สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ1501-2000

ซสู อื เยวน่ กึ วา่ คลปิ ทฟี่ ๋ เู ชยี นเชยี นสง่ มาใหเ้ ธอนัน้ คงจะเหมอื นกบั อนั ทซ่ี งิ เฉนิ ใหเ้ ธอดู ทเี่ ป็ นภาพเธอเมาแลว้ แสดงอาการน่าเกลยี ด ออกมา เธอยน่ ควิ้ ออกมา คดิ อยากจะปิดไปดว้ ยความอบั อาย แตน่ กึ ไมถ่ งึ วา่ วนิ าทกี อ่ นทจ่ี ะปิดคลปิ ไป บนหนา้ จอก็ปรากฏใบหนา้ ของฉนิ โมห่ านออกมา บนใบหนา้ ทด่ี มู คี วามเครง่ ขรมึ ออกมานัน้ ของเขา ไดเ้ ต็มไปดว้ ย ความจรงิ จังและความรสู ้ กึ ทลี่ กึ ซงึ้ เขาบอกวา่ “พวกเธอไมเ่ คยอยใู่ นชว่ งเวลาเดยี วกนั และกไ็ มเ่ คยปรากฏตวั ขา้ ง กายผมในชว่ งเวลาเดยี วกนั ผมไมอ่ าจชงั่ วดั ไดว้ า่ ใครสําคญั กวา่ กนั ” “แตผ่ มรับรองไดว้ า่ ” “ในใจของผม น้ําหนักของซสู อื เยวไ่ มไ่ ดน้ อ้ ยไปกวา่ เฉนิ เชยี่ นอยา่ ง แน่นอน” นํ้าเสยี งทมุ ้ ตํา่ ของเขา เหมอื นกบั มพี ลังวเิ ศษ ซสู อื เยวก่ มุ โทรศพั ท์ จอ้ งมองเขาไปเงยี บๆอยนู่ าน

ผา่ นไปไดส้ กั พักใหญๆ่ เธอก็ไดห้ ลบั ตาลง เมอื่ เย็นวานเธออยากดม่ื เหลา้ เพราะวา่ ตอนบา่ ยเธอเห็นขา่ วฉนิ โม่ หานตามเยเ่ ชยี นจวิ่ กบั หยางชงิ โยวไปเยยี่ มเฉนิ เชย่ี น แตเ่ ธอไมเ่ คยคดิ มากอ่ นวา่ หลังจากทเี่ ธอเมาไปฉนิ โมห่ านจะพดู คําพดู อยา่ งนอ้ี อกไปตอ่ หนา้ กลอ้ ง อกี อยา่ งในคลปิ คนในกองทงั้ หมดกอ็ ยดู่ ว้ ย เขายอมพดู คําพดู แบบนอ้ี อกมาตอ่ หนา้ ทกุ คน ภายในใจของเธอมนั ก็รสู ้ กึ ซาบซงึ้ ใจขน้ึ มาจรงิ ๆ อนั ทจ่ี รงิ เธอไมไ่ ดอ้ ยากจะไรเ้ หตผุ ลวา่ เธอจะตอ้ งเป็ นหนงึ่ เดยี วในใจ เขา เพราะถงึ ยังไงผหู ้ ญงิ ทชี่ อื่ วา่ เฉนิ เชยี่ นคนนัน้ กเ็ จอเขามากอ่ นเธอ มี ลกู ใหเ้ ขามาแลว้ สองคน สดุ ทา้ ยกส็ ละชวี ติ ไป กอ่ นหนา้ เขาเธอเองกเ็ คยชอบเฉงิ เซวยี นเพราะวา่ เฉงิ เซวยี นเคยชว่ ย เธอมากอ่ นดว้ ยเหมอื นกนั ไมใ่ ชเ่ หรอ? สง่ิ ทซี่ สู อื เยวโ่ กรธและไมพ่ อใจก็คอื ตอนทฉี่ นิ โมห่ านไปเยย่ี มเฉนิ เชย่ี นทสี่ สุ านไมไ่ ดบ้ อกเธอเลย

เขาไมเ่ พยี งแตจ่ ะไมบ่ อกเธอ แตเ่ ขาถงึ กบั ไปดว้ ยกนั กบั เยเ่ ชยี นจว่ิ แลว้ กย็ ังมหี ยางชงิ โยวทงั้ สองคนนอ้ี กี นมี่ นั เป็ นการยนื ยันแลว้ ใชม่ ยั้ วา่ … ในใจของเขาแทจ้ รงิ แลว้ เขานัน้ ไมไ่ ดย้ อมรับเธออยา่ งแทจ้ รงิ ไมย่ อมใหเ้ ธอเขา้ ไปในชวี ติ ของเขา คดิ มาถงึ ตรงนแ้ี ลว้ หวั ใจของซสู อื เยวก่ ด็ งิ่ ฮวบลงไปทนั ที ในเวลานส้ี ายของฟ๋ เู ชยี นเชยี นกโ็ ทรเขา้ มา “สอื เยว่ เธอดสู ิ ทา่ น ชายฉนิ ของเธอชอบเธออยนู่ ะ!” “ตอ่ จากนไี้ ปก็อยา่ รสู ้ กึ ไมด่ ไี ปเลย!” “เขาพดู มาขนาดนแ้ี ลว้ !” ซสู อื เยวฝ่ ื นยม้ิ ออกไป “จะไปมปี ระโยชนอ์ ะไรกนั ?” “เธอรมู ้ ยั้ วา่ เมอื่ วานเป็ นวนั เกดิ ของเฉนิ เชย่ี นแมข่ องซงิ หยนุ ซงิ เฉนิ ” “เขาไปไหวเ้ ธอดว้ ยกนั กบั เยเ่ ชยี นจว่ิ ละหยางชงิ โยว แตก่ ลับไมบ่ อก ฉัน” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นทอ่ี ยทู่ างปลายสายนัน้ เงยี บไปสกั พักนงึ

“สอื เยว่ เธอเขา้ ใจผดิ ไปหรอื เปลา่ ?” “การเดนิ ทางของทา่ นชายฉนิ เมอ่ื วานนฉี้ ันรอู ้ ยนู่ ะ เขาไปทส่ี สุ าน จรงิ ๆ แตเ่ ขากไ็ มไ่ ดไ้ ปกบั คนทเ่ี ธอบอกนะ เขาไปเองคนเดยี ว ” ซสู อื เยวน่ ง่ิ อง้ึ ไป “แตฉ่ ันเห็นในขา่ ว…” ครัง้ นเี้ ป็ นตาทฟี่ ๋ เู ชยี นเชยี นสงสยั ขนึ้ มาบา้ งแลว้ “หรอื วา่ เขาจะไป สองครงั้ งนั้ เหรอ?” “สอื เยว่ เธอแน่ใจเหรอวา่ คนทเี่ ห็นในขา่ วเป็ นเขา มเี ผยใหเ้ ห็น หนา้ ?” ผชู ้ ายคนหนง่ึ ไปไหวศ้ พผหู ้ ญงิ คนนงึ สองครงั้ ในวนั เดยี ว มันจะ แปลกเกนิ ไปหน่อยมยั้ ? ฉนิ โมห่ านไมเ่ หมอื นกบั คนทจี่ ะแสดงออกหนา้ ออกมาอยา่ งนัน้ คําพดู ของฟ๋ เู ชยี นเชยี น ไดเ้ ตอื นสตซิ สู อื เยวข่ น้ึ มาโดยสมบรู ณ์ ถงึ แมว้ า่ ฉนิ โมห่ านจะรํา่ รวยมาก แตเ่ ขากถ็ อ่ มตวั มาโดยตลอด สทู ที่ สวม กระดมุ แขนเสอื้ นาฬกิ าทใี่ ช ้ ลว้ นแลว้ แตจ่ ะไมใ่ ชร่ นุ่ ทเ่ี ป็ นลมิ ิ เต็ดทงั้ สนิ้

ถงึ แมว้ า่ เสอ้ื ผา้ และเครอื่ งประดบั ของเขาจะแพง แตข่ อเพยี งแคม่ ใี จ อยากไดด้ ว้ ยใจจรงิ ก็จะซอื้ รนุ่ เดยี วกนั ไดอ้ ยแู่ ลว้ เธอกดั รมิ ฝี ปาก เปิดคอมทนั ที เมอ่ื เจอขา่ วเมอื่ วานแลว้ ก็เขา้ ไปอา่ น อกี ครงั้ เป็ นไปอยา่ งทค่ี ดิ เธอเจอชอ่ งโหวท่ ผ่ี ดิ ปกตโิ ผลอ่ อกมา มอื ของผชู ้ ายในคลปิ ขาวเนยี นเสยี จนดเู หมอื นวา่ จะไดร้ ับการบํารงุ มาอยา่ งดี แตใ่ นความจรงิ แลว้ — ฉนิ โมห่ านถงึ แมว้ า่ จะไมไ่ ดท้ ํางานทใ่ี ชแ้ รงงาน แตเ่ ขากเ็ ป็ นคนทไี่ ม่ ใสใ่ จกบั เรอื่ งเล็กๆนอ้ ยๆ เป็ นคนทท่ี ําหลากหลายอยา่ งดว้ ยตวั เอง บางครงั้ เขากจ็ ะเป็ นคนไปดแู ลดอกไมใ้ บหญา้ ทสี่ วนหลงั บา้ น บางครงั้ กจ็ ะไปเลน่ บอล ออกกําลังกายกบั คนอน่ื อยบู่ า้ ง มอื ของเขานัน้ หยาบกระดา้ งแบบผชู ้ าย จะตอ้ งไมใ่ ชม่ อื ทด่ี แู ลมาจนขาวเนยี นนุ่มอยา่ งแน่นอน ซสู อื เยวห่ ลบั ตาลง ความจรงิ มันไดป้ รากฏออกมาชดั เจนแลว้

ดงั นัน้ แลว้ เรอ่ื งทงั้ หมดเมอื่ วานนัน้ กค็ งจะเป็ นละครฉากหนง่ึ ทหี่ ยาง ชงิ โยวไดว้ างแผนเอาไวแ้ ลว้ เธอโทรศพั ทไ์ ปพลางเขา้ ลฟิ ตไ์ ปพลาง เพอื่ ใหซ้ สู อื เยวไ่ ดย้ นิ เรอื่ ง วนั เกดิ ของเฉนิ เชยี่ นเมอ่ื วานนี้ จากนัน้ กถ็ า่ ยทอดขา่ วในทวี ไี ปอยา่ งใหญโ่ ตอกี ที เพราะวา่ เธอไดท้ ง้ิ ปมเรอื่ งเอาไวต้ อ่ หนา้ ซสู อื เยวม่ ากอ่ นแลว้ ดงั นัน้ แลว้ ตอนทเี่ พยี งแคเ่ หน็ แขนเสอื้ และกระดมุ ตรงแขนเสอ้ื ทคี่ นุ ้ เคยนัน้ เธอกไ็ ดค้ ดิ วา่ เป็ นมอื ของฉนิ โมห่ านไปโดยปรยิ าย “สอื เยว่ ขา่ วทเ่ี ธอพดู ฉันเองก็เจอแลว้ เหมอื นกนั ” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นทอี่ ยทู่ างปลายสายยน่ ควิ้ ออกมา “เธอไมค่ ดิ วา่ มัน แปลกเหรอ?” “หยางชงิ โยวหลอ่ นมันนับวา่ เป็ นดาราเบอรใ์ หญอ่ ะไรกนั แคไ่ ปเซน่ ไหวส้ สุ าน มอี ะไรใหส้ อ่ื ตอ้ งถา่ ยไปรายงานขา่ วกนั ?” ซสู อื เยวห่ รตี่ าลง “มันแปลกมาก” เธอเกอื บจะเชอ่ื ไปแลว้ จรงิ ๆ “เชยี นเชยี น เธอบอกวา่ เธอรวู ้ า่ เมอื่ วานฉนิ โมห่ านไปสสุ านมา?”

