งคห์ ญงิ หมงิ จขู านชอื่ เมอื่ ครู่ กอ่ นหนา้ นีเ้ หมยจอื่ ไดเ้ รยี นรพู ้ ธิ รี ตี องและธรรมเนียมในการเขา้ เฝ้ า ฮอ่ งเตม้ ามากมาย แต่พอจวนตวั เขา้ จรงิ ๆ ในหวั ของนางกลบั วา่ ง เปลา่ หญงิ สาวเหลอื บมองเซยี วจงิ ซนั ดว้ ยทา่ ทางตนื่ ตระหนก ก็ พบวา่ อกี ฝ่ ายกาลงั มองมาทางตนเชน่ กนั รมิ ฝี ปากของเขาเจอื ไป ดว้ ยรอยยมิ้ นอ้ ยๆ พรอ้ มกบั พยกั หนา้ ใหเ้ หมอื นเป็ นการปลอบ ประโลม

เหมยจอื่ เห็นแลว้ ก็โลง่ ใจขนึ้ มาก นางเมม้ ปากแลว้ คอ่ ยๆ ผ่อนลม หายใจ ในทสี่ ดุ ก็ไดส้ ตกิ ลบั คนื มา หญงิ สาวหวนนึกถงึ สงิ่ ทไี่ ดร้ า่ เรยี นมาเรอื่ งการปฏบิ ตั ติ วั ขณะทอี่ ยตู่ อ่ หนา้ ฮ่องเต ้ คาดไม่ถงึ วา่ ฮ่องเตน้ ั้นมองสารวจเหมยจอื่ อยกู่ อ่ นแลว้ สายตาที่ มองสาวนอ้ ยผูใ้ สซอื่ บรสิ ทุ ธชิ ์ าวป่ าชาวเขาเปี่ ยมไปดว้ ยความชนื่ ชม กอ่ นจะเผยรอยยมิ้ อบอนุ่ ออกมา “นี่คอื อาซอ้ หรอื ?” เหมยจอื่ ไดย้ นิ อกี ฝ่ ายพูดถงึ ตนก็นอ้ มกายถวายความเคารพ แตฮ่ ่องเตก้ ลบั รบี บอกวา่ “วนั นีถ้ อื เป็ นโอกาสดที พี่ นี่ อ้ งพรอ้ มหนา้ พรอ้ มตา ดงั นั้นก็ละทงิ้ พธิ รี ตี องใหห้ มดสนิ้ เถดิ หากนับความเป็ นพี่ เป็ นนอ้ ง พใี่ หญเ่ ซยี วนั้นโตกวา่ ขา้ อยหู่ ลายปี เป็ นขา้ ตา่ งหากที่ ตอ้ งคารวะอาซอ้ ” พอพูดจบฮ่องเตก้ ็ประสานมอื คารวะ แตไ่ ม่วา่ อยา่ งไรเหมยจอื่ ก็ ยงั คงคกุ เขา่ อยกู่ บั พนื้ จนกระทง่ั องคห์ ญงิ หมงิ จตู อ้ งมาพยงุ ใหล้ กุ ขนึ้ กอ่ นจะยมิ้ อยา่ งซกุ ซนแลว้ กลา่ วว่า “ในเมอื่ เสด็จพบี่ อกวา่ ไม่ ตอ้ ง ก็ไม่ตอ้ งส”ิ

เหมยจอื่ ไม่รวู ้ า่ ตนควรตอ้ งคกุ เขา่ ตอ่ ไปหรอื ไม่ จงึ ลอบมองเซยี วจงิ ซนั เพอื่ ขอความชว่ ยเหลอื อยา่ งจนใจ เขากลบั ยมิ้ นอ้ ยๆ แลว้ บอก วา่ “ในเมอื่ ฝ่ าบาทตรสั วา่ ไม่ตอ้ งมากพธิ ี เชน่ น้ันก็ไม่ตอ้ งแลว้ ” พดู จบเขาก็แนะนาคนดา้ นขา้ งกบั เหมยจอื่ “เจา้ เคยพบสหายหลมู่ า กอ่ นแลว้ สว่ นทา่ นผนู ้ ีแ้ ซฮ่ เู หยยี น มนี ามวา่ ชง เป็ นสหายรว่ มเป็ น รว่ มตายของขา้ เชน่ กนั แตป่ กตเิ ขาจะอยชู่ ายแดน ไม่คอ่ ยได ้ กลบั มาในราชสานักสกั เท่าไร” เหมยจอื่ คารวะคนทง้ั สอง พวกเขาก็ประสานมอื คารวะกลบั เชน่ กนั ฮูเหยยี นชงเรยี กนางวา่ อาซอ้ ใหญด่ ว้ ยทา่ ทางสภุ าพ เมอื่ ตา่ งฝ่ าย ตา่ งคารวะกนั แลว้ ตา่ งก็เชอื้ เชญิ กนั น่ัง คาดไม่ถงึ วา่ ฮองเฮาทนี่ ่ังสารวมมาตลอดจะชาเลอื งมองเซยี วจงิ ซนั กอ่ นจะกลา่ วดว้ ยนา้ เสยี งเย็นชาอยา่ งไม่เกรงใจ “แม่ทพั เซยี วรบี รอ้ นตามฝ่ าบาทมาถงึ ตาหนักของขา้ เป็ นเพราะกลวั วา่ ขา้ จะจบั ภรรยาของทา่ นกนิ งน้ั ร?ึ ” เหมยจอื่ ใจหายวบู เมอื่ ไดย้ นิ คาถามของฮองเฮา อกี ฝ่ ายกลา้ เอย่ โดยไม่ไดเ้ กรงวา่ มฮี ่องเตน้ ่ังอยดู่ ว้ ย หญงิ สาวหลบุ ตาลงพลางแอบ ชาเลอื งมองเซยี วจงิ ซนั และฮ่องเต ้

