สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ1501-2000

“วนั นคี้ นทม่ี าไหวส้ สุ านของเธอ ลว้ นแตเ่ ป็ นคนทสี่ นใจเธอทงั้ นัน้ ” หยางชงิ โยวยังคงพดู นํ้าตาคลอเบา้ กบั ไมคโ์ ครโฟน “แมว้ า่ เธอจะ ตาย แตว่ า่ บนโลกใบนก้ี ม็ คี นคอยจดจําเธออยใู่ นใจตลอดเวลา และ เอาเธอวางไวบ้ นตําแหน่งทสี่ ําคญั ทสี่ ดุ แลว้ ” มอื ทถ่ี อื รโี มทของซสู อื เยวส่ น่ั จนคา้ งเตงิ่ ทนั ที วางไว…้ ในตําแหน่งทสี่ ําคญั ทส่ี ดุ ? ตอนที่ 156 ตวั เธอเองจะสะอาดไดแ้ คไ่ หนกนั เชยี ว ซสู อื เยวย่ กมอื ขน้ึ มาวางทตี่ ําแหน่งหวั ใจของตนเอง เธอม่ันใจวา่ ตําแหน่งทส่ี ําคญั ทสี่ ดุ ในหวั ใจของตนเอง ถกู ฉนิ โม่ หานครอบครองไปทงั้ หมดแลว้ แต…่ หวั ใจของฉนิ โมห่ าน? เธอรจู ้ กั กบั เขาใชเ้ วลานอ้ ยมาก เขาก็มปี มู หลังของตวั เขาเอง แมว้ า่ ตอนนฉี้ นิ โมห่ านจะชอบเธอก็ตาม ซสู อื เยวก่ ไ็ มอ่ าจตดั สนิ ได ้ วา่ ในหวั ใจของเขา ตนเองนัน้ อยใู่ นตําแหน่งใดกนั

ความรสู ้ กึ เชน่ นมี้ นั ทําใหเ้ ธอทงั้ โกรธ ทงั้ เศรา้ โศก ทงั้ ไมส่ บายใจ พรอ้ มกนั หญงิ สาวกํารโี มทเอาไว ้ ดวงตากจ็ บั จอ้ งภาพทอี่ ยใู่ นโทรทศั น์ และ อยอู่ ยา่ งนัน้ อยนู่ าน “ซสู อื เยว่ นแ่ี กชอบดขู า่ วประเภทนเี้ หรอ?” ไมร่ วู ้ า่ ผา่ นไปนานสกั เทา่ ไหรแ่ ลว้ ขา้ งหกู ม็ เี สยี งหยอกลอ้ ของเหลี ยงหยซู นิ ดงั ขา้ งหู หญงิ สาวดงึ สตกิ ลับมาได ้ เมอ่ื มองใหช้ ดั เจนแลว้ ในโทรทศั นก์ ําลงั เสนอขา่ ว ประธานาธบิ ดขี องประเทศใดประเทศหนงึ่ กําลงั พดู ขอบคณุ จากการเขา้ รบั ตําแหน่ง “ไมค่ ดิ เลยวา่ ซสู อื เยวจ่ ะใสใ่ จเรอ่ื งนด้ี ว้ ย” เหลา่ นักแสดงทอ่ี ยดู่ า้ นขา้ งทงั้ พดู ลอ้ เลน่ และนั่งลงบนโซฟา จห้ี นานเฟิงไมไ่ ดเ้ รยี กแคเ่ หลยี งหยซู นิ มาดว้ ย ยงั จะเรยี กนักแสดง คนอนื่ มาดว้ ยอกี เยอะแยะ เกอื บทกุ คนในกองถา่ ยตา่ งกอ็ ยทู่ นี่ ่ี แน่นอนวา่ นอกจากหยางชงิ โยว

การเป็ นเจา้ มอื นัน้ จหี้ นานเฟิงมอื หนงึ่ ก็กดสงั่ อาหารในโทรศพั ท์ อกี ทงั้ หวั เราะไปดว้ ย “ตอนแรกคดิ วา่ จะกนิ เองคนเดยี ว แตร่ สู ้ กึ วา่ กนิ คน เดยี วไมส่ นุก ก็เลยเรยี กทกุ คนมา” “ของทอ่ี ยบู่ นโตะ๊ ตอ้ งไมพ่ อแน่ๆ ทกุ คนกนิ กนั ตามสบายกอ่ น ผม กําลังสง่ั อาหาร คนื นผ้ี มเลยี้ งทกุ คนเอง!” เมอ่ื สนิ้ เสยี งเขา ในหอ้ งก็มเี สยี งครน้ื เครงดงั ออกมาเป็ นระลอก ในฐานะทเ่ี ป็ นตําแหน่งใหญท่ สี่ ดุ ในกองถา่ ย และฐานะสงู สง่ หอ้ งพักในโรงแรมของจห้ี นานเฟิงเป็ นทห่ี รหู ราทส่ี ดุ ในโรงแรมแลว้ คนหนงึ่ กลมุ่ อยใู่ นหอ้ งยังไมร่ สู ้ กึ อดึ อดั เลย บางคนก็กนิ ขนมไปคยุ กนั ไป บางคนกก็ ําลงั เสนอใหเ้ ลน่ ไพ่ เพราะวา่ ขา่ วกอ่ นหนา้ นี้ ทําใหซ้ สู อื เยวไ่ มม่ คี วามสนใจไมว่ า่ จะเลน่ ไพห่ รอื วา่ พดู คยุ ใดๆ เธอนั่งอยดู่ า้ นขา้ งอยา่ งเงยี บๆ สายตาจับจอ้ ง โทรศพั ทท์ อี่ ยใู่ นมอื ในโทรศพั ทน์ ัน้ เป็ นแชทของเธอกบั ฉนิ โมห่ านทคี่ ยุ กนั อยู่ ระยะหา่ งทเี่ ธอสง่ ขอ้ ความใหก้ บั เขา มันสบิ นาทเี ขา้ ไปแลว้ เขาก็ไมต่ อบกลับเธอมาเลย

…กําลงั ทํางานอยเู่ หรอ? หรอื วา่ อยกู่ บั เยเ่ ชยี นจว่ิ และหยางชงิ โยวเลยไมส่ ะดวกตอบกลับ? หรอื วา่ … ซสู อื เยวไ่ มก่ ลา้ จะคดิ ตอ่ “ชชิ ะ เป็ นผวั เมยี กนั แลว้ ทําไมทําตวั เหมอื นครู่ กั สมัยเรยี นไปได ้ เอา แตจ่ อ้ งโทรศพั ทอ์ ยตู่ ลอดเวลา?” เหลยี งหยซู นิ ถอื ถงุ เมล็ดทานตะวนั มา จากนัน้ ก็น่ังลงดา้ นขา้ งของ ซสู อื เยวแ่ ละแทะไปดว้ ย “กนิ ไหม?” หญงิ สาวตะลงึ ไปสกั พกั จากนัน้ ก็กําเมล็ดทานตะวนั มาหนง่ึ กํามอื และก็กม้ หนา้ กม้ ตาแทะทนั ที “กอ่ นหนา้ นโี้ คตรรังเกยี จแกเลย” เหลยี งหยซู นิ แทะเมล็ดแตงกวาและก็ถอนหายใจไปดว้ ย “ฉันคดิ วา่ คนอยา่ งแก นอกจากทําตวั ใหเ้ ป็ นขา่ วแลว้ กม็ อี ะไรดเี ลย ” “แตต่ อนนฉ้ี ันเปลยี่ นความคดิ แลว้ แหละ” ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ มองเธอ “เพราะวา่ เรอ่ื งของหยางชงิ โยวเหรอ?”

“ไมไ่ ดเ้ หมารวมทงั้ หมด” เหลยี งหยซู นิ ยักไหล่ “เมอื่ ตอนบา่ ยฉันไปคยุ กบั ผกู ้ ํากบั เฉงิ มาสกั พัก เขาพดู วา่ แกไมร่ จู ้ กั กอบโกย” “ขนาดโอกาสมารออยตู่ รงหนา้ ยงั จะไมค่ วา้ เอาไว ”้ ซสู อื เยวผ่ งะทนั ที แตเ่ มอื่ เขา้ ใจแลว้ สงิ่ ทผ่ี กู ้ ํากบั เฉงิ พดู ถงึ วา่ ไมร่ จู ้ ัก กอบโกย น่าจะหมายถงึ การทเี่ ธอไมย่ อมเพม่ิ บทจบู แหละ? เธอกม้ หนา้ กม้ ตา “สามขี องฉันเขาไมใ่ ชน่ ักแสดง เขาเลยแสดงจบู แทนกเ็ หมอื นกบั ทเี่ ขาประกาศในงานแถลงงาน เพราะวา่ ไมอ่ ยากให ้ ฉันไปจบู กบั ผชู ้ ายคนอนื่ ” “การจงใจทจี่ ะเพมิ่ บทจบู มนั ทําใหเ้ กดิ ปัญหาสําหรบั เขา ” ฉนิ โมห่ านมเี รอื่ งทตี่ วั เขาตอ้ งทํา เขาไมค่ วรเสยี เวลาไปเพราะวา่ เรอ่ื งของเธอในกองถา่ ย และกไ็ มค่ วรทําใหค้ นอนื่ ใหค้ วามรว่ มมอื กบั คนอน่ื เพอ่ื แคค่ วามบนั เทงิ สนุกสนาน เพราะวา่ การมภี รรยาเป็ น นักแสดง “ดงั นัน้ เลย” เหลยี งหยซู นิ ยักไล่ “แตฉ่ ันรสู ้ กึ วา่ กอ่ นหนา้ นฉ้ี ันเขา้ ใจแกผดิ ”

“อกี อยา่ งเมอื่ ฉันมาคดิ อยา่ งรอบคอบแลว้ กอ่ นหนา้ นค้ี วามทรงจําท่ี ทําใหฉ้ ันเขา้ ใจแกผดิ ทกุ อยา่ งมนั มาจากหยางชงิ โยวคอยเตมิ เชอื้ ไฟแตง่ เรอื่ งแลว้ มาพดู ใหฉ้ ันฟังทงั้ นัน้ ” “ตงั้ แตแ่ รก เธอก็อยากใชฉ้ ันใหเ้ ป็ นหมากเพอ่ื จะไดเ้ ป็ นอรกิ บั แก ” พดู ไป เหลยี งหยซู นิ ก็โมโหกระฟัดกระเฟียดออกมา “ชวี ติ ฉันคอื เกลยี ดการใชป้ ระโยชนจ์ ากฉันทสี่ ดุ !” “หยางชงิ โยวผหู ้ ญงิ คนนร้ี า้ ยกาจขนาดนี้ สมน้ําหนา้ ทไ่ี มด่ งั ขนึ้ มาสกั ท!ี ” เมอื่ เหน็ ทา่ ทางของเหลยี งหยซู นิ อารมณพ์ งุ่ ปร๊ดี ซสู อื เยวไ่ ดแ้ ต่ หวั เราะอยา่ งเบอ่ื หน่าย เพราะวา่ เธอมนี สิ ยั หนุ หนั พลันแลน่ แบบน้ี ถงึ ถกู หยางชงิ โยวใชเ้ ป็ น เครอื่ งมอื แหละมงั้ ? แตว่ า่ ดว้ ยนสิ ยั กลา้ ไดก้ ลา้ เสยี ทก่ี ลา้ ทจ่ี ะรกั จะเกลยี ดแบง่ แยกอยา่ ง ชดั เจน เป็ นนสิ ยั ทท่ี ําใหค้ นชน่ื ชอบมาก “ฉันรวู ้ า่ แกกําลงั คดิ อะไรอยู่” เมอื่ เห็นแววตาของซสู อื เยว่ เหลยี งหยซู นิ เบะปากทนั ที “แกตอ้ ง สงสยั แน่ๆ กอ่ นหนา้ นที้ ําไมฉันถงึ ไดเ้ ชอ่ื ม่นั หยางชงิ โยวขนาดนัน้ ”

