Hunter's Lady ดรุณีสุดที่รัก เล่ม3 End

ฮ่องเต ้ ขนตางอนยาวก็กะพรบิ ถเี่ หมอื นเพงิ่ ไดส้ ติ นางสง่ั เสยี งเรยี บ ออกมาว่า “รบี ทาแผลใหแ้ ม่ทพั เซยี วเรว็ เขา้ !” เซยี วจงิ ซนั ทาราวกบั ไม่ไดย้ นิ คาพดู ฮองเฮา เขาถวายบงั คมฮ่องเต ้ สามครงั้ แลว้ กลา่ ววา่ “ฝ่ าบาท กระหม่อมขอทูลลา” พูดจบเขาก็ลกุ ขนึ้ แลว้ หนั หลงั เดนิ จากไป พรอ้ มกบั มอื ขา้ งขวาทมี่ ี เลอื ดไหลไปตามทาง . เซยี วจงิ ซนั เดนิ กลบั ไปดา้ นหลงั จวน กอ่ นจะไปหาเหมยจอื่ ในหอ้ ง เขาก็ไดจ้ ดั การทาแผลใหต้ นอยา่ ง งา่ ยๆ แตถ่ งึ กระนั้นเมอื่ เหมยจอื่ ลมื ตาขนึ้ อยา่ งออ่ นลา้ แลว้ เห็น ใบหนา้ ซดี ขาวของเขา นางก็ยงั ตกใจอยดู่ ี หญงิ สาวรบี ลกุ ขนึ้ แลว้ เอย่ ถามอยา่ งห่วงใย “ทา่ นเป็ นอะไรไป ผ่านไปแคค่ รเู่ ดยี วทาไมสี หนา้ ดแู ยถ่ งึ เพยี งนี”้

เซยี วจงิ ซนั กลบั ยนื่ มอื ซา้ ยไปประคองหวั ไหลข่ องนาง ใบหนา้ ซดี ขาวนั้นมรี อยยมิ้ จางๆ “ในทสี่ ดุ พวกเราก็กลบั บา้ นไดแ้ ลว้ เราจะไป กนั วนั นีเ้ ลย” เหมยจอื่ รสู ้ กึ แปลกๆ จงึ มองสารวจชายหนุ่ม เห็นเขาใชม้ อื ซา้ ย ประคองตนดว้ ยทา่ ทางเกๆ้ กงั ๆ ก็อดกม้ มองไม่ได ้ ทาใหเ้ ห็นวา่ มี ผา้ พนั แผลสขี าวพนั อยทู่ มี่ อื ขา้ งขวาของเขา นางไม่รวู ้ า่ เกดิ อะไรขนึ้ ไดแ้ ตย่ กมอื ขวาของเขาขนึ้ มามองอยา่ ง เจ็บปวดใจ “ท่านบาดเจ็บหรอื ? เกดิ เรอื่ งอะไรขนึ้ ?” เหมยจอื่ ยงั สงั เกตเห็นวา่ มอื ขา้ งทบี่ าดเจ็บนั้นตกหอ้ ยลงราวกบั ไร ้ เรยี่ วแรง ไม่ตา่ งจากตน้ ออ่ นของขา้ วสาลยี ามถกู แสงอาทติ ยใ์ นฤดู รอ้ นแผดเผาจนหอ่ เหยี่ ว เมอื่ เห็นคราบเลอื ดทยี่ งั ซมึ ออกมาจากบาดแผล หญงิ สาวก็เขา้ ใจ ทนั ที นา้ ตาพลนั ไหลรนิ ออกมา “ท่านเป็ นอะไรไป มอื ของท่าน... เกดิ เรอื่ งอะไรขนึ้ ...” หยาดนา้ ใสๆ รว่ งหลน่ บนผา้ พนั แผลสขี าวแลว้ คอ่ ยๆ ซมึ หายไป

นางจบั มอื ขวาของเขาเบาๆ อย่างปวดใจ “เจ็บหรอื ไม่... เกดิ อะไร ขนึ้ กนั แน่...” ตอนนีเ้ หมยจอื่ แทบจะพูดจาประตดิ ประตอ่ ไม่ไดแ้ ลว้ เซยี วจงิ ซนั กลบั สา่ ยหนา้ อย่างไม่ใสใ่ จกบั บาดแผลตน “อย่าเสยี ใจ เลย ขา้ ใชม้ อื ขวานีแ้ ลกกบั การใชช้ วี ติ อยา่ งสงบสขุ ของพวกเราใน อนาคตไดก้ ็ถอื วา่ คมุ้ คา่ มาก” ยามนีเ้ หมยจอื่ ไม่รแู ้ ลว้ วา่ จะคมุ้ คา่ หรอื ไม่ นางรเู ้ พยี งวา่ สามนี างชา่ ง น่าสงสารเหลอื เกนิ หญงิ สาวรอ้ งไหโ้ ฮอยา่ งไม่อาจกลน้ั ไดอ้ กี เซยี วจงิ ซนั เห็นนางรา่ ไหอ้ ยา่ งหนักก็รบี ยกมอื ซา้ ยขนึ้ ตบแผ่นหลงั ของนางอย่างเบามอื แลว้ กลา่ วปลอบประโลมวา่ “อย่ารอ้ งไหไ้ ปเลย ตอนนีเ้ จา้ ตงั้ ครรภอ์ ยู่ ทาเชน่ นีจ้ ะไม่ดตี อ่ สขุ ภาพ” เหมยจอื่ ไดย้ นิ ทเี่ ขาพูดก็ตนื่ ตกใจ ดวงตาแดงกา่ ฉ่านา้ กะพรบิ ปรบิ ๆ ขณะถามวา่ “ท่านวา่ อย่างไรนะ?” เซยี วจงิ ซนั เพงิ่ นึกไดว้ า่ ตวั เองยงั ไม่ไดบ้ อกเรอื่ งนีก้ บั ภรรยา เขายก มอื ซา้ ยขนึ้ ลบู เบาๆ บนทอ้ งของนาง “ตอนนี.้ ..ในนีม้ ลี กู ของเราอย”ู่ .

เหมยจอื่ ลบู มอื ไปบนทอ้ งของตวั เอง ในนีร้ าวกบั ไม่มอี ะไรเปลยี่ นแปลง จนนางเองยงั ไม่รเู ้ ลยวา่ ในทอ้ ง ของตนน้ันมสี งิ่ มชี วี ติ เล็กๆ อยดู่ า้ นใน เหมยจอื่ หวนนึกถงึ ชว่ งเวลาทผี่ ่านมา ตนเองทงั้ ไปหาหญา้ ทงั้ ขลี่ า ก็อดทจี่ ะกงั วลไม่ได ้ “ลกู ยงั อยดู่ หี รอื ไม่ ขา้ ไม่ไดท้ ารา้ ยเขาใช่ ไหม?” เซยี วจงิ ซนั จบั มอื ของนางไวแ้ ลว้ ปลอบใจวา่ “ลกู ไม่เป็ นไร เพยี งแต่ เจา้ ตอ้ งดแู ลสขุ ภาพและบารงุ ครรภใ์ หด้ ี อย่าคดิ มากก็พอแลว้ ” เหมยจอื่ รบี พยกั หนา้ รบั พลางเชด็ นา้ ตา “เจา้ คะ่ เชน่ นั้นขา้ ไม่ รอ้ งไหแ้ ลว้ ” พูดจบนางก็กม้ หนา้ มองมอื ขา้ งขวาของเขาทมี่ ี ผา้ พนั แผลพนั ไว ้ แลว้ ก็อดทจี่ ะกลา่ วอยา่ งปวดใจไม่ได ้ “แตม่ อื ของ ทา่ นกลายเป็ นเชน่ นีแ้ ลว้ ” แตเ่ ซยี วจงิ ซนั กลบั ไม่ใสใ่ จสกั นิด เขายมิ้ นอ้ ยๆ กอ่ นกลา่ ววา่ “มอื ขา้ งนีเ้ พอื่ ตอบแทนทฝี่ ่ าบาทชบุ เลยี้ งขา้ มาในตอนน้ัน ทวา่ นับแตน่ ี้ ตา่ งคนก็ตา่ งมวี ถิ ที างของตนเอง ขา้ ไม่ตดิ คา้ งอะไรใครอกี แลว้ ”

เหมยจอื่ มองผ่านม่านนา้ ตา เห็นใบหนา้ เด็ดเดยี่ วมาดมน่ั ของชาย ผูน้ ี้ สดุ ทา้ ยนางก็ผงกศรี ษะแลว้ กลา่ ววา่ “ได ้ เชน่ น้ันพวกเราก็ไป กนั เถอะ กลบั บา้ นบนเขาของเรา” แตเ่ ซยี วจงิ ซนั กลบั สา่ ยหนา้ “วนั นีพ้ วกเราออกจากเมอื งหลวงกนั กอ่ น พอออกนอกเมอื งไปแลว้ ก็หาทเี่ งยี บๆ สกั ทเี่ พอื่ พกั และดแู ล บารงุ ครรภเ์ จา้ กอ่ น หากแข็งแรงเมอื่ ไรเราคอ่ ยเดนิ ทางกลบั ไป” เหมยจอื่ มาคดิ ๆ ดแู ลว้ ก็จรงิ อยา่ งทเี่ ขาวา่ นางกลา่ วยมิ้ ๆ ดว้ ย ใบหนา้ เปื้อนนา้ ตา “เจา้ คะ่ ” . ในวนั เดยี วกนั เซยี วจงิ ซนั สง่ั ใหค้ นไปหารถมา้ ทโี่ ออ่ า่ กวา้ งขวางน่ังสบายมาคนั หนึ่ง เขาใชม้ อื ซา้ ยเพยี งขา้ งเดยี วอมุ ้ เหมยจอื่ ขนึ้ ไปบนรถมา้ อยา่ ง ระมดั ระวงั เหมยจอื่ เองยงั เป็ นหว่ งอาการบาดเจ็บทมี่ อื อกี ฝ่ าย เมอื่ ถกู เขาอมุ้ หญงิ สาวกไ็ ม่คอ่ ยวางใจนัก คาดไม่ถงึ วา่ เซยี วจงิ ซนั จะ พูดวา่ “แคม่ อื ขวาขา้ ใชไ้ ม่ได ้ แตไ่ ม่ใชเ่ ป็ นคนพกิ ารสกั หน่อย”

เหมยจอื่ เห็นสหี นา้ ทา่ ทางของเขาทไี่ ม่เปลยี่ นแปลงก็ทาไดเ้ พยี ง ยนิ ยอมใหอ้ กี ฝ่ ายอมุ้ โดยดี พอขนึ้ ไปบนรถมา้ เซยี วจงิ ซนั ก็วางนางลงบนเบาะกอ่ นจะหยบิ หมอนองิ นุ่มๆ ใบหนึ่งมาใหน้ างน่ังเอนกายพงิ สบายๆ ระหวา่ ง เดนิ ทาง กวา่ จะจดั แจงทกุ อยา่ งจนเสรจ็ เรยี บรอ้ ยก็ไม่ใชเ่ รอื่ งงา่ ย เหมยจอื่ กลบั คดิ ถงึ เจา้ ลาขนึ้ มาไดจ้ งึ รบี เตอื นวา่ “อยา่ ทงิ้ มนั ไวท้ นี่ ี่ นะเจา้ คะ” เซยี วจงิ ซนั หวั เราะเสยี งทมุ ้ อย่างจนใจ “รแู ้ ลว้ ลมื ใครก็ไดแ้ ตล่ มื หา้ มมนั ” ชายหนุ่มสง่ั ใหค้ นไปจงู เจา้ ลามา จากนั้นเขาก็เอาเชอื กของมนั ไป ผูกไวก้ บั ประทนุ ดา้ นหลงั รถมา้ หลจู่ งิ่ อนั และฮูเหยยี นก็อยใู่ นขบวนเดนิ ทางดว้ ย ทงั้ สองแยกยา้ ยกนั ไปขนึ้ หลงั มา้ ของตน บอกวา่ จะตามไปสง่ พใี่ หญ่และอาซอ้ หลงั จากจดั แจงสงิ่ ตา่ งๆ เรยี บรอ้ ย เซยี วจงิ ซนั ก็กระโดดขนึ้ น่ังใน ตาแหน่งคนขบั รถมา้ จบั บงั เหยี นขนึ้ เตรยี มออกเดนิ ทาง ตอน

