สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ1501-2000

ถา้ ซสู อื เยวก่ บั จห้ี นานเฟิงกจ็ ับฉลากดว้ ยละ่ ก็ พวกเขากจ็ ะเหลอื โอกาสทจี่ ะไดพ้ ักหอ้ งใหญม่ ากขน้ึ ! ผกู ้ ํากบั เฉงิ ยน่ คว้ิ ออกมา มองซสู อื เยวก่ บั จห้ี นานเฟิงไปอยา่ งกระอกั กระอว่ น “ทงั้ สองคน…” “ชา่ งเถอะ” ซสู อื เยวแ่ สยะรมิ ฝี ปากออกมาจางๆ “ไมต่ อ้ งจบั ฉลากก็ได ้ ใหฉ้ ันไป เถอะ” ในความหมายของคําพดู ทหี่ ยางชงิ โยวตอ้ งการสอ่ื ออกมาก็คอื เธอ กบั จห้ี นานเฟิงในฐานะทเ่ี ป็ นตวั หลัก ไมค่ วรจะไดร้ ับสทิ ธพิ เิ ศษ งนั้ เธอกจ็ ะไมท่ ําตวั พเิ ศษ เธอไปพกั เองก็จบ เพยี งแคส่ ภาพแวดลอ้ มของทพ่ี ักมนั ไมค่ อ่ ยดนี ักเทา่ นัน้ เอง เธอยัง พอทนได ้ เธอนัน้ ขนาดโรงพยาบาลจติ เวชก็เคยอยมู่ ากอ่ น ยง่ิ ไมต่ อ้ งพดู ถงึ บา้ นดนิ เล็กๆนเ่ี ลย? คดิ มาถงึ ตรงนแี้ ลว้ เธอก็เดนิ ไปตรงหนา้ จหี้ นานเฟิง ดงึ กระเป๋ า เดนิ ทางของตวั เองมาพลาง หนั หนา้ ไปมองเจา้ ของบา้ นไปพลาง “อยทู่ ไี่ หนคะ?”

“ฉันไปกบั เธอดว้ ย” จห้ี นานเฟิงยน่ ควิ้ ออกมา ไมป่ ลอ่ ยใหซ้ สู อื เยวไ่ ดเ้ อากระเป๋ าเดนิ ทาง ไป มอื หนง่ึ เขากล็ ากกระเป๋ าเดนิ ทางของเขา สว่ นอกี มอื หนง่ึ กล็ ากของ เธอ “ไปกนั เถอะ” คําพดู ของชายหนุ่ม ไมเ่ พยี งแตจ่ ะทําใหซ้ สู อื เยวต่ น่ื ตกใจออก มาแลว้ แตย่ งั ทําใหท้ กุ คนในทแี่ หง่ นัน้ พากนั ตกใจออกมาดว้ ย เชน่ กนั เหลยี งหยซู นิ รบี พงุ่ เขา้ มาขวางเขาเอาไว ้ “ชา่ ง…ชา่ งมนั ไปเถอะ?” “ฉันไปเป็ นเพอื่ นสอื เยวก่ ็พอ คณุ …” “ไมใ่ ชว่ า่ ทนี่ ่ันมสี องหอ้ งหรอกเหรอ?” จหี้ นานเฟิงเลกิ ตาขน้ึ มองเหลยี งหยซู นิ ไปนง่ิ ๆ “กไ็ มใ่ ชว่ า่ จะพกั อยู่ ดว้ ยกนั เสยี หน่อย” เจา้ ของบา้ นทอี่ ยขู่ า้ งๆก็รบี เสรมิ ทพั เขา้ มนั ที “ใชแ่ ลว้ ๆ” “สองหอ้ งเป็ นหอ้ งทอี่ ยตู่ รงกนั ขา้ มกนั ไมไ่ ดเ้ ชอ่ื มเขา้ ดว้ ยกนั ! ” “งนั้ ก็เอาแบบนแ้ี หละ”