“ตอนทเี่ พงิ่ เขา้ มาในวงการบนั เทงิ ฉันกบั หยางชงิ โยวมาจากบรษิ ัท เดยี วกนั เพราะวา่ แมข่ องนางเป็ นจติ แพทย์ นางเลยมคี วามสามารถ ในการใหค้ ําปรกึ ษาทางจติ วทิ ยาและชว่ ยเหลอื ตา่ งๆได ้ ฉันก็เลย เป็ นเพอื่ นกบั นาง…’ “ความจรงิ แลว้ ตอนเป็ นเพอื่ นกบั นางนัน้ ฉันกไ็ ดย้ นิ เรอื่ งเลา่ ตอ่ ๆ กนั มาของแมข่ องนางเล็กนอ้ ย แคว่ า่ ฉันคดิ วา่ แมข่ องนางก็คอื แมข่ อง นางไปสิ สว่ นตวั นางก็คอื ตวั นาง…แตท่ ไี่ หนได ้ นางกเ็ หมอื นกบั แม่ ของนางเลวทรามตํา่ ชา้ !” ซสู อื เยวท่ งั้ ฟังคําพดู ของเธอ ทงั้ ใชห้ างตาจับจอ้ งไปทห่ี นา้ จอ โทรศพั ท์ จากนัน้ กม็ ขี อ้ สงสยั ทเี่ หมอื นอยากจะรู ้ “แมข่ องหยางชงิ โยวทําอะไรเหรอ?” “นแี่ กไมร่ เู ้ หรอ?” เหลยี งหยซู นิ เมม้ รมิ ฝี ปากเอาไว ้ พลางใชเ้ สยี งทมุ ้ ตํา่ กรอกพดู ขา้ งหู ของซสู อื เยว่ “แมข่ องหยางชงิ โยวกอ่ นหนา้ นเ้ี ป็ นคณบดขี อง โรงพยาบาลจติ เวชของเมอื ง เพราะวา่ มบี นั ทกึ วา่ เคยจบั คนปกตทิ ํา เป็ นคนบา้ จนถกู ฟ้องและตดิ คกุ ” “ตอนนคี้ ณบดขี องโรงพยาบาลจติ เวชคอื ญาตผิ พู ้ ที่ ม่ี ศี กั ดเ์ิ ป็ นพส่ี าว ของหยางชงิ โยว และกเ็ หมอื นกบั ฉันนแี่ หละ แซเ่ หลยี งเหมอื นกนั ”

“ไดข้ า่ ววา่ ก็ไมไ่ ดส้ ะอาดหมดจดอะไรหรอก หลายปีกอ่ นยังเอา เด็กผหู ้ ญงิ ทเี่ พง่ิ จะคลอดลกู จบั เขา้ เป็ นคนป่ วยในโรงพยาบาลจติ เวชซะนี่” “แตว่ า่ หลงั จากนัน้ ไมร่ วู ้ า่ เพราะอะไร ผหู ้ ญงิ คนนัน้ กลบั ไมไ่ ดแ้ จง้ ความคณบดแี ซเ่ หลยี งคนนัน้ ” “ไมง่ นั้ นะ หยางชงิ โยวจะเอาเงนิ ทไ่ี หนเขา้ มาในวงการบนั เทงิ ละ่ ?” “หนา้ ตาและเทคนคิ การแสดง จนถงึ ขนั้ เขา้ สวู่ งการบนั เทงิ ถา่ ยหนัง ถา่ ยละครได ้ ทกุ อยา่ งกเ็ ป็ นเพราะวา่ อาศยั ความชว่ ยเหลอื จากพส่ี าว แซเ่ หลยี งคนนัน้ ของนางทงั้ นัน้ ” เมอ่ื พดู จบ เหลยี งหยซู นิ ถอนหายใจ “ตอนนัน้ ฉันมันชา่ งใสซอ่ื เกนิ ไปจรงิ ๆ” “คนทค่ี อยปกป้องหยางชงิ โยวคนคนน้ี ตวั เธอเองจะสะอาดไดแ้ ค่ ไหนกนั เชยี ว?” “น่าเสยี ดายทฉี่ ันคดิ วา่ นางเป็ นเพอื่ น แตน่ างคดิ แคว่ า่ ฉันเป็ นหมาก ตวั หนง่ึ ก็เทา่ นัน้ เอง!” ซสู อื เยวเ่ มม้ รมิ ฝี ปากเอาไว ้ เหมอื นอยากจะพดู อะไร แตฉ่ ุกคดิ อะไร ขนึ้ มาไดจ้ งึ เงยหนา้ ขนึ้ “แกพดู วา่ พสี่ าวของหยางชงิ โยว เคยเอา

ผหู ้ ญงิ ทเ่ี พง่ิ คลอดลกู …ทําเหมอื นวา่ เธอเป็ นคนบา้ แลว้ จบั ตวั ไป เหรอ?” นํ้าเสยี งของเธอเรมิ่ ดงั เล็กนอ้ ย คนทก่ี ําลังนั่งเลน่ ไพอ่ ยถู่ งึ กลบั หยดุ ทนั ที พรอ้ มทงั้ จอ้ งมองมาทาง พวกเธอมาดว้ ยความสงสยั จห้ี นานเฟิงทนี่ ่ังอา่ นหนังสอื พมิ พอ์ ยข่ า้ งๆ พลันขมวดคว้ิ หนา้ นว่ิ “ดา้ นหลงั พวกคณุ มรี ะเบยี งอยนู่ ะ” ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ ยงั ไมท่ นั ไดต้ งั้ สตกิ บั ความหมายของเขา ตวั เธอก็ ถกู เหลยี งหยซู นิ ลากตวั ออกไปทร่ี ะเบยี งแลว้ เสยี งดงั “ปึง” ประตรู ะเบยี บปิดลงทนั ที ซสู อื เยวก่ บั เหลยี งหยซู นิ กบั คนทอี่ ยดู่ า้ นในตดั ขาดกนั ราวกบั อยคู่ นละโลก “ทําไมแกตอ้ งตกใจขนาดนัน้ ดว้ ย?” เหลยี งหยซู นิ กระซบิ เสยี งตํา่ “เรอื่ งนแ้ี คเ่ ขาเลา่ กนั มา แกเสยี งดงั ขนาดนถ้ี กู คนอนื่ ไดย้ นิ เขา้ ไมช่ า้ เร็วก็ตอ้ งเขา้ หหู ยางชงิ โยว ” “ถงึ ตอนนัน้ นางก็ตอ้ งหาวธิ มี ากจดั การกบั แกแน่! ”

ซสู อื เยวเ่ มม้ ปาก และเงยหนา้ จอ้ งมองเหลยี งหยซู นิ อยา่ งจรงิ จัง “แกไดย้ นิ มาจากไหน?” “ชว่ ย…ชว่ ยถามเรอ่ื งระยะเวลาหน่อยไดไ้ หม?” ถา้ เป็ นเมอื่ หา้ ปีกอ่ น… ผหู ้ ญงิ ทเ่ี ลา่ ลอื กนั มา น่าจะเป็ นตวั เธอนแี่ หละ! ตอนที่ 157 เธอดมื่ หนกั ไปแลว้ เลยเกดิ ภาพหลอนขน้ึ มง้ั แมว้ า่ ไมร่ วู ้ า่ ทําไมซสู อื เยวถ่ งึ ถามคําถามนไี้ ปทําอะไร แตเ่ หลยี งหยู ซนิ กย็ งั พยกั หนา้ ให ้ “ฉันจะชว่ ยแกถามๆ ใหน้ ะ” “ออื้ !” หญงิ สาวสดู หายใจลกึ ๆ กําลงั จะพดู ขอบคณุ เหลยี งหยซู นิ อยา่ ง จรงิ ใจ โทรศพั ทข์ องเธอกด็ งั ขนึ้ มา ฉนิ โมห่ านนเ่ี อง เหลยี งหยซู นิ เหลอื บตามองชอื่ ทบี่ นั ทกึ ในโทรศพั ทข์ องเธอ “ชชิ ะ ทรี่ ักเหรอ?” “คสู่ ามภี รรยาขา้ วใหมป่ ลามนั อยากจะอว้ กซะจรงิ ๆ ”

เธอยักไหล่ สายตาไมม่ คี วามอจิ ฉารษิ ยาซสู อื เยวด่ ง่ั กอ่ นแลว้ “ฉัน ไมร่ บกวนแกทแ่ี กกบั คณุ ฉนิ ของแกจะออดออ้ นกนั แลว้ แหละ ” พดู จบ เธอก็โบกมอื มาทางซสู อื เยว่ จากนัน้ กห็ นั ตวั เดนิ กลับเขา้ หอ้ ง ไป เมอ่ื ประตรู ะเบยี งปิดลง ซสู อื เยวก่ เ็ หลอื บมองโทรศพั ทท์ ก่ี ําลงั สนั่ อยู่ พลนั สดู หายใจเขา้ ปอดเฮอื กใหญ่ จากนัน้ กก็ ดรับสาย “ทําไมนานขนาดนถ้ี งึ รบั สายได ้ ยงุ่ อยเู่ หรอ?” เมอื่ กดรบั สายแลว้ นํ้าเสยี งสขุ มุ ราวกบั เสยี งกําลังสเี ซลโลของชาย หนุ่มดงั ขนึ้ หญงิ สาวกําโทรศพั ทเ์ อาไวแ้ น่น “ไมไ่ ดย้ งุ่ ” “คณุ ละ่ คณุ ทําอะไรอยู่?” เสยี งปลายสายหวั เราะเบาๆ “กําลงั คดิ ถงึ คณุ อยู่” หวั ใจของซสู อื เยวค่ า้ งเตง่ิ เล็กนอ้ ย เธอสดู ลมหายใจเขา้ เฮอื กใหญ่ น้ําเสยี งสน่ั เครอื พรอ้ มทงั้ ถามกลับ อยา่ งระแวดระวงั “ไดย้ นิ วา่ ..วนั นเี้ ป็ นวนั เกดิ ของเฉนิ เชย่ี น”

“ออ้ื ” ฉนิ โมห่ านไมต่ อบรับหรอื ปฏเิ สธ “วนั นแ้ี หละ” “คณุ …ไปไหวเ้ ธอแลว้ เหรอ?” น้ําเสยี งของชายหนุ่มทมุ ้ ตํา่ “ไปแลว้ ” ซสู อื เยวห่ ลับตาลง หวั ใจของเธอถกู อดึ อดั เจ็บปวดจนยากจะรับไหว ทกุ อณู ทแ่ี ท…้ เมอ่ื ครตู่ อนทเี่ ธอดขู า่ วในโทรทศั น์ กเ็ ป็ นจรงิ คนทอี่ ยขู่ า้ งเยเ่ ชยี นจวิ่ และกําลังตบไหลข่ องเยเ่ ชยี นจวิ่ เบาๆ น่ันคดิ ฉนิ โมห่ าน ในโสตประสาทพลนั ผดุ เรอ่ื งตอนทอี่ ยใู่ นลฟิ ตเ์ มอื่ ตอนบา่ ยขนึ้ มาได ้ หยางชงิ โยวกําลังพดู คยุ คําพดู เหลา่ นัน้ กบั โทรศพั ท์ “คณุ ไปหาเธอทสี่ สุ านเหรอ?” “อมื ฉันเกอื บจะลมื ไปแลว้ วา่ วนั นเี้ ป็ นวนั เกดิ ของเธอ ยงั ดที วี่ า่ ทา่ น ชายฉนิ ความจําด…ี ”

