สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ0001-0500

สามบี อสของฉนั ทงั้ เลวทง้ั ซอื่ หลังขา่ วลอื ทเ่ี สยี โฉม ทา่ นชายฉนิ โหดรา้ ยอํามหติ ทําคหู่ มัน้ ตาย ตดิ ตอ่ กนั สองคน ผหู ้ ญงิ ทงั้ เมอื งไมม่ ใี ครกลา้ แตง่ งานดว้ ย แตซ่ สู อื เยวก่ ลับแตง่ สาวนอ้ ย ตอ่ ไปใหฉ้ ันปกป้องเธอเองเพงิ่ แตง่ งาน เธอก็ ถกู ลกู นอ้ ยน่ารกั น่าหยกิ สองคนแยง่ กนั อยา่ งคล่ังใคลซ้ ะแลว้ ……

ตอนที่ 1 อยากเป็ นหมา่ มผ้ี มหรอ ไมม่ ที างหรอก! “ทรี่ กั คณุ หวานจงั เลย…….” ภายใตค้ วามมดื มเี สยี งแหบของชายคนหนงึ่ ดงั ขน้ึ มาขา้ งหขู องซสู อื เยว่ มอื ทงั้ สองขา้ งของเธอไขวห้ ลงั ไว ้ โดยทเี่ ธอไมส่ ามารถขยับตวั ได ้ สําหรบั พละกําลังของผชู ้ าย เธอไมส่ ามารถทจ่ี ะตอ่ ตา้ นมนั ไดเ้ ลย ภายใตค้ วามมดื มดิ นี้ ทกุ อยา่ งมนั สญู เสยี การควบคมุ ไปทงั้ หมด แลว้ ……. ………. ซสู อื เยวล่ มื ตาขนึ้ พรอ้ มกบั ศรี ษะของเธอทมี่ เี หงอ่ื ไหลออกมา แกม้ ของเธอเต็มไปดว้ ยความรอ้ นผา่ วทงั้ สองขา้ ง ผา่ นมาหา้ ปีแลว้ ทําไมเธอยังฝันถงึ สงิ่ นอ้ี ยกู่ นั นะ? เธอลกุ ขนึ้ กอ่ นจะไปลา้ งหนา้ ในหอ้ งนํ้า ของเหลวเย็นๆนท้ี ําใหเ้ ธอ ไดส้ ตขิ นึ้ มาในทนั ใด เธอหยบิ แกว้ ขนึ้ มากอ่ นจะลงไปกดน้ําชนั้ ลา่ ง

“ไมค่ ะ่ ——! ฉันไมม่ ที างแตง่ งานกบั คนวปิ รติ อยา่ งเขาหรอกคะ่ ! ” “ใครๆเขาก็รไู ้ มใ่ ชห่ รอคะวา่ คณุ ชายคนทส่ี ามของตระกลู ฉนิ ทงั้ แก่ ทงั้ ขเี้ หรแ่ คไ่ หน? มผี หู ้ ญงิ ในเมอื งหรงแคไ่ มก่ ค่ี นหรอกคะ่ ทก่ี ลา้ แตง่ งานกบั เขา!” “เมอื่ หา้ ปีกอ่ นเขาโดนไฟครอกนคี่ ะ หนา้ ตาก็บดิ เบยี้ วน่าเกลยี ด! ได ้ ยนิ มาวา่ เขาเลน่ งานผหู ้ ญงิ สองคนนัน้ ดว้ ย! หนูไมแ่ ตง่ กบั เขาหรอก คะ่ !” ภายในหอ้ งนั่งเลน่ จๆู่ ก็มเี สยี งผหู ้ ญงิ ทแ่ี หลมคมดงั ขน้ึ ทนั ทนั ใด “อกี อยา่ ง ถา้ จะแตง่ กค็ วรเป็ นซสู อื เยวน่ ะคะทต่ี อ้ งแตง่ งานกบั เขา! แลว้ เธอก็ไมใ่ ชห่ ญงิ สาวอายนุ อ้ ยทย่ี ังไมเ่ คยแตง่ งานนคี่ ะ เธอเคยมลี กู แลว้ ดว้ ย! ประสบการณ์กม็ มี ากโข! แตง่ งานกบั ผชู ้ ายวปิ รติ คนนัน้ คง ไมเ่ สยี หายอะไรหรอกคะ่ !” “โมโ่ ม!่ ” เสยี งของคนเป็ นพอ่ อยา่ งซจู นิ่ เฉงิ ดงั ขนึ้ เพอ่ื หยดุ เธอ “เยวเ่ ออ๋ รเ์ ป็ น พส่ี าวของเธอนะ!” ซโู มก่ ดั ฟัน กอ่ นจะพดู ปนเสยี งรอ้ งไห ้ “คณุ พอ่ คะ หนูเป็ นลกู สาว แทๆ้ ของคณุ พอ่ นะคะ แตซ่ สู อื เยวเ่ ป็ นแคล่ กู ทอ่ี มุ ้ สลับกบั หนู หนูใช ้ ชวี ติ อยา่ งลําบากแสนเข็ญแทนหลอ่ นมาสบิ แปดปีแลว้ นะคะ! กวา่ จะ

ไดก้ ลบั มาอยใู่ นตระกลู ซู ตอนนหี้ นูกม็ อี าชพี เป็ นของตวั เองแลว้ คณุ พอ่ จะมาบงั คบั ใหห้ นูไปแตง่ งานกบั คนอนื่ ไมไ่ ดน้ ะคะ! ” “ใชค่ ะ่ ” เฉนิ ฟางทอ่ี ยขู่ า้ งๆพดู ขน้ึ ในทนั ใด “โมโ่ มม่ ชี อ่ื เสยี งในแวดวงธรุ กจิ แลว้ ก็เป็ นความรงุ่ โรจนข์ องตระกลู เรา เราจะเสยี เธอไปไดย้ ังไง ?” “อกี อยา่ ง เรากเ็ ลยี้ งดเู ยวเ่ ออ๋ รม์ าสามปีแลว้ หลอ่ นกค็ วรจะตอบแทน บญุ คณุ เราไดแ้ ลว้ คะ่ ” เมอ่ื พดู จบ ทงั้ สามคนกล็ กุ ขน้ึ ในขณะเดยี วกนั พวกเขาก็หนั ไปมอง ซสู อื เยวท่ ยี่ นื อยบู่ นชนั้ สองของบา้ น ซสู อื เยวถ่ อื แกว้ นํ้าเอาไวพ้ รอ้ มกบั ใบหนา้ ซดี เล็กนอ้ ย เธอเขา้ ใจแลว้ ละ่ พวกเขาตอ้ งการจะจบั คลมุ ถงุ ชนกบั ตระกลู ฉนิ แตก่ ็ไมอ่ ยากเสยี ซโู ม่ ไป กเ็ ลยอยากจะตดั เธอออกไปแทน เธอสดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆหนงึ่ ครัง้ กอ่ นจะลงบนั ไดมา กอ่ นจะยน่ื มอื มาหาซจู น่ิ เฉงิ “ขอ้ ตกลงคะ่ ” ซจู นิ่ เฉงิ ไมเ่ ขา้ ใจ “ขอ้ ตกลงอะไร?”

“กท็ ใ่ี หห้ นูไปแตง่ งานกบั ตระกลู ฉนิ แทนซโู มเ่ พอ่ื เป็ นการตอบแทน พระคณุ ของตระกลู ซู กต็ อ้ งมขี อ้ ตกลงไมใ่ ชห่ รอคะ ? ไมอ่ ยา่ งนัน้ ถา้ พวกคณุ อา้ งถงึ พระคณุ ทเี่ ลย้ี งหนูมา แลว้ บงั คบั ใหห้ นูไปฆา่ คน หนูก็ ตอ้ งทําแบบนัน้ ใชม่ ยั้ ละ่ คะ?” ซจู น่ิ เฉงิ อง้ึ ไปอยคู่ รหู่ นง่ึ ซโู มแ่ ละเฉนิ ฟางทอี่ ยขู่ า้ งหลังก็เชน่ กนั “จะไมเ่ ขยี นหรอคะ?” ซสู อื เยวห่ ยบิ กระดาษและปากกามา กอ่ นจะเขยี นตวั อะไรลงไปสอง สามบรรทดั และสดุ ทา้ ยเธอก็เซน็ ชอ่ื ของตวั เองลงไป “เรยี บรอ้ ย แลว้ คะ่ พวกคณุ ไมต่ อ้ งแสดงละครแลว้ คะ่ หนูจะแตง่ งานกบั เขาเอง ” เมอื่ พดู จบ เธอก็เดนิ เขา้ หอ้ งครัวไปกดน้ํา จากนัน้ กเ็ ดนิ ขนึ้ บนั ไดไป ซโู มร่ บี พงุ่ ตวั เขา้ หากระดาษแผน่ นัน้ ทนั ที ในกระดาษแผน่ นัน้ เขยี นไวอ้ ยา่ งชดั เจนวา่ : ซสู อื เยวแ่ ตง่ งานแทนซโู ม่ และบญุ คณุ ทเ่ี ลย้ี งกนั มายส่ี บิ สามปีเป็ น อนั จบสน้ิ เรอื่ งนร้ี าบรน่ื จนเหลอื เชอื่

ซโู มเ่ งยหนา้ ขน้ึ มามองแผน่ หลังทก่ี ําลังเดนิ ขน้ึ บนั ไดไปของซสู อื เยว่ กอ่ นจะพมึ พําวา่ “คณุ แมค่ ะ ซสู อื เยวโ่ งร่ เึ ปลา่ คะ? หลอ่ นตอบ ตกลงแตง่ งานแบบนี้ หลอ่ นจะเลกิ กนั แฟนตวั เองอยา่ งนัน้ หรอคะ ?” เฉนิ ฟางรบี ยกมอื ขนึ้ มาปิดปากของซโู มท่ นั ที กอ่ นจะมองไปหาซสู อื เยว่ เพราะกลวั วา่ หลอ่ นจะเปลย่ี นใจ จรงิ ๆแลว้ ซสู อื เยวไ่ ดย้ นิ หมดแลว้ ละ่ เธอหวั เราะอยา่ งขมขน่ื เมอ่ื สองวนั กอ่ น เธอยังมแี ฟนหนุ่มทร่ี ักกนั มา นานกวา่ หกปีแลว้ เขาเป็ นแฟนหนุ่มทพ่ี รอ้ มจะทําทกุ อยา่ งเพอ่ื เธอ แตต่ อนน้ี ไมม่ แี ลว้ สําหรบั เธอแลว้ ไมว่ า่ จะแตง่ งานกบั ใคร มันกเ็ ป็ นแคก่ ารเปลย่ี นทอ่ี ยู่ การใชช้ วี ติ ของเธอเทา่ นัน้ ไมม่ คี วามแตกตา่ งแตอ่ ยา่ งใด * สามวนั ตอ่ มา ซสู อื เยวถ่ กู นําตวั ไปทคี่ ฤหาสนข์ องตระกลู ฉนิ อกี ฝ่ ายไมไ่ ดอ้ อกมาตอ้ นรบั เธอโดยตรง แตเ่ ธอตอ้ งเป็ นฝ่ ายเขา้ ไป ในคฤหาสนก์ อ่ น กอ่ นจะตดั สนิ ใจ

อกี นัยหนง่ึ แมว้ า่ มเี พยี งไมก่ ค่ี นทก่ี ลา้ ทจี่ ะแตง่ งานกบั คนในตระกลู ฉนิ แตล่ กู ชายคนทสี่ ามของตระกลู ฉนิ กไ็ มใ่ ชว่ า่ จะแตง่ กบั ใครพรํ่า เพรอ่ื เชน่ กนั คําสง่ั ทซ่ี จู น่ิ เฉงิ สงั่ ซสู อื เยวก่ ็คอื ตอ้ งทําใหค้ ณุ ชายคนทส่ี ามของ ตระกลู ฉนิ พงึ พอใจและทําใหเ้ ขาตกลงแตง่ งานกบั เธอใหไ้ ด ้ แลว้ ก็ ทําใหเ้ ขาอดั ฉดี เงนิ เขา้ ซซู อื่ กร๊ปุ ใหไ้ ด ้ ในคนื นัน้ ซสู อื เยวน่ ่ังอยใู่ นหอ้ งนอนเงยี บๆ เพอื่ รอใหช้ ายคนนัน้ มาตอ้ นรบั เธอ เสยี ง “ฟึบ——!” ดงั ขนึ้ แลว้ ทงั้ คฤหาสนก์ อ็ ยใู่ นความมดื มดิ ไฟดบั สนิ ะ แลว้ รา่ งของซสู อื เยวก่ ส็ นั่ เทาไปโดยสญั ชาตญาณ เธอกลัวความมดื ! ตงั้ แตค่ นื เมอื่ หา้ ปีนัน้ มา เธอกไ็ มก่ ลา้ ทจี่ ะเผชญิ กบั ความมดื คนเดยี ว อกี แมแ้ ตเ่ วลานอน เธอกต็ อ้ งเปิดไฟหวั เตยี งเพอื่ ทจี่ ะไดน้ อนอยา่ ง สบายใจ ในวนั นี้ เธอมาอยใู่ นสภาพแวดลอ้ มทไี่ มค่ นุ ้ เคย เธอจงึ รสู ้ กึ หวาดระแวงตามสญั ชาตญาณ แลว้ ไฟก็ยังมาดบั อกี !