“อมื !” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นตอบรบั ออกมา “ฉันมศี พของคณุ ครสู มยั ม.ปลายคน หนงึ่ อยทู่ ส่ี สุ านนัน้ เมอื่ วานเป็ นวนั ครบรอบของทา่ นพอดี ฉันเอา ดอกไมไ้ ปใหท้ า่ น ตอนทไ่ี ปกเ็ ห็นทา่ นชายฉนิ ” “เขาถอื ดอกไมช้ อ่ หนงึ่ ยนื พดู อยกู่ บั ป้ายหลมุ ฝังศพอยตู่ รงดา้ นหนา้ หลมุ ศพของผหู ้ ญงิ คนนัน้ ” “ฉันไดย้ นิ อยไู่ กลๆเหมอื นกบั วา่ เขาจะเอย่ ชอ่ื ของเธอขนึ้ มา” “เพราะวา่ เป็ นสสุ านมยั้ ละ่ ฉันเลยไมค่ อ่ ยกลา้ เขา้ ไปทกั ทายเขา เทา่ ไหรน่ ัก เดมิ ทกี ็อยากโทรบอกเรอื่ งนกี้ บั เธออยหู่ รอก แตใ่ ครจะรู ้ ละ่ วา่ พอออกไปแลว้ จะไดเ้ จอเพอื่ นสมัยเรยี นทเ่ี อาดอกไมม้ าใหค้ รู อกี คนหนงึ่ พอคยุ กนั ก็ลมื ไปเลย!” ซสู อื เยวย่ กมอื ขนึ้ มายนั หนา้ ผากไปดว้ ยความจนใจ ดงั นัน้ แลว้ เมอื่ วานฉนิ โมห่ านไมเ่ พยี งแตจ่ ะไมไ่ ดไ้ ปทําเซน่ ไหวท้ ี่ สสุ านพรอ้ มกบั ผหู ้ ญงิ ทงั้ สองคนนัน้ แตย่ ังเอย่ ชอื่ เธอขนึ้ มาตอ่ หนา้ หลมุ ศพของเฉนิ เชย่ี นอกี ดว้ ย? เธอทอดถอนหายใจออกมา

“เชยี นเชยี น ฉันคดิ วา่ เมอ่ื วานทฉ่ี ันโกรธ ดม่ื เหลา้ ดม่ื ไปโดยเปลา่ ประโยชนเ์ ลยส”ิ ทงั้ หมดมนั เป็ นเรอื่ งโกหกทงั้ นัน้ มันเป็ นแผนของเยเ่ ชยี นจวิ่ กบั หยาง ชงิ โยว “เธอไมไ่ ดด้ มื่ ไปโดยเปลา่ ประโยชนน์ ะ” น้ําเสยี งของฟ๋ เู ชยี นเชยี นออ่ นโยนออกมา “เมอ่ื วานทกุ คนตา่ งก็ดู เธอดม่ื กนั ทงั้ นัน้ แลว้ ยังพดู คยุ ถกเถยี งกนั ดว้ ยนะ!” ซสู อื เยว่ “…” เธอหวงั วา่ ทกุ คนจะลมื สภาพทนี่ ่าขายหนา้ เมอื่ วานของเธอไปให ้ หมด แตก่ ารจะใหท้ กุ คนลมื กนั ไปนัน้ อยา่ งแรกเลยกต็ อ้ งใหค้ นอนื่ ไมม่ สี ง่ิ ทจี่ ะนําไปสกู่ ารคดิ ถงึ เรอ่ื งนัน้ เสยี กอ่ น เธอนกึ ขนึ้ มาไดว้ า่ คลปิ ของซงิ เฉนิ ยังมไี ฟลส์ ํารองอยทู่ ฉี่ นิ โมห่ าน ดว้ ยอกี … “ฉันคดิ วา่ ในใจของฉนิ โมห่ านมเี ธออยนู่ ะ”

ฟ๋ เู ชยี นเชยี นทอี่ ยทู่ างปลายสายวเิ คราะหอ์ อกมาอยา่ งจรงิ จัง “เธอ ไปขอโทษเขาดว้ ยความจรงิ ใจ บอกวา่ จากนไ้ี ปเธอรับปากวา่ จะไม่ เป็ นอยา่ งนอี้ กี ฉันคดิ วา่ เขาคงจะชว่ ยเธอทําลายคลปิ นัน้ ไปนะ ” ซสู อื เยวเ่ มม้ รมิ ฝี ปากออกมา “ขอโทษงัน้ เหรอ…” “เธอกต็ อ้ งขอโทษอยแู่ ลว้ ส!ิ ” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเบป้ ากออกมา “เธอรหู ้ รอื เปลา่ วา่ คนสถานะอยา่ งฉนิ โม่ หาน ประกาศออกสสู่ าธารณะวา่ ชอบเธอ มนั ไมง่ า่ ยเลยนะ ” “แตผ่ ลทอี่ อกมาละ่ กอ่ นหนา้ คนเขาเพงิ่ จะบอกไปวา่ ความสมั พันธ์ ทกุ อยา่ งของพวกเธอดหี มดไปหยกๆ แตต่ อนหลงั เธอกไ็ ปดม่ื เหลา้ ในทท่ี นี่ ่าหดหแู่ ลว้ บอกวา่ เขาไมช่ อบเธอ ถา้ ฉันเป็ นฉนิ โมห่ าน ฉัน จะตอ้ งหอ่ เหยี่ วใจตายแน่เลย!” ซสู อื เยว่ “…” หลงั จากทว่ี างสายจากฟ๋ เู ชยี นเชยี นไปแลว้ ซสู อื เยวก่ ็นอนอยบู่ น เตยี งอยนู่ าน จนตอนทเ่ี ธอลกุ ขนึ้ มาจากเตยี งอกี ครัง้ เวลากป็ าไปสบิ โมงกวา่ แลว้ เธอตดั สนิ ใจวา่ จะทําอาหารอรอ่ ยๆไปใหฉ้ นิ โมห่ านเป็ นอาหารกลาง วนั ทท่ี ําดว้ ยใจเพอื่ เป็ นการไถโ่ ทษสกั หน่อย

บอกวา่ จะทําเธอกท็ ํา หญงิ สาวลงไปดา้ นลา่ ง เปิดมาเจอปลาทเี่ ขาชอบมากอยใู่ นครวั อาหารสามอยา่ งกบั ซปุ อยา่ งนงึ เธอเอากบั ขา้ วใสใ่ นกระตกิ เก็บความรอ้ นทส่ี ะอาด หว้ิ ไปทฉ่ี นิ ซอื่ กร๊ปุ ยนื อยทู่ ห่ี นา้ ประตทู างเขา้ ฉนิ ซอ่ื กรปุ๊ ฉนิ โมห่ านเลกิ สายตาขน้ึ มอง ตกึ ทส่ี งู เสยี ดฟ้า ภายในใจกร็ อ้ งอทุ านออกมามากมาย มนิ ่าซจู นิ่ เฉงิ ถงึ ไดพ้ ยายามเกยี่ วดองกบั ฉนิ โมห่ านเสยี ใหไ้ ด ้ ฉนิ โมห่ านทดี่ ําเนนิ ธรุ กจิ ทม่ี มี ลู คา่ มากมายขนาดนี้ ถา้ ไมเ่ ป็ น เพราะวา่ ขา่ วลอื ทเ่ี กนิ ไปตอนนัน้ ตระกลู ซกู ไ็ มม่ คี ณุ สมบตั ทิ จี่ ะมา สรา้ งความสมั พนั ธก์ บั ฉนิ โมห่ านไดเ้ ลยจรงิ ๆ เธอเองก็ไมม่ คี ณุ สมบตั ทิ จ่ี ะมาแตง่ งานกบั เขาดว้ ยเหมอื นกนั อยตู่ รงประตทู างเขา้ ตกึ อยนู่ าน ในทส่ี ดุ ซสู อื เยวก่ ไ็ ดส้ ดู หายใจเขา้ ลกึ ๆแลว้ กา้ วเทา้ เดนิ เขา้ ไป แตเ่ ธอนกึ ไมถ่ งึ วา่ ทนั ทที เี่ ธอเขา้ ไปในตวั อาคาร ก็บงั เอญิ เจอกบั เย่ เชยี นจว่ิ ทเ่ี ดนิ ออกมาจากดา้ นในพอดี

ตอนท่ี 162 ฉนั ตงั้ ใจจะมาเพอื่ ขอโทษคณุ โดยเฉพาะ “เฮ”้ เยเ่ ชยี นจวิ่ มองผหู ้ ญงิ คนตรงหนา้ “เธอมาทนี่ ที่ ําไม?” ซสู อื เยวเ่ องกย็ มิ้ ออกมาอยา่ งเย็นชาเชน่ กนั “แลว้ เธอมาทําอะไร ทนี่ ?่ี ” “ฉันเป็ นพนักงานของทน่ี ไี่ ง” เยเ่ ชยี นจว่ิ ยมิ้ เยาะเยย้ ออกมา “ซสู อื เยว่ เธอไมร่ ใู ้ ชม่ ัย้ ละ่ ? ฉันเป็ น ผชู ้ ว่ ยอยทู่ ฉี่ นิ ซอื่ กรปุ๊ น่ะ สามารถเจอกบั ฉนิ โมห่ านไดท้ กุ เมอ่ื เลย ” ซสู อื เยวเ่ หมอื นกบั กําลงั คดิ อะไรอยู่ “ผชู ้ ว่ ย?” “เป็ นผชู ้ ว่ ยจําพวกทก่ี างรม่ ถอื รองเทา้ ใหศ้ ลิ ปินฉันเจอทก่ี องถา่ ย จําพวกนัน้ ?” สหี นา้ ของเยเ่ ชยี นจวิ่ ดยู ํา่ แยอ่ อกมาทนั ที “เธอไมเ่ ขา้ ใจความหมาย ของคําวา่ ผชู ้ ว่ ยฉันกไ็ มโ่ กรธเธอหรอกนะ ใครใชใ้ หเ้ ธอมี ประสบการณ์ตนื้ เขนิ กนั ละ่ ”

พดู จบ เธอกห็ ลบุ ตาลงมองกระตกิ เก็บความรอ้ นในมอื ของซสู อื เยว่ “ทําไม คดิ อยากจะทําตวั เป็ นภรรยาทด่ี ี เอาขา้ วมาให ?้ ” “น่าเสยี ดายจัง ทไ่ี มว่ า่ เธอจะพยายามแคไ่ หน กเ็ ทยี บเฉนิ เชยี่ น ไมไ่ ดอ้ ยดู่ !ี ” ซสู อื เยวแ่ สยะยม้ิ มมุ ปากออกมา “เฉนิ เชย่ี นดมี ากเลยเหรอ?” “แน่นอนอยแู่ ลว้ !” เยเ่ ชยี นจวิ่ สง่ เสยี งเฮอะเสยี งเย็นออกมา ถงึ ยังไงเฉนิ เชยี่ นผหู ้ ญงิ คน นไ้ี มม่ อี ยจู่ รงิ อยแู่ ลว้ เป็ นคนทเี่ ธอกบั หยางชงิ โยวปัน้ แตง่ กนั ขน้ึ มา เธอจะพดู ยังไงไปก็ไดท้ งั้ นัน้ ? คดิ มาถงึ ตรงนแ้ี ลว้ เธอก็ยม้ิ เย็นออกมา “เฉนิ เชย่ี นเป็ นดกี วา่ เธอเป็ น พนั เทา่ หมนื่ เทา่ เธอมนั นับวา่ เป็ นตวั อะไรกนั ! ” ซสู อื เยวเ่ องกไ็ ดย้ ม้ิ เย็นออกมาเชน่ เดยี วกนั “ในเมอ่ื เฉนิ เชย่ี นดกี วา่ ฉันเป็ นพันเทา่ หมนื่ เทา่ ทําไมเธอถงึ ไดม้ าเป็ นเพอื่ นกบั คนอยา่ งเธอ กนั ” เยเ่ ชยี นจวิ่ ตอบกลบั มาโดยทนั ที “เธอหมายความวา่ อะไร?” “ความหมายก็คอื …”