“คณุ ไปกบั ทา่ นชายฉนิ …” นวิ้ มอื ของซสู อื เยวก่ ําโทรศพั ทเ์ อาไวแ้ น่น ใชว่ า่ เธอจะไมส่ ามารถรับไดท้ ฉี่ นิ โมห่ านไป และกไ็ มใ่ ชว่ า่ จะรับ ไมไ่ ดท้ ฉี่ นิ โมห่ านไปไหวเ้ ฉนิ เชย่ี นทสี่ สุ าน ถงึ อยา่ งไร เขาก็จดจําเธอได ้ จําวนั เกดิ ของเธอได ้ นค่ี อื เขาให ้ ความสําคญั กบั ความรสู ้ กึ เธอควรจะดใี จสิ แตว่ า่ … ทําไมถงึ ไปไหวเ้ ฉนิ เชย่ี นทสี่ สุ านกบั เขาละ่ ทําไมไมใ่ ชซ่ งิ หยนุ หรอื ซงิ เฉนิ หรอื ไมก่ ็เธอ? แตก่ ลับเป็ นเยเ่ ชยี นจวิ่ กบั หยางชงิ โยวเหรอ? เขาน่าจะเขา้ ใจเป็ นอยา่ งดี วา่ เยเ่ ชยี นจวิ่ วางแผนอะไรกบั เขาอยู่ และยงั มหี ยางชงิ โยวอกี คนทเ่ี ป็ นศตั รขู องเธอ แตว่ า่ เขาก็ยงั ไปกบั ผหู ้ ญงิ สองคนนั่น นไ่ี มไ่ ดห้ มายความวา่ … ซสู อื เยวห่ ลบั ตาลง

นหี่ มายความวา่ ในใจของฉนิ โมห่ าน เธอก็เป็ นเพยี งแคค่ นนอกเทา่ นัน้ เอง หรอื วา่ ทเ่ี ยเ่ ชยี นจวิ่ กบั หยางชงิ โยวพดู ออกมากถ็ กู อกี เธอมันก็แค่ ตวั แทนเทา่ นัน้ เอง บทสรปุ แบบนี้ มนั ทําใหซ้ สู อื เยวเ่ กอื บยนื ทรงตวั ไมไ่ หว เธอใชม้ อื ขา้ งหนงึ่ ถอื โทรศพั ทเ์ อาไว ้ สว่ นมอื อกี ขา้ งหนง่ึ กจ็ ับราว ระเบยี งเอาไว ้ พรอ้ มทงั้ บงั คบั ไมใ่ หต้ นเองลม้ ลงไป “ทําไม..ทําไม คณุ ถงึ ไมพ่ าฉันไปหาเธอดว้ ย?” “ความจรงิ แลว้ ฉันก็อยากจะไปไหวเ้ ธออยนู่ ะ” เสยี งชายหนุ่มทอ่ี ยปู่ ลายสายเงยี บงนั ลงชวั่ ครู่ “อยากไป คราวหนา้ พาคณุ ไปดว้ ย” ซสู อื เยวเ่ มม้ รมิ ฝี ปาก แตไ่ มไ่ ดพ้ ดู อะไร แตใ่ นความจรงิ มนั คอื พดู อะไรไมอ่ อกตา่ งหาก ราวกบั วา่ เหมอื นจบั สมั ผัสไดว้ า่ อารมณข์ องเธอผดิ ปกตไิ ป ชายหนุ่ม ทอี่ ยปู่ ลายสายพลันขมวดควิ้ หากนั เล็กนอ้ ย “คณุ อยทู่ ไี่ หน?”

“ฉันอยทู่ โ่ี รงแรม” เธอสดู ลมหายใจเขา้ “คนื นจี้ หี้ นานเฟิงเลยี้ งขา้ วทกุ คน พวกเขา กําลงั เลน่ ไพก่ นั อยู่ ฉันอยนู่ อกระเบยี ง” “ไมส่ บายใจเหรอ?” มเี สยี งรดู ซปิ เสอื้ ดงั ขน้ึ มา พรอ้ มกบั นํ้าเสยี งทมุ ้ ตํา่ ของชายหนุ่ม ซสู อื เยวไ่ มส่ ามารถเดาไดว้ า่ เขากําลังทําอะไรอยู่ ไดแ้ ตท่ ําเหมอื น ไมไ่ ดย้ นิ “ไมม่ อี ะไรทไ่ี มส่ บายใจนี่” เธอถอนหายใจยาว จากนัน้ กเ็ งยหนา้ ตอ้ งมองทอ้ งฟ้าและไฟถนนที่ อยไู่ กลสดุ ลกู หลู กู ตา “ฉันมคี วามสขุ มาก” “คณุ ดกี บั ฉันมาก ยอมทจ่ี ัดงานแถลงขา่ วเพอื่ เปิดเผยความสมั พันธ์ เรอื่ งคณุ กบั ฉัน” “ซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ เด็กสองคนนัน้ ก็ชอบฉันมาก เป็ นเดก็ ทรี่ เู ้ รอื่ ง ” “หนา้ ทกี่ ารงานของฉันกก็ ําลังพฒั นาขน้ึ เรอ่ื ยๆ หลังจากหนังเรอ่ื งนี้ ถา่ ยเสร็จ ฉันก็สามารถเฉดิ ฉายในวงการบนั เทงิ ของกองทพั ไดอ้ ยา่ ง เป็ นทางการแลว้ …” “ไมไ่ ดม้ เี รอื่ งอะไรทไ่ี มส่ บายใจจรงิ ๆ นะ”

เธอพดู ออกมาจมกู กเ็ รมิ่ แสบ ดวงตาเรม่ิ รอ้ นผา่ วขนึ้ เรอื่ ยๆ สดุ ทา้ ยแลว้ เธอก็ดงึ สายตากลับ เพอ่ื ใหล้ มในยามคํา่ คนื ไดพ้ ดั โดน ใบหนา้ ของตนเอง “ไมม่ เี รอื่ งอะไรแลว้ ฉันวางสายแลว้ นะ” “พวกเขากนิ ขา้ วกนั แลว้ ฉันก็เรมิ่ จะหวิ แลว้ ” “ตกลง” เสยี งปลายสายเป็ นเสยี งเปิดประตู ฉนิ โมห่ านใชเ้ สยี งทมุ ้ ตํา่ ลงทที่ ํา ใหค้ นจติ ใจสงบได ้ “หวิ ก็กนิ เยอะๆ นะ” “มเี รอื่ งอะไรก็โทรหาผมไดต้ ลอดนะ” “ตกลง” ซสู อื เยวเ่ พง่ิ พดู จบ โทรศพั ทก์ ็ถกู ตดั สายทนั ที เมอื่ ไดย้ นิ ปลายสายยังคงมเี สยี งกรอกแกรกยงุ่ ๆอยู่ เธอไดแ้ ตแ่ สยะ ยมิ้ ใหอ้ ยา่ งขมขน่ื ทแี่ ท ้ ทกุ อยา่ งก็เป็ นไปตามทเ่ี ธอคดิ ไวท้ งั้ หมด ฉนิ โมห่ านไมใ่ ชค่ นทมี่ Eี Qตํา่

เขาเดาถกู วา่ เธออารมณผ์ ดิ ปกตไิ ป แตไ่ มไ่ ดซ้ กั ไซถ้ ามถงึ ตน้ ตอ สาเหตุ เหตผุ ลทเ่ี ธอวางสายโทรศพั ทด์ ว้ ยความดอ้ื ดงึ นัน้ เขากป็ ลอ่ ยใหเ้ ธอ ทําตามใจ เพอ่ื ใหเ้ ธอไดก้ นิ เยอะๆ ประเดน็ หลกั คอื เขากไ็ มไ่ ดว้ างแผนจะถามสาเหตทุ ท่ี ําใหเ้ ธอไม่ สบายใจ และก็ไมอ่ ยากเอาใจเธอ มเิ ชน่ นัน้ ทําไมเขาตอ้ งตดั สายทง้ิ ไดเ้ ร็วขนาดนด้ี ว้ ย ? เมอ่ื คดิ ถงึ เรอื่ งพวกนแี้ ลว้ ในใจของเธอก็เรมิ่ ปวดหนบึ ๆ ขนึ้ มา มนิ ่าละ่ เยเ่ ชยี นจวิ่ ถงึ ไดพ้ ดู วา่ เธอเป็ นแคต่ วั แทน มนิ ่าละหยางชงิ โยวถงึ ไดพ้ ดู ยกยอปอปัน้ เรอ่ื งของเฉนิ เชย่ี น ความจรงิ แลว้ พวกเธอเขา้ ใจฉนิ โมห่ านมากกวา่ เธอ พวกเธอจงึ มี ความบา้ บนิ่ พอทจ่ี ะพดู คําพดู เหลา่ นตี้ อ่ หนา้ เธอ เธอยง่ิ คดิ ก็ยงิ่ เศรา้ โศกเสยี ใจ ยง่ิ คดิ ก็ยงิ่ ทนไมไ่ หว ประจวบเหมาะกบั เหลยี งหยซู นิ เปิดประตรู ะเบยี งเขา้ มาพอดี “สาว นอ้ ยผคู ้ ลั่งรกั โทรศพั ทเ์ สร็จหรอื ยัง?” “เดลเิ วอรม่ี าสง่ ของแลว้ จะไปกนิ ขา้ วกอ่ นหรอื จะจบี กนั ตอ่ ?”

ซสู อื เยวก่ ระตกุ มมุ ปากยม้ิ ให ้ “ก็ตอ้ งกนิ ขา้ วกอ่ นส”ิ “ความรกั จะมาแทนขา้ วไดย้ งั ไง?” พดู จบ เธอกเ็ ก็บโทรศพั ทท์ นั ที จากนัน้ ก็เดนิ จํ้าอา้ วเขา้ ไปในหอ้ ง บนโตะ๊ หนา้ เคานเ์ ตอรโ์ ซฟาในหอ้ ง วางอาหารไวท้ กุ แบบทกุ อยา่ ง เต็มโตะ๊ มองออกวา่ จห้ี นานเฟิงใชเ้ งนิ เกง่ เพราะวา่ อาหารทวี่ างอยบู่ นโตะ๊ ทกุ อยา่ งราคาก็ไมธ่ รรมดาเลย อกี อยา่ ง เหลา้ ทวี่ างอยบู่ นพนื้ ก็เป็ นเหลา้ ชนั้ ดี ซสู อื เยวร่ ับเอาขา้ วกบั ถว้ ยทเี่ หลยี งหยซู นิ สง่ มาให ้ เพงิ่ กนิ ไปไดไ้ มก่ ี่ คํา กม็ นี ักแสดงหนุ่มเรม่ิ แสดงใหท้ กุ คนดม่ื เหลา้ ดว้ ยกนั “แกดมื่ ไมไ่ ดใ้ ชไ่ หม?” เหลยี งหยซู นิ เหลอื บตามองซสู อื เยว่ จากนัน้ ก็เออ้ื มมอื เอาขวดเหลา้ ทวี่ างอยตู่ รงหนา้ ของเธอกลบั ไป “ใครบอกวา่ ฉันดมื่ ไมไ่ ด?้ ” ซสุ อื เยวด่ งึ เหลา้ ขวดนัน้ กลบั มา จากนัน้ ก็เปิดฝา และกระดกเหลา้ เขา้ ปากทนั ที โดยไมใ่ ชแ้ กว้ เหลา้ ดว้ ยซํา้

ทกุ คนทอ่ี ยใู่ นเหตกุ ารณต์ า่ งตกตะลงึ ทนั ที แตน่ ม่ี ัน …เหลา้ ดกี รแี รงนะ ผชู ้ ายยงั มไี มก่ คี่ นดว้ ยซา้ํ ทก่ี ลา้ จะดมื่ แบบนน้ี ะ! ซสู อื เยวค่ นนด้ี มื่ เกง่ ขนาดนเี้ ลย? หลังจากนัน้ สบิ นาที เหลา้ ดกี รแี รงขวดนัน้ ก็เห็นกน้ แลว้ สาวนอ้ ยทด่ี วงตาเรมิ่ พรา่ มัววางขวดเหลา้ ทวี่ า่ งเปลา่ ในมอื ลง จากนัน้ ก็ใชม้ อื หยบิ อกี ขวดขนึ้ มาทนั ที ตอนทม่ี อื ของเธอสมั ผสั กบั เหลา้ ขวดทส่ี องนัน้ มอื ของเธอถกู ฝ่ ามอื ใหญแ่ หง้ กรา้ นแตอ่ บอนุ่ ขา้ งหนง่ึ ควา้ เอาไว ้ วนิ าทตี อ่ มา มอื ขา้ งนัน้ ดงึ เหลา้ จากออ้ มอกของเธอกลับไปอยา่ งเคย ชนิ เธอขมวดคว้ิ อยา่ งไมพ่ อใจ พลนั เงยหนา้ ขน้ึ เพอื่ มองคนคนนัน้ “คณุ …” เพงิ่ หลดุ ออกมาไดค้ ําเดยี ว เธอกไ็ มพ่ ดู อะไรอกี คอื …เธอดมื่ หนักไปแลว้ เลยเกดิ ภาพหลอนขนึ้ มงั้ ?

