สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ1501-2000

เมอ่ื เหน็ ผดู ้ แู ลบา้ นแทบจะกลอกตาแลว้ หานหยนุ ทอี่ ยดู่ า้ นหลงั ก็รบี เรยี กขานชอื่ เธอ เธอหรตี่ าลงเล็กนอ้ ย พลางยกขาทยี่ าวเหยยี ดนัน้ เตะไปทข่ี าของ ผดู ้ แู ลบา้ นอยา่ งโหดเหย้ี มกอ่ นจะปลอ่ ยเขาไป ผดู ้ แู ลบา้ นรสู ้ กึ เจ็บและไรซ้ งึ่ เรย่ี วแรง สดุ ทา้ ยเขาก็พงิ กําแพงและลม้ พบั ไป ซสู อื เยวห่ นั หลงั กลับไปยังขา้ งเตยี งนอน เธอน่ังมองผดู ้ แู ลบา้ นดว้ ย ทา่ น่ังไขวห่ า้ งอยา่ งสงา่ ผา่ เผยอยตู่ รงนัน้ “ตอนนร้ี หู ้ รอื ยงั ละ่ วา่ ใครเป็ นเจา้ ของบา้ นหลงั นแ้ี ละใครเป็ นคนรบั ใช?้ ผดู ้ แู ลบา้ นใชม้ อื กมุ คอทเี่ จ็บเพราะโดนบบี จากนัน้ ก็เอย่ ปากพดู อยา่ งยากลําบาก “ร…ู ้ …รแู ้ ลว้ ครบั ” “ดมี าก” เธอจอ้ งหนา้ ผดู ้ แู ลบา้ นอยา่ งเย็นชา “ฉันจะมอบหมายงานใหน้ ายสกั หน่อย” “คณุ พดู มาไดเ้ ลยครบั ”

“ฉันมลี กู สามคน” ซสู อื เยวย่ กมอื ขนึ้ มาลบู เสน้ ผมตวั เองอยา่ งเบามอื “ลกู ชายสอง ลกู สาวหนงึ่ ” “ตอนนพี้ วกเขาน่าจะอายรุ าวๆ……” เธอกวาดตามองเวลากอ่ นจะพดู ตอ่ “ราวๆหา้ ขวบ” พดู จบ เธอก็มองไปทห่ี านหยนุ “ผชู ้ ายในรปู เมอื่ กี้ ชอื่ อะไร?” หานหยนุ ตะลงึ งนั และตอบกลบั โดยไมร่ อชา้ “ชอ่ื ฉนิ โมห่ านครบั ” “อมื ” เธอมองหนา้ ผดู ้ แู ลบา้ นดว้ ยทา่ ทที ท่ี รงพลงั “พอ่ ของเดก็ ๆชอ่ื ฉนิ โม่ หาน” “ลกู ชายทงั้ สองอยกู่ บั เขา สว่ นลกู สาวอกี คนยงั ตอ้ งตามหาตอ่ ไป “ฉันใหเ้ วลานายหนงึ่ สปั ดาห์ พาลกู ๆของฉันกลบั มาใหไ้ ด”้ ผดู ้ แู ลบา้ นกมุ คอและเงยหนา้ ดว้ ยความลําบาก “คณุ หนูใหญ่ คณุ ……คณุ กลบั มาครงั้ น้ี ก็เพราะตอ้ งมาเกย่ี วดองกบั ตระกลู จ้ี เพอื่ ใหต้ ระกลู เจย่ี นของเราไดร้ ับเงนิ ลงทนุ …..”

“คณุ มาตามหาลกู ของตวั เองอยา่ งเอกิ เกรกิ ยงิ่ ใหญแ่ บบนี้ ……ดไู ม่ คอ่ ยเหมาะสมเทา่ ไหร่ วา่ ไหมครับ?” ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ “ฉันรบั ปากนายเมอื่ ไหรว่ า่ จะแตง่ งาน?” ผดู ้ แู ลบา้ นเลกิ คว้ิ “ ถา้ คณุ ไมแ่ ตง่ งาน ตระกลู เจยี่ นของเรา…..” เธอยมิ้ เยาะ “ในสายตาของนาย นอกจากเรอื่ งทผ่ี หู ้ ญงิ ตอ้ งแตง่ ออก กไ็ มม่ วี ธิ อี น่ื ทจ่ี ะทําใหค้ รอบครัวตวั เองหลดุ พน้ จากสถานการณ์ทย่ี ากลําบาก แบบนแ้ี ลว้ หรอ?” “อยา่ ลมื สิ ฉันเป็ นลกู สาวของหลวิ หรเู ยยี นนะ” หลังจากทพี่ อ่ ของเธอเสยี ชวี ติ แมข่ องเธอเป็ นคนทท่ี ําใหต้ ระกลู เจย่ี นยนื หยัดอยใู่ นโลกธรุ กจิ ยโุ รปไดอ้ ยา่ งตระหงา่ นมัน่ คง เธอก็ ตอ้ งทําไดส้ !ิ ครนุ่ คดิ มาถงึ ตอนน้ี ซสู อื เยวก่ ข็ มวดคว้ิ อยา่ งเย็นชา “แมฉ่ ันทําได ้ ฉันก็ทําได”้ สหี นา้ ของผดู ้ แู ลบา้ นยงั คงมคี วามลังเลใจ“แตว่ า่ ……” “แตอ่ ะไร!”

ซสู อื เยวจ่ อ้ งเขาตาเขมน่ “นายเมนิ เฉยกบั สง่ิ ทฉ่ี ันพดู ไปหรอ?” “ไมค่ รบั ไมก่ ลา้ …..” “แลว้ ยังไมร่ บี ไปอกี ?” เธอจอ้ งเขาตาเขมน่ อกี ครัง้ “หนงึ่ สปั ดาหผ์ า่ นไป ฉันจะตอ้ งไดเ้ ห็น หนา้ ลกู ทงั้ สามคนของฉัน” พดู จบ เธอก็ครนุ่ คดิ อกี ครัง้ “พาฉนิ โมห่ านมาหาฉันดว้ ย” ทนั ทที เ่ี ธอไดย้ นิ ซสู อื เยวเ่ อย่ ชอ่ื ถงึ ฉนิ โมห่ าน หานหยนุ ก็กระแอม ในทนั ที “พาฉนิ โมห่ านมาทําอะไรหรอครบั ?” ถา้ ฉนิ โมห่ านรวู ้ า่ ซสู อื เยวเ่ ป็ นแบบนี้ เพราะยาทหี่ านหยนุ ฉดี ใหเ้ ธอ นัน้ มปี ัญหา……กเ็ กรงวา่ ฉนิ โมห่ านจะโดนฉีกเขาเป็ นชนิ้ ๆแบบคาที่ ซสู อื เยวม่ องเขาอยา่ งเย็นยะเยอื ก “แน่นอนวา่ จบั มาเพอื่ ทบุ ตเี ขาสกั ตงั้ ” พดู จบ จๆู่ เธอก็นกึ ถงึ อะไรบางอยา่ ง เธอหนั ไปชาํ เลอื งมองหานหยนุ “ฉนิ โมห่ านนี่ แตง่ งานหรอื ยงั ?”

หากจําไมผ่ ดิ ซสู อื เยวใ่ นเวลานัน้ อยากแตง่ งานกบั ฉนิ โมห่ าน ทวา่ เธอไมส่ ามารถมลี กู ได ้ จงึ ไดค้ ดิ วธิ แี บบนัน้ ออกมา หานหยนุ ลงั เลชว่ั ครู่ “นับวา่ ……แตง่ งานแลว้ ” ครู่ กั ของฉนิ โมห่ านก็คอื ผหู ้ ญงิ ทอ่ี ยตู่ รงหนา้ เขานไี่ ง “สงสารภรรยาเขาจรงิ ๆ” ซสู อื เยวห่ าวหนงึ่ ที จากนัน้ ก็ถลงึ ตาใสผ่ ดู ้ แู ลบา้ นอยา่ งเย็นชา “ยงั อยทู่ นี่ ที่ ําไม? รบี ออกไปตามหาส!ิ ” ผดู ้ แู ลบา้ นหยดุ ชวั่ ครู่ จากนัน้ ก็ลกุ ขนึ้ มาแบบแทบลม้ ทงั้ ยนื และ ออกไปจากหอ้ งดว้ ยความเร็วแสง “ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ ชจะชว่ ยคณุ หนูใหญต่ ามหาเด็กๆของเธอและหนุ่ม นามสกลุ ฉนิ นัน้ ……จรงิ หรอ?” เมอ่ื ออกมาจากหอ้ งของซสู อื เยว่ กลมุ่ คนรับใชท้ เ่ี ดนิ ตามหลงั ผดู ้ แู ล บา้ น ก็นบนอ้ มกม้ หวั พรอ้ มกบั ยนื่ กระดาษทชิ ชใู่ หเ้ ขา ผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ รับกระดาษทชิ ชมู่ า พลางเหลต่ ามองคนรบั ใชค้ นนัน้ อยา่ งเลอื ดเย็น “จะตามหาพวกเขาเพอื่ อะไร เพอื่ ใหเ้ ธอรอื้ ฟื้นความ ทรงจําหรอ?”

พดู จบ เขากใ็ ชท้ ชิ ชซู่ บั เหงอื่ ทอ่ี ยบู่ นหนา้ ผาก “รดู ้ วี า่ หานหยนุ ยงั คง เป็ นกงั วล ฉันกเ็ ลยแอบหาคนมาเปลย่ี นยาของเขาเป็ นการพเิ ศษ ” “เพอ่ื ความเนยี น ฉันเลยสง่ั ใหใ้ สแ่ คน่ ดิ เดยี ว” เขามองตรงไปขา้ งหนา้ ดว้ ยสายตาทเ่ี ย็นยะเยอื ก “ดเู หมอื นวา่ ตอนนี้ จะเพยี งพอแลว้ ละ่ ” “แตว่ า่ ผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ ……” คนรบั ใชท้ อ่ี ยดู่ า้ นหลังมคี วามลังเลเล็กนอ้ ย กอ่ นจะเอย่ ปากถาม “ทําไมผมกลับคดิ วา่ คณุ หนูใหญใ่ นตอนนเ้ี ทยี บไมไ่ ดก้ บั คณุ หนู ใหญใ่ นตอนทย่ี ังไมส่ ญู เสยี ความทรงจํา…..” กอ่ นทซ่ี สู อื เยวจ่ ะความจําเสอื่ ม แมว้ า่ เธอจะทําตวั ไรเ้ หตผุ ล แตก่ ็ ไมไ่ ดช้ อบใชค้ วามรนุ แรงถงึ ขนั้ น้ี……” ทวา่ หลงั จากทเ่ี ธอสญู เสยี ความทรงจําไปแลว้ นสิ ยั กแ็ ทบจะ เปลยี่ นเป็ นคนละคน…… ผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ ยมิ้ เยาะ “จะมปี ระโยชนอ์ ะไร?” “ใหเ้ ธอทําตวั น่ารําคาญไปกอ่ น รอใหถ้ งึ วนั แตง่ งาน จากนัน้ กล็ อบตี เธอใหส้ ลบและคอ่ ยนําไปสง่ ทต่ี ระกลู จี้