หญงิ สาวกอดเขา่ ของตวั เองโดยไมร่ ตู ้ วั พรอ้ มกบั รา่ งทสี่ น่ั เทา ภายใตค้ วามมดื มดิ นี้ เป็ นเพราะเธอกลัวมากเกนิ ไป เธอเลยไมไ่ ดส้ งั เกตเหน็ วา่ ประตหู อ้ ง ถกู เปิดออกแลว้ ภายใตค้ วามมดื นี้ มบี างสง่ิ ทมี่ าสมั ผัสกบั ขอ้ เทา้ ของเธอ และกมุ มอื เธอ สง่ิ ๆนัน้ ทท่ี งั้ เหนยี วและเย็นเยอื กสมั ผสั มอื ของซสู อื เยว่ เธอกรดี รอ้ ง กอ่ นจะถอยหลงั ไป และในทส่ี ดุ แผน่ หลงั ของเธอกไ็ ป กระทบกบั ผนังหอ้ งทแี่ ขง็ และเย็นทนั ที เธอเจ็บจนแทบจะเป็ นลม แลว้ แตภ่ ายใตค้ วามมดื นัน้ สงิ่ มชี วี ติ นริ นามนัน้ ก็คบื คลานเขา้ มาหาเธอ และเสยี งทห่ี ยาบราวกบั เสยี งประตไู มก้ ็ดงั ขน้ึ ในทนั ใด “เมยี จา๋ เมยี ของฉัน……..ฉันคอื ผวั ของเธอไง…….” แลว้ เสยี ง “ฟึบ” กด็ งั ขน้ึ กอ่ นทไ่ี ฟในหอ้ งจะสวา่ ง และในทสี่ ดุ ซสู อื เยวก่ ร็ วู ้ า่ “กอ้ นกลม” ทอี่ ยตู่ รงหนา้ นัน้ คอื ตวั อะไร เป็ นผชู ้ ายทห่ี นา้ ตาน่ากลัวคนหนงึ่ !

หรอื บางที กอ็ าจจะเรยี กวา่ คนไมไ่ ด…้ …. รปู รา่ งของเขางอ่ นแงน่ ราวกบั คนแคระ แมก้ ระทง่ั มอื และเทา้ ของ เขาก็เป็ นสดี ําป๋ีไปหมด จนไมส่ ามารถทจี่ ะแยกออกได ้ ผชู ้ ายคนนมี้ ชี ดุ คลมุ อาบนํ้าคลมุ อยู่ เขาพงิ อยบู่ นเตยี ง กอ่ นจะจอ้ ง เธอดว้ ยสายตาสเี ขม้ ของเขา และใบหนา้ นข้ี องเขา……. นม่ี ันเรยี กวา่ “หนา้ คน” ไมไ่ ดแ้ ลว้ ดว้ ยซาํ้ บนใบหนา้ ของเขานัน้ เตม็ ไปดว้ ยรอยแผลเป็ นทต่ี า่ งกนั ออกไป จนขเ้ี หรไ่ ปทกุ มมุ ราวกบั วา่ เขาเป็ นสตั วร์ า้ ยทข่ี น้ึ มาจากขมุ นรกยงั ไงอยา่ งนัน้ ! “อา๊ ——!” ถงึ แมว้ า่ ซสู อื เยวน่ ัน้ จะเตรยี มตวั เตรยี มใจมากอ่ นหนา้ นแี้ ลว้ แตเ่ มอ่ื เห็นผชู ้ ายทดี่ หู นา้ ตาครง่ึ ผคี รงึ่ คนคนนเ้ี รยี กเธอ เธอกก็ รดี รอ้ งออกมา โดยสญั ชาตญาณ! ผชู ้ ายคนนัน้ หวั เราะฮฮิ อิ อกมา “เมยี เธอกรดี รอ้ งทําไม เธอกลวั ฉัน ใชม่ ัย้ ?” “แตเ่ ธอตอบตกลงทจ่ี ะแตง่ งานกบั ฉันแลว้ นะ——“

ซสู อื เยวแ่ ทบจะเป็ นบา้ แลว้ นะ! เธอรบี คลานลงจากเตยี งดว้ ยความตน่ื ตระหนก แลว้ วงิ่ ออกไปขา้ ง นอกดว้ ยรา่ งทสี่ น่ั เทาของเธอ โดยทไี่ มก่ ลา้ หนั หนา้ กลบั มามอง ผชู ้ ายคนนอ้ี กี ! หญงิ สาวตน่ื ตระหนกโดยทไ่ี มม่ องทาง จนไมท่ น สงั เกตดว้ ยซํ้าวา่ จนเทา้ ของเธอนัน้ ไปกระแทกกบั กระถางตน้ ไมจ้ น เลอื ดออก! “ฮา่ ๆๆๆๆๆๆๆ——“ เมอ่ื เหน็ รา่ งของซสู อื เยวน่ ัน้ เลอื นหายออกไป “ผชู ้ าย” ทอ่ี ยบู่ นเตยี ง ก็ออกมาจากชดุ คลมุ อาบนํ้า แลว้ ก็ถอดถงุ มอื และหนา้ กากของเขา จนเผยใหเ้ ห็นใบหนา้ กลมทส่ี ะอาดสะอา้ นน่ารักน่าชงั “อยากจะเป็ น หมา่ มผ้ี มหรอ ไมม่ ที างหรอกนะ!” เขาลงมาจากเตยี ง กอ่ นจะวง่ิ เขา้ ไปในหอ้ งหนังสอื อยา่ งมคี วามสขุ “พคี่ รับ ผมทําใหค้ นตกใจจนวง่ิ เตลดิ ไปอกี คนนงึ แลว้ ครบั ! ” ในหอ้ งหนังสอื มเี ดก็ ชายอกี คนทห่ี นา้ ตาเหมอื นกนั น่ังและกม้ หนา้ อา่ นหนังสอื ภายใตโ้ คมไฟอยู่ “ออื ” ความสนุกของเด็กนอ้ ยหายไปทนั ที กอ่ นจะน่ังลงทเ่ี กา้ อตี้ วั เล็ก “พี่ สนใจเรอ่ื งของแดด๊ ดห้ี น่อยสคิ รบั ก็เห็นๆกนั อยวู่ า่ แดด๊ ดตี้ อ่ ตา้ นทจ่ี ะ

มคี วามสมั พันธก์ บั ผหู ้ ญงิ อน่ื แตค่ ณุ ป่ กู ย็ งั จะหาวา่ ทภ่ี รรยาคนแลว้ คน เลา่ ใหแ้ ดด๊ ดตี้ ลอด นคี่ นทส่ี ามแลว้ นะครบั ” เด็กชายขมวดคว้ิ ขน้ึ เล็กนอ้ ย พรอ้ มกบั ใบหนา้ ทเ่ี ป็ นผใู ้ หญไ่ มส่ มกบั วยั ของเขา “ออื ” เด็กนอ้ ยคนนอ้ ง : “……….” พช่ี ายของเขานัน้ เป็ นคนฉลาดไอควิ สงู แตม่ ักจะทําตวั เย็นชากบั คน อน่ื ๆตลอด พดู งา่ ยๆก็คอื พดู จานอ้ ยคํา เหมอื นแดด๊ ดขี้ องเขาไมม่ ี ผดิ ! เขาเบะปาก กอ่ นจะวงิ่ ขน้ึ ไปทห่ี อ้ งหนังสอื ชนั้ สาม รา่ งของเดก็ นอ้ ย เปิดประตู “คณุ ฉนิ โมห่ านครับ วา่ ทภ่ี รรยาคนทส่ี ามของคณุ เนยี่ หนา้ ตากง็ ัน้ ๆนะครบั !” ตอนท่ี 2 ทา่ นชายฉนิ คนทส่ี ามเป็ นสามใี นอนาคตของฉนั ภายใตแ้ สงไฟทส่ี วา่ งไสวในหอ้ งหนังสอื ผชู ้ ายทน่ี ั่งอยหู่ วั โตะ๊ เขาสวมเสอ้ื เชติ้ สขี าว ทเี่ ผยใหเ้ ห็นนาฬกิ า สําหรับสภุ าพบรุ ษุ ออกมาทแี่ ขนเสอ้ื ของเขา

เขากําลังกม้ หนา้ อา่ นเอกสาร ดว้ ยบคุ ลกิ หนา้ ตารปู งาม สงา่ งามไรท้ ่ี ติ เมอื่ เขาอา่ นจบไปหนง่ึ หนา้ แลว้ เขาก็พดู เบาๆ “พรงุ่ นเี้ รยี กเงนิ กทู ้ ี่ เคยใหซ้ ซู อื่ กร๊ปุ คนื ดว้ ยนะ” ผดู ้ แู ลบา้ นกม้ หนา้ กอ่ นจะพดู ดว้ ยนํ้าเสยี งเคารพ “ครบั ” เมอื่ พดู จบ เขาก็นกึ สงสยั ขน้ึ มา “คณุ ผชู ้ ายครบั ขอโทษทผี่ มพดู มากนะครบั ครงั้ นผ้ี มคดิ วา่ คณุ ซเู ธอ…….ไมเ่ หมอื นกบั ผหู ้ ญงิ สองคน ทผ่ี า่ นมานะครับ” เมอ่ื เชา้ ผดู ้ แู ลบา้ นเป็ นคนพาซสู อื เยวเ่ ขา้ มา ใบหนา้ ของเธอนัน้ ใสซอ่ื พรอ้ มกบั ดวงตาใส แคม่ องก็รวู ้ า่ ไมม่ เี จตนา รา้ ยแฝงแน่นอน แตเ่ ป็ นคนทน่ี ่ารักคนหนงึ่ จากคฤหาสนต์ ระกลู ซมู าสคู่ ฤหาสนต์ ระกลู ฉนิ เธอไมค่ อ่ ยพดู อะไร มาตลอดทาง แตห่ นงึ่ ในประโยคทเ่ี ธอพดู คอื ทา่ นชายฉนิ คนทส่ี าม ชอบอะไร ไมช่ อบอะไร ราวกบั วา่ เธอไมไ่ ดส้ นใจเรอื่ งขา่ วลอื ภายนอก เธอไมไ่ ดใ้ สใ่ จเลย ตงั้ แตท่ ค่ี ณุ หนูทงั้ สองคนไดส้ วมบทแสดงใบหนา้ ทนี่ ่าเกลยี ดของ คณุ ชาย แลว้ ก็เลน่ งานผหู ้ ญงิ สองคนนัน้ จนขา่ วลอื ไดเ้ ผยแพร่

