สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ1501-2000

เชา้ ตรขู่ องวนั ตอ่ มา ซสู อื เยวก่ ไ็ ดห้ วิ้ ของขวญั ทไี่ ดจ้ ดั เตรยี มมาอยา่ ง ประณีตกบั ซงิ หยนุ เมอ่ื วานนม้ี ายงั คฤหาสนต์ ระกลู ฉนิ ลงจากรถมา เธอกไ็ ดส้ ดู หายใจเขา้ ไปลกึ ๆ ยนื ยันเพอื่ ความแน่ใจ วา่ เยเ่ ชยี นจว่ิ อยทู่ บี่ า้ นกบั สาวใชต้ รงหนา้ ประตู กอ่ นจะหว้ิ ของขวญั เดนิ เขา้ มาอยา่ งสบายใจได ้ “คณุ ทา่ นคะ คณุ ผหู ้ ญงิ ของทา่ นชายมาคะ่ ” ดา้ นบน ทา่ นป่ ฉู นิ เพงิ่ จะตน่ื นอน สาวใชก้ ็มาเคาะประตู ทา่ นป่ นู งิ่ อง้ึ ไป ซสู อื เยว่? นกึ ไมถ่ งึ เธอจะมาหาเขาถงึ คฤหาสนด์ ว้ ยตวั เอง ? เขากระโดดลงจากเตยี งทนั ทดี ว้ ยความตน่ื เตน้ จนเกอื บจะเอวเคล็ด “หมา่ ม๊ ี คําพดู ทผ่ี มสอนหมา่ ม๊ไี ปจําไดห้ รอื เปลา่ ?” “จําได”้ ซสู อื เยวน่ ั่งกําโทรศพั ทอ์ ยบู่ นโซฟาตรงชนั้ ลา่ ง ตอบซงิ หยนุ กลับไป เงยี บๆ “ทางแดด๊ ดข้ี องหนู…” “ผมจะพดู กบั เขาใหช้ ดั เจนเอง หมา่ ม๊สี บายใจได”้

ซสู อื เยวส่ ดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ “ลําบากแลว้ ” “ลําบากอะไรกนั ในฐานะทเี่ ป็ นลกู ชายของหมา่ ม๊ ี ผมไมช่ ว่ ยหมา่ ม๊ ี จดั การเรอ่ื งเขา ใครจะชว่ ยหมา่ ม๊ ี?” ซสู อื เยว่ “…” เดก็ นอ้ ยคนนล้ี มื ไปแลว้ หรอื ไง เธอเป็ นแคแ่ มเ่ ลย้ี ง ฉนิ โมห่ าน ตา่ งหากถงึ ทเี่ ป็ นพอ่ แทๆ้ ของเขา? “สอื เยว!่ ” ทนั ใดนัน้ เองเสยี งรนื่ เรงิ ของทา่ นป่ ฉู นิ ดงั ขนึ้ มาจากดา้ นบน เธอรบี เก็บโทรศพั ทล์ กุ ยนื ขนึ้ ทนั ที “คณุ พอ่ !” แตส่ งิ่ ทท่ี ําใหเ้ ธอคาดไมถ่ งึ เลยกค็ อื ทา่ นป่ ฉู นิ จะถกู พอ่ บา้ นกบั คน ใชป้ ระคองทงั้ ซา้ ยขวาลงมาจากตกึ ได ้ เธอนง่ิ อง้ึ ไป “คณุ พอ่ นคี่ ณุ พอ่ …” ทา่ นป่ ไู มใ่ ชว่ า่ สขุ ภาพรา่ งกายแข็งแรงมาโดยตลอดเลยหรอื ไง ? ทําไมจๆู่ ถงึ ไดด้ อู อ่ นแออยา่ งนไ้ี ปได?้ ทา่ นป่ โู บกมอื ออกมา “ไมเ่ ป็ นไรๆ”

พอ่ บา้ นทอ่ี ยขู่ า้ งๆกลนั้ ขําเอาไว ้ “คณุ ผหู ้ ญงิ ของทา่ นชาย ทา่ นป่ ไู ด ้ ขา่ ววา่ คณุ มา กเ็ ลยกระโดดลงจากเตยี งไปดว้ ยความตน่ื เตน้ น่ะครับ ” “แตผ่ ลก็คอื ลกุ ขน้ึ แรงเกนิ ไป เอวก็เลยเคล็ด” ซสู อื เยว่ “…” “นายนพ่ี ดู มากจรงิ ๆเลย!” ทา่ นป่ กู ลอกตาใสเ่ ขาไป แลว้ กถ็ กู พวกเขาประคองไปน่ังลงบนโซฟา “ลกู สะใภข้ องฉันอตุ สา่ หม์ าหาฉัน ฉันดใี จมากเลย!” พดู จบ เขากม็ องซสู อื เยวไ่ ปอยา่ งยมิ้ ๆ “เมอ่ื หลายวนั กอ่ นโมห่ าน แถลงขา่ วประกาศความสมั พนั ธข์ องพวกเธอออกสสู่ าธารณะ ฉันก็ เหน็ มันหมดแลว้ ” “ในเน็ตพวกเขาตา่ งกพ็ ดู กนั ทงั้ นัน้ วา่ พวกเธอนัน้ เป็ นคทู่ สี่ วรรคส์ รรค์ สรา้ งขน้ึ มา!” ทา่ นป่ พู งิ โซฟาไปอยา่ งอารมณด์ ี เรมิ่ พดู เป็ นตอ่ ยหอยออกมา “เมอ่ื วานในกลมุ่ แฟนคลับของเธอมคี นเขา้ ไปไมน่ อ้ ยเลยนะ โทรศพั ท์ ของฉันดงั ไมห่ ยดุ เลย ขอ้ ความยนื่ คําขอเขา้ กลมุ่ ทงั้ นัน้ เลย อยาก เขา้ มาดภู าพความหวานทผี่ า่ นมาของเธอกบั ฉนิ โมห่ าน …” ซสู อื เยวช่ ะงักคา้ งไปเล็กนอ้ ย

ผา่ นไปไดส้ กั พกั ใหญๆ่ เธอก็กระแอมออกมา “คณุ พอ่ คณุ พอ่ หมายความวา่ …คณุ พอ่ เป็ นแอดมนิ กลมุ่ แฟนคลับของฉัน?” เธอรมู ้ าตลอดวา่ ในเน็ตเธอมกี ลมุ่ แฟนคลบั อยกู่ ลมุ่ นงึ แตต่ อนทใ่ี น กลมุ่ นัน้ เรมิ่ ขนึ้ มามแคห่ า้ คนเทา่ นัน้ เธออยากเขา้ ไป กย็ ังถกู ผดู ้ แู ล กลมุ่ ปฏเิ สธกลับมา ดว้ ยเหตนุ เ้ี องซสู อื เยวก่ ย็ ังหดหไู่ ปนานเลย นกึ ไมถ่ งึ วา่ …ทา่ นป่ ฉู นิ จะเป็ นแอดมนิ ? ทา่ นป่ จู งึ ไดค้ น้ พบวา่ ตวั เองพดู ผดิ ไป เขากระแอมออกมา “ฉันเปลา่ ” “ฉันกแ็ คพ่ ดู เหลวไหลไปเอง ฉัน…” “ฉันใชแ้ อคหลมุ สมคั รเขา้ กลมุ่ ” ซสู อื เยวห่ ยบิ โทรศพั ทอ์ อกมา “คณุ พอ่ รับหน่อย?” ทา่ นป่ ฉู นิ “…” ผา่ นไปสกั พักใหญๆ่ เขาก็ถอนหายใจออกมาอกี ครงั้ หยบิ โทรศพั ท์ ออกมาพลาง เอย่ ออกมาอยา่ งระมัดระวงั ไปพลาง

“เธออยา่ ใหค้ นอน่ื รลู ้ ะ่ วา่ เธอเขา้ กลมุ่ แลว้ ” “กลมุ่ นฉ้ี นิ โมห่ านเป็ นคนสรา้ งมา” “ผดู ้ แู ลกลมุ่ ทงั้ สคี่ นแบง่ ออกเป็ นฉัน ซงิ หยนุ ซงิ เฉนิ แลว้ ก็ยังมี พอ่ บา้ นของพวกเธอดว้ ยอกี คน” “โมห่ านไมใ่ หฉ้ ันบอกเธอ” ซสู อื เยวห่ ยดุ ชะงกั ไป กลมุ่ แฟนคลบั ของเธอ…ฉนิ โมห่ านเป็ นคนสรา้ ง? มอื ทงั้ สองขา้ งของหญงิ สาวกมุ เขา้ ดว้ ยกนั แน่น มันยากจะจนิ ตนาการมากเลย… ฉนิ โมห่ านทห่ี ยงิ่ เย็นชามาโดยตลอด นกึ ไมถ่ งึ วา่ จะเป็ นคนสรา้ งกลมุ่ แฟนคลบั ทเ่ี ป็ นของเธอขนึ้ มาเอง… คนอยา่ งเขา ทกุ วนั ยงุ่ อยแู่ ตก่ บั การประชมุ ยงุ่ กบั การอา่ นเอกสาร ยงุ่ กบั การทํางานเพอ่ื ผลประโยชนข์ องเหลา่ พนักงานหลายแสนคนของ เขา เขาจะตอ้ งไมร่ เู ้ รอ่ื งในวงการบนั เทงิ เลยสิ

เธอถงึ กบั สามารถจนิ ตนาการภาพทเี่ ขาขอคําปรกึ ษากบั ฉนิ หนาน เซงิ ในเรอ่ื งความรตู ้ า่ งๆในวงการบนั เทงิ ออกมาไดเ้ ลย สําหรบั เขาแลว้ สรปุ แลว้ เธอสําคญั แคไ่ หนกนั … เขาถงึ ไดย้ อมทําใหต้ วั เองตอ้ งลําบากขนาดน้ี ไปยังขอบเขตที่ ตวั เองไมค่ นุ ้ เคย กลายเป็ นผสู ้ นับสนุนเธออยเู่ บอื้ งหลงั เงยี บๆ? “สรปุ แลว้ สําหรับเขาแลว้ เธอสําคญั มากไง!” ทา่ นป่ ตู อบขอ้ สงสยั ของเธอออกมาสนั้ ๆแตช่ ดั เจน เกบ็ โทรศพั ทก์ ลบั ไป เขามองกลอ่ งของขวญั ดา้ นหลงั ซสู อื เยว่ “ของขวญั ทจ่ี ะเอามาใหฉ้ ัน?” “คะ่ ของคณุ พอ่ ” หญงิ สาวเรยี กสตกิ ลบั มา เปิดหอ่ ของขวญั ไปวางไวต้ รงหนา้ ทา่ นป่ ทู ี ละชน้ิ ๆ “ของพวกนเี้ ป็ นของทฉ่ี ันกบั ซงิ หยนุ ซงิ เฉนิ ไปเดนิ หา้ งแลว้ เลอื กมา ใหค้ ณุ พอ่ ดว้ ยตวั เอง คณุ พอ่ ลองดสู วิ า่ ชอบหรอื เปลา่ ?” “ชอบ ชอบส!ิ ”

ทา่ นป่ หู วั เราะออกมาอยา่ วอารมณด์ ี มคี วามพงึ พอใจตอ่ ซสู อื เยว่ ลกู สะใภค้ นนข้ี น้ึ มามากขนึ้ เรอื่ ยๆ “เมอื่ ไหรจ่ ะมลี กู สาวใหโ้ มห่ านอกี คนละ่ ?” นกึ ไมถ่ งึ วา่ ทา่ นป่ จู ะถามออกมาอยา่ งน้ี ซสู อื เยวก่ ห็ นา้ แดงออกมา “ฉันจะ…พยายามเรง่ มอื ใหเ้ ร็วทสี่ ดุ เทา่ ทจี่ ะเป็ นไปไดค้ ะ่ ” “ด!ี ตาแกอ่ ยา่ งฉันเชอ่ื เธอ! จะตอ้ งเรง่ มอื ใหเ้ ร็วทสี่ ดุ ละ่ ! ” ซสู อื เยวอ่ ายจนหนา้ แดงออกมา สดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ เธอหนั หนา้ มองทอ้ งฟ้าทแ่ี สงอาทติ ยส์ อ่ งสวา่ ง ทอ้ งฟ้าปลอดโปรง่ ดา้ นนอกหนา้ ตา่ ง “คณุ พอ่ ตอ้ งการใหฉ้ ันออกไป เดนิ เลน่ เป็ นเพอ่ื นคณุ พอ่ สกั หน่อยมัย้ คะ?” “ซงิ หยนุ บอกวา่ คณุ พอ่ เลน่ หมากเกง่ มาก แลว้ ยงั บอกดว้ ยวา่ คณุ พอ่ ชอบไปเลน่ หมากในศาลาทสี่ วนหลงั บา้ น” ทา่ นป่ ฉู นิ จติ ใจเบกิ บานขนึ้ มาทนั ที “ดๆี !” “ไปเลน่ หมากทส่ี วนหลงั บา้ นกนั !” ตอ้ งรกู ้ อ่ นวา่ เขานัน้ ชอบเลน่ หมากเป็ นทสี่ ดุ แลว้