นั้นเองทบี่ รรดาหญงิ รบั ใชใ้ นจวน ตลอดจนรองแม่ทพั ทเี่ คยตดิ ตาม พากนั วงิ่ กรอู อกมา บา่ วใชบ้ างคนเห็นภาพนีก้ ็อดสะอนื้ ไหอ้ อกมา ไม่ได ้ สว่ นเผงิ เออ๋ เองก็รอ้ งไหพ้ ลางกลา่ ววา่ “นายทา่ นพาขา้ มาทนี่ ี่ ตอนนีก้ ็จะมาทงิ้ กนั ไปแลว้ ทาไมถงึ ไม่พาขา้ ไปดว้ ยเลา่ ?” เหมยจอื่ ไดย้ นิ เสยี งเผงิ เอ๋อก็เลกิ ผา้ ม่านขนึ้ แลว้ กลา่ วอยา่ งรสู ้ กึ ผดิ “เผงิ เอ๋อ พวกเราเป็ นเพยี งครอบครวั ชาวป่ าชาวเขาธรรมดาเทา่ นั้น ไม่จาเป็ นตอ้ งมคี นคอยรบั ใชห้ รอก หากเจา้ ตดิ ตามพวกเราไปก็คง ตอ้ งเจอแตค่ วามยากลาบากเทา่ น้ัน” หลจู่ งิ่ อนั เห็นอยา่ งนีจ้ งึ กลา่ วออกมาวา่ “เรอื่ งนีไ้ ม่ตอ้ งกงั วลไป ผูค้ นมากมายในจวนนีล้ ว้ นมาจากจวนของขา้ ทงั้ นั้น ตอ่ ไปใคร ยนิ ดไี ปอยกู่ บั ขา้ ก็ตามขา้ กลบั ไป แต่หากใครไม่ไปขา้ ก็จะมอบเงนิ ใหไ้ ปทาทนุ สว่ นเผงิ เอ๋อ ตอ่ ไปเจา้ ก็ไปอยทู่ จี่ วนของขา้ แลว้ กนั ” เผงิ เอ๋อมองหลจู่ งิ่ อนั อยา่ งลงั เล อนั ทจี่ รงิ นางก็ไม่อยากไปอยทู่ จี่ วน ของคนหนวดเครารงุ รงั นี่สกั เทา่ ไร ทวา่ เวลานีน้ างเองก็รวู ้ า่ ไม่ใช่ เวลาทตี่ นควรจะพูดจาเชน่ นั้น จงึ ไดแ้ ตห่ ลบุ ตาลงไม่พูดอะไรอกี

ตอนที่ 117 สรุ าวดั ใจ ถงึ เซยี วจงิ ซนั จะไม่สามารถใชม้ อื ขวาได ้ แตเ่ พยี งแค่มอื ซา้ ยขา้ ง เดยี วก็สามารถทาสงิ่ ตา่ งๆ ไดม้ ่นั คงเหมอื นเดมิ เขาใชม้ อื ซา้ ยบงั คบั บงั เหยี นมา้ ใหร้ ถมา้ น้ันแลน่ ชา้ ๆ อยา่ งระวดั ระวงั จนเหมยจอื่ ทนี่ ่ังอยดู่ า้ นในไม่รสู ้ กึ ถงึ แรงกระแทกใดๆ แมแ้ ต่ นอ้ ย เหมยจอื่ มองออกไปดา้ นนอกผ่านม่านหนา้ ตา่ งรถมา้ สองขา้ งทาง เป็ นตลาดทรี่ งุ่ เรอื งคบั คง่ั ไปดว้ ยผูค้ น นางรดู ้ ชี ว่ั ชวี ติ นีข้ องตนและ เซยี วจงิ ซนั คงไม่ไดก้ ลบั มาทแี่ หง่ นีอ้ กี เป็ นแน่ รถมา้ คอ่ ยๆ แลน่ ออกจากตลาดมาจนถงึ ประตเู มอื ง เมอื่ ทหารยาม ทปี่ ระจาการอยหู่ นา้ ประตเู มอื งเห็นแม่ทพั ใหญ่ทงั้ สามก็รบี เขา้ มา คารวะ แลว้ สง่ พวกเขาออกนอกประตเู มอื งไปอยา่ งนอบนอ้ ม เดมิ ทเี ซยี วจงิ ซนั วางแผนไวว้ า่ จะพาเหมยจอื่ ไปหาคฤหาสนน์ อก เมอื งและอยทู่ นี่ ่ันเพอื่ บารงุ ครรภก์ อ่ นสกั ระยะ แตห่ ลงั จากออกนอก เมอื งไปแลว้ หลจู่ งิ่ อนั และฮเู หยยี นกลบั เตอื นเขาวา่ “ตอนนีเ้ ป็ น เพราะท่านยอมสละมอื ขวาของตนเองทาใหฝ้ ่ าบาทรสู ้ กึ ละอาย พระทยั ถงึ ไดย้ อมรบั ปากวา่ จะปลอ่ ยทา่ นไป พวกขา้ ก็แคก่ ลวั วา่

หากปลอ่ ยเวลาใหเ้ นิ่นนาน ยงิ่ ยดื เยอื้ ก็ยงิ่ มากความ ไม่สรู ้ บี จากไป เสยี แตต่ อนนีจ้ ะดกี วา่ ” เหมยจอื่ น่ังอยบู่ นรถมา้ ไดย้ นิ ทกุ คาพูดของพวกเขา ในใจพลนั รอ้ น รนขนึ้ มาทนั ที นางรบี ยนื่ ศรี ษะออกมานอกรถมา้ แลว้ พดู วา่ “ท่าน แม่ทพั ทงั้ สองพูดถกู พวกเรารบี ไปจากทนี่ ี่ดกี วา่ ขา้ ไม่กลวั เหน็ด เหนื่อยจากการเดนิ ทาง รถมา้ ก็น่ังสบายยงิ่ นัก ไม่รสู ้ กึ วา่ สะเทอื น เลยสกั นิด!” อนั ทจี่ รงิ เซยี วจงิ ซนั รถู ้ งึ ผลดแี ละผลเสยี ของเรอื่ งนีเ้ ป็ นอยา่ งดี เขา ลงั เลอยคู่ รหู่ นึ่งกอ่ นจะขนึ้ ไปบนรถมา้ แลว้ จบั ขอ้ มอื ของเหมยจอื่ มา ตรวจชพี จร เหมยจอื่ เองก็เป็ นกงั วลเรอื่ งลกู ในทอ้ งของตนเชน่ กนั นางจอ้ งมองสามที กี่ าลงั จบั ชพี จรใหต้ นดว้ ยสหี นา้ กงั วล ผ่านไปเนิ่นนานสดุ ทา้ ยเซยี วจงิ ซนั ก็กลา่ ววา่ “ได ้ พวกเราออก เดนิ ทางตอนนีเ้ ลย” . ขบวนเดนิ ทางมุ่งหนา้ ออกจากเมอื งหลวงไปไดป้ ระมาณสบิ ลี้

เมอื่ เห็นวา่ ดา้ นหนา้ เป็ นเสน้ ทางหลวง เซยี วจงิ ซนั ก็หา้ มไม่ใหแ้ ม่ ทพั ทงั้ สองตามไปสง่ “หลงั จากขา้ ไปแลว้ แตล่ ะฝ่ ายก็ไม่มอี ะไรใหต้ อ้ งวติ กกงั วลอกี พวก เจา้ ทง้ั สองจะไดท้ าเพอื่ แวน่ แควน้ ตอ่ ไปไดอ้ ยา่ งสบายใจ” แม่ทพั ทง้ั สองตา่ งก็ทอดถอนใจ ทาไมพวกเขาจะไม่รวู ้ า่ ทเี่ ซยี วจงิ ซนั ยอมสละมอื ขา้ งหนึ่งหาใชเ่ พอื่ ตนเอง และยงิ่ ไม่ใชเ่ พอื่ ตอบแทน บญุ คณุ ทชี่ บุ เลยี้ งมาในอดตี แตเ่ พอื่ ใหฮ้ ่องเตไ้ ดไ้ วว้ างใจวา่ นับแต่ นีจ้ ะไม่มเี สยี้ นหนามคอยทมิ่ แทงและไรผ้ ูท้ มี่ คี วามเกง่ กาจเหนือกวา่ จนถงึ ขนาดสามารถสน่ั คลอนอานาจวาสนาของฝ่ าบาทได ้ หลจู่ งิ่ อนั ถอนหายใจยาวออกมาอกี รอบ แตแ่ ลว้ จๆู่ ก็คดิ บางอยา่ ง ได ้ เขาหยบิ หอ่ ของเล็กๆ แตด่ หู นักองึ้ ออกจากสมั ภาระทตี่ นแบกมา กอ่ นจะส่งใหก้ บั เซยี วจงิ ซนั “หลายปี มานีข้ า้ เองก็ชว่ งชงิ ของของเขามาไดไ้ ม่นอ้ ย ดงั นั้นก็ถอื วา่ ขา้ มอบของรบั ขวญั หลานชายหรอื หลานสาวทยี่ งั ไม่ไดพ้ บหนา้ ก็แลว้ กนั ตอ่ ไปพจี่ งิ ซนั กบั อาซอ้ จะไดใ้ ชช้ วี ติ กนั อยา่ งสขุ สบาย พวกทา่ นตอ้ งเลยี้ งดหู ลานของขา้ ใหอ้ ว้ นทว้ นสมบรู ณน์ ะ”

เซยี วจงิ ซนั ไม่ปฏเิ สธ เพยี งอมยมิ้ แลว้ รบั เอาไว ้ “หากเป็ นขา้ เพยี ง คนเดยี วคงไม่จาเป็ นตอ้ งใชเ้ งนิ ทองของนอกกายเหลา่ นี้ แตต่ อนนี้ ตอ้ งขอบคณุ เจา้ มากนะจงิ่ อนั ” แม่ทพั ฮเู หยยี นเห็นเชน่ นีก้ ็กลา่ วกบั หลจู่ งิ่ อนั วา่ “หากวนั ใดทขี่ า้ ออกจากราชการกลบั ไปบา้ นเกดิ เจา้ จาไวว้ า่ ตอ้ งเตรยี มของอย่าง นีใ้ หข้ า้ บา้ งนะ” ขณะทชี่ ายทงั้ สามกาลงั พูดคยุ กนั อยู่ พวกเขาก็ไดย้ นิ เสยี งฝี เทา้ มา้ ดงั มาแตไ่ กล แสดงวา่ มคี นกลมุ่ ใหญ่กาลงั หอ้ มา้ มุ่งมาทางนี้ เหมยจอื่ รสู ้ กึ ตกใจไม่นอ้ ย เซยี วจงิ ซนั และแม่ทพั ทงั้ สองตา่ งก็ขมวด ควิ ้ หลจู่ งิ่ อนั อดพูดไม่ไดว้ า่ “หรอื วา่ เขาจะไม่ยอมปลอ่ ยทา่ นไป?” แม่ทพั ฮูเหยยี นและเซยี วจงิ ซนั ตา่ งไม่พูดอะไร ไดแ้ ตจ่ อ้ งมองคน กลมุ่ ใหญ่ทคี่ วบมา้ เขา้ มาใกล ้ ผูท้ ขี่ มี่ า้ นาหนา้ คอื ฮอ่ งเตใ้ นฉลอง พระองคส์ เี หลอื ง

ในทสี่ ดุ ทงั้ คนทงั้ มา้ ก็มาหยดุ ตรงหนา้ ในระยะประชดิ ฮ่องเตป้ ลอ่ ย บงั เหยี นมา้ แลว้ พลกิ กายลงจากหลงั มา้ ผูท้ ตี่ ดิ ตามมาดา้ นหลงั รบี กระโดดลงจากหลงั มา้ ตามทนั ที เหมยจอื่ จอ้ งมองคนกลมุ่ นั้นดว้ ยความตนื่ กลวั จงึ ไดเ้ ห็นวา่ บรรดา ผูท้ ตี่ ดิ ตามฮ่องเตม้ านั้นมใี บหนา้ ทคี่ นุ ้ เคยรวมอยดู่ ว้ ย ทแี่ ทค้ น เหลา่ นีก้ ็คอื พวกโจรป่ าในอดตี น่ันเอง! ทวา่ ตอนนีพ้ วกเขาสวมใส่ ชดุ เกราะเป็ นทหารกนั หมดแลว้ แตล่ ะคนดอู งอาจน่าเกรงขาม ไม่ไดเ้ ป็ นโจรป่ าตกตา่ เหมอื นเมอื่ ครง้ั ทอี่ ยหู่ มู่บา้ นลสี่ ยุ่ เซยี วจงิ ซนั ใชม้ อื เพยี งขา้ งเดยี วถวายบงั คม “ฝ่ าบาท” ฮ่องเตป้ รายตามองมอื ขา้ งขวาทหี่ อ้ ยลงอยา่ งไรเ้ รยี่ วแรงของเขา พลางถอนหายใจ “พจี่ งิ ซนั ขา้ มาสง่ ” เมอื่ ไดย้ นิ ฮ่องเตก้ ลา่ วเชน่ นี้ เหมยจอื่ ก็คอ่ ยรสู ้ กึ โลง่ ใจขนึ้ มาบา้ ง นางแอบชาเลอื งมองหลจู่ งิ่ อนั และคนอนื่ ๆ ก็พบวา่ สหี นา้ ของพวก เขายงั คงมแี ววระแวดระวงั อยู่ ฮ่องเตย้ กมอื ขนึ้ ก็มคี นนาสรุ ามาให ้ เขารบั จอกสรุ ามาถอื ไวใ้ นมอื แลว้ ยนื่ ไปตรงหนา้ เซยี วจงิ ซนั กอ่ นจะกลา่ วดว้ ยทา่ ทางเศรา้ สรอ้ ย