ออกไป ผหู ้ ญงิ ทไ่ี มก่ ลัวคณุ ชายสามแบบน้ี ซ้ํายังพยายามทจ่ี ะรบั ใช ้ คณุ ชายอยา่ งเตม็ ทแี่ บบนม้ี ันหายากมากๆ ถา้ หากเสยี คนนไี้ ป ผจู ้ ดั การคดิ วา่ มันไมค่ มุ ้ คา่ ! แตว่ า่ ผชู ้ ายทน่ี ั่งอยหู่ วั โตะ๊ กลบั ไมใ่ สใ่ จ “แมแ้ ตก่ ารทดสอบงา่ ยๆ แบบนยี้ งั ไมผ่ า่ นเลย มอี ะไรใหน้ ่าเสยี ดายหรอ” ผดู ้ แู ลบา้ น: “……..” คณุ ผชู ้ าย นเี่ รยี กวา่ แบบทดสอบงา่ ยๆหรอครับ? เครอ่ื งแตง่ กายของคณุ ชายนอ้ ยซงิ เฉนิ แบบนัน้ แมแ้ ตช่ ายมอี ายุ อยา่ งเขาทอ่ี ายกุ วา่ หา้ สบิ ปีแลว้ ไดเ้ ห็นภาพนัน้ ทไี รเขาก็ตกใจจนตวั สน่ั ทกุ ที นับประสาอะไรกบั หญงิ สาว ทอี่ ายยุ ส่ี บิ ตน้ ๆทใ่ี สซอื่ ละ่ ! ผดู ้ แู ลบา้ นถอนหายใจอกี ครงั้ หนง่ึ ถา้ เป็ นอยา่ งนตี้ อ่ ไป แลว้ เมอื่ ไหร่ เขาจะแกป้ ัญหาสว่ นตวั ใหเ้ จา้ นายไดก้ นั นะ? กงั วลจัง และในขณะนัน้ กม็ เี สยี งกรง่ิ ดงั มาจากชนั้ ลา่ ง ซสู อื เยวก่ ดกรงิ่ หนา้ บา้ นดว้ ยรา่ งทส่ี น่ั เทา จรงิ ๆเธอวง่ิ หนอี อกไปไกลมากๆแลว้

เธอกลวั ความมดื อยแู่ ลว้ แลว้ เธอก็ตอ้ งมาเจอตวั ประหลาดตอนทไี่ ฟ มาอกี เธอในตอนนัน้ เตม็ ไปดว้ ยความกลวั เลยนะ! แตเ่ มอื่ ความกลัวของเธอเลอื นหายไป เธอก็คดิ วา่ เธอไมค่ วรจะหนี มนั เธอรตู ้ งั้ แตแ่ รกแลว้ วา่ หลังจากทฉี่ นิ โมห่ านถกู ไฟครอก จติ ใจของ เขากเ็ ปลยี่ นไปพรอ้ มกบั หนา้ ตาทข่ี เี้ หร่ ในเมอื่ เธอตกลงทจี่ ะแตง่ งานแลว้ เธอจงึ ควรจะรกั ษาสญั ญาและไม่ ควรจะหนไี ปไหน ดงั นัน้ หลงั จากทเ่ี ธอลงั เลอยนู่ าน สดุ ทา้ ยแลว้ เธอกต็ ดั สนิ ใจกลับมา หลังจากทเี่ ธอกดกรง่ิ ดว้ ยใบหนา้ ทซ่ี ดี เซยี วของเธอแลว้ หวั ใจของ เธอ ก็เตน้ อยา่ งบา้ คลงั่ อยา่ งอดไมไ่ ด ้ เธอไมก่ ลา้ ทจ่ี ะเผชญิ หนา้ กบั เจา้ ของใบหนา้ นัน้ อกี แตเ่ ธอรดู ้ ี วา่ เธอตอ้ งเอาชนะใหไ้ ด ้ เพราะวา่ ในอนาคต เธอจะตอ้ งใช ้ ชวี ติ อยกู่ บั เขาอกี นาน เมอ่ื เสยี งกระดงิ่ ดงั ไปสกั พกั หนง่ึ ประตกู ็เปิดออก

สง่ิ ทไี่ มค่ าดคดิ ก็คอื คนทเี่ ปิดประตไู มใ่ ชฉ่ นิ โมห่ าน และไมใ่ ชค่ นใช ้ แตเ่ ป็ นเด็กทอี่ ายรุ าวๆสหี่ า้ ขวบ ทดี่ เู ย็นชา ถา้ หากแถวนไ้ี มไ่ ดม้ คี ฤหาสนเ์ พยี งหลังเดยี ว ซสู อื เยวค่ งคดิ วา่ ตวั เองมาผดิ แลว้ เดก็ ชายมองซสู อื เยว่ กอ่ นจะหนั หลังแลว้ เดนิ เขา้ ไปในหอ้ งรับแขก แลว้ ก็ชไี้ ปทต่ี ําแหน่งของโซฟา เพอื่ เป็ นการบง่ บอกใหซ้ สู อื เยวน่ ่ัง ลง ซสู อื เยวเ่ มม้ รมิ ฝี ปาก ถงึ แมว้ า่ เธอไมร่ วู ้ า่ เดก็ ผชู ้ ายคนนม้ี าจากไหน แตว่ า่ เธอรวู ้ า่ เด็กคนนไี้ มไ่ ดม้ งุ่ รา้ ยตอ่ เธอ เธอนั่งลงบนโซฟาดว้ ยรา่ งทส่ี น่ั เทา แลว้ เด็กชายกร็ นิ น้ํารอ้ นมาให ้ เธอ “ขอบคณุ นะ” เธอถอื แกว้ น้ํานัน้ แลว้ สภาพจติ ใจของเธอกค็ อ่ ยๆดขี น้ึ เด็กชายตวั นอ้ ยมองมาทเ่ี ธอ กอ่ นจะเดนิ ไปทางตทู ้ อ่ี ยขู่ า้ งๆ แลว้ ก็ หาอะไรบางอยา่ ง “วา้ ว”

ราวบนั ไดชนั้ สอง มเี ดก็ ทหี่ ลอกซสู อื เยวก่ อ่ นหนา้ นย้ี นื เบกิ ตาโตอยู่ มองไปทภี่ าพชนั้ ลา่ งของคฤหาสน์ “เธอกลับมาแลว้ หรอเนย่ี ?” “แดด๊ ดค้ี รบั ใหผ้ มไปหลอกใหเ้ ธอตกใจกลัวอกี ครงั้ ดมี ยั้ ครบั ?” ชายรา่ งสงู ทด่ี อ้ื รนั้ ยนื อยภู่ ายใตเ้ งามดื กอ่ นจะมองลงไปทหี่ ญงิ สาว ทหี่ ดตวั เป็ นกอ้ นทชี่ นั้ ลา่ ง แลว้ ก็เหลอื บไปมองลกู ชายทก่ี ําลังหา กลอ่ งยา แลว้ เขากข็ มวดคว้ิ ขน้ึ “อยา่ ” คนนอกรเู ้ พยี งแคว่ า่ เมอื่ หา้ ปีกอ่ นฉนิ โมห่ านนัน้ ไฟครอกจนทําลาย รปู ลักษณท์ หี่ ลอ่ เหลาของเขา จนรปู ลกั ษณ์ของเขานัน้ ดปู ระหลาด น่ากลัว แตน่ อ้ ยคนนักทจี่ ะรู ้ วา่ หลังจากทเ่ี หตไุ ฟไหมเ้ มอื่ หา้ ปีกอ่ น เขาไดม้ ลี กู แฝด ลกู ชายคนโตซงิ หยนุ เป็ นคนเย็นชาไมช่ อบพดู จา ลกู ชายคนทส่ี อง ซงิ เฉนิ เป็ นเด็กทซ่ี กุ ซนและแปลกๆ แตใ่ นตอนน้ี ซงิ หยนุ ทเี่ ย็นชา กลบั หานํ้ามาใหผ้ หู ้ ญงิ แปลกหนา้ อกี ทงั้ ยงั หายาให…้ ……. “โอย๊ ——!” เพยี งสําลที ช่ี บุ นํ้ายาฆา่ เชอื้ เย็นเยอื กนส้ี มั ผัสกบั แผลทข่ี าเรยี วของ เธอ ซสู อื เยวถ่ งึ ไดร้ ู ้ วา่ เมอ่ื สกั ครเู่ ธอรบี วงิ่ มากเกนิ ไป จนไมร่ วู ้ า่ ตวั เองไดแ้ ผลทข่ี ามาไดย้ ังไง

เธอกม้ หนา้ ตรงหนา้ ของเธอมเี ด็กนอ้ ยทม่ี อื ขา้ งหนง่ึ ถอื นํ้ายาฆา่ เชอ้ื อกี ขา้ งหนงึ่ ก็ลา้ งแผลใหเ้ ธออยา่ งระมัดระวงั ดวงไฟขนาดใหญส่ าดสอ่ งมากระทบกบั ขนยายาวของเขา ทําให ้ เห็นเงาทเี่ ปลอื กตาของเขาเล็กนอ้ ย เด็กผชู ้ ายทเ่ี ด็กขนาดน้ี แตจ่ ติ ใจกลบั ออ่ นโยน หวั ใจของซสู อื เยวอ่ นุ่ ขนึ้ มาทนั ที แมแ้ ตเ่ สยี งของเธอกอ็ บอนุ่ ตาม “เด็กนอ้ ย ชอ่ื อะไรคะ?” “ทําไมถงึ มาอยทู่ นี่ ไ่ี ดล้ ะ่ ?” เด็กนอ้ ยลา้ งแผลใหเ้ ธอ กอ่ นจะเอาผา้ มาปิดแผลของเธอ “ซงิ หยนุ ครบั ” เมอื่ เขาพดู จบ เขาก็เงยหนา้ ขนึ้ มามองซสู อื เยว่ “ชอื่ ของผม” ซสู อื เยวม่ องใบหนา้ ทน่ี ่ารักและมอื เล็กๆของเด็กนอ้ ย กอ่ นจะอด ไมไ่ ดท้ จี่ ะมคี วามคดิ ทอ่ี ยากจะสมั ผสั แตเ่ ดก็ นอ้ ยเลยี่ งอยา่ งเฉลยี ว ฉลาด เขากา้ วเทา้ กอ่ นจะเดนิ ไปไปทโ่ี ซฟาตรงขา้ มของเธอ แลว้ ก็ปีนขน้ึ ไปนั่ง

ดวงตาใสๆนัน้ มวี ฒุ ภิ าวะไมเ่ หมอื นอายขุ องเขาเลย เขามองเธอ “กลบั มาทําไมครับ?” กลับมาทําไมงนั้ หรอ? ซสู อื เยวห่ วั เราะ “เพราะวา่ ทนี่ ก่ี ําลังจะเป็ นบา้ นในอนาคตของฉันไง ” “แลว้ ทา่ นชายฉนิ คนทส่ี ามกจ็ ะเป็ นสามขี องฉัน ฉันกต็ อ้ งมาสจิ ๊ะ ” ซงิ หยนุ นอ้ ยกม้ หนา้ พรอ้ มกบั จดั การกบั มอื เล็กๆของตวั เอง “คณุ ไม่ กลวั หรอครบั ?” ซสู อื เยวอ่ ง้ึ ไปอยคู่ รหู่ นง่ึ ทําไมเดก็ คนนรี้ เู ้ ยอะจงั นะ? แต่ เธอกต็ อบกลบั อยา่ งจรงิ จัง “กลัวสิ แตฉ่ ันไมม่ ที างเลอื กน่ะ” “ฉันไดต้ กลงทจ่ี ะแตง่ งานกบั เขาแลว้ ฉันจะเสยี ใจทหี ลงั ไมไ่ ดห้ รอก นะ” เธอไมใ่ ชค่ นทจี่ ะหลบหนี นอกจากน้ี ถา้ ในครงั้ นเี้ ธอทําใหเ้ รอื่ งน้ี วนุ่ วาย แลว้ ซจู น่ิ เฉงิ ไมไ่ ดเ้ งนิ ทนุ นัน้ ละ่ ก็ ชวี ติ ของเธอตอ่ จากนต้ี อ้ ง อยอู่ ยา่ งไมส่ ขุ แน่ๆ

