สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ1501-2000

ตอนท่ี 171 มนั จะเป็ นการไมไ่ วห้ นา้ ฉนั ฉนิ โมห่ านคนนเ้ี กนิ ไป หรอื เปลา่ “สาวสวยทงั้ สอง ดมื่ เหลา้ กนั เองอยอู่ ยา่ งนม้ี ันน่าเบอื่ จะตายไป ไมส่ ู ้ มาอยเู่ ป็ นเพอื่ นพชี่ ายสกั หน่อยไมด่ กี วา่ เหรอ?” ในตอนทซ่ี สู อื เยวก่ บั เหลยี งหยซู นิ ดม่ื กนั จนเมาหวั รานํ้ากนั อยนู่ ัน้ เอง นํ้าเสยี งแทะโลมเสยี งหนงึ่ ก็ไดด้ งั เขา้ มา จากนัน้ ก็ไดต้ ามมาดว้ ยเสยี งหวั เราะ “ลกู พจี่ ะเอาสาวสวยทงั้ สองคนนไี้ ปหมดเลยเหรอ? ไมส่ แู ้ บง่ ใหฉ้ ัน สกั คนไมด่ กี วา่ เหรอ?” ชายทถี่ กู เรยี กวา่ ลกู พค่ี นนัน้ หวั เราะออกมา “ทงั้ สองคนนฉี้ ันไมพ่ อ หรอก ของนุ่มนมิ่ อะไรอยา่ งนี้ บดิ าเลน่ ไปคนื เดยี วก็ไดท้ ําใหพ้ วก หลอ่ นรา่ งพังกนั ไปหมดแน่!” เสยี งของชายหนุ่มทอี่ ยดู่ า้ นหลงั ทําใหภ้ ายในใจของเหลยี งหยซู นิ เกดิ การเตอื นภยั ขนึ้ มาลว่ งหนา้ เธอถงึ กบั ไมก่ ลา้ แมแ้ ตจ่ ะหนั หนา้ ไป ไดย้ นิ เสยี งฝี เทา้ พวกนัน้ กใ็ กลเ้ ขา้ มาเรอ่ื ยๆ

เธอกดั รมิ ฝี ปากออกมา แทบจะยน่ื มอื ออกไปผลักไหลข่ องซสู อื เยว่ ไปตามสญั ชาตญาณทนั ที หญงิ สาวกดเสยี งใหเ้ บาลง “โทรหาฉนิ โมห่ านเลย” “ซสู อื เยว่ โทรหาฉนิ โมห่ านเลย!” เธอเขา้ ใจดี เสยี งฝี เทา้ ดา้ นหลงั มอี ยปู่ ระมาณหา้ หกคน อกี อยา่ งกย็ งั เป็ นผชู ้ ายรา่ งแกรง่ หา้ หกคน เหลยี งหยซู นิ เลกิ สายตาขน้ึ มองไปรอบๆ คนขายของขา้ งถนนก็ดี คนทก่ี นิ อยตู่ รงรา้ นอาหารขา้ งถนนดว้ ย กนั เองกด็ ี ทกุ คนตา่ งพากนั เบอื นหนา้ กนั ออกไป แสดงทา่ ทที ม่ี เี รอ่ื ง นอ้ ยกท็ กุ ขน์ อ้ ยกนั ออกมา เหลยี งหยซู นิ กดั รมิ ฝี ปากออกมา “ซสู อื เยว!่ ” แตซ่ สู อื เยวท่ อ่ี ยตู่ รงหนา้ ไดเ้ มาจนไมไ่ ดย้ นิ คําพดู ของเธอเลย เธอฟบุ หลับลงไปกบั โตะ๊ ไปดว้ ยอาการเมามาย เลกิ สายตาขน้ึ มา มองเหลยี งหยซู นิ ไปดว้ ยสายตาทง่ี งงวย พรอ้ มกบั พดู เสยี งดงั ออกไป “ทําไมเธอถงึ เอาแตใ่ หฉ้ ันเรยี กสามฉี ันมาไมห่ ยดุ เลย!” “ฉันอยทู่ ต่ี รงนไี้ มไ่ ดเ้ ลยหรอื ไง!”

เสยี งของหญงิ สาวทําใหเ้ สยี งฝี เทา้ ของคนหลายคนทอี่ ยดู่ า้ นหลงั ไดเ้ ร็วขนึ้ มา เหลยี งหยซู นิ กดั รมิ ฝี ปากออกมาอยา่ งจนปัญญา เธอไดช้ ไี้ ปทางดา้ นหลงั ทนั ที พรอ้ มกบั พดู ออกไปเบาๆวา่ “ซสู อื เยว่ มคี นเลว!” “คนเลว?” ซสู อื เยวเ่ งยหนา้ ขนึ้ มา มองดา้ นหลงั เหลยี งหยซู นิ ไปดว้ ยอาการเมา มาย ตรงดา้ นหลังไมไ่ กลออกไปจากเธอนัน้ มผี ชู ้ ายประมาณสหี่ า้ คนยนื อยู่ ผชู ้ ายพวกน้ี แตล่ ะคนตา่ งก็รปู รา่ งกํายํากนั ทงั้ นัน้ ทงั้ ยังประดบั ไป ดว้ ยรอยสกั ลกู พใ่ี หญท่ เ่ี ดนิ นํามาไวห้ นวดไวเ้ ครา กลา้ มเนอื้ ปดู โปนดดู ดุ นั สี หนา้ ทแ่ี สดงออกมาดโู หดเหยี้ มอยา่ งมาก เห็นซสู อื เยวเ่ งยหนา้ ขนึ้ มา ผชู ้ ายกลมุ่ นัน้ หวั เราะเฮฮากนั ขนึ้ มา “สาว สวยคนนเี้ งยหนา้ ขนึ้ มาแลว้ ดคู นุ ้ หนา้ คนุ ้ ตาจงั เลยนะเนยี่ ”

ในหา้ คนนัน้ มคี นรา่ งผอมคนหนงึ่ หวั เราะออกมา “นไี่ มใ่ ชว่ า่ เป็ นดารา เบอรเ์ ล็กๆในขา่ วเมอ่ื กอ่ นหนา้ นห้ี รอกเหรอ?” “ไมเ่ พยี งแตห่ นา้ ตาจะสวยแลว้ สามขี องเธอก็รวยมากดว้ ย เหมอื นกนั !” “วา่ กนั วา่ เป็ นคนทส่ี วยทสี่ ดุ ในเมอื งหรง ฉนิ โมห่ าน! ” เหลยี งหยซู นิ นง่ิ อง้ึ ไป รบี ลกุ ยนื ขน้ึ มาทนั ที พยกั หนา้ ออกมารวั ๆ “ใชๆ่ ๆ!” “สามขี องเธอมรี วยมาก!” “ไมอ่ ยา่ งนัน้ แลว้ พวกพช่ี ายทงั้ หลาย…พวกพใี่ หพ้ วกเราโทรหาสามี ของเธอ ใหส้ ามขี องเธอเอาเงนิ มาใหพ้ วกพช่ี ายสกั หน่อย ?” “เธอคดิ วา่ พวกเราเป็ นคนโลภงัน้ เหรอ?” ลกู พที่ ไี่ วห้ นวดไวเ้ คราทนี่ ํามาคนนัน้ หวั เราะเสยี งดงั ออกมา “มเี งนิ พวกเรากต็ อ้ งอยากไดอ้ ยแู่ ลว้ ” “แตค่ นื นพ้ี วกเธอทงั้ สองคนกห็ นไี ปไหนไมร่ อดหรอก! ”

เขาลบู หนวดเครา สายตามองสํารวจขนึ้ ลง มองใบหนา้ และตรงหนา้ อกของซสู อื เยวไ่ ปดว้ ยสายตาทบ่ี า้ กาม “พวกเราเลน่ กนั พอแลว้ คอ่ ยใหส้ ามขี องเธอเอาเงนิ มาไถต่ วั มันก็ไดไ้ มใ่ ชห่ รอื ไง ?” “สาวนอ้ ย มเี วลามาคดิ ลกู ไมพ้ รรคน์ ี้ ไมส่ ลู ้ องคดิ ใหด้ ๆี วา่ จะปรนนบิ ตั ิ พวกพช่ี ายใหด้ ๆี กนั ยังไง!” เหลยี งหยซู นิ กมุ ขอบโตะ๊ เอาไว ้ ใบหนา้ ซดี เผอื ดออกมาทนั ที เธอก็รอู ้ ยหู่ รอก… อนั ธพาลนัน้ ไรเ้ หตผุ ล ทํายังไงด?ี ในบา้ นป่ าตอนน้ี มันก็ดกึ มากแลว้ คนทอี่ ยรู่ อบขา้ งแสดงทา่ ทที ว่ี า่ มันไมไ่ ดเ้ กยี่ วอะไรกบั ตน เธอไมอ่ าจ คาดหวงั ใหพ้ วกเขามาชว่ ยได ้ แตท่ นี่ มี่ นั ตงั้ อยใู่ นทห่ี า่ งไกลลับตาคน ในชวั่ เวลาสนั้ ๆกไ็ มม่ ใี ครเขา้ มาอกี … เธอกดั รมิ ฝี ปากออกมา ทนั ใดนัน้ เองกไ็ ดน้ กึ เสยี ใจภายหลงั ขน้ึ มาที่ ไดม้ ากนิ ดมื่ กบั ซสู อื เยวอ่ ยทู่ นี่ ี่

พวกเธอควรจะออกไปทนั ทที ห่ี ยางชงิ โยวเดนิ ออกไป! มนั คงไมถ่ งึ กบั ตอนนหี้ รอก… เธอมองดซู สู อื เยวไ่ ปอกี ที หญงิ สาวไดย้ นื ทรงตวั ไมอ่ ยแู่ ลว้ มอื ทงั้ สองขา้ งของเธอก็ไดก้ มุ โตะ๊ แน่น กวา่ จะทรงตวั ไมใ่ หล้ ม้ ลงไป เหลยี งหยซู นิ สดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ “พวกนายเอาฉันไปเถอะ” แขนทงั้ สองขา้ งอา้ ออก เหลยี งหยซู นิ เขา้ มาบงั ขา้ งหนา้ ซสู อื เยว่ เอาไว ้ “เธอมสี ามี ฉันไมม่ ”ี “ถา้ พวกนายแตะตอ้ งเธอ สามขี องเธอไมม่ ที างปลอ่ ยพวกนายไป แน่” “แตฉ่ ันไมเ่ หมอื นกนั ฉันมนั ตวั คนเดยี ว” ใบหนา้ เล็กของเธอซดี ออกมา เล็บมอื ไดฝ้ ังลกึ อยใู่ นฝ่ ามอื “พวก นายพาฉันไป ฉันจะปรนนบิ ตั พิ วกนายเอง” “เก็บเธอเอาไว ้ รอใหส้ ามขี องเธอเอาเงนิ มาไถต่ วั เธอ ”