“งานแตง่ ครงั้ น้ี เธอก็จะเป็ นคนของตระกลู จแี้ ลว้ หลังจากทห่ี ลวิ หรเู ยยี นกลายเป็ นคนทอี่ ยใู่ นสภาพผักเรอื้ รัง LYกรปุ๊ ก็ พรอ้ มจะจอ้ งเขมอื บ ญาตฝิ ่ ายภรรยาของตระกลู เจย่ี นก็มคี วามคดิ ที่ จะรบั ชว่ งตอ่ และยดึ ตระกลู เจยี่ นมารวมกบั ของตนเองอยตู่ ลอดเวลา ตอนนต้ี ระกลู เจยี่ นมผี จู ้ อ้ งแตจ่ ะเอาประโยชนท์ งั้ ตอ่ หนา้ และลบั หลงั แมว้ า่ ตระกลู เจย่ี นจะใหค้ ณุ หนูรองแตง่ งานกบั ของคณุ ชายบา้ นเล็ก ของตระกลู จไ้ี ดไ้ มน่ าน แตแ่ คน่ ก้ี ็ยงั ไมพ่ อ คนในตระกลู จท้ี ร่ี ํ่ารวยและมอี ํานาจอยา่ งแทจ้ รงิ ก็คอื ลกู ชายคนโต ของตระกลู จ้ี คณุ ชายจหี้ นานเฟิงลกู ชายคนโต ไมเ่ พยี งแตม่ กี ารหมนั้ หมาย กบั ซสู อื เยวม่ าตงั้ แตว่ ยั เด็ก ทวา่ ยังคงใหค้ วามสําคญั กบั เรอื่ งของ สายสมั พันธอ์ ยู่ หากซสู อื เยวแ่ ตง่ ออกไดเ้ ร็วเทา่ ไร ตระกลู เจยี่ นกพ็ อมที างรอด! ครนุ่ คดิ มาถงึ ตรงนี้ ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ กเ็ ลกิ ควิ้ ในทนั ที “วา่ แตต่ ระกลู จี้ ตอบกลับมาหรอื ยัง?” คนรับใชน้ ง่ิ ไปชว่ั ครู่ “ตอบกลบั แลว้ ……”

“พวกเขาบอกวา่ คณุ ชายจห้ี นานเฟิงกลบั เมอื งหรงในคนื นัน้ เลย ดู เหมอื นวา่ จะเกดิ เรอื่ งไมด่ กี บั ผหู ้ ญงิ ทเี่ ขาชอบ ……” ผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ ขมวดควิ้ มนุ่ “ตระกลู จไ้ี มไ่ ดบ้ อกหรอวา่ อกี นานแคไ่ หนทเี่ ขาจะกลบั มา ?” “วา่ กนั วา่ หนงึ่ ถงึ สองสปั ดาห์……” หนงึ่ ถงึ สองสปั ดาห์ ผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ จําไดค้ รา่ วๆวา่ ซสู อื เยวใ่ หเ้ วลาเขาหนงึ่ สปั ดาหใ์ น การพาลกู ทงั้ สามคนของเธอนัน้ กลับมา เขาไมพ่ ดู ไมจ่ าอยสู่ กั พัก จากนัน้ ก็เปรยตามองคนใช ้ “แกลง้ ทําเป็ น ตามหากอ่ น อยา่ ใหเ้ ธอจบั พริ ธุ ได”้ เพราะหากเขานงิ่ นอนใจ เกรงวา่ จห้ี นานเฟิงยังไมท่ นั กลบั มา เขาจะ โดนเธอบบี คอตายเสยี กอ่ น …… “คณุ คดิ วา่ ผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ จะชว่ ยคณุ ตามหาเด็กๆและพากลบั มา ไหม?”

หานหยนุ ยนื อยใู่ นหอ้ งนอนของซสู อื เยวแ่ ละใชส้ ายตามองตาม ผดู ้ แู ลบา้ นทอ่ี ยใู่ นระยะไกล พลางขมวดควิ้ และถามผหู ้ ญงิ ทอ่ี ยู่ ดา้ นหลังเขา ซสู อื เยวพ่ งิ เกา้ อี้ เธอลับมดี คตั เตอรท์ แ่ี หลมคมดว้ ยทา่ นั่งทด่ี สู งา่ “แน่นอนวา่ เขาไมส่ ามารถชว่ ยฉันไดอ้ ยา่ งใจจรงิ แตอ่ ยา่ งนอ้ ยก็ได ้ ใชล้ กู ไมต้ บตาคน” หานหยนุ ตะลงึ งัน พลางหนั ขวบั “แลว้ คณุ มแี ผนจะทําอะไร? ไมต่ าม หาเดก็ ๆแลว้ หรอ? “แน่นอนวา่ ไม่” ซสู อื เยวม่ องตํา่ สายตาจับจอ้ งไปทใ่ี บมดี ทเี่ งาระยบั “ฉันคดิ วา่ จะรอ สะสางเรอ่ื งของตระกลู เจย่ี นใหเ้ สร็จกอ่ น จากนัน้ จะกลบั เมอื งหรง เพอ่ื ตามหาพวกเขาดว้ ยตวั เอง” เมอื่ เห็นทา่ ทที เี่ ธอลับมดี หานหยนุ ก็ถอยหลงั ออกมาหนง่ึ กา้ วอยา่ ง ไมร่ ตู ้ วั “น่าจะอกี นานเลยใชไ่ หมครบั ?” ซสู อื เยวเ่ งยหนา้ มองเขา “หรอื วา่ นายมวี ธิ ที ดี่ กี วา่ นี้?” หานหยนุ เงยี บไปชว่ั ขณะ

ผา่ นไปสกั พกั เขากแ็ หงนหนา้ ขน้ึ มา “ใหฉ้ นิ โมห่ านพาเดก็ ๆมาไม่ ดกี วา่ หรอครบั ?” ซสู อื เยวย่ มิ้ “พวกเขาจะยอมมางา่ ยๆหรอ?” หานหยนุ พยกั หนา้ “ผมตดิ ตอ่ คนของตระกลู ฉนิ ได”้ ตอนท่ี 197 ฉนั อยากทําขอ้ ตกลงกบั นาย ซสู อื เยวม่ องเขาอยา่ งเฉยชา “งัน้ นายกต็ ดิ ตอ่ ส”ิ หานหยนุ หยบิ โทรศพั ทข์ น้ึ มา เขาจําไดว้ า่ เขาเคยเมมเบอรโ์ ทรศพั ทข์ องคนในตระกลู ฉนิ ไว ้ แตไ่ ม่ วา่ จะคน้ หาในโทรศพั ทย์ งั ไง เขากเ็ จอแคเ่ บอรข์ องฉนิ หลงิ ย่ี เขาขมวดคว้ิ ครหู่ นง่ึ ฉนิ หลงิ ยก่ี ็ได ้ ยงั ไงก็เป็ นสมาชกิ ครอบครัวของตระกลู ฉนิ เขาสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ จากนัน้ ก็เดนิ เขา้ ไปในหอ้ งตรงระเบยี ง ทางเดนิ เพอื่ โทรศพั ทห์ าฉนิ หลงิ ยี่

…… โรงพยาบาลศนู ยก์ ลางหรงเฉงิ หลังจากทฉี่ นิ โมห่ านนอนสลบไสลทงั้ คนื ในทส่ี ดุ เขากฟ็ ื้นขนึ้ มา เขาตน่ื ในตอนเชา้ ตรู่ ทกุ สารทศิ เต็มไปดว้ ยความเงยี บงัน ในหอ้ งผปู ้ ่ วยมเี ตยี งสองเตยี ง เตยี งแรกคอื เตยี งทเ่ี ขากําลงั นอนอยู่ สว่ นอกี เตยี งคอื เดก็ สามคนทนี่ อนดว้ ยกนั อยา่ งสะเปะสะปะ นั่งมองทา่ ทที พ่ี วกเขานอนกอดกนั ฉนิ โมหานไดแ้ ตถ่ อนหายใจ อยา่ งจนปัญญา ฉนิ โมห่ านไมอ่ ยากรบกวนพวกเขา เขาพยงุ ตวั เองลงจากเตยี งอยา่ ง ยากลําบาก จากนัน้ กเ็ ดนิ ดว้ ยไมค้ ํ้ายนั ออกจากหอ้ งไป “คณุ ชาย!” ไป๋ ล่ัวนั่งสปั หงกอยตู่ รงมา้ นั่งในระเบยี งทางเดนิ มาโดยตลอด เมอื่ เหน็ ฉนิ โมห่ านเดนิ ออกมา เขาก็ลกุ ขนึ้ ยนื อยา่ งดดี เดง้ ฉนิ โมห่ านมองเขาและสง่ สญั ญาณมอื ใหเ้ ขาเงยี บ

ไป๋ ล่ัวเหลอื บมองเดก็ นอ้ ยทงั้ สามทกี่ ําลังนอนหลับอยใู่ นหอ้ งผปู ้ ่ วย เขาลดเสยี งลง “พวกเขาเฝ้ าคณุ หนงึ่ วนั หนง่ึ คนื เลยนะครบั สงสยั จะ เหนอ่ื ยมาก” พดู จบ เขาก็รบี เขา้ มาประคองตวั ฉนิ โมห่ านไว ้ “คณุ ฟ้ืนตงั้ แต่ เมอ่ื ไหรค่ รบั ? ตอนนร้ี สู ้ กึ ยงั ไงบา้ ง?” “กด็ ”ี ภายใตก้ ารประคองของไป๋ ล่ัว ฉนิ โมห่ านก็น่ังลงบนมา้ น่ังอยา่ ง ระมัดระวงั “มขี า่ วคราวของเธอบา้ งไหม?” คําถามของเขา ทําเอาไป๋ ลว่ั เงยี บไปชว่ั ขณะ สกั พกั ใหญ่ เขากถ็ อนหายใจ “ไมม่ คี รบั ” “พวกเราตามหาทสี่ นามบนิ สถานรี ถทกุ แหง่ ของเมอื งหรง ” “พวกเราตรวจดกู ลอ้ งวงจรปิดเกอื บทกุ ท่ี แตก่ ไ็ มพ่ บรอ่ งรอยทค่ี ณุ ผหู ้ ญงิ ออกจากเมอื งนไ้ี ป” “แตแ่ น่นอนวา่ เธอไมไ่ ดอ้ ยทู่ เ่ี มอื งหรงแลว้ ” “พวกเราไดต้ รวจสอบการเดนิ ทางในประเทศแลว้ แตก่ ไ็ มพ่ บบนั ทกึ การเขา้ ประเทศของคณุ ผหู ้ ญงิ ……”

ไป๋ ลว่ั มองหนา้ ลจี่ ง่ิ ชวนอยา่ งระมดั ระวงั “แบบนแี้ ลว้ ……คณุ ตอ้ งการ ใชก้ ําลังคนทยี่ โุ รปเพอ่ื ตามหาอกี แรงไหมครับ……” ฉนิ โมห่ านหลบั ตา “ลองตามหาในประเทศอกี สกั หนงึ่ วนั ถา้ หาไม่ เจอ คอ่ ยใหฝ้ ั่งนูน้ เรมิ่ งาน” ไป๋ ลวั่ พยักหนา้ “ไดค้ รับ” หลังจากทพ่ี ดู คยุ กนั เรอ่ื งการตามหาซสู อื เยวแ่ ลว้ ไป๋ ชว่ั กเ็ งยี บไปชวั่ ครู่ “แลว้ เรอ่ื งของเยเ่ ชยี นจว่ิ ทําอยา่ งไรดคี รบั ?” “หลังจากทค่ี ณุ ผหู ้ ญงิ จบั เธอมา พวกเรากข็ งั เธอไว ้ ตอนนกี้ ข็ งั เธอ มาหลายวนั แลว้ ” “เมอื่ วานคณุ ชายสองมาเยย่ี มคณุ ครงั้ เดยี ว ดเู หมอื นวา่ อยากจะมา ขอความเมตตา……” ฉนิ โมห่ านหนา้ นวิ่ ควิ้ ขมวด “ขงั ไวก้ อ่ น” “รอเธอกลบั มากอ่ น……คอ่ ยใหเ้ ธอมาจดั การดว้ ยตวั เอง” คนทเ่ี ยเ่ ชยี นจว่ิ ทํารา้ ยคอื ซสู อื เยว่ คนทเี่ ธอตอ้ งขอโทษคอื ซสู อื เยว่