“เขา……..ถงึ ทา่ นชายฉนิ คนทสี่ ามจะขเ้ี หรก่ วา่ น้ี จะน่ากลวั มากกวา่ นี้ ฉันก็จะพยายามอยา่ งเต็มทเ่ี พอื่ เอาชนะมัน แลว้ ก็เป็ นภรรยาทดี่ ขี อง เขาใหไ้ ด”้ เธอเองกไ็ มร่ เู ้ หมอื นกนั วา่ ทําไมเธอตอ้ งพดู เรอื่ งแบบนก้ี บั เดก็ นอ้ ยท่ี เพง่ิ เจอกนั ครงั้ แรกทําไม เดก็ คนนค้ี งฟังในสง่ิ ทเ่ี ธอพดู ไมร่ เู ้ รอ่ื ง หรอกใชม่ ยั้ ? แตก่ ารไดอ้ ยใู่ นทท่ี ไี่ มค่ นุ ้ เคยแบบน้ี นอกจากเด็กนอ้ ยทอ่ี ยตู่ รงหนา้ ของเธอ เธอกไ็ มส่ ามารถเอาเรอ่ื งนไี้ ปบอกใครแลว้ นน่ี า “เขาไมไ่ ดข้ เ้ี หรค่ รับ” ซงิ หยนุ เงยหนา้ ขน้ึ ดวงตาของเขามองมาที่ ซสู อื เยวอ่ ยา่ งจรงิ จัง “คณุ วางใจไดเ้ ลยครับ” ซสู อื เยว:่ “…….” น่ันเรยี กวา่ ไมข่ เ้ี หรห่ รอ? ไมใ่ ชว่ า่ เธอไมเ่ คยเจอเขาเสยี หน่อย! แตว่ า่ เนอ่ื งจากอยตู่ อ่ หนา้ เจา้ เด็กคนน้ี ซสู อื เยวเ่ ลยไมก่ ลา้ ทจี่ ะเผยสี หนา้ ทแี่ ทจ้ รงิ ของเธอออกตอ่ หนา้ เดก็ คนนห้ี รอก

เธอหายใจเขา้ ลกึ ๆ กอ่ นจะยมิ้ “หวิ รยึ งั ละ่ ? เดย๋ี วฉันจะทําอะไรใหก้ นิ ดมี ยั้ ?” ซสู อื เยวไ่ มไ่ ดม้ คี วามพเิ ศษใดๆ เพยี งแคท่ ําอาหารอรอ่ ยมากๆ เทา่ นัน้ การเผชญิ หนา้ กบั เดก็ นอ้ ยทท่ี งั้ หนา้ ตาดแี ละใจดคี นน้ี เธอนกึ วธิ กี าร ทจ่ี ะทําใหใ้ กลช้ ดิ สนมและอยากขอบคณุ คนนข้ี นึ้ วธิ หี นง่ึ กค็ อื การ ทําอาหารใหเ้ ด็กคนนกี้ นิ ซงิ หยนุ นอ้ ยกม้ หนา้ อยพู่ กั หนง่ึ กอ่ นจะพดู อยา่ งเทๆ่ “คณุ มเี วลาอกี ครงึ่ ชวั่ โมงครับ” ซสู อื เยวต่ กใจ “หลังจากสองทมุ่ ผมไมก่ นิ อะไรแลว้ ครบั ตอนนท้ี มุ่ ยสี่ บิ แลว้ ” และแลว้ ซสู อื เยวก่ ร็ บี พงุ่ เขา้ ไปในหอ้ งครัวทนั ที ในหอ้ งครวั นัน้ สะอาดสะอา้ นมาก ถงึ แมว้ า่ วตั ถดุ บิ จะมไี มม่ าก แต่ เครอื่ งปรงุ ทคี่ วรมกี ม็ หี มด เมอ่ื เห็นแผน่ หลังทกี่ ําลังวนุ่ วายอยใู่ นหอ้ งครวั ชายและเดก็ ชายอกี คนก็อยกู่ บั อยา่ งเงยี บๆ

“แดด๊ ดค้ี รบั แดด๊ ดวี้ า่ เธอคดิ จะทําอะไรครบั ?” ซงิ เฉนิ นอ้ ยเกาะอยทู่ รี่ าวบนั ได กอ่ นจะเบะปาก “คดิ จะเอาอาหารมา เอาใจพชี่ ายผมหรอ คดิ มากไปรเึ ปลา่ ครับ?” “พช่ี ายผมน่ะขนึ้ ชอื่ เรอ่ื งการเลอื กกนิ เลยนะ” ฉนิ โมห่ านมองซสู อื เยวด่ ว้ ยดวงตาสเี ขม้ ผหู ้ ญงิ คนน้ี ใหค้ วามรสู ้ กึ ทคี่ นุ ้ เคยกบั เขาอยา่ งอธบิ ายไมถ่ กู ตอนที่ 3 ตอ่ ไป ผมจะปกป้ องคณุ เอง ซสู อื เยวย่ งุ่ อยใู่ นหอ้ งครัวอยยู่ ส่ี บิ กวา่ นาทแี ลว้ เธอทําขา้ วหอ่ ไข่ สไตลญ์ ป่ี ่ นุ แลว้ ก็มันฝร่ังทอด จากนัน้ ก็นําไปเสริ ฟ์ บนโตะ๊ อาหาร “ซงิ หยนุ มากนิ ขา้ วส!ิ ” ซงิ หยนุ มองนาฬกิ า และเหน็ วา่ เหลอื อกี สบิ หา้ นาทกี วา่ จะสองทมุ่ เด็กนอ้ ยกระโดดลงมาจากโซฟา กอ่ นทข่ี าสนั้ ๆทส่ี งา่ นัน้ จะเดนิ เขา้ ไปน่ังบนเกา้ อโี้ ตะ๊ อาหาร

ชนั้ บน ซงิ เฉนิ นอ้ ยยกมอื ขน้ึ มาเชด็ น้ําลายทไี่ หล เขาพดู ออกมาดว้ ย นํ้าเสยี งเย็นชาวา่ : “ถงึ แมก้ ลนิ่ จะหอม แตก่ ็หนา้ ตากไ็ มเ่ ห็นจะน่า ทานเลย” “อรอ่ ยจังครับ” ราวกบั วา่ เขาไดย้ นิ เสยี งนอ้ งชายจากชนั้ สอง ซงิ เฉนิ ตกั ขนึ้ มากนิ คํา หนงึ่ กอ่ นจะวจิ ารณ์เบาๆ ซสู อื เยวย่ มิ้ ออ่ นๆ “ถา้ อรอ่ ยตอ่ ไปฉันจะทําใหก้ นิ อกี นะ” เมอื่ พดู จบ กเ็ หมอื นกบั วา่ เธอคดิ อะไรบางอยา่ งขนั้ ได ้ “จรงิ ดว้ ย ทําไมหนูถงึ มาอยทู่ น่ี ไ่ี ดล้ ะ่ แลว้ ผปู ้ กครองของหนูละ่ ?” “หนูเป็ นลกู ของเพอ่ื นทา่ นชายฉนิ เขาหรอ?” กอ่ นจะแตง่ งาน เธอกไ็ มเ่ คยไดย้ นิ มากอ่ นเลยนะควา่ ทา่ นชายฉนิ เขา มลี กู เด็กนอ้ ยขมวดควิ้ กอ่ นจะพยกั หนา้ “กใ็ ชค่ รับ” “อยา่ งนนี้ เ่ี อง” ซสู อื เยวพ่ ยักหนา้ เบาๆ “ไมค่ ดิ เลยนะเนย่ี วา่ ทา่ นชายฉนิ ทห่ี นา้ ตาขี้ เหร่ แตจ่ ะมจี ติ ใจด”ี

อยา่ งนอ้ ย ลกู ของเพอ่ื นตวั เองอยบู่ า้ นเขาอยา่ งอสิ ระเหมอื นกนั อยู่ บา้ นตวั เองแบบนไี้ ด ้ นเ่ี ป็ นตวั พสิ จู น์ วา่ ทา่ นชายฉนิ คนทส่ี ามนัน้ ไมไ่ ดโ้ หดเหมอื นทคี่ นอน่ื เขาพดู ถงึ กนั สนิ ะ “เขาไมไ่ ดข้ เ้ี หรน่ ะครับ” ซงิ หยนุ กนิ ขา้ วเขา้ ไปอกี คําหนง่ึ กอ่ นจะเตอื นอกี ทเี บาๆ ชนั้ บนของคฤหาสน์ มชี ายคนหนง่ึ หนง่ึ ยนื เงยี บๆและมองมาหาเด็ก นอ้ ยทย่ี นื อยขู่ า้ งๆทนี่ ้ําลายไหลไมห่ ยดุ สายตาของเขาราวกบั วา่ กําลงั พดู วา่ ดพู ชี่ ายสิ ดพู ชี่ ายของลกู สิ คนหนง่ึ พยายามอยา่ งมากเพอื่ ทจ่ี ะรักษารปู ลักษณ์ของเขา อกี คน หนงึ่ นัน้ ตอ้ งการใหค้ นอนื่ รวู ้ า่ เขานัน้ รปู ลักษณเ์ หมอื นสตั วป์ ระหลาด ซงิ เฉนิ เบะปาก กอ่ นจะพดู ดว้ ยความรสู ้ กึ ผดิ วา่ : “ผมกแ็ คไ่ มอ่ ยาก ใหค้ นแปลกหนา้ มาเป็ นหมา่ มผ้ี มนค่ี รับ” ฉนิ โมห่ านขมวดคว้ิ เล็กนอ้ ย กอ่ นจะหนั หลังแลว้ เดนิ จากไป ชนั้ ลา่ งของคฤหาสน์ เมอ่ื ซงิ หยนุ กนิ ขา้ วเสร็จ กส็ องทมุ่ สบิ นาทแี ลว้ เขากนิ ชา้ แลว้ กร็ ะมัดระวงั มากๆ สดุ ทา้ ย เขาก็เกบ็ เคก้ มันฝรั่งสองชนิ้ สดุ ทา้ ยใสจ่ านเล็กๆ กอ่ นจะหนั หลงั แลว้ เดนิ ขน้ึ บนั ไดไป “คณุ กร็ บี ๆเขา้ นอนนะครับ”

“วางใจไดเ้ ลย” “ตอ่ ไป ผมจะปกป้องคณุ เองครบั ” ถงึ แมว้ า่ เขายงั เด็ก แตก่ ย็ ากทจ่ี ะปกปิดความสงู สง่ และความหยงิ่ ผยองของเขา เมอ่ื มองยอ้ นกลบั ไป คําพดู แบบนไี้ มส่ มกบั เป็ นเด็ก หา้ ขวบเลยดว้ ยซํ้า ซสู อื เยวอ่ งึ้ ไปอยสู่ กั พัก เมอื่ ผา่ นไปสกั พกั เธอก็มองตามแผน่ หลังเล็กๆของเด็กนอ้ ย จนถงึ กบั พดู ไมอ่ อกบอกไมถ่ กู เลยทเี ดยี ว แมว้ า่ มนั จะยากทเี่ ธอจะตอ้ งปรบั ตวั กบั สภาพแวดลอ้ มน้ี แตก่ ็คงไม่ ตอ้ งใหเ้ ดก็ นอ้ ยมาคอยปกป้องเธอหรอกมัง้ ? เธอหนั หลงั ซสู อื เยวเ่ รมิ่ ทําความสะอาดหอ้ งครัว เมอื่ เธอเกบ็ กวาดท่ี สงิ่ อยา่ งเรยี บรอ้ ยทงั้ หมดแลว้ เธอกไ็ มก่ ลา้ จะกลับไปทห่ี อ้ งทน่ี ่า กลวั นัน้ อกี สดุ ทา้ ย เธอก็ถอนกายใจออกมา กอ่ นจะนอนลงบนโซฟาแลว้ กใ็ ช ้ เสอ้ื คลมุ ของเธอมาคลมุ ตวั หอ้ งนอนของเด็กชนั้ บน