ไมใ่ ชว่ า่ ฉนิ โมห่ านขนาดเอาใจเธอยงั ไมย่ นิ ยอมเลยไมใ่ ชเ่ หรอ? แลว้ ทําไมถงึ มาปรากฏตวั ตอ่ หนา้ เธอไดล้ ะ่ ? ตอนที่ 158 อาการชอบของเขา นย่ี งั เห็นไมช่ ดั พออกี เหรอ วนิ าทตี อ่ มา ซสู อื เยวถ่ กู คนดงึ เขา้ ไปในออ้ มกอดอนั แสนคนุ ้ เคย ออ้ มกอดของชายหนุ่มอบอนุ่ ทสี่ ดุ แลว้ เธอพาดอยใู่ นออ้ มกอดของ เขา จากนัน้ กย็ มิ้ ดว้ ยอาการมนึ เมา “อยใู่ นความฝันมนั ดจี รงิ ๆ เลย” เธอตอ้ งฝันอยแู่ น่ๆ เลย? ถา้ ไมใ่ ชค่ วามฝัน แลว้ ทําไมฉนิ โมห่ านจะมาปรากฏตวั ตอ่ หนา้ เธอได ้ และจะกอดเธอไดย้ ังไง? เพราะตอนนเี้ ขาน่าจะกําลงั ยงุ่ อยกู่ บั งานของเขา น่าจะกําลังคดิ ถงึ เฉนิ เชยี่ นของเขาอยู่ ไมม่ ที าง…ไมม่ ที างทจ่ี ะมาหาผหู ้ ญงิ ทไ่ี มส่ ําคญั คนนไ้ี ด ้ ชายหนุ่มทก่ี อดเธออยนู่ ัน้ ถอนหายใจเบาๆ

ฉนิ โมห่ านเงยหนา้ ขน้ึ พลนั เหลอื บมองชายหนุ่มหญงิ สาวทกุ คนท่ี อยใู่ นหอ้ ง “ทกุ ทา่ น ภรรยาของผมเมาแลว้ ” “ผมขอตวั พาเธอกลับกอ่ น” พดู จบ เขากอ็ มุ ้ ซสู อื เยวท่ นั ที และเมอื่ จะลกุ ขน้ึ กถ็ กู มอื ขา้ งหนงึ่ ขวางทางเอาไว ้ จห้ี นานเฟิงนั่นเอง เขายนื พงิ กบั บนประตู มมุ ปากเผยรอยยมิ้ อนั แสนบางๆ และเย็นชา ออกมา “คณุ ฉนิ จะพาคนไปงา่ ยๆ แบบนเี้ ลยเหรอ?” “ยังไงละ่ ?” ฉนิ โมห่ านเอาตวั ของซสู อื เยวป่ กป้องอยใู่ นออ้ มกอดของเขา แววตา อนั เย็นเฉียบกวาดตามองใบหนา้ ของจหี้ นานเฟิง “ผมอมุ ้ ภรรยาของ ผมกลบั บา้ น เหมอื นวา่ ไมจ่ ําเป็ นตอ้ งใหค้ ณุ จเี้ ห็นดว้ ยหรอื ไมเ่ ห็น ดว้ ยนะ?” “ถา้ คณุ กบั ซสู อื เยวไ่ มไ่ ดท้ ะเลาะกนั ก็ไมจ่ ําเป็ นตอ้ งไดร้ บั ความ ยนิ ยอมจากผมหรอก”

จห้ี นานเฟิงถอื แกว้ ไวนใ์ นมอื จากนัน้ กจ็ บิ ไวน์ รมิ ฝี ปากปรากฏ รอยยมิ้ อนั แสนเย็นชาเล็กนอ้ ย “ในสายตาของผม ความสมั พันธข์ อง คณุ สองคนไมค่ อ่ ยดสี กั เทา่ ไหร่” “ตอนนซ้ี สู อื เยวก่ ็เมาหนักมาก ถา้ ผมอนุญาตใหค้ ณุ พาตวั เธอ กลบั ไป ผมกลวั วา่ ตอนทเี่ ธอไดส้ ตแิ ลว้ ตนื่ ขนึ้ มาแลว้ จะมาอารมณ์ เสยี ใสผ่ มเอา” เขาจงใจจะเอาความสมั พันธอ์ นั แสนสนทิ สนมระหวา่ งเขากบั ซสู อื เยวพ่ ดู ออกไป ความจรงิ แลว้ ซสู อื เยวไ่ มเ่ คยพดู มากอ่ นเลยวา่ ทะเลาะกบั ฉนิ โมห่ าน มา และก็ไมเ่ คยมาอารมณ์ใสเ่ ขาเลย ฉนิ โมห่ านกระตกุ มมุ ปาก “หมื ?” “ทําไมผมไมร่ เู ้ ลยวา่ ผมกบั ภรรยาทะเลาะกนั อยู่?” ในหอ้ ง บรรยากาศของชายหนุ่มสงู ใหญท่ งั้ สองคนมันอดั แน่นมาก ทว่ งทา่ ทที่ งั้ สองคนจอ้ งตากนั อยู่ ทําใหบ้ รรยากาศทงั้ หอ้ งพลันลด ฮวบลงทนั ทอี ยา่ งไมร่ ตู ้ วั เหลยี งหยซู นิ เมม้ รมิ ฝี ปากเอาไว ้ พรอ้ มทงั้ ออกมาเป็ นทตู สนั ถวไมตรี ทนั ที “เออ่ คอื …”

“เจา้ ชายแหง่ วงการบนั เทงิ จี้ ซสู อื เยวก่ บั ทา่ นชายฉนิ ทะเลาะกนั เหรอ” “เมอ่ื ครไู่ มใ่ ชว่ า่ เธอยงั คยุ โทรศพั ทก์ บั ทา่ นฉนิ อยทู่ ร่ี ะเบยี งไมใ่ ช่ เหรอ?” “ดจู ากสภาพแลว้ กไ็ มเ่ หมอื นวา่ ทะเลาะกนั อยนู่ ่ี…” จหี้ นานเฟิงกระตกุ มมุ ปาก “ถา้ ไมไ่ ดท้ ะเลาะกนั แลว้ ทําไมตอนท่ี ซสู อื เยวก่ ลับมาจากระเบยี ง ขา้ วยงั ไมแ่ ตะสกั คํา ก็จดั การกระดก เหลา้ ทนั ท”ี “ทงั้ ๆ ทดี่ มื่ ไมเ่ กง่ แตห่ ลังจากทโ่ี ทรศพั ทห์ าฉนิ โมห่ านแลว้ ก็ กระดกเหลา้ เขา้ ปากอยา่ งบา้ คลั่งเลย นไ่ี มไ่ ดห้ มายความวา่ มปี ัญหา อยเู่ หรอ?” เหลยี งหยซู นิ ตะลงึ เล็กนอ้ ย ราวกบั วา่ ..มันกม็ หี ลักการอยมู่ าก เธอมองจห้ี นานเฟิง และหนั ไปมองฉนิ โมห่ าน ไมร่ วู ้ า่ จะทําอยา่ งไรดี กระทงั่ ซสู อื เยวเ่ มาแอ๋ บรรยากาศในหอ้ งก็กดดนั จนทําใหเ้ ธอไม่ สบายใจเป็ นอยา่ งมาก

หญงิ สาวเผยอปากออกมา จากนัน้ กแ็ กะมอื ของฉนิ โมห่ านทอี่ ยบู่ น ตวั เธอออก “ฉันอยากดม่ื เหลา้ –” เหลยี งหยซู นิ ขมวดคว้ิ จากนัน้ ก็รบี ประคองเธอเอาไว ้ เหลา่ นักแสดงทอี่ ยรู่ อบๆ ตา่ งกระซบิ กระซาบกนั แลว้ “เจา้ ชายแหง่ วงการบนั เทงิ จมี้ สี ทิ ธอ์ิ ะไรทไ่ี มใ่ หส้ ามเี ขาพาตวั เธอ กลับไป ถงึ แมจ้ ะทะเลาะกนั สอื เยวก่ บั ทา่ นชายฉนิ ก็เป็ นสามภี รรยา กนั มันมอี ะไรทสี่ ําคญั กวา่ สามภี รรยากนั เหรอ?” “แตว่ า่ ทา่ ทขี องเจา้ ชายแหง่ วงการบนั เทงิ จก้ี ็สามารถเขา้ ใจได ้ ถา้ เพอื่ นของแกกบั สามเี ขาทะเลาะกนั อยู่ แกจะใหส้ ามขี องเธอเอาเธอ ตอนทก่ี ําลงั เมาแออ๋ ยอู่ อกไปหรอื เปลา่ ?” …… การถกเถยี งกนั ของผคู ้ นโดยรอบเรม่ิ ลกุ ฮอื ขนึ้ มา เหลยี งหยซู นิ ขมวดควิ้ หวั สมองพลนั ปรากฏภาพขน้ึ “เออ่ คอื … หรอื วา่ ซสู อื เยวห่ ายเมาแลว้ กส็ ามารถใหเ้ ธอตดั สนิ ใจ ดว้ ยตวั เองไดแ้ ลว้ ?” คําพดู ประโยคเดยี ว ทําใหท้ งั้ หอ้ งเงยี บกรบิ ทนั ที

ฉนิ โมห่ านพลันแสยะยม้ิ เรยี บเฉย “กไ็ ด”้ พดู จบ แววตาความเย็นชาของเขาก็มองไปทไี่ ป๋ ลั่วทยี่ นื เฝ้ าอยตู่ รง ประตู “เตรยี มซปุ แกเ้ มากบั ยาแกเ้ มาเหลา้ มา” ไป๋ ล่วั โคง้ คํานับดว้ ยความเคารพ จากนัน้ กห็ นั หลังเดนิ จากไป หลังจากทเ่ี ขาไปแลว้ ชายหนุ่มก็เงยหนา้ จอ้ งมองจห้ี นานเฟิงอยา่ ง เรยี บเฉย “คณุ จ”ี้ “ถา้ สอื เยวห่ ายเมาแลว้ และพดู ออกมาอยา่ งแน่ชดั วา่ ไมท่ ะเลาะกนั คณุ จะขอโทษกบั พฤตกิ รรมทคี่ ณุ เขา้ มาขดั ขวางไวใ้ ชห่ รอื ไม่ ?” จหี้ นานเฟิงขมวดควิ้ แน่น แตไ่ มไ่ ดต้ อบ “ฉันไมอ่ ยากหายเมา!” ตอนทชี่ ายหนุ่มทงั้ สองคนกําลังปะทะฝี ปากกนั อยนู่ ัน้ ซสู อื เยวก่ ็ สะบดั ตวั ออกจากการประคองของเหลยี งหยซู นิ ทค่ี อยประคองเธอ อยู่ และก็นั่งลงบนโซฟาทนั ที “ดมื่ เหลา้ กนั …” ตอนทพ่ี ดู ออกมา เธอกม็ องฉนิ โมห่ านดว้ ยอาการเหลา้ “ทา่ นชายฉนิ มาดม่ื เหลา้ มาเป็ นเพอ่ื นฉันหน่อยส!ิ ” จากนัน้ เธอก็มองไปทจ่ี หี้ นานเฟิง “คณุ ก็มาดว้ ยส!ิ ”