จห้ี นานเฟิงกวาดสายตามองเหลา่ นักแสดงทอี่ ยโู่ ดยรอบไปอยา่ ง เย็นชา “ในเมอ่ื ทกุ ทา่ นไมย่ อมไปพกั ขา้ งนอกกนั งนั้ ผมกบั ซสู อื เยว่ ไปเอง” “ตวั หลกั ชายหญงิ ตา่ งกไ็ มอ่ ยทู่ น่ี ก่ี นั พอดี ทกุ คนก็สามารถเลอื ก ตามใจชอบกนั ไดเ้ ลย” ตอนท่ี 181 นางฟ้ าในใจของใครบางคน จห้ี นานเฟิงเข็นกระเป๋ าเดนิ ทางของซสู อื เยวอ่ อกจากเกสเฮา้ ส์ แลว้ เดนิ ไปยงั บา้ นหลงั เตยี้ ทเ่ี จา้ ของบา้ นชบ้ี อก ซสู อื เยวท่ ําอะไรไมไ่ ด ้ ทําไดเ้ พยี งเดนิ ตามไปอยา่ งเงยี บ ๆ \"ฉันไป……\" ภายในรถทอ่ี ยดู่ า้ นนอกโรงแรม ไป๋ ลว่ั จอ้ งมองซสู อื เยวท่ ต่ี ามจห้ี นาน เฟิงเขา้ ไปในบา้ นหลงั เตย้ี ดว้ ยความตกใจ\"คณุ ชายครบั น่ี …\" ภายในหลังคาของรถkiaตํา่ จนเหมอื นกบั ทอ้ งฟ้าทงั้ ผนื กําลงั กดทบั ลงมา

ฉนิ โมห่ านขมวดควิ้ จอ้ งมองไปยังทศิ ทางทซี่ สู อื เยวก่ บั จหี้ นานเฟิง จากไป ควิ้ ของเขาก็ขมวดหนักยง่ิ กวา่ เดมิ คนทงั้ กองถา่ ยนัน้ พักอยใู่ นเกสตเ์ ฮาส์ มแี ตส่ องคนนเ้ี ทา่ นัน้ ทไ่ี ดพ้ กั ในบา้ นหลงั เตย้ี ดา้ นขา้ งน่ัน นม่ี นั หมายความวา่ ยงั ไง ไมต่ อ้ งบอกก็รู ้ เสน้ เลอื ดบนหนา้ ผากของชายหนุ่มเตน้ ตบุ ๆขนึ้ มา\"ไปหาเจา้ ของ บา้ น\" “ผมก็จะเขา้ ไปอยใู่ นบา้ นหลงั นัน้ เหมอื นกนั ” ไป่ ลวั่ ชะงกั จากนัน้ เงยหนา้ ขน้ึ เหลอื บมองไปยงั บา้ นหลงั เล็กๆเกา่ ๆ นัน้ \"คณุ ชายครบั ผมวา่ อยา่ ดกี วา่ ครับ……\" “บา้ นหลังนัน้ ทรดุ โทรมเกนิ ไป คณุ ทอี่ ยใู่ นระดบั ทสี่ งู ขนาดนี้ ……” เขายังไมท่ นั ไดพ้ ดู จบ ฉนิ โมห่ านก็เหลอื บมองมาทเี่ ขา ไป่ ลั่วหยดุ พดู ไปอยา่ งเชอื่ ฟัง “ผมจะไปเดย๋ี วนเ้ี ลยครบั !” สบิ นาทตี อ่ มา ไป่ ลวั่ กลับทร่ี ถอยา่ งรบี รอ้ น \"เจา้ ของบา้ นบอกวา่ ที่ นั่นยังพกั ไดอ้ กี คนครับ!\" “ผมเองก็ถามมาแลว้ ”