“พวกนายทงั้ ไดท้ ําสงิ่ ทอ่ี ยากทํา และทงั้ ยังไดเ้ งนิ อกี ไดผ้ ลดไี ปทงั้ สองฝ่ าย” พชี่ ายคนนัน้ ยมิ้ ออกมาจางๆ เดนิ เขา้ มาเชดิ คางของเหลยี งหยซู นิ ขน้ึ มา “สาวนอ้ ย พดู ไปมันก็น่าฟังอยหู่ รอก เธอเป็ นเพอื่ นสนทิ กบั เธอ ถา้ พวกเขาไมแ่ ตะตอ้ งเธอ แลว้ เธอไปออดออ้ นสามขี องเธอ สามขี องเธอกจ็ ะไมม่ ที างปลอ่ ยพวกเราไปเหมอื นเดมิ ไมใ่ ชห่ รอื ไง ?” “ถา้ ผลลัพธอ์ อกมาอยา่ งน้ี แลว้ ทําไมพวกเราถงึ จะตอ้ งเสยี่ งเลอื ก อยา่ งนด้ี ว้ ยละ่ ? ไปมันดว้ ยกนั ไมใ่ ชว่ า่ มันจะดกี วา่ หรอื ไง?” ไหวพรบิ ของลกู พใ่ี หญค่ นนี้ ทําใหเ้ หลยี งหยซู นิ รสู ้ กึ สนิ้ หวงั ขน้ึ มา เล็กนอ้ ย เธอนัน้ …ไมร่ เู ้ ลยวา่ จะตอ้ งทํายังไงดี เรย่ี วแรงของผหู ้ ญงิ ทงั้ สองคนมันรบั มอื ไมไ่ หวหรอก ทนี่ มี่ ันหา่ งไกลลบั ตาคนขนาดน้ี ถงึ แมว้ า่ จะแจง้ ความไป กวา่ ตํารวจ จะมา เรอื่ งทงั้ หมดมันก็คงจะจบลงไปแลว้ … “ทา่ ทขี องเธอหลังจากดม่ื เหลา้ มนั แยม่ ากเลย” เหลยี งหยซู นิ ยังคงคดิ ทจ่ี ะพยายามอกี เป็ นครัง้ สดุ ทา้ ย “ฉันเคยเห็น อาการหลังจากดม่ื เหลา้ ของเธอมากอ่ น”

“เธอเมาแลว้ แมแ้ ตส่ ามกี ็ยงั ไมร่ จู ้ ัก ยง่ิ ไมต่ อ้ งพดู ถงึ เรอ่ื งแบบนี้ หรอก” “เธอไมม่ ที างจะจําไดห้ รอก” ในตอนทเ่ี หลยี งหยซู นิ กําลังชแี้ จงอยนู่ ัน้ เอง มอื ของลกู พค่ี นนัน้ ก็ได ้ เขา้ มาลบู ลงบนใบหนา้ ของเหลยี งหยซู นิ เหลยี งหยซู นิ กไ็ ดห้ ลบไปโดยสญั ชาตญาณ “เพยี้ ะ—!” ลกู พใ่ี หญค่ นนัน้ ฟาดฝ่ ามอื ลงมาดว้ ยความไมส่ บอารมณ์ เหลยี งหยซู นิ ถกู ตบไปจนหนา้ หนั ในระหวา่ งทเี่ บลอๆอยนู่ ัน้ เอง เธอกไ็ ดย้ นิ เสยี งของลกู พใี่ หญค่ นนัน้ “ยัยผหู ้ ญงิ น่าตาย ไมใ่ ชบ่ อกวา่ จะปลอ่ ยใหเ้ ลน่ หรอื ไง? แตะนดิ แตะ หน่อยก็ไมย่ อมเลยสกั อยา่ ง?” เหลยี งหยซู นิ ถอยหลังไปกา้ วนงึ กมุ มอื ของซสู อื เยวเ่ อาไวพ้ รอ้ มเอย่ ออกไปเสยี งเบา “พวกเราหนกี นั เถอะ” ซสู อื เยวท่ กี่ ําลงั เมามายอยนู่ ัน้ ก็ไดห้ วั เราะออกมา “ทําไมตอ้ งหนี ดว้ ย”

“เมอื่ กเี้ ขาเพง่ิ จะตบเธอไป” หญงิ สาวดงึ เสอ้ื คลมุ ออกไปอยา่ งโซเซ พรอ้ มกบั กําปัน้ ออกมา “ฉัน ชว่ ยเธอตอ่ ยกลับเลยเป็ นไง?” เหลยี งหยซู นิ นง่ิ อง้ึ ออกมา รบี ควา้ แขนเสอื้ เธอเอาไวท้ นั ที “ซสู อื เยว่ เธอเมาแลว้ !” “ฉันไมไ่ ดเ้ มา” หญงิ สาวมองผชู ้ ายคนตรงหนา้ ไปดว้ ยรอยยมิ้ “เหลยี งหยซู นิ เป็ น เพอ่ื นของฉัน” “คดิ จะแตะตอ้ งเธอ ก็ลองถามฉันกอ่ น” ผชู ้ ายกลมุ่ นัน้ ขมวดควิ้ กนั ออกมา หลงั จากทแี่ ลกเปลยี่ นสายตากนั แลว้ ก็ไดพ้ งุ่ กนั เขา้ มาพรอ้ มกนั ซสู อื เยวย่ ม้ิ ออกมาจางๆ ถงึ แมว้ า่ จะเมา การเคลอื่ นไหวจะชา้ ไปบา้ ง แตก่ ารจัดการกบั คนพวกนมี้ ันเหลอื เฟือ ทกั ษะของเธอไมม่ ใี ครรกู ้ นั มากอ่ น ในวนั ธรรมดาก็เป็ นเพยี งแคส่ ตนั้ แมนทต่ี ํา่ ตอ้ ย จงึ ไมม่ ใี ครไดร้ หู ้ รอกวา่ แทท้ จ่ี รงิ แลว้ เธอนัน้ เป็ น ทายาทของเจยี่ นเฉงิ

ถงึ แมว้ า่ ตอนนเ้ี ธอจะเมาแลว้ แตน่ ักเลงพวกน้ี สดุ ทา้ ยแลว้ มันก็แค่ พวกทเ่ี รย่ี วแรงเยอะกวา่ คนธรรมดาไปนดิ หน่อยเทา่ นัน้ เอง เหลยี งหยซู นิ มองไปอยา่ งองึ้ ๆ คนทอี่ ยรู่ อบๆตา่ งก็มองกนั มาอยา่ งองึ้ ๆ สดุ ทา้ ย หลงั จากทซ่ี สู อื เยวไ่ ดต้ อ่ ยลกู พใ่ี หญท่ หี่ ยาบคายคนนัน้ ลม้ ลงไปแลว้ ก็ไดก้ ลบั มายนื อยา่ งสงา่ งาม มอื ขา้ งหนงึ่ ไดว้ างลงบนบา่ ของเหลยี งหยซู นิ โอบรา่ งของเหลยี งหยซู นิ เอาไวแ้ ลว้ ผันรา่ งเดนิ ออกไป “ฮๆิ ดเู ทม่ ากเลยใชม่ ยั้ ละ่ ?” เหลยี งหยซู นิ ชอ็ กตกใจจนพดู ไมอ่ อกอยนู่ าน “เท…่ ” “ซสู อื เยว่ เธอมนั เทม่ ากเลย” …นมี่ ันเป็ นความสามารถของสตนั้ แมนทท่ี ําหนา้ ทม่ี าหลายปีงัน้ เหรอ? …กอ่ นหนา้ นเ้ี ธอไมค่ วรดถู กู สตนั้ แมนเลยจรงิ ๆ เธอนกึ วา่ สตนั้ แมนจะเป็ นเพยี งแคด่ แี ตเ่ ทา่ นัน้ นกึ ไมถ่ งึ วา่ ซสู อื เยวจ่ ะเคยฝึกมากอ่ นจรงิ ๆ…

แตส่ งิ่ ทที่ งั้ สองคนนกึ ไมถ่ งึ เลยกค็ อื ทนั ทที ที่ งั้ สองคนเพง่ิ จะเดนิ มา ไดไ้ มไ่ กล ชายทใี่ บหนา้ เตม็ ไปดว้ ยหนวดเคราทอี่ ยขู่ า้ งหลงั กไ็ ดล้ กุ ยนื ขนึ้ มาอกี ครงั้ ในครัง้ น้ี เขาไมเ่ พยี งแตจ่ ะพาลกู นอ้ งหลายคนนัน้ มา แตย่ งั โทรศพั ท์ เรยี กนักเลงอนั ธพาลทกุ คนทอ่ี ยแู่ ถวนัน้ มาดว้ ย กลมุ่ คนทด่ี ดู ําทะมนึ ไดโ้ อบลอ้ มรอบเหลยี งหยซู นิ กบั ซสู อื เยวเ่ อาไว ้ “กลา้ ตอ่ ยฉัน?” ชายทมี่ หี นวดเคราปรกหนา้ ไดห้ วั เราะเสยี งเย็นพรอ้ มกบั เดนิ เขา้ มา แลว้ ก็ไดฟ้ าดฝ่ ามอื ลงไปบนหนา้ ของซสู อื เยวไ่ ปทนั ที แตม่ อื เพงิ่ จะฟาดลงไปไดค้ รง่ึ ทาง ก็ไดถ้ กู คนจับกมุ ขอ้ มอื เอาไว ้ “คณุ เฉนิ ” เสยี งเยอื กเย็นกดตํา่ ลงของชายหนุ่มไดด้ งั ขน้ึ มานง่ิ ๆ “คดิ จะทํารา้ ย ผหู ้ ญงิ ของฉันซํา้ แลว้ ซํ้าเลา่ ” “มันจะเป็ นการไมไ่ วห้ นา้ ฉันฉนิ โมห่ านคนนเ้ี กนิ ไปหรอื เปลา่ ?” ตอนที่ 172 สํานกึ ผดิ ตอนนย้ี งั ทนั

ถอื โอกาสตอนทชี่ ายหนา้ หนวดคนนัน้ ไมไ่ ดข้ ยบั เหลยี งหยซู นิ กไ็ ด ้ รบี ประคองซสู อื เยวท่ ไ่ี ดเ้ มาจนเหมอื นกบั กอ้ นโคลนทกี่ ําลังนั่งอยบู่ น มา้ น่ังขา้ งถนนเอาไว ้ ซสู อื เยวอ่ อ่ นเปลยี้ ไปทงั้ รา่ งกไ็ ดท้ งิ้ รา่ งลงมาบนบา่ ของเธอ นํ้าเสยี ง ทเ่ี มามายแตก่ ย็ ังมคี วามกราดเกรยี้ วอยู่ “ฉันไมใ่ ชว่ า่ จะสเู ้ ขาไมไ่ ด ้ เสยี หน่อย!” ชายหนา้ หนวดคนนัน้ ขมวดคว้ิ ออกมาเล็กนอ้ ย อยากจะชกั มอื ออกมาจากมอื ของฉนิ โมห่ านตามสญั ชาตญาณ แตม่ ันกลบั ชกั ออกมาไมไ่ ดเ้ ลย เขาแทบจะใชแ้ รงทงั้ หมดทมี่ ี ใบหนา้ ทเ่ี ต็มไปดว้ ยหนวดเคราไดบ้ บี แรงออกมาจนหนา้ แดง ก็ยงั ชกั มอื ขา้ งนัน้ ออกมาไมไ่ ด ้ ทางเลอื กสดุ ทา้ ย ชายคนนัน้ จําตอ้ งมองจอ้ งไปยังฉนิ โมห่ าน “ปลอ่ ยฉันนะ!” “พน่ี อ้ งของฉันอยทู่ น่ี ก่ี นั หมด อยา่ บงั คบั ใหฉ้ ันตอ้ งฆา่ แกนะ! ” “งนั้ เหรอ?” เสยี งทมุ ้ ตํา่ ของชายหนุ่มไดเ้ อย่ ออกมาพรอ้ มกบั แสยะยมิ้ ออกมา จางๆ เลกิ ตาขน้ึ กวาดสายตาออกไปรอบๆ “พนี่ อ้ งของแก ยงั จะชว่ ย แกไดอ้ ยเู่ หรอ?”