แมแ้ ตค่ นทจ่ี ับเยเ่ ชยี นจวิ่ มากค็ อื ซสู อื เยว่ แมว้ า่ ตอนนซี้ สู อื เยวไ่ มไ่ ดอ้ ยทู่ เี่ มอื งหรง แตเ่ ขาเชอ่ื วา่ เธอจะตอ้ ง กลบั มา “โมห่ าน” ในตอนนเ้ี อง ระเบยี งทางเดนิ ก็มเี สยี งทมุ ้ ตํา่ มาจากชายคนหนงึ่ ฉนิ โมห่ านเงยหนา้ สงิ่ ทเ่ี ห็นคอื ดวงตาทย่ี ม้ิ รา่ ของฉนิ หลงิ ยี่ ทอ้ งฟ้าเวลานม้ี คี วามสวา่ งเล็กนอ้ ย ฉนิ หลงิ ยท่ี ม่ี รี า่ งสงู โปรง่ สวมเสอ้ื คลมุ ในมอื ถอื กระตรา้ ผลไมแ้ ละชอ่ ดอกไมส้ ด เขากําลังเดนิ ตรงมา หาฉนิ โมห่ าน ฉนิ โมห่ านหรต่ี าลง ภาพความทรงจําเมอื่ หกปีกอ่ นกป็ รากฏขน้ึ หลังจากทเ่ี กดิ เหตเุ พลงิ ไหมค้ รงั้ นัน้ ฉนิ หลงิ ยกี่ ม็ าโรงพยาบาลเพอื่ มาเยย่ี มเขาดงั เชน่ วนั นี้ “สบายใจได ้ พวกเราประกอบพธิ ฝี ังศพแมข่ องเดก็ เป็ นอยา่ งดี” “นายทําเต็มทแ่ี ลว้ ไมจ่ ําเป็ นตอ้ งโทษตวั เอง” “จากนนี้ ายก็ใชช้ วี ติ กบั ลกู ๆใหด้ ี”

ปีนัน้ ฉนิ หลงิ ยไ่ี ดพ้ ดู คําพดู พวกน้ี ในตอนทฉ่ี นิ โมห่ านนอนอยบู่ น เตยี งผปู ้ ่ วย เสมอื นคําพดู พวกนยี้ ังคงกระซบิ อยขู่ า้ งหเู ขา เขาในตอนนัน้ ยังคงเหมอื นเดมิ เขารสู ้ กึ หา่ งเหนิ กบั พใ่ี หญ่ แตพ่ รี่ อง คอื คนทร่ี กั เขาอยา่ งใจจรงิ เขาเชอื่ วา่ มนั คอื เรอ่ื งจรงิ และคดิ วา่ เขาเป็ นญาตทิ ส่ี นทิ สนมมาก ทสี่ ดุ ทวา่ ในตอนนี้ เขามองดฉู นิ หลงิ ยที่ เี่ ดนิ ใกลเ้ ขา้ มาหาเขาทกุ ที เขากลับรสู ้ กึ เหมอื น โดนดถู กู ฉนิ หลงิ ยผ่ี รู ้ ทู ้ กุ อยา่ ง ตอนนัน้ เขาพดู กบั ฉนิ โมห่ านวา่ เขาเจอตวั เฉนิ เชยี่ นแลว้ ผหู ้ ญงิ ทต่ี งั้ ทอ้ งกบั เขาและเป็ นผหู ้ ญงิ ทเี่ ขาไมไ่ ดต้ งั้ ใจจะนอนดว้ ยตงั้ แต่ แรก ตอนนัน้ เขากพ็ ดู อกี วา่ เขาไดป้ ระกอบพธิ ฝี ังศพของเฉนิ เชยี่ นเป็ น อยา่ งดี ทวา่ ผลลัพธท์ อ่ี อกมา……

หา้ ปีตอ่ มา เมอื่ ฉนิ หลงิ ยเ่ี หน็ ซสู อื เยวเ่ ลอื กทจ่ี ะยนื อยขู่ า้ งเขา เขาก็ เลอื กทจี่ ะเงยี บ ไมพ่ ดู ไมจ่ า ในตอนทซ่ี สู อื เยวต่ ามหาเฉนิ เชย่ี นทไี่ มม่ จี รงิ อยา่ งเตม็ ที่ เขาก็ยังทํา ตวั เงยี บ อกี ทงั้ ยังชว่ ยเยเ่ ชยี นจวิ่ อยา่ งลบั ๆ พชี่ ายทเ่ี ขาคดิ วา่ สนทิ ทสี่ ดุ ตงั้ แตต่ น้ จนจบ คนทฉ่ี นิ หลงิ ยป่ี กป้องมี เพยี งคนเดยี วคอื เยเ่ ชยี นจว่ิ “โมห่ าน” ฉนิ หลงิ ยยี่ นื ตรงหนา้ ฉนิ โมห่ าน พลางมองเขาดว้ ยสายตาทด่ี เู ป็ น หว่ ง “ เป็ นไงบา้ ง ดขี น้ึ ไหม” “เรอ่ื งทส่ี อื เยวห่ ายตวั ไป ฉันใหเ้ พอ่ื นทสี่ ถานตี ํารวจชว่ ยตามสบื แลว้ ……” “นายเป็ นหว่ งเธอดว้ ยหรอ?” ฉนิ โมห่ านลมื ตาและกวาดสายตาไปทฉี่ นิ หลงิ ยอ่ี ยา่ งเย็นชา “นายค งอยากใหเ้ ธอไปไมก่ ลับซะมากกวา่ มัง้ ?” คําพดู ของเขา ทําเอาฉนิ หลงิ ยน่ี ง่ิ ไปชวั่ ขณะ

จากนัน้ ฉนิ หลงิ ยกี่ ย็ มิ้ กรมิ่ “ฉันรวู ้ า่ นายอารมณ์ไมด่ ี เพราะซสู อื เยว่ หายตวั ไป” “แตฉ่ ันเป็ นหว่ งเธอแลว้ ก็เป็ นหว่ งนายดว้ ย “ ฉนิ โมห่ านถอนหายใจ “นายเป็ นหว่ งเยเ่ ชยี นจว่ิ สไิ มว่ า่ ?” เมอื่ เรอ่ื งทเ่ี กบ็ ไวใ้ นใจถกู เปิดเผย ฉนิ หลงยย่ี กมมุ ปากอยา่ งเย็นชา จากนัน้ หนั หลังและน่ังขา้ งๆฉนิ โมห่ าน “เรอื่ งทเี่ ชยี นจว่ิ ทําผดิ ไป ฉัน ยนิ ดที จ่ี ะขอโทษแทนเธอ” “เธอแคเ่ อาแตใ่ จไปหน่อย……” ฉนิ โมห่ านหรต่ี าลง เขาหนั ไปมองฉนิ หลงิ ยี่ จากนัน้ กเ็ งยหนา้ และมองตรงไปขา้ งหนา้ “ครัง้ แรกสามารถสง่ั สอนได ้ ครัง้ ทส่ี องยังพอปกป้องได ้ แลว้ ครงั้ ท่ี สามละ่ ?” “เยเ่ ชยี นจว่ิ คดิ รา้ ยกบั ซสู อื เยว่ จากนัน้ กว็ างแผนทํารา้ ยฉัน นั่นคอื ครงั้ แรก” “แอบวางเพลงิ ตอนทฉี่ ันกบั ซสู อื เยวเ่ จอกนั ครงั้ แรก นั่นคอื ครัง้ ท่ี สอง”

“ตงั้ ใจจา้ งนักฆา่ เพอ่ื ลอบฆา่ ซสู อื เยวต่ อนทเ่ี ธอกําลังถา่ ยละครท่ี หมบู่ า้ นภเู ขานั่นคอื ครัง้ ทส่ี าม” พดู จบ เขากห็ นั ไปมองฉนิ หลงิ ยอ่ี กี ครัง้ “นายปกป้องเธอทงั้ ที ไมม่ ี ขอบเขตเลยหรอ?” “แตข่ อโทษนะ ฉันมี” “ฉันไมร่ มู ้ ากอ่ นวา่ สองครัง้ กอ่ นเธอทําอะไรกบั ซสู อื เยว่” “ถา้ ฉันรู ้ ฉันไมป่ ลอ่ ยใหเ้ ธอมชี วี ติ รอดมาถงึ ครัง้ ทสี่ ามหรอก! ” คําพดู ของเขา ทําเอาสหี นา้ ของฉนิ หลงิ ยซ่ี ดี เซยี ว “จรงิ อยทู่ เี่ ชยี นจว่ิ ทําเรอ่ื งไมด่ ไี วม้ ากมาย……” ฉนิ หลงิ ยหี่ ลับตา “เป็ นเพราะฉันสงั่ สอนเธอไดไ้ มด่ พี อ” ตอนแรก เขาเคยพดู ตอ่ หนา้ กบั เยเ่ ชยี นจวิ่ ไวว้ า่ “ถา้ เธอแตง่ งานกบั ฉนิ โมห่ าน แผนการของฉันก็จะดําเนนิ ไดเ้ ร็วขน้ึ ” เพราะประโยคน้ี เยเ่ ชยี นจว่ิ ถงึ ไดก้ ลายเป็ นคนแบบน้ี เธออยากอยเู่ คยี งขา้ งเขามาโดยตลอด และจะไดเ้ ป็ นผชู ้ ว่ ยเขา เขารบั รมู ้ าโดยตลอด

ครนุ่ คดิ มาถงึ ตรงนี้ ฉนิ หลงิ ยก่ี ถ็ อนหายใจ “ฉันไมไ่ ดม้ าทน่ี ่ี เพอ่ื มา ทะเลาะกบั นายนะ” “ทฉ่ี ันมาทนี่ ี่……เพราะฉันอยากทําขอ้ ตกลงกบั นาย” ฉนิ โมห่ านขมวดควิ้ พลางหนั ไปมองเขาดว้ ยสายตาทเ่ี ย็นชา และไม่ พดู อะไร บรรยากาศในระเบยี งทางเดนิ เขา้ สโู่ หมดความเงยี บ ฉนิ หลงิ ยกี่ ระแอมเบาๆ“ฉันหาเบาะแสของซสู อื เยวเ่ จอแลว้ ” “แตเ่ พอ่ื เป็ นการแลกเปลย่ี น ฉันหวงั วา่ นายจะปลอ่ ยเยเ่ ชยี นจว่ิ ออก มา เพอ่ื ใหฉ้ ันเอาตวั เธอไป” ตอนท่ี 198 เตรยี มตวั ใหพ้ รอ้ ม พรงุ่ นอ้ี อกเดนิ ทาง บรรยากาศภายในโถงทางเดนิ เงยี บสงดั ลงทนั ตา บรรยาการเรมิ่ ตงึ เครยี ด ฉนิ โมห่ านขมวดคว้ิ พลางหนั หนา้ ไปมองหอ้ งพกั ผปู ้ ่ วยทอ่ี ยู่ เบอื้ งหลงั