ซสู อื เยวแ่ สยะรมิ ฝี ปากออกมา “ฉันกําลังดถู กู เธออยยู่ งั ไงละ่ ” “หวั ใสรว่ มกนั แสดงละครกบั หยางชงิ โยว แสดงกนั สนุกมยั้ ?” “ฉันคดิ วา่ เธอควรจะเขา้ วงการบนั เทงิ การแสดงนัน้ แสดงไดไ้ มเ่ ลว เลย ตอ้ งการใหฉ้ ันชว่ ยแนะนําผกู ้ ํากบั ใหม้ ยั้ ?” พดู จบ เธอก็เหมอื นกบั วา่ จะนกึ อะไรขนึ้ มาได ้ “จรงิ สิ ลมื ไปเลยวา่ เธอเป็ นนักแสดงไมไ่ ดห้ รอก” “จะเป็ นนักแสดงอยา่ งนอ้ ยๆกต็ อ้ งหนา้ ตาดไู ดห้ น่อย ” พดู จบหญงิ สาวกไ็ ดก้ า้ วเขา้ ไปในตกึ เยเ่ ชยี นจว่ิ ยนื อยตู่ รงทเี่ ดมิ ถลงึ ตาจอ้ งมองเงารา่ งเบอ้ื งหลังทเ่ี ดนิ จากไปของเธอ กระทบื เทา้ ออกมาอยา่ งแรง …… ตอนทซี่ สู อื เยวห่ วิ้ กระตกิ เกบ็ ความรอ้ นไปถงึ หอ้ งทํางานของฉนิ โม่ หาน ภายในหอ้ งกไ็ มม่ ใี ครเลยสกั คนเดยี ว เธอกค็ วา้ เลขาของฉนิ โมห่ านตรงหนา้ ประตมู าได ้ ทนั ทที เ่ี ลขาเจอเธอ กไ็ ดย้ ม้ิ ออกมา “คณุ ผหู ้ ญงิ สวสั ดคี รบั ”

ซสู อื เยวเ่ กดิ อาการไมค่ าดคดิ ขนึ้ มา “รจู ้ กั ฉัน?” “แน่นอนอยแู่ ลว้ ครบั !” เลขายม้ิ ออกมา “เมอ่ื หลายวนั กอ่ นทา่ นประธานของพวกเราได ้ ประกาศสารภาพรกั คณุ ในขา่ วน่ะครับ ผมจะไมร่ จู ้ ักคณุ ไดย้ ังไง ?” ซสู อื เยวย่ มิ้ ออกมาดว้ ยความเขนิ อายเล็กนอ้ ย ความรสู ้ กึ ผดิ ในใจทม่ี ตี อ่ ฉนิ โมห่ านเพมิ่ มากขนึ้ ไปอกี เขาดกี บั เธอตงั้ ขนาดนี้ เธอยงั จะไปสงสยั เขาอกี … “คณุ ผหู ้ ญงิ คณุ มาหาทา่ นประธานใชม่ ัย้ ละ่ ครับ ?” เลขาเหน็ กระตกิ เก็บความรอ้ นในมอื ซสู อื เยว่ “ทา่ นประธานยังประชมุ อยเู่ ลยครับ ใหผ้ มพาคณุ ไปรออยทู่ ดี่ า้ นนอกหอ้ งประชมุ มัย้ ครับ ?” ซสู อื เยวอ่ ยากจะปฏเิ สธออกไป แตเ่ ลขาก็ไดพ้ ดู ออกมาอกี วา่ “ถา้ ทา่ นประธานประชมุ เสร็จแลว้ ออกมา เหน็ คณุ ผหู ้ ญงิ หว้ิ ป่ินโตเอามอ้ื เทย่ี งมาใหเ้ ขาเป็ นสงิ่ แรก เขาจะตอ้ งดใี จจนเนอื้ เตน้ ไปเลยครบั !” ซสู อื เยวเ่ งยี บไปชวั่ ขณะ

เพอ่ื ทจี่ ะไดเ้ ห็นวา่ ฉนิ โมห่ านจะดใี จจนเนอื้ เตน้ ออกมายงั ไง เธอก็ได ้ ตดั สนิ ใจทจี่ ะเดนิ ตามเลขาไป หอ้ งประชมุ อยตู่ รงอกี ดา้ นนงึ ของทางเดนิ กนั้ ดว้ ยหนา้ ตา่ งยาวถงึ พนื้ ขนาดใหญ่ ซสู อื เยวส่ ามารถมองเห็นภาพ ผชู ้ ายคนนัน้ กําลงั ฟังการรายงานอยา่ งตงั้ อกตงั้ ใจไดอ้ ยา่ งชดั เจน แววตาของเขาเฉยเมย สายตาจรงิ จงั เอยี งหเู ล็กนอ้ ย ฉนิ โมห่ านกําลังตงั้ ใจฟังการรายงานของพนักงานอยู่ ภายในใจของซสู อื เยวอ่ บอนุ่ ใจขนึ้ มาเล็กนอ้ ย ผชู ้ ายคนน้ี ตา่ งจากภาพลักษณท์ า่ นประธานเผด็จการทไ่ี มเ่ คารพ ใครจําพวกนัน้ จากในจนิ ตนาการของเธอไปมากโข เขาไมใ่ ชค่ นจําพวกทว่ี า่ วนั วนั นงึ เอาแตพ่ ดู เรอื่ งเงนิ แลว้ ก็ไมใ่ ชค่ นที่ จะรงั แกคนอน่ื เพยี งเพราะวา่ คนอนื่ เขายงั เดก็ ไมม่ ปี ระสบการณ์ เพยี งพอจําพวกนัน้ ใบหนา้ ของเขาดงู ดงามเอาการเอางาน ใหอ้ ารมณ์ความเผด็จการที่ เป็ นเอกลกั ษณ์เฉพาะผชู ้ ายอยหู่ ลายสว่ น และมอื ทก่ี ําลงั จบั แฟ้มเอกสารอยนู่ ัน้ …

เหมอื นอยา่ งทซี่ สู อื เยวค่ ดิ เอาไวไ้ มม่ ผี ดิ เพย้ี น หยาบกรา้ น และเตม็ ไปดว้ ยกําลัง มันไมใ่ ชม่ อื ขาวเนยี นนุ่มขา้ งนัน้ ทอี่ ยใู่ นคลปิ เมอื่ วานเลย เหน็ มอื ทงั้ สองขา้ งอยา่ งน้ี ซสู อื เยวอ่ ดไมไ่ ดท้ จี่ ะยม้ิ ออกมา ยมิ้ เยาะตวั เอง เธอนกึ วา่ ตวั เองรจู ้ กั ฉนิ โมห่ านเพยี งพอแลว้ แตจ่ นเมอื่ ถกู หลอกครัง้ นี้ เธอถงึ ไดร้ ชู ้ ดั วา่ เธอเพยี งแคค่ ดิ ไปเองวา่ เธอรจู ้ กั เขาดแี ลว้ เทา่ นัน้ เอง สว่ นเขานัน้ กลับเขา้ ใจเธอไปอยา่ งจรงิ จังมาโดยตลอด ฟ๋ เู ชยี นเชยี นพดู ถกู แทจ้ รงิ แลว้ เธอควรจะขอโทษฉนิ โมห่ านเสยี แน่นอนวา่ เธอเองก็หวงั วา่ ฉนิ โมห่ านกจ็ ะขอโทษเธอเหมอื นกนั หรอื ไมก่ ็จะไมข่ อโทษกนั ก็ได ้ เธอหวงั วา่ เธอจะสามารถสํานกึ ผดิ ได ้ สกั หน่อย ในเมอื่ เขาไมไ่ ดไ้ ปเยยี่ มเฉนิ เชย่ี นดว้ ยกนั กบั กบั เยเ่ ชยี นจวิ่ หยางชงิ โยว ทําไมไมเ่ รยี กเธอ?

เป็ นเพราะวา่ ยังคดิ วา่ เธอเป็ นคนนอกในชวี ติ ของเขาอยหู่ รอื เปลา่ ? ในตอนทซี่ สู อื เยวก่ ําลงั คดิ ฟ้งุ ซา่ นไปเรอื่ ยอยนู่ ัน้ เอง เธอก็รับรไู ้ ดถ้ งึ สายตาทร่ี อ้ นแรงพาดผา่ นเขา้ มา หญงิ สาวยน่ คว้ิ ออกมา มองไปทางสายตานัน้ ทนั ที อกี ฝั่งทกี่ นั้ ดว้ ยหนา้ ตา่ งทยี่ าวจรดพนื้ บานใหญ่ เธอมองเหน็ ชายท่ี กําลังประชมุ อยดู่ า้ นในอยา่ งชดั เจน ดวงตาทสี่ งบนง่ิ คนู่ ัน้ ของเขากําลังจอ้ งมองเธอนงิ่ เหมอื นกบั มอี ะไร จะพดู ดวงตาทงั้ สองคไู่ ดส้ บเขา้ หากนั ซสู อื เยวย่ มิ้ ออกมาอยา่ งเขนิ อาย เล็กนอ้ ย ทํามอื สง่ สญั ญาณใหเ้ ขาประชมุ ตอ่ แลว้ ก็หนั กลับมาน่ัง กอดกระตกิ เกบ็ ความรอ้ นรออยดู่ า้ นนอกตอ่ ไป บรรยากาศภายในหอ้ งประชมุ ไดเ้ ปลยี่ นมาเขา้ ใจยากขน้ึ มา เจา้ นายทเ่ี ครง่ ขรมึ มาโดยตลอด บนใบหนา้ ไดป้ รากฏรอยยมิ้ ออกมา ผคู ้ นทกี่ ําลงั ประชมุ กนั อยนู่ ัน้ ตา่ งพากนั ตกตะลงึ กนั ออกมา ทกุ คนมองออกไปดา้ นนอกกนั ทนั ที—

ดา้ นนอกประตู ผหู ้ ญงิ ทสี่ วยสดุ ๆคนนัน้ กําลงั น่ังอยบู่ นมา้ นั่งดา้ นนอก กําลงั กอดกระตกิ เกบ็ ความรอ้ นอยใู่ นออ้ มแขน นั่งอยอู่ ยา่ งเรยี บรอ้ ย เหมอื นกบั เดก็ ม.ตน้ ทกี่ ําลงั รอสอบรายเดอื นมากเลย คนทอ่ี ยภู่ ายในหอ้ งประชมุ หนั มองหนา้ กนั ผหู ้ ญงิ คนนแี้ ทจ้ รงิ แลว้ ไมไ่ ดเ้ ป็ นคนแปลกหนา้ สําหรบั ทกุ คนเลย เพราะวา่ เมอื่ สองวนั กอ่ น ฉนิ โมห่ านเจา้ นายทเี่ ยอื กเย็นเครง่ ขรมึ ตอ่ หนา้ พวกเขาคนนัน้ เป็ นคนเปิดการแถลงขา่ วยอมรบั ตอ่ หนา้ คนทวั่ โลกวา่ เขาชอบเธอ อกี ทงั้ ยังชอบเธอเอามากๆ ถงึ ขนาดทท่ี ําเอาเขา กลายเป็ นยอดสามคี นนงึ เลยทเี ดยี ว เรอื่ งน้ี ไดเ้ ป็ นเรอื่ งทพี่ ดู คยุ กนั ดว้ ยความรนื่ รมยภ์ ายในบรษิ ัท เหลา่ ผคู ้ นไดส้ อื่ สารกนั ทางสายตากนั อยแู่ ป๊ บนงึ พนักงานคนนัน้ ทกี่ ําลงั ทําการรายงานอยกู่ ไ็ ดเ้ รง่ ความเร็วในการ รายงานขนึ้ รวบรดั ตรงสว่ นทม่ี ันยงุ่ ยากใหง้ า่ ยขนึ้ จวบจนบรรลถุ งึ เป้าหมาย หลงั จากทผี่ า่ นไปหา้ นาที การประชมุ ก็สนิ้ สดุ ลง ซสู อื เยวร่ บี ยนื ขน้ึ มาทนั ที