ลกู พใ่ี หญห่ นา้ หนวดคนนัน้ จงึ ไดข้ มวดคว้ิ ออกมา พรอ้ มกบั หนั หนา้ ออกไปทนั ท…ี ดา้ นหลงั ของเขา พนี่ อ้ งยสี่ บิ กวา่ คนนัน้ ของของเขา แตล่ ะคนตา่ งก็ ไดถ้ กู คนของฉนิ โมห่ านจบั กมุ โดยการจบั ทงั้ สองมอื มาไขวเ้ อาไว ้ ขา้ งหลัง สหี นา้ ของชายหนา้ หนวดคนนัน้ ไดซ้ ดี เผอื ดออกมาทนั ที เขาหนั หนา้ ไป จอ้ งมองไปยังชายทอี่ ยขู่ า้ งๆคนนัน้ ไปนง่ิ ๆ “แก…” เขาเอาคนมากมายมาจากไหน!? “คณุ เฉนิ ” ฉนิ โมห่ านสะบดั มอื ของชายหนา้ หนวดออกไปอยา่ งเย็นชา มอื ใหญ่ ไดค้ บี บหุ รมี่ ามวนนงึ พรอ้ มกบั จดุ มันไปอยา่ งสงา่ งาม “เคยมใี คร บอกแกมยั้ วา่ คนทไ่ี มค่ วรหาเรอื่ งกอ็ ยา่ ไปหาเรอ่ื ง ” ในระหวา่ งทสี่ บู บหุ รอี่ ยนู่ ัน้ เขากไ็ ดย้ กมอื ขน้ึ ชไ้ี ปทางซสู อื เยว่ “นค่ี อื ภรรยาของฉัน” “ไดข้ า่ ววา่ แกไมเ่ พยี งแตจ่ ะหยาบคายกบั ภรรยาของฉันแลว้ แตย่ งั คดิ จะใหฉ้ ันเอาเงนิ มาไถต่ วั มาใหแ้ กอกี ”

“ความคดิ ด”ี “แตอ่ นั ดบั แรก” ชายหนุ่มพน่ ควนั บหุ รอ่ี อกมาดว้ ยทว่ งทา่ ทส่ี งา่ งาม ผันรา่ งหนั ไปน่ัง ลงบนมา้ น่ังยาวทอ่ี ยตู่ รงกนั ขา้ มกบั เหลยี งหยซู นิ เขาพงิ เขา้ กบั มา้ น่ังยาวไปอยา่ งเกยี จครา้ น ขาทงั้ สองขา้ งไขวก้ นั อยา่ งสงา่ งาม “อนั ดบั แรกแกตอ้ งมชี วี ติ เพอ่ื ทจี่ ะไดเ้ สพสขุ กอ่ น ” ความเยอื กเย็นทร่ี นุ แรงบนรา่ งของเขาไดแ้ ผอ่ อกมา ทําใหช้ ายหนา้ หนวดคนนัน้ หนาวสนั่ ออกมาทนั ที เขากดั รมิ ฝี ปากออกมา มองซสู อื เยวท่ เ่ี มามายกบั เหลยี งหยซู นิ ทอี่ ยู่ ไมไ่ กลออกไป แลว้ กห็ นั มามองเหลา่ พนี่ อ้ งดา้ นหลังทไี่ ดถ้ กู คมุ ตวั เอาไวท้ งั้ หมดไปอกี ที… “ปัง—!” ชายคนนัน้ ไดค้ กุ เขา่ ลงตรงหนา้ ของฉนิ โมห่ านเสยี งดงั ทนั ที “คณุ ฉนิ พวกเราเมาก็เลยพดู อะไรทม่ี ันไรส้ าระออกไป ” “ผยู ้ ง่ิ ใหญอ่ ยา่ งคณุ ชว่ ยยกโทษใหก้ บั ความผดิ พลาดของผตู ้ ํา่ ตอ้ ย อยา่ งผม อยา่ ไดเ้ อามาใสใ่ จเลยนะครบั ”

เหลยี งหยซู นิ ทโ่ี อบซสู อื เยวอ่ ยขู่ า้ งๆสง่ เสยี ง “พรดื ” ออกมา ลกู พใ่ี หญห่ นา้ หนวดคนนัน้ เมอื่ กนี้ ยี้ งั ดรุ า้ ยมากขนาดไหน ตอนน้ี กลับตะลตี ะลานเป็ นอยา่ งมาก! เธอยังนกึ เลยวา่ ดว้ ยทา่ ทที จ่ี ะตอ้ งทําลายความบรสิ ทุ ธข์ิ องเธอ กบั ซสู อื เยวเ่ สยี ใหไ้ ดน้ ัน้ แลว้ ใหต้ ายยังไงกค็ งจะไมย่ อมแพแ้ น่ แตพ่ อเจอฉนิ โมห่ านไดไ้ มเ่ กนิ หา้ นาที ก็ยอมคกุ เขา่ ลงไปเสยี แลว้ ? “รวู ้ า่ แกมนั ทํางานตามเงนิ จา้ ง” ฉนิ โมห่ านพน่ ควนั บหุ รอ่ี อกมานง่ิ ๆ “บนั ทกึ การคยุ เรอื่ งการโอนเงนิ ” ชายหนา้ หนวดใบหนา้ ซดี เผอื ดออกมา “คณุ ฉนิ นม่ี ัน…มนั คงไมด่ หี รอกมงั้ ครบั ?” หลังจากนไ้ี ปเขายงั ตอ้ งอยใู่ นสายนอี้ ยู่ ถา้ ถกู คนอน่ื รเู ้ ขา้ วา่ เขาขาย ลกู คา้ แลว้ ละ่ ก็ จากนไ้ี ปคงไมม่ ที างทจ่ี ะไดร้ ับงานแบบนอี้ กี แน่! “ไป๋ ลว่ั ” ฉนิ โมห่ านเองก็ไมไ่ ดบ้ งั คบั อะไร เขาไดม้ องไป๋ ลั่วไปนงิ่ ๆ “แจง้ ตํารวจเถอะ”

“คณุ …คณุ ฉนิ !” ทนั ทที ไี่ ดย้ นิ วา่ ฉนิ โมห่ านตอ้ งการจะแจง้ ความ ชายหนา้ หนวดก็เรมิ่ ลนลานขน้ึ มา “คณุ …คณุ จะใหผ้ มทําอะไรกไ็ ดท้ งั้ นัน้ !” “แตอ่ ยา่ แจง้ ความเลยนะครบั !” คนอยา่ งพวกเขาแลว้ คดที แี่ บกเอาไวก้ เ็ ยอะอยู่ กเ็ ลยกลวั คนจะแจง้ ความทสี่ ดุ แลว้ ! ฉนิ โมห่ านสบู บหุ รไี่ ปนงิ่ ๆ “การโอนเงนิ และบนั ทกึ การสนทนา” เหน็ เขายนื กรานมาอยา่ งนัน้ ชายหนา้ หนวดกไ็ ดท้ อดถอนหายใจ ออกมายาวๆ สดุ ทา้ ยก็ตอ้ งเอาโทรศพั ทอ์ อกมาจากในกระเป๋ า วาง ลงไปในมอื ของไป๋ ลว่ั ทอี่ ยขู่ า้ งๆ “คณุ รมู ้ ันก็ไดอ้ ยหู่ รอก” “แตอ่ ยา่ ประกาศออกไปเลยนะ…” ไป๋ ลั่วรับโทรศพั ทม์ าตรวจดไู ปรอบหนง่ึ “คณุ ผชู ้ ายครับ” ชายหนุ่มขมวดควิ้ ออกมาเล็กนอ้ ย “เป็ นหยางชงิ โยวครบั ”

“หยางชงิ โยว!?” เหลยี งหยซู นิ ทอี่ ยขู่ า้ งๆก็ไดร้ ะเบดิ อารมณอ์ อกมาทนั ที “ฉันกร็ อู ้ ยู่ หรอกวา่ ยัยผหู ้ ญงิ คนนม้ี ันไมไ่ ดค้ วามหวงั ดอี ะไรเลย! ” กอ่ นหนา้ นย้ี ังกนิ อาหารขา้ งทางมาดว้ ยกนั กบั พวกเขา ในตอนหลังก็ ตดิ ตอ่ กบั พวกอนั ธพาลเพอื่ มาทําลายความบรสิ ทุ ธขิ์ องเธอกบั ซสู อื เยว!่ ? ผหู ้ ญงิ แบบนี้ ทําไมจติ ใจมันถงึ ไดช้ ว่ั รา้ ยอยา่ งนี้? ยังดที ดี่ ว้ ยความชว่ ยเหลอื ของซสู อื เยว่ เธอก็เลยไดต้ ดั ขาด ความสมั พันธก์ บั หลอ่ นไปนานแลว้ ไมอ่ ยา่ งนัน้ แลว้ ละ่ ก็ จะตายยังไงกไ็ มร่ !ู ้ “เก็บหลักฐานเอาไว”้ ฉนิ โมห่ านสงั่ ไป๋ ลวั่ จบ เลกิ สายตาขน้ึ มองชายหนา้ หนวดทก่ี ําลัง คกุ เขา่ อยบู่ นพนื้ ไปแวบหนง่ึ และกลมุ่ ลกู นอ้ งอกี กลมุ่ หนง่ึ อยู่ ดา้ นหลงั ของเขา “ฉันจะไมแ่ จง้ ตํารวจ แตม่ ันกไ็ มไ่ ดห้ มายความวา่ ฉันจะไมร่ ะบาย อารมณ์ออกไปใหก้ บั ภรรยากบั เพอ่ื นของภรรยาของฉันหรอกนะ ”

“จดั การพอใหน้ อนพักฟื้นอยบู่ นเตยี งไปสกั ครงึ่ เดอื นแลว้ กนั ” พดู จบ เขากล็ กุ ขน้ึ ยนื สาวเทา้ เดนิ เขา้ ไปหยดุ อยตู่ รงดา้ นหนา้ ของ เหลยี งหยซู นิ มอื ใหญข่ องชายหนุ่มกมุ ไหลข่ องซสู อื เยวเ่ อาไว ้ “ใหฉ้ ันจัดการเอง ดกี วา่ ” เหลยี งหยซู นิ ถกู การกระทํานขี้ องเขาทําเอาเธอรสู ้ กึ หลอ่ โดนใจไป เลย เธอผละมอื ออกไปอยา่ งเลอื่ นลอย ปลอ่ ยใหฉ้ นิ โมห่ านอมุ ้ ซสู อื เยว่ เดนิ ออกไป หลอ่ …หลอ่ เกนิ ไปหน่อยแลว้ มัย้ เนย่ี ? ทา่ นชายฉนิ คนนไ้ี มไ่ ดด้ อ้ ยไปกวา่ จหี้ นานเฟิงเลย! ไมว่ า่ จะเป็ นหนา้ ตาหรอื วา่ บคุ ลกิ ลกั ษณะ แมแ้ ตร่ ะดบั ความจรงิ จังตอ่ ตวั ซสู อื เยวเ่ อง เขาก็เหนอื กวา่ ทงั้ นัน้ ! ถา้ หากวา่ เหลยี งหยซู นิ เมอื่ กอ่ นหนา้ นน้ี ัน้ ก็จะยงั คดิ วา่ การทซี่ สู อื เยว่ ไมช่ อบจหี้ นานเฟิงนัน้ มนั เป็ นการไมร่ จู ้ กั ดชี ว่ั