เขาดมื่ นํ้าไปพักหายใจไป แลว้ อธบิ ายใหฉ้ นิ โมห่ านฟังวา่ “สมาชกิ ในกองมามากกวา่ หอ้ งทจี่ องไวอ้ กี 2 คน และไมม่ นี ักแสดงคนไหน เต็มใจทจ่ี ะออกไปพกั ขา้ งนอก” “บางทภี รรยาของผมอาจจะอารมณ์ไมด่ จี ากขา่ วเมอ่ื คนื นกี้ ไ็ ด ้ เธอ เสนอตวั ออกไปพกั ขา้ งนอก แตจ่ หี้ นานเฟิงนั่นก็ตามไปอยา่ งหนา้ ไม่ อาย!” หลังพดู จบ ไป๋ ลัว่ ก็แอบสงั เกตสหี นา้ ของฉนิ โมห่ านอยา่ งระมัดระวงั จากทางกระจกมองหลัง “คณุ ชายครบั ตอ้ งเชอ่ื มัน่ วา่ คณุ นายกบั คน แซจ่ นี้ ่ันไมไ่ ดม้ อี ะไรกนั !” ฉนิ โมห่ านเหลอื บมองเขาอยา่ งอวบหนง่ึ \"จําเป็ นตอ้ งใหค้ ณุ มาเตอื น ดว้ ยเหรอ?\" ผหู ้ ญงิ ของเขา เขาจะไมเ่ ขา้ ใจไดย้ ังไง? เธอก็แคโ่ กรธเขาเทา่ นัน้ \"จห้ี นานเฟิงทพ่ี กั อยใู่ นบา้ นเตยี้ นัน้ ไดอ้ ยตู่ รงขา้ มกบั คณุ นายครับ แต่ เจา้ ของบา้ นบอกวา่ คณุ สามารถพกั หอ้ งขา้ งๆของคณุ นายไดค้ รับ\" \"เพอ่ื นบา้ นนัน้ ถกู คนั่ แคก่ ําแพงชนั้ เดยี ว แตห่ อ้ งตรงขา้ มถกู คน่ั ดว้ ย โถงทางเดนิ เราอยใู่ กลก้ วา่ ก็ตอ้ งไดเ้ ปรยี บกวา่ อยแู่ ลว้ ครับ!\"

ฉนิ โมห่ านพยักหนา้ เบา ๆ รับกญุ แจทไ่ี ป๋ ล่วั ยนื่ ใหอ้ ยา่ งสงา่ งาม \"ไป กนั เถอะ\" พฤตกิ รรมและสายตาของเขาดเู ย็นชา แตฝ่ ี เทา้ ทเ่ี ดนิ เขา้ ไปในบา้ น เตยี้ นัน้ กลบั ดเู รง่ รบี กย็ ังทรยศตอ่ ความรอ้ นรนของเขาอยดู่ ี ไป่ ล่ัวถอนหายใจแลว้ รบี ยกกระเป๋ าสมั ภาระเดนิ ตามเขา้ ไป …… หลังจากทจี่ ห้ี นานเฟิงเอากระเป๋ าเดนิ ทางของซสู อื เยวส่ ง่ ไปทห่ี อ้ ง ของเธอ เขาก็ออกไปทนั ที ถงึ แมว้ า่ เขาจะมใี จใหเ้ ธอ แตเ่ ขาก็ยังมคี วามเป็ นสภุ าพบรุ ษุ อยู่ ไมม่ ี ทางทําอะไรผดิ ศลี ธรรมเด็ดขาด หลังปิดประตลู ง ซสู อื เยวก่ พ็ กั หายใจยาวและนอนลงบนเตยี งใหญ่ เมอ่ื คนื อดนอนมาทงั้ คนื วนั นก้ี ็ไดน้ อนในรถไปชว่ งเชา้ ตอนนี้ เธอ รสู ้ กึ แคค่ อและไหลน่ ัน้ กําลงั ปวดเมอ่ื ยมากเทา่ คงเป็ นเพราะเมอื่ เชา้ นอนผดิ ทา่ แน่ๆ