ซงิ หยนุ ถอื จานเคก้ มันฝรงั่ อนั หอมกรนุ่ มาวางไวห้ วั เตยี งของซงิ เฉนิ เด็กนอ้ ยหนา้ เขา้ หาผนังหอ้ ง แลว้ ก็หนั หลงั ใหซ้ งิ หยนุ อยา่ งเย็นชา “ผมไมก่ นิ ” “ออื ” แลว้ ซงิ หยนุ ก็เอาจานนัน้ ยา้ ยมาทห่ี วั เตยี งของตวั เอง ซงิ เฉนิ : “………” เขาเบะปาก กอ่ นจะเรม่ิ บน่ พมึ พํา : “เราตกลงกนั รว่ มมอื กนั แลว้ วา่ จะไมใ่ หผ้ หู ้ ญงิ แปลกหนา้ มาเป็ นหมา่ มเี้ ราไมใ่ ชห่ รอครับ ?” “แลว้ ทําไมพกี่ ลับคําอะ่ คนทรยศ!” ซงิ หยนุ กลบั มานั่งทเ่ี ตยี งของตวั เอง กอ่ นจะมองแผน่ หลังของ นอ้ งชาย “เธอทําอาหารอรอ่ ยมากนะ” “ทําอาหารอรอ่ ยแตเ่ ธอไมใ่ ชห่ มา่ มขี้ องเรานค่ี รบั ! ” ซงิ เฉนิ เอานว้ิ นอ้ ยๆของเขาจมิ้ ทผี่ นังดว้ ยความเศรา้ ใจ “ผมจะเอา หมา่ มจี้ รงิ ๆของเรา เอาหมา่ มแี้ ทๆ้ !” ซงิ หยนุ ทย่ี นื อยหู่ นา้ เตยี งถอนหายใจออกมา กอ่ นจะมองเพดานแลว้ ก็พดู เงยี บๆ “แตห่ มา่ มแี้ ทๆ้ ของเราไมอ่ ยไู่ ปแลว้ นะ”

เขาโตกวา่ คนเป็ นนอ้ ง ดงั นัน้ เขาเขา้ ใจดี วา่ หมา่ มแี้ ทๆ้ ของพวกเขา นัน้ ไมม่ ที างกลบั มาแลว้ และแดด๊ ดขี้ องเขากไ็ มค่ วรจะอยคู่ นเดยี วตลอดไปดว้ ย ผหู ้ ญงิ ทอี่ ยชู่ นั้ ลา่ งก็ไมไ่ ดแ้ ยอ่ ะไร มอื ของซงิ เฉนิ กําแน่น “หมา่ มย่ี ังมชี วี ติ อยแู่ น่ครับ แคร่ อใหเ้ ราตาม หาตวั เทา่ นัน้ แหละ!” ซงิ หยนุ หลับตาลง และไมไ่ ดส้ นใจคนเป็ นนอ้ งตอ่ เมอ่ื ผา่ นไปสกั พกั หอ้ งนอนของเดก็ ๆกเ็ งยี บลง แลว้ กลนิ่ หอมของชสี กล็ อยมาในทนั ใด ทา้ ยทส่ี ดุ คนนอ้ งกล็ กุ ขนึ้ มาจากเตยี ง กอ่ นจะเขยง่ เทา้ ไปทหี่ วั เตยี ง ของคนเป็ นพอ่ี ยา่ งระมัดระวงั แลว้ กห็ ยบิ มนั ฝรั่งทอดขน้ึ มากนิ ในขณะทมี่ นั เขา้ ปากไป ดวงตาของเด็กนอ้ ยก็เป็ นประกายขน้ึ มาใน ทนั ใด นมี่ นั จะอรอ่ ยเกนิ ไปแลว้ นะ! อรอ่ ยกวา้ อาหารทค่ี นใชท้ ําเป็ นหมนื่ เทา่ เลย! “เอาจานลงไปเก็บดว้ ยนะ”

รอใหซ้ งิ เฉนิ กนิ ชน้ิ ทสี่ องเสร็จ เสยี งทอี่ อ่ นโยนของคนเป็ นพท่ี นี่ อน อยบู่ นเตยี งกด็ งั ขน้ึ “แลว้ ก็ ตอ่ ไปอยา่ ไปแกลง้ เธออกี ละ่ ” “พจี่ ะปกป้องเธอ” ซงิ เฉนิ : “………” เขาเบะปาก “พค่ี รบั พด่ี ผู ดิ ปกตนิ ะครบั ” กอ่ นหนา้ นซ้ี งิ หยนุ ไมเ่ คยแยแสการกระทําทแี่ ผลงๆของเขาเลย แลว้ ทําไมวนั นพี้ ชี่ ายของเขากลับเรมิ่ ปกป้องผหู ้ ญงิ คนนกี้ นั นะ ? หรอื เพราะวา่ ผหู ้ ญงิ คนนท้ี ําอาหารอรอ่ ยงัน้ หรอ ? เขาคดิ ไดเ้ ชน่ นัน้ ก็กดั มนั ฝรง่ั ทอดอยา่ งดๆุ ไปครงั้ หนงึ่ อรอ่ ยมากจรงิ ๆ เมอ่ื กนิ มนั ฝร่งั ทอดเสร็จ ซงิ เฉนิ กเ็ ดนิ ลงไปเพอื่ เอาจานไปเก็บ เพยี งเขาเดนิ ลงมา เขาก็เหน็ ผหู ้ ญงิ ทนี่ อนอยบู่ นโซฟาตงั้ แตห่ วั บนั ได เธอนอนขดตวั ยังไมพ่ อ รา่ งยงั สน่ั เทาอกี ดว้ ย เขาเดนิ ไปมองใบหนา้ ทสี่ ะอาดและซดี นัน้

หนา้ ตากส็ วยใชไ้ ดเ้ ลยนะเนย่ี ทําอาหารอรอ่ ยดว้ ย ถา้ เธอเป็ นหมา่ มจี้ รงิ ๆของพวกเขากด็ นี ่ะสิ…….. ซสู อื เยวท่ อ่ี ยใู่ นหว้ งนทิ รา รสู ้ กึ ไดว้ า่ มคี นจอ้ งมองเธออยู่ เธอตน่ื ขนึ้ มา กอ่ นจะพบกบั เด็กนอ้ ยคนนต้ี รงหนา้ ของเธอ ในตอนน้ี เขากําลังถอื จานแลว้ ก็จอ้ งมองมาทเี่ ธออยา่ งจัง เธอขยต้ี า “หนู……กนิ ไมอ่ มิ่ หรอ?” ทําไมถงึ ถอื จานแลว้ กม็ าจอ้ งเธออยตู่ รงนลี้ ะ่ ? ซงิ เฉนิ เมม้ ปาก เขารวู ้ า่ เธอนัน้ จําเขากบั พช่ี ายของเขาสลับกนั แลว้ ละ่ แตเ่ ขากย็ ังพยักหนา้ “ครับ” เขาไมอ่ มิ่ จรงิ ๆนนี่ า เธอมองใบหนา้ ทห่ี ลอ่ และน่ารกั ตรงหนา้ ซสู อื เยวแ่ ทบจะละลายแลว้ นะ เธอนกมอื ขนึ้ มาบบี ใบหนา้ ของเธอ “เดย๋ี วนา้ ทําใหก้ นิ เพมิ่ นะ” เมอ่ื พดู จบ เธอกเ็ ขา้ หอ้ งครวั ไปทนั ที กอ่ นจะเทา้ สะเอว เขาไมไ่ ด ้ บอกวา่ เขาไมก่ นิ อะไรหลังสองทมุ่ หรอ? อกี อยา่ ง……..อาหารทเ่ี ธอเมอื่ กี้ กไ็ มใ่ ชน่ อ้ ยๆนนี่ า……..

ซสู อื เยวท่ ําอาหารงา่ ยๆทเี่ หมาะกบั เดก็ ใหเ้ ขาอกี ครงั้ เด็กนอ้ ยคนนกี้ นิ จนหมดเกลยี้ ง ซสู อื เยวถ่ งึ กบั ตะลงึ กระเพาะของเดก็ คนนี่…….ใหญเ่ กนิ ไปรเึ ปลา่ นะ? โดยเฉพาะตอนทเี่ ด็กนอ้ ยสง่ จานมาใหเ้ ธอ พรอ้ มกบั ขอใหเ้ ธอตดั ขา้ วเพมิ่ ให ้ เมอื่ เขากนิ เสร็จ ซสู อื เยวก่ ็อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะพดู : “ซงิ เฉนิ นอ้ ย หนูวา่ กระเพาะของหนู……..มันใหญเ่ กนิ มยั้ ?” ซงิ เฉนิ สะดงุ ้ กอ่ นจะยมิ้ ขนึ้ อยา่ งไดใ้ จ “ใชค่ รับ ผมกนิ เกง่ มากๆ!” เขายกนว้ิ ขน้ึ มาสองนวิ้ “ตอ่ ไปถา้ จะทําอาหารอรอ่ ยๆใหผ้ ม ตอ้ งทํา สองจานนะครับ” เมอ่ื พดู จบ เขากค็ รนุ่ คดิ กลวั วา่ พชี่ ายของเขาจะไมเ่ หลอื อาหาร อรอ่ ยๆไวใ้ หต้ วั เอง กเ็ ลยเนน้ ย้ํา “ทําอาหารเมนูเดยี วกนั สองจานเลย นะครับ!”

ซสู อื เยวต่ กใจเล็กนอ้ ย แตเ่ ธอกพ็ ยกั หนา้ ขน้ึ ลง กอ่ นจะเกบ็ จานบน โตะ๊ ดว้ ยรอยยม้ิ “ฉันเขา้ ใจวา่ เด็กตวั เทา่ หนูน่ะ รา่ งกายกําลัง เจรญิ เตบิ โต” เธอยน่ื คกุ กท้ี เ่ี ธอทําเอง และเตรยี มมาเพอ่ื จะมอบใหฉ้ นิ โมห่ านเป็ น ของขวญั ยน่ื ใหก้ บั ซงิ เฉนิ “ฉันให”้ เมอ่ื พดู จบ เธอกย็ กมอื ขน้ึ มาลบู หวั เด็กนอ้ ยดว้ ยรอยยมิ้ ออ่ นๆ “ตอ้ ง โตแลว้ ก็สงู ๆรา่ งใหญๆ่ เลยนะ” ใบหนา้ ของซงิ เฉนิ ขนึ้ สแี ดงระเรอ่ื กอ่ นจะรบี หยบิ เอาคกุ กแ้ี ลว้ กว็ งิ่ ขนึ้ ไปชนั้ บน ในตอนนัน้ ซสู อื เยวก่ ถ็ อนหายใจออกมา แลว้ กเ็ ดนิ กลับไปทโี่ ซฟา แลว้ ก็นอนตอ่ ชนั้ บน เสยี งโทรศพั ทเ์ ครอ่ื งหรแู ละราคาแพงดงั ขนึ้ ในทนั ใด มอื เรยี วของชายคนหนงึ่ ยนื่ ออกมาหยบิ โทรศพั ทเ์ พอ่ื เปิดดู ลกู ซงิ เฉนิ : ผา่ นครับ

เป็ นเสยี งของซงิ เฉนิ เด็กนอ้ ยกนิ คกุ กไี้ ปดว้ ยพดู ไปดว้ ย : “คนนผ้ี า่ น ครับ จรงิ ๆผมไมไ่ ดช้ อบเธอหรอกนะครบั ” “แตว่ า่ เธอทําอาหารอรอ่ ยมากๆเลยครับ เพราะกระเพาะของผม ผม วา่ ผมจะลองประนปี ระนอมสกั ครัง้ ” ชายคนนวี้ างโทรศพั ทล์ ง กอ่ นจะยกมอื มาเคาะโตะ๊ หนังสอื “จัดการ ดว้ ย พรงุ่ นจี้ ะไดจ้ ดทะเบยี นสมรสเลย” ตอนที่ 4 ตอ้ งเขา้ หอ้ งหอวนั นแ้ี ลว้ หรอ เชา้ วนั ตอ่ มา ซสู อื เยวถ่ กู ผดู ้ แู ลบา้ นเรยี กใหเ้ ธอตน่ื ใบหนา้ ของผดู ้ แู ลบา้ นทด่ี ใู จดคี นน้ี เมอื่ วานเธอไดเ้ จอกบั เขามาแลว้ ในขณะนี้ ผดู ้ แู ลบา้ นไดย้ นื อยขู่ า้ งหนา้ เธอ โดยถอื ชดุ พธิ กี ารของ ผหู ้ ญงิ เอาไว ้ “คณุ ครับ ทําไมคณุ ถงึ มานอนทน่ี ล่ี ะ่ คะ?” “รบี ลกุ ขนึ้ ไปทําธรุ ะสว่ นตวั เร็วคะ่ เดย๋ี วเจา้ หนา้ ทส่ี ํานักงานกจิ การ พลเรอื นกําลงั จะมาถงึ แลว้ !” ซสู อื เยวเ่ กาคว้ิ ของเธอทเ่ี จ็บนดิ ๆ เมอื่ คนื นเ้ี ธอไมไ่ ดห้ ลบั เตม็ อมิ่ ตอนนสี้ มองของเธอเลยรสู ้ กึ สะลมึ สะลอื