“พวกเรา…ไมเ่ มาไมก่ ลับบา้ น!” เหลยี งหยซู นิ ไดแ้ ตข่ มวดควิ้ ใหอ้ ยา่ งเบอื่ หน่าย “ซสู อื เยว่ แกเมา แลว้ ! อยา่ กอ่ เรอ่ื งเลย!” ใหช้ ายหนุ่มอนั แสนโกห้ รทู งั้ สองคนมาน่ังดมื่ เหลา้ เป็ นเพอ่ื นกบั เธอ คําพดู นใ้ี หเ้ ธอเมากย็ ังพดู ออกมาไมไ่ ดเ้ ลย! “ไดส้ ”ิ จหี้ นานเฟิงกระตกุ ยม้ิ จากนัน้ กน็ ่ังลงขา้ งซสู อื เยว่ ฉนิ โมห่ านขมวดควิ้ แน่น และกน็ ่ังลงอกี ฝั่งขา้ งเธอเชน่ กนั “พวกเรา…มาเลน่ วงลอ้ ความจรงิ กนั นะ!” ซสู อื เยวเ่ รอกลน่ิ เหลา้ ออกมา พรอ้ มทงั้ เทเหลา้ ใหผ้ ชู ้ ายทงั้ สองคนที่ อยดู่ า้ นขา้ ง แถมยงั พดู ดว้ ยอาการเมาแอ๋ “ดม่ื ส!ิ ” จห้ี นานเฟิงหรตี่ าลง จากนัน้ กห็ ยบิ แกว้ เหลา้ ทอี่ ยบู่ นโตะ๊ ขน้ึ มา และ กระดกหมดแลว้ ฉนิ โมห่ านแสยะยม้ิ ให ้ และก็หยบิ แกว้ เหลา้ กระดกเขา้ ปาก ผชู ้ ายทงั้ สองคน อกี คนหนงึ่ ก็แสนจะเยอ่ หยง่ิ หรหู ราเย็นชา สว่ นอกี คนก็สงา่ งามผา่ เผยยงิ่ นัก

ทงั้ สองคนนัง้ ประกอบซา้ ยขวาของซสู อื เยว่ จากนัน้ กก็ ระดกเหลา้ เขา้ ปากกนั คนละแกว้ ไมห่ ยดุ จนทําใหค้ นทอ่ี ยรู่ อบๆ ตา่ งนง่ิ เออ๋ ไป ตามๆ กนั เหลยี งหยซู นิ รบี เอาโทรศพั ทข์ น้ึ มาแอบบนั ทกึ วดิ โี อภาพนเ้ี อาไว ้ ทนั ที ตอนทเ่ี ธอกําลงั จะถา่ ยเสร็จไปหนงึ่ ตอนนัน้ และเตรยี มถา่ ยในตอน ถัดไป โทรศพั ทม์ อื ถอื ทอ่ี ยใู่ นกระเป๋ าเสอ้ื ของเธอก็ดงั ขน้ึ นเี่ ป็ นโทรศพั ทข์ องซสู อื เยว่ ตอนทเี่ ธอประคองซสู อื เยวม่ นั ก็หลน่ ลง พนื้ เธอเลยหยบิ มาใสก่ ระเป๋ าเสอ้ื ของเธอเอาไวก้ อ่ น ตอนแรกกอ็ ยากจะคนื ใหเ้ ธอตอนพาเธอกลบั หอ้ ง แตไ่ มค่ ดิ เลยวา่ มันจะดงั ออกมาจากกระเป๋ าเสอื้ ของเธอแทน เหลยี งหยซู นิ หยบิ โทรศพั ทข์ น้ึ มากดรับ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเป็ นคนโทรศพั ทเ์ ขา้ มาหา “ซสู อื เยวล่ ะ่ ?” เมอ่ื ไดย้ นิ เสยี งของเหลยี งหยซู นิ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นก็ขมวดควิ้ นวิ่ หนา้ ทนั ที “แลว้ คณุ เป็ นใคร?”

เหลยี งหยซู นิ เหลอื บมองซสู อื เยวท่ กี่ ําลังมองชายหนุ่มทงั้ สองคนน่ัง ดมื่ เหลา้ อยบู่ นโซฟา จงึ ถอื โทรศพั ทแ์ ละเดนิ ออกไปทร่ี ะเบยี งทนั ที เธอพดู เนน้ ๆ กบั ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเพอ่ื ใหเ้ ขา้ ใจกบั สถานการณใ์ นตอนนี้ แถมถงึ ขนั้ ยังสง่ วดิ โี อสนั้ ๆ ของฉนิ โมห่ านกบั จห้ี นานเฟิงกําลงั แขง่ กนั ดมื่ เหลา้ ดว้ ย ฟ๋ เู ชยี นเชยี น “…” “ฉันจะไปเดย๋ี วน้ี” สามสบิ นาทผี า่ นไป ซปุ แกอ้ าหารเมาเหลา้ ของไป๋ ลวั่ กม็ าถงึ แลว้ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นทบี่ ง่ึ มา อยา่ งกบั พายฝุ ่ นุ ไมร่ จู ้ ักเหน็ดเหนอื่ ยกม็ าถงึ เชน่ กนั ชายหนุ่มทงั้ สองคนทน่ี ่ังอยบู่ นโซฟาตา่ งก็ดม่ื ไวนก์ นั ไปเกนิ สองขวด แลว้ สง่ิ ทท่ี ําใหค้ นผดิ คาดคอื ความดมื่ เหลา้ เกง่ ของทงั้ สองคนดมี าก คนทวั่ ไปเมอื่ เหลา้ ตกถงึ ทอ้ งไปหนงึ่ ขวดแลว้ กจ็ ะไมร่ หู ้ นา้ รหู ้ ลังแลว้ แตส่ องทา่ นนัน้ ไมม่ อี าการเมาสกั นดิ แถมยงั ดวลดม่ื เหลา้ กนั ตอ่

ฟ๋ ชู ยี นเชยี นเหลอื บตามองเห็นซสู อื เยวท่ น่ี ั่งอยบู่ นโซฟาและ คะยนั้ คะยอใหด้ มื่ เหลา้ เลยรบี จ้ําเทา้ เขา้ ไปทนั ที “สอื เยว่ ฉันจะสง่ แกกลับหอ้ ง” ซสู อื เยวเ่ บะปาก และแกะแขนของฟ๋ เู ชยี นเชยี นออกทนั ที “ฉันไม่ เอา!” “ฉันจะ…ฉันจะดม่ื เหลา้ ตอ่ !” พดู ไป เธอก็หยบิ ขวดเหลา้ บนโตะ๊ ขน้ึ มา และทําทา่ จะกระดกเหลา้ เขา้ ปากตนเอง ฉนิ โมห่ านมอื ไวตาไวพลันดงึ ขวดเหลา้ ขวดนัน้ กลับทนั ที จห้ี นานเฟิงกซ็ อ่ นเหลา้ ขวดอน่ื ทอี่ ยบู่ นโตะ๊ เพราะวา่ กลับวา่ เธอจะ แยง่ กลบั ไป “อยา่ ดม่ื เลย” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเมม้ ปาก “ทําไมถงึ เมาไดข้ นาดนเ้ี นยี่ ?” ซสู อื เยวห่ วั เราะเอก้ิ อา้ ก “ฉันอารมณ์ไมด่ ี ฉันก็เลยอยากดมื่ !” เมอื่ ถอนหายใจแลว้ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นก็จับมอื ของซสู อื เยวไ่ ว ้ “ทําไม อารมณไ์ มด่ ลี ะ่ ?”

นํ้าเสยี งและความอบอนุ่ ของเพอ่ื นสนทิ อนั แสนคนุ ้ เคย ทําใหส้ มอง เบลอจากอาการเมาเหลา้ ของซสู อื เยวไ่ ดส้ ตเิ ล็กนอ้ ย เธอเงยหนา้ ขน้ึ และจอ้ งมองใบหนา้ ของฟ๋ เู ชยี นเชยี น จากนัน้ นํ้าเสยี งแหง่ ความนอ้ ยอกนอ้ ยใจจนเกอื บจะสะอกึ สะอนื้ ออกมา “ฉัน อารมณไ์ มด่ ”ี “ฉนิ โมห่ านเขาไมช่ อบฉัน” วนิ าทนี ัน้ สายตาของทกุ คนตา่ งจับจอ้ งไปทตี่ วั ของฉนิ โมห่ าน ฉนิ โมห่ าน “…” นอ่ี าการชอบของเขา ยงั เห็นไมช่ ดั เจนอกี เหรอเนย่ี ? ตอนที่ 159 ทําไมตอ้ งแกง่ แยง่ กบั ทา่ นชายฉนิ ดว้ ย บรรยากาศภายในหอ้ งเปลยี่ นเป็ นเคอะเขนิ ขนึ้ มาเล็กนอ้ ย ฟ๋ เู ชยี นเชยี นขมวดคว้ิ เหลอื บมองไปยังฉนิ โมห่ านอยา่ งเย็นยะเยอื ก พลันกมุ มอื ของซสู อื เยวเ่ อาไว ้ “แกบอกวา่ เขาไมช่ อบแกไมใ่ ชเ่ หรอ” “ใช!่ ”

ซสู อื เยวท่ ด่ี ม่ื จนเมาแอไ๋ มว่ า่ อะไรกก็ ลา้ พดู ออกมาหมด “เขาไมช่ อบ ฉัน” “ในใจของเขา ฉันไมไ่ ดม้ คี วามสําคญั อะไรเลยแมแ้ ตน่ ดิ เดยี ว! ” ฉนิ โมห่ านหรตี่ ามอง ไมพ่ ดู อะไร เสยี งกระซบิ กระซาบของบรรดานักแสดงดงั ขน้ึ โดยรอบ “เมอื่ วานทา่ นชายฉนิ เพงิ่ จะประกาศความสมั พนั ธข์ องพวกเขาไมใ่ ช่ หรอื ” “ไมใ่ ชบ่ อกวา่ เพราะไมอ่ ยากเห็นซสู อื เยวไ่ ปจบู กบั ผชู ้ ายอน่ื จงึ ไป แสดงบทจบู แทนเหรอ” “ใชแ่ ลว้ การสารภาพรกั นัน้ เรยี กวา่ ทําฉันอจิ ฉาตารอ้ นแทบตาย ฉัน คดิ วา่ ซสู อื เยวจ่ ะเป็ นผหู ้ ญงิ ทม่ี คี วามสขุ มากทสี่ ดุ ในโลกซะอกี ตอนนที้ ําไม….” “โอย๊ เรอ่ื งบญุ คณุ ความแคน้ รักแรงเกลยี ดแรงของคนรวยเขา คน ธรรมดาทว่ั ไปอยา่ งพวกเราจะไปเขา้ ใจไดย้ ังไงกนั เนย่ี ทเ่ี ขาบอกวา่ ผลตอบแทนยง่ิ มากความเสยี่ งก็ยง่ิ สงู ….” “คดิ ไมถ่ งึ เลยนะ วา่ ผชู ้ ายทมี่ สี ถานะแบบนอี้ ยา่ งทา่ นชายฉนิ จะกลับ ชอบบคุ ลกิ ผชู ้ ายทม่ี คี วามรักลกึ ซงึ้ ประเภทนี้”