ประตหู อ้ งทเ่ี ดมิ ทปี่ ิดสนทิ บดั นก้ี ลับแงม้ อา้ เผยอออก เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ นัยนต์ าเย็นเยยี บทอดมองฉนิ หลงิ ยี่ “พี่ รอง” “สําหรับนาย เยเ่ ชยี นจว่ิ สําคญั มากขนาดนเี้ ลยรึ?” ฉนิ หลงิ ยแี่ คน่ ยมิ้ บางๆ “คงตอ้ งกอ่ นดวู า่ ในหวั ใจของนาย ซสู อื เยวม่ ี ความสําคญั มากแคไ่ หนเชยี ว” ฉนิ โมห่ านเปลยี่ นมาเป็ นอริ ยิ าบถสบายๆ เขาเอนนั่งพงิ มา้ นั่งยาว “ซสู อื เยวส่ ําคญั กบั ฉัน เพราะวา่ เธอเป็ นภรรยาของฉัน เป็ นแมข่ อง ลกู ๆ ฉัน และเป็ นผหู ้ ญงิ ทฉี่ ันรักทสี่ ดุ ในชวี ติ ” “แลว้ สําหรับนายละ่ เยเ่ ชยี นจวิ่ เป็ นอะไร?” “บางที ก็คงรกั ทสี่ ดุ นั่นแหละ” ฉนิ หลงิ ยห่ี วั เราะเบาๆ “ฉันแคถ่ ามนาย วา่ อยากทําขอ้ ตกลงนไ้ี หม” เมอ่ื พดู จบ เขากม็ องฉนิ โมห่ านพลางยกมมุ ปาก “นายตอ้ งพยายาม ตามหาอยา่ งถงึ ทสี่ ดุ แลว้ ละ่ ไดเ้ บาะแสมาเทา่ ไหรแ่ ลว้ ?”

“เบาะแสของฉัน สามารถทําใหน้ ายมงุ่ ตรงไปหาซสู อื เยวไ่ ดท้ นั ที รู ้ เร็วขนึ้ หนง่ึ วนั เธอจะไดก้ ลบั มาอยขู่ า้ งกายนายแบบงา่ ยๆ เร็วขนึ้ หนง่ึ วนั ” “สรปุ แลว้ จะทําขอ้ ตกลงไหม…..” “แลว้ แตน่ ายส”ิ ฉนิ โมห่ านหรตี่ า ฉนิ หลงิ ยจี่ งใจเลน่ แงก่ บั เขา ชายหนุ่มสดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ แววตาเย็นยะเยอื ก “แมว้ า่ พร่ี องจะ สามารถหาเบาะแสของซสู อื เยวไ่ ด ้ แตฉ่ ันเชอื่ วา่ ดว้ ยความสามารถ ของฉัน กส็ ามารถหาไดเ้ หมอื น” เมอื่ พดู จบ เขาพลางเหยยี ดยมิ้ เย็นชา “ฉันคดิ วา่ หากสอื เยวร่ ู ้ กค็ ง สนับสนุนการตดั สนิ ใจของฉัน” “เธอคงไมค่ าดหวงั วา่ ฉันจะปลอ่ ยคนทจ่ี ับตวั เธอไปอยา่ งงา่ ยดาย เพอื่ ทฉ่ี ันจะไดเ้ บาะแสของเธอมาหรอก” แววตาของฉนิ หลงิ ยเี่ ย็นยะเยอื กลงทนั ตา “โมห่ าน นายจะทําแบบนกี้ บั พรี่ องอยา่ งงนั้ หรอื ?”

ฉนิ โมห่ านเผยรอยยมิ้ เหยี้ ม “พรี่ อง พจ่ี ําเป็ นตอ้ งใหท้ า้ ยเยเ่ ชยี นจวิ่ ขนาดนเ้ี ลยเหรอ?” เมอื่ กลา่ วจบ เขากอ็ ริ ยิ าบถอกี ครัง้ โดยเอนพงิ มา้ น่ังยาว “หรอื จะบอก วา่ เยเ่ ชยี นจวิ่ กระทําหลายสงิ่ หลายอยา่ ง พก่ี ลบั ไมไ่ ดใ้ หท้ า้ ย เธอ….” “แตก่ ําลังบงการเธอ?” ฉนิ หลงิ ยหี่ รต่ี าลงพลางแคน่ ยมิ้ “ฉันคดิ แคว่ า่ หลอ่ นเป็ นผหู ้ ญงิ ตวั นอ้ ยๆ เทา่ นัน้ เอง ” “ถา้ นายไมอ่ ยากทําขอ้ ตกลงก็ไมเ่ ป็ นไร ฉันมวี ธิ ที ําใหน้ ายสง่ เย่ เชยี นจวิ่ มาแตโ่ ดยดกี แ็ ลว้ กนั ” เมอื่ พดู จบ เขาก็หยดั ตวั ลกุ ขนึ้ พลางทอดมองฉนิ โมห่ านทน่ี ั่งบนมา้ นั่งยาวจากมมุ สงู “แต่ นายจะสามารถตามหาซมู อื เยวไ่ ด ้ หรอื ตอนท่ี นายตามหาซสู อื เยวจ่ นเจอ บางทเี่ ธอจะยังเป็ นภรรยาของนายอยรู่ ึ เปลา่ นะ” สน้ิ สดุ คําพดู ชายหนุ่มก็กา้ วเทา้ เดนิ จากไป ฉนิ โมห่ านเอนพงิ มา้ น่ังยาว เขาหลับตาลงอยา่ งเงยี บๆ

ในขณะทฉี่ นิ โมห่ านเดนิ ไปถงึ ประตลู ฟิ ต์ เขาตะโกนเรยี ก “พรี่ อง” จังหวะเทา้ ของชายหนุ่มหยดุ ชะงัก ฉนิ หลงิ ยเ่ี หลอื บตามองอยา่ งเฉย ชา “ทําไม?” “เปลย่ี นใจรไึ ง?” ฉนิ โมห่ านขมวดควิ้ แน่น “ความผกู พนั ของพน่ี อ้ ง มันเทยี บไมไ่ ด ้ กบั เยเ่ ชยี นจว่ิ ทยี่ อมทําเรอื่ งเลวรา้ ยเลยหรอื ?” เขารวู ้ า่ ครงั้ นไี้ มว่ า่ เขาจะตอบรบั ฉนิ หลงิ ยหี่ รอื ไม่ ความสมั พันธฉ์ ันพ่ี นอ้ งของพวกเขากไ็ มม่ ที างเหมอื นในอดตี ไดอ้ กี แลว้ ” ฉนิ หลงิ ยช่ี ะงักไป กอ่ นจะแคน่ ยมิ้ “ใครเป็ นพน่ี อ้ งกบั นายกนั ?” เขาจอ้ งมองฉนิ โมห่ าน ดวงตาเผยความเย็นชาอยา่ งไรเ้ ยอ่ื ใย “แม่ ของฉันเป็ นเมยี หลวงทจี่ ดทะเบยี นกบั พอ่ อยา่ งถกู ตอ้ ง แลว้ แมเ่ ป็ น อะไร นายจําไดไ้ หม?” “นายควรคา่ แกก่ ารเป็ นพนี่ อ้ งของฉันงนั้ เหรอ ?” เมอ่ื เอย่ จบ ฉนิ หลงิ ยกี่ เ็ ดนิ เขา้ ไปในลฟิ ตพ์ รอ้ มกบั รอยยม้ิ เย็นชา ทอดมองเงาแผน่ หลงั ของเขาหายไปในลฟิ ต์ มอื ทไ่ี มไ่ ดร้ ับบาดเจ็บ ของฉนิ โมห่ านกําหมดั แน่นอยขู่ า้ งลําตวั

เขา ฉนิ เจยี้ นอานและฉนิ หลงิ ย่ี ไมไ่ ดเ้ กดิ จากมารดาคนเดยี วกนั มารดาของฉนิ เจย้ี นอานและฉนิ หลงิ ยเี่ ป็ นสามภี รรยาถกู ตอ้ งตาม กฎหมาย ทวา่ ฉนิ โมห่ านคอื ลกู ของหญงิ สาวออ่ นวยั และงดงามทท่ี า่ นป่ พู า กลบั จากนอกบา้ นคนหนง่ึ หลังจากทน่ี ายหญงิ ฉนิ เสยี เธออายมุ ากกวา่ ลกู คนโตอยา่ งฉนิ เจยี้ นอานเพยี งแคส่ องปี ซงึ่ คนใน ตระกลู ฉนิ เองก็ไมอ่ นุญาตใหท้ า่ นป่ ฉู นิ แตง่ งานกบั เธอ เธออายมุ ากกวา่ ฉนิ เจย้ี นอานลกู ชายคนโตของทา่ นป่ ฉู นิ ถงึ สองปี คนในตระกลู ฉนิ จงึ ไมอ่ นุญาตใหท้ า่ นป่ แู ตง่ งานกบั เธอ เธออยเู่ คยี งขา้ งทา่ นป่ โู ดยไรซ้ งึ่ ชอ่ื เสยี งและฐานะ เธอ ประคบั ประคองรกั ตา่ งวยั นที้ า่ มกลางความไมเ่ ห็นดว้ ยของผคู ้ นรอบ กาย เธอคลอดฉนิ โมห่ านไดไ้ มน่ าน ในทส่ี ดุ เธอก็ตรอมใจตาย ทจี่ รงิ แลว้ ความสมั พันธข์ องสามพน่ี อ้ งตระกลู ฉนิ ไมไ่ ดด้ อี ยา่ งทค่ี ดิ ทวา่ ตลอดระยะเวลามานี้ คนทแ่ี สดงออกอยา่ งชดั เจนวา่ เกลยี ดฉนิ โมห่ าน มเี พยี งฉนิ เจย้ี นอาน

สว่ นฉนิ หลงิ ยมี่ ภี าพลักษณ์เป็ นพร่ี องทอี่ อ่ นนอ้ มเป็ นกนั เองอยเู่ สมอ ในวยั เดก็ เขาปฏบิ ตั กิ บั ฉนิ โมห่ านเป็ นอยา่ งดี ทําใหฉ้ นิ โมห่ านรสู ้ กึ มาตลอดวา่ ฉนิ หลงิ ยน่ี ัน้ แตกตา่ งกบั ฉนิ เจยี้ นอาน ทวา่ ตอนนี้…… เขามองฉนิ หลงิ ยจ่ี ากดา้ นหลงั พลางหรต่ี าลงเล็กนอ้ ย ไมแ่ ปลกทเี่ ยเ่ ชยี นจว่ิ จะปลอมเปลอื กไดข้ นาดน้ี เพราะมอี าจารยด์ ที คี่ อยแนะนําอยขู่ า้ งกายอยา่ ง ฉนิ หลงิ ย่ี “แดด๊ ด”้ี ในตอนทเี่ ขาเขา้ สภู่ วงั คแ์ หง่ ความเงยี บ ประตหู อ้ งผปู ้ ่ วยทอี่ ยู่ ดา้ นหลังเขาก็ถกู เปิดออก ซงิ เฉนิ โผลห่ วั ออกมาจากประตหู อ้ งผปู ้ ่ วย พลางมองไปทฉ่ี นิ โมห่ าน ดว้ ยความตนื่ เตน้ “แดด๊ ดี้ เขา้ มา!” ในตอนนเี้ อง ฉนิ โมห่ านจงึ หลดุ ออกจากภวงั ค์ จากนัน้ ก็ผลักประตู เพอื่ เขา้ ไปในหอ้ ง ซงิ เฉนิ ทอี่ ยขู่ า้ งหลังเขากป็ ิดประตหู อ้ งอยา่ งเงยี บๆ