นอนอยบู่ นเตยี งทแ่ี สนนุ่ม หลังจากทเ่ี ธอหยบิ มอื ถอื ขน้ึ มาสง่ ขอ้ ความรายงานตวั กบั เดก็ ๆทงั้ สองแลว้ เธอก็ตงั้ ใจจะมองดไู ปท่ี เพดานแลว้ เขา้ นอนทนั ที “ตมู ตมู ตมู …” “ตมู ตมู ตมู …” ทนั ทที เ่ี ธอหลับตาลง ขา้ งๆกม็ เี สยี งทแี่ สบหดู งั ขน้ึ หญงิ สาวขมวดควิ้ เธอลกุ ขนึ้ ดว้ ยความรําคาญแลว้ เดนิ ออกจากหอ้ ง ไป ประตหู อ้ งถัดไปเปิดออกกวา้ ง และเจา้ ของบา้ นกําลงั นั่งทําสายไฟ อยตู่ รงพนื้ ดว้ ยใบหนา้ ทมี่ อมแมม เธอพดู อะไรไมอ่ อก “ทําอะไรอยคู่ ะ่ เนย่ี ?” เจา้ ของบา้ นปาดเหงอ่ื พอเห็นวา่ เป็ นเธอ เขากย็ ม้ิ อยา่ งซอ่ื ตรง “มี เศรษฐคี นหนง่ึ ตอ้ งการเชา่ หอ้ งนค้ี รับ ” “กอ่ นหนา้ นมี้ ันเป็ นหอ้ งเก็บของ ไมม่ ไี ฟฟ้า ผมจงึ จะตอ่ ไฟเขา้ มา ครบั ” ซสู อื เยวห่ มดอะไรจะพดู \"ทนี่ ไี่ มม่ ที อี่ นื่ ใหพ้ ักแลว้ เหรอคะ ?\"

“มคี รบั เกสเฮา้ สข์ องเจา้ อน่ื ใหญก่ วา่ น้ี หรหู รากวา่ นี้ มถี มเถไปครบั ” “ทใี่ หพ้ วกคณุ มาพกั อยทู่ น่ี ี่ เป็ นเพราะในบา้ นของผมนัน้ เหลอื แค่ บา้ นหลังเล็กหลังนเ้ี ทา่ นัน้ แลว้ ครับ” เจา้ ของบา้ นถอนหายใจพรอ้ มกบั พดู วา่ \"ไมร่ จู ้ รงิ ๆ วา่ คนรวยเขาคดิ อะไรกนั มบี า้ นดๆี ใหพ้ กั กไ็ มพ่ กั ยงั ไงกจ็ ะพกั ในหอ้ งเกบ็ ของนใี้ ห ้ ได…้ …\" “แตค่ นๆนดี้ แู ลว้ จะรวยมากจรงิ ๆ เขามคี นขบั รถตามมาดว้ ย คนขบั เอาแตเ่ รยี กเขาวา่ คณุ ชายครับคณุ ครบั ” “รสู ้ กึ วา่ จะเหมอื นกบั พวกคณุ ทมี่ าจากเมอื งหรงดว้ ยนะครับ ฟังจาก ทคี่ นขบั รถพดู เหมอื นเศรษฐคี นนจ้ี ะทําใหภ้ รรยาของเขางอลเขา้ จงึ ตงั้ ใจตามภรรยามา……” “ผชู ้ ายคนนัน้ ดดู มี รี าศี แถมยงั รวยมากดว้ ยรวย ภรรยาของเขาจะเป็ น นางฟ้าทส่ี วยขนาดไปนะ…” ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ และกําลงั จะพดู อะไรออกมา แตม่ อื ถอื ของเธอก็ดงั ขนึ้ กอ่ น เป็ นขอ้ ความจากซงิ เฉนิ

“หมา่ ม๊คี รับ วนั นแี้ ดด๊ ดไ้ี มไ่ ดก้ ลบั บา้ นนะครบั ผมไปถามคณุ ป่ ู พอ่ บา้ นมาแลว้ คณุ ป่ พู อ่ บา้ นกบ็ อกวา่ แดด๊ ดต้ี ามหมา่ ม๊ไี ปแลว้ ครบั ” พอมองดขู อ้ ความบนโทรศพั ท์ รมิ ฝี ปากของซสู อื เยวก่ ไ็ ดม้ รี อยยม้ิ ปรากฏขน้ึ ประกอบกบั สง่ิ ทเ่ี จา้ ของบา้ นพดู เมอ่ื ก้ี เธอก็พอจะเดาไดแ้ ลว้ … นางฟ้าทเ่ี จา้ ของบา้ นพดู ถงึ น่าจะเป็ นตวั เธอนแี่ หละ \"คณุ เจา้ ของบา้ นคะ\" เธอยม้ิ ใหเ้ ขาอยา่ งอารมณ์ดี “ตอนนแี้ ขกคนนัน้ อยทู่ ไ่ี หนเหรอคะ?” เจา้ ของบา้ นชไี้ ปทางแมน่ ้ําเล็กๆทอี่ ยหู่ ลังบา้ นเตยี้ \"ไปรบั โทรศพั ท์ แลว้ ครบั \" ซสู อื เยวเ่ ลกิ ควิ้ ขนึ้ แลว้ มองไปทางแมน่ ้ําเล็กๆนั่น เป็ นไปตามทบี่ อก ในทไ่ี กลๆไดม้ รี า่ งดําๆของคนๆหนง่ึ ยนื อยู่ เธอมองไมช่ ดั เลยเพราะมันอยไู่ กลเกนิ ไปแตเ่ ธอม่ันใจวา่ คนๆนั่นคอื ผชู ้ ายทอี่ ยใู่ นใจของเธอ ไมร่ วู ้ า่ มันตงั้ แตเ่ มอ่ื ไหร่ เธอคนุ ้ เคยกบั เขาถงึ ขนั้ …แคเ่ หน็ แผน่ หลงั ก็ สามารถแยกแยะไดอ้ ยา่ งชดั เจนแลว้