…… เสยี งวพิ ากษ์วจิ ารณ์พวกนี้ ทําใหค้ วิ้ ของฟ๋ เู ชยี นเชยี นหนา้ นว่ิ คว้ิ ขมวดมากยง่ิ ขนึ้ เธอสดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ โอบไหลข่ องซสู อื เยวไ่ ว ้ “สอื เยว่ ในเมอ่ื พดู มาถงึ ขนาดนแ้ี ลว้ แกก็พดู มาใหห้ มดเลย วา่ ตกลงฉนิ โมห่ านเขา คดิ ยังไงกบั แกกนั แน่” “ถา้ เขาไมช่ อบแกจรงิ ก็ไมจ่ ําเป็ นตอ้ งรักษาภาพพจนข์ องเขา ” เมอ่ื วนั กอ่ นยงั พดู ตอ่ หนา้ คนทกุ คนวา่ เขาชอบซสู อื เยวม่ ากแคไ่ หน วนั ตอ่ มาก็ทําใหซ้ สู อื เยวไ่ ดร้ บั ความนอ้ ยเนอ้ื ตํา่ ใจจนตอ้ งมาดมื่ เหลา้ ดว้ ยความกลมุ ้ ใจ! เรอ่ื งแบบน้ี เพอ่ื นสนทิ ไมช่ ว่ ยออกหนา้ แทนเธอ แลว้ จะใหใ้ ครออก หนา้ แทนเธอหรอื เมอ่ื ฟ๋ เู ชยี นเชยี นพดู ประโยคนอ้ี อกไป ทงั้ หอ้ งรบั รองกเ็ งยี บลงทนั ที ทกุ คนแทบจะอดใจรอไมไ่ หวทจ่ี ะเงย่ี หฟู ังขนึ้ มา กลัววา่ จะพลาดไป สกั คํา เพอื่ จะฟังคําซบุ ซบิ นนิ ทาใหน้ อ้ ยลง ซสู อื เยวเ่ บะปากอยา่ งนอ้ ยอกนอ้ ยใจ “เขาดตี อ่ ฉันมากนะ’

“ฉันเตบิ โตมาขนาดน้ี เขาเป็ นผชู ้ ายทด่ี กี บั ฉันมากทสี่ ดุ ดกี วา่ พอ่ แทๆ้ และพอ่ เลยี้ งฉันเสยี อกี ” “แตว่ า่ …” หญงิ สาวเศรา้ หมอง “ในใจของเขา ฉันไมไ่ ดเ้ ป็ นคนทสี่ ําคญั ทสี่ ดุ คน นัน้ ” “เชยี นเชยี น….” หญงิ สาวทดี่ ม่ื จนเมาไมไ่ ดส้ มั ผัสถงึ สายตาและสภาพแวดลอ้ ม รอบตวั เธอคดิ วา่ ตนเองอยใู่ นบา้ นของฟ๋ เู ชยี นเชยี น และน่ังอยบู่ นโซฟาของ ฟ๋ เู ชยี นเชยี น ดงั นัน้ เธอจงึ ผอ่ นคลาย ปลดปลอ่ ยอารมณท์ งั้ หมดออกมาตอ่ ฟ๋ เู ชยี น เชยี น “ฉันกร็ นู ้ ะ วา่ ฉันมาปรากฏในชวี ติ ของเขาชา้ กวา่ ของคนอน่ื ผหู ้ ญงิ คนนัน้ แมแ้ ตช่ วี ติ ยังยอมสละเพอื่ เขาไดเ้ ลย” “ในใจเขาเธอสําคญั ทสี่ ดุ ฉันก็เขา้ ใจได”้ “เขาใหค้ วามสําคญั กบั ความรสู ้ กึ เขาเป็ นผชู ้ ายทดี่ ี”

“แตฉ่ ันก็ไมส่ บายใจนะ ไมม่ ผี หู ้ ญงิ คนไหนทไ่ี มอ่ ยากจะเป็ นคนเดยี ว ในหวั ใจของสามตี นเองหรอก” “ฉันรวู ้ า่ ฉันเห็นแกต่ วั ….แตฉ่ ันก็ควบคมุ ไมไ่ ด…้ …” หญงิ สาวซบลงบนบา่ ของฟ๋ เู ชยี นเชยี น น้ําตาซมึ เปียกเสอ้ื ผา้ ของฟ๋ ู เชยี นเชยี น “ทําไมคนทร่ี จู ้ กั เขาเมอื่ หา้ ปีกอ่ นไมใ่ ชฉ่ ัน” “ทําไมเมอื่ หา้ ปีกอ่ นฉันถงึ ไมไ่ ดพ้ บกบั เขา” เสยี งสะอกึ สะอนื้ ของเธอทําใหแ้ ววตาของฉนิ โมห่ านลกึ ลํ้าขนึ้ มา เขาลกุ ขนึ้ เดนิ มา รบั รา่ งหญงิ สาวทซ่ี บลงบนบา่ ของฟ๋ เู ชยี นเชยี น เบาๆ “ทําไมฉันถงึ เป็ นคนนัน้ ทม่ี าเจอเขาทหี ลัง…..” “ตอนแรกฉันไมค่ วรชอบเซย่ี งหวนั่ ฉงิ เพยี งเพราะเฉงิ เซวยี นเคยชว่ ย ฉันเอาไว ้ ไมค่ วรเป็ นเพอ่ื นกบั เซย่ี งหวน่ั ฉงิ หนําซํ้ายง่ิ ไมค่ วรจะตอบ ตกลงทําเรอ่ื งนัน้ ใหพ้ วกเขา… เธอสะอกึ สะอนื้ และพาดตวั บนไหลข่ องฉนิ โมห่ าน “ถา้ ฉันไม่ รับปากซโู มก่ ็ด…ี .ฉันก็ไมต่ อ้ งรจู ้ ักฉนิ โมห่ าน ตอนนกี้ ไ็ มต่ อ้ งมาทกุ ข์ ทรมานขนาดน้ี”

ชายหนุ่มทก่ี อดเธออยคู่ อ่ ยๆ กระชบั แขนแน่นขน้ึ เขาไมเ่ คยรมู ้ ากอ่ นเลย วา่ ในใจเธอ คดิ เชน่ นี้ ทผี่ า่ นมา เขาคดิ มาตลอดวา่ ความรสู ้ กึ ไมใ่ ชแ่ คค่ ําพดู ไมก่ คี่ ําก็ สามารถตดั สนิ ไดว้ า่ ลกึ ซงึ้ หรอื ฉาบฉวย เขาคดิ วา่ ขอแคเ่ ขาดตี อ่ เธอ เธอกจ็ ะสมั ผัสไดถ้ งึ ความรสู ้ กึ ในใจของ เขา แตแ่ ทจ้ รงิ แลว้ เขายง่ิ ดตี อ่ เธอเทา่ ไหร่ เธอกย็ งิ่ รสู ้ กึ ถงึ ความไม่ ปลอดภยั ภาพตรงหนา้ นม้ี นั ชา่ งทม่ิ แทงตามากเกนิ ไปจรงิ ๆ จหี้ นานเฟิงขมวดคว้ิ หมนุ ตวั เดนิ ออกมาจากหอ้ งดว้ ยความรําคาญ เล็กนอ้ ย เหลยี งหยซู นิ กลอกตา รบี เดนิ ตามออกไป เมอื่ กอ่ น ขอแคจ่ หี้ นานเฟิงปรากฏตวั ฟ๋ เู ชยี นเชยี นก็จะไมล่ ะสายตา ไปจากเขา แตต่ อนน้ี ขนาดจหี้ นานเฟิงเดนิ ไปแลว้ เธอกย็ งั ไมร่ ตู ้ วั

หญงิ สาวกดั รมิ ฝี ปาก สายตาจับจอ้ งทกุ การเคลอ่ื นไหวของฉนิ โม่ หาน ผชู ้ ายคนน้ี….คลา้ ยกบั วา่ จะไมเ่ หมอื นกบั ทซี่ สู อื เยวบ่ อกไวอ้ ยา่ งนัน้ เลย ไมไ่ ดช้ อบเธอมากพอ เธอลังเลอยชู่ ว่ั ขณะ จากนัน้ จงึ รบี หยบิ โทรศพั ทม์ อื ถอื ขน้ึ มา กดเปิด กลอ้ งบนั ทกึ วดิ โี อ ซสู อื เยวย่ ังคงแนบชดิ อยกู่ บั รา่ งของฉนิ โมห่ านพลางพมึ พําถงึ ความ นอ้ ยเนอ้ื ตํา่ ใจของเธอ แตเ่ สยี งของเธอเบาขน้ึ เรอื่ ยๆ ออ่ นแรงลงเรอ่ื ยๆ สดุ ทา้ ยก็หลับไปในออ้ มกอดเขา “ฉนิ โมห่ าน” วนิ าทที ช่ี ายหนุ่มอมุ ้ ซสู อื เยวล่ กุ ขน้ึ มานัน้ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นขมวดคว้ิ ลกุ ขน้ึ มาขวางเขาเอาไว ้ “ตอบคําถามฉันขอ้ หนง่ึ ไดม้ ัย้ คะ” ฉนิ โมห่ านหยดุ ชะงกั นัยนต์ าลกึ ลํ้าทมี่ องไมเ่ ห็นกน้ บงึ้ คนู่ ัน้ จับจอ้ ง อยทู่ เ่ี ธอ “วา่ มา” “เมอ่ื กส้ี อื เยวบ่ อกวา่ คณุ เป็ นคนใสใ่ จกบั ความรสู ้ กึ ”

“ฉันก็เชอื่ วา่ คณุ เป็ นคนทใี่ หค้ วามสําคญั กบั ความรสู ้ กึ ผหู ้ ญงิ คนนัน้ สําคญั กบั คณุ มากในตอนนัน้ คณุ ไมอ่ าจลมื เธอไดง้ า่ ยๆ ฉันก็เขา้ ใจ ” “แตว่ า่ คณุ บอกฉันไดไ้ หมวา่ ในใจของคณุ ซสู อื เยวก่ บั ผหู ้ ญงิ คนนัน้ ตกลงวา่ ใครสําคญั กวา่ กนั ?” ชายหนุ่มลังเลอยคู่ รหู่ นง่ึ มมุ ปากยกขนึ้ ยม้ิ ออ่ นๆ “สําคญั ทงั้ คู่” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นยังคงขวางอยดู่ า้ นหนา้ เขา “คณุ รวู ้ า่ คําตอบทฉี่ ัน ตอ้ งการไมใ่ ชค่ ําตอบน้ี” “ผมก็ไมแ่ น่ใจ” ฉนิ โมห่ านขมวดควิ้ “ในเมอื่ พวกเธอก็ไมไ่ ดอ้ ยใู่ นชว่ งระยะเวลา เดยี วกนั และก็ไมเ่ คยปรากฏตวั ขา้ งกายผมพรอ้ มกนั มากอ่ น ผมจงึ ไมส่ ามารถตดั สนิ ใจไดว้ า่ ใครสําคญั กวา่ กนั ” “แตผ่ มรบั ประกนั ไดว้ า่ ” ชายหนุ่มสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ น้ําเสยี งทมุ ้ ตํา่ เหมอื นกําลงั สาบานวา่ “สําหรบั ในใจผม สถานะของซสู อื เยวไ่ มไ่ ดด้ อ้ ยไปกวา่ เฉนิ เชยี่ น ” พดู จบ เขากอ็ มุ ้ ซสู อื เยวอ่ อ้ มอยา่ งออ่ นโยนเดนิ ออ้ มผา่ นฟ๋ เู ชยี น เชยี น และจากไป