สองเตยี งในหอ้ งผปู ้ ่ วย ซงิ หยนุ กบั ซงิ กวงกําลังน่ังหาขอ้ มลู ในโนต้ บุ๊ คอยา่ งขะมกั เขมน้ ฉนิ โมห่ านขมวดควิ้ และเดนิ เขา้ ไป “เป็ นไงบา้ ง?” “เจอเบาะแสแลว้ ” สดู ลมหายใจเขา้ อยา่ งลกึ ๆ ซงิ กวนพดู กอ่ น “เมอ่ื กที้ แ่ี ดด๊ ดพ้ี ดู คยุ กบั คนนัน้ ผมกบั พซ่ี งิ หยนุ ไดเ้ รม่ิ หาพกิ ดั ของคนทต่ี ดิ ตอ่ กบั เขาเมอื่ ไม่ นานมาน้ี” “ผลการวเิ คราะหข์ อ้ มลู บอกวา่ กอ่ นทเ่ี ขาจะมาทน่ี ห่ี นงึ่ ชว่ั โมง เขา ไดร้ ับสายโทรศพั ทค์ หู่ นงึ่ ” “สญั ญาณโทรศพั ทค์ นู่ ัน้ มาจาก……” ซงิ กวงเบกิ ตากวา้ งในทนั ใด ผา่ นไปครใู่ หญ่ เธอแหงนหนา้ และเบกิ ตาดวงโตใสแป๋ วทงั้ สองขา้ ง “มาจากวงศต์ ระกลู รนุ่ ทส่ี องของยโุ รป ตระกลู เจยี่ น ฉนิ โมห่ านขมวดคว้ิ เป็ นปม เขาเคยไดย้ นิ คําวา่ ตระกลู เจย่ี น มากอ่ น

ตระกลู เจย่ี นในอดตี คอื วงศต์ ระกลู รนุ่ แรกของยโุ รป ตอ่ มาผนู ้ ําตระกลู ของตระกลู เจยี่ นไดจ้ ากไป หลวิ หรเู ยยี นภรรยาของเขาจงึ ไดร้ ับไม ้ ตอ่ หลังจากทห่ี ลวิ หรเู ยยี นรบั ชว่ งตอ่ จากทต่ี ระกลู เจยี่ นเป็ นวงศต์ ระกลู รนุ่ แรกของยโุ รป กไ็ ดก้ ลายเป็ นวงศต์ ระกลู รนุ่ ทส่ี อง แมว้ า่ จะกลายเป็ นรนุ่ ทส่ี องแลว้ ทวา่ ตระกลู เจย่ี นยงั คงรักษา ความสมั พันธก์ บั ตระกลู จร้ี นุ่ ทห่ี นง่ึ ไดเ้ ป็ นอยา่ งดี อกี ทงั้ ยังใชก้ าร แตง่ งานเพอื่ รักษาความสมั พนั ธท์ ดี่ มี าหลายปีแลว้ “ เจา้ ของเบอรโ์ ทรศพั ทท์ โี่ ทรหาคณุ ลงุ สองคอื คนทชี่ อ่ื วา่ หาน หยนุ ” ซงิ หยนุ เงยหนา้ จากทไี่ กลๆ “กอ่ นหนา้ นเี้ ขาเคยตดิ ตอ่ กบั หมา่ ม๊ ี เขา เป็ นหมออจั ฉรยิ ะทไ่ี ปตา่ งประเทศเพอื่ ชว่ ยหมา่ ม๊ตี ามหายาแก ้ ความจําเสอื่ ม” ฉนิ โมห่ านหนา้ นว่ิ คว้ิ ขมวด ตระกลู เจยี่ น หานหยนุ มลี างสงั หรณท์ ไ่ี มด่ ผี ดุ ขน้ึ มาจากกน้ บง้ึ หวั ใจเขา……

“ชว่ งนม้ี ขี า่ วซบุ ซบิ เกย่ี วกบั ตระกลู เจยี่ นทแี่ พรส่ ะพดั มาจากฝั่งยโุ รป ตระกลู เจย่ี นเจอตวั คณุ หนูใหญแ่ หง่ ตระกลู เจยี่ นทหี่ ายสาบสญู ไป เมอ่ื หลายปีกอ่ น ” “คณุ หนูใหญข่ องตระกลู เจยี่ นคนนี้ หากกลบั ไปยังตระกลู เจยี่ น ก็ ตอ้ งปฏบิ ตั ติ ามสญั ญา โดยการแตง่ งานกบั จหี้ นานเฟิง ลกู ชายคนโต ของตระกลู จ้ี และหลงั จากนี้ ตระกลู เจยี่ นกจ็ ะไดร้ ับความคมุ ้ ครอง จากตระกลู จี้ และจะไมโ่ ดนคแู่ ขง่ แยง่ ไปเป็ นของตวั เอง ” พดู จบ ซงิ หยนุ ก็แหงนหนา้ มองฉนิ โมห่ าน “แดด๊ ดม้ี แี ผนจะทําอะไร ไหมครับ?” ทํายังไงดลี ะ่ …… ฉนิ โมห่ านหรตี่ าลง จากนัน้ ก็หยบิ โทรศพั ทข์ น้ึ มา “ไป๋ ลวั่ เตรยี มตวั ใหพ้ รอ้ ม ฉันจะไปยโุ รป” “หนูไปดว้ ย” ซงิ กวงกะพรบิ ตาปรบิ ๆ พลางยกมอื ขนึ้ อยา่ งระมดั ระวงั หนูเป็ น ลกู เลยี้ งของคณุ อาจ้ี คอ่ นขา้ งสนทิ สนมกบั ทน่ี ่ัน” “เอาผมไปดว้ ยคน”

ซงิ หยนุ ปิดโนต้ บคุ๊ อยา่ งเงยี บๆ “ผมชว่ ยพอ่ ถอดรหสั กลไก คอมพวิ เตอรไ์ ดม้ ากมายเลยนะ” “กลไกคอมพวิ เตอรข์ องตระกลู เจยี่ นคอ่ นขา้ งแน่นหนา ขาดผมไมไ่ ด ้ หรอก” เมอื่ เหน็ พชี่ ายและนอ้ งสาวกลา่ วเชน่ นัน้ ซงิ เฉนิ จําตอ้ งยกมอื ขนึ้ อยา่ งเงยี บๆ “คอื วา่ ……ผมชว่ ยแดดดหี้ ลอกคนอนื่ ได ้ ทกั ษะการพดู ของผมนับวา่ ยอดเยย่ี มเลย……” ####บทท1ี่ 99 ขอกอดคณุ ไดไ้ หม คฤหาสนต์ ระกลู เจยี่ น ซสู อื เยวน่ ่ังอยใู่ นหอ้ งอา่ นหนังสอื เธอพลางพลกิ หนังสอื วชิ า เศรษฐศาสตรท์ อ่ี า่ นไมอ่ อกเหลา่ นัน้ พลางฟังอาจารยท์ อ่ี ยตู่ รงหนา้ อธบิ ายพนื้ ฐานของวชิ าเศรษฐศาสตร์ นับตงั้ แตห่ านหยนุ โทรศพั ทม์ าทต่ี ระกลู ฉนิ ก็ผา่ นไปสามวนั แลว้ ทางฝ่ังผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ เธอกไ็ มไ่ ดต้ งั้ ความหวงั แตฝ่ ่ังตระกลู หานนส่ี ิ ไมม่ คี วามเคลอื่ นเลยสกั นดิ หญงิ สาวหนา้ นว่ิ ขมวดควิ้

ในชว่ งเวลาสามวนั มานี้ เธอมกั จะแอบหนอี อกจากตระกลู เจย่ี นหลาย ตอ่ หลายครัง้ ทวา่ ลว้ นลม้ เหลวทกุ ครงั้ ไป บา้ งก็ถกู คนจบั ตวั กลับมา บา้ งก็หนอี อกไปไมไ่ ดบ้ า้ งละ่ เธอกดั ดนิ สอ จอ้ งมองหนังสอื ในมอื ของอาจารยท์ อ่ี ยตู่ รงหนา้ เธอ จมดงิ่ ในหว้ งความคดิ ถงึ แมเ้ ธอจะเคยพดู จาไมด่ ใี สผ่ ดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ ในตอนแรก บอกวา่ เธอ กส็ ามารถทําใหต้ ระกลู เจย่ี นกลบั คนื สคู่ วามรงุ่ โรจนเ์ หมอื นหลวิ หรู เยยี นได ้ ทวา่ เมอื่ เธอเรมิ่ ไปเรยี นรงู ้ าน ไปเรยี นรธู ้ รุ กจิ ของตระกลู เจยี่ น เธอถงึ จะเขา้ ใจและรวู ้ า่ ……เธอนัน้ ไมเ่ หมาะกบั งานแบบนี้ ถา้ จะใหเ้ ธอแตง่ งานกบั คนทวั่ ไปสกั คน นัน้ กย็ ง่ิ เป็ นไปไมไ่ ด ้ สําหรับเธอแลว้ ตระกลู เจยี่ นก็เป็ นแคต่ ระกลู ทก่ี ําลงั ฟื้นตวั กลับมาได ้ ไมน่ านเทา่ นัน้ เอง เธอไมไ่ ดร้ สู ้ กึ ผกู พันกบั ตระกลู เจยี่ น แลว้ ก็ไมค่ ดิ วา่ ตนเองเป็ นคน ของตระกลู เจยี่ น ซ้าํ ยงั ไมค่ ดิ ละทง้ิ ความทง้ิ ทงั้ ชวี ติ เพอื่ ตระกลู เจย่ี น ตอนนสี้ ง่ิ ทเี่ ธอจะทําอยา่ งเดยี ว นัน้ ก็คอื ไปทเี่ มอื งหรง ตามหาลกู ทงั้ คนของเธอ จากนัน้ กจ็ ับฉนิ โมห่ าน ทําใหเ้ ขาคกุ เขา่ สํานกึ ผดิ ตรงหนา้ เธอ

พอนกึ ถงึ ตรงนี้ หญงิ สาวพลางหนั หนา้ มองทวิ ทศั นน์ อกหนา้ ตา่ ง อยา่ งเผลอไผล พลางคดิ วธิ หี นอี อกไปจากคฤหาสนแ์ หง่ น้ี เวลาผา่ นไปไมน่ าน การสอนวชิ านกี้ ็สน้ิ สดุ ลง อาจารยพ์ ลางเกบ็ ของ พลางชาํ เลอื งมองซสู อื เยวแ่ วบหนงึ่ “คณุ หนู ดว้ ยทศั นคตใิ นการเรยี นแบบนข้ี องคณุ คณุ จะไมม่ ที างไดเ้ ป็ นผสู ้ บื ทอดทยี่ อดเยยี่ มของตระกลู เจย่ี นหรอกครบั ” ซสู อื เยวก่ ลอกตามองเขาแวบหนงึ่ “ใครบอกกนั คะ วา่ ฉันจะเป็ นผสู ้ บื ทอดทยี่ อดเยย่ี มของตระกลู เจย่ี น?” เธอไมไ่ ดอ้ ยากสบื ทอดเลยดว้ ยซาํ้ ไป! อาจารยท์ ร่ี ับผดิ ชอบสอนถอนลมหายใจ พลางสา่ ยหวั แลว้ เดนิ จาก ไป ซสู อื เยวไ่ มแ่ ตจ่ ะมองดู เธอยงั คงจอ้ งมองสวนดอกไมข้ นาดเล็กนอก หนา้ ตา่ ง ไมน่ าน เธอกเ็ ห็นวา่ มรี โู หวเ่ ล็กๆ อยทู่ างเหนอื สดุ ของแปลงดอกไม ้ ขนาดเล็ก แมร้ โู หวน่ ัน้ ขนาดจะไมใ่ หญ่ แตเ่ ธอก็รปู รา่ งทผ่ี อมเพรยี ว หากอยาก ผา่ นรโู หวน่ ัน้ กไ็ มน่ ่ามปี ัญหา