“พจี่ งิ ซนั จากกนั ครานีไ้ ม่รวู ้ า่ จะไดพ้ บกนั อกี เมอื่ ไร วนั นีข้ า้ ขอมอบ สรุ ารสเลศิ ใหแ้ ทนคาอาลา” สายตาของหลจู่ งิ่ อนั และเซยี วจงิ ซนั จบั จอ้ งอยทู่ สี่ รุ าจอกนั้น สรุ าใน จอกไม่ไดข้ นุ่ มวั แตเ่ ป็ นสรุ าทใี่ สจนเห็นถงึ กน้ จอก ทวา่ สรุ าทใี่ สจนเห็นกน้ จอกจะไม่มอี ะไรผสมอยแู่ น่หรอื ? ฮ่องเตจ้ อ้ งมองเซยี วจงิ ซนั ทไี่ ดแ้ ตย่ นื นิ่งไม่มปี ฏกิ ริ ยิ าใดๆ กอ่ นจะ ถามเสยี งเรยี บวา่ “ทาไมทา่ นไม่ดมื่ ?” เซยี วจงิ ซนั มองตอบสายตาของอกี ฝ่ ายแลว้ ยมิ้ เย็นออกมา “สรุ าที่ ฝ่ าบาทประทานให ้ ทาไมกระหม่อมจะไม่ดมื่ เลา่ ” พอพูดจบเขาก็หยบิ จอกสรุ าขนึ้ กระดกรวดเดยี วหมดอยา่ งไม่ลงั เล ฮ่องเตเ้ ห็นทา่ ทางของเขาก็หวั เราะอย่างพอใจ เสยี งหวั เราะนั้นแฝง ไวด้ ว้ ยความอา้ งวา้ ง “ด!ี พจี่ งิ ซนั ดมื่ สรุ าจอกนีแ้ ลว้ พวกเราก็ยงั คง เป็ นพนี่ อ้ งทดี่ ตี อ่ กนั เหมอื นในวนั วาน!”

เมอื่ ดมื่ สรุ าหมดจอกแลว้ เซยี วจงิ ซนั ก็วางจอกสรุ ากลบั ลงบนถาด ตามเดมิ กอ่ นพูดพรอ้ มสหี นา้ ไรอ้ ารมณ์ “ฝ่ าบาท ชว่ั ชวี ติ นี้ กระหม่อมคงไม่กลบั มาทนี่ ี่อกี แมเ้ พยี งกา้ วเดยี ว ขอฝ่ าบาทโปรด ถนอมพระวรกายดว้ ย กระหม่อมขอทลู ลา” หลงั จากพูดจบเขาก็ไม่รอใหอ้ กี ฝ่ ายไดพ้ ูดอะไรอกี กระโดดขนึ้ รถ มา้ ของตนทนั ทแี ลว้ จบั สายบงั เหยี นบงั คบั มา้ จากไป รถมา้ คอ่ ยๆ เคลอื่ นออกไปอยา่ งชา้ ๆ หลจู่ งิ่ อนั และฮูเหยยี นยงั คงยนื นิ่งอยขู่ า้ งทาง จากน้ันความรสู ้ กึ เงยี บ เหงาและอา้ งวา้ งก็ผุดขนึ้ มา ฮ่องเตเ้ องก็ยงั ยนื อยตู่ รงน้ันเนิ่นนาน เฝ้ ามองรถมา้ คนั นั้นเคลอื่ น ออกไปไกล กระทง่ั มองไม่เห็นฝ่ ุนทตี่ ลบอยดู่ า้ นหลงั ตวั รถมา้ สดุ ทา้ ยเขาก็ถอนหายใจยาวแลว้ หลบั ตาลง เอย่ ดว้ ยเสยี งแผ่วเบา “กลบั วงั หลวง” .

หญงิ สาวนางหนึ่งหวั เราะเสยี งดงั กอ้ ง นา้ เสยี งนั้นชา่ งไพเราะแตก่ ลบั เยอื กเย็น “ท่านยอมปลอ่ ยเขาไป จรงิ ๆ หรอื ?” ชายหนุ่มผูห้ นึ่งตอบกลบั มาวา่ “หากขา้ ไม่ยอมใหเ้ ขาไปแลว้ จะทา อยา่ งไรได?้ ” ในนา้ เสยี งของเขาฟังดเู หนื่อยลา้ เต็มที หญงิ สาวผูน้ ้ันพลนั ลกุ ขนึ้ พูดอยา่ งเย็นชาวา่ “ผจู ้ ะขนึ้ เป็ นใหญ่ไม่ อาจมองขา้ มเรอื่ งเล็กนอ้ ย เขามชี วี ติ อยแู่ มว้ นั เดยี ว ไม่ชา้ ก็เรว็ ตอ้ ง นาภยั มาใหแ้ น่!” ชายหนุ่มกลบั ยมิ้ แลว้ ตอบวา่ “เจา้ เอาแตบ่ อกใหข้ า้ กาจดั เขา ถา้ ขา้ กาจดั เขาขนึ้ มาจรงิ ๆ แลว้ เจา้ จะไม่โกรธแคน้ ขา้ อยา่ งนั้นหรอื ?” ไม่มเี สยี งตอบใดๆ จากหญงิ สาวผนู ้ ้ัน ชายหนุ่มทอดถอนใจแลว้ กลา่ วตอ่ ไปวา่ “ในใจของเจา้ มแี ตเ่ ขามา โดยตลอด แมข้ า้ จะทาทกุ สงิ่ ทกุ อยา่ งเพอื่ เจา้ แตเ่ จา้ ก็ไม่ลมื เขา”

หญงิ สาวเลกิ ควิ้ เรยี วงามขนึ้ เล็กนอ้ ย “ขา้ เคยเป็ นคนของเขามา กอ่ น ในเมอื่ ทา่ นเป็ นคนตอ้ งการขา้ เองแตแ่ รก แลว้ ยามนีจ้ ะมาแคน้ เคอื งเรอื่ งใดกนั เลา่ !\" นา้ เสยี งชายหนุ่มเปี่ ยมดว้ ยความจนใจ “ขา้ ไม่ไดแ้ คน้ เคอื ง ขา้ เพยี งรสู ้ กึ เหนื่อยหน่าย และแคอ่ ยากพูดความจรงิ เทา่ นั้น” หญงิ สาวนิ่งคดิ อนั ทจี่ รงิ นางไม่มอี ะไรจะพูดอกี แลว้ ชายหนุ่มเองก็นิ่งคดิ เชน่ กนั บรรยากาศโดยรอบจงึ เงยี บงนั ยงิ่ นัก ผ่านไปนานชายหนุ่มก็ลกุ ขนึ้ ยนื กลา่ วพมึ พากบั ตวั เองและเหมอื น จะพูดกบั หญงิ สาวนางนั้น “ขา้ ยดึ ครองอานาจทง้ั หมดมาก็เพอื่ เจา้ แตไ่ ม่อาจกาจดั เขาเพอื่ เจา้ ได ้ เพราะไม่วา่ อยา่ งไรเขาก็คอื พนี่ อ้ ง ของขา้ ...ในใจของเขาก็น่าจะยงั เห็นขา้ คนนีเ้ ป็ นพนี่ อ้ งอยเู่ ชน่ กนั ...” . เสน้ ทางกลบั บา้ นน้ันชา่ งยาวไกลยงิ่ นัก

เซยี วจงิ ซนั และเหมยจอื่ ยงั คงเดนิ ทางโดยไม่มที ที า่ วา่ จะถงึ น่ันเป็ นเพราะเหมยจอื่ ทนเห็นเขาเหน็ดเหนื่อยมากเกนิ ไปไม่ได ้ นางเขา้ ใจวา่ มอื ขา้ งทบี่ าดเจ็บของเซยี วจงิ ซนั คงไม่หายดใี นเวลา อนั สน้ั สว่ นเซยี วจงิ ซนั น้ันก็กลวั วา่ เหมยจอื่ จะไดร้ บั ความ กระทบกระเทอื นจากการเดนิ ทางหรอื อาจเหน็ดเหนื่อยเกนิ ไปซงึ่ จะ สง่ ผลไม่ดตี อ่ รา่ งกาย ในเมอื่ สองสามภี รรยาตา่ งก็เป็ นหว่ งเป็ นใยซงึ่ กนั และกนั ดงั น้ันถงึ อยากกลบั บา้ นแคไ่ หน...แตก่ ารเดนิ ทางในครง้ั นีก้ ลบั กลายเป็ นยงิ่ เดนิ ทางก็ยงิ่ ชา้ ลง

ตอนที่ 118 เมอื งเลก็ ๆ ทคี่ นุ้ เคย จนกระทง่ั ทง้ั สองมาถงึ เมอื งชงิ สยุ่ เมอื งทที่ ง้ั คเู่ หนิ หา่ งมาเนิ่นนาน ยามนีฤ้ ดคู มิ หนั ตไ์ ดผ้ ่านพน้ ไปแลว้ เปลยี่ นเป็ นฤดสู ารทเขา้ มา แทนที่ ครรภข์ องเหมยจอื่ ก็ใหญ่นูนจนเห็นไดช้ ดั เจน เมอื่ ไดก้ ลบั มาทนี่ ี่อกี ครงั้ เหมยจอื่ ก็รสู ้ กึ ดใี จมาก เพราะนางรวู ้ า่ ถา้ เดนิ ทางจากชงิ สยุ่ อกี แคค่ รงึ่ วนั ก็จะไปถงึ เมอื งเล็กๆ ทเี่ มอื่ กอ่ นพวก ตนมกั จะไปดว้ ยกนั ทาใหน้ างลมื ความเหน็ดเหนื่อยจากการ เดนิ ทางไปเสยี สนิท หญงิ สาวยนื่ ศรี ษะออกมาดา้ นนอกรถมา้ พลางรอ้ งเรยี กเซยี วจงิ ซนั กอ่ นจะชโี้ น่นชนี้ ี่แลว้ เลา่ ใหฟ้ ังวา่ ตอนทตี่ นเองออกมาจากหมู่บา้ นก็ ไดพ้ กั แรมอยทู่ นี่ ี่ดว้ ย ทงั้ ยงั เลา่ อกี วา่ ตอนนั้นหอ้ งระดบั ลา่ งมแี ขก พกั จนเต็ม นางจาตอ้ งกดั ฟันจา่ ยเงนิ เขา้ พกั ในหอ้ งระดบั กลางที่ ราคาแพงมาก เซยี วจงิ ซนั ใชม้ อื เพยี งขา้ งเดยี วในการควบคมุ บงั เหยี น หนั ไปมอง เหมยจอื่ ทขี่ มวดหวั ควิ้ เรยี วดว้ ยความรสู ้ กึ เสยี ดาย เขาหวนนึกถงึ ตอนทเี่ คยใชช้ วี ติ อยา่ งแรน้ แคน้ อยบู่ นภเู ขา กอ่ นจะกลา่ วดว้ ย นา้ เสยี งออ่ นโยนวา่ “เมอื่ กอ่ นขา้ ไม่ดเี อง ทาใหเ้ จา้ ตอ้ งใชจ้ า่ ยเงนิ

ทองอย่างจากดั จาเขยี่ ตอนนีเ้ รามลี กู แลว้ บางครงั้ อะไรทคี่ วรใชก้ ็ ใชเ้ ถดิ โชคยงั ดที ตี่ อนนีไ้ ม่ตอ้ งยงุ่ ยากเรอื่ งเงนิ ทองเหมอื นเมอื่ กอ่ น อกี แลว้ ” เหมยจอื่ ไดย้ นิ คาพูดของเขาก็นึกถงึ หอ่ ของทหี่ ลจู่ งิ่ อนั มอบให ้ ควิ้ ทขี่ มวดก็คลายออก นางยมิ้ กวา้ งแลว้ กลา่ ววา่ “ขา้ เปิ ดดแู ลว้ ขา้ ง ในเป็ นทองคาทง้ั น้ันเลย!” เซยี วจงิ ซนั เห็นนางยมิ้ แยม้ ขนาดนีก้ ็พลอยยมิ้ ตามไปดว้ ย แตก่ ็อด ไม่ไดท้ จี่ ะหยอกเยา้ นางวา่ “เจา้ ไม่เคยเห็นทองคา แลว้ รไู ้ ดอ้ ยา่ งไร วา่ น่ันคอื ทองคาจรงิ ๆ มนั อาจจะไม่ใชก่ ็ได”้ “ทา่ นคดิ วา่ ขา้ ดทู องคาไม่ออกอยา่ งน้ันหรอื ? ทองคาน้ันสเี หลอื ง อรา่ ม และหากยงั ไม่แน่ใจวา่ เป็ นทองคาจรงิ หรอื ไมก่ ็ใหใ้ ชฟ้ ันลอง กดั ดู หากกดั เขา้ น่ันคอื ทองคาแท!้ ” เหมยจอื่ โตก้ ลบั อยา่ งมน่ั ใจ “ดี วธิ นี ีด้ มี าก” เซยี วจงิ ซนั พยกั หนา้ แลว้ หวั เราะออกมา “น่ันมนั แน่อยแู่ ลว้ วธิ นี ีท้ า่ นพ่อขา้ เป็ นคนสอนเอง และขา้ ก็เคยเห็น ทองคาดว้ ย สมยั ยงั เด็กทา่ นแม่ขา้ มเี ครอื่ งประดบั ทที่ าจากทองคา ดว้ ยนะ!” เหมยจอื่ พูดอยา่ งภาคภมู ใิ จ