แตน่ ่าเสยี ดายทลี่ กู หลานนอกคอกพวกนที้ บี่ า้ น ไมป่ ลดิ ชพี เขาใน เกมไปอยา่ งรวดเร็วโดยทไี่ มม่ คี วามปรานกี นั เลยแมแ้ ตน่ อ้ ย ไมก่ จ็ ะ ไมเ่ ลน่ กบั เขาไปเลย! ไมง่ า่ ยเลยทจี่ ะมคี นมาเลน่ หมากเป็ นเพอ่ื นเขาเองอยา่ งน้ี เขาจะ ปลอ่ ยไปงา่ ยๆไดย้ งั ไง? ทา่ นป่ ใู หพ้ อ่ บา้ นประคองเขาทนั ที นําซสู อื เยวม่ ายงั ศาลาตรงสวน หลังบา้ น ซสู อื เยวน่ ั่งลงในศาลาแหง่ นัน้ พอเงยหนา้ ขน้ึ ไป กส็ ามารถมองเห็น หอ้ งหอ้ งหนง่ึ ทตี่ รงประตจู ะมตี น้ ไมส้ เี ขยี วประดบั อยพู่ อดี ซงิ หยนุ เคยบอกวา่ นั่นเป็ นหอ้ งของเยเ่ ชยี นจวิ่ จากภายในหอ้ งของเยเ่ ชยี นจวิ่ นัน้ สามารถมองเห็นศาลาทเี ลน่ หมาก กนั ไดอ้ ยา่ งชดั เจน ซสู อื เยวส่ ามารถมองเห็นเงารา่ งคนดา้ นในหอ้ งอยรู่ างๆ เธอแสยะรมิ ฝปากออกมา กม้ หนา้ ลง ชมทา่ นป่ วู า่ ฝี มอื การเลน่ หมาก ดไี ปพลาง เลน่ หมากกบั เขาไปอยา่ งเอาจรงิ เอาจงั ไปพลาง อนั ทจ่ี รงิ ซสู อื เยวก่ เ็ ลน่ หมากไมเ่ ป็ นหรอก ตอนนก้ี ็เลน่ ไดแ้ คพ่ อผวิ เผนิ เทา่ นัน้ เมอื่ วานก็ไดซ้ งิ หยนุ สอนมาบา้ งแลว้

แตซ่ งิ หยนุ บอกวา่ ทา่ นป่ ชู อบมอื ใหมอ่ ยา่ งเธอเนย่ี แหละ ดงั นัน้ แลว้ ตลอดทงั้ เชา้ ซสู อื เยวก่ ็ไดเ้ ลน่ หมากกบั ทา่ นป่ อู ยดู่ า้ นใน ศาลากนั ไปอยา่ งมคี วามสขุ นก่ี เ็ ป็ นเหตใุ หเ้ ยเ่ ชยี นจว่ิ โกรธเกรย้ี วขนึ้ มาแบบสดุ ๆ เธอยนื อยตู่ รงดา้ นในหนา้ ตา่ ง มองซสู อื เยวเ่ ลน่ หมากกบั ทา่ นป่ กู นั อยา่ งสนุกสนาน ภายในใจกเ็ กดิ ความไมพ่ อใจขน้ึ มาเลยสกั นดิ เธอมาทต่ี ระกลู มาหลายปีแลว้ ทา่ นป่ เู ฉยๆกบั เธอมาโดยตลอด แมแ้ ตเ่ มอื่ กอ่ นหนา้ นตี้ อนทพ่ี สี่ องฉนิ พยายามจับคเู่ ธอกบั ฉนิ โมห่ าน ทา่ นป่ กู ็เฉยๆกบั เธอดว้ ยเหมอื นกนั เขาไมเ่ คยมองเธอเป็ นตวั เลอื กทจี่ ะเป็ นลกู สะใภข้ องเขา แมแ้ ต่ ลกู บญุ ธรรมเองกไ็ มเ่ ลย! แตว่ า่ ตอนนซ้ี สู อื เยวท่ เี่ พงิ่ จะแตง่ ใหฉ้ นิ โมห่ านไดไ้ มถ่ งึ สองเดอื น เจอหนา้ กบั ทา่ นป่ ไู มถ่ งึ สบิ ครัง้ ดว้ ยซํ้า สามารถทําใหเ้ ขามคี วามสขุ ไดถ้ งึ ขนาดนแี้ ลว้ มันเป็ นนางจง้ิ จอกเจา้ เลห่ อ์ ยา่ งทคี่ ดิ จรงิ ๆดว้ ย!

เธอหยบิ โทรศพั ทอ์ อกมาดว้ ยอารมณ์ ถา่ ยภาพซสู อื เยวก่ บั ทา่ นป่ ู เลน่ หมากกนั สง่ ไปใหเ้ ธอ “แพศยาจรงิ ๆเลย!” “หวั เราะเฮฮากบั ทา่ นป่ อู ยตู่ รงดา้ นนอกหนา้ ตา่ งหอ้ งฉัน มันจงใจย่วั โมโหฉันอย!ู่ ” “เมอื่ วานตอนทเ่ี จอฉันทห่ี นา้ ประตทู างเขา้ ฉนิ ซอ่ื กรปุ๊ กม็ าทะเลาะ กบั ฉัน วนั นัน้ มันกย็ งิ่ หนักขอ้ กวา่ เดมิ ไปอกี ” “ไมช่ า้ กเ็ ร็วฉันฆา่ มนั แน่!” คลปิ สง่ ออกไปไดไ้ มน่ าน สายของหยางชงิ โยวก็โทรเขา้ มา “เธอโกรธอะไร?” “หรอื วา่ เธอมองไมอ่ อก ซสู อื เยวน่ ม่ี ันเรมิ่ กลวั ขนึ้ มาแลว้ ไมใ่ ชห่ รอื ไง?” “เมอ่ื กอ่ นมันเคยประจบเอาใจทา่ นป่ ดู ว้ ยหรอื ไง? คนทไ่ี มเ่ คยจะไปท่ี คฤหาสนม์ าโดยตลอด จๆู่ กเ็ รม่ิ มาประจบเอาใจคณุ ทา่ น ไมใ่ ช่ เพราะวา่ มันเรม่ิ ไมม่ คี วามมน่ั ใจตอ่ ความรสู ้ กึ ทฉี่ นิ โมห่ านมใี หก้ บั มนั ขนึ้ มาแลว้ หรอื ไง?”

ตอนท่ี 167 ฉนั ผา่ นไปแถวนนั้ พอดี ใหฉ้ นั ไปสง่ เธอมยั้ ? เยเ่ ชยี นจว่ิ ขมวดคว้ิ ออกมา แลว้ กไ็ ดม้ องซสู อื เยวท่ อี่ ยใู่ นศาลาไปอกี ครงั้ ผหู ้ ญงิ คนนี้ กอ่ นหนา้ ทเี่ ธอกบั หยางชงิ โยวไดพ้ ดู ถงึ เรอ่ื งทเี่ ป็ น ตวั แทนของเฉนิ เชยี่ นเรอ่ื งนข้ี นึ้ มา จรงิ ๆแลว้ ก็ไมไ่ ดใ้ สใ่ จทา่ นป่ ู ขนาดนี้ แตท่ า่ ทใี นวนั น้ี… หรอื วา่ มนั จะเหมอื นกบั ทห่ี ยางชงิ โยวพดู มา เป็ นเพราะวา่ มันกลวั งัน้ เหรอ? เพราะรวู ้ า่ ในใจของฉนิ โมห่ าน มันไมใ่ ชห่ นง่ึ เดยี วในใจเขา กเ็ ลย อยากทําตวั ดๆี ตอ่ หนา้ ทา่ นป่ ู เพอ่ื รอ้ งขอใหส้ ามารถครอบครอง ตําแหน่งในตระกลู ฉนิ ได?้ คดิ มาถงึ ตรงนแี้ ลว้ ในดวงตาของหญงิ สาวก็ไดป้ รากฏความพอใจ แวบผา่ นออกมาทนั ที “ชงิ โยว จากทเี่ ธอพดู มา วธิ นี ข้ี องพวกเรา มนั กไ็ ดผ้ ลอยสู่ นิ ะ?” หยางชงิ โยวหวั เราะออกมาเบาๆ “ไดผ้ ลหรอื เปลา่ ฉันไมร่ ู ้ แตฉ่ ันรวู ้ า่ การมอี ยขู่ องเฉนิ เชย่ี น มนั ไดส้ รา้ งหวาดหวน่ั ตอ่ ซสู อื เยวไ่ ดแ้ ลว้ ”

“เธออยา่ ลมื วา่ ซสู อื เยวผ่ หู ้ ญงิ คนนเ้ี มอ่ื หา้ ปีกอ่ นทําไมถงึ ไดย้ อมอมุ ้ บญุ ใหพ้ วกเรา?” “น่ันก็คอื เพอื่ เฉงิ เซวยี นแฟนหนุ่มทน่ี ่าผดิ หวงั ของมนั คนนัน้ ” “มันทเี่ ป็ นคนทใี่ หค้ วามสําคญั ในเรอ่ื งความรกั มากอยา่ งนัน้ รวู ้ า่ ภายในใจของฉนิ โมห่ านตวั มันเป็ นเพยี งแคต่ วั แทน มนั จะไมร่ อ้ นรน ไดเ้ หรอ?” เยเ่ ชยี นจว่ิ ยน่ ควิ้ ใชค้ วามคดิ ออกมาอยสู่ กั พกั ผา่ นไปไดส้ กั พกั ใหญๆ่ เธอยมิ้ ออกมา “มันก็ใช”่ “ยังคงเป็ นเธอทฉ่ี ลาด” ถงึ แมว้ า่ เฉนิ เชย่ี นคนนม้ี นั ไมม่ อี ยจู่ รงิ เพยี งแคเ่ ธอกบั หยางชงิ โยว เสกสรรปัน้ แตง่ มันขน้ึ มา แตซ่ สู อื เยวก่ ็กลวั แลว้ เฉนิ เชย่ี นคนนี้ มนั กเ็ หมอื นเสย้ี นหนาม คอยทม่ิ แทงอยใู่ นใจเธออยู่ เสมอๆ ชอื่ น้ี สามารถทําใหซ้ สู อื เยวก่ งั วล สงสยั และถงึ กบั ไมส่ บายใจขน้ึ มา ได ้

ทงั้ หมดนัน้ มนั กค็ มุ ้ คา่ แลว้ เยเ่ ชยี นจวิ่ กําโทรศพั ท์ แลว้ กไ็ ดม้ องซสู อื เยวท่ อี่ ยภู่ ายในศาลาไปอกี ที ในเวลานี้ เธอกําลงั พดู อะไรบางอยา่ งกบั ทา่ นป่ ดู ว้ ยใบหนา้ ยม้ิ แยม้ ไปพลาง รนิ นํ้าชาใหก้ บั ทา่ นป่ ไู ปอยา่ งเอาอกเอาใจไปพลาง ภาพทก่ี ําลังยมิ้ ประจบสอพลอนัน้ เอง ซสู อื เยวท่ เี่ จอกบั เธอทฉี่ นิ ซอ่ื กร๊ปุ เมอื่ วาน มนั แตกตา่ งราวกบั คนละคนกนั เลย ผหู ้ ญงิ คนนสี้ มกบั ทเี่ ป็ นนักแสดง ตอ่ หนา้ เธอทําเป็ นหยง่ิ เย็นชา ตอ่ หนา้ ทา่ นป่ กู ็ทําตวั เป็ นน่ารัก! คดิ มาถงึ ตรงนแ้ี ลว้ เธอเฮอะเสยี งเย็นออกมา “ในเมอ่ื เป็ นอยา่ งน้ี ฉัน จะตอ้ งไปซํา้ เตมิ ไปพดู เรอื่ งทเ่ี กยี่ วกบั เฉนิ เชย่ี นตอ่ หนา้ ซสู อื เยวต่ อ่ อกี สกั หน่อยหรอื เปลา่ ?” เพราะถงึ ยังไงเฉนิ เชย่ี นผหู ้ ญงิ คนนี้ เธอสามารถพดู แตง่ เรอ่ื งออกไป ยังไงกไ็ ด ้ “ไมต่ อ้ ง”