อยา่ งนัน้ แลว้ ตอนนี้ เธอคดิ วา่ ถา้ ซสู อื เยวไ่ ปชอบลจี่ ง่ิ ชวน น่ัน ตา่ งหากทจี่ ะเป็ นการไมร่ จู ้ กั ดชี วั่ น่ะ! “ไปกนั เถอะ” ฉนิ โมห่ านอมุ ้ ซสู อื เยวท่ ก่ี ําลังเมามายไมไ่ ดส้ ตขิ นึ้ มา สาวเทา้ กา้ ว ใหญๆ่ เดนิ ออกไป เหลยี งหยซู นิ นง่ิ อง้ึ ไป จากนัน้ กไ็ ดร้ บี ตามไปทนั ที ทงั้ สองคนเดนิ อยขู่ า้ งหนา้ ดา้ นหลงั กม็ เี สยี งรอ้ งไหค้ รวญครางของ ผชู ้ ายดงั เขา้ มาเป็ นชว่ งๆ เหลยี งหยซู นิ เดนิ ไปพลาง หวั ใจเตน้ แรงขนึ้ มาไปโดยจติ ใตส้ ํานกึ ไป พลาง ตลอดทงั้ เย็นวนั น้ี ความรสู ้ กึ ของเธอมนั เหมอื นกบั กําลังน่ังอยบู่ น รถไฟเหาะอยเู่ ลย ความสนิ้ หวงั ตงั้ แตต่ อนแรก จนถงึ ความรสู ้ กึ เบกิ บานใจหลังจากท่ี ซสู อื เยวไ่ ดต้ อ่ ยคนพวกนัน้ รว่ งไป จนถงึ ตอนทถี่ กู ปิดลอ้ มกนั เอาไว ้ แลว้ กค็ วามรสู ้ กึ ยนิ ดปี รดี าหลงั จากทไี่ ดห้ ลดุ พน้ ออกมาจาก สถานการณท์ ยี่ ากลําบากอยา่ งนัน้ ไดใ้ นตอนน้ี

เป็ นเพอ่ื นกบั ซสู อื เยว่ แทจ้ รงิ แลว้ มนั ใหค้ วามรสู ้ กึ ตนื่ เตน้ กวา่ การเป็ น เพอื่ นกบั หยางชงิ โยวเยอะเลย! คดิ ถงึ ตรงนแี้ ลว้ เธอกไ็ ดถ้ า่ ยภาพทฉ่ี นิ โมห่ านกําลงั อมุ ้ ซสู อื เยวอ่ อก ไปสง่ ไปใหห้ ยางชงิ โยว “สามขี องซสู อื เยวห่ ลอ่ มากจรงิ ๆ!” ในเมอ่ื เรอ่ื งคนื นลี้ ว้ นแลว้ จะเป็ นฝี มอื ของหยางชงิ โยวทงั้ นัน้ อยา่ ง นัน้ แลว้ เธอจะตอ้ งกําลงั ตงั้ ตารอขา่ วอยแู่ น่นอน และมันก็เป็ นไปอยา่ งทค่ี ดิ ภายในหอ้ งของโรงแรมทเ่ี ป็ นสถานทใี่ นการถา่ ยทําแหง่ หนงึ่ หยางชงิ โยวกําโทรศพั ทน์ อนอยบู่ นเตยี ง ทกุ ๆหา้ นาทเี ธอก็จะหยบิ โทรศพั ทข์ นึ้ มาดู กําลงั รอการตอบกลับมาของคนทางฝั่งนัน้ อยู่ แตใ่ นครงั้ นี้ ผา่ นไปแลว้ หา้ นาที ขา่ วทเ่ี ธอไดม้ าไมไ่ ดส้ ง่ มาจากลกู พี่ ใหญห่ นา้ หนวดคนนัน้ แตก่ ลับเป็ นเหลยี งหยซู นิ แทน หยางชงิ โยวยน่ คว้ิ ออกมา ภายในใจเกดิ สงั หรณใ์ จไมด่ ขี น้ึ มา เล็กนอ้ ย

ในเวลาน้ี… เหลยี งหยซู นิ ไมใ่ ชว่ า่ ควรจะตอ้ งถกู จบั เอาไวก้ บั ซสู อื เยวอ่ ยหู่ รอื ไง? ทําไมถงึ ไดย้ ังมอี ารมณ์มาสง่ ขอ้ ความใหเ้ ธออกี ? หรอื วา่ จะเป็ นคนของเธอทสี่ ง่ มา? ความรสู ้ กึ ทแี่ ฝงไปดว้ ยความสงสยั หยางชงิ โยวกดเขา้ ไปในกลอ่ ง ขอ้ ความ เขา้ ไปยังจดุ หมายแลว้ เป็ นภาพเบอ้ื งหลังทสี่ งู ใหญข่ องฉนิ โมห่ าน เขากําลงั อมุ ้ ซสู อื เยวอ่ ยู่ พรอ้ มกบั เดนิ ออกไปขา้ งหนา้ ทลี ะกา้ วๆ รา่ งของเขานัน้ สงู ใหญ่ แผน่ หลังเหยยี ดตรง ในวงแขนของเขานัน้ ขายาวของผหู ้ ญงิ กําลงั แวบออกมาตามการ เคลอ่ื นไหวของเขา แสดงใหเ้ ห็นถงึ ภาพทส่ี วยงาม แตใ่ นสายตาของหยางชงิ โยวนัน้ มนั กลับเหมอื นกบั มจั จรุ าชกําลงั กวกั มอื เรยี กอยกู่ ็ไมป่ าน เธอ พวกเขา… ลม้ เหลวแลว้

ฉนิ โมห่ านไปชว่ ยซสู อื เยวแ่ ลว้ หญงิ สาวกดั รมิ ฝี ปากแน่น ทนั ทที คี่ ดิ จะพดู อะไรออกไป ก็ไดม้ ี ขอ้ ความหนง่ึ สง่ เขา้ มาอกี ครัง้ คนทสี่ ง่ ขอ้ ความมาใหเ้ ธอนัน้ ไมใ่ ชเ่ หลยี งหยซู นิ แตก่ ลับเป็ นบญั ชที ่ี มชี อ่ื วา่ “หมดู่ าวโอบลอ้ มรอบดวงจนั ทร์” “เธอถกู จบั ตาเอาไวแ้ ลว้ ” “สํานกึ ผดิ ตอนนยี้ งั ทนั ” ตอนที่ 173 คณุ อาจห้ี นานเฟิ งชว่ ยหมา่ มี๊ หยางชงิ โยวตนื่ ตกใจจนโยนโทรศพั ทล์ งไปในถังขยะ ในเวลาน้ี โน๊ตบคุ๊ ทเ่ี ธอวางอยบู่ นหวั เตยี งมนั กลบั เรม่ิ ทํางานขน้ึ มา เอง หลังจากทเ่ี รมิ่ ทํางาน กย็ ังคงเป็ นคําพดู ประโยคนัน้ ของบญั ชที มี่ ชี อ่ื วา่ หมดู่ าวโอบลอ้ มดวงจันทรน์ ัน้ อยู่ “เธอถกู จับตาไวแ้ ลว้ สํานกึ ผดิ ตอนนย้ี งั ทนั ”

คําพวกนไ้ี ดท้ ําใหค้ วามรสู ้ กึ ของหยางชงิ โยวมนั ไดพ้ ังทลายลงไป ทนั ที เธอหว้ิ รองเทา้ แตะขนึ้ มา เขา้ ไปทบุ โน๊ตบคุ๊ “ต๊ดิ ต๊ดิ —“ หลังจากทเี่ สยี งแตกดงั ขน้ึ มา การเชอ่ื มตอ่ ของคอมทางนัน้ ก็ไดข้ าด ไปทนั ที วลิ ลา่ ตระกลู ฉนิ “นม่ี นั เกดิ เรอื่ งอะไรกนั ?” ซงิ เฉนิ เงยหนา้ ขนึ้ มามองซงิ หยนุ กบั ซงิ กวงไปอยา่ งไมเ่ ขา้ ใจ ยกมอื ทงั้ สองขา้ งขน้ึ มาเทา้ คาง “ทงั้ สองคนอธบิ ายใหฉ้ ันฟังหน่อยส”ิ “เธอพังคอมไปแลว้ ” ซงิ หยนุ กบั ซงิ กวงเอย่ ออกมาเป็ นเสยี งเดยี วกนั หลังจากทไี่ ดเ้ อย่ ออกไป เดก็ นอ้ ยทงั้ สองคนก็ไดห้ นั มองหนา้ กนั พรอ้ มกบั หวั เราะออกมา จากนัน้ เดก็ ทงั้ สองคนก็ไดถ้ อื คอมคนละเครอ่ื งทํางานกนั ตอ่

ซงิ เฉนิ หมดอาลยั ตายอยาก ทําไดเ้ พยี งแคห่ ยบิ พกู่ นั ขนึ้ มา ระบาย ลงไปบนกระดานวาดภาพไปอยา่ งเบอ่ื หน่าย สดุ ทา้ ยเขาก็ทนความเหงาไมไ่ หว จงึ ไดห้ ยบิ โทรศพั ทข์ นึ้ มาสง่ ขอ้ ความไปหาสอื เยว่ “หมา่ ม๊ ี หมา่ ม๊ยี ังโอเคอยหู่ รอื เปลา่ ?” ขอ้ ความสง่ ไปอยนู่ านก็ไมม่ คี นตอบกลบั มา เดก็ นอ้ ยยน่ ควิ้ ออกมา ทนั ทที เ่ี ตรยี มจะวางโทรศพั ทล์ ง ขอ้ ความมัน ก็ไดม้ กี ารตอบกลับมา “เพงิ่ จะอาบนํ้าใหเ้ ธอเสร็จ นอนหลับไปแลว้ ” ซงิ ฉนิ นง่ิ อง้ึ ไป แลว้ ก็ไดห้ ยบิ โทรศพั ทข์ น้ึ มาตอบกลบั ไปทนั ที “ขอบคณุ ครับ!” “สวสั ดคี รบั ผมเป็ นลกู ชายของซสู อื เยว่ ผมชอื่ วา่ ซงิ เฉนิ ” “คณุ เป็ นใครครบั เป็ นเพอื่ นของหมา่ ม๊ผี มเหรอครบั ?” ปลายสายเงยี บไปนาน ขอ้ ความก็ไดต้ อบกลบั มาชา้ ๆ “ฉันไมใ่ ช่ เพอื่ นของเธอ” “ฉันเป็ นสามขี องเธอ แดด๊ ดขี้ องนาย” ซงิ เฉนิ ชะงกั ไป

เขาขมวดคว้ิ ออกมา “ทําไมแดด๊ ดถี้ งึ ไดอ้ ยกู่ บั หมา่ ม๊ ี?” ตอนนแ้ี ดด๊ ดข้ี องเขาควรจะประชมุ อยไู่ มใ่ ชห่ รอื ไง ? วนั นก้ี อ่ นซสู อื เยวจ่ ะออกจากบา้ นไป ซงิ หยนุ ไมว่ างใจใหเ้ ธอไปมา หาสกู่ บั พวกเยเ่ ชยี นจวิ่ หยางชงิ โยวผหู ้ ญงิ ทงั้ สองคนนี้ ดงั นัน้ แลว้ ก็ เลยไดท้ ําการวางพกิ ดั และระบบCCTVในการตรวจตราเอาไว ้ โดยมี เขากบั ซงิ กวงแฮก็ เกอรร์ ะดบั สงู คอยตรวจดอู ยา่ งละเอยี ดตลอดทรปิ และดว้ ยเหตนุ เ้ี อง พฤตกิ รรมทงั้ หมดในวนั นขี้ องซสู อื เยวน่ ัน้ พวก เขาไดม้ องเห็นมนั ในคอมอยา่ งชดั เจน ในตอนทก่ี นิ ขา้ วกบั หยางชงิ โยว ซงิ หยนุ ก็กลัววา่ หยางชงิ โยวจะเลน่ อะไรแผลงๆ ก็ไดแ้ อบใหซ้ สู อื เยวข่ ยับจอภาพและการดกั ฟังของ กลอ้ งไปหารา่ งของหยางชงิ โยวไปอยา่ ง “ไมต่ งั้ ใจ” ซงิ หยนุ กบั ซงิ กวงเองกไ็ มย่ อมแพไ้ ปกบั กลอ้ งCCTVของซสู อื เยว่ หนั จอไปทางหยางชงิ โยว เป็ นไปอยา่ งทคี่ ดิ เพราะวา่ พวกเขาก็ไดค้ น้ พบเสน้ สนกลในจาก ทางหยางชงิ โยว หยางชงิ โยวหลังจากทอ่ี อกมาจากซสู อื เยวก่ บั เหลยี งหยซู นิ แลว้ ก็ ไดต้ ดิ ตอ่ กบั นักเลงทอ้ งถนิ่ แถวนัน้ คนหนงึ่ และกเ็ ป็ นลกู พใ่ี หญห่ นา้