นางเห็นเซยี วจงิ ซนั หวั เราะอยา่ งไม่ใสใ่ จ จากน้ันก็ทาทา่ คารวะ พรอ้ มกบั พูดอย่างเป็ นทางการ “ทลู ฮองเฮา กระหมอ่ มมกิ ลา้ เพยี งแตเ่ กรงวา่ นางพบเจอโลกภายนอกมาไม่มาก ไม่รู ้ ขนบธรรมเนียมในวงั หลวง หากพูดอะไรไม่ระวงั แลว้ ทาใหฮ้ องเฮา ไม่พอพระทยั ก็ใหถ้ อื เป็ นความผดิ ของกระหม่อมเองแลว้ กนั ” . เซยี วจงิ ซนั เอย่ ดว้ ยนา้ เสยี งหนักแน่น คาพูดบง่ ชดั วา่ ขอนอ้ มรบั ผดิ ไวเ้ อง ทกุ ถอ้ ยคาน้ันแฝงความนัยของ การปกป้ องภรรยทาใหเ้ หมยจอื่ รสู ้ กึ สบายใจขนึ้ มาก แตน่ างก็ยงั คง กม้ หนา้ ไม่พดู อะไร ทนั ใดน้ันหลจู่ งิ่ อนั ก็หวั เราะออกมาเสยี งดงั แลว้ กลา่ ววา่ “เมอื่ ครฝู่ ่ า บาทก็ตรสั แลว้ วา่ วนั นีใ้ หย้ ดึ ถอื สายสมั พนั ธข์ องพนี่ อ้ ง ไม่พูดถงึ พธิ รี ตี องในราชสานัก หากวา่ กนั ตามนีผ้ ูท้ ยี่ นื อยตู่ อ่ หนา้ พวกเราก็ ไม่ใชฮ่ องเฮาของผคู้ นในใตห้ ลา้ แตเ่ ป็ นเพยี งแม่นางเยยี นเออ๋ ผู้ ฉลาดสดใส และหากไลต่ ามลาดบั แลว้ ละก็ ทพี่ จี่ งิ ซนั พูดออกไป เมอื่ ครกู่ ็ดเู หมอื นจะไม่คอ่ ยถกู นัก เมอื่ กอ่ นเยยี นเอ๋อยงั ตอ้ งเรยี กพี่ จงิ ซนั วา่ พใี่ หญ่ องคร์ ชั ทายาทในวนั วานหรอื ฮ่องเตใ้ นวนั นีก้ ็ยงั

เรยี กขานเขาวา่ พใี่ หญ่เชน่ กนั ดงั นั้นไม่วา่ จะเทยี บรนุ่ กนั อยา่ งไร เยยี นเอ๋อก็ตอ้ งเรยี กภรรยาพจี่ งิ ซนั วา่ อาซอ้ อยดู่ ”ี

ตอนที่ 110 งานเลยี้ งพระราชทาน พอพูดถงึ ตรงนีห้ ลจู่ งิ่ อนั ก็หวั เราะอกี ครง้ั กอ่ นจะมองทกุ คนดว้ ยทา่ ทางจรงิ จงั แลว้ กลา่ วตอ่ ไป “เป็ นถงึ อาซอ้ เมอื่ อยกู่ บั นอ้ งสาวหรอื นอ้ งสะใภแ้ ลว้ ยงั มอี ะไรทตี่ อ้ งเสยี มารยาท หรอื ไม่เสยี มารยาทอกี เลา่ ?” ตอนนีเ้ องทแี่ ม่ทพั ฮเู หยยี นซงึ่ เดมิ ทนี ่ังเงยี บๆ อยขู่ า้ งดา้ นขา้ งก็ยมิ้ ออกมา เขาผงกศรี ษะเห็นดว้ ยแลว้ บอกวา่ “จงิ่ อนั พูดไดด้ ”ี ทวา่ เหมยจอื่ ยงั รสู ้ กึ กงั ขาในคาพูดของหลจู่ งิ่ อนั นางมองหลจู่ งิ่ อนั ตาปรบิ ๆ เห็นอกี ฝ่ ายทาทา่ ทางขงึ ขงั ราวกบั มน่ั ใจวา่ คาพูดของตน สมเหตสุ มผลทสี่ ดุ ในใตห้ ลา้ สว่ นฮ่องเตต้ อนแรกทไี่ ดย้ นิ ก็ชะงกั ไปเล็กนอ้ ย จากนั้นก็หวั เราะ ออกมา กอ่ นจะปรบมอื แลว้ กลา่ ววา่ “ตอนทเี่ สด็จพ่อยงั มชี วี ติ เคย ตรสั วา่ แมจ้ งิ่ อนั จะดเู ป็ นคนบา้ บนิ่ แตว่ าจาคมคายยงิ่ นัก มาไดย้ นิ วนั นีเ้ ห็นทจี ะจรงิ ดงั วา่ ”