ฟ๋ เู ชยี นเชยี นยนื อง้ึ อยกู่ บั ที่ ไมไ่ ดส้ ตอิ ยพู่ กั ใหญ่ “ทกุ ทา่ น” หลังจากทฉี่ นิ โมห่ านจากไปแลว้ ไป๋ ล่ัวก็เดนิ เขา้ มาจากดา้ นนอก “คณุ ชายของผมแจง้ วา่ ทกุ ทา่ นในวนั นเ้ี ป็ นนักแสดงทลี่ งทะเบยี นไว ้ กบั ทมี งานกองถา่ ย” “ถา้ หลงั จากพรงุ่ นท้ี กุ คนทําเหมอื นไมม่ อี ะไรเกดิ ขน้ึ อยา่ งนัน้ ตระกลู ฉนิ ของพวกเราก็จะรบั ประกนั วา่ นักแสดงทกุ คนในกองถา่ ยจะ เจรญิ กา้ วหนา้ ” “แตถ่ า้ มวี นั หนง่ึ เรอ่ื งในวนั นถี้ กู เปิดเผยขน้ึ มา เชน่ นัน้ ไมว่ า่ ใครหนา้ ไหนตําแหน่งอะไร กจ็ ะหมดหนทางกา้ วหนา้ มแี ตเ่ สยี กบั เสยี เทา่ นัน้ ” “ไดโ้ ปรดเชอื่ วา่ ตระกลู ฉนิ ของพวกเรามคี วามสามารถทดี่ งึ รัง้ ทกุ ทา่ น ขนึ้ มา และกย็ งิ่ มคี วามสามารถทผี่ ลักลงไปจากแทน่ บชู า” บรรดานักแสดงภายในหอ้ งมองหนา้ กนั มองกนั ไปมา ลว้ นไมก่ ลา้ พดู อะไร ทเี่ มอื งหรง ตระกลู ฉนิ มคี วามยง่ิ ใหญ่ ตระกลู ฉนิ มอี ํานาจเหนอื ใคร

ฉนิ โมห่ านก็คอื ประมขุ ของอาณาจักรตระกลู ฉนิ น้ี ประมขุ ทท่ี ําให ้ ผคู ้ นหวาดกลวั มากทสี่ ดุ เขาเกง่ กาจมากแคไ่ หน ลกึ ลบั มากเทา่ ไหรห่ รอื ? ถา้ ไมใ่ ชเ่ พราะเรอื่ งของซสู อื เยวถ่ กู แฉออกมา คนเมอื งหรง 99% ตา่ งก็ไมร่ วู ้ า่ ผชู ้ ายคนนห้ี นา้ เป็ นอยา่ งไร! ผา่ นไปพกั ใหญ่ มคี นผหู ้ นง่ึ ทา่ มกลางฝงู ชนเอย่ ปากอยา่ งตวั สนั่ งันงกวา่ “ทา่ นชายฉนิ ไดโ้ ปรดวางใจ จะ…จะไมม่ ใี ครพดู ถงึ เรอ่ื งใน คนื นอ้ี อกไปแน่นอนครับ” พอเขาพดู ประโยคนอ้ี อกไป ทว่ั ทงั้ หอ้ งกม็ เี สยี งรบั ประกนั ดงั ขน้ึ ระงม …… ปลายสดุ ทางเดนิ ระเบยี งของโรงแรม หนา้ ตา่ งถกู เปิดอยู่ ลมเย็นยะเยอื กในยามคํา่ คนื พัดเขา้ มาจากนอกหนา้ ตา่ ง เหลยี งหยซู ิ นมองภาพฉนิ โมห่ านทอี่ มุ ้ ซสู อื เยวข่ น้ึ รถทชี่ นั้ ลา่ ง มมุ ปากก็กระตกุ เป็ นรอยยมิ้ ออ่ นๆ “เจา้ ชายแหง่ วงการบนั เทงิ จี้ คณุ ดสู วิ า่ คนเขารกั กนั ขนาดไหน” “ดว้ ยรปู รา่ งหนา้ ตาอยา่ งคณุ อยากจะหาผหู ้ ญงิ แบบไหนหาไมไ่ ด ้ เหรอ ทําไมตอ้ งแยง่ ชงิ กบั ทา่ นชายฉนิ ”

ตอนท่ี 160 ตอ่ ไปจะไมด่ มื่ เหลา้ แลว้ จห้ี นานเฟิงเงยหนา้ มองไปยงั เมอื งทอี่ ยภู่ ายใตท้ อ้ งฟ้ายามคํา่ คนื ไกลๆ มมุ ปากยกขนึ้ เป็ นรอยยม้ิ เยาะ “ผมไมไ่ ดค้ ดิ จะยอ้ื แยง่ กบั เขา” “หรอื จะพดู วา่ ผมไมไ่ ดค้ ดิ จะแยง่ ชงิ อะไรกบั ใครทงั้ นัน้ ” พดู พลาง เขากห็ นั หนา้ มา แววตาดอ้ื รนั้ “สง่ิ ทผี่ มสนใจ คอื ผม ตอ้ งการหรอื ไม่ ชอบหรอื ไมช่ อบ” “ตอนนผ้ี มแน่ใจแลว้ วา่ ผมตอ้ งการซสู อื เยว่ ชอบซสู อื เยว่” “ดงั นัน้ ไมส่ นใจวา่ อกี ฝ่ ายคอื ฉนิ โมห่ านหรอื หานโมฉ่ นิ สง่ิ ทผี่ มควร แยง่ ชงิ ผมกจ็ ะพยายามแยง่ ชงิ กลบั มา” มองดสู ายตาของเขา เหลยี งหยซู นิ ขมวดควิ้ “แตว่ า่ เจา้ ชายแหง่ วงการบนั เทงิ จี้ ฉันไดย้ นิ วา่ …คณุ ก็มคี หู่ มนั้ คหู่ มายอยแู่ ลว้ ใชม่ ัย้ คะ” “ฉันแคค่ ดิ วา่ ในเมอ่ื คณุ มกี ารหมนั้ หมายแลว้ ซสู อื เยวก่ ม็ ที า่ นชาย ฉนิ กค็ วรจะ….” “การหมนั้ หมายนัน้ มกี เ็ หมอื นไมม่ ี” ผหู ้ ญงิ คนนัน้ ทหี่ มนั้ หมายกบั เขา จนตอนนย้ี ังสาบสญู ไมร่ ชู ้ ะตากรรม

เธออาจจะแตง่ งานแลว้ หรอื อาจจะตายไปตงั้ นานแลว้ เขาไมส่ ามารถใหผ้ หู ้ ญงิ คนหนงึ่ ทไ่ี มร่ เู ้ ป็ นหรอื ตายมายดึ ตดิ อยกู่ บั ตําแหน่งวา่ ทภ่ี รรยาของเขาเอาไวต้ ลอด ชายหนุ่มกม้ มองดโู ทรศพั ทม์ อื ถอื “ผมเคยถามผกู ้ ํากบั เฉงิ แลว้ การ ถา่ ยภาพยนตรเ์ รอ่ื งนยี้ ังมเี วลาอกี สองสปั ดาหค์ รง่ึ ” “หลังจากเสร็จสน้ิ งานน้ี ผมวางแผนวา่ จะกลับบา้ นสกั ครัง้ เพอื่ ยกเลกิ การหมนั้ หมาย” พดู จบ เขากห็ มนุ ตวั เหลอื บมองเหลยี งหยซู นิ “รวู ้ า่ ตวั ผมมกี ารหมัน้ หมายอยู่ ดทู า่ สถานะของคณุ เหลยี ง กค็ งไมธ่ รรมดานะครบั ” เหลยี งหยซู นิ ยมิ้ แตไ่ มพ่ ดู อะไร “ฉันถอื วา่ มคี วามเกยี่ วขอ้ งกบั วา่ ที่ ภรรยาของคณุ คนนัน้ นดิ หน่อย แตเ่ ป็ นแคญ่ าตหิ า่ งๆ ” พดู จบ เธอกบ็ ดิ ขเี้ กยี จ “ดทู า่ คงจะไมส่ ามารถเป็ นญาตทิ เี่ กยี่ วดอง กบั เจา้ ชายแหง่ วงการบนั เทงิ จไ้ี ดแ้ ลว้ ” จหี้ นานเฟิงกระตกุ ยม้ิ ทร่ี มิ ฝี ปาก “ไมว่ า่ สดุ ทา้ ยแลว้ ซสู อื เยวจ่ ะเลอื ก ใคร……” เขากจ็ ะพยายามทําทกุ อยา่ ง เพอ่ื สงิ่ ทต่ี นเองชอบ

…… เชา้ ตรวู่ นั ตอ่ มา ซสู อื เยวต่ นื่ ขนึ้ มาทค่ี ฤหาสนต์ ระกลู ฉนิ เธอลมื ตา มองดเู พดานทคี่ นุ ้ ตา ทงั้ หวั ตอื้ ไปเล็กนอ้ ย เมอื่ คนื เธอ…ไมใ่ ชว่ า่ กลบั ไปทโ่ี รงแรมแลว้ เหรอ ทําไมถงึ ตนื่ ขนึ้ มาทห่ี อ้ งนอนของเธอกบั ฉนิ โมห่ านไดล้ ะ่ เธอทะลมุ ติ เิ หรอ ละเมอเหรอ “หมา่ ม๊ดี ม่ื จนเมาแลว้ ” ตอนทหี่ ญงิ สาวคดิ ยังไงกค็ ดิ ไมอ่ อกอยนู่ ัน้ กม็ เี สยี งเย็นของเด็กนอ้ ย ดงั ขนึ้ ขา้ งหเู ธอ ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ รบี ลกุ ขนึ้ จากเตยี งมานั่ง บนพรมในหอ้ งนอน ซงิ หยนุ ถอื หนังสอื นั่งเฝ้ าเธออยบู่ นมา้ น่ังตวั เล็ก เด็กนอ้ ยยังคงอา่ นหนังสอื ตอ่ ไปไมไ่ ดเ้ งยหนา้ ขน้ึ มา “หมา่ ม๊มี าอยู่ ทนี่ ไี่ ด ้ กเ็ พราะหมา่ ม๊ดี ม่ื จนเมาแลว้ แดด๊ ดก้ี เ็ ลยอมุ ้ หมา่ ม๊กี ลับมา”

“เมอ่ื คนื หมา่ ม๊กี อดแดด๊ ดร้ี อ้ งไหท้ งั้ คนื บอกวา่ แดด๊ ดไี้ มช่ อบหมา่ ม๊ ี ” ซสู อื เยว่ “………” เธอรบี เอามอื วางบนแกม้ แดงทงั้ สองขา้ ง “ลกู พดู โกหกเป็ นแลว้ เหรอ เนย่ี ” มอื ของซงิ หยนุ ทกี่ ําลงั จะเปิดหนา้ หนังสอื คอ่ ยๆชะงัก หลังจากผา่ นไปพกั ใหญ่ เดก็ นอ้ ยก็หยบิ โทรศพั ทอ์ อกมา “มาท่ี หอ้ งนอนใหญส่ ”ิ ปลายสายนัน้ มเี สยี งทไี่ มเ่ ตม็ ใจนักของซงิ เฉนิ “มอี ะไรครับพี่ ผมกบั ซงิ กวงกําลงั เลน่ วา่ วกนั อยนู่ ะ” “หมา่ ม๊บี อกวา่ พโ่ี กหก บอกวา่ เมอ่ื คนื ไมไ่ ดด้ ม่ื จนเมาจนนอนกอด แดด๊ ดรี้ อ้ งไหท้ งั้ คนื ” ซงิ เฉนิ “ไดค้ รับพ่ี ผมจะกลับไปเดย๋ี วน้ี” ซสู อื เยว่ “……….” เธอไอแหง้ ๆ “ลกู ใหซ้ งิ เฉนิ กลบั มาทําไม” “ใหห้ มา่ ม๊ดี หู ลกั ฐาน”