หยางชงิ โยวทอี่ ยปู่ ลายสายหยดุ ชะงักไป “ยงิ่ พดู เยอะมันกจ็ ะยง่ิ ผดิ เยอะ กอ่ นหนา้ ทพ่ี วกเราจะเตรยี มขอ้ อา้ งทส่ี มบรู ณ์เสร็จเรยี บรอ้ ย แลว้ ก็อยา่ เพง่ิ พดู ถงึ ตอ่ หนา้ ซสู อื เยวใ่ หเ้ ยอะเกนิ ไป ” ถา้ เกดิ ถกู จบั ได ้ มันจะเป็ นการทข่ี โมยไกม่ าไมไ่ ด ้ แลว้ ยงั ตอ้ งเสยี ขา้ วสารไปอกี กํามอื “ได ้ งนั้ กเ็ อาตามทเ่ี ธอวา่ มาแลว้ กนั ” เยเ่ ชยี นจว่ิ ตอบรับไปอยา่ งเย็นชา แลว้ กว็ างสายไป วางโทรศพั ทล์ ง เธอกย็ ม้ิ เย็นออกมา ความกลา้ ของหยางชงิ โยวนัน้ มนั ยงั นอ้ ยอยู่ ตอนนซี้ สู อื เยวก่ ็กลัวแลว้ อยา่ งนัน้ แลว้ เธอกจ็ ะอาศยั โรคของมันเพอ่ื เอาชวี ติ มนั ถอื โอกาสทม่ี นั กบั ฉนิ โมห่ านบาดหมางใจกนั เพอื่ เป็ น การยนื ยันเรอื่ งทม่ี ันเป็ นตวั แทนของเฉนิ เชย่ี นเรอ่ื งนไ้ี ปสถิ งึ จะถกู คดิ อยสู่ กั พัก เยเ่ ชยี นจว่ิ หยบิ โทรศพั ทข์ นึ้ มา แลว้ สง่ ขอ้ ความไปให ้ ซสู อื เยว่ “อยากจะคยุ เรอ่ื งเกยี่ วกบั เฉนิ เชยี่ นกนั หน่อยมยั้ ?” ภายในศาลาทกี่ ําลงั เลน่ หมากกนั

ซสู อื เยวอ่ า่ นขอ้ ความในโทรศพั ท์ ตอนนเี้ ยเ่ ชยี นจว่ิ อยใู่ นหอ้ ง เธอสง่ ขอ้ ความอยา่ งนม้ี าใหเ้ ธอ น่ันก็ พสิ จู นแ์ ลว้ วา่ แผนของซงิ หยนุ ไดผ้ ล อยา่ งนอ้ ยเยเ่ ชยี นจวิ่ คดิ วา่ เธอกลัวจรงิ ๆ ไมอ่ ยา่ งนัน้ คงไมส่ ง่ ขอ้ ความอยา่ งนม้ี า หญงิ สาวแสยะรมิ ฝี ปากออกมาจางๆ พรอ้ มกบั ตอบกลับไปอยา่ งมี มารยาท “ขอโทษนะคะคณุ เย\"่ “เดมิ ทแี ลว้ ฉันไมไ่ ดเ้ ป็ นตวั แทนอะไรของเฉนิ เชยี่ นอยแู่ ลว้ จะไปมี อะไรใหต้ อ้ งคยุ กบั คณุ อกี จากนไี้ ปชว่ ยอยา่ มาพดู ถงึ เธอตอ่ หนา้ ฉัน อกี นะคะ” เหน็ ขอ้ ความในโทรศพั ทแ์ ลว้ เยเ่ ชยี นจว่ิ กย็ ม้ิ อยา่ งไดใ้ จออกมา ถา้ เป็ นเมอ่ื กอ่ น ซสู อื เยวพ่ ดู มาอยา่ งนี้ บางทเี ธอกอ็ าจจะคดิ วา่ ซสู อื เยวไ่ มส่ นใจจรงิ ๆ แตว่ า่ ตอนน้ี…

เธอมองซสู อื เยวท่ ก่ี ําลังประจบเอาใจทา่ นป่ อู ยตู่ รงศาลาดา้ นลา่ งไม่ หยดุ มมุ ปากกย็ กยมิ้ เย็นชาออกมา ถา้ ซสู อื เยวไ่ มก่ ลัวจรงิ ๆ กไ็ มม่ ที างมาเอาอกเอาใจทา่ นป่ หู รอก เพยี งไมน่ านกถ็ งึ เวลาทานมอ้ื กลางวนั ซสู อื เยวเ่ ป็ นคนลงมอื ทําอาหารเอง ทําเมนูทตี่ วั เองถนัดทส่ี ดุ มาสอง สามอยา่ งใหท้ า่ นป่ ฉู นิ “มนิ ่าละ่ เดก็ ทงั้ สองคนน่ันเจอเธอวนั แรกก็แยง่ กนั ใหเ้ ธอมาเป็ นแม่ ของพวกเขากนั รสชาตอิ าหารพวกนมี้ ันไมเ่ ลวเลยจรงิ ๆ! ” ทา่ นป่ ฉู นิ นั่งลงบนโตะ๊ ทานขา้ ว กนิ ไปพลางเอย่ ชมออกมาพลาง “ถา้ ฉันเป็ นซงิ หยนุ ซงิ เฉนิ ฉันเองหวงั ใหเ้ ธออยตู่ อ่ ดว้ ยเหมอื นกนั ! ” ซสู อื เยวถ่ กู ชมมาจนรสู ้ กึ เขนิ อายขน้ึ มาเล็กนอ้ ย เธอยมิ้ ออกมาเล็กนอ้ ย แลว้ เขา้ ไปนั่งลงตรงฝั่งตรงกนั ขา้ มกบั ทา่ นป่ ู กอ่ นหนา้ ทซ่ี งิ หยนุ เสนอแผนนอ้ี อกมา จรงิ ๆแลว้ เธอไมเ่ คยจะมี ปฏสิ มั พนั ธแ์ บบจรงิ จงั กบั ทา่ นป่ ฉู นิ มากอ่ นเลย

คงเป็ นเพราะวา่ ในเรอ่ื งเกย่ี วกบั การแตง่ งานของฉนิ หนานเซงิ กบั ลว่ั เยยี น ทา่ นป่ ฉู นิ นัน้ เครง่ ขรมึ น่าขนลกุ เอามากๆ ภาพจําทเ่ี ธอมตี อ่ ทา่ นป่ นู ัน้ กเ็ ป็ นความไรช้ วี ติ ชวี าเย็นชามาโดยตลอด แตก่ ารไดอ้ ยดู่ ว้ ยกนั ตลอดทงั้ เชา้ วนั นี้ เธอก็ไดร้ ตู ้ วั วา่ ตวั เองไดค้ ดิ ผดิ ไปแลว้ ทา่ นป่ ฉู นิ ไหนเลยจะเย็นชาหยงิ่ ทะนงเหมอื นอยา่ งทคี่ นอนื่ เขาพดู กนั เสยี ทไ่ี หน? เขาน่ารักเสยี เหมอื นกบั เดก็ นอ้ ยคนนงึ เลย! คดิ มาถงึ ตรงนี้ เธอกม็ องชายชราทอี่ ยตู่ รงหนา้ ไปพรอ้ มกบั รอยยมิ้ “ถา้ คณุ พอ่ ชอบกนิ ละ่ ก็ หลังจากนถี้ า้ มเี วลาฉันจะมาทําใหค้ ณุ พอ่ บอ่ ยๆนะคะ” “ดี ด!ี ” ทา่ นป่ ตู น่ื ตวั สดุ ๆ “ถา้ รกู ้ อ่ นวา่ โมห่ านเจา้ เดก็ น่าตายน่ันจะสามารถ แตง่ ภรรยาทด่ี อี ยา่ งนมี้ าได ้ ฉันคงจะบงั คบั ใหเ้ ขาแตง่ งานไปหลายปี แลว้ !” ซสู อื เยวย่ มิ้ ออกมาเล็กนอ้ ย “นั่นมนั ก็ไมถ่ กู นะคะ”

“คณุ พอ่ ถา้ คณุ พอ่ บงั คบั เขาแตง่ งาน คนทเี่ ขาจะแตง่ เขา้ มาคงจะ ไมใ่ ชฉ่ ัน” ทา่ นป่ ฉู นิ ยน่ ควิ้ คดิ ออกมา “มันกถ็ กู ” “ไมส่ นแลว้ ถงึ ยงั ไงฉันก็พอใจกบั ลกู สะใภค้ นนขี้ องฉันมากแลว้ ! ” พดู จบ ทา่ นป่ กู ม้ หนา้ ลงไปดว้ ยรอยยมิ้ แลว้ กนิ ตอ่ ไปอยา่ งไมส่ นใจ อะไร ซสู อื เยวท่ ําอาหารใหเ้ ขาสเ่ี มนู ทา่ นป่ คู นเดยี วกนิ ไปไดส้ ามจานกวา่ ๆ เลย หลังจากทานอาหารกนั แลว้ เขากล็ บู ทอ้ งอว้ นกลมนั่งพงิ เขา้ กบั โซฟา “พอ่ บา้ น เอายาชว่ ยยอ่ ยมาใหฉ้ ันหน่อย!” “ไมไ่ ดก้ นิ อม่ิ ขนาดนม้ี านานมากแลว้ !” ซสู อื เยวเ่ ก็บตะเกยี บถว้ ยชามไปพลางยมิ้ ออกมาพลาง “คณุ พอ่ ดแู ล สขุ ภาพดว้ ยนะคะ” “จากนไ้ี ปอยา่ กนิ อยา่ งนเี้ ลย ถา้ ชอบ ฉันจะมาทําใหค้ ณุ พอ่ กนิ บอ่ ยๆ”

ทา่ นป่ พู ยักหนา้ ตอบรับออกมา กวกั มอื เรยี กซสู อื เยวเ่ ขา้ มา “ใหค้ น ใชเ้ ก็บกวาดเอาก็ได ้ ฉันมเี รอ่ื งจะพดู กบั เธอ” หญงิ สาวจงึ ไดว้ างตะเกยี บจานชามในมอื ลง สาวเทา้ กา้ วใหญๆ่ ไป หยดุ อยตู่ รงหนา้ ทา่ นป่ ู “สอื เยวเ่ อย๋ ” พงิ อยบู่ นโซฟา ทา่ นป่ ทู อดถอนหายใจออกมา “ตลอดทงั้ เชา้ น้ี” “เธอเอาใจฉัน อยเู่ ป็ นเพอื่ นฉัน ความกตญั �นู ฉ้ี ันมองเหน็ มนั แลว้ ” “มเี รอ่ื งอะไร เธอกพ็ ดู มาตรงๆเถอะ” “โมห่ านเจา้ เด็กหนา้ เหม็นนั่นมนั รงั แกเธอ หรอื วา่ เจา้ ลงิ นอ้ ยทงั้ สอง น่ันไมเ่ ชอื่ ฟัง?” “หรอื วา่ จะเป็ นปัญหาทบ่ี า้ นเธอ?” “แคบ่ อกฉันมา ภายในขอบเขตความสามารถของฉัน ฉันจะชว่ ยเธอ แกป้ ัญหาใหไ้ ดห้ มดเลย!” ซสู อื เยวน่ ง่ิ อง้ึ ไป ผา่ นไปไดส้ กั พกั ใหญๆ่ เธอกไ็ ดม้ กี ารตอบสนองออกมา นท่ี า่ นป่ ู ฉนิ …นกึ วา่ เธอจะมาขอคําปรกึ ษาเขา ก็เลยมาหาเขา ?