เจา้ ของบา้ นเรม่ิ กวกั แกวง่ เครอื่ งมอื ของเขาอกี ครัง้ \"ไมต่ อ้ งทแลว้ คะ่ \" เธอยมิ้ ออกมาเล็กนอ้ ย “หอ้ งของฉันมไี ฟฟ้า ใหเ้ ขามาอยหู่ อ้ ง เดยี วกบั ฉันก็ไดค้ ะ่ ” เจา้ ของบา้ นหยดุ ชะงกั ไป \"ตะ……แตว่ า่ คณุ เป็ นผหู ้ ญงิ …\" ทนั ใดนัน้ ดวงตาของเขาเป็ นประกายราวกบั วา่ เขาเขา้ ใจอะไร บางอยา่ ง \"คณุ คอื นางฟ้าคนนัน้ เหรอครบั ?\" ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ ขบขนั กบั คําพดู ของเขา \"ไมใ่ ชน่ างฟ้าอะไรซะหน่อย\" \"กแ็ คน่ างฟ้าในดวงใจของใครบางคนเทา่ นัน้ เอง\" หลังจากพดู จบ เธอหนั หลงั และมงุ่ หนา้ ไปทางแมน่ ํ้าเล็กๆ สายลมในชมุ ชนนัน้ คอ่ นขา้ งเย็น ลมเย็นสดชน่ื พัดผา่ นรา่ งกาย ทําใหร้ สู ้ กึ มชี วี ติ ชวี าขนึ้ มา ซสู อื เยวส่ ดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ มองไปยังคนทก่ี ําลังคยุ โทรศพั ทอ์ ยู่ แลว้ เดนิ เขา้ ไปชา้ ๆ ตอนแรกฝี เทา้ ของเธอคอ่ นขา้ งสงบ

แตย่ ง่ิ เธอเขา้ ใกล ้ เธอก็ยงิ่ แน่ใจวา่ ชายคนนัน้ คอื ฉนิ โมห่ านแน่ๆ ความสขุ และความตนื่ เตน้ ทําใหก้ ารกา้ วของเธอไมส่ ามารถสงบได ้ อกี ตอ่ ไป สดุ ทา้ ย หญงิ สาวแทบจะวงิ่ เขา้ ไปหาฉนิ โมห่ านเลยทเี ดยี ว ชายหนุ่มรา่ งใหญเ่ ป็ นสงา่ กําลงั คยุ โทรศพั ทอ์ ยู่ เมอื่ ไดย้ นิ เสยี งฝี ทดี่ งั มาจากเทา้ ขา้ งหลัง เขาขมวดคว้ิ แลว้ หนั หนา้ ไปมองอยา่ งไมร่ ตู ้ วั ชว่ งพระอาทติ ยใ์ กลต้ กดนิ แสงตะวนั สอ่ งกระทบไปบนรอยยมิ้ อนั เจดิ จา้ ของเธอ ทําใหค้ นทเี่ ห็นตอ้ งรสู ้ กึ ใจสน่ั ครหู่ นง่ึ มอื ของชายหนุ่มทถ่ี อื โทรศพั ทต์ อ้ งชะงักไปอยา่ งกะทนั หนั “รอผมกลับไปคอ่ ยวา่ กนั ” หลงั จากพดู ไปอยา่ งเรง่ รบี ชายหนุ่มกว็ างสายไปทนั ที “คณุ มาไดย้ งั ไงครบั ?” มอื ของซสู อื เยวป่ ระสานกนั อยดู่ า้ นหลงั น้ําเสยี งของเธอดมู คี วามสขุ และเขนิ อาย และยงั แฝงความภาคภมู ใิ จอยดู่ ว้ ยเล็กนอ้ ย