สายตาของหญงิ สาวยงั คงทอดมองไปเบอื้ งหนา้ รโู หวน่ ่ันทะลไุ ป….. ถนนดา้ นนอก! ซสู อื เยวต่ น่ื เตน้ ถงึ กบั ลกุ ขน้ึ จากเกา้ อี้ ในขณะทเี่ ธอเตรยี มจะมดุ รโู หวใ่ นสวนดอกไมอ้ อกไป พลันมรี า่ งเงา เล็กๆ มดุ เขา้ รโู หวเ่ ขา้ มา ดว้ ยระยะทหี่ า่ งกนั เกนิ ไป ซสู อื เยวเ่ ลยมองเหน็ ใบหนา้ ของฝ่ังตรง ขา้ มไมช่ ดั นัก ทวา่ เธอพอมองออก เป็ นเดก็ หนุ่มสวมชดุ สดี ําทงั้ กาย ดเู หมอื นเป็ น เดก็ หนุ่มอายปุ ระมาณหา้ ถงึ หกขวบ หลังจากทเี่ ดก็ นอ้ ยมดุ เขา้ มาจากดา้ นนอก มองไปรอบๆ สวนดอกไม ้ ราวกบั เป็ นโจรขโมย ผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ และกลมุ่ บอดกี้ ารด์ เดนิ ไปเบอื้ งหนา้ อยา่ งเรง่ รบี ใน ตําแหน่งทห่ี า่ งจากเขาเพยี งภเู ขาจําลองลกู หนงึ่ หรอื กค็ อื ถา้ พวกผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ ตรวจดสู กั รอบ กจ็ ะเหน็ เดก็ หนุ่มที่ เพง่ิ เขา้ มาสดรอ้ นๆ หวั ขโมยนอ้ ยจอมเจา้ เลห่ !์

เธอนั่งทข่ี อบหนา้ ตา่ งของหอ้ งหนังสอื ชนั้ สอง ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ เธอ นกึ ลังเลอยเู่ นนิ่ นาน สดุ ทา้ ยในหนงึ่ วนิ าทกี อ่ นทกี่ ลมุ่ ของพอ่ บา้ นจะ ตรวจดรู อบ “ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ ！” นํ้าเสยี งกอ้ งกงั วานของหญงิ สาว ทําใหพ้ อ่ บา้ นและอกี ลายๆ คนนัน้ หยดุ ชะงกั เด็กหนุ่มในชดุ ดําทอี่ ยไู่ กลคนนัน้ เงยหนา้ มองเธออยา่ งตกใจ รับรไู ้ ดถ้ งึ ความตนื่ ตระหนกในดวงตาของเด็กหนุ่ม ซสู อื เยวเ่ อยี งหนา้ ไปสง่ สายตาใหเ้ ขารบี ไป จากนัน้ จงึ เทา้ แขนบนหนา้ ตา่ งพลางยมิ้ ตา หยใี หผ้ ดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ “คาบเรยี นในวนั นขี้ องฉันเสร็จแลว้ นะ” ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ ยน่ ควิ้ แน่น พลางยมิ้ บางดแู คลนนอ้ ยๆ “เชน่ นัน้ แลว้ คณุ หนูเรยี นรเู ้ รอ่ื งแลว้ รยึ ังครับ?” “กง็ นั้ ๆ แหละ มโี จทยท์ ยี่ งั ไมเ่ ขา้ ใจ เลยอยากใหค้ ณุ มาสอนใหฉ้ ัน หน่อย\" พอ่ บา้ นยม้ิ อยา่ งดถู กู “ตอนนผ้ี มตอ้ งจัดการธรุ ะกอ่ น หากผมจัดการ เรยี บรอ้ ยจะไปแกโ้ จทยใ์ หน้ ะครบั ”

เมอ่ื เอย่ จบ เขาจงึ หนั หนา้ ไป สงั่ เหลา่ บอดก้ี ารด์ ตดิ ตามไป พลาง เดนิ กา้ วยาวจากไป หลังจากพอ่ บา้ นเดนิ ไปแลว้ ซสู อื เยวถ่ อนหายใจออกมา พลางมอง ไปยังทางทเ่ี ดก็ หนุ่มวง่ิ ไป เด็กหนุ่มสวมชดุ ดําคนนัน้ หมอบอยบู่ นภเู ขาจําลอง พลางกวกั มอื พรอ้ มรอยยม้ิ จนตาหยี สง่ สญั ญาณใหเ้ ธอมาหา ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ ถา้ องิ จากนสิ ยั ของเธอในตอนน้ี แคเ่ ด็กหนุ่มตวั นอ้ ยคนหนงึ่ เธอ สามารถชว่ ยเขาไดก้ อ่ นทพ่ี วกผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ มาเจอ นัน้ ก็ถงึ ขดี จํากดั แลว้ ทวา่ …. หญงิ สาวครนุ่ คดิ อยใู่ นหอ้ งหนังสอื เนน่ิ นาน สดุ ทา้ ยกก็ า้ วขาเดนิ ลง ไปชนั้ ลา่ ง ไปถงึ ในสวนดอกไม ้ ภายในภเู ขาจําลองมถี ้ํานอ้ ยๆ ในถ้ําขนาดเล็กยงั มมี า้ น่ังหนิ ในตอนทซ่ี สู อื เยวเ่ ขา้ ไปดา้ นในภเู ขาจําลอง เดก็ หนุ่มในชดุ ดํากําลงั น่ังมา้ นั่งหนิ พรอ้ มยม้ิ ตาหยี

“ผมรวู ้ า่ หมา่ ม๊ตี อ้ งมาหาผม” ดเู ดก็ หนุ่มอายหุ า้ ถงึ หกขวบทดี่ วงตาเป็ นประกาย แยม้ ยมิ้ จนตาหยี มองมาทส่ี อื เยว่ สอื เยวข่ มวดควิ้ ทา่ ทางของเดก็ หนุ่มคนนดี้ คู นุ ้ ตาจรงิ ๆ แตเ่ ธอกลับนกึ ไมอ่ อก วา่ เคยเจอเขาทไี่ หนและเมอื่ ไหร่ เธอสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ หญงิ จอ้ งเขาเขม็ง “หนูชอื่ อะไร?” “ผมชอื่ ซงิ เฉนิ ” เดก็ หนุ่มน่ังยต้ิ าหยบี นมา้ น่ังหนิ “คณุ คอื หมา่ ม๊ขี องผม” ซสู อื เยวช่ ะงกั ไป ผา่ นไปพกั หนงึ่ เธอพลางสา่ ยหนา้ อยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ “เป็ นไปไมไ่ ด”้ เธอมลี กู ชายสองคน ลกู สาวหนง่ึ คน แตล่ กู ชายทงั้ สองของเธอ ลว้ น อยทู่ เี่ มอื งหรง อยอู่ าศยั กบั ฉนิ โมห่ าน จะมาทต่ี ระกลู เจยี่ นไดอ้ ยา่ งไร?

“เป็ นไปไดค้ รับ” ซงิ เฉนิ ถอนหายใจออกมาเฮอื กหนงึ่ “พอแดด๊ ดรี้ วู ้ า่ หมา่ ม๊อี ยทู่ ่ี ตระกลู เจยี่ น พวกเราเลยรบี มาหาเลย” “หลับจากไปถงึ ทวปี ยโุ รป พวกเราไปหาคณุ หมอหานหยนุ เลยรวู ้ า่ หมา่ ม๊สี ญู เสยี ความทรงจํา จําพวกเราไมไ่ ดแ้ ลว้ ” “ผมเป็ นลกู ชายแทๆ้ ของหมา่ ม๊จี รงิ แทแ้ น่นอน” เด็กหนุ่มพดู ไป พลางหยบิ หนังสอื รับรองDNAสภาพยบั ยยู่ อ่ี อกมา จากกระเป๋ าเสอื้ “นเ้ี ป็ นฉบบั ถา่ ยเอกสาร บนนเี้ ขยี นไวอ้ ยา่ งชดั เจนวา่ คณุ คอื หมา่ ม๊ขี องผม แดด๊ ดค้ี อื ฉนิ โมห่ าน” ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ รับเอกสารมา กางออกมา “รบั รองแลว้ วา่ ฉนิ ซงิ เฉนิ และซสู อื เยวม่ คี วามเป็ นไปไดท้ ม่ี ี ความสมั พันธแ์ มล่ กู ถงึ 99.99%” มองดตู วั เลขบนหนังสอื รับรอง ซสู อื เยวน่ งิ่ ชะงกั เธอเงยหนา้ ขน้ึ มา “หนูเป็ นลกู ชายของฉันจรงิ ๆ งัน้ เหรอ?” “แน่นอนครับ!” “ถา้ งนั้ ….”

หญงิ สาวชาํ เลอื งไปทร่ี โู หวน่ ัน้ “พน่ี อ้ งและนอ้ งสาวของหนูละ่ ?” “พวกเขาอยทู่ โ่ี รงแรมครับ?” ซงิ เฉนิ ยมิ้ ตาหยใ่ี หซ้ สู อื เยว่ “แดด๊ ดพ้ี าพวกเราไปอยทู่ โ่ี รงแรม บอก วา่ พรงุ่ นจี้ ะไปเยยี่ มเยยี นตระกลู เจย่ี น” “แตผ่ มคดิ ถงึ คณุ มา้ กมาก เลยแอบยอ่ งมาหาคณุ ” เมอ่ื พดู จบ เด็กหนุ่มสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ กอ่ นจะลกุ ขน้ึ อยา่ งเงอะงะ แลว้ เดนิ มาทขี่ า้ งกายซสู อื เยว่ เขายนื นงิ่ ๆ เบอื้ งหนา้ ของหญงิ สาว คอ่ ยๆ อา้ แขนทงั้ สองขา้ ง “ผม ขอกอดคณุ ไดไ้ หม” “ผมคดิ ถงึ คณุ มาก” เธอมองคดู่ วงตาเปลง่ ประกายของเด็กหนุ่มตรงหนา้ หวั ใจของซสู อื เยวก่ ็เตน้ รัวอยา่ งบา้ คลง่ั ดวงตาของหนูนอ้ ยนช้ี า่ งสวยจรงิ ๆ สวยจนเธอรสู ้ กึ วา่ หากวนั นเี้ ธอปฏเิ สธทจ่ี ะกอดเขา คงจะเป็ นอะไรท่ี โหดรา้ ยเกนิ ไป หญงิ สาวสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ กอ่ นจะเออื้ มมอื ออกไปกอดซงิ เฉนิ