ประตหู อ้ งประชมุ เปิดออก พนักงานทอ่ี อกมาคนแรก ทนั ทที เี่ ดนิ ออกมากไ็ ดท้ กั ทายซสู อื เยวอ่ อกมาอยา่ งกระตอื รอื รน้ “คณุ ผหู ้ ญงิ ของทา่ นประธานสวสั ดคี รับ!” คณุ ผหู ้ ญงิ ของทา่ นประธาน… ซสู อื เยวย่ ังปรับตวั กบั ชอ่ื เรยี กนไี้ มไ่ ดเ้ ล็กนอ้ ย เธอยมิ้ ออกมาอยา่ งกระอกั กระอว่ น “สวสั ดคี ะ่ ” ถงึ แมว้ า่ เธอจะไมร่ จู ้ กั พวกเขา แตเ่ ธอก็รสู ้ กึ วา่ รอยยม้ิ ของพวกเขานัน้ จรงิ ใจกนั ทงั้ นัน้ เลย ดงั นัน้ แลว้ เธอกเ็ ลยทกั ทายพวกเขาแตล่ ะคนไปดว้ ยความตงั้ อก ตงั้ ใจ พรอ้ มกลา่ วลาไปกบั แตล่ ะคน เพยี งไมน่ าน คนในหอ้ งประชมุ ก็ออกกนั ไปจนเหลอื เพยี งแคฉ่ นิ โม่ หานคนเดยี ว หลงั จากตรงทางเดนิ เงยี บลง ซสู อื เยวก่ ็ไดห้ นั หนา้ ไปมองดา้ นใน หอ้ งประชมุ ไปตามสญั ชาตญาณ ในเวลานัน้ เอง ชายทอ่ี ยภู่ ายในหอ้ งประชมุ คนนัน้ กก็ ําลงั มองเธออยู่ ชายหนุ่มเอามอื ขา้ งนงึ มาเทา้ คาง แลว้ นั่งยม้ิ ออกมา

สวยตาแบบนัน้ ของเขาทําใหบ้ นใบหนา้ ของซสู อื เยวอ่ ดไมไ่ ดท้ จี่ ะ แดงออกมา เธอเมม้ รมิ ฝี ปาก เตรยี มทจ่ี ะหวิ้ กระตกิ เกบ็ ความรอ้ นเดนิ เขา้ ไป ชาย ทอ่ี ยดู่ า้ นในกลบั ลกุ ขน้ึ มาแทน เขาสาวเทา้ กา้ วใหญๆ่ เดนิ เขา้ มาหยดุ อยตู่ รงหนา้ เธอ บนใบหนา้ ประดบั ไปดว้ ยรอยยม้ิ “ทําไม จๆู่ ก็วา่ งเอามอื้ เทย่ี งมาใหผ้ ม?” ซสู อื เยวเ่ มม้ รมิ ฝี ปาก “ฉันตงั้ ใจมาขอโทษคณุ โดยเฉพาะ” ตอนที่ 163 ผมจะตายไปพรอ้ มกบั คณุ มาขอโทษ… ฉนิ โมห่ านมองเธอไปนง่ิ ๆอยสู่ กั พกั นงึ มมุ ปากก็อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะปรากฏ รอยยมิ้ ออกมา “ไปหอ้ งทํางานผมเถอะ” ซสู อื เยวล่ งั เลไปชวั่ ขณะ แลว้ ก็ไดต้ อบรับออกมา “คะ่ ” หอ้ งประชมุ ยังไงมันกเ็ ป็ นสถานทใี่ นการประชมุ

อกี อยา่ งทนี่ ก่ี ม็ หี นา้ ตา่ งกระจกใสยาวจรดพนื้ ขนาดใหญ่ ไมว่ า่ จะเป็ น ใคร ขอเพยี งแคย่ นื อยตู่ รงทางเดนิ กจ็ ะสามารถมองเห็นการกระทํา และทา่ ทางของพวกเขาไดอ้ ยา่ งชดั เจน มันไมใ่ ชส่ ถานทท่ี ดี่ ที จี่ ะเหมาะกบั การกนิ ขา้ วพดู คยุ กนั เลยจรงิ ๆ คดิ ถงึ ตรงนแ้ี ลว้ เธอกห็ ยดุ ฝี เทา้ ทกี่ ําลงั จะเขา้ ไปลง แลว้ ยนื รอเขา ออกมาอยตู่ รงหนา้ ประตไู ปอยา่ งวา่ งา่ ย รา่ งสงู ใหญข่ องชายหนุ่มเดนิ ออกมาจากหอ้ งประชมุ รบั กระตกิ เก็บ ความรอ้ นในมอื เธอไปวางไวใ้ นมอื ขา้ งซา้ ยอยา่ งเป็ นธรรมชาติ มอื ขวากก็ มุ มอื ของเธอเอาไว ้ มอื ใหญข่ องชายหนุ่มแหง้ กรา้ น ประดบั ไปดว้ ยความรสู ้ กึ ทท่ี ําใหร้ สู ้ กึ สงบใจขนึ้ มา มอื ใหญข่ องเขาหอบหมุ ้ มอื เล็กทงั้ หมดของเธอเอาไว ้ เหมอื นกบั เมอ่ื กอ่ นทเี่ ขาคอยปกป้องเธอมาโดยตลอด ทําใหร้ สู ้ กึ หวนั่ ไหว หวั ใจเตน้ แรงขนึ้ มา มอื ของทงั้ สองคนจับจงู กนั อยตู่ รงทางเดนิ มอื ขา้ งหนงึ่ ของฉนิ โมห่ านหวิ้ กระตกิ เกบ็ ความรอ้ นเอาไว ้ มอื อกี ขา้ งนงึ กไ็ ดจ้ งู มอื เธอเอาไว ้

มอื ขา้ งหนง่ึ ของซสู อื เยวไ่ ดถ้ กู เขาจับจงู เอาไว ้ มอื อกี ขา้ งหนงึ่ ไมม่ ที ี่ ใหว้ างไปอยา่ งควบคมุ ตวั เองเอาไว ้ นเ่ี ป็ นครงั้ แรกทเี่ ธอกบั เขาจบั มอื กนั ในทส่ี าธารณะ เธอมคี วามรสู ้ กึ ไมส่ บายใจเล็กนอ้ ย แตส่ ง่ิ ทอ่ี ยภู่ ายในใจมนั มากกวา่ เป็ นความรสู ้ กึ หวานชนื่ ทไี่ มอ่ าจอธบิ ายออกมาได ้ “ตน่ื เตน้ ?” เสยี งทมุ ้ ตํา่ ของชายหนุ่มดงั ขน้ึ มาขา้ งๆใบหู ซสู อื เยวพ่ ยกั หนา้ ตอบรบั ไปตามสญั ชาตญาณ “นดิ หน่อย” เมอื่ กอ่ น ขนาดเธอรักกนั กบั เฉงิ เซวยี น ทงั้ หมดมนั ก็ไดฝ้ ังอยใู่ ตด้ นิ ไปหมด แตไ่ หนแตไ่ รมากไ็ มเ่ คยจงู มอื แสดงความรักออกมาอยา่ งเปิดเผย อยา่ งนมี้ ากอ่ นเลย “ชนิ แลว้ กด็ ”ี ชายหนุ่มทก่ี ําลังจงู เธออยนู่ ัน้ ไดย้ กยมิ้ ออกมาเล็กนอ้ ย เพอื่ การดแู ล จังหวะการกา้ วเทา้ ของเธอ ขายาวๆของชายหนุ่มไดเ้ ดนิ ไปอยา่ ง ชา้ ๆ “ผมเองก็ครัง้ แรกเหมอื นกนั ”

ซสู อื เยวเ่ บป้ ากออกมา พยายามคลายความเกอ้ เขนิ ของตวั เองลง “แตฉ่ ันคดิ วา่ ดเู ชยี่ วชาญมากเลยนะคะ” “เชย่ี วชาญมาจากการเรยี นรดู ้ ว้ ยตวั เอง” ในนํ้าเสยี งทมุ ้ ตํา่ ของชายหนุ่มไดป้ ระดบั ไปดว้ ยทา่ ทยี มิ้ แยม้ มี ความสขุ อยหู่ ลายสว่ น “เหมอื นกบั บนเตยี งนอน เรอ่ื งจําพวกน้ี ไม่ จําเป็ นตอ้ งมคี รู” ใบหนา้ ของซสู อื เยวแ่ ดงออกมาโดยสมบรู ณ์ ทงั้ สองคนเดนิ กนั ไปอยสู่ กั พักนงึ กไ็ ดเ้ จอกบั พนักงานหลายคนที่ กลับมาหลังจากทก่ี นิ ขา้ วเสร็จ พนักงานไดท้ กั ทายพวกเขาไปดว้ ยความนอบนอ้ ม “ทา่ นประธาน คณุ ผหู ้ ญงิ ของทา่ นประธานสวสั ดคี ะ่ ” “อมื ” ฉนิ โมห่ านพยกั หนา้ รบั ออกมานง่ิ ๆ ซสู อื เยวย่ ม้ิ ไปทางเหลา่ พนักงานไปอยา่ งไมเ่ ป็ นธรรมชาติ “สวสั ดี ทกุ คน”

คงจะเป็ นเพราะวา่ นกึ ไมถ่ งึ วา่ ซสู อื เยวจ่ ําตอบกลบั พวกเขาไปอยา่ งนี้ พนักงานหลายคนกไ็ ดย้ มิ้ ออกมาอยา่ งประหลาดใจ แลว้ กไ็ ดเ้ ดนิ ผา่ นพวกเขาออกไป “ทา่ นประธานชอบคณุ ผหู ้ ญงิ ทา่ นนจ้ี รงิ ๆเลยนะเนยี่ นกึ ไมถ่ งึ วา่ จะมี วนั ทไี่ ดเ้ ห็นทา่ นประธานไดโ้ ชวค์ วามรกั ออกมาอยา่ งน!้ี ” “นกึ ไมถ่ งึ วา่ คณุ ผหู ้ ญงิ จะสวยขนาดนี้ แลว้ กย็ งั เป็ นคนเขา้ หางา่ ยเป็ น กนั เองขนาดนี้…” “เหมาะสมกนั มากเลยจรงิ ๆ! สาวสวยคกู่ บั หนุ่มหลอ่ …” เสยี งการพดู คยุ กนั ของเหลา่ พนักงาน เขา้ มาในหขู องทงั้ สองคน อยา่ งแผว่ เบา ซสู อื เยวเ่ มม้ รมิ ฝี ปากออกมา แตส่ ดุ ทา้ ยก็มคี วามสขุ เสยี จนอดทจ่ี ะ ยกรมิ ฝี ปากขน้ึ มาไมไ่ ด ้ เธอกมุ มอื ของฉนิ โมห่ านกลับไปเงยี บๆ เธอน่าตลกมากเลย ไมว่ า่ ใครก็สามารถมองออกไดถ้ งึ ความรสู ้ กึ ทฉ่ี นิ โมห่ านมตี อ่ เธอได ้ เลย แตเ่ ธอกลบั สงสยั เขาเพราะวา่ ผหู ้ ญงิ สองคนนัน้ ทําใหเ้ ขา้ ใจ ผดิ …

ฉนิ โมห่ านเดนิ ไปพลางชาํ เลอื งมองใบหนา้ ทเ่ี ออ่ ลน้ ไปดว้ ยความสขุ ของสาวนอ้ ยไปพลาง ชายหนุ่มแสยะรมิ ฝี ปากออกมา เหลา่ พนักงานทเี่ พง่ิ จะเจอมาเมอ่ื กน้ี ี้ ถา้ จําไมผ่ ดิ ก็คงเป็ นพนักงาน ฝ่ ายการตลาด ดเู หมอื นวา่ จะถงึ เวลาขนึ้ เงนิ เดอื นใหฝ้ ่ ายการตลาดแลว้ … …… ถกู ฉนิ โมห่ านจับจงู เอาไว ้ ซสู อื เยวเ่ ดนิ ไปอยา่ งชา้ ๆ เธอถงึ ขนาดทหี่ วงั วา่ ตรงทางเดนิ นจี้ ะไมม่ สี น้ิ สดุ เธอจะไดส้ ามารถ ถกู เขาจับมอื อยา่ งนไ้ี ปตลอด มคี วามสขุ อยา่ งนตี้ อ่ ไปได ้ แตย่ ังไงทางเดนิ มันกย็ ังคงมที สี่ น้ิ สดุ เพยี งไมน่ าน ทงั้ สองคนก็เดนิ มาถงึ ประตทู างเขา้ หอ้ งทํางาน ชายหนุ่มเปิ ดประตู หอ้ งทํางานของฉนิ โมห่ านใหญโ่ ตกวา้ งขวางมาก ชายหนุ่มเดนิ เขา้ ไป วางกระตกิ เก็บความรอ้ นลงไปบนโตะ๊ นํ้าชา