เธอขมวดควิ้ เธอมองผดู ้ แู ลบา้ นดว้ ยความสบั สน “เจา้ หนา้ ท่ี สํานักงานกจิ การพลเรอื นหรอคะ?” “ใชค่ รบั !” ผดู ้ แู ลบา้ นมองเธอดว้ ยรอยยม้ิ “ยนิ ดดี ว้ ครบั ทคี่ ณุ ผา่ นการทดสอบ คณุ ผชู ้ ายกําลงั เตรยี มตวั ทจี่ ะจดทะเบยี นสมรสกบั คณุ แลว้ ตงั้ แตน่ ้ี ตอ่ ไป คณุ คอื คณุ ผหู ้ ญงิ ของทนี่ แ่ี ลว้ นะครบั ” ผา่ นไปสกั พกั ซสู อื เยวก่ ็ตาตน่ื ทนั ที เรอื่ งนม้ี ันมาอยา่ งกะทนั หนั มากๆ เธอมองผดู ้ แู ลบา้ นดว้ ยความตะลงึ “คณุ แน่ใจหรอคะ วา่ คณุ ผชู ้ าย เขายนิ ดจี ะแตง่ งานกบั ฉัน?” เมอื่ คนื เพยี งเธอเห็นหนา้ เขา เธอกต็ กใจกลัวจนวงิ่ เตลดิ แบบนัน้ ! เขาจะยนิ ดแี ตง่ งานกบั เธอจรงิ หรอ? “ถกู แลว้ ครับ คณุ ไมต่ อ้ งตกใจนะมาดาม คณุ ชายเขาคดิ มาดแี ลว้ ครบั เรอ่ื งทจ่ี ะแตง่ งานกบั คณุ ” ซสู อื เยว่ : “……….” แตเ่ ธอกลับไมค่ ดิ วา่ เขาคดิ ไตรต่ รองมาดแี ลว้ เลยนะ

ทงั้ สองคนเพงิ่ จะเจอกนั เมอื่ คนื นเี้ ป็ นครงั้ แรก เขาก็ตดั สนิ ใจจะ แตง่ งานกบั เธอแลว้ นมี่ ันจะไวเกนิ ไปรเึ ปลา่ ! แตไ่ มว่ า่ จะยังไง ทา่ นชายฉนิ กย็ นิ ดที จี่ ะแตง่ งานกบั เธอแลว้ ก็ถอื วา่ เป็ นขา่ วดี ประการทหี่ นงึ่ ตระกลู ซกู ็จะมคี อนเนคชนั แลว้ ประการทสี่ อง ถงึ แมว้ า่ หนา้ ตาของทา่ นชายฉนิ จะน่ากลัว แตก่ ็ถอื วา่ เธอมบี า้ นแลว้ สกั ที เพราะตงั้ แตท่ ซ่ี โู มก่ ลับมาอยใู่ นตระกลู ซู ทนี่ ั่นกไ็ มน่ ับวา่ เป็ นบา้ น ของเธออกี เลย เมอื่ เธอเปลยี่ นเสอ้ื ผา้ ชดุ นัน้ เรยี บรอ้ ยแลว้ เจา้ หนา้ ท่ี สํานักงาน กจิ การพลเรอื นก็มาถงึ พอดี เขา้ หนา้ ทสี่ องคนใหซ้ สู อื เยวย่ นื ถา่ ยรปู สองใบในหอ้ งรกั แขก กอ่ นจะ ใหเ้ ธอเซน็ ในยนิ ยอมแตง่ งาน กอ่ นจะเดนิ ขน้ึ ไปชนั้ บนตามคําแนะนํา ของผดู ้ แู ลบา้ น ผา่ นไปไมน่ าน คนสามคนเดนิ ลงมาจากชนั้ บน พรอ้ มกบั สง่ ทะเบยี น สมรสสแี ดงใหก้ บั ซสู อื เยว่ “ยนิ ดดี ว้ ยคะ่ ตอนนค้ี ณุ เป็ นคณุ ผหู ้ ญงิ ของตระกลู ฉนิ แลว้ นะคะ”

เจา้ หนา้ ทผี่ หู ้ ญงิ คนนก้ี มุ มอื ของซสู อื เยวด่ ว้ ยใบหนา้ ทเ่ี ตม็ ไปดว้ ย ความอจิ ฉา “ยนิ ดดี ว้ ยนะคะ คณุ ผหู ้ ญงิ ทคี่ ณุ ไดส้ ามที ห่ี ลอ่ มากๆ ” ใบหนา้ ของซสู อื เยวง่ นุ งงเล็กนอ้ ย สามที ห่ี ลอ่ มากๆอยา่ งนัน้ หรอ……? เธอเปิดทะเบยี นสมรสตามจติ ใตส้ ํานกึ ฝ่ ายหญงิ : ซสู อื เยว่ ฝ่ ายชาย : ฉนิ โมห่ าน จรงิ ๆแลว้ มันควรจะเป็ นรปู ถา่ ยคกู่ นั แตก่ ลบั มเี พยี งรปู ของซสู อื เยว่ คนเดยี วเทา่ นัน้ เธอถอนหายใจดว้ ยความโลง่ อก ทา่ นชายฉนิ คนนก้ี ย็ งั มจี ติ ใจที่ ปรานอี ยู่ ทไี่ มใ่ สร่ ปู ของตวั เองลงไปในทะเบยี นสมรสดว้ ย ไมอ่ ยา่ งนัน้ ละ่ ก็ ซสู อื เยวค่ ดิ วา่ ชาตนิ ท้ี งั้ ชาตเิ ธอคงจะไมก่ ลา้ จบั ทะเบยี นสมรสนอ่ี กี แน่ๆ “คณุ ผหู ้ ญงิ ครับ คณุ เตรยี มตวั ดว้ ยนะครับ ” ผดู ้ แู ลบา้ นยกยม้ิ “คนื นคี้ ณุ จะตอ้ งหอ้ งหอกบั คณุ ผชู ้ าย คณุ ตอ้ ง เตรยี มตวั ตอ้ นรับคณุ ผชู ้ าย”

“ผมจะจดั การใหท้ กุ คนออกไป แลว้ ก็ใหเ้ หลอื แคค่ ณุ กบั คณุ ผชู ้ าย ฉนิ ทงั้ สองทา่ นนะครบั ” ซสู อื เยว่ : “……” เมอื่ กน้ี เ้ี ธอเพงิ่ จะตน่ื เตน้ ดใี จอยเู่ ลย ตอนนค้ี วามตน่ื เตน้ ดใี จนัน้ ลดลง มาในชว่ั พรบิ ตาทนั ที เมอ่ื คนื ตอนทมี่ อื ทเ่ี หนอะหนะของผชู ้ ายคนนัน้ ทสี่ มั ผสั กบั แขนของ เธอ เธอยงั รสู ้ กึ ขยะแขยงอยใู่ นใจอยเู่ ลย…… ใบหนา้ ของเธอขาวซดี “ตอ้ งเขา้ หอ้ งหอคนื นเี้ ลยหรอคะ?” นมี่ ันกะทนั หนั เกนิ ไปแลว้ นะ เธอยังไมไ่ ดเ้ ตรยี มตวั เตรยี มใจเลย และ เธอกย็ ังไมช่ นิ กบั ใบหนา้ นัน้ ของเขาดว้ ย…….. ผดู ้ แู ลบา้ นพยักหนา้ อยา่ งจรงิ จัง “ใชค่ รบั ตอ้ งเขา้ คนื นี้” แตง่ งานกนั แลว้ น่ี ถา้ ไมใ่ หภ้ รรยาเหน็ หนา้ สามเี จอกนั ในคนื นจ้ี ะได ้ ไง? เขาใชค้ วามพยายามอยา่ งหนักเลยนะ กวา่ จะเกลยี้ กลอ่ มใหค้ ณุ ผชู ้ ายไมต่ อ้ งใสห่ นา้ กากมาเจอกบั คณุ ผหู ้ ญงิ น่ะ! ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ ผดิ หวงั เล็กนอ้ ย

เมอ่ื ทานอาหารเชา้ เสร็จเรยี บรอ้ ยแลว้ เธอก็เขา้ ไปหลบอยใู่ นหอ้ ง กอ่ นจะสง่ ขอ้ ความใหเ้ พอ่ื นของเธอ ฟ๋ เู ชยี นเชยี น วา่ “แนะนําหนัง สยองขวญั ใหฉ้ ันสกั สองสามเรอื่ งสิ ขอบคณุ นะ!” ฟ๋ เู ชยี นเชยี น : “ปกตไิ มเ่ คยเหน็ เธอจะขออะไรแบบนเี้ ลยนะ” และแลว้ ภาพยนตรส์ ยองขวญั ทงั้ สมัยเกา่ และใหมก่ ็ถกู สง่ เขา้ มาใน อเี มลข์ องซสู อื เยวท่ นั ที ซสู อื เยวข่ ดตวั อยใู่ นผา้ หม่ พรอ้ มกบั ดหู นังสยองขวญั ทงั้ วนั ดจู นเธอ เขา้ ไปอาเจยี นในหอ้ งนํ้าอยหู่ ลายครงั้ เลยทเี ดยี ว ตกเย็นเมอ่ื ฟ้าเรม่ิ มดื เธอก็รสู ้ กึ วา่ เธอนัน้ ไดผ้ า่ นการทดสอบจากเรอื่ ง สยองขวญั ทดี่ ไู ปอยา่ งโชกโชนไดแ้ ลว้ แมห้ ากทา่ นชายฉนิ มาอยตู่ รงหนา้ ของเธอตอนน้ี เธอกไ็ มก่ ลวั อกี ตอ่ ไปแลว้ ! ดงั นัน้ เธอจงึ ลงไปดม่ื น้ํา และน่ังดโู ทรทศั นช์ นั้ ลา่ ง เพอ่ื จะดขู า่ วเพอื่ ปรับสภาพจติ ใจและอารมณ์ของตวั เอง เธอดหู นังสยองขวญั มาทงั้ วนั แลว้ เลยทําใหส้ ภาพจติ ใจของเธอไม่ คอ่ ยสดู ้ นี ัก

“พาดหวั ขา่ ว เมอื่ สกั ครนู่ มี้ รี ปู หลดุ ของเฉงิ เซวยี นและเซย่ี งหวน่ั ฉิ งเขา้ ๆออกๆโรงแรมดว้ ยกนั ผสู ้ อื่ ขา่ วไดต้ ดิ ตอ่ ไปทางตน้ สงั กดั ของทฃั้ สองฝ่ าย และไดย้ นื ยนั ออกมาแลว้ วา่ ทงั้ สองคนคบกนั อยู่ และอกี ไมน่ านกําลังจะมงี านววิ าห์” เมอื่ ซสู อื เยวเ่ หน็ ภาพของทงั้ สองคนในจอโทรทศั น์ เธอรสู ้ กึ ไมค่ อ่ ย ดเี ทา่ ไหรน่ ัก เธอจงึ ใชร้ โี มทเปลยี่ นชอ่ งทนั ที “เฉงิ เซวยี นและเซยี่ งหวนั่ ฉงิ เป็ นนักแสดงทไี่ ดร้ บั ความนยิ มทงั้ หนา้ กลอ้ งและหลังกลอ้ งของปี วนั นพี้ วกเขาไดป้ ระกาศเดทกนั แลว้ ทฃั้ สองนัน้ ประสบความสําเร็จทงั้ ดา้ นการงานและความรกั ……..” เปลยี่ นชอ่ งอกี ครงั้ กย็ ังเป็ นสองคนนอ้ี ยู่ ทา้ นทสี่ ดุ ซสู อื เยวจ่ งึ ปิดโทรทศั นก์ อ่ นจะโยนรโี มททง้ิ แลว้ กน็ อนลง บนโซฟาดว้ ยความเหนอ่ื ยลา้ แลว้ หลับตาลง เฉงิ เซวยี นและเซยี่ งหวน่ั ฉงิ คนหนงึ่ คอื แฟนของเธอทร่ี ักกนั มานานกวา่ หกปี