หนวดคนนัน้ ใหล้ กู พใี่ หญค่ นนแี้ สรง้ ทําเป็ นมาเจอกบั ซสู อื เยวก่ บั เห ลยี งหยซู นิ โดยบงั เอญิ ทําสง่ิ ทไ่ี มค่ วรทํากบั พวกเธอทงั้ สองคน ซงิ กวงก็เลยใหค้ นของเจงิ้ เจงิ รบี ตามไปทนั ที เมอ่ื กน้ี ซี้ งิ กวงเองก็ไดร้ บั ขอ้ ความตอบกลบั มาจากทางเจงิ้ เจงิ ดว้ ย เหมอื นกนั โดยบอกวา่ ซสู อื เยวป่ ลอดภยั แลว้ ถกู คนอนื่ พาออกไป แลว้ เด็กนอ้ ยทงั้ สามคนแน่นอนวา่ จะตอ้ งคดิ วา่ ซสู อื เยวจ่ ะตอ้ งถกู เจงิ้ เจงิ ชว่ ยเอาไว ้ แลว้ กถ็ กู เหลยี งหยซู นิ พาออกไปกนั อยแู่ ลว้ แตผ่ ลสดุ ทา้ ย…โทรศพั ทข์ องซสู อื เยวใ่ นตอนนอ้ี ยใู่ นมอื ของฉนิ โม่ หาน? “แดด๊ ด…้ี ” ซงิ เฉนิ รสู ้ กึ สบั สนเลยจรงิ ๆ “แดด๊ ดร้ี ไู ้ ดย้ ังไง…” ในชวั่ ขณะทขี่ อ้ ความถกู สง่ ออกไป ก็ไดร้ บั ขอ้ ความตอบกลบั มาจาก ฉนิ โมห่ านทนั ที “ใหพ้ วกนายสอ่ งเธอ ตดิ ตามเธอไดอ้ ยฝู่ ่ ายเดยี ว ไมใ่ หฉ้ ันเป็ นหว่ ง ภรรยาของฉันหรอื ไง?”

ซงิ เฉนิ “…” เขายน่ คว้ิ ออกมา เขาเลกิ สายตาขนึ้ มองซงิ หยนุ กบั ซงิ กวงทก่ี ําลังตงั้ อกตงั้ ใจทํางานอยู่ “ผมไมเ่ ขา้ ใจเลยจรงิ ๆวา่ …แดด๊ ดเี้ รม่ิ ไปตดิ ตามหมา่ ม๊ตี งั้ แต่ เมอื่ ไหร?่ ” “ไมใ่ ชว่ า่ แดด๊ ดไี้ มใ่ หเ้ ธอไปตรวจสอบเรอื่ งแมแ่ ทๆ้ ของเราไมใ่ ชห่ รอื ไง?” “หมา่ ม๊บี อกกบั คณุ วา่ ตอ้ งการจะไปตรวจสอบ คณุ ไมโ่ กรธแลว้ เหรอ?” “พชี่ ายใหค้ ณุ ยกโทษใหก้ บั หมา่ ม๊ ี คณุ กย็ งั สง่ั สอนพชี่ ายไปยกหนงึ่ ดว้ ยไมใ่ ชเ่ หรอ?” “ทําไมจๆ่ ถงึ …” จๆู่ กม็ าปรากฏตวั อยขู่ า้ งๆซสู อื เยวต่ อนนี้? แลว้ ยังตรงเวลาขนาดนอี้ กี ? เผชญิ กบั คําถามทถ่ี ามออกมาเป็ นชดุ นข้ี องซงิ เฉนิ ชายทอี่ ยทู่ าง ปลายสายไดข้ มวดควิ้ ออกมาเล็กนอ้ ย

เขามองหญงิ สาวทน่ี อนอยบู่ นเตยี งไปอยา่ งน่าเอน็ ดู แลว้ กไ็ ดถ้ อน หายใจออกมา “โกรธมันกเ็ รอื่ งหนง่ึ ” “ความปลอดภยั ของเธอมนั กอ็ กี เรอ่ื งหนงึ่ ” ถงึ แมว้ า่ จะไมย่ อมใหเ้ ธอสอดมอื เขา้ มายงุ่ เรอื่ งเฉนิ เชย่ี นแตถ่ า้ เธอ จะตอ้ งการไปทํามันใหไ้ ด ้ เขาจะปลอ่ ยทําเป็ นไมส่ นใจไปไดย้ ังไง ? ทนั ทที ซ่ี สู อื เยวอ่ อกจากประตไู ปวนั น้ี เขาก็ไดส้ ง่ คนแอบตามเธอไป ในระหวา่ งทค่ี นตดิ ตามไปนัน้ ในทกุ ๆชว่ั โมงกจ็ ะสง่ ขอ้ ความมาใหเ้ ขา บอกเลา่ การเคลอื่ นไหวของเธอในตอนนี้ เย็นวนั นต้ี อนทซี่ สู อื เยวก่ บั เหลยี งหยซู นิ หยางชงิ โยวไปรา้ นอาหาร ขา้ งทางตรงอโุ มงคส์ ะพานดว้ ยกนั เขาก็รสู ้ กึ ทะแมง่ ๆขน้ึ มาแลว้ ชายหนุ่มก็เลยยกเลกิ การประชมุ ขา้ มชาตใิ นเย็นวนั นไ้ี ปเป็ นพเิ ศษ เพอ่ื รอเธอรอ้ งขอความชว่ ยเหลอื ถา้ ไมม่ อี นั ตราย น่ันมนั กเ็ ป็ นเรอื่ งทด่ี แี ลว้ เขานั่งเหมอ่ จติ ใจไมอ่ ยกู่ บั เนอ้ื กบั ตวั อยทู่ อี่ อฟฟิศตลอดทงั้ คนื แตถ่ า้ มอี นั ตราย…

ถงึ แมว้ า่ เธอจะไมบ่ อก เขาก็จะเป็ นคนทพ่ี งุ่ เขา้ ไปอยตู่ รงหนา้ เธอ เป็ นคนแรก ในฐานะทเ่ี ป็ นสามคี นหนงึ่ มันเป็ นภาระหนา้ ทที่ เ่ี ขาตอ้ งพงึ ปฏบิ ตั อิ ยู่ แลว้ ดงั นัน้ แลว้ แผนการของหยางชงิ โยว แน่นอนวา่ มนั หนไี มพ่ น้ ไปจาก สายตาการด์ ของเขาได ้ อนั ทจี่ รงิ แลว้ … ตงั้ แตต่ อนทน่ี ักเลงพวกนัน้ ประชดิ เขา้ ไป เขาก็ไดน้ ํากําลังคนกลมุ่ ใหญไ่ ปโดยทนั ที สาเหตทุ ไี่ มไ่ ดไ้ ปหาเธอโดยตรง ดา้ นหนง่ึ กเ็ ป็ นเพราะอยากจะรอให ้ เธอเป็ นฝ่ ายตดิ ตอ่ มาหาเขาเอง เพราะถงึ ยงั ไงตอนนเ้ี ขากบั เธอก็ กําลงั อยใู่ นชว่ งทก่ี ําลังทําสงครามเย็นกนั อยู่ เขาตอ้ งการใหเ้ ธอเปิดทางใหเ้ ขา อกี ดา้ นหนง่ึ …เป็ นเพราะวา่ เขาไมอ่ ยากจะแหวกหญา้ ใหง้ ตู น่ื ถา้ นักเลงพวกนม้ี ันไมล่ งมอื พวกเขาไปคมุ ตวั พวกเขาเอาโตง้ ๆ อยา่ งนัน้ แลว้ หลกั ฐานทจี่ ะใชใ้ นการลงโทษหยางชงิ โยวนัน้ มันก็จะ นอ้ ยเกนิ ไปหน่อย

แน่นอนวา่ เบอื้ งหลังของการทไี่ มไ่ ดล้ งมอื ไปนัน้ ทงั้ หมดก็เป็ น เพราะวา่ … ซสู อื เยวเ่ ธอแกรง่ เกนิ ไป เธอคนเดยี วสามารถตอ่ ยหา้ คนนัน้ รว่ งลงได ้ นมี่ นั ไมเ่ พยี งจะทําให ้ ฉนิ โมห่ านตน่ื ตะลงึ แมแ้ ตเ่ จงิ้ เจงิ ทซ่ี งิ กวงสง่ ไปกย็ งั ตกตะลงึ จนพดู ไมอ่ อกเลยเชน่ เดยี วกนั และตอ่ จากนัน้ … ชายหนุ่มก็ไดท้ อดถอนหายใจออกมา “ใหฟ้ ๋ เู ชยี นเชยี นมาทโี่ รงแรม เถอะ” “แลว้ ก็บอกวา่ ซงิ กวงไดส้ ง่ คนมาชว่ ยเธอไวก้ พ็ อ ” ซงิ เฉนิ ทอ่ี ยทู่ างปลายสาย “…” พอ่ ทําไมพอ่ ถงึ ตอ้ งเลน่ แงม่ ากมายอยา่ งนก้ี นั ? ไมใ่ ชเ่ พราะวา่ หมา่ ม๊อี ยากหาแมแ่ ทๆ้ พอ่ ไมอ่ นุญาต พวกคณุ ทงั้ สอง คนก็เลยทะเลาะกนั งนั้ เหรอ? ถงึ ขนาดทแี่ มแ้ ตเ่ รอ่ื งของคนทช่ี ว่ ยเอาไวก้ ็ไมอ่ ยากจะยอมรบั ดว้ ยงัน้ เหรอ?