เธอกลนื ไมเ่ ขา้ คายไมอ่ อกขนึ้ มา “คณุ พอ่ ฉันไมม่ เี รอ่ื งอะไรจะ ขอรอ้ งคณุ พอ่ จรงิ ๆคะ่ ” “ฉันก็แค…่ ” คําพดู พดู มาไดค้ รงึ่ นงึ ซสู อื เยวย่ น่ คว้ิ ออกมา จๆู่ กไ็ มร่ วู ้ า่ ควรจะ อธบิ ายใหก้ บั ชายชราไปยังไง ในเวลาน้ี เสยี งรองเทา้ สน้ สงู เหยยี บอยบู่ นบนั ไดตรงชนั้ บนดงั ขนึ้ มา ซสู อื เยวเ่ งยหนา้ ขนึ้ ไปทนั ที สงิ่ ทมี่ องเห็นกค็ อื ใบหนา้ ทดี่ เู ย็นชานัน้ ของเยเ่ ชยี นจวิ่ “วนั นลี้ มอะไรหอบดาราดงั มาถงึ ทนี่ กี่ นั ?” รอยยม้ิ บนใบหนา้ ของซสู อื เยวจ่ างลง “ฉันกแ็ คม่ าเยย่ี มคณุ พอ่ ดกู ็ เทา่ นัน้ เอง” พดู จบ เธอยงั ชาํ เลอื งมองไปทางหอ้ งครวั ไปดว้ ย “เชยี นจวิ่ ฉันทํา มอื้ เทยี่ งเอาไว ้ ยงั เหลอื อยอู่ กี นดิ หน่อย อยากจะกนิ หรอื เปลา่ ?” ทา่ ทแี บบพสี่ ะใภต้ วั จรงิ นขี้ องเธอ มันทําใหเ้ ยเ่ ชยี นจวิ่ ลอบกลอกตา ออกมา

หลังจากทผ่ี า่ นไปสกั พกั เยเ่ ชยี นจว่ิ ก็นกึ แผนการอะไรบางอยา่ ง ขนึ้ มาไดอ้ ยา่ งทนั ควนั “เธอกนิ ขา้ วเสร็จแลว้ ตอ้ งการจะออกไปที่ กองถา่ ยหรอื เปลา่ ?” “ฉันผา่ นไปทางนัน้ พอดี ใหฉ้ ันไปสง่ เธอมัย้ ?” ตอนท่ี 168 เธอเหมอื นกบั เฉนิ เชยี่ นมาก “ไมค่ อ่ ยสะดวกเทา่ ไหรห่ รอก” ซสู อื เยวแ่ สยะรมิ ฝี ปากออกมาจางๆ “ตอนนเ้ี รอื่ งทกี่ ําลงั ถา่ ยทําอยู่ กองถา่ ยไมไ่ ดอ้ ยทู่ ส่ี ตดู โิ อภาพยนตร์” พดู จบ เธอกม้ หนา้ ลงไป ปอกแอปเปิลใหท้ า่ นป่ ตู อ่ “คณุ พอ่ กนิ อกี ชน้ิ มยั้ ?” ทา่ นป่ ฉู นิ ยม้ิ พรอ้ มกบั พยักหนา้ ตอบรับออกมา “ดี ด!ี ” “อนั ทจี่ รงิ ฉันก็มคี วามสขุ จรงิ ๆ โมห่ านสามารถแตง่ งานกบั ภรรยาทดี่ ี อยา่ งนไี้ ด ้ ซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ สามารถไดเ้ จอกบั หมา่ ม๊ที ด่ี อี ยา่ งเธอ ได!้ ” คณุ ป่ ลู บู หนวดเครา ใบหนา้ เต็มไปดว้ ยความยนิ ดี

ซสู อื เยวย่ มิ้ ออกมาอยา่ งเขนิ อายเล็กนอ้ ย “ฉันเองก็มคี วามสขุ เหมอื นกนั คะ่ พวกเขาชอบฉันกนั ทงั้ นัน้ ” เยเ่ ชยี นจว่ิ ทอ่ี ยขู่ า้ งๆกลอกตาออกมา “ชอบเธอกนั หมด? ไมแ่ น่หรอกมัง้ ?” เธอเดนิ ตรงเขา้ มา น่ังลงบนขอบโซฟาตรงอกี ดา้ นหนงึ่ “สาเหตทุ ฉี่ นิ โมห่ านชอบเธอ เธอก็รอู ้ ยแู่ ลว้ น่ี” “แตซ่ งิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ …พวกเขาคอ่ นขา้ งจะรคู ้ วาม ถงึ แมว้ า่ จะไม่ ชอบเธอ กค็ งไมแ่ สดงออกมาหรอก” พดู ไปแลว้ เยเ่ ชยี นจวิ่ กไ็ ดย้ กรมิ ฝี ปากออกมาจางๆ “เพราะถงึ ยงั ไง พวกเขาทงั้ สองคนก็เป็ นลกู ชายของเฉนิ เชย่ี น รคู ้ วามมาโดย ธรรมชาตอิ ยแู่ ลว้ ” ซสู อื เยวย่ น่ คว้ิ ออกมาจางๆ พรอ้ มกบั ยมิ้ ออกมา “เฉนิ เชยี่ นรคู ้ วาม มากเลยเหรอ?” “น่ันมันก็แน่นอนอยแู่ ลว้ !” เยเ่ ชยี นจว่ิ ยม้ิ ออกมาจางๆ กําลังจะพดู อะไรออกไป พอจะยกขาขน้ึ สง่ิ ทสี่ บเขา้ ไปนัน้ เป็ นดวงตาทลี่ ้ําลกึ มองไมเ่ ห็นกน้ ลกึ คนู่ ัน้ ของฉนิ ห ลงิ ย่ี

เห็นไดช้ ดั วา่ ฉนิ หลงิ ยไี่ ดย้ นิ บทสนทนาของพวกเขา ใบหนา้ ดํา ทะมนึ เหมอื นกบั กน้ หมอ้ แตเ่ ยเ่ ชยี นจวิ่ กลบั ยมิ้ ออกมาอยา่ งไมใ่ สใ่ จเลยแมแ้ ตน่ อ้ ย ถงึ ขนาดที่ ยงั เอย่ พดู เยาะออกมาอกี “พร่ี อง พวี่ า่ ใชห่ รอื เปลา่ ?” “ซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ เหมอื นกบั เฉนิ เชย่ี นมากเลย” ซสู อื เยวห่ รต่ี าออกมาเล็กนอ้ ย “พรี่ องเองกร็ จู ้ กั เฉนิ เชย่ี นดว้ ย?” “แน่นอนอยแู่ ลว้ !” เยเ่ ชยี นจวิ่ เชดิ หนา้ ขน้ึ มา พรอ้ มกบั ยม้ิ ออกมา “ตอนนัน้ กเ็ ป็ นพรี่ อง ท…่ี ” “ฉันรจู ้ ักเธอ” ฉนิ หลงิ ยยี่ น่ คว้ิ ออกมา เอย่ ขดั คําพดู ของเยเ่ ชยี นจวิ่ ออกมาเบาๆ สายตาของเขามองใบหนา้ ของซสู อื เยวไ่ ปนงิ่ ๆ “อนั ทจี่ รงิ เธอไม่ จําเป็ นจะตอ้ งใสใ่ จการมอี ยขู่ องเฉนิ เชยี่ นหรอก” “เธอกบั ฉนิ โมห่ านไมม่ คี วามสมั พนั ธอ์ ะไรกนั อมุ ้ ทอ้ งเดก็ ทอ้ งสอง มันกเ็ ป็ นอบุ ตั เิ หตดุ ว้ ยเหมอื นกนั ”

“ผหู ้ ญงิ อยา่ ไปหงึ ใหม้ ากเลย อยา่ ไปสบื สาวอดตี ของผชู ้ ายแบบลง ลกึ เกนิ ไปเลยจะดกี วา่ ” เขามองเยเ่ ชยี นจว่ิ ไปดว้ ยสายตาทเี่ ย็นชา “ตอ่ จากนไ้ี ปคนอยา่ งเฉนิ เชยี่ น อยา่ มาเอย่ ขนึ้ มาตอ่ หนา้ ซสู อื เยวอ่ กี !” พดู จบ เขาก็ยน่ ควิ้ ถลงึ ตาจอ้ งมองเธอ “ยังไมร่ บี ไปอกี ?” เยเ่ ชยี นจวิ่ กลอกตาออกมา แลว้ กไ็ ดล้ กุ ขนึ้ ไปดว้ ยความไมพ่ อใจ สดุ ๆ “ฉันกแ็ คค่ ยุ เรอ่ื งความรกั กบั ซสู อื เยวส่ กั หน่อยเทา่ นัน้ เอง ” พดู ถงึ ตรงนแี้ ลว้ เธอก็เหมอื นกบั วา่ จะนกึ อะไรขนึ้ มาได ้ เลกิ สายตา ขน้ึ มองซสู อื เยวไ่ ป “ในเมอ่ื ไมผ่ า่ นทาง ไมส่ ใู ้ หฉ้ ันตรงเขา้ ไปสง่ เธอ ละ่ ?” “การจราจรแถวฤหาสนม์ ันไมค่ อ่ ยดี ฉนิ โมห่ านไมอ่ ยู่ พวกเราคน ครอบครัวเดยี วกนั กค็ วรจะชว่ ยเขาดแู ลเธอ” คําพดู นข้ี องเธอพดู ออกมาเสยี ดยู ง่ิ ใหญ่ แตซ่ สู อื เยวร่ ชู ้ ดั เป้าหมาย ของเธอไดอ้ ยา่ งชดั เจน หญงิ สาวแสยะยม้ิ ออกมาจางๆ “กไ็ ด”้ พดู จบ เธอก็ไดเ้ ดนิ ตามเยเ่ ชยี นจวิ่ ออกไปทา่ มกลางสายตาไมพ่ อใจ ของฉนิ หลงิ ยี่

หลังจากทหี่ ญงิ สาวทงั้ สองคนไดเ้ ดนิ ออกไป ทา่ นป่ ฉู นิ กนิ แอปเปิล ทซ่ี สู อื เยวห่ นั่ ใหเ้ ขาไปพลาง หรต่ี ามองฉนิ หลงิ ยไ่ี ปพลาง “มเี รอื่ ง ปิดบงั ฉันอย”ู่ ฉนิ หลงิ ยเี่ บอื นหนา้ ออกไป “ไมม่ ”ี “ฉันเป็ นพอ่ ของแก จะหลอกฉันไดง้ ัน้ เหรอ?” ทา่ นป่ เู บป้ ากออกมาเล็กนอ้ ย โจมตเี ขา้ ไปยังจดุ สําคญั “เกยี่ ว กบั เฉนิ เชยี่ นอะไรน่ันทพี่ ดู ถงึ เมอ่ื กนี้ ใี้ ชม่ ัย้ ละ?” ฉนิ หลงิ ยย่ี น่ คว้ิ ออกมา ไมไ่ ดพ้ ดู อะไร “ดเู หมอื นวา่ ฉันจะเดาถกู ” ทอดถอนหายใจออกมา ทา่ นป่ ยู น่ ควิ้ เล็กนอ้ ย “ฉันจําไดว้ า่ เมอื่ ตอน นัน้ หลงั จากทผี่ หู ้ ญงิ คนนัน้ ตายไป แกเคยเตอื นพวกเราวา่ ตอ่ จากนัน้ ไปอยา่ ไดเ้ อย่ ชอ่ื นัน้ ในบา้ นตระกลู ฉนิ อกี ” “ใครทเี่ อย่ ขน้ึ มา แกจะไมป่ ลอ่ ยคนนัน้ ไป” “ทําไม?” ทา่ นป่ มู องเขาไปนงิ่ ๆ “เยเ่ ชยี นจวิ่ เอย่ ขน้ึ มา ปลอ่ ยไปอยา่ งนี้?” ฉนิ หลงิ ยก่ี ม้ หนา้ ลง ไมพ่ ดู อะไร