พูดถงึ ตรงนีใ้ บหนา้ ประดบั รอยยมิ้ จางๆ ของฮ่องเตก้ ็หนั ไปทาง ฮองเฮา แลว้ เอย่ อย่างออ่ นโยน “เยยี นเอ๋อ เห็นทวี นั นีเ้ จา้ จะเสยี มารยาทแลว้ ” นา้ เสยี งทพี่ ูดนั้นราบเรยี บ ไม่ไดแ้ ฝงอาการตาหนิติ เตยี นแตอ่ ยา่ งใด เดมิ ทใี บหนา้ เย็นชาของฮองเฮานั้นเจอื ไปดว้ ยรอยยมิ้ เยย้ หยนั แต่ เมอื่ ไดย้ นิ ฮ่องเตก้ ลา่ วเชน่ นี้ รอยยมิ้ น้ันกลบั ดเู ขม้ ขนึ้ นางจอ้ งมอง ฮ่องเตด้ ว้ ยทา่ ทางจรงิ จงั กอ่ นจะหลบุ ตาลงเล็กนอ้ ยแลว้ ตอบ กลบั ไปวา่ “ฝ่ าบาทตรสั ถกู ตอ้ งแลว้ วนั นีห้ ม่อมฉันทาตวั ไม่ เหมาะสมเสยี แลว้ เพคะ” เมอื่ พูดจบนางก็หนั ไปหาเหมยจอื่ เห็นอกี ฝ่ ายยงั คงน่ังกม้ หนา้ กม้ ตาดงั เดมิ รมิ ฝี ปากเมม้ นอ้ ยๆ อย่างไม่รวู ้ า่ ควรจะทาอยา่ งไรดี ฮองเฮาก็ยอบกายให ้ แลว้ เรยี กขานดว้ ยนา้ เสยี งออ่ นหวานวา่ “อา ซอ้ ” เหมยจอื่ ไดย้ นิ ฮองเฮาเรยี กตนเองเชน่ นีก้ ็เป็ นธรรมดาทนี่ างจะไม่ อาจรบั ไวไ้ ด ้ หญงิ สาวรบี สา่ ยหนา้ พลางโบกไมโ้ บกมอื “ไม่ตอ้ งเพ คะ ไม่ตอ้ งทาเชน่ นี้ หม่อมฉันคงรบั ไวไ้ ม่ไหว!” พดู จบนางก็หนั ไปมองเซยี วจงิ ซนั ดว้ ยทา่ ทางวงิ วอน ใน สถานการณแ์ บบนีน้ างไม่รจู ้ ะรบั มอื อยา่ งไรจรงิ ๆ แตเ่ ซยี วจงิ ซนั

เพยี งปรายตามองฮองเฮาทกี่ าลงั ทาการคารวะดว้ ยสหี นา้ เย็นชา ไม่ มที ที า่ จะหา้ มปรามแมแ้ ตน่ อ้ ย เหมยจอื่ รสู ้ กึ สงสยั กบั สงิ่ ทเี่ กดิ ขนึ้ เพราะในสายตาเย็นชาของเขายงั มคี วามเดยี ดฉันทแ์ ฝงอยอู่ กี ดว้ ย ตามปกตแิ ลว้ แววตาของเซยี วจงิ ซนั จะเปี่ ยมไดด้ ว้ ยความโอบออ้ ม อารแี ละความอบอนุ่ เสมอมา ตอ่ ใหเ้ ป็ นคนทเี่ ขาไม่ชอบ อยา่ งมาก เซยี วจงิ ซนั ก็จะมองอยา่ งเฉยชาและยมิ้ อยา่ งไม่แยแสเทา่ นั้น ทา่ ที ของเขาคราวนีจ้ งึ ทาใหเ้ หมยจอื่ รสู ้ กึ คลางแคลงใจ แตเ่ มอื่ ตอ้ งเผชญิ กบั สตรสี งู ศกั ดอิ ์ ยา่ งเชน่ ฮองเฮาทมี่ ายอบกาย คารวะอยเู่ บอื้ งหนา้ เหมยจอื่ ก็ไม่มเี วลาจะสนใจอะไรอกี แลว้ นางได ้ แตค่ ารวะตอบพรอ้ มกบั พูดซา้ ๆ วา่ “ไม่ตอ้ งจรงิ ๆ...” หลจู่ งิ่ อนั เหลอื บมองฮ่องเต ้ กอ่ นจะหวั เราะเสยี งดงั แลว้ กลา่ ววา่ “แมแ้ ตฝ่ ่ าบาทก็ตรสั เชน่ นี้ ถา้ งนั้ วนั นีย้ ดึ สายสมั พนั ธข์ องพนี่ อ้ ง! ดี เลย! ตอนนีก้ ็ไลล่ าดบั พนี่ อ้ งกนั แลว้ ทคี่ วรทาความเคารพก็ทาแลว้ ฝ่ าบาทจะพระราชทานอาหารและเหลา้ เลศิ รสไดห้ รอื ไม่พ่ะยะ่ คะ่ ถงึ พวกทา่ นไม่หวิ แตก่ ระหม่อมทงั้ หวิ ทง้ั กระหายจะแยอ่ ยแู่ ลว้ \" ฮอ่ งเตไ้ ดย้ นิ กห็ วั เราะออกมา “พูดไดด้ !ี นี่ก็สายมากแลว้ ไป! ไป กนิ อาหารดว้ ยกนั พวกเจา้ กนิ ดมื่ กนั ตามสบายเลย”