ซสู อื เยวร่ บี ตามไปโดยทนั ที นําอาหารทอี่ ยดู่ า้ นในออกมาจัดเรยี ง อยา่ งระมัดระวงั “วนั นฉี้ ันอยากจะมาขอโทษคณุ ” “กเ็ ลยทําอาหารตามทคี่ ณุ ชอบมานดิ หน่อย…” ดวงตาทล่ี ้ําลกึ มองไมเ่ หน็ กน้ ลกึ ของชายหนุ่มจอ้ งมองเธอไปเงยี บๆ ซสู อื เยวถ่ กู มองมาเสยี จนรสู ้ กึ เขนิ อายออกมาเล็กนอ้ ย เธอไดก้ ม้ หนา้ ลงไป “ชว่ งนฉี้ ันยงุ่ อยตู่ ลอด เหมอื นกบั วา่ จะไมไ่ ดท้ ําเมนูปลา ใหค้ ณุ มานานมากแลว้ ” “คณุ ลองชมิ ดมู ันถกู ปากคณุ หรอื เปลา่ ถา้ ไมช่ อบละ่ ก็ …พวกเราก็ ออกไปกนิ กนั ขา้ งนอก” “ไมม่ ที างจะไมช่ อบหรอก” ฉนิ โมห่ านยกมอื ขนึ้ มาลบู หวั เธอไปเบาๆ แลว้ น่ังลงขา้ งๆรา่ งของเธอ ซสู อื เยวร่ บี สง่ ตะเกยี บไปใหด้ ว้ ยความเอาใจใส่ ทา่ ทางทถ่ี อ่ มเนอ้ื ถอ่ มตวั น้ี มนั เหมอื นกบั สะใภต้ วั นอ้ ยในสงั คมศกั ดิ นาคนหนงึ่ เลย ชายหนุ่มยมิ้ ออกมาดว้ ยความจนใจ “คณุ ทําอยา่ งนผ้ี มไมช่ นิ เลย”

ซสู อื เยวย่ มิ้ ออกมาอยา่ งเขนิ อาย “ถงึ ยังไงฉันกเ็ ป็ นคนทําผดิ ไปมัย้ ละ่ …กต็ อ้ งมที า่ ทที ข่ี อโทษสํานกึ ผดิ ออกมาหน่อยสิ” “คณุ ทําอะไรผดิ ?” “ฉันไมค่ วร…” ซสู อื เยวส่ ดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ “ไมค่ วรดม่ื เหลา้ ไมค่ วรพดู วา่ คณุ ไมช่ อบ ฉัน และกไ็ มค่ วรจะ…ฟังคํายแุ ยงของคนอนื่ ” “ฉันเองก็เพงิ่ จะมาคน้ พบเอาในตอนหลังแลว้ เหมอื นกนั วา่ ทแี่ ทแ้ ลว้ ตงั้ แตต่ น้ จนจบฉันไมเ่ คยถามคณุ เกยี่ วกบั เรอื่ งเฉนิ เชยี่ นและเรอ่ื ง ตวั แทนไปตรงๆเลย” “ฉันไมเ่ พยี งจะไมเ่ คยถามคณุ ออกไป แลว้ ยังเสยี ใจไปเอง คดิ วา่ คณุ ไมช่ อบฉัน แลว้ ยงั ดมื่ เหลา้ พดู เรอ่ื งน่าขายหนา้ ออกไปอกี …” เสยี งของหญงิ สาวเบาลงเรอื่ ยๆ สดุ ทา้ ยกเ็ บาเหมอื นรน้ิ รา ฉนิ โมห่ านยกมอื ขนึ้ มาลบู ผมเธอไปดว้ ยความจนใจ พรอ้ มกบั ทอด ถอนหายใจออกมาดว้ ยความหน่ายใจ “จรงิ ๆแลว้ ผมเองกผ็ ดิ เหมอื นกนั ”

“ผมคดิ วา่ สงิ่ ทผี่ มควรทํากบั คณุ ก็ไดท้ ําไปหมดแลว้ สว่ นทคี่ วรทําดี กบั คณุ ก็ไดท้ ําดกี บั คณุ ไปหมดแลว้ คณุ คงสามารถรับรถู ้ งึ ความรสู ้ กึ ทผ่ี มมตี อ่ คณุ ได”้ “แตผ่ มนกึ ไมถ่ งึ วา่ ผมไมแ่ สดงออกไปคณุ จะคดิ จรงิ ๆวา่ ผมไมไ่ ด ้ ชอบคณุ ” “ไมใ่ ชอ่ ยา่ งนัน้ นะคะ” หญงิ สาวเมม้ รมิ ฝี ปากออกมา กม้ หนา้ ลงแลว้ บอกเรอื่ งทเี่ ยเ่ ชยี นจว่ิ กบั หยางชงิ โยวรวมหวั กนั หลอกเธอใหก้ บั เขาฟังไปจนหมด ฉนิ โมห่ านเงยี บอยนู่ าน ผา่ นไปไดส้ กั พกั ใหญๆ่ ก็ไดแ้ สยะรมิ ฝี ปาก ออกมาจางๆ “ผมคดิ วา่ ทค่ี ณุ พดู มาเมอื่ ครมู่ นั ก็มเี หตผุ ลดี” ซสู อื เยวเ่ ลกิ ตาขน้ึ ไปมองเขา ชายหนุ่มถอื ตะเกยี บ กนิ ขา้ วไปพลาง แสยะรมิ ฝี ปากอยา่ งเย็นชา ออกมาพลาง “ผมเองกเ็ คยคดิ เหมอื นกนั ” “เฉนิ เชยี่ นคนทดี่ อี ยา่ งนัน้ ทําไมถงึ ไดย้ อมมาเป็ นเพอื่ นกบั พวกเธอ ทงั้ สองคน” “พดู ไปแลว้ มันก็แปลกเหมอื นกนั ”

“หลังจากเรอื่ งเมอ่ื ตอนนัน้ ผมเคยสบื เรอ่ื งเฉนิ เชยี่ นมากอ่ น เคย สมั ภาษณเ์ พอื่ นรว่ มชนั้ เมอื่ ตอนนัน้ ของเยเ่ ชยี นจว่ิ กบั หยางชงิ โยวมา หลายคนแลว้ “ทกุ คนตา่ งก็บอกวา่ มกี ารดํารงอยขู่ องเฉนิ เชยี่ น ทกุ คนตา่ งก็ สามารถเลา่ เรอื่ งราวของเฉนิ เชยี่ นออกมาไดท้ งั้ นัน้ ” “แตต่ อนทถี่ ามไปถงึ รายละเอยี ดมากๆเขา้ มันกลบั ไมเ่ หมอื นกนั เลย สกั คน” ชายหนุ่มหลบั ตาลง “อกี ทงั้ ไมว่ า่ จะเป็ นการถา่ ยภาพในระดบั ชนั้ หรอื วา่ จะเป็ นการถา่ ยรปู หมู่…” “ในภาพก็ไมม่ เี ฉนิ เชย่ี นเลย” “จนถงึ ตอนนผ้ี มก็ยงั บอกชดั เจนไมไ่ ดเ้ ลยวา่ ตกลงแลว้ เฉนิ เชยี่ นมี หนา้ ตาเป็ นยังไงกนั แน่” “เธอเหมอื นกบั มนุษยล์ อ่ งหนทจี่ ะมอี ยจู่ ากปากของคนอน่ื เทา่ นัน้ ” “ถงึ ขนาดทผี่ มยังเคยสงสยั เลยวา่ เฉนิ เชยี่ นผหู ้ ญงิ คนนสี้ รปุ แลว้ เคย มอี ยจู่ รงิ ๆหรอื เปลา่ ” “แตถ่ า้ เธอไมม่ อี ยจู่ รงิ แลว้ ละ่ ก็ อยา่ งนัน้ แลว้ ซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ จะ อธบิ ายออกมาไดย้ ังไงอกี ?”

ซสู อื เยวย่ น่ คว้ิ ออกมา “เยเ่ ชยี นจวิ่ กบั หยางชงิ โยวก็ไมเ่ คยใหค้ ณุ ดู ภาพของเธองนั้ เหรอคะ?” จากทหี่ ยางชงิ โยวกบั เยเ่ ชยี นจวิ่ พดู มา เฉนิ เชย่ี นนัน้ เป็ นเพอ่ื นทส่ี นทิ ทสี่ ดุ ของพวกเขาเลย แตใ่ นเมอื่ เป็ นเพอื่ นสนทิ กนั ทําไมถงึ ไมม่ รี ปู ทําไมฉนิ โมห่ านถงึ ไมร่ ู ้ วา่ เฉนิ เชย่ี นมหี นา้ ตาเป็ นยังไง? “เยเ่ ชยี นจวิ่ เคยบอกวา่ ทไ่ี มใ่ หผ้ มรจู ้ ักรปู ลกั ษณ์หนา้ ตาของเฉนิ เชย่ี น ก็เพราะกลัววา่ ผมจะลมื ไมไ่ ด”้ คําพดู ของชายหนุ่มทําใหห้ วั ใจของซสู อื เยวจ่ มดง่ิ ไปอยา่ งจงั เธอเงยหนา้ ขน้ึ มา “งนั้ …ถา้ วนั นงึ ฉันตายไป คณุ จะลมื ฉันไปไมไ่ ด ้ ดว้ ยหรอื เปลา่ ?” ฉนิ โมห่ านยกแกว้ ชาขน้ึ มาจบิ “ไมม่ ที าง” หวั ใจไดห้ ลน่ รว่ งลงไปในกน้ เหวลกึ ไปโดยทนั ที ซสู อื เยวห่ วั เราะแหง้ ๆออกมา ทนั ทท่ี คี่ ดิ จะเปลยี่ นประเด็นไป ก็ได ้ ยนิ เสยี งทมุ ้ ตํา่ ของชายหนุ่ม “ถา้ วนั หนง่ึ คณุ ตายไป”

“ผมก็จะตายไปพรอ้ มกบั คณุ ดว้ ย” ตอนที่ 164 ฉนั อยากเจอเฉนิ เชย่ี น บรรยากาศภายในหอ้ งทํางานเงยี บลงทนั ที ซสู อื เยวม่ องชายหนุ่มตรงหนา้ ไปอยา่ งเลอื่ นลอย หวั ใจกไ็ ดบ้ บี รดั แน่นออกมาทนั ที เขา… ความหมายของเขาก็คอื …เธอกบั เฉนิ เชย่ี นในใจของเขานัน้ ไม่ เหมอื นกนั ใชห่ รอื เปลา่ ? “ปลาวนั นอ้ี รอ่ ยมาก” น่ังกนั อยบู่ นโซฟา ชายหนุ่มถอื ตะเกยี บเอาไว ้ กนิ ขา้ วไปดว้ ยทว่ งทา่ ทสี่ งา่ งาม “ผมกบั เฉนิ เชย่ี นตอนนัน้ มนั เป็ นเพยี งแคอ่ บุ ตั เิ หตเุ ทา่ นัน้ เอง” “ผมกบั เธอเดมิ ทแี ลว้ ไมไ่ ดม้ คี วามรสู ้ กึ อะไรกนั เพยี งแคม่ เี รอื่ งใน ครงั้ นัน้ เพราะวา่ เมาเทา่ นัน้ เอง” “นกึ ไมถ่ งึ วา่ เพยี งแคค่ รงั้ เดยี ว เธอกท็ อ้ งซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ แลว้ ”