“ชอบเขากไ็ ปจบี วนั ๆเอาแตผ่ ลกั ดนั เธอไปใหน้ อ้ งชายของแก ข้ี ขลาดเสยี จรงิ ” “ไมไ่ ดช้ อบ” ฉนิ หลงิ ยหี่ ลบั ตาลง ฝื นยมิ้ ทขี่ มขนื่ ออกมา “เธอเดก็ กวา่ ผมสบิ ปี แลว้ ยังเป็ นลกู สาวของเพอ่ื นรว่ มรบของผมอกี ” “ถงึ แมว้ า่ ผมจะ…กไ็ มอ่ าจแตะตอ้ งเธอได”้ ทา่ นป่ เู บป้ ากออกมา “ประสาท!” …… “หลังจากทฉี่ นิ โมห่ านคบกบั เธอ มองออกไดเ้ ลยวา่ เขามคี วามสขุ มาก” ภายในรถเฟอรร์ ารส่ี แี ดง เยเ่ ชยี นจว่ิ ขบั รถไปพลาง มองไปทางขา้ งหนา้ นงิ่ ๆไปพลาง “ฉันยัง นกึ อยเู่ ลยวา่ ฉนิ โมห่ านจะเฝ้ าอยกู่ บั เฉนิ เชย่ี นทไ่ี ดต้ ายไปแลว้ เฝ้ า ชว่ั ชวี ติ เสยี แลว้ ” ซสู อื เยวน่ ั่งอยบู่ นทน่ี ั่งขา้ งๆคนขบั มองไปขา้ งหนา้ ดว้ ยสายตาที่ จรงิ จัง “ฉันเองกม็ คี วามสขุ มากทไ่ี ดเ้ จอกบั พวกเขาเหมอื นกนั ”

“อมื พสี่ ามคงจะมคี วามสขุ มากเหมอื นกนั ทไ่ี ดเ้ จอกบั เธอ ” “เพราะถงึ ยงั ไงบนโลกนผี้ หู ้ ญงิ ทห่ี นา้ ตาเหมอื นกบั เฉนิ เชย่ี น มนั ก็มี ไมเ่ ยอะ” ซสู อื เยวห่ รต่ี าพรอ้ มกบั ยม้ิ ออกมาเล็กนอ้ ย “ฉันเหมอื นกบั เธอมาก?” “แน่นอนอยแู่ ลว้ ” เยเ่ ชยี นจวิ่ ยกรมิ ฝี ปากขนึ้ “ถา้ ไมเ่ หมอื นละ่ ก็ ฉนิ โมห่ านจะเอาเธอมา เป็ นตวั แทนเธอไดย้ งั ไงกนั ละ่ ?” คําพดู ของหญงิ สาวแตล่ ะคํามันเหมอื นกบั กําลงั หยัง่ เชงิ ขดี จํากดั ที่ ซสู อื เยวจ่ ะยอมรับได ้ เธอยม้ิ ออกมาอยา่ งไมแ่ สดงอารมณ์ใดๆออกมา “งัน้ เฉนิ เชยี่ นก็คงจะ สวยมากเหมอื นกนั สนิ ะ” “ถา้ ฉันอาศยั ใบหนา้ นเ้ี พอื่ ไดร้ ับทกุ อยา่ งทงั้ หมดในตอนนม้ี า ฉันเอง ก็ดใี จมาก” พดู ไปแลว้ เธอมองสํารวจเยเ่ ชยี นจวิ่ อยา่ งละเอยี ดไปเงยี บๆ “เพราะ ถงึ ยงั ไงไมใ่ ชว่ า่ ใครจะสามารถมหี นา้ ตาหมอื นกบั เฉนิ เชยี่ นได ้ เธอ วา่ ถกู มยั้ ?”

สหี นา้ ของเยเ่ ชยี นจว่ิ ดยู ํ่าแยอ่ อกมาเล็กนอ้ ย นังผหู ้ ญงิ คนน้ี… เธอกําลงั เยาะเยย้ เยเ่ ชยี นจว่ิ วา่ เธอแมแ้ ตส่ ทิ ธทิ จ่ี ะไดเ้ ป็ นตวั แทนก็ ยงั ไมม่ !ี นังแพศยา! คดิ มาถงึ ตรงนแ้ี ลว้ เยเ่ ชยี นจว่ิ ก็ไดข้ ม่ กลัน้ ไฟโกรธในอกเอาไว ้ เอย่ ออกไปอยา่ งเย็นชา “ปกตแิ ลว้ ไมเ่ ห็นเธอจะมาหาทา่ นป่ ู ทําไมวนั นี้ ถงึ ไดม้ าเอาใจกนั ถงึ ขนาดนกี้ นั ?” ซสู อื เยวย่ ม้ิ ออกมาเล็กนอ้ ย “กอ่ นหนา้ นงี้ านยงุ่ ตลอดเลย ตอนนง้ี าน ทกี่ องก็คอ่ นขา้ งทจี่ ะวา่ งเลย กเ็ ลยมาเสรมิ ความสมั พนั ธก์ บั เขาสกั หน่อย” “เพราะถงึ ยังไงเขากเ็ ป็ นญาตผิ ใู ้ หญม่ ยั้ ละ่ ” เยเ่ ชยี นจว่ิ แสยะรมิ ฝี ปากออกมาจางๆ “มนั กใ็ ช”่ “เป็ นตวั แทนน่ะ กต็ อ้ งทําเหมอื นกนั ในทกุ รายละเอยี ดสิ” “เฉนิ เชยี่ นเมอื่ ตอนนัน้ กเ็ ป็ นคนรักเดก็ เคารพผใู ้ หญด่ ว้ ยเหมอื นกนั ”

“ถา้ เธอยงั มชี วี ติ อยู่ แลว้ นั่งอยตู่ รงตําแหน่งทเ่ี ธออยตู่ อนนี้ กค็ งจะ เหมอื นกบั เธอ เอาใจพวกเด็กๆไปพลาง เอาใจทา่ นป่ ไู ปพลาง ” พดู จบ เธอกเ็ หมอื นกบั วา่ จๆู่ ก็นกึ อะไรบางอยา่ งขนึ้ มาได ้ “จรงิ ส”ิ “ซสู อื เยว่ เธอยังไมร่ ลู ้ ะมัง้ วา่ เมอ่ื วานเป็ นวนั เกดิ ของเฉนิ เชยี่ น ” “ฉันกบั ชงิ โยว แลว้ ก็ยงั มฉี นิ โมห่ าน พวกเราไปเยยี่ มเฉนิ เชย่ี น ดว้ ยกนั ทําไมเธอไมไ่ ปละ่ ?” ซสู อื เยวแ่ สรง้ ทําเป็ นเงยหนา้ ขนึ้ ไปดว้ ยความตกใจ “ฉนิ โมห่ าน เขา…ไปฉลองวนั เกดิ ใหเ้ ฉนิ เชยี่ น?” “ใชส่ ”ิ เยเ่ ชยี นจว่ิ ยมิ้ เย็นออกมา “เธอไมม่ ที างจะไมร่ หู ้ รอกใชม่ ัย้ ?” “มนั ก็ถกู ” “สําหรบั ฉนิ โมห่ านแลว้ เธอมันกแ็ คต่ วั แทนกเ็ ทา่ นัน้ เธอรวู ้ นั เกดิ ของ เฉนิ เชย่ี นหรอื ไม่ อนั ทจี่ รงิ ก็ไมไ่ ดส้ ําคญั เขารกู ้ พ็ อแลว้ ” พดู จบ เธอกย็ ังสงั เกตดปู ฏกิ ริ ยิ าของซสู อื เยวผ่ า่ นทางกระจกมอง หลังดว้ ยรอยยมิ้ กรมิ่ ไปดว้ ย “เมอ่ื วานระหวา่ งทางพวกเรากไ็ ด ้ บงั เอญิ เจอกบั นักขา่ ว ถา้ เธอเปิดดขู า่ วละ่ ก็ คงจะเหน็ มนั ”

คําพดู นขี้ องเธอ ชดั เจนแลว้ วา่ กลัววา่ ซสู อื เยวจ่ ะไมเ่ หน็ ขา่ วเมอื่ วาน สงสยั ความจรงิ เทจ็ ในคําพดู ของเธอ แตเ่ ธอไมพ่ ดู มันกแ็ ลว้ ไป พอพดู อยา่ งนแ้ี ลว้ มันก็เทา่ กบั วา่ เป็ นการ ยอมรบั ออกมาตอ่ หนา้ ซสู อื เยวว่ า่ ขา่ วทรี่ ายงานออกมาเมอ่ื วานนัน้ เป็ นแผนทพ่ี วกเธอจงใจวางเอาไว ้ “อยา่ งนส้ี นิ ะ” ซสู อื เยวก่ ม้ หนา้ ลงไปอยา่ งใหค้ วามรว่ มมอื อยา่ งดี พรอ้ มกบั ไมพ่ ดู อะไรออกไป เยเ่ ชยี นจวิ่ ยงิ่ ไดใ้ จมากขนึ้ เธอเรม่ิ ทําการเลา่ เรอื่ งทเ่ี กยี่ วกบั เฉนิ เชย่ี นไปอยา่ งไมร่ จู ้ บขน้ึ มา แน่นอนอยแู่ ลว้ วา่ หลายอยา่ งลว้ นแลว้ แตเ่ ป็ นสงิ่ ทเ่ี ธอพดู เหลวไหล ออกมาทงั้ นัน้ ซสู อื เยวฟ่ ังไปพลาง ใชโ้ ทรศพั ทบ์ นั ทกึ คําพดู ทงั้ หมดเอาไวพ้ ลาง “เฉนิ เชย่ี นเป็ นผหู ้ ญงิ ทส่ี วยทส่ี ดุ เทา่ ทฉี่ ันเคยเจอมาเลย” สดุ ทา้ ย เยเ่ ชยี นจว่ิ กโ็ มเ้ รอื่ งหนา้ ตาของเฉนิ เชย่ี นออกมา

เฉนิ เชยี่ นพยกั หนา้ ออกมา “มนิ ่าละ่ ซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ ถงึ ไดห้ นา้ ตาดี อยา่ งนัน้ ทแี่ ทก้ ็เหมอื นเฉนิ เชยี่ นนเี่ อง” เธอไมร่ วู ้ า่ คําพดู ของเยเ่ ชยี นจว่ิ มันจะจรงิ หรอื เท็จ ถา้ เป็ นความจรงิ … อยา่ งนัน้ แลว้ เฉนิ เชย่ี นก็คงหนา้ ตาเหมอื นกบั เธอมากเลยจรงิ ๆ เพราะถงึ ยังไงซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ มองไปจากบางมมุ แลว้ เหมอื น กบั ซสู อื เยวฉ่ บบั ยอ่ สว่ นทเี่ ป็ นเพศตรงขา้ มเลย บางครงั้ เธอกส็ งสยั จรงิ ๆเลยวา่ เดก็ นอ้ ยทงั้ สองคนจะใชล่ กู ทเ่ี ธอ คลอดออกมาหรอื เปลา่ ? ตอนที่ 169 บางทเี ฉนิ เชยี่ นอาจจะไมม่ อี ยจู่ รงิ คําพดู นขี้ องซสู อื เยวไ่ ดพ้ ดู ออกไป เยเ่ ชยี นจวิ่ เตรยี มทจี่ ะพดู ตอบ ออกไปก็ไดร้ สู ้ กึ วา่ มนั ทะแมง่ ๆขนึ้ มาอกี ที เธอชมวา่ ซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ หนา้ ตาดเี หมอื นกบั เฉนิ เชย่ี นแมค่ นนัน้ แตว่ า่ เฉนิ เชย่ี นคนนม้ี ันไมม่ อี ยจู่ รงิ

แมข่ องซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ ก็คอื ซสู อื เยว!่ คําพดู นไี้ มว่ า่ เธอจะฟังยังไงมนั กแ็ ปลกๆ นซี่ สู อื เยวก่ ําลังชมตวั มัน เองอยนู่ ี?่ แตเ่ ธอกไ็ มอ่ าจจะโตแ้ ยง้ ออกไปไดอ้ กี เพราะวา่ เยเ่ ชยี นจวิ่ เป็ นคน เอย่ ประเดน็ ทวี่ า่ ซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ เหมอื นแมข่ นึ้ มากอ่ น เธอทงั้ ไมอ่ าจจะโตแ้ ยง้ ออกไปตรงๆวา่ ซสู อื เยวอ่ ยา่ หนา้ ดา้ นชม ตวั เอง และก็ไมอ่ าจพดู ขดั กนั เพอื่ ไปแยง้ คําพดู ทตี่ วั เองเพง่ิ พดู ออกไปได ้ สดู หายใจเขา้ ไปลกึ ๆ เยเ่ ชยี นจวิ่ ทําไดเ้ พยี งแสยะยมิ้ ออกมาเงยี บๆ “ใชแ่ ลว้ ” “แตว่ า่ เธอเองก็ไมจ่ ําเป็ นตอ้ งรสู ้ กึ ดอ้ ยคา่ ไปหรอก ถงึ แมว้ า่ เธอจะ ไมไ่ ดส้ วยเทา่ เฉนิ เชยี่ น แตส่ ดุ ทา้ ยแลว้ ตอนนยี้ งั ไงเธอกเ็ ป็ นตวั แทน ของเฉนิ เชย่ี น” “มสี ถานะตวั แทนน้ี เธอก็สามารถใชช้ วี ติ ไปอยา่ งมคี วามสขุ ได ้ เหมอื นกนั เพยี งแตจ่ ะกมุ ตําแหน่งในใจของฉนิ โมห่ านเอาไวไ้ มไ่ ดก้ ็ เทา่ นัน้ เอง มนั ก็ไมม่ เี รอ่ื งหนักหนาอะไรอกี ” “สําหรบั ผหู ้ ญงิ อยา่ งเธอแลว้ สามารถใชช้ วี ติ อยเู่ คยี งขา้ งเขาไดม้ ันก็ เป็ นความเมตตากนั มากทสี่ ดุ แลว้ ไมใ่ ชเ่ หรอ?”