นอ้ ยครงั้ นักทเี่ ซยี วจงิ ซนั จะเห็นนางมคี วามสขุ เชน่ นี้ เขาอยากให ้ นางอารมณด์ ตี อ่ ไปจงึ กลา่ ววา่ “ตอนนีเ้ ราก็มที องคามากมายแลว้ กลบั ไปก็ซอื้ ทนี่ าสกั แหง่ และซอื้ ลามาเพมิ่ จากนั้นก็ใชช้ วี ติ กนั อย่างสขุ สบาย” เหมยจอื่ เอยี งศรี ษะครนุ่ คดิ “ไม่เอาดกี วา่ จรงิ ๆ แลว้ ขา้ ก็เคยคดิ เรอื่ งนีเ้ หมอื นกนั ทองคาพวกนีเ้ ราเก็บเอาไวก้ อ่ นเถดิ การใชช้ วี ติ บนเขาไหนเลยจะจาเป็ นตอ้ งใชจ้ า่ ยอะไรมากมายขนาดนั้น ยาม วา่ งขา้ ก็ไปเก็บของป่ าตากแหง้ แลว้ เอาไปขาย เทา่ นีก้ ็พอใชจ้ า่ ยใน ชวี ติ ประจาวนั แลว้ สว่ นทองคาพวกนีก้ ็เก็บไว ้ ตอ่ ไปลกู ของเราเตบิ ใหญแ่ ลว้ มเี รอื่ งจาเป็ นตอ้ งใชค้ อ่ ยเอาออกมาดกี วา่ ” เซยี วจงิ ซนั หนั กลบั ไปมองนางแวบหนึ่ง กอ่ นพยกั หนา้ รบั แลว้ กลา่ ว วา่ “ดี เชน่ น้ันก็เก็บไว ้ จาเป็ นแลว้ คอ่ ยใช”้ พอเหมยจอื่ คดิ ถงึ เรอื่ งเก็บของป่ ามาตากแหง้ ก็หวนนึกถงึ เรอื่ งที่ เขาออกไปลา่ สตั ว ์ สายตาจงึ เลอื่ นปจบั จอ้ งมอื ขวาของเขาทไี่ ม่ สามารถขยบั ได ้ นางมที า่ ทลี งั เลเล็กนอ้ ย กอ่ นจะเมม้ ปากแลว้ ถาม วา่ “มอื ขา้ งนั้นของทา่ นยงั เจ็บอยหู่ รอื ไม่?” เซยี วจงิ ซนั สา่ ยหนา้ “ตอนนีไ้ ม่เจ็บแลว้ ”

เหมยจอื่ คดิ จะถามตอ่ แตก่ ็กลวั วา่ เขาจะหวนคดิ ถงึ เรอื่ งทที่ าใหไ้ ม่ สบายใจขนึ้ มาอกี หลงั จากครนุ่ คดิ อยคู่ รหู่ นึ่งก็ตดั สนิ ใจถามวา่ “ตอ่ ไป...จะไม่หายจรงิ ๆ หรอื ?” เซยี วจงิ ซนั กม้ หนา้ หวั เราะเบาๆ แลว้ หนั หนา้ กลบั มามองนาง “ตอนนีม้ อื ขา้ งนีข้ องขา้ ใชง้ านไม่ไดแ้ ลว้ เจา้ ก็เลยกาลงั คดิ หาทาง กาจดั ขา้ อยใู่ ชห่ รอื ไม่?” เหมยจอื่ ไม่คดิ วา่ เขาจะพูดเชน่ นีจ้ งึ ชะงกั งนั ไปทนั ที เซยี วจงิ ซนั ยงั คงหวั เราะแลว้ กลา่ วตอ่ ไป “ตอนนีข้ า้ ก็แกแ่ ลว้ ซา้ ยงั พกิ ารอกี ตา่ งหาก ใชป้ ระโยชนอ์ ะไรก็ไม่ได ้ แมก้ ระทง่ั ทองคาในหอ่ น่ันก็ยงั เป็ นของทสี่ หายมอบให”้ เหมยจอื่ ไดย้ นิ เขาตอ่ วา่ ตนเองก็ยนื่ มอื ออกมาควา้ ชายเสอื้ ของอกี ฝ่ ายไวพ้ รอ้ มกบั กลา่ วอยา่ งรอ้ นใจ “หา้ มทา่ นพูดเชน่ นีน้ ะ ทา่ นยงั ไม่แกส่ กั หน่อยแลว้ ก็ไม่ไดพ้ กิ ารดว้ ย ท่านยงั สามารถบงั คบั รถมา้ แลว้ ยงั อมุ้ ขา้ ไดไ้ ม่ใชห่ รอื ! ทาไมถงึ พดู วา่ ใชป้ ระโยชนอ์ ะไรไม่ได ้ เลา่ !”

เซยี วจงิ ซนั เห็นแววตารอ้ นใจของภรรยา ทง้ั สหี นา้ และดวงตาก็ เปี่ ยมไปดว้ ยรอยยมิ้ กรมิ่ “หากภรรยาของขา้ ไม่บอก ขา้ กไ็ ม่รวู ้ า่ ... ทแี่ ทต้ นเองก็มคี วามสามารถถงึ เพยี งนี”้ เหมยจอื่ เห็นทา่ ทางเขาก็รทู ้ นั ทวี า่ ตนกาลงั ถกู แกลง้ อยู่ นางทงั้ โกรธทงั้ ขาจงึ ทบุ หลงั ของเขาแลว้ กลา่ ววา่ “นิสยั ไม่ดี วนั นีข้ า้ จะ ลงโทษใหท้ ่านนวดขาใหข้ า้ !” การนวดขาดเู หมอื นจะเป็ นวธิ ที ดี่ ที สี่ ดุ ทเี่ หมยจอื่ พอจะคดิ ออกใน ยามนี้ เพราะหากวนั ไหนนางอารมณไ์ ม่ดี เซยี วจงิ ซนั ก็จะนวดขา ให ้ เป็ นวธิ ลี งโทษทนี่ างชอบใช ้ แมต้ อนใกลเ้ ขา้ นอนนางก็มกั จะใช ้ วธิ นี ีเ้ ชน่ กนั เซยี วจงิ ซนั เห็นนางยมิ้ อยา่ งชนื่ บานก็ไดแ้ ตพ่ ยกั หนา้ ยอมรบั ชะตา กรรม ในเมอื่ ตอนนีภ้ รรยาตง้ั ครรภล์ กู ของเราอยู่ เป็ นธรรมดาที่ ภรรยาก็ตอ้ งเป็ นใหญ่ ดงั นั้นคาพูดของภรรยาไม่เชอื่ ฟังไม่ได!้ .

ในทสี่ ดุ รถมา้ ก็มาถงึ เมอื งเล็กๆ ตรงเชงิ เขา เมอื่ กอ่ นทงั้ สองเคยมาเมอื งนีด้ ว้ ยกนั เป็ นประจา นี่ก็น่าจะผ่านไป ราวครงึ่ ปี แลว้ ทไี่ ม่ไดม้ า บรรยากาศในเมอื งเล็กแหง่ นีฟ้ ื้นคนื กลบั มาเหมอื นเมอื่ กอ่ นแลว้ มี เสยี งรอ้ งเรข่ ายของดงั ไม่หยดุ หย่อน ผูค้ นเดนิ ผ่านไปมาทาใหด้ ู คกึ คกั เป็ นอยา่ งมาก เซยี วจงิ ซนั ใชม้ อื เพยี งขา้ งเดยี วขบั รถมา้ มาจนถงึ เมอื งแหง่ นี้ ก็ พบวา่ พวกตนกลายเป็ นจดุ สนใจของผคู้ นจานวนไม่นอ้ ย คงเพราะ ทนี่ ี่เป็ นเพยี งเมอื งเล็กซงึ่ ปกตแิ ลว้ จะมคี นแปลกหนา้ ทใี่ ชร้ ถมา้ เดนิ ทางมาไม่มาก อกี อยา่ งรถมา้ คนั นีก้ ็ดโู ออ่ า่ หรหู รา ตา่ งจากรถ มา้ ทชี่ าวบา้ นใชใ้ นการเกษตรทว่ั ๆ ไป ตอนนั้นเองพ่อคา้ หาบเรแ่ ผงลอยทมี่ สี ายตาคมกรบิ คนหนึ่งจดจา เซยี วจงิ ซนั ไดจ้ งึ รเี่ ขา้ มาหาดว้ ยความแปลกใจ “พเี่ ซยี ว เป็ นทา่ น จรงิ ๆ ดว้ ย ไม่ไดเ้ จอกนั นานเลย!” หากจะวา่ ไปกไ็ ม่ไดเ้ จอกนั นานจรงิ ๆ น่าจะเกอื บสองปี แลว้ แต่ พ่อคา้ หาบเรผ่ ูน้ ีก้ ็ยงั จาเขาได ้

เซยี วจงิ ซนั ไดพ้ บคนคนุ ้ เคยก็รสู ้ กึ ราวกบั เป็ นมติ รสหายทจี่ ากกนั ไปนาน เขาหวั เราะพลางกลา่ วทกั ทายทกุ คนอย่างอารมณด์ ี . การจะน่ังรถมา้ ขนึ้ ไปบนเขาน้ันไม่ใชเ่ รอื่ งงา่ ย เซยี วจงิ ซนั จงึ ตอ้ งนารถมา้ ไปฝากไวก้ บั โรงเตยี๊ มทเี่ มอื่ กอ่ นตนเอง มกั จะมาตดิ ตอ่ คา้ ขาย ชายหนุ่มใชม้ อื หนึ่งประคองเหมยจอื่ อกี มอื จงู เจา้ ลาแลว้ สะพายหอ่ สมั ภาระลงจากรถมา้ พอเสยี่ วเออ้ เห็นเซยี วจงิ ซนั มาพรอ้ มกบั ภรรยาทตี่ ง้ั ครรภ ์ ทง้ั ยงั มลี า และรถมา้ ยงั ไม่รวมสมั ภาระทตี่ ดิ ตวั มาอกี ดไู ปแลว้ คงลาบากไม่ นอ้ ย เสยี่ วเออ้ จงึ เสนอขนึ้ วา่ “ตอนนีฟ้ ้ าก็เรมิ่ มดื แลว้ พชี่ ายก็พกั คา้ งแรมกบั พวกเราทนี่ ี่สกั คนื กอ่ น ดา้ นหลงั มที นี่ อนหมอนมุง้ ครบ ครนั เป็ นทพี่ กั ของบรรดาเสยี่ วเออ้ ในโรงเตยี๊ ม หากพชี่ ายไม่ รงั เกยี จก็ไปใชไ้ ดเ้ ลย”

เดมิ ทเี ซยี วจงิ ซนั ก็กาลงั คดิ อยวู่ า่ ยามนีท้ อ้ งฟ้ าเรมิ่ มดื แลว้ หาก เดนิ ทางขนึ้ เขาเลยก็จะทาใหเ้ หมยจอื่ เหนื่อยลา้ เกนิ ไป พอไดย้ นิ อกี ฝ่ ายเสนอเชน่ นีเ้ ขาก็รสู ้ กึ ยนิ ดี เพราะจะไดอ้ าศยั กนิ อาหารที่ โรงเตยี๊ มแลว้ ยงั ไดพ้ กั คา้ งแรมอกี ดว้ ย ค่าคนื นีเ้ หมยจอื่ กลบั นอนหลบั ไม่คอ่ ยสนิท คงเป็ นเพราะอกี แคน่ ิด เดยี วกจ็ ะถงึ บา้ นแลว้ ในใจนางคดิ ถงึ มารดาและอาชวิ ขณะเดยี วกนั ก็ไม่รวู ้ า่ พวกไกท่ บี่ า้ นจะเป็ นอยา่ งไรบา้ ง เซยี วจงิ ซนั เห็นนางเป็ นเชน่ นีก้ ็เกรงวา่ หากพกั ผ่อนไม่เพยี งพอจะ ไม่เป็ นผลดตี อ่ สขุ ภาพ ชายหนุ่มจงึ รวบตวั นางเขา้ มากอดแลว้ ตบ เบาๆ บนแผ่นหลงั ใหอ้ ยา่ งเป็ นจงั หวะ เหมยจอื่ คอ่ ยๆ รสู ้ กึ งว่ งงุน สดุ ทา้ ยก็นอนหลบั ไป . วนั รงุ่ ขนึ้ พอฟ้ าสางเซยี วจงิ ซนั มาลองคดิ ดกู ็รสู ้ กึ วา่ อนั ทจี่ รงิ สาหรบั ครอบครวั เกษตรกรแลว้ รถมา้ น้ันถอื วา่ ไม่มปี ระโยชน์ เขาจงึ ถอด