“หลังจากทไี่ ปผดิ หอ้ งครัง้ นัน้ ผมก็ไมไ่ ดเ้ จอเธออกี เลย ” “ครัง้ ทสี่ องทไ่ี ดเ้ จอเธอ มันกเ็ ป็ นครัง้ สดุ ทา้ ย” “ในตอนนัน้ พร่ี องโทรมาบอกผมวา่ เจอเธอแลว้ แลว้ ยงั บอกวา่ เธอพา ลกู ทงั้ สองคนมารออยทู่ โ่ี รงพยาบาลเพอ่ื รอผมกลบั ไป ” ไดย้ นิ น้ําเสยี งทมุ ้ ตํา่ ของชายหนุ่ม มอื ทงั้ สองขา้ งของซสู อื เยว็ไดบ้ บี เขา้ หากนั แน่น ดวงตาทลี่ ํ้าลกึ คนู่ ัน้ ของฉนิ โมห่ านมองเธอไปนงิ่ ๆ “ความรสู ้ กึ ของผม ในตอนนัน้ มันเป็ นความรสู ้ กึ ทช่ี อ็ กตกใจมากกวา่ จะเซอรไ์ พรซเ์ สยี อกี ” “ผลสดุ ทา้ ยพอผมลงจากเครอื่ งมาถงึ โรงพยาบาล ก็มาพบวา่ เธอจดุ ไฟเผาโรงพยาบาลเพราะวา่ ภาวะซมึ เศรา้ หลังคลอดเลยเสยี สติ ออกมา” “ยังดที ต่ี อนนัน้ ผปู ้ ่ วยทตี่ อ้ งพักฟ้ืนของในโรงพยาบาลแหง่ นัน้ มแี ค่ เธอทเี ป็ นผปู ้ ่ วยคนเดยี ว” “ผมเอาลกู ทงั้ สองคนมา ตอนทกี่ ลับไปชว่ ยเธออกี ครงั้ เพลงิ ไหมม้ ัน กไ็ ดก้ ลายเป็ นทะเลเพลงิ ไปเสยี แลว้ พร่ี องกลวั วา่ ผมเขา้ ไปแลว้ จะ กลบั มาไมไ่ ด ้ เลยฝื นยอ้ื ฉุดผมเอาไว”้

ชายหนุ่มพดู ไป พรอ้ มกบั ดมื่ ซปุ ไปคํานงึ “สอื เยว่ ผมหวงั วา่ คณุ จะ เขา้ ใจ เฉนิ เชยี่ นไมเ่ คยเป็ นรกั ของผมเลย ผมกบั เธอไมเ่ คยมี ความรสู ้ กึ ใดๆตอ่ กนั ” “แตค่ ณุ น่ะใช”่ หวั ใจของหญงิ สาวไดบ้ บี รัดกนั แน่นเพราะวา่ คําพดู นขี้ องชายหนุ่ม อกี ครงั้ เธออา้ ปากออกมาเล็กนอ้ ย อยากจะพดู อะไรออกไป แตม่ นั กลบั พดู อะไรไมอ่ อกเลยสกั คํา “แตส่ ําหรบั ผมแลว้ ทจ่ี รงิ แลว้ เฉนิ เชย่ี นกส็ ําคญั ไมม่ เี ธอ กค็ งจะไมม่ ี ลกู ชายทนี่ ่ารกั ทงั้ สองคนในตอนนข้ี องผม” “ถา้ ตอนนัน้ เธอไมต่ าย ผมเองกย็ อมแตง่ เธอเขา้ มาเหมอื นกนั รับผดิ ชอบตอ่ ชวี ติ ของเธอ” พดู จบ เขาก็วางถว้ ยซปุ ลง “แตม่ นั กไ็ มม่ คี ําวา่ ถา้ หากคํานี้” “คณุ ก็ไมจ่ ําเป็ นจะตอ้ งสงสยั ในความรสู ้ กึ ทผี่ มมตี อ่ คณุ เพราะวา่ คําพดู ของคนอนื่ อกี นะ หมื ?” คําพดู นข้ี องเขาพดู ออกมาทงั้ เป็ นเชงิ หยอกเยา้ และทงั้ พดู ออกมา ดว้ ยใจจรงิ

หวั ใจของซสู อื เยวส่ น่ั ไหวออกมาเล็กนอ้ ย ผา่ นไปไดส้ กั พักใหญๆ่ เธอกก็ ดั รมิ ฝี ปากออกมา “ยังมอี กี เรอ่ื งนงึ ท่ี ฉันอยากจะรู…้ ” “ถา้ เป็ นอยา่ งทค่ี ณุ บอกฉันมาจรงิ ๆ ในสายตาของคณุ ฉันสําคญั ขนาดนัน้ …” “เมอ่ื วานตอนทไี่ ปเยยี่ มเฉนิ เชย่ี นทําไมตอ้ งไปเองคนเดยี ว ไมพ่ าซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ แลว้ ก็ไมพ่ าฉันไปดว้ ย…” ดว้ ยเหตนุ เ้ี องเธอจงึ คดิ วา่ ตวั เองไมม่ คี วามสําคญั ตอ่ เขา อกี สาเหตุ หนงึ่ นอกเหนอื จากการใหเ้ ขา้ ใจผดิ ของหยางชงิ โยวกบั เยเ่ ชยี นจว่ิ … ก็คอื เขาไมไ่ ดพ้ าเธอไป ไมเ่ พยี งจะไมพ่ าเธอไป ยงั ไมบ่ อกเธออกี ดว้ ย เธอคดิ มาโดยตลอดวา่ ถา้ พวกเขารกั กนั จรงิ ๆ เขากค็ วรจะพาเธอไป พาเธอเขา้ รว่ มไปเป็ นสว่ นหนง่ึ ในชวี ติ ของเขา ในอดตี ของเขา ฉนิ โมห่ านฝื นยมิ้ เจอื่ นๆออกมา เขาหนั หนา้ มา ยกมอื ขน้ึ มาเขกหวั ของซสู อื เยว่ “คณุ ลมื เรอื่ งหนง่ึ ไป แลว้ หรอื เปลา่ ?”

ใบหนา้ เล็กของหญงิ สาวยอู่ อกมา “เรอื่ งอะไร?” ชายหนุ่มกระแอมออกมา ในน้ําเสยี งไดป้ ระดบั ไปดว้ ยรอยยมิ้ ออกมา อยหู่ ลายสว่ น “คนื วนั กอ่ นหนา้ คณุ ถกู ผมทรมานซ้ําแลว้ ซํ้าเลา่ อยู่ นานมาก” “เกอื บฟ้าสวา่ งกวา่ จะไดน้ อน ลมื ไปแลว้ ?” ซสู อื เยวอ่ ง้ึ คา้ งไป ความทรงจําทเี่ ธอถกู เขาพลกิ กลบั ดา้ นไปมาในคนื วนั นัน้ ไดผ้ ดุ ขน้ึ มา ใบหนา้ เธอก็แดงออกมาทนั ท!ี ในคนื วนั นัน้ …แทจ้ รงิ แลว้ เธอไดถ้ กู เขากนิ ไปจนเกลยี้ ง ไมเ่ หลอื แมแ้ ตก่ ระดกู เลยจรงิ ๆ รอจนถงึ ตอนทเี่ ขายอมปลอ่ ยเธอไปสกั ที มนั ก็ปาไปตสี ามตสี ไี่ ปแลว้ เธอนอนซมไป ตน่ื ขนึ้ มาอกี ที ก็ไดถ้ งึ เวลากนิ มอ้ื เทยี่ งไปแลว้ เห็นเธอจําไดข้ นึ้ มาแลว้ ฉนิ โมห่ านกย็ กั ไหลอ่ อกมานง่ิ ๆ “ผมเหน็ คณุ นอนหลบั สบายอยา่ งนัน้ จะใหร้ บกวนคณุ กท็ ําไมล่ ง” “ผมคดิ วา่ วนั เวลาของพวกเราในอนาคตยงั ยาวไกล เกยี่ วกบั เรอ่ื ง ของเฉนิ เชย่ี นนัน้ เดย๋ี วคณุ ก็รเู ้ อง มันจะตอ้ งมสี กั โอกาสอยแู่ ลว้ ”

“ครัง้ นไี้ มไ่ ป ก็ยงั มปี ีหนา้ อกี ยงั มตี อ่ จากนอี้ กี ” เพยี งแตว่ า่ เขานกึ ไมถ่ งึ วา่ ภรรยาตวั นอ้ ยของเขาจะถกู คนอนื่ ใชว้ ธิ ที ่ี ใชไ้ มไ่ ดอ้ ยา่ งนมี้ าหลอกลวงใหเ้ ขา้ ใจผดิ ได ้ ซสู อื เยวก่ ดั รมิ ฝี ปากออกมาเล็กนอ้ ย ทแ่ี ทม้ ันกเ็ ป็ นอยา่ งนนี้ เี่ อง … กน้ บง้ึ ในหวั ใจไดผ้ อ่ นลมหายใจดว้ ยความโลง่ อกออกมา เธอยกมอื ขนึ้ มาดงึ ชายเสอื้ ของเขาไปดว้ ยความรสู ้ กึ ผดิ เล็กนอ้ ย “ขอโทษนะ คะ” เขาดกี บั เธอขนาดนี้ จรงิ จังกบั เธอ ถงึ ขนาดทยี่ อมแถลงขา่ วประกาศ ความสมั พนั ธข์ องพวกเขาออกไปดว้ ยตวั เอง แตเ่ ธอ…กลบั ไปเขา้ ใจผดิ เขา กลา่ วโทษเขาเพราะคําพดู เพยี งไมก่ ี่ คําของคนอนื่ “ไมเ่ ป็ นไร” ฉนิ โมห่ านยกยม้ิ ออกมาจางๆ “อนั ทจ่ี รงิ กอ่ นหนา้ เรอ่ื งเมอ่ื วาน พวก หลอ่ นกไ็ มไ่ ดพ้ ดู ถงึ เฉนิ เชย่ี นมาหลายปีแลว้ ” “ผมเคยคดิ อยากจะชดเชยใหก้ บั เฉนิ เชยี่ น ใชท้ กุ วถิ ที างเพอ่ื ทจี่ ะ ตามหาญาตพิ น่ี อ้ งของเฉนิ เชย่ี น พวกหลอ่ นก็มกั จะบอกวา่ คนทบี่ า้ น

ของเฉนิ เชยี่ นพวกหลอ่ นไดด้ แู ลไปแลว้ บอกใหผ้ มอยา่ ยน่ื มอื เขา้ ไป ยงุ่ ” “ตงั้ แตท่ เ่ี ธอตายไป เยเ่ ชยี นจวิ่ กไ็ ดห้ ลกี เลยี่ งไมพ่ ดู ถงึ เฉนิ เชย่ี น ผหู ้ ญงิ คนนี้” “ผมเคยถงึ กบั เคลอื บแคลงใจมากอ่ นวา่ เฉนิ เชย่ี นผหู ้ ญงิ คนนยี้ งั มี ชวี ติ อยู่ เพยี งแตว่ า่ พวกหลอ่ นไมอ่ ยากใหผ้ มตามหาเธอเจอหรอื เปลา่ ” “แตค่ ณุ นกึ ไมถ่ งึ วา่ จะสามารถทําใหพ้ วกหลอ่ นเป็ นฝ่ ายพดู ถงึ เธอ ขน้ึ มาเองได”้ “นก่ี ห็ มายความวา่ พวกหลอ่ นเรม่ิ ตระหนักขน้ึ มาไดแ้ ลว้ วา่ นอกจาก เฉนิ เชยี่ น พวกหลอ่ นก็ไมเ่ จอวธิ อี ะไรทจ่ี ะทําใหค้ ณุ เสยี ใจได ”้ “ไมอ่ ยา่ งนัน้ แลว้ ทําไมพวกหลอ่ นจะตอ้ งใชค้ นทตี่ ายไปตงั้ นานแลว้ อยา่ งนัน้ มาสรา้ งประเดน็ เพอื่ ใหบ้ รรลเุ ป้าหมายของตวั เองดว้ ยละ่ ?” คําพดู ของชายหนุ่มทําใหซ้ สู อื เยวร่ แู ้ จง้ ขน้ึ มาทนั ที “คณุ วา่ … เฉนิ เชยี่ นมโี อกาสทจี่ ะยังมชี วี ติ อยู่?” “ครบั ”