ซสู อื เยวย่ น่ ควิ้ ออกมา ไมไ่ ดพ้ ดู อะไรออกไปอกี เธอไมพ่ ดู เยเ่ ชยี นจวิ่ กย็ งิ่ ไดใ้ จ ขบั รถไปพลาง เธอเรมิ่ เลา่ เรอ่ื งเกยี่ วกบั เฉนิ เชย่ี นออกมาเป็ น ตอ่ ยหอยออกมาพลาง ถงึ ยังไงเฉนิ เชย่ี นกไ็ มม่ อี ยจู่ รงิ อยแู่ ลว้ เธอจะพดู อะไรไปกไ็ ด ้ ซสู อื เยวก่ ไ็ มไ่ ดพ้ ดู ออกมาอกี เธอกม้ หนา้ ลง ฟังไปดว้ ยอาการจติ ใจไมอ่ ยกู่ บั เนอื้ กบั ตวั ไปพลาง เลน่ โทรศพั ทไ์ ปพลาง ผา่ นไปไดส้ กั พกั ใหญๆ่ เธอเงยหนา้ ขนึ้ มา “เมอื่ กอ่ นพวกเธอมี ความสมั พนั ธท์ ดี่ ตี อ่ กนั ขนาดนัน้ มที ไ่ี หนทช่ี อบไปกนั หรอื เปลา่ ?” “อยา่ งเชน่ ทท่ี ไ่ี ปกนิ ขา้ วกนั อะไรอยา่ งนี้” เยเ่ ชยี นจวิ่ ยน่ คว้ิ “ถามเรอ่ื งนไ้ี ปทําไม?” “อยากรรู ้ สนยิ มของเธอดสู กั หน่อย หลงั จากนจ้ี ะไดไ้ ปกบั ฉนิ โมห่ าน ” คําพดู ของหญงิ สาว ทําใหเ้ ยเ่ ชยี นจวิ่ สายตาเป็ นประกายเกดิ ความคดิ อยา่ งหนงึ่ แวบขน้ึ มา

เธอลงั เลอยสู่ กั พัก สดุ ทา้ ยก็เลอื กสถานทที่ ฉ่ี นิ โมห่ านไมช่ อบสดุ ๆ ไปทน่ี งึ “ก็แถวๆสตดู โิ อภาพยนตรข์ องพวกเธอนั่นแหละ ตรงนัน้ มี อโุ มงคใ์ ตส้ ะพานอยทู่ หี่ นง่ึ มนั จะมแี ผงอาหารขา้ งทางอยรู่ า้ นหนงึ่ ” “เมอื่ กอ่ นพวกเรามักจะไปทนี่ ั่นกนั อยเู่ ป็ นประจํา เฉนิ เชย่ี นชอบของ ทอดเสยี บไมท้ นี่ ั่นมาก เมอื่ กอ่ นมักจะลากฉันกบั ชงิ โยวไปดว้ ยกนั อยู่ ตลอด” “ชงิ โยวกบั เฉนิ เชย่ี นก็ชอบกนั ทงั้ นัน้ เธอจะลองพาฉนิ โมห่ านไปดกู ็ ไดน้ ะ” พดู จบ เยเ่ ชยี นจวิ่ ถงึ กบั สามารถจนิ ตนาการภาพทฉี่ นิ โมห่ านไปรา้ น แผงลอยขา้ งทางเป็ นเพอื่ นซสู อื เยวด่ ว้ ยใบหนา้ ทเ่ี ต็มไปดว้ ยความ รงั เกยี จออกมาไดเ้ ลย หญงิ สาวเกอื บจะหลดุ หวั เราะออกมา ซสู อื เยวแ่ อบบนั ทกึ เอาไวเ้ งยี บๆ “เฉนิ เชยี่ นมคี รอบครวั มัย้ ? ฉัน อยากไปเยย่ี มคนในครอบครัวของเธอดสู กั หน่อย” เยเ่ ชยี นจว่ิ ยน่ คว้ิ ออกมา “เธออยากจะไปหาคนในครอบครวั เธอไป เพอ่ื อะไร?” ซสู อื เยวย่ ม้ิ ออกมาจางๆ “ในเมอื่ เธอบอกวา่ ฉันเป็ นตวั แทนของเฉนิ เชยี่ น ในใจของฉนิ โมห่ านฉันเป็ นแคต่ วั แทนคนหนง่ึ ”

“อยา่ งนัน้ แลว้ ถา้ ฉันทําดกี บั พอ่ แมข่ องเฉนิ เชย่ี นละ่ ก็ งนั้ ฉันก็จะได ้ กลายเป็ นตวั เฉนิ เชย่ี นเองเลยไมใ่ ชห่ รอื ไง?” “ตวั จรงิ มนั ดกี วา่ ตวั แทนเสมอใชม่ ยั้ ละ่ ?” “เธอนมี่ ันฉลาดจรงิ ๆ” เยเ่ ชยี นจว่ิ สง่ เสยี งเฮอะเสยี งเย็นออกมา “พอ่ แมข่ องเฉนิ เชยี่ นอยทู่ ี่ ไหนฉันไมร่ หู ้ รอก เธอไมเ่ คยบอกฉันมากอ่ น” ซสู อื เยวย่ ม้ิ ออกมาจางๆ “แลว้ ทอี่ ยบู่ า้ นของเธอละ่ ?” “เธอเป็ นคนทถี่ อื วา่ เป็ นเพอ่ื นทสี่ นทิ ทส่ี ดุ ของพวกเธอ ทอ่ี ยบู่ า้ นของ เธอ เธอกค็ วรจะรใู ้ ชม่ ยั้ ละ่ ?” เยเ่ ชยี นจวิ่ รสู ้ กึ วา่ ซสู อื เยวผ่ หู ้ ญงิ คนนม้ี นั น่ารําคาญเสยี จรงิ เธอยน่ ควิ้ ออกมาเล็กนอ้ ย แลว้ กบ็ อกทอ่ี ยไู่ ปมั่วๆ “ฉันรวู ้ า่ เมอ่ื กอ่ น บา้ นของเธออยทู่ น่ี ่ี แตต่ อนนอ้ี ยไู่ หนฉันกไ็ มร่ เู ้ หมอื นกนั ” ในระหวา่ งทพี่ ดู กไ็ ดเ้ ดนิ ทางมาถงึ สถานทถี่ า่ ยทําเป็ นทเ่ี รยี บรอ้ ย ซสู อื เยวข่ อบคณุ เธอไปนงิ่ ๆ แลว้ กา้ วขาลงจากรถไป เหน็ เงารา่ งเบอื้ งหลังทก่ี ําลงั เดนิ ออกไปของซสู อื เยว่ เยเ่ ชยี นจวิ่ ก็ ยน่ คว้ิ ออกมา

เธอรสู ้ กึ แปลกๆขนึ้ มารางๆ ซสู อื เยวน่ ี่ ไมใ่ ชว่ า่ ตอ่ ตา้ นเรอ่ื งทเ่ี ป็ นตวั แทนเฉนิ เชย่ี นมาโดยตลอด เลยหรอื ไง? ทําไมจๆู่ ถงึ ไดส้ นใจเฉนิ เชย่ี นขนาดนขี้ นึ้ มา? หรอื วา่ จะเป็ นเพราะวา่ เรอ่ื งทไี่ ปเซน่ ไหวท้ สี่ สุ านเมอ่ื วานโจมตไี ปถงึ มันจรงิ ๆงนั้ เหรอ? ซสู อื เยวบ่ งั เอญิ เจอกบั หยางชงิ โยวตรงประตทู างเขา้ กอง หยางชงิ โยวยนื อยตู่ รงหนา้ ประตขู มวดควิ้ มองไปยงั ทศิ ทางทร่ี ถ ของเยเ่ ชยี นจวิ่ แลน่ ออกไป “เชยี นจว่ิ มาสง่ เธอ?” ซสู อื เยวย่ มิ้ ออกมา “ใชแ่ ลว้ เธอดกี บั ฉันมากเลย เธอบอกวา่ ฉันแทบ จะเหมอื นกบั เฉนิ เชย่ี นเป๊ ียบเลย” พดู จบ เธอก็จับตาดปู ฏกิ ริ ยิ าของหยางชงิ โยวอยา่ งละเอยี ดไปพลาง พรอ้ มกบั ยมิ้ ออกมาพลาง “จรงิ สิ เธอกบั เฉนิ เชยี่ นกส็ นทิ กนั ดว้ ย เหมอื นกนั ใชม่ ยั้ ละ่ ?” หยางชงิ โยวขมวดควิ้ มองเธอ ไมไ่ ดพ้ ดู อะไร “งัน้ เย็นนห้ี ลังจากถา่ ยเสร็จ สนใจไปกนิ ขา้ วกนั หน่อยมัย้ ?”

หยางชงิ โยวเฮอะเสยี งเย็นออกมา “ฉันสนทิ กบั เธอมากเหรอ?” “ทําไมถงึ ไมไ่ ปละ่ ?” ในเวลานเ้ี หลยี งหยซู นิ ไดเ้ ดนิ เขา้ มาโอบไหลข่ องหยางชงิ โยวแลว้ พดู ออกมา “ซสู อื เยวเ่ ลย้ี ง มนั ยังมเี หตผุ ลใหไ้ มไ่ ปกนิ ขา้ วฟรอี ยอู่ กี เหรอ?” เธอยมิ้ แลว้ มองหยางชงิ โยวไป “เมอื่ กอ่ นหนา้ นไี้ มใ่ ชว่ า่ เธอวางแผน เอาไวอ้ ยา่ งละเอยี ดแลว้ หรอื ไง? ทําไมตอนนที้ งิ้ โอกาสใหญอ่ ยา่ งนี้ ไปไมย่ ดึ ครองมันเอาไวล้ ะ่ ?” หยางชงิ โยวยน่ คว้ิ ออกมา อยากจะดงึ มอื ของเธอออกไป แตก่ ลับดงึ ออกไปไมไ่ ดเ้ ลย “เชอ่ื ฉัน ตกลงกนั ตามน!้ี ” เหลยี งหยซู นิ โบกมอื ออกมา “ซสู อื เยว่ ฉันไปดว้ ยนะ ฉันอยากจะหา กําไรจากเธอสกั หน่อย” พดู จบ เธอก็พาหยางชงิ โยวเขา้ กองถา่ ยไป ตอนทหี่ นั รา่ งออกไปนัน้ กย็ ังขยบิ ตาใหก้ บั ซสู อื เยวม่ าดว้ ย ซสู อื เยวแ่ อบสง่ นว้ิ โป้งไปเหลยี งหยซู นิ อยเู่ งยี บๆ

อนั ทจ่ี รงิ เหลยี งหยซู นิ ผหู ้ ญงิ คนนนี้ ัน้ … เธอชน่ื ชอบมากมาโดยตลอด ถงึ แมว้ า่ แรกเรม่ิ เหลยี งหยซู นิ จะมคี วามรสู ้ กึ เป็ นศตั รกู บั เธอ แตซ่ สู อื เยวม่ องออกวา่ อนั ทจี่ รงิ แลว้ เธอเป็ นผหู ้ ญงิ ทแ่ี สดงความรักหรอื เกลยี ดออกมาชดั เจนเลยคนหนงึ่ เพราะวา่ นสิ ยั ทเ่ี ถรตรง กเ็ ลยถกู คนอน่ื หลอกใชเ้ ป็ นเครอื่ งมอื ไดง้ า่ ย ชว่ งบา่ ยหลงั จากทถ่ี า่ ยทําเสร็จ เหลยี งหยซู นิ ก็โอบหยางชงิ โยวสาว เทา้ เดนิ เขา้ มาอยขู่ า้ งๆซสู อื เยว่ “ไมใ่ ชว่ า่ จะเลยี้ งขา้ วกนั เหรอ?” ซสู อื เยวย่ ม้ิ ออกมา “ใช”่ เธอเรยี กรถ แลว้ พาเหลยี งหยซู นิ กบั หยางชงิ โยวไปตรงจดุ ทเ่ี ยเ่ ชยี น จว่ิ บอกเอาไว ้ “เลยี้ งขา้ วทนี่ ี่?” ซสู อื เยวย่ ม้ิ ออกมา “ใช่ ไดข้ า่ ววา่ เมอ่ื กอ่ นหยางชงิ โยวชอบทนี่ ม่ี าก” “ใครบอกกนั ?” หยางชงิ โยวหนา้ บง้ึ ออกมา “ฉันจะมากนิ ในทที่ ส่ี กปรกอยา่ งนไี้ ด ้ ยังไง?”