เอาประทนุ ของรถมา้ ออก แปลงโฉมรถมา้ หรหู ราทใี่ ชก้ นั ในเมอื ง หลวงใหก้ ลายเป็ นรถแบบทใี่ ชก้ นั ในครวั เรอื นเล็กๆ เหมยจอื่ ทยี่ นื อยขู่ า้ งๆ ถงึ กบั อา้ ปากคา้ งดว้ ยความตกตะลงึ นางไม่ เพยี งตกใจและยงั อดขาไม่ไดจ้ นตอ้ งกลา่ ววา่ “แบบนีก้ ็ดเี หมอื นกนั เราเอารถคนั นีก้ ลบั ไปทบี่ า้ น จะไดเ้ อาไวใ้ หท้ า่ นแม่ขา้ ใชข้ นขา้ ว สาลไี ดด้ ว้ ย!” เซยี วจงิ ซนั พยกั หนา้ รบั อย่างพอใจ “ขา้ ก็คดิ เชน่ น้ันเหมอื นกนั แต่ เราคงตอ้ งเอารถมา้ ไวท้ นี่ ี่กอ่ น หลงั จากพาเจา้ กลบั บา้ นแลว้ ขา้ คอ่ ย ลงจากเขามาเอามนั กลบั ไป” เหมยจอื่ ครนุ่ คดิ เรอื่ งขนึ้ เขาก็เรมิ่ รสู ้ กึ กงั วล นางรดู ้ วี า่ ตอนนี้ รา่ งกายของตนไม่ควรไดร้ บั ความกระทบกระเทอื น แตถ่ า้ ตอ้ งขนึ้ เขาแลว้ จะเลยี่ งการกระทบกระเทอื นไดอ้ ยา่ งไรเลา่ ? เซยี วจงิ ซนั เห็นเหมยจอื่ ขมวดควิ้ ก็รถู ้ งึ สงิ่ ทนี่ างกาลงั กงั วลจงึ ปลอบ ไปวา่ “เจา้ ไม่ตอ้ งกลวั เราจะฝากเจา้ ลาไวใ้ หท้ นี่ ี่ชว่ ยดแู ลกอ่ น สว่ น ขา้ กบั เจา้ จะขมี่ า้ ตวั เดมิ ทใี่ ชล้ ากรถมา้ เพอื่ ขนึ้ เขา ถงึ ตอนน้ันขา้ น่ัง ดา้ นหลงั แลว้ กอดเจา้ ไวแ้ น่นๆ ไม่ใหเ้ จา้ ไดร้ บั ความกระทบกระเทอื น แน่”

เหมยจอื่ ลองคดิ ตามก็เห็นดดี ว้ ย นางมองเจา้ ลานอ้ ยทกี่ าลงั กม้ เล็ม หญา้ โดยไม่รตู ้ วั วา่ กาลงั จะถกู ทงิ้ ใหร้ อทนี่ ี่ กอ่ นจะกลา่ วเสยี งออ่ น อย่างอาลยั อาวรณ์ “เจา้ คะ่ ก็คงตอ้ งทาเชน่ น้ัน”

ตอนที่ 119 คาดโทษ... เซยี วจงิ ซนั ใชม้ อื ซา้ ยตบทหี นึ่ง เจา้ มา้ ก็ยอ่ ตวั ลงอยา่ งวา่ งา่ ย เขาอมุ ้ เหมยจอื่ ขนึ้ ไปน่ังบนหลงั มา้ อยา่ งระมดั ระวงั จากน้ันก็ออก คาสง่ั ใหม้ า้ ลกุ ขนึ้ เหมยจอื่ ทกี่ อ่ นหนา้ นีต้ อ้ งน่ังอยแู่ ตบ่ นรถมา้ อด กลา่ วอย่างยนิ ดไี ม่ได ้ “ดเู หมอื นเจา้ มา้ ตวั นีจ้ ะฟังภาษาคนรเู ้ รอื่ ง กวา่ เจา้ ลาเสยี แลว้ !” เซยี วจงิ ซนั พยกั หนา้ รบั “ตอ่ ไปเจา้ มา้ ตวั นีเ้ ราก็เลยี้ งไวก้ บั เจา้ ลา ใหม้ นั อยดู่ ว้ ยกนั ” เดมิ ทมี า้ ตวั นีเ้ ป็ นมา้ ศกึ พนั ธดุ ์ ขี องทางราชสานัก หากปลอ่ ยไวบ้ น ภเู ขาเฉยๆ กไ็ ม่มปี ระโยชน์ ไม่สเู้ อาไวใ้ ชบ้ รรทกุ สนิ คา้ หรอื ขน เสบยี งอาหารยงั ดเี สยี กวา่ หลงั จากเซยี วจงิ ซนั พูดจบก็ขนึ้ ขบี่ นหลงั ของมนั เขาน่ังอยู่ ดา้ นหลงั ใชม้ อื ขา้ งขวาทยี่ งั ไม่คอ่ ยมเี รยี่ วแรงประคองเหมยจอื่ เอาไว ้ แลว้ ใชม้ อื ซา้ ยกมุ บงั เหยี นแน่น

เหมยจอื่ มองมอื ของเขาดว้ ยความเป็ นหว่ ง “ไม่เป็ นอะไรจรงิ หรอื เจา้ คะ? บาดแผลของท่านเพงิ่ จะหายเอง” เซยี วจงิ ซนั กม้ หนา้ ลงขา้ งหขู องนางแลว้ กระซบิ เสยี งทมุ ้ “เจา้ คดิ ว่า ผูช้ ายของเจา้ คนนีไ้ ม่มแี มแ้ ตเ่ รยี่ วแรงทจี่ ะกอดเจา้ เลยหรอื ?” ลมหายใจรอ้ นผ่าวของเขารนิ รดผ่านรมิ หทู ไี่ วตอ่ ความรสู ้ กึ ของ เหมยจอื่ ใบหนา้ ของนางแดงกา่ ขนึ้ มาทนั ที “พูดอะไรนี่!” ตอนนีเ้ หมยจอื่ กาลงั ตงั้ ครรภอ์ ยู่ เซยี วจงิ ซนั นอนกอดนางไวใ้ นออ้ ม แขนทกุ คนื แตก่ ลบั ไม่กลา้ แตะตอ้ งนาง บางครง้ั เป็ นนางเองทรี่ สู ้ กึ อดใจแทบไม่ไหว เมอื่ รบั รวู ้ า่ รา่ งกายทอี่ อ่ นนุ่มของตนไดส้ มั ผสั กบั สว่ นทแี่ ข็งขงึ ของเขา ทวา่ ชายหนุ่มก็สะกดกลน้ั เอาไวท้ กุ ครงั้ แลว้ พยายามปรบั ลมหายใจใหส้ งบลงจากสงิ่ กระตนุ ้ เรา้ ในขณะนั้นเหมยจอื่ เองก็รสู ้ กึ สบั สน อกี ใจหนึ่งก็อดไม่ไดท้ จี่ ะแหย่ สามเี ลน่ นางจงึ จงใจลบู ไลแ้ ผงอกของเขาไปมา แตเ่ มอื่ ไดย้ นิ เสยี ง ลมหายใจทหี่ อบกระชนั้ ของอกี ฝ่ าย หญงิ สาวก็เรมิ่ ใจคอไม่ดี พอ มาลองคดิ ดกู ็รวู ้ า่ การเป็ นผูช้ ายนั้นก็ไม่ใชเ่ รอื่ งงา่ ยเลย สดุ ทา้ ยจงึ ตอ้ งยกมอื เรยี วเล็กขนึ้ ตบแผ่นหลงั ของเขาเป็ นการปลอบใจ “ไม่ เป็ นไรนะเจา้ คะ ขา้ ไม่แหยท่ า่ นแลว้ ”

เซยี วจงิ ซนั ไม่รจู ้ ะหวั เราะหรอื รอ้ งไหด้ ี ทาไดเ้ พยี งคอ่ ยๆ ผอ่ นลม หายใจถกี่ ระชน้ั นั้นลงแลว้ กดั ฟันพูดขา้ งหนู างวา่ “เจา้ รอกอ่ นเถอะ ...” สว่ นจะใหร้ ออะไรน้ันเขาไม่ไดบ้ อก . มา้ ศกึ ตวั นีร้ ว่ มเดนิ ทางกบั ทงั้ สองมาโดยตลอด มนั ถกู เซยี วจงิ ซนั ฝึ กจนเชอื่ งและปฏบิ ตั ติ ามคาสง่ั เป็ นอยา่ งดี พอ ตอ้ งมาเดนิ ตามเสน้ ทางบนเขาเป็ นครง้ั แรก ถงึ มนั จะมที า่ ทางตนื่ ตกใจอยบู่ า้ ง แตก่ ็เชอื่ ฟังคาสง่ั ของเจา้ นาย เมอื่ เซยี วจงิ ซนั สง่ั ให ้ หยดุ มนั ก็ไม่กลา้ ทจี่ ะเดนิ ตอ่ เดมิ เหมยจอื่ ยงั กงั วลใจอยบู่ า้ ง เกรงวา่ เสน้ ทางบนเขาน้ันขรขุ ระและ เดนิ ทางยากจนอาจจะไม่เป็ นผลดตี อ่ ลกู ในทอ้ ง แตพ่ อเห็นเจา้ มา้ กา้ วเดนิ ไดน้ ุ่มนวลและม่นั คง ทง้ั ยงั มมี อื ใหญข่ องเซยี วจงิ ซนั ชว่ ย ประคองตนพงิ กบั แผงอกหนากวา้ ง ทาใหค้ วามวติ กกงั วลตา่ งๆ นานาสญู สลายไปราวหมอกควนั ทถี่ กู พดั จนจางหาย

ตลอดการเดนิ ทางกลบั เหมยจอื่ ไม่เห็นคนเดนิ ผ่านไปมาเลยสกั คน นางจงึ อดสงสยั และเป็ นหว่ งไม่ไดว้ า่ ตอนนีท้ หี่ มู่บา้ นจะเป็ นอยา่ งไร บา้ ง แลว้ ยามนีม้ ารดาของตนกาลงั ทาอะไรอย?ู่ หลงั สองสามภี รรยากบั มา้ หนึ่งตวั เดนิ ทางมารว่ มครงึ่ คอ่ นวนั เซยี ว จงิ ซนั ก็มองทอ้ งฟ้ า พอเห็นวา่ ไดเ้ วลาทตี่ อ้ งหยดุ พกั แลว้ อกี ทง้ั เขา เหลอื บไปเห็นกอ้ นหนิ ใหญท่ ดี่ สู ะอาดสะอา้ นกอ้ นหนึ่งเขา้ พอดี จงึ บอกวา่ “เราหยดุ พกั กนั กอ่ นเถอะ จะไดก้ นิ อะไรสกั หน่อยดว้ ย” เหมยจอื่ กลบั พะวงแตเ่ รอื่ งอยากจะใหถ้ งึ บา้ นโดยไวๆไหนเลยจะ สนใจความเหน็ดเหนื่อยของตวั เอง พอไดย้ นิ ก็สา่ ยหนา้ ปฏเิ สธ “ขา้ ไม่เหนื่อย แลว้ ก็ยงั ไม่หวิ ดว้ ย” มอื ใหญข่ องเซยี วจงิ ซนั ยนื่ มาทลี่ าตวั ของเหมยจอื่ แลว้ ลบู คลาเบาๆ ตรงสว่ นทนี่ ูนออกมานอ้ ยๆ พลางหวั เราะ “แมเ้ จา้ ไม่เหนื่อยแตล่ กู ของเราอาจจะเหนื่อยก็ได ้ ถงึ ตอนนีเ้ ขาจะเล็กอยแู่ ตก่ ็ตอ้ งกนิ นะ!” เซยี วจงิ ซนั บงั คบั มา้ ใหห้ ยดุ แลว้ พลกิ กายลงจากหลงั มา้ ไปกอ่ น จากนั้นก็อมุ ้ เหมยจอื่ ใหต้ ามลงมาอยา่ งระมดั ระวงั เมอื่ เหมยจอื่ ลง มายนื นิ่งอยบู่ นพนื้ แลว้ หนั มองไปรอบๆ แลว้ ก็พลนั หวั เราะออกมา “ทา่ นดทู วิ ทศั นแ์ ถวนีส้ ิ ชา่ งคนุ ้ ตาเหลอื เกนิ !”