กนิ ขา้ วคําสดุ ทา้ ยเสร็จ ฉนิ โมห่ านกว็ างตะเกยี บลง “ถา้ เธอตายไป แลว้ จรงิ ๆ ทําไมจะตอ้ งเกบ็ งําเป็ นความลับขนาดนัน้ ดว้ ย ?” “คนตายคนหนง่ึ ถงึ แมว้ า่ ผมจะรเู ้ รอื่ งของเธอมากขนึ้ อกี เธอเองก็ เป็ นคนตายคนหนงึ่ ไมม่ ที างจะมชี วี ติ กลบั มาได ้ และยง่ิ ไมม่ ที างจะ เป็ นสาเหตใุ นการคกุ คามใครไดด้ ว้ ย” ซสู อื เยวย่ น่ ควิ้ ออกมา “แลว้ ถา้ …เธอมชี วี ติ อยจู่ รงิ ๆละ่ ?” “คณุ อยากจะหาเธอหรอื เปลา่ ?” “ไมค่ อ่ ยอยากเทา่ ไหร่” เสยี งของชายหนุ่มทมุ ้ ตํา่ เยอื กเย็น “ถงึ แมว้ า่ เธอจะมชี วี ติ อยู่ เธอไม่ เคยกลับมาเยยี่ มซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ เลย” “ไมว่ า่ เธอจะมคี วามกงั วลใจอะไร เธอกไ็ มค่ วรหลบผม ไมค่ วรทจ่ี ะ ไมก่ ลบั ไปหาลกู ๆ” “ผหู ้ ญงิ ทไ่ี มต่ อ้ งการแมแ้ ตก่ อ้ นเนอื้ ทง่ี อกออกมาจากรา่ ง ทําไมผม จะตอ้ งไปหาเธออกี ?” มอื ทงั้ สองขา้ งของซสู อื เยวจ่ บั กนั เอาไวแ้ น่น

ไมร่ วู ้ า่ ทําไม คําพดู นขี้ องฉนิ โมห่ านมนั ถงึ ไดท้ ําใหเ้ ธอรวู ้ า่ ภายในใจ มันรสู ้ กึ ไมด่ ขี น้ึ มานัก เธออยากโตแ้ ยง้ ออกไปแทนเฉนิ เชย่ี นสกั สองสามประโยค อยากจะ อธบิ ายออกไปวา่ เฉนิ เชย่ี นคงจะไมใ่ ชผ่ หู ้ ญงิ อยา่ งนัน้ เป็ นอยา่ งมาก แตเ่ มอ่ื มาถงึ ตรงปากแลว้ เธอก็รสู ้ กึ วา่ มันน่าขนั ขนึ้ มาอกี ที เธอไมใ่ ชต่ วั เฉนิ เชย่ี นเองเสยี หน่อย ยง่ิ ไปกวา่ นัน้ ถา้ ตามหาเฉนิ เชย่ี นกลับมา แน่นอนวา่ จะตอ้ งมาเป็ น ศตั รหู วั ใจของเธออยแู่ ลว้ ไมเ่ พยี งแตจ่ ะมาแยง่ ความรกั ทซี่ งิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ ทม่ี ตี อ่ แมก่ บั เธอแลว้ ถงึ ขนาดทย่ี งั มโี อกาสทจี่ ะมาแยง่ ชงิ ฉนิ โมห่ านกบั เธอดว้ ยเหมอื นกนั แตว่ า่ … ไมร่ วู ้ า่ ทําไม เธอมกั จะมแี รงกระตนุ ้ ทรี่ นุ แรงจําพวกนอี้ ยตู่ ลอดเลย เธออยากเจอเฉนิ เชย่ี น อยากตามหาเธอใหเ้ จอ อยากจะถามเธอสกั หน่อยวา่ ทําไมถงึ สามารถไมต่ อ้ งการซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ เด็กทงั้ สองคนนไี้ ดล้ งคอ

เธอถงึ ขนาดทแ่ี อบคดิ ขน้ึ มาวา่ … เฉนิ เชย่ี นกบั เธออาจจะมคี วามสมั พนั ธอ์ ะไรกนั สกั อยา่ ง ในหวั มนั เหมอื นกบั มเี สยี งเสยี งหนงึ่ บอกเธออยตู่ ลอดวา่ ตอ้ งตามหา ผหู ้ ญงิ คนนัน้ ใหเ้ จอ หญงิ สาวกมุ ศรี ษะไปดว้ ยความทรมาน ผา่ นไปไดส้ กั พักใหญๆ่ เธอกเ็ งยหนา้ ขน้ึ มา จอ้ งมองเขาไปดว้ ย ดวงตาทใี่ สประกาย “ทา่ นชาย ฉันอยากตามหาเฉนิ เชย่ี นใหเ้ จอ” นวิ้ มอื เรยี วยาวทก่ี ําลังเก็บตะเกยี บและถว้ ยชามอยนู่ ัน้ ของฉนิ โมห่ าน ไดช้ ะงกั ไปเล็กนอ้ ย “คณุ อยากตามหาเธอไปทําไม?” “ฉันไมร่ ู”้ หญงิ สาวกม้ หนา้ ลงไปอยา่ งเศรา้ ซมึ “แต…่ ฉันกอ็ ยากเจอเธอ” ตอนท่ี 165 ไมใ่ ชเ่ พราะวา่ พวกคณุ กงั วลกนั อยหู่ รอื ไง?

“อยา่ งนัน้ แลว้ หมา่ ม๊ ี หมา่ ม๊กี ็เลยอยากใหพ้ วกเราวางแผนกนั เพอ่ื ให ้ คณุ อาหญงิ เยพ่ ดู ถงึ เบาะแสของแมแ่ ทๆ้ ของพวกเราออกมาเหรอ ครับ?” ภายในหอ้ งเล็กๆของเด็กนอ้ ยทงั้ สองคน ซงิ หยนุ วางหนังสอื ลง มอง ซสู อื เยวไ่ ปดว้ ยความจรงิ จงั ซสู อื เยวพ่ ยกั หนา้ ออกมาดว้ ยความจรงิ จงั ภาพทเี่ ธอผเู ้ ป็ นผใู ้ หญค่ น หนง่ึ อยใู่ นหอ้ งหนังสอื ของเดก็ นอ้ ยทงั้ สองดตู ลกเล็กนอ้ ย แตเ่ ธอจะ ไปสนอะไรมากมายก็ไมไ่ ด ้ เมอ่ื วานทต่ี กึ ฉนิ ซอื่ กร๊ปุ ฉนิ โมห่ านไดป้ ฏเิ สธขอ้ เสนอของเธอ “ผมไมส่ นวา่ เฉนิ เชย่ี นจะมคี วามกงั วลอะไร เธอไมม่ าหาลกู น่ันก็คอื ไมอ่ ยากจะสานความสมั พนั ธก์ บั พวกเรา ทําไมจะตอ้ งไปตามหาเธอ กนั ?” “บางทเี ธออาจจะเปลยี่ นชอ่ื แซไ่ ปแลว้ มชี วี ติ ใหมแ่ ละมลี กู คนใหม่ ไปแลว้ กไ็ ด”้ “พวกเราไมจ่ ําเป็ นตอ้ งไปรบกวนกนั ” “ผมไมม่ วี นั ไปหาเธอ คณุ เองก็อยา่ ไปหาเธอดว้ ย ” ขา้ งหมู นั มคี ําพดู เมอื่ วานนข้ี องฉนิ โมห่ านดงั ขนึ้ มา

หญงิ สาวทอดถอนหายใจออกมา กอดหมอนองิ ลายการต์ นู นุ่มๆทอี่ ยู่ บนพน้ื เอาไว ้ “หมา่ ม๊รี วู ้ า่ มันคอ่ นขา้ งจะยากไปหน่อย” “แตว่ า่ …” เธอควบคมุ ตวั เองไมอ่ ยู่ เมอื่ คนื เธอนอนหลบั ไมส่ นทิ ตลอดทงั้ คนื เอาแตค่ ดิ เรอ่ื งเฉนิ เชย่ี น อยไู่ มห่ ยดุ เธอถงึ ขนาดทเี่ รม่ิ คดิ ขนึ้ มาเลยวา่ ชว่ งเวลาทเี่ ฉนิ เชย่ี นกบั เธอคลอด ลกู นัน้ มันใกลเ้ คยี งกนั มาก เธอจะเคยรจู ้ ักเฉนิ เชย่ี นมากอ่ นหรอื เปลา่ ? ไมอ่ ยา่ งนัน้ แลว้ ทําไมเธอถงึ ไดก้ งั วลเกยี่ วกบั เรอื่ งของผหู ้ ญงิ ทไ่ี มม่ ี ความเกยี่ วขอ้ งอะไรกบั เธอขนาดน้ี? บางทเี มอ่ื ตอนนัน้ เฉนิ เชยี่ นอาจจะเคยเจอกบั เธอทหี่ อ้ งคลอดมา กอ่ นกไ็ ด ้ บางทเี ธอกบั เฉนิ เชยี่ นอาจจะเคยเป็ นเพอ่ื นทดี่ ตี อ่ กนั ก็ได ้ ถา้ เกดิ วา่ เฉนิ เชย่ี นมคี วามเกย่ี วขอ้ งกบั เรอ่ื งทเ่ี ธอเสยี ความทรงจําไป ละ่ ?

ดงั นัน้ แลว้ เชา้ ตรวู่ นั น้ี พอตน่ื ขนึ้ มาเธอกไ็ ดก้ ลับมาทบ่ี า้ นในสลมั ของ เธอกบั เจยี่ นเฉงิ เธอไดเ้ จอใบตรวจเมอ่ื ตอนทเี่ ธอทอ้ งมากมายอยทู่ ี่ ในบา้ น จากนัน้ เธอกไ็ ดก้ ลับไปยังวลิ ลา่ อกี ครงั้ ใหซ้ งิ หยนุ แฮก็ เขา้ ระบบ โรงพยาบาล เจอกบั การตรวจครรภแ์ ละประวตั ผิ ปู ้ ่ วยทจ่ี ะคลอดของ เฉนิ เชย่ี นเมอ่ื ตอนนัน้ ผลทไี่ ดม้ ันทําใหซ้ สู อื เยวไ่ ดต้ ะลงึ ไปเลย เธอกบั เฉนิ เชย่ี นเหมอื นกบั วา่ จะรจู ้ ักกนั จรงิ ๆ เพราะวา่ ไมว่ า่ พวกเธอจะตรวจครรภห์ รอื วา่ จะคลอด โรงพยาบาลท่ี ไปนัน้ ก็เป็ นทเี่ ดยี วกนั หมอทร่ี กั ษาก็ยงั เป็ นคนเดยี วกนั ถงึ ขนาดทห่ี อ้ งคลอดก็ยังอยใู่ กลก้ นั หมายเลขลําดบั การตรวจครรภ์ กเ็ ป็ นเลขตดิ กนั ถา้ เธอกบั เฉนิ เชย่ี นไมร่ จู ้ ักกนั เลยสกั นดิ มันจะเหลอื เชอื่ ไปหน่อย หรอื เปลา่ ? ยงิ่ ไปกวา่ นัน้ ตรวจครรภห์ มายเลขตดิ กนั หอ้ งคลอดกอ็ ยใู่ กลก้ นั จะ ไมร่ จู ้ กั มนั ก็ยากมยั้ ละ่ ?

เธอสรปุ วา่ เฉนิ เชยี่ นมคี วามเกยี่ วขอ้ งกบั ความทรงจําทขี่ าดหายไป ของเธอ ถา้ เจอเฉนิ เชย่ี น ไมแ่ น่วา่ เธออาจจะสามารถนกึ เรอื่ งในอดตี หลากหลายเรอ่ื งขน้ึ มาไดก้ ไ็ ด ้ ไมแ่ น่วา่ เธออาจจะสามารถนกึ ขนึ้ มาไดก้ ็ไดว้ า่ ทําไมเมอื่ ตอนนัน้ เธอ ถงึ ไดเ้ ขา้ ไปอยทู่ โี่ รงพยาบาลจติ เวชได ้ ดงั นัน้ แลว้ เธอจงึ บอกความสงสยั ของตวั เองใหฉ้ นิ โมห่ านฟัง ฉนิ โมห่ านทอ่ี ยปู่ ลายสายกลับหวั เราะออกมาเบาๆ “เพอื่ ตามหาเธอ ไมว่ า่ จะเป็ นเหตผุ ลอะไรคณุ กย็ อมเอามาใชห้ มดเลย?” เหน็ ไดช้ ดั เจนมากวา่ เขาไมเ่ ชอื่ เธอ ดงั นัน้ แลว้ เธอก็ไดค้ ดิ พจิ ารณาไปอยา่ งรอบคอบแลว้ สดุ ทา้ ยกไ็ ดล้ ็ อกเป้าหมายไปทตี่ วั ของซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ คดิ มาถงึ ตรงนแ้ี ลว้ เธอก็ฟบุ ตวั นอนบนหมอน ดวงตาโตใสคนู่ ัน้ กะพรบิ ตาออกมา “ซงิ หยนุ ซงิ เฉนิ พวกหนูจะไมช่ ว่ ยหมา่ ม๊จี รงิ ๆ เหรอ?” “ชว่ ยหมา่ ม๊แี ลว้ ยงั สามารถตามหาแมแ่ ทๆ้ ของพวกหนูเจอไดอ้ กี นะ พวกหนูไมส่ นกนั เหรอ?”