แตถ่ งึ แมว้ า่ จะคดิ อยา่ งนัน้ เด็กนอ้ ยก็ยังคงพยักหนา้ ตอบรับออกไป มอื เล็กไดก้ ดพมิ พล์ งบนหนา้ จอโทรศพั ทไ์ ปอยา่ งรวดเร็ว “ไดค้ รบั ผมจะตดิ ตอ่ หาคณุ นา้ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเดย๋ี วนเ้ี ลย ” “คอ่ ยใหค้ ณุ นา้ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นบอกคณุ จห้ี นานเฟิงอกี ทแี ลว้ กนั ” “ใหต้ อนทหี่ มา่ ม๊ตี น่ื ขน้ึ มาเหน็ คณุ อาจเี้ ป็ นคนแรก จากนัน้ คณุ อาจกี้ ็ บอกหมา่ ม๊วี า่ เขานําพวกเจงิ้ เจงิ ไปชว่ ยหมา่ ม๊มี า” “ใหห้ มา่ ม๊รี สู ้ กึ ซาบซง้ึ ในบญุ คณุ ตอ่ เขาเป็ นอยา่ งมาก เลยี้ งขา้ วเขา บม่ เพาะความรสู ้ กึ กบั เขา สดุ ทา้ ยกใ็ หห้ มา่ ม๊เี ปลย่ี นไปแตง่ งานใหม่ เป็ นหมา่ ม๊ขี องซงิ กวงแทน ดมี ยั้ ครับ?” เห็นขอ้ ความทสี่ ง่ กลับมาในโทรศพั ทแ์ ลว้ ฉนิ โมห่ านกน็ ง่ิ เงยี บไป ผา่ นไปไดส้ กั พักใหญๆ่ เขาก็ไดส้ ดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ “อยากโดนต?ี ” “ไมใ่ ชว่ า่ ผมอยากโดนตี แตเ่ ป็ นเพราะแดด๊ ดก้ี ห็ มายความอยา่ งนี้ ไมใ่ ชห่ รอื ไง?” “คณุ นา้ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นไมม่ คี วามสามารถทจ่ี ะชว่ ยหมา่ ม๊มี าไดห้ รอก ” “ถา้ แดด๊ ดไ้ี มย่ อมรบั วา่ คนทช่ี ว่ ยหมา่ ม๊มี าเป็ นแดด๊ ด้ี งัน้ ก็เป็ นคณุ ลงุ เจงิ้ เจงิ ของซงิ กวง”

“คณุ ลงุ เจงิ้ เจงิ นัน้ เป็ นลกู นอ้ งของคณุ อาจห้ี นานเฟิง ” “น่ันมันไมเ่ ทา่ กบั วา่ คณุ อาจห้ี นานเฟิงชว่ ยหมา่ ม๊มี าหรอื ไงครับ ?” ฉนิ โมห่ าน “…” “ชา่ งเถอะ” “ฉัน…” คําพดู สดุ ทา้ ยของเขาพมิ พอ์ อกไปไดเ้ พยี งแคต่ วั เดยี ว โทรศพั ทก์ ็ ไดถ้ กู แยง่ ไป ซสู อื เยวท่ เี่ มามายไมร่ วู ้ า่ ลกุ ขน้ึ มาน่ังตงั้ แตเ่ มอ่ื ไหร่ เธอแยง่ เอาโทรศพั ทโ์ ยนออกไปยงั ผนังหอ้ ง โทรศพั ทต์ กลงบนพนื้ เสยี งดงั มอื ทงั้ สองขา้ งของหญงิ สาวไดโ้ อบรอบลําคอของฉนิ โมห่ าน “สาม…ี ” ตอนท่ี 174 ฉนั กนิ ยาแกเ้ มาแลว้

ฉนิ โมห่ านยน่ คว้ิ ออกมา จับแขนทซี่ สู อื เยวโ่ อบเขาเอาไวท้ นั ที “เป็ น อะไร?” “คณุ อยา่ โทษฉัน…” เธอกดั รมิ ฝี ปากออกมา ดวงตาทงั้ สองขา้ งจอ้ งมองเขาไปดว้ ยดวงตา ปรอื ๆ “ฉันอยากชว่ ยคณุ ตามหาเธอ…” “ถา้ เธอยงั มชี วี ติ อยลู่ ะ่ ก็…ฉันกห็ วงั วา่ ซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ จะสามารถมี แมแ่ ทๆ้ ของตวั เองได…้ ” “เพราะสดุ ทา้ ยยงั ไงฉัน…กไ็ มใ่ ชแ่ มแ่ ทๆ้ ของพวกเขา” เธอหลบั ตาลง เสยี งฟังดไู มช่ ดั เจนเพราะวา่ เมา แตก่ ็สามารถฟัง ความหมายทเ่ี ธอตอ้ งการจะพดู ออกมาได ้ “อยา่ งนอ้ ยกอ็ ยากใหเ้ ธอมาดซู งิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ สกั หน่อยวา่ พวกเขา น่ารักกนั ขนาดไหน…” “ฉันอยากรวู ้ า่ ทําไมเธอถงึ จะตอ้ งไป ทําไมไมต่ ายแตก่ ย็ งั ไมก่ ลับมา หาพวกคณุ …” “แลว้ ฉันกอ็ ยากรวู ้ า่ …”

หญงิ สาวหลับตาลง “หลักฐานมากมายไดแ้ สดงออกมาชดั เจนแลว้ วา่ ฉันคงจะทอ้ งชว่ งเดยี วกบั เธอ และคลอดลกู ในชว่ งเวลาเดยี วกนั ” “เธอจะตอ้ งรจู ้ กั ฉันแน่ และฉันกจ็ ะตอ้ งรจู ้ ักกบั เธอ! ” “ฉันอยากเจอเธอ…อยากถามเธอดวู า่ ตอนทฉ่ี ันทอ้ ง…ลกู ของฉันนัน้ เป็ นยังไง” “แลว้ ฉันกย็ ังอยากจะรอู ้ กี วา่ …” หญงิ สาวพดู ไป เสยี งก็คอ่ ยๆแผว่ ลงไปเรอื่ ยๆ “ฉันยงั อยากรอู ้ กี วา่ ลกู ของฉันสรปุ แลว้ ตายไปแลว้ จรงิ ๆใชห่ รอื เปลา่ …” “ฉันสงสยั วา่ ลกู ของฉันยงั ไมต่ าย…” “ถา้ เขาตายไปแลว้ จรงิ ๆ ทําไมพวกเขาถงึ ตอ้ งลบความทรงจําของ ฉันไป ทําไมตอ้ งทําใหฉ้ ันกลายเป็ นคนบา้ …” สดุ ทา้ ย เสยี งของเธอก็ไดแ้ ฝงไปดว้ ยเสยี งรอ้ งไหอ้ อกมา “คณุ มลี กู ของตวั เอง…” “ฉันกอ็ ยากเจอลกู ของฉันดว้ ยเหมอื นกนั …”

“ถงึ แมว้ า่ ฉันจะไมร่ วู ้ า่ หลงั จากทเี่ จอเขาแลว้ ฉันจะทําอะไรได ้ ทํา อะไรไมไ่ ดบ้ า้ ง…” “ฉันคงจะไมไ่ ดย้ นิ เขาเรยี กฉันวา่ แมเ่ ลยสกั คํา” “แตว่ า่ …ขอเพยี งแคม่ คี วามหวงั ฉันกอ็ ยากจะหา…” “แมแ่ ทๆ้ ของฉันเป็ นแมท่ ไี่ มม่ คี วามรับผดิ ชอบคนหนง่ึ พอ่ บอกวา่ เธอยงั มชี วี ติ อยู่ บอกวา่ ถา้ วนั หนง่ึ ฉันอยากเจอเธอ สามารถเอาหยก ไปหาได…้ ” “แตฉ่ ันไมอ่ ยากเจอเธอเลยสกั นดิ และกไ็ มแ่ ครห์ ยกชนิ้ นัน้ ดว้ ย … ไมอ่ ยา่ งนัน้ ไมม่ ที างทจ่ี ะทงิ้ เอาไวน้ านขนาดนัน้ แลว้ กไ็ มไ่ ปหาดว้ ย หรอก…” “เพราะวา่ หลายปีมานี้ ไมว่ า่ จะเป็ นฉัน หรอื วา่ ซโู มเ่ อง เธอก็ไมเ่ คย หามากอ่ นเลย เธอไมไ่ ดต้ ามหาลกู สาวของตวั เองเลย…” น้ําตาของซสู อื เยวไ่ หลพรากลงมา “พอ่ บอกวา่ แมไ่ มใ่ ชค่ นธรรมดา เธอเป็ นคนทส่ี ดุ ยอดมาก…” “แตว่ า่ ในเมอ่ื เธอสดุ ยอดมาก งัน้ ถา้ เธออยากตามหาฉันแลว้ ละ่ ก็ จะตอ้ งหาเจออยแู่ ลว้ มยั้ ละ่ …” “เธอกแ็ คไ่ มอ่ ยากหาฉันก็เทา่ นัน้ …”

“ฉันไมอ่ าจจะเหมอื นกบั เธอได…้ ถงึ แมว้ า่ จะไมเ่ จอ ฉันกอ็ ยากจะ พยายามหาดสู กั ครัง้ …” พดู ไปแลว้ เธอเลกิ ตาขน้ึ มองเขาไปดว้ ยดวงตาบวมแดง “คณุ เขา้ ใจ ฉันไดห้ รอื เปลา่ ?” “เพอ่ื ซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ และกเ็ พอื่ ตวั ฉันเองดว้ ยเชน่ กนั …ฉันอยาก เจอเฉนิ เชย่ี น..” ฉนิ โมห่ านกอดเธอเขา้ มาในออ้ มแขนแน่น ผา่ นไปไดส้ กั พกั ใหญๆ่ เขากไ็ ดท้ อดถอนหายใจออกมา พรอ้ มกบั ยกมอื ขน้ึ มาลบู ไลล้ งไปบนใบหนา้ ของเธอไปเบาๆ เพอ่ื ทจ่ี ะปาดเชด็ นํ้าตาตรงขอบตาใหก้ บั เธอ “อาการเมาของคณุ ดขี นึ้ แลว้ ” ทกุ ครงั้ เมอ่ื กอ่ นหนา้ นที้ เี่ ธอเมา ก็มกั จะไมม่ สี ตอิ ยเู่ สมอ แตต่ อนนเี้ ธอกลบั สามารถพดู ออกมาไดม้ ากมายอยา่ งจรงิ จงั มสี ติ ครบถว้ นสมบรู ณไ์ ด ้ “ฉัน…” ซสู อื เยวเ่ ลกิ ตาขน้ึ มา มองเขาพรอ้ มยม้ิ ออกมาดว้ ยความเมามาย

หลังจากทผ่ี า่ นไปไดส้ กั พกั หนง่ึ เธอก็ไดโ้ นม้ ตวั เขา้ มา ประกบจบู ลง ไปบนรมิ ฝี ปากของเขา “เหลยี งหยซู นิ ใหฉ้ ันกนิ ยาแกเ้ มาแลว้ ” เพราะวา่ อยใู่ นวงการบนั เทงิ มาคอ่ นขา้ งนาน เหลยี งหยซู นิ รมู ้ าโดย ตลอดวา่ การดม่ื เหลา้ ในบางโอกาสมันก็ปฏเิ สธไมไ่ ด ้ ดงั นัน้ แลว้ ทตี่ วั ของเหลยี งหยซู นิ กจ็ ะพกยาแกเ้ มาเอาไวก้ บั ตวั เมอื่ กี้ นหี้ ลงั จากทซี่ สู อื เยวต่ อ่ ยคนพวกนัน้ หนอี อกไปครัง้ แรก กไ็ ดย้ ดั เขา้ ปากเธอมาสองเม็ด คําพดู ของหญงิ สาวทําใหด้ วงตาของฉนิ โมห่ านอดไมไ่ ดท้ จี่ ะหรลี่ ง เล็กนอ้ ย “งนั้ ตงั้ แตท่ ผี่ มไปหาคณุ จนถงึ ตอนนี้ คณุ ก็มสี ติ?” “ไมค่ อ่ ยจะมสี ตเิ ทา่ ไหร่” ซสู อื เยวย่ ม้ิ ออกมาอยา่ งเขนิ อายเล็กนอ้ ย “ยงั มนึ ๆอยบู่ า้ งนดิ หน่อย…” พดู จบ เธอก็โอบรอบลําคอของฉนิ โมห่ านไปอกี ครงั้ กดั ลงไปบน ใบหนา้ ของเขาไปทนี งึ “แตฉ่ ันกย็ งั มสี ตดิ อี ยู่” “ยยั ตวั รา้ ย” ชายหนุ่มเชดิ กรามลา่ งเธอขน้ึ มา กดั ลงไปทคี่ างของเธอเบาๆ “แสรง้ ทําเป็ นเมา ใหผ้ มดแู ลคณุ เหรอครับ หมื ?”