เซยี วจงิ ซนั กาลงั หยบิ เสอื้ ตวั หนึ่งจากหอ่ สมั ภาระมาปบู นกอ้ นหนิ พอไดย้ นิ เหมยจอื่ พูดก็หวั เราะแลว้ กลา่ ววา่ “ไม่ใชเ่ พยี งทวิ ทศั นท์ ี่ คนุ ้ ตา แมแ้ ตก่ อ้ นหนิ กอ้ นนีก้ ็คนุ ้ ตามากเชน่ กนั ” หญงิ สาวกม้ ลงมองพลางคดิ ทบทวนในใจแลว้ ก็รอ้ งออกมาอยา่ ง ยนิ ดี “ขา้ นึกออกแลว้ ! ครง้ั แรกทเี่ ราลงจากเขาดว้ ยกนั ก็มาน่ังพกั อยบู่ นกอ้ นหนิ กอ้ นนี”้ พอหวนคดิ ถงึ เรอื่ งเกา่ นางก็อดเศรา้ ใจไม่ได ้ “ขา้ ยงั จาไดว้ า่ ตอน นั้นขา้ เดนิ จนเทา้ เป็ นแผลพพุ อง พอตกกลางคนื ก็ยงั เจ็บอยเู่ ลย” เซยี วจงิ ซนั เขา้ ไปประคองนางใหม้ าน่ังลงบนกอ้ นหนิ ทตี่ นปเู สอื้ รอง เอาไว ้ “น่ันสิ ตอนนั้นเจา้ ชา่ งโงเ่ สยี จรงิ เจ็บขนาดน้ันกลบั ไม่ยอม พูดสกั คา” เหมยจอื่ หวนคดิ ถงึ สภาพของตนในวนั นั้นก็อดรสู ้ กึ ขาไม่ได ้ สาว นอ้ ยใสซอื่ ทเี่ พงิ่ แตง่ งานไดไ้ ม่นานและหวาดกลวั ไปเสยี ทกุ เรอื่ ง “ตอนนั้นขา้ เพงิ่ ไดล้ งจากเขาเป็ นครงั้ แรกนี่นา แลว้ ก็ยงั ไม่คนุ ้ เคย กบั ท่านดว้ ย ขา้ กลวั วา่ ตวั เองจะเป็ นภาระแลว้ ทาใหท้ ่านไม่พอใจ ไหนเลยจะกลา้ พูดอนั ใดได!้ ”

เซยี วจงิ ซนั เปิ ดหอ่ สมั ภาระหยบิ นา้ ดมื่ และขนมทซี่ อื้ จากในเมอื ง ออกมา เขายมิ้ พลางกลา่ ววา่ “ในเมอื่ เจา้ กบั ขา้ แตง่ งานเป็ นสามี ภรรยากนั แลว้ เหตใุ ดจะตอ้ งเกรงใจกนั ดว้ ยเลา่ เจ็บก็ไม่ยอมพดู ซา้ ยงั กลวั อยา่ งกบั อะไรด”ี พอเหมยจอื่ นึกถงึ เหตกุ ารณต์ า่ งๆ ในชว่ งทแี่ ตง่ งานกนั แรกๆ ก็ หวั เราะออกมาแลว้ กลา่ วโทษเขาไปวา่ “ตอนน้ันขา้ กบั ทา่ นยงั ไม่ คนุ ้ เคยกนั ไหนเลยขา้ จะกลา้ พูด! เรอื่ งนีถ้ า้ จะโทษก็ตอ้ งโทษทที่ า่ น รปู รา่ งสงู ใหญด่ นู ่ากลวั ทาใหผ้ ูท้ พี่ บเห็นพากนั หวาดกลวั จนไม่ กลา้ พูดอะไร” เซยี วจงิ ซนั มองนางแวบหนึ่ง “ขา้ น่ากลวั ขนาดน้ันเชยี วหรอื ?” เหมยจอื่ หวั เราะเบาๆ อกี ครงั้ กอ่ นจะสา่ ยหนา้ แลว้ กลา่ ววา่ “จรงิ ๆ แลว้ ทา่ นไม่ไดด้ นู ่ากลวั หรอก เพยี งแตข่ า่ วทรี่ า่ ลอื กนั ตา่ งหากทนี่ ่า กลวั หนาซา้ บนตวั ทา่ นก็มบี าดแผลฉกรรจอ์ กี ทา่ นออกไปจาก หมู่บา้ นตง้ั นาน ตอนกลบั มาก็ไม่พูดอะไร ไม่มใี ครรวู ้ า่ ตอนทอี่ ยู่ ภายนอกทา่ นทาอะไรมาบา้ ง ทกุ คนจงึ คาดเดาวา่ ทา่ นตอ้ งเคยเป็ น โจรป่ ามากอ่ น! ยามนั้นตวั ขา้ เองนอกจากงานแลว้ ก็ไม่คอ่ ยรู ้ เรอื่ งราวอนื่ ใด ตลอดชวี ติ ไดพ้ บเจอกบั แคค่ นในหมูบา้ นเทา่ นั้น เมอื่ ตอ้ งมาเจอคนเชน่ ทา่ นก็ตอ้ งหวาดกลวั เป็ นธรรมดา”

เซยี วจงิ ซนั ลองคดิ ตามก็เห็นวา่ จรงิ อยา่ งทนี่ างพูด “อมื นับวา่ ยาก จรงิ ๆ ทเี่ จา้ จะยอมแตง่ งานกบั ขา้ ” เหมยจอื่ ถอนหายใจยาว จากนั้นก็ยมิ้ นอ้ ยๆ “ตอนนั้นขา้ ไม่ไดค้ ดิ อะไรมากมายหรอก คดิ เพยี งวา่ ถา้ ตอ้ งแตง่ ก็แตง่ ถงึ อย่างไรก็น่าจะ ดกี วา่ ตายไปตงั้ แตแ่ รก” รอยยมิ้ ของนางคอ่ ยๆ จางลง ในดวงตา เปี่ ยมไปดว้ ยความรสู ้ กึ ขอบคณุ “มาตอนนีข้ า้ กลบั รสู ้ กึ วา่ ตวั เอง ชา่ งโชคดจี รงิ ๆ เพราะเรอื่ งโงเ่ ขลาในครงั้ นั้น ขา้ ถงึ ไดพ้ บกบั ทา่ น” เซยี วจงิ ซนั คอ่ ยๆ หบุ ยมิ้ ลงเชน่ กนั สายตาจบั จอ้ งไปทเี่ หมยจอื่ ผ่านไปครใู่ หญจ่ งึ กลา่ วดว้ ยนา้ เสยี งทมุ ้ นุ่ม “ขา้ เองก็โชคดเี ชน่ กนั ” เขาพูดเพยี งเท่านั้นแลว้ ไม่พูดอะไรอกี เหมยจอื่ จงึ ถามตอ่ อยา่ ง สงสยั “ทา่ นโชคดเี รอื่ งอะไร?” เซยี วจงิ ซนั สง่ ยมิ้ ใหน้ าง กอ่ นจะทอดสายตามองไกลออกไป เห็น สายหมอกของฤดใู บไมร้ ว่ งทปี่ กคลมุ ไปตลอดทวิ เขา แลว้ พูดเสยี ง ทมุ ้ ตา่ “ขา้ โชคดที เี่ ชา้ วนั น้ันออกไปลา่ สตั วแ์ ลว้ ไดผ้ ่านไปทางนั้น แลว้ บงั เอญิ ไดช้ ว่ ยเจา้ เอาไว”้

แมเ้ ขาจะพูดเสยี งแผ่วเบาทวา่ เหมยจอื่ กลบั ไดย้ นิ อยา่ งชดั เจน ดวงตาของนางมหี ยดนา้ รนื้ ขนึ้ มา หญงิ สาวกม้ หนา้ พูดเสยี งออ่ นวา่ “ทาไมตอนน้ันทา่ นถงึ คดิ จะแตง่ งานกบั ขา้ ?” เหมยจอื่ ไม่เคยคดิ ถงึ ขอ้ นีม้ ากอ่ น และไม่เคยคดิ จะตง้ั คาถามนี้ ออกมา เพราะสาหรบั ผูค้ นในหมู่บา้ นลสี่ ยุ่ ไม่วา่ จะเป็ นชายหรอื หญงิ เรอื่ ง การแตง่ งานออกเรอื นนั้นเหมอื นจะเป็ นเรอื่ งธรรมดาอยา่ งทสี่ ดุ เมอื่ ถงึ อายทุ สี่ มควรก็จะมแี ม่สอื่ มาทาบทาม หญงิ สาวทหี่ นา้ ตาดดู กี ็จะ มคี นสง่ แม่สอื่ มาทาบทามมากหน่อย และสามารถเลอื กครอบครวั ที่ มฐี านะความเป็ นอยทู่ ดี่ ไี ด ้ สว่ นพวกทหี่ นา้ ตาดไู ม่ดนี ัก สดุ ทา้ ยก็จะ ไดแ้ ตง่ กบั ผูช้ ายทฐี่ านะไม่คอ่ ยดี หรอื ไม่ก็จะไดผ้ ูช้ ายรา่ งกายไม่ แข็งแรงสมบรู ณส์ กั เทา่ ไร แตก่ ็มบี างคทู่ ชี่ อบพอกนั จรงิ ๆ แลว้ ได ้ แตง่ งานกนั นอกน้ันสว่ นใหญแ่ ลว้ ก็ไม่ไดใ้ สใ่ จวา่ ชอบหรอื ไม่ เลอื ก กนั ทฐี่ านะทางครอบครวั ทดี่ นิ ทากนิ บา้ นชอ่ งหอ้ งหอ หรอื สนิ สอด เล็กๆ นอ้ ยๆ เพยี งเทา่ นีก้ ็ยอมตกลงแตง่ งานกนั แลว้ และดว้ ยเหตผุ ลเหลา่ นีก้ ็ทาใหค้ นสองคนกลายเป็ นครอบครวั เดยี วกนั ใชช้ วี ติ อยดู่ ว้ ยกนั อย่างลมุ่ ๆ ลอนๆ สามภี รรยาสว่ นใหญ่ จะไม่มกี ารตงั้ คาถามวา่ ทาไมและก็จะไม่ถามวา่ รกั หรอื ไม่ ใชช้ วี ติ รว่ มกนั อยา่ งเรยี บงา่ ยเพอื่ หาเลยี้ งปากทอ้ ง มลี กู มหี ลานสบื สกลุ ลา่

สตั วเ์ พาะปลกู แคเ่ รอื่ งพวกนีก้ ็วนุ่ วายจนไม่มเี วลามาใสใ่ จกบั เรอื่ ง เฟ้ อฝันพวกนี้ ทวา่ เหมยจอื่ ในตอนนีเ้ ป็ นเหมยจอื่ ทไี่ ดผ้ ่านประสบการณแ์ ละ เรอื่ งราวตา่ งๆ มามากมาย นางจงึ ฉุกคดิ ไดว้ า่ … เขาแตง่ งานกบั นางเพราะเหตใุ ด? จรงิ ๆ แลว้ เขาชอบหรอื ไม่ชอบ? เสยี ใจหรอื ไม่เสยี ใจ?