พอองคห์ ญงิ หมงิ จทู ยี่ นื เงยี บอยดู่ า้ นขา้ งเห็นวา่ ตอนนีท้ กุ คนจะไป กนิ อาการและสงั สรรคร์ ว่ มกนั ก็อดไม่ไดท้ จี่ ะวงิ่ เขา้ มาหาแลว้ ถาม อย่างระมดั ระวงั วา่ “เสด็จพี่ แลว้ หม่อมฉันละ่ เพคะ?” ฮ่องเตป้ รายตามองนางทหี นึ่ง แลว้ กลา่ ววา่ “ใครใหเ้ จา้ มาทนี่ ี่กนั ? กลบั ไปทตี่ าหนักของเจา้ เลย” . วนั นีม้ เี รอื่ งไม่คาดคดิ เกดิ ขนึ้ หลายอยา่ ง หนึ่งในนั้นคอื การรว่ มโตะ๊ อาหารกบั ฮ่องเตท้ มี่ อี านาจในมอื ลน้ ฟ้ า พรอ้ มดว้ ยบรรดาขนุ ศกึ คใู่ จในอดตี เดมิ ทเี รอื่ งนีช้ า่ งหา่ งไกลจน เหมยจอื่ ไม่คดิ อาจเออื้ ม ทวา่ ยามนีน้ างกลายเป็ นคนทที่ ง้ั ฮ่องเตแ้ ละ ฮองเฮาเรยี กขานวา่ อาซอ้ จงึ เป็ นธรรมดาทไี่ ม่อาจหลกี เลยี่ งการ รว่ มสงั สรรคใ์ นครง้ั นีไ้ ด ้ เหมยจอื่ น้ันดมื่ สรุ าไม่เป็ น เซยี วจงิ ซนั เองยอ่ มไม่ยอมใหน้ างดมื่ เยอะ เขาจงึ ใหค้ นนาเหลา้ หวานทที่ างราชสานักหมกั เองมาใหน้ าง ดมื่ แทน เชน่ นั้นแลว้ นางก็สามารถดมื่ ไดต้ ามใจชอบ อยากดมื่ เทา่ ไรก็ดมื่ เทา่ นั้น

เหมยจอื่ ยงั คงแอบชาเลอื งมองฮองเฮาเป็ นครงั้ คราวดว้ ยความสงสยั แตอ่ กี ฝ่ ายกลบั ไม่ไดป้ รายตามองมาสกั นิดและก็ไมไ่ ดม้ องเซยี วจงิ ซนั ดว้ ย ฮองเฮาเพยี งกม้ หนา้ หลบุ ตาตา่ ไม่ยอมพดู จา หลงั จากดมื่ คารวะกนั สามรอบ ฮองเฮาก็บอกกบั ฮ่องเตแ้ ละทกุ คนที่ รว่ มโตะ๊ วา่ ขอตวั กลบั กอ่ น โดยใหเ้ หตผุ ลวา่ รสู ้ กึ ไม่คอ่ ยสบาย เล็กนอ้ ย หลจู่ งิ่ อนั ทนี่ ่ังรว่ มโตะ๊ รบี กลา่ วออกมาวา่ “ทลู ฮองเฮา ถนอมพระ วรกายดว้ ย” คาพูดและทา่ ทางของเขาน้ันเปี่ยมไปดว้ ยความนอบ นอ้ ม ฮองเฮายมิ้ จางๆ ให ้ “ทาใหท้ า่ นแม่ทพั หลตู่ อ้ งเป็ นหว่ งแลว้ ” พูดจบ นางก็เดนิ จากไป หลงั จากฮองเฮากลบั ไปแลว้ เหมยจอื่ ก็ยงิ่ รสู ้ กึ อดึ อดั มากขนึ้ เพราะ พวกผูช้ ายทยี่ งั รว่ มสงั สรรคพ์ ูดคยุ แตเ่ รอื่ งทนี่ างฟังไม่เขา้ ใจเลยสกั นิด อกี อยา่ งนางก็รสู ้ กึ วา่ ตวั เองน้ันไม่เหมาะทอี่ ยใู่ นสถานการณ์ เชน่ นีเ้ ลย