“ผมนกึ วา่ คณุ เมาจรงิ ๆ อมุ ้ คณุ ขน้ึ มาขา้ งบนป้อนนํ้าชว่ ยคณุ อาบน้ํา…” “อมื ฉันรวู ้ า่ คณุ ไมไ่ ดเ้ ห็นฉันเป็ นตวั แทน” ซสู อื เยวห่ ลบออกจากเขา ซบเขา้ ไปในออ้ มแขนของเขาไปดว้ ย รอยยม้ิ “ดงั นัน้ แลว้ กเ็ ลย…” หญงิ สาวหนา้ แดงออกมา “ฉันยงิ่ คดิ วา่ ฉันควรจะทําอะไรสกั อยา่ ง เพอ่ื คณุ และเพอื่ เด็กทงั้ สองคน” “วนั นที้ งั้ วนั ฉันฟังเยเ่ ชยี นจว่ิ กบั หยางชงิ โยวพดู อยนู่ านวา่ ฉันเป็ น ตวั แทนของเฉนิ เชยี่ น” “แตฉ่ ันไมไ่ ดโ้ กรธเลยแมแ้ ตน่ อ้ ย” เธอยกมอื ขนึ้ มา วางลงไปบนตําแหน่งหนา้ อกของเขา “ฉันรวู ้ า่ ตรงนี้ ของคณุ ฉันไมใ่ ชต่ วั แทนใคร” คนอนื่ จะพดู ออกมามากแคไ่ หน มนั กไ็ มส่ คู ้ วามคดิ จรงิ ๆของเขาได ้ เลย อกี ทงั้ …

เมอ่ื วานทหี่ อ้ งทํางานของเขา เธอแสดงออกไปวา่ จะไปตามหาเฉนิ เชย่ี นกบั พวกเยเ่ ชยี นจว่ิ แตเ่ ขากลับกลัววา่ เธอจะไดร้ บั บาดเจ็บ และไดต้ อ่ ตา้ นอยา่ งสดุ กําลงั หลังจากทพ่ี วกเขาทะเลาะกนั เธอขนุ่ เคอื งใจเลยกลบั ไปหาซงิ หยนุ และกไ็ ดว้ างแผนรว่ มกนั กบั ซงิ หยนุ ถงึ แมว้ า่ ภายนอกเขาจะทะเลาะกบั เธอ ทําสงครามเย็นกบั เธอ แตใ่ นความเป็ นจรงิ แลว้ เขาเป็ นหว่ งเธออยตู่ ลอด คนของเขาตดิ ตามเธออยู่ เธอก็รมู ้ าโดยตลอด อกี อยา่ ง… เขาทงิ้ งานทบี่ รษิ ัท แลว้ กม็ าทรี่ า้ นแผงลอยขา้ งทางเพอื่ มาปกป้อง เธอดว้ ยตวั เอง แลว้ ก็ยังอมุ ้ เธอในตอนทเ่ี มาอยมู่ าทโ่ี รงแรม ทําทกุ สง่ิ อยา่ งใหก้ บั เธอ นม่ี นั จะไมน่ ่าเชอื่ ถอื ไปกวา่ สง่ิ ทอ่ี อกมาจากปากของเยเ่ ชยี นจวิ่ กบั ห ยางชงิ โยวอกี หรอื ไง? คดิ ถงึ เรอื่ งพวกนแ้ี ลว้ ซสู อื เยวผ่ อ่ นลมหายใจออกมา “วนั นฉ้ี ันได ้ กําไรแลว้ ”

ฉนิ โมห่ านกม้ ลงมองเธอ “อะไร?” “ลกู พลี่ กู นอ้ งของหยางชงิ โยวเป็ นผอู ้ ํานวยการโรงพยาบาลจติ เวช ” “เหลยี งหยซู นิ ชว่ ยฉันสบื มา มผี หู ้ ญงิ คนหนง่ึ เคยถกู ไฟไหม ้ แลว้ ถกู สง่ ไปลบความทรงจําทโี่ รงพยาบาลจติ เวช” พดู ไป เธอก็ไดเ้ งยหนา้ ขน้ึ มา แววตาใสไดส้ บเขา้ กบั เขา “ฉันคดิ วา่ ผหู ้ ญงิ ทเ่ี คยถกู ไฟไหมม้ าคนน้ี…ก็คอื เฉนิ เชยี่ น” คว้ิ ของฉนิ โมห่ านยน่ ขน้ึ มาแน่น “ไปตอนนหี้ รอื วา่ จะไปพรงุ่ นี้?” ซสู อื เยวน่ ง่ิ องึ้ ไป “อะไรคะ?” “ไปหาลกู พลี่ กู นอ้ งของหยางชงิ โยวตอนนี้ หรอื วา่ จะไปหาพรงุ่ น้ี ?” ซสู อื เยวช่ ะงักไปเล็กนอ้ ย จากนัน้ ในดวงตากไ็ ดป้ รากฏความรสู ้ กึ ยนิ ดอี อกมา “สามี คณุ ยอมชว่ ยฉันตรวจสอบดว้ ยกนั แลว้ ?” “ไมง่ ัน้ ละ่ ?” เขายกมอื ขน้ึ มา หยกิ จมกู เธอไปเบาๆ “พดู กบั ผมมาตงั้ มากมาย ผม จะไมช่ ว่ ยเลยหรอื ไง?”

“คณุ เป็ นภรรยาของผม ผมไมต่ ามใจคณุ แลว้ จะใหใ้ ครมาตามใจ ?” คําพดู ของชายหนุ่มทมุ ้ ตํา่ นม่ิ นวล นํ้าเสยี งฟังดเู ครง่ ขรมึ จรงิ จงั ใบหนา้ ของซสู อื เยวไ่ ดแ้ ดงออกมาดว้ ยความผดิ หวงั ทนั ที หญงิ สาวกดั รมิ ฝี ปากออกมา พรอ้ มกบั เอย่ ออกไปอยา่ งอํ้าๆองึ้ ๆ “ขอบคณุ …” “กบั ผมจะมาขอบคณุ อะไรกนั อกี ?” เขาผอ่ นลมหายใจออกมา หยบิ โทรศพั ทข์ น้ึ มาตอ่ สายไปยงั ไป๋ ลวั่ “สบื เรอื่ งผอู ้ ํานวยการโรงพยาบาลจติ เวชคนปัจจบุ นั มาสกั หน่อย ” “หลังจากทเ่ี จอแลว้ ก็คอยตรวจสอ่ งเอาไวใ้ หฉ้ ันดว้ ย ” “พรงุ่ นเ้ี ชา้ พวกเราจะไปเจอหลอ่ น” พดู จบ ชายหนุ่มก็วางสายไป ซสู อื เยวเ่ ลกิ ตาขน้ึ มอง “ไปพรงุ่ นเี้ ชา้ ?” “อมื ” ชายหนุ่มยกมอื ขนึ้ มาลบู หวั เธอไปเบาๆ “จะตรวจสอบมนั กต็ อ้ งใช ้ เวลา ไป๋ ลวั่ เองก็ไมไ่ ดเ้ ป็ นเทพ”

“เดมิ ทคี นื นพ้ี วกเขาก็ไปไมไ่ หวกนั อยแู่ ลว้ ” “คณุ ก็เหนอื่ ยมาทงั้ วนั แลว้ พักผอ่ นใหด้ กี อ่ น พรงุ่ นต้ี นื่ มาพวกเราก็ ไปหาหลอ่ นกนั ” ซสู อื เยวเ่ มม้ รมิ ฝี ปากออกมา พรอ้ มกบั พยักหนา้ ออกไปอยา่ งวา่ งา่ ย ก็คง…พรงุ่ นกี้ ็คงสามารถถามอะไรออกไปไดล้ ะ่ มงั้ ? ตอนท่ี 175 ใครใหเ้ ธอกลา้ ไปยว่ั ยซุ ูสอื เยว่ ตลอดทงั้ คนื ซสู อื เยวน่ อนหลบั ไมส่ นทิ เลย มอี ยหู่ ลายครัง้ ทเ่ี ธอตกใจตน่ื ขน้ึ มาจากฝัน ในฝันเป็ นภาพแสงไฟทท่ี ะยานขน้ึ สฟู่ ้าพรอ้ มกบั เสยี งรอ้ งไหข้ องเด็ก เพลงิ ขนาดใหญเ่ ผาไหมล้ งมาบนรา่ งของเธอ กดั เซาะผวิ ของเธอ ทําใหเ้ ธออดไมไ่ ดท้ จ่ี ะกรดี รอ้ งออกมา “อา้ กก—!” เธอกรดี รอ้ งแลว้ ตนื่ ขนึ้ มาจากฝัน

ฉนิ โมห่ านทอี่ ยขู่ า้ งๆกไ็ ดย้ น่ ควิ้ ออกมาเล็กนอ้ ย บนใบหนา้ ก็ไดผ้ ดุ ความไมพ่ อใจออกมาจากการทถ่ี กู รบกวนจนตอ้ งตน่ื ขนึ้ มาตาม สญั ชาตญาณ หลังจากทผี่ า่ นไปไดส้ กั พัก ใบหนา้ ของเขาก็ไดเ้ ผยความออ่ นโยน ออกมา รวู ้ า่ ซสู อื เยวค่ งจะฝันรา้ ย ชายหนุ่มกไ็ ดโ้ อบกอดเธอเขา้ มาในออ้ มแขน ในนํ้าเสยี งทแ่ี ฝงไป ดว้ ยความเนอื ยๆในตอนทเี่ พง่ิ จะตนื่ นอน “เป็ นอะไรไป?” ออ้ มกอดของเขาทําใหร้ สู ้ กึ ไดถ้ งึ ความอบอนุ่ และความรสู ้ กึ ถงึ ความ สบายใจ ซสู อื เยวแ่ นบองิ อยใู่ นออ้ มแขนของเขา หลบั ตาไปเงยี บๆ “ไมเ่ ป็ นไร คะ่ ” คงจะเป็ นเพราะวา่ ชว่ งนเี้ ธอใหค้ วามสนใจอยกู่ บั เรอื่ งเฉนิ เชยี่ นมาก เกนิ ไป เลยฝันเหน็ วา่ ตวั เองโดนไฟขนาดใหญเ่ ผาไหม ้ แตว่ า่ … เธอกลบั เรม่ิ รสู ้ กึ สงสยั ขนึ้ มา

เพลงิ ไหมเ้ มอื่ ตอนนัน้ …ตกลงแลว้ เป็ นไฟทเี่ ฉนิ เชยี่ นจดุ ขนึ้ มาเอง เพราะเกดิ อาการซมึ เศรา้ หลังคลอด หรอื วา่ …คนอนื่ เป็ นคนจดุ ขน้ึ มา? “อยา่ กงั วลมากมาย” ชายหนุ่มหลบั ตาลง กอดรา่ งของซสู อื เยวแ่ น่น “เมอ่ื คนื ไป๋ ลวั่ ไดส้ บื เจอทอี่ ยขู่ องลกู พลี่ กู นอ้ งของหยางชงิ โยวมาแลว้ ” “เขาไดน้ ําคนไปเฝ้ าทบ่ี า้ นหลอ่ นแลว้ รอใหค้ ณุ มสี ภาพจติ ใจดขี น้ึ หน่อย พวกเราก็ไปกนั ?” ซสู อื เยวเ่ คลอื่ นสายตาขน้ึ มอง ภายในใจเกดิ ความรสู ้ กึ ซาบซงึ้ ใจผดุ ขนึ้ มา “ขอบคณุ นะคะ…” พดู ตามตรงตงั้ แตต่ น้ จนจบแลว้ เรอ่ื งการตามหาเฉนิ เชยี่ นเรอื่ งนน้ี ัน้ เป็ นสงิ่ ทต่ี วั เธอตอ้ งการจะทําเอง ถา้ ฉนิ โมห่ านอยากตามหาเธอ ดว้ ยกําลงั และอํานาจของเขา ไมม่ ี ทางเลยทหี่ า้ ปีมานจี้ ะหาไมเ่ จอเลย แตค่ นทเ่ี ขาไมเ่ คยจะหว่ งหามาโดยตลอด เขายอมชว่ ยเธอตามหา เพอ่ื เธอ