สว่ นอกี คนคอื เพอื่ นสนทิ ของเธอทรี่ จู ้ กั กนั มานานกวา่ แปดปี เมอ่ื หา้ วนั กอ่ น ซสู อื เยวไ่ ปกองถา่ ยเพอ่ื ทจี่ ะทําการเซอรไ์ พรส์ เฉงิ เซวยี น แตผ่ ลลพั ธใ์ นตอนทเ่ี ธอใชก้ ญุ แจไขหอ้ งพกั ของ เฉงิ เซวยี นเขา้ ไป เธอก็ไดย้ นิ เสยี งหายใจทห่ี อบของทงั้ สองดงั ขนึ้ “เซวยี นคะ เมอื่ ไหรค่ ณุ จะเลกิ กบั ซสู อื เยวส่ กั ที ฉันรอไมไ่ หวแลว้ นะ คะ” “เร็วๆนแ้ี หละ จะรบี ไปทําไม?” “กเ็ พราะวา่ ซสู อื เยวส่ วยมากๆไงคะ ฉันกลวั คณุ เปลยี่ นใจ ” “เด็กดี ฉันจะเปลย่ี นใจไดย้ งั ไง? เมอื่ หา้ ปีกอ่ นหลอ่ นเคยมลี กู ใหค้ น อนื่ น่ี ผหู ้ ญงิ สกปรกแบบนัน้ ฉันจะแตง่ งานกบั หลอ่ นไดย้ งั ไง ?” ทกุ คําพดู ของเฉงิ เซวยี นและเซย่ี งหวนั่ ฉงิ นัน้ ราวหบั เป็ นหนามทที่ ่ิ งแทงหวั ใจของซสู อื เยวอ่ ยา่ งโหดเหยี้ ม เมอ่ื หา้ ปีกอ่ น สภาพของหนา้ ทกี่ ารงานของเฉงิ เซวยี นนัน้ ตกตํา่ มาก ซสู อื เยวน่ ัน้ หาหลักฐานมาลบลา้ ง เฉงิ เซวยี นใหส้ ะอาด และหาเงนิ มาเพอื่ ตอ่ สกู ้ บั ความยากลําบากของ เฉงิ เซวยี น

และตอนนัน้ ซโู มก่ ลับมาทตี่ ระกลู ซพู อดี เพราะซจู นิ่ เฉงิ และภรรยา ของเขากไ็ มไ่ ดส้ นใจเธอ เธอจงึ ไมเ่ ปิดปากขอเงนิ จากพวกเขา แลว้ กไ็ ปยมื เงนิ เซย่ี งหวน่ั ฉงิ แทน แลว้ เซยี่ งหวนั่ ฉงิ กแ็ นะนําวธิ กี ารหาเงนิ มาใหเ้ ธอ : การอมุ ้ บญุ แตร่ ะหวา่ งนัน้ ไมร่ วู ้ า่ มปี ัญหาอะไรเกดิ ขนึ้ เพราะอกี ฝ่ ายทเ่ี คยบอกวา่ จะใชก้ ารผสมเทยี มกเ็ ปลยี่ นใจ เธอจงึ ตอ้ งกนิ ยาตกไข่ แลว้ กอ็ ยใู่ นหอ้ งมดื คนเดยี ว ในความมดื มชี ายคนหนง่ึ ทก่ี ระทํากบั เธอทงั้ วนั ทงั้ คนื ตอ่ มา…… เธอก็ไดเ้ งนิ เธอก็ชว่ ยลบลา้ งทกุ อยา่ งให ้ เฉงิ เซวยี นและเขาก็ไดด้ บิ ไดด้ ใี นทสี่ ดุ หา้ ปีแลว้ ท่ี เฉงิ เซวยี นเป็ นนักแสดงระดบั ตน้ ๆของวงการ แตเ่ ขา กลบั หกั หลังเธอ แลว้ กแ็ อบคบกบั เซย่ี งหวน่ั ฉงิ แลว้ ก็บอกวา่ เธอเป็ น คนน่าขยะแขยง เขารังเกยี จทเี่ ธอเคยมลี กู ใหค้ นอนื่ แตส่ งิ่ ทเี่ ธอทําทงั้ หมดนม้ี นั เพอื่ ใครกนั ละ่ ?

เธอนอนอยบู่ นโซฟา นํ้าตาของซสู อื เยวน่ ัน้ ราวกบั สายฝนทไ่ี หลรนิ ลงมา เธอรัก เฉงิ เซวยี นมาหกปีแลว้ จะมผี หู ้ ญงิ สกั กคี่ นกนั นะทส่ี ามารถเสยี สละ และเสยี ใจไดม้ ากขนาด น?ี้ เธอรอ้ งไหไ้ ปสองชว่ั โมงเต็มๆ สดุ ทา้ ยเธอกม็ องดนู าฬกิ ากอ่ นจะพบวา่ ตอนนเี้ ป็ นเวลาสามทมุ่ กวา่ แลว้ เขาคงไมม่ าแลว้ ละ่ มัง้ ? ซสู อื เยวส่ ดู จมกู เบาๆ พรอ้ มกบั สายตาทส่ี องเขา้ ไปทตี่ ไู ้ วนใ์ น หอ้ งนั่งเลน่ ในตไู ้ วนน์ ัน้ มไี วนท์ เ่ี ธอไมร่ จู ้ กั แตกแตง่ กนั ออกไป เธอเป็ นคนทดี่ ม่ื ไมเ่ ป็ น แตต่ อนนเ้ี ธอกลับอยากจะดมื่ มันมาก การเมาครงั้ หนง่ึ มันชว่ ยลดความทกุ ขไ์ ดเ้ ป็ นพันเทา่ สมองของเธอลกุ เป็ นไฟ กอ่ นเธอจะหยบิ แกว้ ไวนม์ าแลว้ กเ็ ปิดออก แลว้ กด็ มื่ มัน

ของเหลวรสขมไหลลงสลู่ ําคอของเธอ เธอดมื่ ไปดว้ ยรอ้ งไหไ้ ปดว้ ย “เฉงิ เซวยี น คณุ มันคนเจา้ เลห่ !์ ” “ฉันขอใหค้ ณุ ไมไ่ ดร้ ับรางวลั นักแสดงยอดเยยี่ ม! ขอใหค้ วามดงั ของ คณุ ดบั ไวๆ! ดบั จนมอด!” “หนา้ ตาดแี ลว้ มนั มปี ระโยชนอ์ ะไร! ในเมอ่ื ความคดิ ของคณุ มันตํา่ ตม มากขนาดน!ี้ คณุ มนั น่าเกลยี ดวา่ ทา่ นชายฉนิ ดว้ ยซา้ํ ! ” ผชู ้ ายทก่ี ําลงั หยบิ กญุ แจเตรยี มทจ่ี ะไขอยขู่ า้ งนอก เมอื่ ไดย้ นิ เชน่ นัน้ เขากห็ ยดุ ชะงักทนั ที ตอนท่ี 5 รไู้ หมวา่ การรงั แกทแี่ ทจ้ รงิ คอื อะไร ใบหนา้ นงิ่ ของฉนิ โมห่ านเปิดประตเู ขา้ มา ในหอ้ งเตม็ ไปดว้ ยกลน่ิ เหลา้ บนโตะ๊ กาแฟมเี หลา้ ไวนท์ เี่ ขาเกบ็ เอาไวอ้ ยหู่ ลายขวด ทมี่ มี ลู คา่ มากกวา่ หลายลา้ นตอ่ ขวด ตอนนี้ เหลา้ พวกนัน้ มันหมดขวดไปแลว้ ละ่

มผี หู ้ ญงิ คนหนงึ่ กําลังนอนอยบู่ นโซฟา แกม้ แดงของเธอนัน้ กําลังดา่ ผชู ้ ายคนหนง่ึ อยู่ บางทกี ม็ หี ลดุ คําวา่ ทา่ นชายฉนิ มาบา้ ง สองสาม ครงั้ มันวนุ่ วะวนุ่ วายไปหมด ความไมพ่ อใจเกดิ ขนึ้ ใบหนา้ ทห่ี ลอ่ เหลาของเขา ผหู ้ ญงิ ทเ่ี พงิ่ จะจดทะเบยี นสมรสกบั เขาออกลายแลว้ หรอเนยี่ ? เมอื่ เธอไดย้ นิ เสยี งประตู ซสู อื เยวท่ เ่ี ปิดขวดเหลา้ อยกู่ ห็ นั หนา้ ไป มอง “คณุ เป็ นใครคะ?” เธอนัน้ เมาจนเบลอไปแลว้ เมอ่ื เธอเห็นวา่ มคี นเปิดประตเู ขา้ มา เธอก็ ลกุ ขน้ึ ทนั ที คนคนนัน้ คอื ผชู ้ ายคนหนงึ่ ทจ่ี มกู โดง่ คว้ิ เขม้ หนา้ คมราวกบั มดี เขา เป็ นคนทห่ี ลอ่ มากๆคนหนงึ่ หลอ่ เหมอื นเฉงิ เซวยี นเลย…….. ไมส่ ิ เขาคอื เฉงิ เซวยี นน่ันแหละ……. นเี่ ขายังกลา้ มาสหู ้ นา้ เธออยอู่ กี หรอ!

ซสู อื เยวเ่ บะปากดว้ ยความโมโห กอ่ นจะยกมอื ขน้ึ อยากจะฟาดมอื ของเธอลงไป แตเ่ ธอกลบั โดนมอื ของเขาจบั เอาไวก้ อ่ น สายตาทเี่ ย็นชาของฉนิ โมห่ านเตม็ ไปดว้ ยความเศรา้ โศก “เธอดมื่ ไป กข่ี วด?” รา่ งของเธอออ่ นระทวย เมอ่ื เธอถกู เขาจบั ตวั เอาไวเ้ ธอกย็ นื ไมน่ ง่ิ กอ่ นจะเอนตวั โคลงเคลงไปมา “ฉันไมไ่ ดด้ ม่ื นะคะ……” เมอื่ พดู จบ เธอกพ็ งุ่ เขา้ หาตวั เขา กอ่ นจะโอบเอวของผชู ้ ายคนน้ี “เฉงิ เซวยี น ฉันคดิ ถงึ คณุ จังเลยคะ่ ” ใบหนา้ ของเธอแดงระเรอ่ื ราวกบั เป็ นสาวนอ้ ยทมี่ คี วามรัก เสยี งที่ ออ่ นโยนของเธอดงั ขนึ้ “เฉงิ เซวยี นคะ คณุ อยา่ รงั เกยี จหาวา่ ฉันน่า ขยะแขยงเลยนะคะ? ฉันไมไ่ ดต้ งั้ ใจ……” นํ้าตาของเธอนัน้ ไหลผา่ นเสอื้ เชติ้ ของเขาจนเปียกเขา้ ไปถงึ เอว ฉนิ โมห่ านขมวดควิ้ ใบหนา้ ของเขานัน้ เยอื กเย็นยงิ่ กวา่ พายฝุ นฟ้า คะนองแลว้ ในตอนนี้ เขาลดสายตาลงมามองเธอ ในตอนนแ้ี ขนเรยี วของเธอนัน้ กอดเอวของเขาแน่นอยา่ งบอบบาง และน่ารัก