ตอนที่ 120 เจา้ ดูผดิ แลว้ ! ตอนนีเ้ หมยจอื่ รแู ้ ลว้ วา่ ผูช้ ายตรงหนา้ ทดี่ เู รยี บงา่ ย ผูท้ หี่ วนกลบั มาหมู่บา้ นลสี่ ยุ่ คนนีเ้ คยครอบครองอะไรมาบา้ ง เคยละ ทงิ้ สงิ่ ใดดว้ ยความตงั้ ใจเด็ดเดยี่ ว อกี ทง้ั นางยงั ไดเ้ ห็นผูม้ ี ยศถาบรรดาศกั ดิ ์ เห็นอานาจของความงามวา่ เป็ นเชน่ ไร แลว้ ผูช้ ายทลี่ ะทงิ้ ทกุ อยา่ งมาไดเ้ ชน่ นีจ้ ะยงั มสี งิ่ ใดอยใู่ นสายตาอกี หรอื ? มาวนั นีเ้ มอื่ อยทู่ า่ มกลางภเู ขาอนั เงยี บสงบในระหวา่ งเดนิ ทางไป หม่บู า้ นชนบททหี่ า่ งไกล หญงิ สาวจงึ คดิ วา่ ทาไมเหมยจอื่ นอ้ ยๆ ถงึ ไดโ้ ชคดเี พยี งนี.้ .. โชคดที ไี่ ดอ้ ยเู่ คยี งขา้ งผูช้ ายเชน่ เขา เซยี วจงิ ซนั ละสายตาจากความงามของธรรมชาตติ รงหนา้ หนั กลบั มามองเหมยจอื่ อกี ครง้ั ก็พบวา่ หญงิ สาวกาลงั มองมาทตี่ น เหมอื นมเี รอื่ งบางอยา่ งในใจ พอเหมยจอื่ สบกบั ดวงตาคมเขม้ ทฉี่ ายแววเรา่ รอ้ น นางก็กม้ หนา้ ลง ทวา่ เซยี วจงิ ซนั กลบั จอ้ งมองอยา่ งไม่วางตาจนเหมยจอื่ รบั รไู ้ ดถ้ งึ สายตาของอกี ฝ่ ายทกี่ าลงั รมุ่ รอ้ นขนึ้ เรอื่ ยๆ ทง้ั ทเี่ ป็ นสามภี รรยากนั แลว้ แตใ่ นใจของเหมยจอื่ ก็ยงั สน่ั ไหว นางถงึ กบั เมม้ รมิ ฝี ปาก ตนเองแน่น

“เหมยจอื่ ...” เขาจบั จอ้ งสองขา้ งแกม้ ทแี่ ดงระเรอื่ ของนางแลว้ เรยี ก ดว้ ยนา้ เสยี งทมุ ้ นุ่ม แมจ้ ะเป็ นตวั อกั ษรง่ายๆ เพยี งสองคาแตก่ ลบั ใหค้ วามรสู ้ กึ แปลก ประหลาด ราวกบั มคี าพูดมากมายในคนื วนั อนั งดงามทขี่ า้ มผ่าน กาลเวลาแสนยาวนานมาหลวมรวมอยใู่ นเสยี งเรยี กขานน้ัน เพราะเสยี งเรยี กของเขา เหมยจอื่ จงึ คอ่ ยๆ เงยหนา้ ขนึ้ “เจา้ คะ่ ...” ถงึ ยามปกตนิ างจะโงเ่ ขลาเพยี งใด แตใ่ นชว่ งเวลานีน้ างรบั รไู ้ ดว้ า่ อกี ฝ่ ายตอ้ งมเี รอื่ งจะพูดกบั ตนเป็ นแน่ เซยี วจงิ ซนั จอ้ งมองเหมยจอื่ ดว้ ยแววตาลกึ ซงึ้ นา้ เสยี งของเขาแหบ พรา่ ลง “เหมยจอื่ เจา้ ยงั จาเรอื่ งในอดตี ทขี่ า้ เคยเลา่ ใหฟ้ ังระหวา่ ง ทางไดห้ รอื ไม่?” เหมยจอื่ พยกั หนา้ รบั เรอื่ งราวในอดตี ทผี่ ่านมาของเขาและฮองเฮา เขาไดเ้ ลา่ ใหน้ างฟังจนหมดสนิ้ แลว้

เซยี วจงิ ซนั ถอนหายใจเบาๆ กลา่ วตอ่ วา่ “กอ่ นทนี่ างจะโผเขา้ สู่ ออ้ มกอดของฮ่องเต ้ คาพดู สดุ ทา้ ยของนางขา้ ยงั คงจาได”้ เหมยจอื่ ไม่เคยไดย้ นิ เซยี วจงิ ซนั เอย่ ถงึ เรอื่ งนีม้ ากอ่ นจงึ ถามอยา่ ง สงสยั “นางพูดวา่ อย่างไร?” เซยี วจงิ ซนั ทอดสายตาเหม่อมองไปไกล “นางบอกวา่ ... นางเคย เขา้ ใจวา่ ไม่ชา้ ก็เรว็ ขา้ ตอ้ งรกั นางแน่ แตส่ ดุ ทา้ ยก็พบวา่ เป็ นไป ไม่ได ้ นางบอกวา่ ขา้ เป็ นคนไม่มหี วั ใจ เป็ นผูช้ ายทไี่ ม่รจู ้ กั ความรกั ” เหมยจอื่ ไดย้ นิ ก็แยง้ ออกมา “นางพูดเชน่ นีไ้ ดอ้ ยา่ งไร ทา่ นเป็ นคน ใสใ่ จผอู ้ นื่ มากทสี่ ดุ แลว้ !” สาหรบั เหมยจอื่ แลว้ เซยี วจงิ ซนั นั้นดกี บั นางมากทสี่ ดุ เซยี วจงิ ซนั ยมิ้ นอ้ ยๆ หนั กลบั มามองนางนิ่ง กอ่ นจะกลา่ ววา่ “แต่ นางบอกวา่ ขา้ ไม่รจู ้ กั ความรกั ” พอไดฟ้ ังคาพูดนี้ เหมยจอื่ ก็ถงึ กบั องึ้ ไป นางรบี กม้ หนา้ ลง พูดเสยี ง ตะกกุ ตะกกั “เรอื่ งนั้น... ขา้ ก็ไม่ร.ู ้..”

เซยี วจงิ ซนั เลกิ ควิ้ ขนึ้ แลว้ ถามดว้ ยนา้ เสยี งออ่ นโยนวา่ “เจา้ ไม่รู ้ หรอื ?” เหมยจอื่ ยงิ่ กม้ หนา้ ลงต่ากวา่ เดมิ จนแทบจะชดิ ลาคอ นางสา่ ยหนา้ ตอบกลบั เสยี งแผ่วเบา “ความรกั คอื อะไรกนั ? ไหนเลยขา้ จะรไู ้ ด”้ จๆู่ เซยี วจงิ ซนั ก็ถามขนึ้ วา่ “แลว้ เจา้ รกั ขา้ หรอื ไม่?” ทนั ใดนั้นเหมยจอื่ รสู ้ กึ เหมอื นใบหนา้ ของตนรอ้ นผะผ่าวเหมอื นถกู ไฟนาบไปทงั้ หนา้ พลนั พูดอะไรไม่ถกู “ขา้ ... ขา้ ไม่ร.ู ้..” บางทตี อนทนี่ างเรมิ่ ถามคาถามนั้นกบั เซยี วจงิ ซนั ก็เพราะรคู ้ าตอบ ในใจเป็ นอยา่ งดี แตเ่ มอื่ ถกู อกี ฝ่ ายถามกลบั อยา่ งตรงไปตรงมา นางก็เขนิ อายขนึ้ มาทนั ท.ี ..อายจนประหม่าไปหมด แมแ้ ตค่ วาม กลา้ ทจี่ ะเงยหนา้ มองเขาก็ยงั ไม่มเี อาเสยี เลย แมพ้ วกตนจะเคยสมั ผสั ถกู เนือ้ ตอ้ งตวั กนั มาหมดแลว้ และยงั ตอ้ ง ครองคอู่ ยดู่ ว้ ยกนั ไปอกี นาน แตเ่ มอื่ เอย่ ถงึ คาถามนี้ เหมยจอื่ ก็ เหมอื นไดห้ วนไปเป็ นสาวนอ้ ยขอี้ ายทเี่ พงิ่ แตง่ งานใหม่คนน้ัน

สองขา้ งแกม้ นางแดงกา่ เสยี งออื้ องึ ดงั กอ้ งอยใู่ นหู แลว้ จๆู่ นางก็ รสู ้ กึ วา่ อกี ฝ่ ายเดนิ เขา้ มาแนบชดิ กบั ตนเองมากยงิ่ ขนึ้ จนหญงิ สาว รบั รไู ้ ดถ้ งึ ลมหายใจอนุ่ ๆ อนั แสนคนุ ้ เคยทปี่ ลายจมูก เขายนื่ มอื ใหญ่มารงั้ ตวั นางเขา้ ไปในออ้ มกอดอยา่ งแผ่วเบา ใหน้ าง ซบลงบนแผงอกแลว้ พูดดว้ ยนา้ เสยี งแหบแหง้ “นางบอกวา่ ขา้ ไม่ รจู ้ กั ความรกั ตอนน้ัน... ขา้ ไม่รวู ้ า่ สงิ่ ทนี่ างพูดถกู หรอื ไม่ แตต่ อนนี้ ...” นา้ เสยี งของเขาทมุ ้ นุ่มยงิ่ ขนึ้ “ตอนนีข้ า้ รวู ้ า่ ขา้ รกั เจา้ ” . “ตอนนีข้ า้ รวู ้ า่ ขา้ รกั เจา้ ” นา้ เสยี งทมุ ้ นุ่มของเขายงั ดงั กอ้ งอยใู่ นหขู องเหมยจอื่ กระทง่ั นางถกู ประคองขนึ้ หลงั มา้ ก็ยงั อยใู่ นภวงั คอ์ ยา่ งไม่รตู ้ วั เซยี วจงิ ซนั ใชม้ อื ขวาทยี่ งั ออกแรงมากไม่ไดม้ าประคองใตท้ อ้ งของ นางไว ้ สว่ นมอื ใหญอ่ กี ขา้ งก็บงั คบั บงั เหยี นใหม้ า้ ม่งุ ไปขา้ งหนา้

หลงั จากทมี่ า้ ออกวงิ่ ไปไดพ้ กั ใหญ่ ในใจของนางก็ยงั คงดมื่ ด่ากบั ความรสู ้ กึ ตนื่ เตน้ ดใี จทแี่ ทบไม่อยากจะเชอื่ แผงอกแกรง่ รอ้ นผะผ่าวแนบกบั แผน่ หลงั ของนาง ลมหายใจอนุ่ ๆ รนิ รดอยู่เหนือศรี ษะ ทาใหใ้ บหนา้ จรดลาคอของนางรอ้ นผ่าวไป หมด รมิ ฝี ปากบางปรากฏรอยยมิ้ แหง่ ความสขุ อยา่ งไม่อาจหา้ มได ้ หลงั จากทเี่ ซยี วจงิ ซนั พูดประโยคน้ันออกมา เขาก็นิ่งเงยี บไม่พูด อะไรตลอดทาง เหมยจอื่ อดคาดเดาในใจไม่ไดว้ า่ เขาเป็ นอะไร ทา ไม่จๆู่ ถงึ ไม่ยอมพูดจาเลย? หญงิ สาวแอบชาเลอื งมองเขาแวบหนึ่ง เห็นเพยี งชว่ งแขนแข็งแรงที่ ยนื่ มาประคองนาง เซยี วจงิ ซนั รบั รถู ้ งึ ปฏกิ ริ ยิ าของเหมยจอื่ ก็เขา้ ใจไปวา่ นางคงน่ังไม่ คอ่ ยสบาย มอื ขา้ งขวาทชี่ ว่ ยประคองนางไวจ้ งึ คอ่ ยๆ ลบู หญงิ สาว อย่างเบามอื เหมยจอื่ กม้ หนา้ ลงพดู เสยี งเบาวา่ “ขา้ ไม่เป็ นไร”

เซยี วจงิ ซนั สง่ เสยี ง “ออ้ ” ออกมาคาหนึ่ง มอื ขวายงั โอบกอดนาง แนบกบั แผงอก ใชข้ าทง้ั สองกระแทกขา้ งลาตวั ของมา้ เพอื่ ใหม้ า้ เรง่ ความเรว็ ขนึ้ อกี นิด ในใจของเหมยจอื่ ยงิ่ รสู ้ กึ กงั วลมากขนึ้ ตง้ั แตเ่ ขาพูดความในใจ ออกมา จากน้ันเขาก็ดนู ิ่งเฉยไปทนั ที นี่มนั เกดิ อะไรขนึ้ กนั แน่? หรอื เป็ นเพราะหลงั จากทเี่ ขาพูดจบ นางยงั ไม่ไดต้ อบอะไรกลบั ไปก็ เลยทาใหเ้ ขาไม่พอใจ? เหมยจอื่ นึกยอ้ นกลบั ไปถงึ เรอื่ งกอ่ นหนา้ นี้ ครง้ั หนึ่งชายผูม้ จี ติ ใจ กวา้ งขวางคนนีก้ ็เคยหงึ หวงเรอื่ งของอาหมาง นางยงิ่ นึกก็ยงิ่ รสู ้ กึ วา่ สงิ่ ทตี่ นคดิ มคี วามเป็ นไปไดอ้ ยมู่ าก หญงิ สาวจงึ ตดั สนิ ใจจะพูด อะไรออกไปบา้ ง แตห่ ากจะใหพ้ ูดคาน้ันออกไปตรงๆ นางก็ยงั กระดาก หลงั จากเหมยจอื่ ลงั เลอยนู่ าน ในทสี่ ดุ ก็พูดออกมาวา่ “เมอื่ ครทู่ ที่ า่ นพูด ขา้ ก็คดิ เชน่ เดยี วกนั ”