พอมองไปทใ่ี บหนา้ ของเธอ ฉนิ โมห่ านก็รสู ้ กึ วา่ การตดั สนิ ใจของเขา ในครัง้ นน้ี ัน้ ถกู ตอ้ งแลว้ ถงึ แมร้ ะหวา่ งทางจะวงิ่ วนุ่ ไปทว่ั ถงึ แมจ้ ะไมไ่ ดพ้ ักผอ่ นดๆี แตใ่ นเวลานี้ รอยยม้ิ ของเธอทําใหเ้ ขารสู ้ กึ วา่ ทกุ อยา่ งทท่ี ํามานัน้ มัน คมุ ้ คา่ ดวงตาทล่ี กึ จนไรก้ น้ ของชายหนุ่มจอ้ งมองมาทเี่ ธอ “แลว้ คณุ คดิ วา่ ยังไงละ่ ครับ?” “ไมใ่ ชว่ า่ คณุ กําลังยงุ่ อยกู่ บั เรอ่ื งบรษิ ัทขา้ มชาตเิ หรอ?” เธอรวู ้ า่ เมอ่ื คนื เขาเหนอื่ ยจากการทํางานลว่ งเวลา เรอื่ งทเ่ี กดิ ขน้ึ วนั นี้ กไ็ มก่ ลา้ บอกเขาใหเ้ ขารู ้ เพราะกลวั จะไปรบกวนเขา \"เสร็จแลว้ ครบั \" “เสร็จแลว้ ไมพ่ กั ผอ่ นเหรอคะ?” “ผมกลัววา่ พอคณุ ไดเ้ หน็ ขา่ วแลว้ จะเขา้ ใจความสมั พนั ธร์ ะหวา่ งผม กบั เยเ่ ชยี นจวิ่ ผดิ ไปครับ ดงั นัน้ ผมจงึ ไมพ่ ักครับ” ทา่ ทางทแ่ี น่วแน่ของชายหนุ่ม ทําใหห้ วั ใจของซสู อื เยวอ่ อ่ นแรง “ดงั นัน้ ……ทคี่ ณุ ไลต่ ามมาถงึ ทนี่ ี่ เป็ นเพราะเรอื่ งนเี้ หรอคะ ?”

\"ใช่ แตก่ ไ็ มใ่ ชท่ งั้ หมดครบั \" \"แลว้ มอี ะไรอกี เหรอคะ?\" \"อกี อยา่ งก็คอื ……\" ชายหนุ่มขําออกมาเบาๆ “ตงั้ แตแ่ ตง่ งานกนั มา นเี่ ป็ นครงั้ แรกเลยทท่ี ่ี รักอยหู่ า่ งจากผมขนาดนี้ ผมจงึ ไมส่ บายใจครับ” ตอนที่ 182เป็ นหว่ งฉนั ขนาดนน้ั เลยหรอ คําพดู ของชายหนุ่มทําใหม้ มุ ปากของซสู อื เยวอ่ ดไมไ่ ดท้ จี่ ะแยม้ ขน้ึ ทา่ มกลางแสงแดดยามเย็น เธอลมื ตาขนึ้ และมองไปยังชายทยี่ นื อยู่ ตรงหนา้ อยา่ งแน่วแน่ เขาเท่ สมารต์ หลอ่ เหลา มนั เป็ นเจา้ ชายในจนิ ตนาการทเี่ ธอเคยฝันถงึ ทกุ อยา่ งทเี่ ขาทําก็คอื เรอื่ งราวโรแมนตกิ ทเี่ ธอเคยจนิ ตนาการ ไมส่ ิ ทกุ อยา่ งทเ่ี ขาทําเพอ่ื เธอ มนั ไมไ่ ดอ้ ยใู่ นสงิ่ ทเี่ ธอเคย จนิ ตนาการดว้ ยซ้าํ