เพยี งแตว่ า่ แววตาทเ่ี ตม็ ไปดว้ ยความรักและปากแกงๆของเธอนัน้ กลับกําลงั เรยี กหาผชู ้ ายอกี คน เขายนื่ มอื ออกมา กอ่ นจะอมุ ้ เธอในทา่ เจา้ สาวแลว้ ก็เดนิ ขนึ้ หอ้ งไป ในหอ้ อาบน้ํามนี ้ํารอ้ นทซี่ สู อื เยวเ่ ตรยี มเอาไวใ้ หฉ้ นิ โมห่ านอยู่ แตต่ อนนนี้ ้ํานัน้ ไดเ้ ย็นเยอื กไปหมดแลว้ “ตมู ้ ——!” ซสู อื เยวท่ เ่ี มาไมไ่ ดส้ ตถิ กู โยนลงอา่ งน้ํารอ้ นไปแลว้ เสอื้ ยดื สขี าวของเธอเมอื่ โดนน้ํา เนอ้ื ผา้ กแ็ นบชดิ กบั ผวิ ของเธอทนั ที จนเผยใหเ้ ห็นรปู รา่ งทส่ี งา่ งามของเธอ ในหอ้ งนํ้านัน้ เยอื กเย็นไปหมด แตอ่ ารมณ์ของฉนิ โมห่ านกลบั รอ้ น ระอเุ พราะผหู ้ ญงิ คนนี้ จรงิ ๆแลว้ เขาเกลยี ดผหู ้ ญงิ มาก ตงั้ แตท่ เี่ ขาไดท้ ํารา้ ยผหู ้ ญงิ คนนัน้ เป็ นตน้ มา เขากไ็ รค้ วามรสู ้ กึ กบั ผหู ้ ญงิ โดยสญั ชาตญาณ ผหู ้ ญงิ คนอนื่ ๆนัน้ แตะตอ้ งตวั เขาไมไ่ ด ้ แมแ้ ตน่ อ้ งสาวของเขากต็ าม

แตว่ นั นี้ ทเี่ ขาอมุ ้ ผหู ้ ญงิ ทเี่ มาแอค๋ นน้ี แนบชดิ กบั ผหู ้ ญงิ คนนี้ เขา กลบั ไมร่ สู ้ กึ รงั เกยี จ แตก่ ลับมคี วามรสู ้ กึ ……..ทด่ี มื่ ดํา่ ไปตาม “หนาวจัง……..” ผหู ้ ญงิ ตรงหนา้ มดุ ตวั อยใู่ นอา่ งนํ้า เธอดมื่ เหลา้ มากเกนิ ไป น้ําเย็นไมไ่ ดท้ ําใหเ้ ธอไดส้ ตกิ ลบั มาไมพ่ อ แตย่ ง่ิ ทําใหเ้ ธอกําเรบิ เสบิ สานขน้ึ มาอกี “เฉงิ เซวยี นคะ” ซสู อื เยวน่ อนลงในอา่ งอยา่ งออ่ นระทวยพรอ้ มกบั เรยี กชอื่ ของ เฉงิ เซ วยี น “ฉันหนาวจังเลยคะ่ ” ดวงตาของเธอนัน้ พรา่ มัว ใบหนา้ ของเธอขน้ึ สแี ดงระเรอ่ื กอ่ นจะมอง มาทเี่ ขาอยา่ งแดดออ่ น “คณุ อมุ ้ ฉันออกไปหน่อยสคิ ะ ฉันหนาวจงั เลยคะ่ ……..” เพยี งเสยี งของเธอดงั ขนึ้ ก็ราวกบั มชี อ็ คโกแล็ตมาอาบหวั ใจของฉนิ โมห่ าน เขาไมม่ คี วามรสู ้ กึ แบบนมี้ านานมากแลว้ เขาไมส่ ามารถทจี่ ะปฏเิ สธไดเ้ ลยวา่ เธอนัน้ แตกตา่ งจากคนอน่ื

แตป่ ากของเธอกย็ งั คงเรยี กชอื่ ของผชู ้ ายคนนัน้ วา่ เฉงิ เซวยี น เขายอ่ ตวั ลง กอ่ นจะเชยคางของเธอขนึ้ มา “ฉันคอื ใคร?” ซสู อื เยวเ่ มม้ รมิ ฝี ปาก “คณุ คอื เฉงิ เซวยี นไงคะ” ในสายตาทพี่ รา่ มวั ของเธอมเี พยี ง เฉงิ เซวยี น เขาขมวดควิ้ ขน้ึ เป็ นปม กอ่ นจะยกมอื ขนึ้ มากดหวั ของเธอลงอา่ ง อาบน้ํา นํ้าเย็นๆนช้ี โลมมาทห่ี วั ของเธอ แตส่ ตขิ องเธอกย็ ังไมก่ ลับมา รา่ ง ของเธอนัน้ กระหนํ่าลงไปในอา่ งอยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ จากนัน้ เขาก็ปลอ่ ย กอ่ นจะใชส้ ายตาทเี่ ย็นชามองมาทเ่ี ธอ “พดู อกี ที ซิ วา่ ฉันคอื ใคร?” “เฉงิ เซวยี น” เธอกดหวั เธอลงน้ําอกี ครัง้ ซสู อื เยวน่ ้ําตาไหล เธอรอ้ งไหน้ ํ้าตาไหลรนิ พรอ้ มกบั มองหนา้ เขา “งนั้ ก็บอกสคิ ะ วา่ คณุ คอื ใคร” ฉนิ โมห่ านยกมอื ขนึ้ กอ่ นจะกดลงทร่ี มิ ฝี ปากทอ่ี วบอมิ่ ของเธอ “เรยี ก ฉันวา่ สาม”ี

เธอพดู ดว้ ยความสํานกึ ผดิ “สาม…ี ….” คําวา่ สามขี องเธอ ทําใหฉ้ นิ โมห่ านนัน้ รสู ้ กึ ไดถ้ งึ แรงกระตนุ ้ รอบๆกาย ของเขาทนั ที ซสู อื เยวย่ กมอื ขน้ึ มา กอ่ นจะไปจบั ใบหนา้ ของเขดว้ ยนํ้าตา “จะ ปลอ่ ยฉันแชน่ ํ้าอยา่ งนต้ี อ่ ไมไ่ ดน้ ะคะ” “ฉันเรยี กคณุ วา่ สามแี ลว้ คณุ จะรังแกฉันอกี ไมไ่ ดน้ ะ ” เธอเป็ นคนทม่ี เี สน่หม์ ากอยแู่ ลว้ ตอนนเี้ ธอทงั้ เมาทงั้ รอ้ งไห ้ ทงั้ รา่ ง ของเธอออดออ้ นเป็ นเหมอื นดอกกหุ ลาบทร่ี อใหค้ นมาเดด็ เขามองเธอ กอ่ นจะพดู เสยี งแหบวา่ “ยยั ขเ้ี มา” “รดู ้ ว้ ยหรอวา่ อะไรคอื การรงั แก?” สายตาทพ่ี รา่ มัวของซสู อื เยวม่ องเขา พรอ้ มกบั สา่ ยหนา้ เสยี งแหบของเขาดงั ขนึ้ : “ฉันจะสอนเธอเอง” เมอ่ื เสยี งนัน้ สน้ิ สดุ ลง ในอา่ งอาบน้ํากม็ รี า่ งของอกี คนเขา้ มาเพมิ่ ทนั ที …………

วนั ตอ่ มา เมอื่ เวลาเชา้ ตรมู่ าเยอื น แสดงพระอาทติ ยก์ ส็ าดสอ่ งเขา้ มาทางหนา้ ตา่ งหอ้ ง หนา้ ตา่ งทกุ บานในหอ้ งถกู เปิดออก ขา้ งๆกระจกบานหนา้ ตา่ งมี ผชู ้ ายคนหนง่ึ ยนื อยู่ แผน่ หลงั ของเขาหนั มาทางเธอ แลว้ กม็ อง ออกไปทางหนา้ ตา่ ง ผชู ้ ายคนนรี้ า่ งสงู แผน่ หลังของเขานัน้ เผยใหเ้ หน็ ความเย็นชาและ ความเยอ่ หยง่ิ ออกมา ซสู อื เยวต่ นื่ ขนึ้ มาดว้ ยความปวดหวั เมอื่ คนื เธอฝันรา้ ยมากๆ เธอมอี ะไรกบั ผชู ้ ายหนา้ ตาดคี นหนง่ึ ในอา่ ง อาบนํ้า แลว้ เธอกส็ วมเขาใหก้ บั ทา่ นชายฉนิ ในคนื เขา้ หอ้ งหอ ทกุ อยา่ งในความฝันนัน้ มนั เลอื นรางมากๆ เธอตอ้ งใชเ้ วลาอยนู่ าน กวา่ จะลมื ตาขนึ้ มา เพยี งเธอลมื ตาขน้ึ มาเธอก็เห็นแผน่ หลังของชายคนหนง่ึ ซสู อื เยว่ ตกใจจนพดู อะไรไมอ่ อก “คณุ คณุ !”

“คณุ คอื ใคร!” ทําไมในหอ้ งของเธอถงึ มผี ชู ้ ายละ่ ? รา่ งทตี่ วั สงู ใหญข่ องเขาดแู คแ่ ผน่ หลังก็รวู ้ า่ ไมใ่ ชท่ า่ นชายฉนิ ! แลว้ เขาคอื ใคร! หรอื วา่ เมอ่ื คนื เธอสวมเขาใหท้ า่ นชายฉนิ จรงิ ๆ? เมอ่ื ไดย้ นิ เสยี งทต่ี กใจของผหู ้ ญงิ คนขา้ งหลงั เขากห็ นั หนา้ กลบั มา มองเธอ “ตอ่ ไปเธอหา้ มดม่ื อกี นะ” เมอ่ื คนื เธอดม่ื เหลา้ ทม่ี มี ลู คา่ หลายลา้ นบาทไปเยอะมาก จรงิ ๆแลว้ เขาไมไ่ ดส้ นใจเรอื่ งราคาหรอก แตเ่ ขารสู ้ กึ ปวดใจมากท่ี เหลา้ พวกนัน้ มันไมม่ ผี ลติ แลว้ เมอ่ื พดู จบเขา้ ก็กา้ วเทา้ แลว้ กเ็ ดนิ จากไปดว้ ยความเย็นชา ซสู อื เยวย่ งั คงตกใจแลว้ กย็ ังไมไ่ ดส้ ติ เธอจําไดแ้ คว่ า่ เมอื่ คนื เธอเห็นขา่ วของ เฉงิ เซวยี นและเซยี่ งหวนั่ ฉงิ เธอจงึ เสยี ใจแลว้ ก็เลยดมื่ ไปนดิ หนงึ่ ตอ่ มา…….

“ไมใ่ ชม่ ัง้ ?” เธอมองมาทรี่ อยรักช้ําๆตามรา่ งกายของเธอกอ่ นทจ่ี ะรอ้ งไหอ้ ยา่ งไร ้ น้ําตา เมอ่ื คนื คอื คนื เขา้ หอของเธอกบั ทา่ นชายฉนิ แตเ่ ธอกลบั ไมไ่ ดร้ อ คณุ ชายคนนัน้ แลว้ เธอก็ยงั มอี ะไรกบั ผชู ้ ายแปลกหนา้ ในบา้ นขอเขา อกี หรอ………. และแลว้ ขา่ วลอื ทคี่ นอน่ื ๆเคยเลา่ ถงึ ความโหดเหย้ี มของคณุ ชายกด็ งั เขา้ มาในหขู องเธอทนั ที ซสู อื เยวค่ าดเดาไดเ้ ลยวา่ ในอนาคตเธอตอ้ งไมต่ ายดแี น่ๆ …….. ตอ่ ไปถงึ เธอจะกลา้ มากแคไ่ หน เธอก็จะไมด่ มื่ อกี แลว้ ! ตอนทเี่ ธอกําลังเอามอื กมุ หวั อยนู่ ัน้ จๆู่ เธอกไ็ ดย้ นิ เสยี งเคาะประตดู งั ขน้ึ รา่ งเล็กของซงิ หยนุ มองเขา้ มาหาเธออยา่ งเงยี บๆ “หวิ แลว้ ครับ” ตอนท่ี 6 สงิ่ ทสี่ ามสี มควรทํากบั ภรรยา