พดู จบ เธอกล็ กุ ยนื ขนึ้ ไปทนั ที “ซสู อื เยว่ เธอคดิ จะทําอะไรกนั แน่?” ซสู อื เยวย่ ม้ิ ออกมาอยา่ งสบายๆ พรอ้ มกบั น้ําเสยี งทเ่ี ยอื กเย็น “แต่ วา่ …” “เยเ่ ชยี นจว่ิ บอกวา่ เมอ่ื กอ่ นเธอกบั เฉนิ เชย่ี นชอบมาทนี่ น่ี ะ” “ตอนนเี้ ธอมาพดู อยา่ งน้ี…เป็ นเธอทก่ี ําลงั โกหก หรอื วา่ หลอ่ นกําลงั โกหกอยกู่ นั ?” ฝี เทา้ ทก่ี ําลังเตรยี มทจ่ี ะเดนิ ออกไปของหยางชงิ โยวไดห้ ยดุ ชะงักลง เธอหนั กลบั ไปมองใบหนา้ ของซสู อื เยวไ่ ปดว้ ยความเย็นชา “เธอ หมายความวา่ อะไร?” “ฉันไมไ่ ดห้ มายความวา่ อะไร” ซสู อื เยวย่ มิ้ ออกมาจางๆ ยกมอื ขน้ึ มาจบั ตะเกยี บทอ่ี ยบู่ นโตะ๊ “ทําไม เธอกบั เยเ่ ชยี นจว่ิ ไมเ่ คยจะพดู ตรงกนั เลย?” “เฉนิ เชยี่ นคนนใี้ นสายตาของพวกเธอเป็ นคนทมี่ สี องบคุ ลกิ ” “ฉันกอ็ ยากรวู ้ า่ ตกลงแลว้ แบบไหนทเี่ ป็ นตวั ตนทแ่ี ทจ้ รงิ ของเธอ หรอื วา่ จะไมม่ เี ธอ บนโลกนม้ี ันไมม่ เี ฉนิ เชย่ี นคนนเี้ ลยดว้ ยซาํ้ ?” “เฉนิ เชย่ี น เป็ นคนทพ่ี วกเธอแตง่ กนั มาใชห่ รอื เปลา่ ?”

คําพดู ประโยคน้ี ทําใหส้ หี นา้ ของหยางชงิ โยวซดี เผอื ดออกมาทนั ที “เธอพดู บา้ อะไร?” “ถา้ ไมม่ เี ฉนิ เชยี่ นคนนี้…แลว้ ลกู ทงั้ สองคนของฉนิ โมห่ านมาไดย้ งั ไง กนั ละ่ ?” “งา่ ยๆนะ” ซสู อื เยวเ่ ลกิ ตาขน้ึ มองเธอ สายตาดเู ยอื กเย็นและจรงิ จงั “ถา้ แมข่ อง เดก็ เป็ นเพยี งแคแ่ มอ่ มุ ้ บญุ แลว้ ละ่ ก็ เธอจะไมต่ อ้ งมกี ารระบชุ อ่ื ออกมาเลย” “เธอสามารถชอื่ วา่ เฉนิ เชยี่ นกไ็ ด ้ ชอ่ื วา่ หลเี่ ชย่ี น หรอื วา่ จะชอ่ื วา่ จาง เชยี่ นก็ได”้ “ถงึ ยังไงคนคนนกี้ ไ็ มอ่ ยแู่ ลว้ เธอจะชอื่ วา่ อะไร มลี กั ษณะเป็ นยังไง มันก็มาจากทพ่ี วกเธอตดั สนิ กนั เองทงั้ นัน้ ไมใ่ ชห่ รอื ไง ?” ตอนที่ 170 อาการหลงั ดม่ื ของเธอแยม่ าก เธออยา่ ดมื่ อยา่ งน้ี สิ ภายในใจของหยางชงิ โยวรอ้ งเตอื นออกมาทนั ท!ี

เธอเบกิ ตากวา้ งจอ้ งมองซสู อื เยวไ่ ป “จะเป็ นไปไดย้ ังไง!” “เฉนิ เชย่ี นเป็ นเพอ่ื นของฉันกบั เยเ่ ชยี นจว่ิ !” ซสู อื เยวแ่ สยะรมิ ฝี ปากออกมาจางๆ “เธอเป็ นเพอื่ นของพวกเธอ ทําไมเธอในสายตาของพวกเธอแลว้ มันถงึ ไดไ้ มเ่ หมอื นกนั ละ่ ?” หยางชงิ โยวไมอ่ าจตอบกลบั ออกไปได ้ เธอยน่ คว้ิ มองซสู อื เยวท่ อี่ ยตู่ รงหนา้ ไป ในเมอื่ ผหู ้ ญงิ คนนพี้ ดู มาอยา่ งนแี้ ลว้ … เธอรอู ้ ะไรมาหรอื เปลา่ ? ถา้ ไมใ่ ชเ่ พราะวา่ รอู ้ ะไรมา ทําไมจๆู่ เธอถงึ ไดเ้ อย่ เรอื่ งนขี้ นึ้ มา เอย่ ถงึ วา่ เฉนิ เชยี่ นไมม่ อี ยจู่ รงิ ขน้ึ มาได?้ แตถ่ า้ เธอรคู ้ วามจรงิ … เธอจะตอ้ งไมม่ ที างจะมปี ฏกิ ริ ยิ าอยา่ งนแี้ น่! เธอคงจะ…แคก่ ําลังหยัง่ เชงิ อยู่

คดิ ถงึ ตรงนแี้ ลว้ หยางชงิ โยวกส็ ดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ บงั คบั ตวั เองให ้ สงบลง “เฉนิ เชย่ี นนัน้ เป็ นคนทมี่ นี สิ ยั เอาแน่เอานอนไมไ่ ดเ้ ลย คนนงึ ” “ในสายตาของแตล่ ะคนเธอจะดไู มเ่ หมอื นกนั ” พดู จบ หยางชงิ โยวก็ลกุ ขน้ึ ยนื “ฉันวา่ เธอเองกใ็ ชว่ า่ จะเลยี้ งขา้ ว พวกเราดว้ ยความบรสิ ทุ ธใ์ิ จ” “ฉันทําใจใหช้ นิ กบั อาหารและความสกปรกของทน่ี ไี่ มไ่ หว ” “ฉันขอตวั ” พดู จบ เธอกล็ กุ ขนึ้ สาวเทา้ กา้ วใหญๆ่ เดนิ ออกไปทนั ที “เฮ…้ ” เหลยี งหยซู นิ ยน่ ควิ้ ออกมา เตรยี มจะเขา้ ไปขวาง แตซ่ สู อื เยวก่ ็ได ้ โบกมอื หา้ มเอาไว ้ “ปลอ่ ยเธอไปเถอะ” พดู จบ เธอก็มองเงารา่ งทเ่ี ดนิ ออกไปของหญงิ สาวไปเงยี บๆ แลว้ ก็ ไดจ้ มอยใู่ นความคดิ ทา่ ทขี องหยางชงิ โยว อนั ทจ่ี รงิ มนั กเ็ ป็ นทยี่ นื ยนั ไดพ้ อประมาณนงึ แลว้ วา่ สงิ่ ทเี่ ธอคาดเดาอยนู่ ัน้ มันถกู ตอ้ ง

ทจี่ รงิ แลว้ เรอ่ื งนม้ี ันกไ็ มใ่ ชก่ ารคาดเดาทซี่ สู อื เยวค่ ดิ ขนึ้ มาไดเ้ อง ดว้ ยเชน่ กนั ชว่ งทพ่ี ักระหวา่ งถา่ ยทําในชว่ งบา่ ย เธอกบั ฟ๋ เู ชยี นเชยี นไดค้ ยุ กนั อยู่ สกั พักถงึ เรอ่ื งเกย่ี วกบั เฉนิ เชยี่ น “เธอบอกวา่ เธอกบั เฉนิ เชยี่ นคนนัน้ ใบตรวจทงั้ หมดลว้ นแลว้ แตจ่ ะ เป็ นหมายเลขตอ่ กนั ทงั้ นัน้ การตรวจทงั้ หมดกท็ ํามาดว้ ยกนั ทงั้ หมด?” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นทอี่ ยทู่ างปลายสายหลังจากทต่ี กอยใู่ นความเงยี บไปได ้ สกั พักก็ไดต้ อบเธอกลับมาวา่ “สอื เยว่ เธอวา่ เฉนิ เชยี่ นคนนัน้ มโี อกาสทจ่ี ะเหมอื นกบั เธอหรอื เปลา่ ?” การคาดเดานข้ี องฟ๋ เู ชยี นเชยี น ทําใหซ้ สู อื เยวเ่ งยี บไป ตอ่ จากนัน้ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นก็เรม่ิ สง่ ขอ้ ความมาหาเธออกี ครงั้ “ยงิ่ คดิ ฉันก็ยงิ่ คดิ วา่ มนั ก็เป็ นไปไดอ้ ยนู่ ะ” “สอื เยว่ เธอคดิ ดสู วิ า่ ทําไมเฉนิ เชย่ี นคนนเี้ ป็ นคนทพี่ ันคนคดิ ไม่ เหมอื นกนั เลยสกั คน มันกพ็ สิ จู นแ์ ลว้ วา่ หลายคนตา่ งกพ็ ดู กนั ออกมา โดยทค่ี ดิ กนั เอาไวว้ า่ เธอจะตอ้ งเป็ นอยา่ งนี้ ”

“มคี นเคยบอกฉันวา่ พวกเขาจะบอกวา่ มคี นคนน้ี แตไ่ มไ่ ดบ้ อก รายละเอยี ดมา ก็เลยเกดิ สถานการณ์จําพวกนอ้ี อกมา ในบทละคร สบื สวนทฉ่ี ันถา่ ยอยชู่ ว่ งนกี้ ม็ ฉี ากแบบนี้” “มนั มคี วามน่าจะเป็ นสงู มากทเ่ี ธอจะถกู เยเ่ ชยี นจวิ่ กบั หยางชงิ โยว จา้ งมา” “ฉันเดาวา่ คงจะเป็ นหนง่ึ ในพวกหลอ่ นสองคนทอ่ี ยากจะคลอดลกู ของฉนิ โมห่ านเพอื่ แตง่ เขา้ บา้ นคนรวย” “แตใ่ นภายหลงั ไมร่ ะวงั แลว้ หลดุ อะไรออกมา ทงั้ ไมก่ ลา้ ฆา่ ลกู ของ ฉนิ โมห่ านใหต้ าย และทงั้ ไมอ่ ยากใหผ้ หู ้ ญงิ คนนมี้ าแตง่ เขา้ บา้ นคน รวยแทนพวกหลอ่ นดว้ ย ก็เลยจําตอ้ งยา้ ยเฉนิ เชยี่ นคนนข้ี น้ึ มาอยู่ ดา้ นหนา้ บอกวา่ เป็ นเพอ่ื นของพวกหลอ่ นไง แลว้ ก็กา้ วพลาดไป ” “แน่นอนวา่ เรอื่ งพวกนท้ี งั้ หมดมันก็เป็ นการคาดเดาของฉัน ” การคาดเดาเหลา่ นขี้ องฟ๋ เู ชยี นเชยี น ทําใหซ้ สู อื เยวม่ เี รอ่ื งใหค้ ดิ ไป ตลอดทงั้ ชว่ งบา่ ย ดงั นัน้ แลว้ เธอก็เลยเพง่ิ จะมาคดิ เรอ่ื งพวกนขี้ น้ึ มาไดอ้ ยา่ งกะทนั หนั แลว้ กใ็ ชค้ ําพดู แบบนัน้ มาหยง่ั เชงิ ดู แตผ่ ลกค็ อื …สหี นา้ และทา่ ทางของหยางชงิ โยว มนั ไดท้ รยศเธอ ออกมาแลว้