นางคดิ ดแู ลว้ สถานการณต์ อนนีก้ ็ไม่ตา่ งกบั ตอนทอี่ ยหู่ มู่บา้ นลสี่ ยุ่ ตอนน้ันเซยี วจงิ ซนั เชญิ ผูช้ ายในหมู่บา้ นมารว่ มสงั สรรคด์ มื่ กนิ ดว้ ยกนั ทบี่ า้ น พวกผหู ้ ญงิ ก็ไม่มใี ครไปรว่ มโตะ๊ ดว้ ย แตจ่ ะทางาน วนุ่ วายอยหู่ นา้ เตาไฟ ทวา่ ยามนีไ้ ม่เพยี งเหมยจอื่ ตอ้ งรว่ มโตะ๊ อาหารกบั พวกผชู ้ าย ซา้ ยงั มารว่ มโตะ๊ กบั ฮ่องเตผ้ ูซ้ งึ่ ไดช้ อื่ วา่ มี อานาจมากทสี่ ดุ ในแผ่นดนิ อกี ดว้ ย ทาใหน้ างรสู ้ กึ อดึ อดั เขา้ ไป ใหญ่ ขณะทหี่ ญงิ สาวน่ังนิ่งอยา่ งไม่รจู ้ ะทาอะไรดี เซยี วจงิ ซนั ก็หยบิ ตะเกยี บขนึ้ มาชว่ ยคบี อาหารหลายอยา่ งให ้ แลว้ กลา่ วดว้ ยนา้ เสยี ง ออ่ นโยนวา่ “เจา้ ลองชมิ อาหารพวกนีด้ สู ”ิ เหมยจอื่ พยกั หนา้ รบี หยบิ ตะเกยี บขนึ้ มาเชน่ กนั พอมอื นางสมั ผสั กบั ตะเกยี บก็พบวา่ มนั เรยี บลนื่ แปลกๆ ตา่ งจาก ตะเกยี บทเี่ คยใชอ้ ยเู่ ป็ นประจาทบี่ า้ น หญงิ สาวจงึ อดหยบิ ขนึ้ มามอง อยา่ งพจิ ารณาไม่ได ้ ทาใหเ้ ห็นวา่ ตะเกยี บน้ันมเี นือ้ เนียนละเอยี ด สี ขาวสะอาดเป็ นมนั วาว เซยี วจงิ ซนั รวู ้ า่ นางคงสงสยั จงึ อธบิ ายวา่ “ตะเกยี บนี่ทามาจาก งาชา้ ง”

พอเหมยจอื่ ไดย้ นิ ก็เขา้ ใจทนั ที กอ่ นหนา้ นีน้ างเคยอา่ นตาราหมอ ในนั้นก็มกี ารกลา่ วถงึ งาชา้ งทาใหน้ างรวู ้ า่ มนั มคี า่ มาก หญงิ สาวจงึ อดราพงึ ออกมาไม่ได ้ “ในราชสานักชา่ งตา่ งกบั บา้ นของเราเสยี จรงิ แมก้ ระทง่ั ตะเกยี บยงั ตอ้ งทาจากงาชา้ ง ไหนเลยจะเหมอื นบา้ น เราทใี่ ชไ้ มไ้ ผ่ธรรมดา” แมเ้ สยี งของเหมยจอื่ จะไม่ดงั นัก ทวา่ คาพูดนีท้ กุ คนลว้ นไดย้ นิ กนั หมดสนิ ้ ถงึ บรรดานางกานัลและขนั ทที ยี่ นื คอยปรนนิบตั ริ บั ใชอ้ ยขู่ า้ งๆ จะ รสู ้ กึ อยา่ งไร แตก่ ็เป็ นธรรมดาทจี่ ะไม่กลา้ แสดงออกมาทางสหี นา้ กลบั เป็ นหลจู่ งิ่ อนั ทปี่ รบมอื แลว้ หวั เราะเสยี งดงั กอ่ นกลา่ ววา่ “อาซอ้ ของขา้ ชา่ งเป็ นคนทนี่ ่าสนใจยงิ่ ! อาซอ้ พูดถกู ตอ้ งแลว้ เป็ น ธรรมดาทขี่ า้ วของเครอื่ งใชใ้ นวงั หลวงจะแตกตา่ งจากของทใี่ ชใ้ น บา้ นเรอื นทว่ั ไป และในวงั หลวงนีก้ ็ยงั มอี กี หลายสงิ่ ทแี่ ตกตา่ ง” เซยี วจงิ ซนั ไดแ้ ตก่ ม้ หนา้ คบี อาหารเพมิ่ ใหเ้ หมยจอื่ พรอ้ มกบั กลา่ ว ไปดว้ ยวา่ “เพราะทนี่ ี่เป็ นวงั หลวงจงึ ใชต้ ะเกยี บทาจากงาชา้ ง จรงิ ๆ แลว้ ไม่วา่ ตะเกยี บจะทาจากไมไ้ ผ่หรอื งาชา้ งก็มไี วใ้ หผ้ ูค้ นใชค้ บี อาหารเหมอื นกนั ของแตล่ ะอยา่ งก็มขี อ้ ดตี า่ งกนั ไป ขนึ้ อยกู่ บั ผูท้ ี่ เลอื กใช ้ หากใหพ้ ดู กนั ตามจรงิ แลว้ ...”