เธอจอ้ งมองเขา แลว้ พดู ดว้ ยนํ้าดว้ ยเสยี งหวานยอ้ ยวา่ “เป็ นหว่ งฉัน ขนาดนัน้ เลยเหรอคะ?” \"แน่นอนครับ\" ชายหนุ่มขําออกมาเบาๆ เดนิ เขา้ มา ดงึ รา่ งอนั เรยี วบางของเธอเขา้ ไปไวใ้ นออ้ มกอดของเขาทนั ที หนา้ อกทรี่ อ้ นรมุ่ ของฉนิ โมห่ านแผดเผาอยตู่ รงแกม้ ของซสู อื เยว่ เขากอดเธอไวแ้ น่น “กลัวคณุ จะคดิ ฟ้งุ ซา่ น กลวั คณุ จะใจรอ้ น จนให ้ โอกาสผชู ้ ายคนอน่ื ไป” เสยี งทมุ ้ ตํา่ ของชายหนุ่มแฝงดว้ ยความรสู ้ กึ ทร่ี กั ใคร่ ซสู อื เยวเ่ มม้ ปาก ยกมอื ขน้ึ ไปคลอ้ งเอวทแ่ี ขง็ แรงของเขาเอาไว ้ “ตอ่ ใหฟ้ ้งุ ซา่ นแคไ่ หน ฉันก็ไมม่ ที างใหโ้ อกาสผชู ้ ายคนอนื่ แน่นอนคะ่ ” \"พดู จรงิ เหรอครับ?\" เขายกมอื ขนึ้ มา สมั ผัสใบหนา้ ของเธอ ลบู เบาๆ \"แลว้ ทําไมถงึ ใหค้ น อนื่ ถอื กระเป๋ าเดนิ ทางให ้ แลว้ ยังใหค้ นอนื่ พกั อยตู่ รงขา้ มคณุ อกี ละ่ ครับ?\" \"กแ็ คเ่ พอื่ นรว่ มงานเทา่ นัน้ คะ่ \"

เธอหวั เราะเบาๆ “แลว้ คณุ ละ่ จะโกหกฉันวา่ ไปทบี่ รษิ ัททําไม แลว้ แอบไปพบกบั เยเ่ ชยี นจวิ่ อยา่ งลับๆ?” พดู จบ เธอก็มองเขาอยา่ งจรงิ จงั “ฉันเองกค็ อ่ นขา้ งสงสยั อยู่ เหมอื นกนั ตกลงพวกคณุ พดู อะไรกนั ถงึ ทําใหเ้ ธอโกรธขนาดนัน้ ได?้ ” ฉนิ โมห่ านขมวดคว้ิ เล็กนอ้ ย คํารับรอง DNA ทซี่ สู อื เยวก่ บั จซ้ี งิ กวงเป็ นแมล่ กู กนั จรงิ ๆนัน้ ยังอยทู่ ี่ ไฟลเ์ อกสารในหอ้ งทํางานของเขาอยเู่ ลย เขาหลบั ตาลงและถอนหายใจออกมาเบา ๆ \"รอคณุ ถา่ ยทนี่ เี่ สร็จ กอ่ น ผมคอ่ ยบอกคณุ ครบั \" เธออยากหาลกู ของเธอใหเ้ จอมาโดยตลอด ถา้ เธอรวู ้ า่ ซงิ กวงเป็ นลกู สาวของเธอละก็ เห็นทผี หู ้ ญงิ ตวั เล็กคนนจี้ ะ ทง้ิ กองแลว้ รบี กลบั ไปในคนื นแ้ี น่นอน ดงั นัน้ รอจนกวา่ เธอจะถา่ ยทําเสร็จกอ่ นคอ่ ยบอกแลว้ กนั อยา่ งไรกต็ าม ตอนนเี้ ด็กนอ้ ยซงิ กวงก็ยงั คงเลน่ กบั ซงิ หยนุ ซงิ เฉนิ อยู่ ทว่ี ลิ ลา่ ของตระกลู ฉนิ