คดิ มาถงึ ตรงนแี้ ลว้ ภายในใจของซสู อื เยวก่ เ็ กดิ วามรสู ้ กึ อบอนุ่ ใจ ขน้ึ มา “พดู ขอบคณุ อะไรกบั ผม” ชายหนุ่มยกมอื ขนึ้ มาเขกลงไปบนหวั ของเธอเบาๆ “ตอ้ งการจะนอน อกี สกั พักหรอื วา่ จะออกไปตอนนเี้ ลย?” ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ ใชค้ วามคดิ “ออกเดนิ ทางกนั ตอนนเี้ ลยดกี วา่ ” “คอ่ ยนอนระหวา่ งทางอกี สกั พกั ” เธอไมไ่ ดน้ อนหลบั ดๆี เลยจรงิ ๆ แตเ่ รอ่ื งทจี่ ะไปหาลกู พลี่ กู นอ้ งของหยางชงิ โยวนัน้ มันกส็ ําคญั ห มอื นกนั เห็นใบหนา้ เล็กของเธอดหู อ่ เหยี่ วออกมา ฉนิ โมห่ านก็ไดถ้ อนหายใจ ออกมานงิ่ ๆ “หวงั วา่ หลังจากเรอื่ งเฉนิ เชยี่ นแลว้ คณุ จะสามารถพักผอ่ นใหเ้ ต็มท่ี ได”้ “พกั ผอ่ นไมไ่ หวหรอก”

ซสู อื เยวห่ าวออกมา ลกุ ขนึ้ มาจากเตยี งไปลา้ งหนา้ ลา้ งตา “ไมว่ า่ ชว่ งหลายวนั มานฉ้ี ันจะสามารถสบื หาเบาะแสของเฉนิ เชย่ี นออกมา ไดห้ รอื เปลา่ ฉันกจ็ ะตอ้ งออกไปทห่ี มบู่ า้ นอยดู่ ี” เธอลา้ งหนา้ ไปพลางทอดถอนหายใจออกมาพลาง “หนังเรอื่ งนต้ี อ้ ง ออกถา่ ยทํานอกสถานที่ ในฐานะทฉี่ ันเป็ นนางเอก จะไมไ่ ปไมไ่ ด ้ เลยใชม่ ยั้ ละ่ ?” ซสู อื เยวย่ น่ ควิ้ ออกมาจางๆ สวมเสอื้ คลมุ ไปพลางยม้ิ ออกมา “ทงั้ ๆที่ ยงุ่ ขนาดนแ้ี ทๆ้ แตก่ ย็ ังอยากจะยงุ่ เรอ่ื งคนอน่ื อยอู่ กี ?” “นม่ี ันไมใ่ ชเ่ รอื่ งของคนอน่ื ” ซสู อื เยวย่ มิ้ ออกมาอยา่ งน่ารกั ไรเ้ ดยี งสา “เรอ่ื งคณุ กบั ลกู ๆ จะเป็ น เรอื่ งของคนอนื่ ไปไดย้ ังไง?” คําพดู ของหญงิ สาว ทําใหฉ้ นิ โมห่ านทก่ี ําลังตดิ กระดมุ อยไู่ ดช้ ะงกั ไปเล็กนอ้ ย ผา่ นไปไดส้ กั พกั ใหญๆ่ เขาก็ไดย้ ม้ิ ออกมา “มนั กใ็ ช”่ หลงั จากทผ่ี า่ นไปสบิ นาที สองคนสามภี รรยาขน้ึ รถไปบา้ นของ ลกู พลี่ กู นอ้ งของหยางชงิ โยวกนั

ลกู พล่ี กู นอ้ งของหยางชงิ โยวชอ่ื วา่ เหลยี งเยย่ี นเมอ่ื หา้ ปีทแี่ ลว้ หลังจากทแี่ มข่ องหยางชงิ โยวเขา้ ตะรางไปเหลยี งเยย่ี นกเ็ ขา้ มารบั ชว่ งตอ่ โรงพยาบาลจติ เวช หลังจากทเี่ ป็ นผอู ้ ํานวยการโรงพยาบาลจติ เวช เหลยี งเยยี่ นก็ไดซ้ อื้ บา้ นทเี่ มอื งฝั่งใต ้ หลังจากทเ่ี ธอเปลยี่ นมาจากหวั หนา้ แผนกจติ เวชศาสตรแ์ ลว้ กลาย มาเป็ นผอู ้ ํานวยการ ก็ไดม้ ชี วี ติ ทพี่ ักอยทู่ วี่ ลิ ลา่ ขบั รถยห่ี อ้ ดงั ซสู อื เยวม่ เี หตผุ ทจ่ี ะเคลอื บแคลงใจ สาเหตทุ เ่ี หลยี งเยย่ี น เจรญิ รงุ่ เรอื งขน้ึ มาได ้ มนั กค็ งจะหนไี มพ่ น้ ทจี่ ะมคี วามเกยี่ วขอ้ งกบั เรอื่ งเฉนิ เชยี่ นกบั เธอเมอ่ื ตอนนัน้ โรงแรมทพ่ี วกเขาพกั อยไู่ กลจากบา้ นของเหลยี งเยย่ี นเยอะมาก ขน้ึ มานั่งบนทน่ี ั่งเบาะหลงั ซสู อื เยวก็สะลมึ สะลอื โอนเอนไปตามรถ องิ ไหลข่ องฉนิ โมห่ านนอนหลับไป ไมร่ วู ้ า่ ผา่ นไปนานไหน ในระหวา่ งทอ่ี ยใู่ นชว่ งทก่ี ําลังสะลมึ สะลอื อยู่ นัน้ เธอกไ็ ดย้ นิ ฉนิ โมห่ านรับโทรศพั ท์ เธอทกี่ ําลังอยใู่ นหว้ งความฝันไดย้ นิ ไมช่ ดั วา่ ปลายสายนัน้ พดู วา่ อะไร

แตเ่ ธอไดย้ นิ เสยี งเย็นของฉนิ โมห่ านกดตํา่ จนน่ากลวั ออกมา “เป็ น เรอื่ งตงั้ แตต่ อนไหน?” “ได ้ ฉันรแู ้ ลว้ ” จากในน้ําเสยี งทเ่ี ยอื กเย็นของเขาแลว้ ซสู อื เยวก่ ็รับรไู ้ ดถ้ งึ ความ ผดิ ปกติ เธอขมวดคว้ิ ออกมาเล็กนอ้ ย หาวแลว้ ยกหวั ขนึ้ มา เอย่ ถามออกไป อยา่ งงัวเงยี “มอี ะไรหรอคะ?” ฉนิ โมห่ านมองมายงั เธอ ลงั เลอยสู่ กั พัก สดุ ทา้ ยกถ็ อนหายใจ ออกมา “เหลยี งเยยี่ นตายแลว้ ” ความงว่ งทงั้ หมดของซสู อื เยวไ่ ดห้ ายไปทนั ตา เธอเบกิ ตากวา้ งออกมา “ตายแลว้ !?” เป็ นไปไดย้ งั ไง!? เรอื่ งทเ่ี หลยี งหยซู นิ ทําการสบื เรอ่ื งเหลยี งเยย่ี นนัน้ ไดเ้ กบ็ เป็ น ความลบั

ยงิ่ ไปกวา่ นัน้ ถงึ แมว้ า่ จะไมไ่ ดเ้ ก็บเป็ นความลับความสมั พันธก์ บั เหลี ยงหยซู นิ กอ่ นหนา้ เมอ่ื คนื วานนัน้ ก็ไมน่ ับวา่ ดเี ทา่ ไหรน่ ัก ยงั ไงคนอน่ื ก็ไมม่ ที างทจี่ ะนกึ โยงเรอื่ งมันมาทตี่ วั เธอไดเ้ ลยน!่ี เป็ นไปไดย้ ังไง…เธอกําลงั อยรู่ ะหวา่ งการเดนิ ทางไปหาเหลยี งเยย่ี น เหลยี งเยยี่ นกต็ ายไป!? รา่ งของซสู อื เยวเ่ รมิ่ สน่ั ขนึ้ มา เธอเงยหนา้ ขนึ้ มองหนา้ ของฉนิ โมห่ าน ไปดว้ ยอาการสนั่ สะทา้ น “เธอ…ตายไดย้ งั ไง?” “ฆา่ ตวั ตาย” ชายหนุ่มหลบั ตาลง “เรอื่ งมันเพง่ิ จะเกดิ ขนึ้ เมอ่ื กน้ี เี้ อง” พดู จบ เขากไ็ ดบ้ อกใหค้ นขบั รถหนั หวั รถกลับไปดว้ ยความเย็นชา “ไมม่ คี วามจําเป็ นทจ่ี ะตอ้ งไปแลว้ ” มอื ทงั้ สองขา้ งของซสู อื เยวจ่ ับชายเสอื้ แน่น “ทําไมมันถงึ ไดบ้ งั เอญิ ขนาดน้ี…” “ถา้ …ถา้ เมอื่ คนื พวกเราไปหาเธอกนั เลย มนั จะยงั ทนั อยใู่ ชม่ ัย้ ?” “มนั เป็ นเพราะฉัน…ฉันไมค่ วรจะพักเลย…” “ฉันไมค่ วรจะนอน…”

“ไมเ่ กย่ี วกบั คณุ ” ฉนิ โมห่ านสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ พรอ้ มกบั เอย่ ขดั เธอออกไปเบาๆ ชายหนุ่มหยบิ โทรศพั ทข์ นึ้ มา เปิดขา่ วเมอื่ เชา้ วนั นใี้ หเ้ ธออา่ น “เธอ ฆา่ ตวั ตาย เพราะวา่ เรอ่ื งน้ี” ซสู อื เยวเ่ มม้ รมิ ฝี ปากออกมา แลว้ หยบิ โทรศพั ทม์ า ในโทรศพั ทม์ นั เป็ นขา่ วเกยี่ วกบั การโจมตผี ลกําไรทผี่ ดิ กฎหมาย เธอเห็นชอ่ื ของเหลยี งเยยี่ นอยใู่ นลสิ ตร์ ายชอื่ กลมุ่ ผทู ้ ใี่ ช ้ ผลประโยชนส์ าธารณะมาเป็ นของสว่ นตวั “เธอฆา่ ตวั ตายเพราะเรอื่ งน้ี” “เว็บไซตข์ องทางตํารวจไดป้ ระกาศออกมานานแลว้ เมอื่ คนื ไดท้ ํา การปิดลอ้ ม เรอื่ งทเี่ หลยี งเยยี่ นทําผดิ มันคอ่ นขา้ งหนัก บางทเี ธอ อาจจะกลัวจะถกู จบั ละ่ มงั้ เธอกเ็ ลยกระโดดตกึ ฆา่ ตวั ตายไปตงั้ แต่ เชา้ ตรู่” ชายหนุ่มทอดถอนหายใจออกมา ยกมอื ขนึ้ มาลบู หวั ของซสู อื เยวไ่ ป เบาๆ “มันไมเ่ กย่ี วกบั พวกเรา”