ทวา่ สง่ิ ทเี่ ธอคาดไมถ่ งึ คอื ยามทรี่ า่ งกายของเธอกอดซงิ เฉนิ ทนั ใด นัน้ บรเิ วณแผน่ หลังของเธอกลับรสู ้ กึ เจ็บแปลบขนึ้ มา เธอรบี ผละออกจากเขา ถพึ บวา่ ในมอื ของเด็กนอ้ ย กลบั ถอื เขม็ เป้ือนหนงึ่ เลม่ ! และเลอื ดบนเข็มนัน้ ก็เป็ นเลอื ดทจ่ี มิ้ ออกจากรา่ งกายของเธอ นั่นเอง! ตอนท่ี 199 ขอกอดคณุ ไดไ้ หม คฤหาสนต์ ระกลู เจย่ี น ซสู อื เยวน่ ั่งอยใู่ นหอ้ งอา่ นหนังสอื เธอพลางพลกิ หนังสอื วชิ า เศรษฐศาสตรท์ อี่ า่ นไมอ่ อกเหลา่ นัน้ พลางฟังอาจารยท์ อ่ี ยตู่ รงหนา้ อธบิ ายพนื้ ฐานของวชิ าเศรษฐศาสตร์ นับตงั้ แตห่ านหยนุ โทรศพั ทม์ าทตี่ ระกลู ฉนิ ก็ผา่ นไปสามวนั แลว้ ทางฝั่งผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ เธอกไ็ มไ่ ดต้ งั้ ความหวงั แตฝ่ ั่งตระกลู หานนสี่ ิ ไมม่ คี วามเคลอ่ื นเลยสกั นดิ หญงิ สาวหนา้ นวิ่ ขมวดควิ้

ในชว่ งเวลาสามวนั มานี้ เธอมกั จะแอบหนอี อกจากตระกลู เจย่ี นหลาย ตอ่ หลายครัง้ ทวา่ ลว้ นลม้ เหลวทกุ ครงั้ ไป บา้ งก็ถกู คนจบั ตวั กลับมา บา้ งก็หนอี อกไปไมไ่ ดบ้ า้ งละ่ เธอกดั ดนิ สอ จอ้ งมองหนังสอื ในมอื ของอาจารยท์ อ่ี ยตู่ รงหนา้ เธอ จมดงิ่ ในหว้ งความคดิ ถงึ แมเ้ ธอจะเคยพดู จาไมด่ ใี สผ่ ดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ ในตอนแรก บอกวา่ เธอ กส็ ามารถทําใหต้ ระกลู เจย่ี นกลบั คนื สคู่ วามรงุ่ โรจนเ์ หมอื นหลวิ หรู เยยี นได ้ ทวา่ เมอื่ เธอเรมิ่ ไปเรยี นรงู ้ าน ไปเรยี นรธู ้ รุ กจิ ของตระกลู เจยี่ น เธอถงึ จะเขา้ ใจและรวู ้ า่ ……เธอนัน้ ไมเ่ หมาะกบั งานแบบนี้ ถา้ จะใหเ้ ธอแตง่ งานกบั คนทวั่ ไปสกั คน นัน้ กย็ ง่ิ เป็ นไปไมไ่ ด ้ สําหรับเธอแลว้ ตระกลู เจยี่ นก็เป็ นแคต่ ระกลู ทก่ี ําลงั ฟื้นตวั กลับมาได ้ ไมน่ านเทา่ นัน้ เอง เธอไมไ่ ดร้ สู ้ กึ ผกู พันกบั ตระกลู เจยี่ น แลว้ ก็ไมค่ ดิ วา่ ตนเองเป็ นคน ของตระกลู เจยี่ น ซ้าํ ยงั ไมค่ ดิ ละทง้ิ ความทง้ิ ทงั้ ชวี ติ เพอื่ ตระกลู เจย่ี น ตอนนสี้ ง่ิ ทเี่ ธอจะทําอยา่ งเดยี ว นัน้ ก็คอื ไปทเี่ มอื งหรง ตามหาลกู ทงั้ คนของเธอ จากนัน้ กจ็ ับฉนิ โมห่ าน ทําใหเ้ ขาคกุ เขา่ สํานกึ ผดิ ตรงหนา้ เธอ

พอนกึ ถงึ ตรงนี้ หญงิ สาวพลางหนั หนา้ มองทวิ ทศั นน์ อกหนา้ ตา่ ง อยา่ งเผลอไผล พลางคดิ วธิ หี นอี อกไปจากคฤหาสนแ์ หง่ น้ี เวลาผา่ นไปไมน่ าน การสอนวชิ านกี้ ็สน้ิ สดุ ลง อาจารยพ์ ลางเกบ็ ของ พลางชาํ เลอื งมองซสู อื เยวแ่ วบหนงึ่ “คณุ หนู ดว้ ยทศั นคตใิ นการเรยี นแบบนข้ี องคณุ คณุ จะไมม่ ที างไดเ้ ป็ นผสู ้ บื ทอดทยี่ อดเยยี่ มของตระกลู เจย่ี นหรอกครบั ” ซสู อื เยวก่ ลอกตามองเขาแวบหนงึ่ “ใครบอกกนั คะ วา่ ฉันจะเป็ นผสู ้ บื ทอดทยี่ อดเยย่ี มของตระกลู เจย่ี น?” เธอไมไ่ ดอ้ ยากสบื ทอดเลยดว้ ยซาํ้ ไป! อาจารยท์ ร่ี ับผดิ ชอบสอนถอนลมหายใจ พลางสา่ ยหวั แลว้ เดนิ จาก ไป ซสู อื เยวไ่ มแ่ ตจ่ ะมองดู เธอยงั คงจอ้ งมองสวนดอกไมข้ นาดเล็กนอก หนา้ ตา่ ง ไมน่ าน เธอกเ็ ห็นวา่ มรี โู หวเ่ ล็กๆ อยทู่ างเหนอื สดุ ของแปลงดอกไม ้ ขนาดเล็ก แมร้ โู หวน่ ัน้ ขนาดจะไมใ่ หญ่ แตเ่ ธอก็รปู รา่ งทผ่ี อมเพรยี ว หากอยาก ผา่ นรโู หวน่ ัน้ กไ็ มน่ ่ามปี ัญหา

สายตาของหญงิ สาวยงั คงทอดมองไปเบอื้ งหนา้ รโู หวน่ ่ันทะลไุ ป….. ถนนดา้ นนอก! ซสู อื เยวต่ น่ื เตน้ ถงึ กบั ลกุ ขน้ึ จากเกา้ อี้ ในขณะทเี่ ธอเตรยี มจะมดุ รโู หวใ่ นสวนดอกไมอ้ อกไป พลันมรี า่ งเงา เล็กๆ มดุ เขา้ รโู หวเ่ ขา้ มา ดว้ ยระยะทหี่ า่ งกนั เกนิ ไป ซสู อื เยวเ่ ลยมองเหน็ ใบหนา้ ของฝ่ังตรง ขา้ มไมช่ ดั นัก ทวา่ เธอพอมองออก เป็ นเดก็ หนุ่มสวมชดุ สดี ําทงั้ กาย ดเู หมอื นเป็ น เดก็ หนุ่มอายปุ ระมาณหา้ ถงึ หกขวบ หลังจากทเี่ ดก็ นอ้ ยมดุ เขา้ มาจากดา้ นนอก มองไปรอบๆ สวนดอกไม ้ ราวกบั เป็ นโจรขโมย ผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ และกลมุ่ บอดกี้ ารด์ เดนิ ไปเบอื้ งหนา้ อยา่ งเรง่ รบี ใน ตําแหน่งทห่ี า่ งจากเขาเพยี งภเู ขาจําลองลกู หนงึ่ หรอื กค็ อื ถา้ พวกผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ ตรวจดสู กั รอบ กจ็ ะเหน็ เดก็ หนุ่มที่ เพง่ิ เขา้ มาสดรอ้ นๆ หวั ขโมยนอ้ ยจอมเจา้ เลห่ !์

เธอนั่งทข่ี อบหนา้ ตา่ งของหอ้ งหนังสอื ชนั้ สอง ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ เธอ นกึ ลังเลอยเู่ นนิ่ นาน สดุ ทา้ ยในหนงึ่ วนิ าทกี อ่ นทกี่ ลมุ่ ของพอ่ บา้ นจะ ตรวจดรู อบ “ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ ！” นํ้าเสยี งกอ้ งกงั วานของหญงิ สาว ทําใหพ้ อ่ บา้ นและอกี ลายๆ คนนัน้ หยดุ ชะงกั เด็กหนุ่มในชดุ ดําทอี่ ยไู่ กลคนนัน้ เงยหนา้ มองเธออยา่ งตกใจ รับรไู ้ ดถ้ งึ ความตนื่ ตระหนกในดวงตาของเด็กหนุ่ม ซสู อื เยวเ่ อยี งหนา้ ไปสง่ สายตาใหเ้ ขารบี ไป จากนัน้ จงึ เทา้ แขนบนหนา้ ตา่ งพลางยมิ้ ตา หยใี หผ้ ดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ “คาบเรยี นในวนั นขี้ องฉันเสร็จแลว้ นะ” ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ ยน่ ควิ้ แน่น พลางยมิ้ บางดแู คลนนอ้ ยๆ “เชน่ นัน้ แลว้ คณุ หนูเรยี นรเู ้ รอ่ื งแลว้ รยึ ังครับ?” “กง็ นั้ ๆ แหละ มโี จทยท์ ยี่ งั ไมเ่ ขา้ ใจ เลยอยากใหค้ ณุ มาสอนใหฉ้ ัน หน่อย\" พอ่ บา้ นยม้ิ อยา่ งดถู กู “ตอนนผ้ี มตอ้ งจัดการธรุ ะกอ่ น หากผมจัดการ เรยี บรอ้ ยจะไปแกโ้ จทยใ์ หน้ ะครบั ”

เมอ่ื เอย่ จบ เขาจงึ หนั หนา้ ไป สงั่ เหลา่ บอดก้ี ารด์ ตดิ ตามไป พลาง เดนิ กา้ วยาวจากไป หลังจากพอ่ บา้ นเดนิ ไปแลว้ ซสู อื เยวถ่ อนหายใจออกมา พลางมอง ไปยังทางทเ่ี ดก็ หนุ่มวง่ิ ไป เด็กหนุ่มสวมชดุ ดําคนนัน้ หมอบอยบู่ นภเู ขาจําลอง พลางกวกั มอื พรอ้ มรอยยม้ิ จนตาหยี สง่ สญั ญาณใหเ้ ธอมาหา ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ ถา้ องิ จากนสิ ยั ของเธอในตอนน้ี แคเ่ ด็กหนุ่มตวั นอ้ ยคนหนงึ่ เธอ สามารถชว่ ยเขาไดก้ อ่ นทพ่ี วกผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ มาเจอ นัน้ ก็ถงึ ขดี จํากดั แลว้ ทวา่ …. หญงิ สาวครนุ่ คดิ อยใู่ นหอ้ งหนังสอื เนน่ิ นาน สดุ ทา้ ยกก็ า้ วขาเดนิ ลง ไปชนั้ ลา่ ง ไปถงึ ในสวนดอกไม ้ ภายในภเู ขาจําลองมถี ้ํานอ้ ยๆ ในถ้ําขนาดเล็กยงั มมี า้ น่ังหนิ ในตอนทซ่ี สู อื เยวเ่ ขา้ ไปดา้ นในภเู ขาจําลอง เดก็ หนุ่มในชดุ ดํากําลงั น่ังมา้ นั่งหนิ พรอ้ มยม้ิ ตาหยี

“ผมรวู ้ า่ หมา่ ม๊ตี อ้ งมาหาผม” ดเู ดก็ หนุ่มอายหุ า้ ถงึ หกขวบทดี่ วงตาเป็ นประกาย แยม้ ยมิ้ จนตาหยี มองมาทส่ี อื เยว่ สอื เยวข่ มวดควิ้ ทา่ ทางของเดก็ หนุ่มคนนดี้ คู นุ ้ ตาจรงิ ๆ แตเ่ ธอกลับนกึ ไมอ่ อก วา่ เคยเจอเขาทไี่ หนและเมอื่ ไหร่ เธอสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ หญงิ จอ้ งเขาเขม็ง “หนูชอื่ อะไร?” “ผมชอื่ ซงิ เฉนิ ” เดก็ หนุ่มน่ังยต้ิ าหยบี นมา้ น่ังหนิ “คณุ คอื หมา่ ม๊ขี องผม” ซสู อื เยวช่ ะงกั ไป ผา่ นไปพกั หนงึ่ เธอพลางสา่ ยหนา้ อยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ “เป็ นไปไมไ่ ด”้ เธอมลี กู ชายสองคน ลกู สาวหนง่ึ คน แตล่ กู ชายทงั้ สองของเธอ ลว้ น อยทู่ เี่ มอื งหรง อยอู่ าศยั กบั ฉนิ โมห่ าน จะมาทต่ี ระกลู เจยี่ นไดอ้ ยา่ งไร?