พอพูดถงึ ตรงนีเ้ ขาก็เงยหนา้ ขนึ้ กวาดตามองผูร้ ว่ มโตะ๊ ทุกคนกอ่ น จะเอย่ เสยี งเรยี บวา่ “ขา้ กลบั คนุ้ เคยกบั การใชต้ ะเกยี บไมไ้ ผ่ มากกวา่ ” คาพูดนีเ้ รยี กสหี นา้ ทแี่ ตกตา่ งกนั ไปจากคนฟัง หลจู่ งิ่ อนั หวั เราะ เสยี งดงั ฮเู หยยี นชงถอนหายใจยาว สว่ นฮอ่ งเตเ้ หมอื นกาลงั ครนุ่ คดิ อะไรบางอยา่ ง เหมยจอื่ เองกลบั รสู ้ กึ ประหลาดใจอยา่ งยากจะอธบิ าย คาพดู ของ เซยี วจงิ ซนั เหมอื นจะเกยี่ วกบั ตะเกยี บ ทวา่ พอคดิ อกี ทกี ็เหมอื นจะ ไม่ใช่ แตไ่ ม่วา่ จะใชห่ รอื ไม่ใชก่ ็ตาม คาพูดทฟี่ ังกากวมนีก้ ลบั ชว่ ย ปัดเป่ าหมอกควนั ในใจของเหมยจอื่ ใหห้ ายไปจนหมดสนิ้ ผ่านไปพกั ใหญ่ จๆู่ ฮ่องเตก้ ็เอย่ ถงึ เรอื่ งทไี่ ม่ไดเ้ กยี่ วขอ้ งกบั ตะเกยี บ ขนึ้ มา “พจี่ งิ ซนั กบั อาซอ้ น้ันรกั ใครก่ นั ยงิ่ นัก ดพู วกทา่ นใสใ่ จและ ดแู ลกนั เป็ นอยา่ งด”ี เหมยจอื่ ทนี่ ่ังกม้ หนา้ กม้ ตาอยู่ ไดย้ นิ ฮ่องเตก้ ลา่ วออกมาก็คลา้ ยจะ เขา้ ใจอะไรบางอยา่ ง นางลอบมองเซยี วจงิ ซนั ทนี่ ่ังอยขู่ า้ งกายดว้ ย ความระมดั ระวงั อกี ฝ่ ายกลบั ทาเหมอื นไม่ไดย้ นิ ถอ้ ยคาเหลา่ น้ัน ยงั คงกม้ หนา้ แกะเนือ้ ปอู ยา่ งตง้ั อกตงั้ ใจ แลว้ ใสล่ งในชามทอี่ ยู่ ตรงหนา้ เหมยจอื่

สดุ ทา้ ยก็เป็ นหลจู่ งิ่ ทหี่ วั เราะออกมาพรอ้ มกบั พูดแกส้ ถานะการณ์ “พ่ะยะ่ คะ่ ครง้ั กอ่ นทฝี่ ่ าบาทรบั สง่ั ใหก้ ระหม่อมขนึ้ ไปบนเขาเพอื่ เรยี กตวั พจี่ งิ ซนั กลบั มา ตอนนั้นกระหม่อมก็ทราบแลว้ วา่ พใี่ หญใ่ น วนั นีเ้ ปลยี่ นไปจากเดมิ มาก ยามนีเ้ ขาเป็ นผูช้ ายทอี่ บอนุ่ และชา่ ง ดแู ลเอาใจใสจ่ รงิ ๆ!” แม่ทพั ฮเู หยยี นทนี่ ่ังเงยี บมาตลอด จๆู่ ก็พดู เสรมิ ขนึ้ มาวา่ “จรงิ ดว้ ย ตอนนีพ้ ใี่ หญก่ บั อาซอ้ เป็ นครู่ กั ทรี่ กั กนั ดดู ดมื่ จรงิ ๆ” อะไรคอื ครู่ กั ทรี่ กั กนั ดดู ดมื่ ? เหมยจอื่ ฟังแลว้ ไม่คอ่ ยเขา้ ใจ แตส่ งิ่ ที่ นางเขา้ ใจก็คอื เซยี วจงิ ซนั ชอบใชต้ ะเกยี บไมไ้ ผ่มากกวา่ นางเองก็ ชนื่ ชอบตะเกยี บไมไ้ ผ่แบบของทบี่ า้ นเชน่ กนั



ตอนที่ 111 เจา้ ลาน้อยทหี่ ายไป ทง้ั สองน่ังรถมา้ ออกจากวงั หลวงเพอื่ กลบั จวน ขณะเดนิ ทางอยบู่ นถนนสายหนึ่งซงึ่ มผี ูค้ นสญั จรไปมาคบั คง่ั ก็ได ้ ยนิ เสยี งดงั จอ้ กแจก้ จอแจอยดู่ า้ นหนา้ เหมอื นแม่ทพั ฮเู หยยี นกาลงั พูดอะไรบางอยา่ งกบั หลจู่ งิ่ อนั จากนั้นรถมา้ ก็หยดุ ลง เซยี วจงิ ซนั ตบหลงั มอื เหมยจอื่ เบาๆ เพอื่ ปลอบประโลม กอ่ นจะ พลกิ กายกระโดดลงจากรถมา้ ดว้ ยทา่ ทางคลอ่ งแคลว่ เหมยจอื่ เปิ ด ม่านหนา้ ตา่ งขนึ้ แลว้ มองออกไปดา้ นนอกดว้ ยความอยากรู ้ เห็นฝูง ชนกาลงั ยนื หอ้ มลอ้ มและพากนั วพิ ากษว์ จิ ารณบ์ างอยา่ งอยู่ ขณะทเี่ หมยจอื่ รสู ้ กึ ประหลาดใจอยนู่ ้ันก็ไดย้ นิ หลจู่ งิ่ อนั พูดอยา่ ง ราคาญใจวา่ “พจี่ งิ ซนั ขา้ งหนา้ มคี นจะขายลา บอกวา่ หากไม่ได ้ ราคารอ้ ยตาลงึ ก็จะไม่ขายอะไรนี่ละ่ ” พอเหมยจอื่ ไดย้ นิ คาวา่ ลาก็หวนนึกถงึ เจา้ ลานอ้ ยของตน ในใจ พลนั เตน้ แรงขนึ้ มา นางยนื่ ศรี ษะออกไปมองดา้ นนอกดว้ ยความ ตนื่ เตน้ แตเ่ พราะดา้ นหนา้ มผี ูค้ นเต็มไปหมดทาใหม้ องไม่เห็น เหตกุ ารณ์