ซงิ หยนุ มองเธอมานง่ิ ๆ “ไมส่ น” เขายอมรบั ความจรงิ เรอื่ งทว่ี า่ หมา่ ม๊แี ทๆ้ ของเขาตายไปแลว้ มาตงั้ นานแลว้ ถงึ แมว้ า่ เธอจะยังมชี วี ติ อยจู่ รงิ ๆ ทา่ ทขี องเขาเองก็เหมอื นฉนิ โมห่ าน แดด๊ ดข้ี องเขาเชน่ กนั ในเมอื่ ก็ไมไ่ ดไ้ ปยงุ่ วนุ่ วายกนั และกนั มาตงั้ หลายปี มนั ก็ไมม่ คี วาม จําเป็ นจะตอ้ งไปหา “หมา่ ม๊ ”ี ซงิ เฉนิ ทอี่ ยขู่ า้ งๆเบป้ ากออกมา “ทําไมหมา่ ม๊ถี งึ ยงั มคี วามสขุ ขนาดนี้ กนั ” “ถา้ หมา่ ม๊แี ทๆ้ ของพวกเรายงั ไมต่ ายละ่ ก็ หมา่ ม๊ไี มก่ ลัวเหรอ ?” ซงิ เฉนิ พองแกม้ ออกมา “ถา้ พวกเราเจอแมแ่ ทๆ้ แลว้ หมา่ ม๊จี ะทํา ยงั ไง?” ซสู อื เยวย่ ม้ิ ออกมาเล็กนอ้ ย “หมา่ ม๊กี ด็ ใี จแทนพวกหนูไง” “เพราะถงึ ยังไงถา้ เธอยังไมต่ ายจรงิ ๆ ตอ่ จากนไ้ี ปพวกหนูก็จะมี หมา่ ม๊สี องคนเลย”

“คนนงึ กค็ อื หมา่ ม๊ที ท่ี ําอาหารอรอ่ ยๆ คนนงึ ก็เป็ นแมแ่ ทๆ้ มนั กด็ มี าก เลยไมใ่ ชเ่ หรอ?” “ไมด่ ”ี ซงิ เฉนิ เบะปากออกมา นอนกลับลงไปบนเตยี งเล็กๆอยา่ งอารมณไ์ ม่ ดี ใชน้ ว้ิ มอื ไปแกะวอลเปเปอรด์ ว้ ยอารมณ์หอ่ เหยี่ วใจ “หมา่ ม๊แี ทๆ้ กลับมาแลว้ หมา่ ม๊กี จ็ ะไปใชม่ ยั้ ” “ผมไมอ่ ยากตอ้ งการหมา่ ม๊แี ทๆ้ ไมต่ อ้ งการเลยสกั นดิ ! ” ไมง่ า่ ยเลยกวา่ เขาจะยอมรบั หมา่ ม๊คี นใหมน่ ไี้ ด ้ และก็ไมง่ า่ ยเลยทจ่ี ะ ใหเ้ ธอเป็ นหมา่ ม๊เี พยี งคนเดยี วในอนาคตตอ่ จากนขี้ องเขา ตอนนเ้ี ธอตอ้ งการจะไปหาหมา่ ม๊แี ทๆ้ ของเขาอกี ! เขาไมต่ อ้ งการ! เหน็ เงารา่ งดา้ นหลังทโี่ กรธงอนของเด็กนอ้ ย ซสู อื เยวก่ มุ หนา้ ผากไป ดว้ ยความจนใจ “มหี มา่ ม๊แี ทๆ้ แลว้ หมา่ ม๊กี ย็ งั เป็ นหมา่ ม๊ขี องหนูอยู่ นะ” “ความสมั พันธท์ างสายเลอื ดมนั ก็เป็ นความสมั พันธท์ างสายเลอื ด ความสมั พันธร์ ะหวา่ งพวกเราไมม่ ที างเปลยี่ นไป จรงิ มัย้ ?”

“มนั จะเปลย่ี น!” ในนํ้าเสยี งของซงิ เฉนิ เตม็ ไปดว้ ยความนอ้ ยใจ “หมา่ ม๊อี ยากตามหา หมา่ ม๊แี ทๆ้ ของพวกเราใหเ้ จอ แลว้ ทง้ิ พวกเราใหท้ า่ นไป! ” “ผมไมอ่ ยากชว่ ยหมา่ ม๊หี าหรอกนะ ผมไมห่ าไมห่ า! ” ซสู อื เยวม่ องซงิ หยนุ ไปดว้ ยความจนใจ แลว้ กห็ นั ไปปลอบเดก็ นอ้ ยท่ี กําลงั แงง่ อนอยอู่ กี ทนี งึ “หมา่ ม๊สี ญั ญา หลงั จากทเี่ จอหมา่ ม๊แี ทๆ้ หมา่ ม๊จี ะไมม่ วี นั ทง้ิ พวกหนูไป ดมี ัย้ ?” “ไมด่ !ี ” ซงิ เฉนิ ลกุ ขน้ึ มาจากเตยี งดว้ ยอารมณ์หดหใู่ จ “พช่ี ายพอ่ี ยากจะชว่ ย หมา่ ม๊กี ็ชว่ ยเถอะ ผมไมช่ ว่ ย!” “ผมไปเลน่ กบั ซงิ กวงแลว้ !” พดู จบ เด็กนอ้ ยก็สวมรองเทา้ ลงไปชนั้ ลา่ งเสยี งตงึ ตงั ไปทนั ที ประตหู อ้ งของหอ้ งเด็กนอ้ ยไดป้ ิดลง ตรงบรเิ วณทางเดนิ ไดม้ เี สยี งฝี เทา้ ทโ่ี กรธเกรย้ี วของเด็กนอ้ ยดงั เขา้ มา แลว้ กย็ ังมนี ํ้าเสยี งทจี่ นใจของพอ่ บา้ น “นายนอ้ ย ทําไมถงึ มสี ี หนา้ ไมด่ อี ยา่ งนก้ี นั ใครทําใหน้ ายนอ้ ยโกรธกนั ครบั …”

“หมา่ ม๊ ี หมา่ ม๊อี ยา่ ไปใสใ่ จกบั คําพดู ของเขาเลย” หลังจากทเ่ี สยี งฝี เทา้ ของซงิ เฉนิ ไดห้ ายไปจากบรเิ วณทางเดนิ แลว้ ซงิ หยนุ ก็ไดท้ อดถอนหายใจออกมา พรอ้ มกบั มองซสู อื เยวไ่ ปอยา่ ง จนใจ “ถงึ ยังไงเขาก็เป็ นเดก็ นอ้ ย ยอมรับไมไ่ ดม้ ันก็เป็ นเรอ่ื งปกติ” “ความคดิ ความอา่ นกย็ ังไมเ่ ป็ นผใู ้ หญ่” ซสู อื เยวม่ องเดก็ นอ้ ยทโ่ี ตกวา่ ซงิ เฉนิ แคไ่ มก่ นี่ าทคี นตรงหนา้ “งนั้ ความคดิ ความอา่ นของหนูก็เป็ นผใู ้ หญแ่ ลว้ ?” “กพ็ อใชไ้ ดอ้ ยู่” ซงิ หยนุ ยมิ้ ออกมาดว้ ยใบหนา้ ทด่ี สู ขุ มุ เป็ นผใู ้ หญ่ “ผมพอจะเขา้ ใจ ความหมายของหมา่ ม๊ ี” “แตว่ า่ ผมก็ยังจะตอ้ งบอกวา่ หมา่ ม๊ ี” “ถงึ แมว้ า่ หมา่ ม๊ที แ่ี ทจ้ รงิ ของพวกเรายงั ไมต่ ายจรงิ ๆ หลงั จากทพ่ี วก เราเจอทา่ นแลว้ หมา่ ม๊กี ต็ อ้ งเชอ่ื ดว้ ยวา่ คนทอี่ ยใู่ นใจของคณุ ฉนิ โม่ หานคนนัน้ เป็ นหมา่ ม๊เี สมอ” ซสู อื เยวอ่ งึ้ ตกใจไปเล็กนอ้ ย “หนูกําลงั กงั วลวา่ …”

“ผมกลัววา่ หมา่ ม๊จี ะคดิ ฟ้งุ ซา่ น” ซงิ หยนุ กมุ หนา้ ลงเก็บหนังสอื ทหี่ ลน่ กระจายอยบู่ นพรม “ผมคดิ มา ตลอดวา่ ความรสู ้ กึ ทแ่ี ดด๊ ดมี้ ตี อ่ หมา่ ม๊แี ทๆ้ ของผมมันคงจะเป็ นความ รับผดิ ชอบและความรสู ้ กึ ละอายใจเสยี มากกวา่ ” “เขาบอกขอโทษหมา่ ม๊แี ทๆ้ ของพวกเราอยตู่ ลอด แตเ่ ขาก็ไมเ่ คยจะ ตน่ื เตน้ ในเรอ่ื งของทา่ นเหมอื นกบั หมา่ ม๊มี ากอ่ นเลย” “หมา่ ม๊ไี มร่ เู ้ ลยวา่ ทห่ี มา่ ม๊เี มาวนั นัน้ แลว้ บอกวา่ เขาไมช่ อบหมา่ ม๊ ี เขา ทําอะไรไมถ่ กู และรอ้ นใจมากแคไ่ หน” “แตเ่ ขากท็ ําไมด่ กี บั หมา่ ม๊ไี มล่ งอกี หมา่ ม๊ดี า่ เขา ตบตเี ขา เขาทนมัน เอาไวท้ งั้ หมด” “ตอ้ งรวู ้ า่ ฉนิ โมห่ านแดด๊ ดข้ี องพวกเรานัน้ ไมเ่ คยมใี ครกลา้ ทําอยา่ ง นัน้ กบั เขามากอ่ นเลย” “แตห่ มา่ ม๊กี ็ทํามันมาทงั้ หมด เขาเองกท็ นมนั เอาไว”้ “อนั ทจ่ี รงิ คนทอี่ ยใู่ นใจของเขาคนนัน้ ก็คอื หมา่ ม๊ ี” คําพดู ของซงิ หยนุ ทําใหห้ วั ใจของซสู อื เยวส่ น่ั ไหวขนึ้ มาอกี ครัง้ ความอบอนุ่ ทไี่ มอ่ าจบรรยายออกมาไดไ้ หลผา่ นเขา้ มา

เธอเมม้ รมิ ฝี ปากออกมา “หมา่ ม๊รี ”ู ้ โดนเยเ่ ชยี นจว่ิ กบั หยางชงิ โยวป่ันหวั ใหเ้ ขา้ ใจผดิ ไปแลว้ ครัง้ หนงึ่ แลว้ กม็ ปี ัญหากนั ไปแลว้ ดว้ ยครงั้ หนง่ึ คนเราไมม่ ที างจะลม้ ตรงจดุ เดมิ ซํ้าๆหรอก เธอถอนหายใจออกมา ยกมอื ขนึ้ มาเขกไปทห่ี วั ของซงิ หยนุ เบาๆ “หวั เล็กๆนข้ี องหนูทําไมถงึ คดิ พจิ ารณาอะไรๆไปเสยี หมด ?” ซงิ หยนุ เลกิ สายตาขนึ้ มา มองเธอไปดว้ ยความคบั แคน้ ใจ “ไมใ่ ช่ เพราะวา่ พวกคณุ กงั วลกนั อยหู่ รอื ไง?” “ถา้ พวกคณุ ทงั้ สองคนมคี วามรักกนั แลว้ ทําใหค้ นอน่ื เขาวางใจกนั ได ้ แลว้ หมา่ ม๊คี ดิ วา่ ผมจะยอมเขา้ ไปยงุ่ อะไรมากมายหรอื ไง ?” “ผมยังมหี นังสอื อกี หลายเลม่ ทย่ี งั ไมไ่ ดอ้ า่ นนะ” “ผมยงั จะตอ้ งทอ่ งในมหาสมทุ รความรอู ้ กี นะ! ” ซสู อื เยว่ “…” ตอนท่ี 166 เธอกลวั แลว้