“เป็ นไปไดค้ รับ” ซงิ เฉนิ ถอนหายใจออกมาเฮอื กหนงึ่ “พอแดด๊ ดรี้ วู ้ า่ หมา่ ม๊อี ยทู่ ่ี ตระกลู เจยี่ น พวกเราเลยรบี มาหาเลย” “หลับจากไปถงึ ทวปี ยโุ รป พวกเราไปหาคณุ หมอหานหยนุ เลยรวู ้ า่ หมา่ ม๊สี ญู เสยี ความทรงจํา จําพวกเราไมไ่ ดแ้ ลว้ ” “ผมเป็ นลกู ชายแทๆ้ ของหมา่ ม๊จี รงิ แทแ้ น่นอน” เด็กหนุ่มพดู ไป พลางหยบิ หนังสอื รับรองDNAสภาพยบั ยยู่ อ่ี อกมา จากกระเป๋ าเสอื้ “นเ้ี ป็ นฉบบั ถา่ ยเอกสาร บนนเี้ ขยี นไวอ้ ยา่ งชดั เจนวา่ คณุ คอื หมา่ ม๊ขี องผม แดด๊ ดค้ี อื ฉนิ โมห่ าน” ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ รับเอกสารมา กางออกมา “รบั รองแลว้ วา่ ฉนิ ซงิ เฉนิ และซสู อื เยวม่ คี วามเป็ นไปไดท้ ม่ี ี ความสมั พันธแ์ มล่ กู ถงึ 99.99%” มองดตู วั เลขบนหนังสอื รับรอง ซสู อื เยวน่ งิ่ ชะงกั เธอเงยหนา้ ขน้ึ มา “หนูเป็ นลกู ชายของฉันจรงิ ๆ งัน้ เหรอ?” “แน่นอนครับ!” “ถา้ งนั้ ….”

หญงิ สาวชาํ เลอื งไปทร่ี โู หวน่ ัน้ “พน่ี อ้ งและนอ้ งสาวของหนูละ่ ?” “พวกเขาอยทู่ โ่ี รงแรมครับ?” ซงิ เฉนิ ยมิ้ ตาหยใ่ี หซ้ สู อื เยว่ “แดด๊ ดพ้ี าพวกเราไปอยทู่ โ่ี รงแรม บอก วา่ พรงุ่ นจี้ ะไปเยยี่ มเยยี นตระกลู เจย่ี น” “แตผ่ มคดิ ถงึ คณุ มา้ กมาก เลยแอบยอ่ งมาหาคณุ ” เมอ่ื พดู จบ เด็กหนุ่มสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ กอ่ นจะลกุ ขน้ึ อยา่ งเงอะงะ แลว้ เดนิ มาทขี่ า้ งกายซสู อื เยว่ เขายนื นงิ่ ๆ เบอื้ งหนา้ ของหญงิ สาว คอ่ ยๆ อา้ แขนทงั้ สองขา้ ง “ผม ขอกอดคณุ ไดไ้ หม” “ผมคดิ ถงึ คณุ มาก” เธอมองคดู่ วงตาเปลง่ ประกายของเด็กหนุ่มตรงหนา้ หวั ใจของซสู อื เยวก่ ็เตน้ รัวอยา่ งบา้ คลง่ั ดวงตาของหนูนอ้ ยนช้ี า่ งสวยจรงิ ๆ สวยจนเธอรสู ้ กึ วา่ หากวนั นเี้ ธอปฏเิ สธทจ่ี ะกอดเขา คงจะเป็ นอะไรท่ี โหดรา้ ยเกนิ ไป หญงิ สาวสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ กอ่ นจะเออื้ มมอื ออกไปกอดซงิ เฉนิ

ทวา่ สงิ่ ทเี่ ธอคาดไมถ่ งึ คอื ยามทร่ี า่ งกายของเธอกอดซงิ เฉนิ ทนั ใด นัน้ บรเิ วณแผน่ หลังของเธอกลับรสู ้ กึ เจ็บแปลบขน้ึ มา เธอรบี ผละออกจากเขา ถพึ บวา่ ในมอื ของเดก็ นอ้ ย กลบั ถอื เขม็ เป้ือนหนงึ่ เลม่ ! และเลอื ดบนเข็มนัน้ กเ็ ป็ นเลอื ดทจี่ ม้ิ ออกจากรา่ งกายของเธอ น่ันเอง! ตอนที่ 200 ฉนั เป็ นบอสของตระกลู “เจา้ หนู หนูทํารา้ ยฉัน!” ซสู อื เยวจ่ บั คอของซงิ เฉนิ กอ่ นจะกดเขากบั กําแพง พรอ้ มนํ้าหนัก มอื ทเี่ พม่ิ ขนึ้ “หนูเป็ นใคร?” นัยนต์ าอนั แสนเยอื กเย็นของเธอ ทําใหร้ า่ งกายของซงิ เฉนิ แขง็ ทอ่ื ไปหลายวนิ าที หลายวนิ าทตี อ่ มา เดก็ หนุ่มเรม่ิ ขดั ขนื “ผมเป็ น….ลกู ชายของหมา่ ม๊ ี ไง…..”

ซงิ เฉนิ ถกู บบี จนใบหนา้ เรม่ิ ซดี หายใจตดิ ขดั “หมา่ ม๊ ี ผมกําลงั ….จะ ทดสอบวา่ คณุ เป็ นหมา่ ม๊ผี ใู ้ หก้ ําเนดิ ผมจรงิ ๆ รเึ ปลา่ ?” ซสู อื เยวย่ น่ คว้ิ พอไดม้ องคนู่ ัยนต์ าดําขลบั ของเดก็ นอ้ ย เธอกเ็ งยี บไปพักหนง่ึ น้ําหนักมอื ผอ่ นคลายลง ทวา่ ใบหนา้ ยังคงเย็นชา นัยนต์ าเย็นยะเยอื กจับจอ้ งเขา “พดู มาให ้ หมด!” “คอื งน้ี ะครับ….” ซงิ เฉนิ เออ้ื มมอื มาจับนวิ้ มอื ของเธอ พลางเอยอยา่ งตะกกุ ตะกกั “หมา่ ม๊เี คยไมย่ นิ คําพดู นไี้ หม?” “เสอื แมจ้ ะรา้ ยแตไ่ มก่ นิ ลกู ตวั เอง” “ถงึ ตอนนค้ี ณุ จะยงั จําพวกเราไมไ่ ด ้ ขอแคค่ ณุ ยอมรบั วา่ พวกเราเป็ น ลกู ของคณุ คณุ กไ็ มม่ ที างทํารา้ ยพวกเรา” ซสู อื เยวห่ รต่ี า “เสอื แมจ้ ะรา้ ยแตไ่ มก่ นิ ลกู ตวั เอง อยา่ งแรกคอื ลกู เสอื ไมค่ วรทํารา้ ยเธอ!”

เมอ่ื กลา่ วจบ เธอพลางมองใบหนา้ เล็กจว๋ิ ของซงิ เฉนิ แวบหนง่ึ “เขม็ ของหนูเลม่ เมอื่ ก้ี ถา้ มนั เป็ นเขม็ อาบพษิ ตอนนฉี้ ันจะยังรอดอยู่ ไหม?” “ตอ้ งรอดสคิ รับ” ซงิ เฉนิ มองเธอดว้ ยดวงตากลมโต “ตอนนห้ี มา่ ม๊อี ยรู่ อดสบายดอี ยู่ ไมใ่ ชเ่ หรอครับ?” ซสู อื เยวย่ น่ คว้ิ แววตาเย็นชาขน้ึ เป็ นเทา่ ตวั “ทฉี่ ันพดู ก็คอื ถา้ เข็ม เมอ่ื กมี้ นั อาบยาพษิ ตอนนฉ้ี ัน….” ประโยคยงั ไมท่ นั ไดพ้ ดู จบ รา่ งกายของเธอพลนั ออ่ นเปรย้ี ขาทงั้ สองรสู ้ กึ ชา รา่ งกายหนักองึ้ ….. ราวกบั เรย่ี วแรงทงั้ หมดในรา่ งถกู สบู ไป อยา่ งไรก็ตาม มอื ของซงิ เฉนิ ทเ่ี ธอจบั ไวก้ ค็ ลายออก เด็กหนุ่มดงึ รงั้ มอื ของเธอไว ้ พยายามพยงุ รา่ งออ่ นแรงของเธออยา่ ง สดุ ความสามารถ “หมา่ ม๊ ี เข็มทจ่ี ม้ิ คณุ เมอื่ กี้ ก็คอื เข็มอาบพษิ ยังไง ละ่ ” ในแววตาของซสู อื เยวเ่ ต็มไปดวยความเย็นชาและชงิ ชงั “หนูเป็ น ใครกนั แน่…..”

เด็กหนุ่มพดู อะไรบางอยา่ งทร่ี มิ หู เธอเองก็สตพิ รา่ เบลอ ฟังไมค่ อ่ ยรู ้ เรอ่ื งเลย “มวั แตส่ นุกกนั อยไู่ ด ้ ยังไมม่ าชว่ ยกนั อกี !” จนกระทงั่ ซสู อื เยวห่ มดสตไิ ป ซงิ เฉนิ ขมวดควิ้ พลางออกแรงพยงุ รา่ งกายของเธอ พลางเบยี่ งหนา้ ไปตะคอกใสห่ ฟู ัง “พวกเรากําลังไป!” เสยี งหวั เราะของซงิ กวงดงั ดงั ขน้ึ ในหฟู ัง “พร่ี อง พโี่ กหกเกง่ จงั เลย นา้ !” ซงิ เฉนิ กลอกลกู ตา “หยดุ พดู ไรส้ าระ เดย๋ี วกถ็ กู คนของตระกลู เจยี่ น จับไดห้ รอก!” “ไมห่ รอก” น้ําเสยี งนง่ิ สงบของซงิ หยนุ ดงั ขนึ้ ในหฟู ัง “คนของตระกลู เจย่ี น ทงั้ หมดอยใู่ นขอบเขตการสอดสอ่ งของฉัน ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ กถ็ กู แดด๊ ดจ้ี ดั การแลว้ ” ครหู่ นงึ่ ซงิ หยนุ กเ็ อยขนึ้ อกี ครัง้ “อยา่ ดกุ บั ซงิ กวงใหม้ ากนักส”ิ “เธอเป็ นนอ้ งสาว”