เซยี วจงิ ซนั ไดย้ นิ ก็ขมวดควิ้ พูดดว้ ยนา้ เสยี งเรยี บเฉย “ออ้ มไปอกี ทางเถอะ” แตห่ ลจู่ งิ่ อนั กลบั ไม่ยอม “เห็นชดั ๆ วา่ คนผนู ้ ีจ้ งใจมาขวางรถมา้ ของเราแลว้ บอกวา่ จะขายลา พวกเราเป็ นถงึ แม่ทพั ใหญข่ อง ทางการ หากยอมใหผ้ ูอ้ นื่ กระทาเชน่ นีแ้ ลว้ ตอ่ ไปพวกเราจะมหี นา้ อยใู่ นเมอื งหลวงไดอ้ ยา่ งไร!” แม่ทพั ฮูเหยยี นกมุ บงั เหยี นมา้ อยใู่ นมอื ขมวดควิ้ มองไปดา้ นหนา้ แลว้ เตอื นวา่ “จงิ่ อนั เจา้ เองก็อยา่ โมโหใหม้ ากความเลยจะเป็ นเรอื่ ง เสยี เปลา่ ทาตามพจี่ งิ ซนั วา่ เถอะ พวกเราออ้ มไปอกี ทางก็ได”้ เซยี วจงิ ซนั พยกั หนา้ ให ้ ทกุ คนจงึ กลบั ไปยงั รถมา้ ของตน แต่ ขณะทเี่ ขากาลงั จะกา้ วขนึ้ ไปบนรถมา้ ก็ไดย้ นิ เสยี งหนึ่งในฝงู ชนที่ อยดู่ า้ นหนา้ ตะโกนวา่ \"เจา้ ลานอ้ ยหสู ขี าว ใครเห็นใครก็รกั รอ้ ย ตาลงึ นี่ขายถกู สดุ ๆ แลว้ ! พลาดไปตอ้ งเสยี ใจแน่!” เสยี งป่ าวรอ้ งน้ันดงั ยงิ่ นัก ไม่เพยี งเซยี วจงิ ซนั ทอี่ ยนู่ อกรถมา้ จะได ้ ยนิ แมแ้ ตเ่ หมยจอื่ ทเี่ งยี่ หฟู ังอยใู่ นรถมา้ ก็ไดย้ นิ ชดั เจน

พอเหมยจอื่ ไดย้ นิ คาวา่ ‘ลานอ้ ยหสู ขี าว’ หวั ใจก็เตน้ แรงขนึ้ มา แต่ อกี ใจก็รสู ้ กึ วา่ ไม่น่าจะบงั เอญิ ขนาดนั้น นางรอ้ งเรยี กเซยี วจงิ ซนั แลว้ บอกกบั เขาวา่ “ขอดหู น่อยไดไ้ หมเจา้ คะ?” เซยี วจงิ ซนั เองก็รสู ้ กึ วา่ คนทมี่ าขวางทางเพอื่ ขายลาผูน้ ีด้ นู ่าสงสยั ตอนแรกเขาไม่อยากวนุ่ วายใหม้ ากความ แตเ่ มอื่ ไดย้ นิ วา่ ลามหี สู ี ขาว อกี ทง้ั เห็นภรรยาของตนนั้นรอ้ นใจ ชายหนุ่มก็สงั หรณใ์ จ แปลกๆ จากทเี่ ตรยี มจะกา้ วขนึ้ รถมา้ ก็ชะงกั ไป เปลยี่ นมาสง่ั การทหารเสยี งเรยี บ ใหไ้ ปนาตวั คนขายลามาซกั ถาม เหมยจอื่ น่ังรออยบู่ นรถมา้ พลางชะเงอ้ คอมองอยา่ งรอคอย ไม่นาน นางก็เห็นคนผูห้ นึ่งจงู ลาตวั หนึ่งเดนิ มาหา เจา้ ลาตวั น้ันมดี วงตากลมโตดซู อื่ ๆ หขู องมนั เป็ นสขี าวทง้ั สองขา้ ง มนั เดนิ ตามคนจงู ดว้ ยทา่ ทางซงั กะตาย อาการย่าเทา้ ดไู รเ้ รยี่ วแรง เหมอื นกาลงั เบอื่ หน่าย เหมยจอื่ เห็นแลว้ กลบั ตนื่ เตน้ ดใี จ นางรอ้ งออกมาดว้ ยความยนิ ดี “เป็ นลาของเราจรงิ ๆ ดว้ ย!”