ซสู อื เยวน่ ่ังอยบู่ นเกา้ อยี้ กมอื ขน้ึ มานวดตรงกลางหนา้ ผากอยเู่ งยี บๆ บางทเี รอื่ งทงั้ หมดมนั ก็อาจจะเหมอื นอยา่ งทฟ่ี ๋ เู ชยี นเชยี นคาดเดา ออกมา คนทคี่ ลอดซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ ทเี่ รยี กกนั วา่ เฉนิ เชยี่ นคนนัน้ คงจะยัง ไมต่ าย ในเพลงิ ไหมข้ นาดใหญน่ ัน้ คนทฉี่ นิ โมห่ านเห็น คนทไี่ มไ่ ดช้ ว่ ย ออกมา บางทกี ็อาจจะเป็ นเฉนิ เชยี่ น เฉนิ เชย่ี นนัน้ … สดุ ทา้ ยตายหรอื วา่ แอบมชี วี ติ อยอู่ กี สว่ นหนง่ึ ของโลก ? ขอ้ สงสยั เหลา่ น้ี เหมอื นกบั กลมุ่ หมอกหนากําลงั ปกคลมุ อยบู่ นหวั ของซสู อื เยว่ เธอกมุ หวั ตวั เอง ไมว่ า่ จะยงั ไงก็นกึ ขอ้ พสิ จู นท์ จ่ี ะมายนื ยนั วา่ เฉนิ เชยี่ นมอี ยหู่ รอื วา่ ไมม่ อี ยจู่ รงิ ไมอ่ อกเลย “เธอเหมอื นจะเครยี ดมากเลย?” ทนั ใดนัน้ เอง ขา้ งหกู ไ็ ดย้ นิ เสยี งของเหลยี งหยซู นิ ดงั ขน้ึ มา ซสู อื เยวเ่ งยหนา้ ขนึ้ มา

เหลยี งหยซู นิ ทน่ี ั่งอยตู่ รงกนั ขา้ มเธอหยบิ หลอดขนึ้ มาเสยี บเขา้ ไปใน ขวดน้ํานมถั่วลสิ ง เธอถอื นํ้านมถวั่ ลสิ ง ดม่ื ไปพลางน่ังไขวห่ า้ งไปพลาง “เฉนิ เชยี่ นท่ี พวกเธอคยุ กนั เป็ นใคร?” ซสู อื เยวส่ ดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ “เป็ นเพอ่ื นเกา่ คนนงึ ” “พอแลว้ เลกิ เครยี ดไดแ้ ลว้ ” เหลยี งหยซู นิ ยักไหลอ่ อกมา “ชวนฉันออกมากนิ ขา้ วครงั้ แรก ชว่ ย อยา่ มากม้ หนา้ หมดอาลัยตายอยากอยอู่ ยา่ งนไี้ ดห้ รอื เปลา่ ?” “ฉันจะบอกเรอื่ งทเี่ ธอสนใจกบั เธอหน่อยเอามยั้ ” ซสู อื เยวย่ น่ ควิ้ รับน้ํานมถั่วลสิ งอกี ขวดนงึ ทเี่ ธอสง่ มาให ้ “อะไร” “เรอื่ งทเี่ ธอใหฉ้ ันสบื เรอ่ื งทโี่ รงพยาบาลจติ เวชน่ัน พอจะมคี วาม คบื หนา้ ขน้ึ มาบา้ งแลว้ ” เธอดดู เครอื่ งดมื่ ไปอยา่ งแรง เอย่ เสยี งเบาออกมา “ลกู พลี่ กู นอ้ ง ของหยางชงิ โยว ตอนทรี่ ับชว่ งตอ่ โรงพยาบาลจติ เวชมาเมอ่ื ตอนนัน้ จรงิ ๆมผี ปู ้ ่ วยทไี่ มไ่ ดป้ ่ วยอยบู่ างสว่ น ไดถ้ กู จบั เขา้ ไปทําเป็ นเหมอื น ป่ วยทางจติ ”

เหลยี งหยซู นิ หาวออกมา “คนนัน้ ทฉ่ี ันไปหากย็ ังเคยพดู เลยวา่ มี ผหู ้ ญงิ คนนงึ ทน่ี ่าอนาถทส่ี ดุ เลย” “เพง่ิ จะถกู ชว่ ยออกมาจากในกองเพลงิ พอรอดพน้ จากอนั ตราย ก็ ถกู ฉดี ยาระงบั ประสาท ไมใ่ หเ้ ธอขยับ แลว้ ยังลา้ งความทรงจําของ เธอไปดว้ ย” เหลยี งหยซู นิ พดู ไปพลางถอนหายใจออกมาพลาง “เธอวา่ คนพวกน้ี มันไรค้ ณุ ธรรมกนั ขนาดไหน” “คนดๆี จะตอ้ งฉีดยาระงับประสาทและยาจําพวกทางประสาทตา่ งๆ นานาเพอื่ ใหค้ นเขาตอ้ งเสยี ความทรงจําไป ” “โหดรา้ ยไรม้ นุษยธรรมมากเลย” ซสู อื เยวน่ ง่ิ คา้ งไปทนั ที เธอมองเหลยี งหยซู นิ นง่ิ รสู ้ กึ วา่ เสยี งของตวั เองมนั อยไู่ กลออกไป มาก “เธอวา่ …มผี หู ้ ญงิ คนหนงึ่ เผชญิ กบั ไฟไหม…้ ถกู สง่ ไปยงั โรงพยาบาลจติ เวช…ลา้ งความทรงจํา?” เหลยี งหยซู นิ พยกั หนา้ ออกมา “ฉันก็แปลกใจเหมอื นกนั ” “ฉันถามเพมิ่ อกี สองสามประโยค แตพ่ วกเขาก็ไมพ่ ดู กนั บอกแค่ เรอื่ งพวกนกี้ บั ฉันมา”

“ขอบคณุ เธอนะ!” ซสู อื เยวก่ ดั รมิ ฝี ปากออกมาดว้ ยความประหลาดใจ อดไมไ่ ดท้ จี่ ะเอย่ ขอบคณุ เหลยี งหยซู นิ ออกไป “ขอบคณุ !” เธอเพง่ิ จะกําลังสงสยั อยเู่ ลยวา่ หลงั จากไฟไหมเ้ ฉนิ เชยี่ นนไ้ี ปอยทู่ ่ี ไหนกนั แน่ เหลยี งหยซู นิ ไดม้ อบขอ้ มลู สําคญั อยา่ งหนง่ึ มาใหเ้ ธอ! อกี ทงั้ เฉนิ เชย่ี นกบั เธอก็เขา้ โรงพยาบาลจติ เวชแหง่ เดยี วกนั ดว้ ย ทงั้ สองคนตา่ งกส็ ญู เสยี ความทรงจํากนั ทงั้ คู่ ซสู อื เยวม่ เี หตผุ ลทจี่ ะเชอื่ วา่ เธอกบั เฉนิ เชยี่ นคงจะเหมอื นอยา่ งทฟ่ี ๋ ู เชยี นเชยี นพดู มาจรงิ ๆ น่าเสยี ดายทใี่ นภายหลังเธอกบั เฉนิ เชยี่ นตา่ งกเ็ สยี ความทรงจํา ดว้ ยกนั ทงั้ คู่ พวกเธอเองกไ็ มเ่ จอกนั ดว้ ยกนั ทงั้ สองฝ่ าย ถา้ ไมไ่ ดเ้ สยี ความทรงจําละ่ ก็…บางทเี ธอกบั เฉนิ เชย่ี นก็อาจจะได ้ กลายเป็ นเพอ่ื นสนทิ กนั กไ็ มแ่ น่เหมอื นกนั “ในเมอ่ื รสู ้ กึ ขอบคณุ ฉันขนาดนแี้ ลว้ …”

เหลยี งหยซู นิ มองซสู อื เยวไ่ ปดว้ ยทา่ ทางแปลกๆ “สดู ้ ม่ื เหลา้ เป็ น เพอ่ื นฉันไมด่ กี วา่ เหรอ?” “อมื ได!้ ” หลังจากทไี่ ดร้ บั ขอ้ มลู จากเหลยี งหยซู นิ มา ซสู อื เยวก่ ็เรมิ่ ตนื่ เตน้ ขนึ้ มาบา้ งแลว้ เธอสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ กวกั มอื เรยี กเถา้ แกเ่ จา้ ของรา้ นมา “เสริ ฟ์ อาหาร เสริ ฟ์ เหลา้ ใหพ้ วกเรา!” ถงึ แมว้ า่ จะยังมหี ลายขอ้ สงสยั ทยี่ งั ไมค่ ลคี่ ลาย แตส่ งิ่ ทไ่ี มม่ อี ะไรให ้ ตอ้ งสงสยั อกี แลว้ ก็คอื สง่ิ ทเี่ ธอไดม้ าวนั นเ้ี ยอะมากแลว้ ไมเ่ พยี งแตจ่ ะคลค่ี ลายความลับของเฉนิ เชย่ี นคนนัน้ ยังรอู ้ กี วา่ ระหวา่ งเฉนิ เชย่ี นกบั เธอจรงิ ๆกย็ งั มคี วามสมั พันธท์ เ่ี กย่ี วขอ้ งกนั อยู่ ในเมอ่ื เป็ นอยา่ งน้ี… อยา่ งนัน้ กข็ อเพยี งแคเ่ ธอรอื้ ฟ้ืนความทรงจํากลับมาก็จะสามารถหา เฉนิ เชย่ี นเจอไดแ้ ลว้ ใชม่ ยั้ ? แลว้ กจ็ ะสามารถตามหาแมแ่ ทๆ้ ใหก้ บั ซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ เจอไดแ้ ลว้ แลว้ ก็เพอ่ื ใหฉ้ นิ โมห่ านไดเ้ จอผหู ้ ญงิ ทเี่ ขารสู ้ กึ ผดิ มาโดยตลอดคน นัน้ เจอ?

คดิ มาถงึ ตรงนแ้ี ลว้ เธอก็ยกขวดเบยี รท์ อี่ ยขู่ า้ งๆขนึ้ มา แลว้ กระดก เขา้ ไปทนั ที “เฮ!้ ” เหลยี งหยซู นิ ชอ็ กตกใจออกมา “ซสู อื เยว่ อาการหลังดม่ื เธอมนั แย่ มาก เธออยา่ ดมื่ อยา่ งนเ้ี ลย!” “ฉันมคี วามสขุ !” ซสู อื เยวย่ ม้ิ ใหก้ บั เธอ ยกขวดเบยี รข์ นึ้ มา แลว้ ก็เรม่ิ ดมื่ ไปอกี ครัง้ เหลยี งหยซู นิ “…” ตอนทเ่ี รม่ิ เธอยังเป็ นกงั วลแทนซสู อื เยวส่ ดุ ๆอยเู่ ลย แตใ่ นภายหลัง พบวา่ ซสู อื เยวน่ ัน้ อารมณด์ จี รงิ ๆ ก็เลยไมไ่ ดใ้ สใ่ จ อะไรมากมายไปดว้ ย หญงิ สาวทงั้ สองคนดมื่ เหลา้ กนั จนเมามายอยทู่ ตี่ รงรา้ นอาหารขา้ ง ทาง แตก่ ลบั ไมไ่ ดต้ ระหนักเลยวา่ ดา้ นหลังนัน้ อนั ตรายมันกําลัง เยอื้ งกรายเขา้ มาเงยี บๆ..