เมอื่ นางเอย่ ออกไปก็เขา้ ใจวา่ เขาน่าจะมปี ฏกิ ริ ยิ าอะไรบา้ ง คาดไม่ ถงึ วา่ นางรออยตู่ ง้ั นานแตก่ ลบั ไม่มเี สยี งใดๆ ตอบกลบั มาเลย หญงิ สาวจงึ หนั หนา้ ไปมองเขาดว้ ยความสงสยั เหมยจอื่ กลบั ตอ้ งตกใจ เพราะใบหนา้ ทแี่ ข็งกรา้ วยามนีก้ าลงั แดงกา่ อย่างมพี ริ ธุ เซยี วจงิ ซนั เห็นเหมยจอื่ หนั หนา้ มามอง สหี นา้ ของเขาก็กระอกั กระอว่ นขนึ้ มาเล็กนอ้ ย กอ่ นจะถามแกเ้ กอ้ วา่ “เจา้ พูดอะไรกนั ?” เหมยจอื่ ยงิ่ ตะลงึ เขา้ ไปใหญ่ นางสารวจใบหนา้ ทแี่ ดงกา่ ของเขา แลว้ พูดอยา่ งประหลาดใจ “ทแี่ ทท้ า่ นก็หนา้ แดงเป็ นดว้ ย!” ตอนนั้นเองทมี่ า้ ไดห้ ยดุ ฝี เทา้ ลง เซยี วจงิ ซนั มองเหมยจอื่ ทกี่ าลงั จอ้ งตนดว้ ยสายตาประหลาดใจ เขาเลกิ ควิ้ ขนึ้ นอ้ ยๆ กอ่ นจะกม้ หนา้ ลงมาหา เหมยจอื่ สง่ เสยี งรอ้ งออกมาอยา่ งไม่ทนั ตงั้ ตวั ยามนี้ ปลายลนิ้ อนุ่ รอ้ นไดร้ กุ ลา้ เขา้ มาในรมิ ฝี ปากนาง มอื ใหญป่ ระคอง ทา้ ยทอยของหญงิ สาวไวม้ น่ั เสยี งลมหายใจหอบกระชนั้ ดงั ขนึ้ ขา้ งหู รมิ ฝี ปากเรา่ รอ้ นประกบจบู ยาวนานจนเหมยจอื่ รสู ้ กึ มนึ งง

ใชว่ า่ จะไม่เคยจมุ พติ กนั มากอ่ น แตท่ ผี่ ่านมาไม่เคยเรา่ รอ้ นดดู ดมื่ เชน่ นี้ และก็ไม่เคยรสู ้ กึ วา่ ปลายลนิ้ ของเขาจะเรยี กรอ้ งขนาดนีม้ า กอ่ นดว้ ย ยามนีร้ าวกบั วา่ ขนุ เขาและสายธารรอบขา้ งน้ันไม่มอี ยู่ ราวกบั บน โลกนีม้ เี พยี งความตอ้ งการของเขาและความยนิ ยอมพรอ้ มใจของ นางเทา่ น้ัน ไม่รวู ้ า่ เวลาผ่านไปนานเพยี งใด กระทง่ั เจา้ มา้ ทอี่ ยเู่ บอื้ งลา่ งของ พวกตนเรมิ่ ขยบั เทา้ ไปมาดว้ ยความเบอื่ หน่าย เหมยจอื่ จงึ ตนื่ จาก ภวงั ค ์ รมิ ฝี ปากทถี่ กู บดขยอี้ ยสู่ ง่ เสยี งรอ้ งเบาๆ ดวงตาฉายแววเขนิ อายออกมา ในทสี่ ดุ เซยี วจงิ ซนั ก็ยอมปลอ่ ยนางอยา่ งไม่คอ่ ยเต็มใจนัก เมอื่ เห็น รมิ ฝี ปากบวมเจอ่ ของนางเปี ยกชนื้ อยู่ เขาก็เกรงวา่ เมอื่ เขา้ ไปใน หมู่บา้ นแลว้ จะถกู ผูค้ นจบั สงั เกตไดจ้ งึ ยนื่ มอื ไปชว่ ยเชด็ ให ้ ถงึ เหมยจอื่ จะถกู จมุ พติ จนใบหนา้ รอ้ นผ่าวไปหมด แตน่ างก็ยงั จดจาใบหนา้ แดงกา่ กอ่ นหนา้ นีข้ องเขาได ้ หญงิ สาวจงึ มองหนา้ เขา ตาโต

เซยี วจงิ ซนั เห็นท่าทางของนางก็นึกขา “มองอะไรกนั เลา่ ?” “ขา้ อยากจะดวู า่ เมอื่ ครใู่ ครกนั นะทหี่ นา้ แดง” เหมยจอื่ กะพรบิ ตา ปรบิ ๆ พดู เยา้ อกี ฝ่ าย เซยี วจงิ ซนั ชะโงกหนา้ ไปขา้ งใบหขู องนาง นา้ เสยี งทเี่ อย่ แน่วแน่ยงิ่ นัก “เจา้ ดผู ดิ แลว้ ” “ไม่นะ ขา้ ไม่ไดด้ ผู ดิ เมอื่ ครมู่ ผี ูช้ ายคนหนึ่งหนา้ แดงจรงิ ๆ” เหม ยจอื่ สา่ ยหนา้ เถยี งกลบั ไป ทวา่ เซยี วจงิ ซนั กลบั แสรง้ ทาเฉยกบั คาพูดของนาง แลว้ จดั ท่าให ้ หญงิ สาวน่ังกอ่ นจะกระตกุ บงั เหยี นใหม้ า้ มุ่งหนา้ เดนิ ตอ่ ไป ไดย้ นิ เสยี งฝี เทา้ มา้ ดงั กบุ กบั ๆ เป็ นจงั หวะ เหมยจอื่ ยงั คงใครค่ รวญเหตกุ ารณเ์ มอื่ ครู่ นางยงิ่ คดิ ก็ยงิ่ ม่นั ใจ สดุ ทา้ ยก็พูดสรปุ ออกมาวา่ “ทแี่ ทท้ า่ นก็เขนิ อายเป็ นดว้ ย!” เซยี วจงิ ซนั ตอบกลบั อยา่ งไม่ชดั เจนดว้ ยเสยี ง “เหอะ” เพยี งคาเดยี ว

เหมยจอื่ เห็นเขาแสดงออกวา่ ไม่ยอมรบั จงึ แยง้ เสยี งดงั “อยา่ มา ปฏเิ สธขา้ นะ เมอื่ ครทู่ ที่ า่ นเขนิ อาย คงเป็ นเพราะ...” พูดถงึ ตรงนี้ นางก็เงยี บไป ถอ้ ยคาทเี่ หลอื พูดไม่ออกแลว้ ดเู หมอื นเซยี วจงิ ซนั จะจบั นา้ เสยี งของนางไดจ้ งึ เลกิ ควิ้ ขนึ้ แลว้ ยอ้ น ถามวา่ “คงเป็ นเพราะอะไรเลา่ ?” ใบหนา้ ของเหมยจอื่ รอ้ นผ่าว พยายามรวบรวมความกลา้ แลว้ ตอบ เสยี งดงั วา่ “เป็ นเพราะทา่ นพูดเชน่ น้ันกบั ขา้ ถงึ ไดห้ นา้ แดง ตอ้ งใช่ แน่ๆ” เซยี วจงิ ซนั ไดย้ นิ ก็เงยี บไปไม่ยอมเอย่ อะไรออกมาอกี

ตอนที่ 121 ทแี่ ทท้ ่านกเ็ ขนิ เป็ นดว้ ย! ตอนนีเ้ หมอื นเหมยจอื่ จะจบั สงั เกตเขาไดแ้ ลว้ “ทแี่ ทท้ า่ นก็เขนิ อาย เป็ นดว้ ย” ขณะทพี่ ูดนางก็อดยมิ้ กรมิ่ ไม่ได ้ ยามปกตสิ หี นา้ ของชายผูน้ ีเ้ รยี บ เฉยยงิ่ นัก แตเ่ ป็ นเพราะคาทพี่ ูดกบั นาง พอพูดจบเขาก็แอบเขนิ หนา้ แดงเสยี เอง! เซยี วจงิ ซนั กอดเหมยจอื่ แน่น กม้ หนา้ วางปลายคางลงบนหวั ของ นางแลว้ กระซบิ เสยี งแผ่วเบา “อมื ... ขา้ ตอ้ งเขนิ อายเป็ นอยแู่ ลว้ ” เหมยจอื่ คาดไม่ถงึ วา่ เขาจะยดึ อกรบั อยา่ งกลา้ หาญ นางก็เลยไม่รู ้ จะพดู อะไรตอ่ ไป เซยี วจงิ ซนั กลบั พดู อกี วา่ “ขา้ เพงิ่ เคยพูดแบบนีเ้ ป็ นครง้ั แรก เป็ น ธรรมดาทตี่ อ้ งเขนิ อายอยแู่ ลว้ ” พอไดย้ นิ คาพูดเขา ในใจของเหมยจอื่ ก็รสู ้ กึ แชม่ ชนื่ ขนึ้ มาทนั ที รมิ ฝี ปากบางคลยี่ มิ้ ออ่ นหวาน หญงิ สาวกม้ หนา้ ลงไม่พดู อะไรอกี

เซยี วจงิ ซนั ใชม้ อื ขา้ งขวาคอ่ ยๆ ประคองทอ้ งกลมนูนของนางแลว้ กระซบิ เบาๆ ตอ่ วา่ “แตม่ ใี ครบางคนทไี่ ม่เคยพูดคานั้นกบั ขา้ เลย” เหมยจอื่ เอนศรี ษะพงิ กบั แผงอกกวา้ ง มคี วามสขุ กบั สมั ผสั ออ่ นโยน ของเขา เมอื่ รบั รถู ้ งึ ลมหายใจอนุ่ ๆ ทรี่ นิ รดขา้ งหู ใบหนา้ นางก็รอ้ น ผ่าวขนึ้ มาอกี ครงั้ แตป่ ากกลบั เฉไฉพูดไปวา่ “พูดอะไรกนั เลา่ ?” เซยี วจงิ ซนั นิ่งเงยี บไปแลว้ จๆู่ ก็กม้ ลงขบเบาๆ บนรมิ ฝี ปากของนาง “เจา้ ก็พูดอะไรทคี่ วรพูดส?ิ ” เหมยจอื่ แลบลนิ้ ออกมาอยา่ งซกุ ซน หวั เราะเบาๆ กอ่ นจะแสรง้ สา่ ย หนา้ “ขา้ รทู ้ ไี่ หนกนั เลา่ ! แลว้ ตอ่ ไปทา่ นหา้ มกดั ขา้ อกี นะ ขา้ เจ็บ!” นางกาลงั ตง้ั ครรภล์ กู ของเขา แคบ่ อกวา่ เจ็บ...ดสู วิ า่ เขายงั จะกลา้ กดั อกี ไหม! . สองสามภี รรยาหยอกลอ้ เลน่ กนั มาตลอดทาง

ทง้ั สองเขา้ ใกลห้ มู่บา้ นลสี่ ยุ่ มากขนึ้ เรอื่ ยๆ แตก่ วา่ จะเดนิ ทางมาถงึ ตอนนีไ้ ดก้ ็ไม่ใชเ่ รอื่ งงา่ ยเลย เมอื่ เหมยจอื่ เห็นแปลงนาทอี่ ยกู่ อ่ นถงึ หมู่บา้ น และเห็นเงารา่ งของ ใครคนหนึ่งกาลงั แบกจอบเดนิ ไปยงั ทนี่ า นา้ ตาแหง่ ความปี ตยิ นิ ดกี ็ เออ่ ขนึ้ มาจนเต็มสองตา “ในทสี่ ดุ พวกเราก็กลบั มาถงึ บา้ นแลว้ !” เซยี วจงิ ซนั มองไปทางหมู่บา้ นอนั คนุ ้ เคยทอี่ ยไู่ ม่ไกล แวว่ เสยี งสนุ ัข เห่าดงั มาใหไ้ ดย้ นิ เบาๆ เขาก็หวั เราะแลว้ พดู เสยี งดงั วา่ “ใช!่ เรา กลบั มาถงึ แลว้ ” กลบั มาคราวนี้ ชว่ั ชวี ติ เขาจะไม่ยอมจากไปไหนอกี เหมยจอื่ อยากเจอครอบครวั ตนเองไวๆ และนางก็คดิ ถงึ มารดามาก ดว้ ย จงพดู เรง่ วา่ “เรว็ เขา้ ! รบี กลบั บา้ นกนั ไม่สๆิ ไปทบี่ า้ นทา่ นแม่ ขา้ กอ่ น” เซยี วจงิ ซนั ใชม้ อื ขวาประคองนางใหน้ ่ังนิ่งๆ แลว้ พูดอยา่ งเอาใจ “ได ้ เราไปบา้ นมารดาเจา้ กอ่ น”