เด็กนอ้ ยวางโทรศพั ทม์ อื ถอื ลง “เมอ่ื คนื พอ่ ใหพ้ วกเราเกบ็ หลักฐาน เอาไว ้ รอใหแ้ มต่ นื่ มาคอ่ ยใหแ้ มด่ ู” ซสู อื เยว่ “…….” “นเ่ี ป็ นความคดิ ของพอ่ ลกู เหรอ” “อมื ” ซงิ หยนุ ยกั ไหล่ “แดด๊ ดบี้ อกวา่ ถา่ ยวดิ โี อตอนทห่ี มา่ ม๊บี า้ ระหํา่ ใน ตอนสาวๆ เอาไว ้ รอจนตอนแกค่ อ่ ยเอาออกมาหวั เราะเยาะหมา่ ม๊ ี ” ซสู อื เยว่ “…….” ผชู ้ ายคนนท้ี ําไมรา้ ยกาจแบบน้ี เธอเมม้ ปาก กําลงั จะบอกวา่ เธอไมอ่ ยากดู คําพดู มาถงึ ขา้ งปาก แลว้ แตก่ ลบั หยดุ ชะงัก ถา้ เธอบอกวา่ ไมด่ ู ดว้ ยความฉลาดระดบั ซงิ หยนุ และซงิ เฉนิ จะตอ้ ง ไมใ่ หเ้ ธอมโี อกาสไดส้ มั ผัสวดิ โี อนเ้ี ลยแมแ้ ตป่ ลายเล็บ อยา่ งนัน้ เธอจะมโี อกาสลบทง้ิ ไดอ้ ยา่ งไร

เธอไมอ่ ยากใหพ้ วกเขาเกบ็ วดิ โี อนเี้ อาไวเ้ พอื่ มาหวั เราะเยาะเธอตอน แกจ่ รงิ ๆ! คดิ มาถงึ ตรงน้ี หญงิ สาวมองซงิ หยนุ พลางยมิ้ อยา่ งเขนิ ๆ “ซงิ เฉนิ จะกลับมาเมอ่ื ไหร่” “5นาท”ี เด็กนอ้ ยนั่งพงิ บนมา้ น่ัง เอย่ ปากอยา่ งจรงิ จังวา่ “พวกเขาไปเลน่ วา่ ว กนั ทสี่ วนดอกไมห้ ลงั บา้ นครับ จากสวนหลงั บา้ นมาทว่ี ลิ ลา่ ตอ้ งใช ้ เวลาสองนาท”ี “เก็บวา่ วหนงึ่ นาที ขน้ึ ชนั้ บนหนง่ึ นาที” “แลว้ กย็ งั มอี กี หนงึ่ นาที ทซี่ งิ เฉนิ และซงิ กวงโตเ้ ถยี งกนั ” ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ เชอ่ื ครงึ่ ไมเ่ ชอื่ ครง่ึ ในคําพดู ของซงิ หยนุ เธอคดิ วา่ ซงิ หยนุ ฉลาดมากพอและกม็ เี หตผุ ลมากพออกี ดว้ ย แตเ่ รอื่ งของเวลานี้ เขาไมส่ ามารถคาดการณ์ไดแ้ มน่ ยําขนาดนัน้ แตเ่ รอื่ งทค่ี าดไมถ่ งึ ก็คอื … หา้ นาทตี อ่ มา ประตหู อ้ งนอนก็ถกู คนผลักเปิดแลว้ จรงิ ๆ ซสู อื เยวเ่ หลอื บมองดเู วลาตามสญั ชาตญาณ ระยะเวลาหา่ งหลงั จาก ทซ่ี งิ หยนุ วางสายหา้ นาทพี อดี

…..ซงิ หยนุ เดก็ คนนเ้ี ป็ นปีศาจเหรอ “หมา่ ม๊!ี ” “คณุ นา้ ซ!ู ” ซงิ เฉนิ และซงิ กวงสองเด็กนอ้ ยผลักประตเู ขา้ มา นั่งลงขา้ งซงิ หยนุ ซา้ ยคนขวาคน เด็กสามคนนั่งเรยี งเป็ นแถว ทําใหจ้ ๆู่ ซสู อื เยวเ่ กดิ ความรสู ้ กึ วา่ พวก เขาเป็ นแฝดสามขนึ้ มาทนั ที พักหนง่ึ เธอกส็ า่ ยหนา้ ชว่ งนเ้ี ธอหวั สมองเลอะเลอื นแลว้ จรงิ ๆ ซงิ หยนุ และซงิ เฉนิ เป็ นลกู ชายของเฉนิ เชยี่ น ซงิ กวงเป็ นลกู สาวบญุ ธรรมทจี่ ห้ี นานเฟิงเก็บมาจากบา้ นเด็กพรา้ า พวกเขาจะมคี วามเกย่ี วขอ้ งกนั ไดอ้ ยา่ งไร “หมา่ ม๊ ”ี ซงิ เฉนิ ยม้ิ เจา้ เลห่ ห์ ยบิ แท็บเล็ตออกมา หาวดิ โี อ กดป่ มุ เลน่ วดิ โี อ “หมา่ ม๊ดี !ู ”

ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ มองไปยังหนา้ จอ… ในวดิ โี อ เธอถกู อมุ ้ อยใู่ นออ้ มอกฉนิ โมห่ าน สองมอื ของเขากําแน่น รอ้ งไหน้ ้ําตาเป็ นสายฝน “คณุ ไมช่ อบฉันฮอื ๆๆๆ!” “สําหรับคณุ แลว้ ฉันไมส่ ําคญั !” “ฉันน่าสมเพชจงั แตง่ งานครงั้ แรก กต็ อ้ งเจอกบั สามที ไ่ี มม่ ฉี ันอยใู่ น ใจ!” “ครัง้ หนา้ ….ครัง้ หนา้ ฉันจะตอ้ งดใู หด้ ๆี กอ่ นแลว้ ฮอื ๆๆๆๆ!” เสยี งครํ่าครวญของหญงิ สาวดงั ออกมาจากแท็บเล็ต ตะเบง็ เสยี ง แหลมมากขน้ึ สดุ ทา้ ยเสยี งก็แหบพรา่ เลย ซสู อื เยว่ “…….” เธอแทบจะทนไมไ่ หวทจ่ี ะมดุ หนา้ แทรกแผน่ ดนิ หนไี ป จะตใี หต้ ายเธอกไ็ มอ่ ยากทจี่ ะยอมรบั วา่ ผหู ้ ญงิ คนนค้ี อื เธอ! เธอรมู ้ าตลอดวา่ ตนเองคอออ่ น แตเ่ ธอไมร่ วู ้ า่ ตนเองเวลาดมื่ จนเมาแลว้ ….เครอ่ื งดมื่ แอลกอฮอลน์ ่ี มนั แยข่ นาดนเี้ ลยเหรอ

“ซงิ เฉนิ ปิดเถอะ” เธอเอย่ อยา่ งขนหวั ลกุ ซงิ เฉนิ ก็ปิดอยา่ งเชอื่ ฟัง “หมา่ ม๊ ี ตอ่ ไปไมต่ อ้ งดม่ื เหลา้ แลว้ นะครบั !” “ไดๆ้ ๆ ไมด่ มื่ ๆๆ ไมด่ ม่ื แลว้ !” ตใี หต้ ายเธอกไ็ มด่ ม่ื แลว้ ! ชา่ งน่าขายหนา้ เหลอื เกนิ ! เธอเตรยี มจะลบวดิ โี อทงิ้ พอเงยหนา้ กส็ บตาเขา้ กบั ดวงตาทแ่ี ฝงดว้ ยความรอยยมิ้ บรสิ ทุ ธไิ์ ร ้ เดยี งสาสามคนู่ ัน้ ซสู อื เยว่ “…….” หลังจากดวู ดิ โี อทตี่ นเองทําเรอ่ื งน่าอบั อายพรอ้ มกบั พวกเขาสามคน แลว้ ซสู อื เยวก่ ็….ไมอ่ ยากพดู คยุ กบั พวกเขาสกั เทา่ ไหร่ เวลานเ้ี อง โทรศพั ทม์ อื ถอื ของเธอกส็ ง่ เสยี งดงั ขน้ึ มาพอดี หญงิ สาวเหลอื บมองไปทโ่ี ทรศพั ทม์ อื ถอื เป็ นขอ้ ความจากฟ๋ เู ชยี น เชยี น

“สอื เยว่ แกตน่ื แลว้ หรอื ยัง” เธอรบี หยบิ โทรศพั ทม์ อื ถอื ขนึ้ มาตอบขอ้ ความกลบั กระแอมในคอ เบาๆ “พวกเธอสามคนออกไปเถอะ หมา่ ม๊จี ะตอบขอ้ ความกลับเพอ่ื น ของหมา่ ม๊แี ลว้ ” ซงิ หยนุ ซงิ เฉนิ ซงิ กวงสบตากนั ลกุ ขน้ึ ยนื พรอ้ มกนั คนหนง่ึ เก็บแทบ็ เล็ต คนหนง่ึ ถอื กระโปรงอยู่ คนหนงึ่ กอดหนังสอื เอาไว ้ “พวกเราออกไปแลว้ นะครบั !” “ออกไปออกไปเถอะ!” ซสู อื เยว่ หยบิ โทรศพั ทม์ อื ถอื มองพวกเขาพลางยม้ิ ออ่ นๆ ถอน หายใจอยา่ งโลง่ อกในใจ เธอตอ้ งใจเย็น “ใชแ่ ลว้ หมา่ ม๊ ”ี ตอนทเี่ ดนิ มาถงึ ประตู จๆู่ ซงิ เฉนิ ก็ทําทา่ ทางเหมอื นนกึ อะไรขนึ้ ได ้ “วดิ โี อนห้ี มา่ ม๊จี ะลบทงิ้ ไปแลว้ ก็ไมม่ ปี ระโยชน์ เพราะแดด๊ ดมี้ บี นั ทกึ สํารองไวแ้ ลว้ ครบั ”

ซสู อื เยว่ “…….” ประตปู ิดลง ซสู อื เยวล่ ม้ ตวั ลงบนเตยี งอยา่ งกลมุ ้ ใจ ในใจก็ยังรสู ้ กึ โชคดอี ยู่ ยงั ดี ทที่ ําเรอ่ื งน่าขายหนา้ ตอ่ หนา้ ฉนิ โมห่ าน ไมไ่ ดไ้ ปทําเรอ่ื งพวก นัน้ ตอ่ หนา้ ทมี งานกองถา่ ย มฉิ ะนัน้ ตอ่ ไปเธอจะไปกองถา่ ยอกี ไดอ้ ยา่ งไร เวลาน้ี มขี อ้ ความจากฟ๋ เู ชยี นเชยี นสง่ มาอกี เป็ นวดิ โี อ หญงิ สาวขมวดคว้ิ เล็กนอ้ ย ในวดิ โี อ เธอนั่งอยขู่ า้ งๆ ทมี งานกองถา่ ยทงั้ หมด กอดขวดเหลา้ รอ้ งไหน้ ํ้าตาไหลพราก “ฉนิ โมห่ าน เขาไมร่ ักฉัน!” ซสู อื เยว่ “…….” ตอนที่ 161 เธอจะตอ้ งขอโทษอยแู่ ลว้