มาถงึ ตอนนีเ้ ซยี วจงิ ซนั ก็จาไดแ้ ลว้ วา่ ลาตวั นีเ้ ป็ นลาตวั เดยี วกนั กบั ทตี่ นเคยซอื้ ไวก้ อ่ นหนา้ แตเ่ ขาจาไดว้ า่ ระหวา่ งทเี่ หมยจอื่ เดนิ ทาง มาหาทอี่ วน๋ิ โจว นางบอกวา่ ไดท้ ามนั หาย แลว้ เหตใุ ดเจา้ ลาตวั น้ัน ถงึ มาอยทู่ นี่ ี่ได ้ หนาซา้ ผูท้ นี่ ามาขายยงั ตงั้ ราคาสงู ถงึ รอ้ ยตาลงึ อกี ดว้ ย? เซยี วจงิ ซนั มองสารวจผูท้ จี่ งู ลาเดนิ มา ก็เห็นอกี ฝ่ ายสวมเสอื้ ผา้ เนือ้ หยาบ ผวิ หนา้ ดาคลา้ กราแดด มอื ไมห้ ยาบกรา้ น มองเพยี งแวบ เดยี วก็ดอู อกวา่ เป็ นชาวบา้ นธรรมดาคนหนึ่ง ชาวบา้ นเชน่ นีไ้ ม่น่าคดิ เรอื่ งขวางถนนแลว้ ป่ าวรอ้ งขายลาขนึ้ มา เอง... หลจู่ งิ่ อนั และฮเู หยยี นเห็นสหี นา้ ทา่ ทางของเหมยจอื่ และเซยี วจงิ ซนั ก็พอจะดอู อกวา่ ลานอ้ ยตวั นีต้ อ้ งมคี วามเกยี่ วพนั กบั ทงั้ สองมากอ่ น เป็ นแน่ ทาใหย้ งิ่ ม่นั ใจวา่ ความเป็ นมาของคนขายลาน้ันตอ้ งไม่ ธรรมดา ในดวงตาจงึ ฉายแววระแวดระวงั ขนึ้ มา อนั ทจี่ รงิ ในใจของเหมยจอื่ คดิ อยากจะกระโดดลงจากรถมา้ ไปกอด เจา้ ลานอ้ ย แตพ่ อหวนนึกถงึ คาพูดแปลกๆ ทแี่ ม่ทพั ทง้ั หลายได ้ สนทนากนั ตอนทอี่ ยใู่ นวงั กอปรกบั สหี นา้ ทเี่ ต็มไปดว้ ยความระแวง ของพวกเขาในยามนี้ เหมยจอื่ เองก็รดู ้ วี า่ เรอื่ งตา่ งๆ ทเี่ กดิ ขนึ้ ใน

เมอื งหลวงนั้นยากจะคาดเดา นางจงึ สะกดความรอ้ นใจของตน เอาไว ้ ดวงตาคงู่ ามไดแ้ ตม่ องเซยี วจงิ ซนั อย่างคาดหวงั ไม่วา่ อย่างไรเขาก็ตอ้ งเอาเจา้ ลานอ้ ยของครอบครวั กลบั คนื มาให ้ ได ้ เซยี วจงิ ซนั พจิ ารณาคนผนู ้ ั้นรอบหนึ่ง กอ่ นจะถามวา่ “ลาตวั นีเ้ จา้ ไดม้ าอยา่ งไร เหตใุ ดตอ้ งตงั้ ราคาขายสงู ถงึ หนึ่งรอ้ ยตาลงึ ?” คนขายลาพอจะดอู อกวา่ ฐานะของเซยี วจงิ ซนั น้ันคงไม่ธรรมดา จงึ รบี ประสานมอื คารวะแลว้ กลา่ ววา่ “ทา่ นแม่ทพั ลาตวั นีม้ คี ณุ ชาย ทา่ นหนึ่งมอบใหข้ า้ เขาไม่ไดบ้ อกวา่ เอาเจา้ ลาตวั นีม้ าจากทใี่ ด เพยี งกาชบั กบั ขา้ วา่ เมอื่ ถงึ ชว่ งเวลานีข้ องวนั นีใ้ หม้ าทนี่ ี่เพอื่ รอ้ ง ขายเจา้ ลา ยงิ่ ไปกวา่ น้ันตอ้ งขายมนั ในราคาหนึ่งรอ้ ยตาลงึ อกี ดว้ ย” หลงั จากคนขายลาพดู จบ หลจู่ งิ่ อนั และฮูเหยยี นก็มองหนา้ กนั ตา่ ง คาดเดาอยา่ งประหลาดใจวา่ คณุ ชายทอี่ กี ฝ่ ายเอย่ ถงึ น้ันเป็ นใคร เซยี วจงิ ซนั เองก็ไม่อาจเดาไดว้ า่ คนผูน้ ั้นเป็ นใครจงึ ซกั ถามคนขาย ลาตอ่ ไป “นอกจากคาพูดเหลา่ นีแ้ ลว้ เขาไดก้ าชบั อะไรอกี หรอื ไม่? แลว้ เจา้ กบั คนผูน้ ั้นมคี วามสมั พนั ธอ์ นั ใดกนั ? แลว้ เจา้ รหู ้ รอื ไม่วา่ เขาชอื่ อะไร?”