เวลาทแี่ มล่ กู จะไดร้ จู ้ กั กนั กไ็ มน่ ่าจะเกนิ อาทติ ย์ \"กไ็ ดค้ ะ่ \" ฉนิ โมห่ านไมต่ อ้ งการพดู ซสู อื เยวก่ ไ็ มไ่ ดบ้ งั คบั เขาตอ่ หญงิ สาวหายใจเขา้ ลกึ ๆ และยน่ื แขนออกไปกอดเอวของฉนิ โมห่ าน ไวแ้ น่นอกี ครงั้ \"ทรี่ ักคะ\" \"วา่ ไงครับ?\" “ฉันรสู ้ กึ เซอรไ์ พรสม์ ากเลย ทคี่ ณุ มาหาฉันได”้ ทจ่ี รงิ แลว้ ถงึ แมเ้ ขาจะไมไ่ ดม้ าหาเธอ เธอก็ไมค่ ดิ วา่ เขาเป็ นคนเลว อยแู่ ลว้ ยงั ไงซะ การถา่ ยซรี ย่ี ก์ ค็ อื งานของเธอ เขาไมม่ คี วามจําเป็ นทจ่ี ะละ ทงิ้ งานของตวั เองแลว้ มาอยกู่ บั เธอเลย แตเ่ ขาก็มา… ความสขุ แบบนี้ มันเป็ นความรสู ้ กึ ทไ่ี มส่ ามารถอธบิ ายได ้ ทงั้ เซอรไ์ พรส์ ทงั้ อบอนุ่ และออ่ นหวาน สายลมในชนบทพัดผา่ นใบไมใ้ นป่ าจนเกดิ เสยี งซซู่ า่

คนสองคนกอดกนั อยแู่ บบน้ี มองจากระยะไกลกร็ าวกบั เป็ นภาพวาด ภาพหนง่ึ บนเนนิ เขาทไี่ กลออกไป หยางชงิ โยวไดย้ นื อยตู่ รงนัน้ นานแลว้ หลังผา่ นไปเนนิ่ นาน เธอกถ็ า่ ยรปู ไปหนงึ่ ใบอยา่ งไมช่ อบใจ แลว้ สง่ มันใหเ้ ยเ่ ชยี นจวิ่ \"มนั เป็ นความรสู ้ กึ ทไี่ มเ่ ลวเลย\" เยเ่ ชยี นจว่ิ ทอ่ี ยอู่ กี ดา้ นของโทรศพั ท์ โกรธมากหลังจากไดร้ ับรปู ถา่ ย นั่น! เธอใชค้ วามพยายามอยา่ งเพอ่ื ใหฉ้ นิ โมห่ านไดร้ วู ้ า่ ลกู สาวบญุ ธรรม ของซสู อื เยวก่ บั จห้ี นานเฟิงนัน้ เป็ นแมล่ กู กนั จรงิ ๆแลว้ ใหน้ ักขา่ วแอบ ถา่ ยจนกลายเป็ นขา่ วทใ่ี หญโ่ ตแบบนัน้ สดุ ทา้ ย……สดุ ทา้ ยสองคนนัน้ ก็ยังกอดกนั อยา่ งรกั ใครไ่ ดอ้ ยา่ งใน วนั นอ้ี กี !? “นคี่ อื ผลจากการทคี่ ณุ ใจรอ้ นเกนิ ไป” หยางชงิ โยวหรตี่ าลง กดป่ มุ ขอ้ ความเสยี งและพดู กบั เยเ่ ชยี นจวิ่ อ ยา่ งเย็นชาวา่ “ตอนแรก ใบรับรองDNAของจซ้ี งิ กวงกบั ซสู อื เยวน่ ัน้ จะเป็ นไพต่ ายในมอื ของเรา”

“แตค่ ณุ กลับทง้ิ ไพใ่ บนัน้ ไปอยา่ งโงเ่ ขลา” เยเ่ ชยี นจวิ่ กดั ฟันแน่น “ชงิ โยว แลว้ ตอนนคี้ วรทํายังไงตอ่ ดี?” “คณุ จะชว่ ยฉัน…” “ฉันจะไมช่ ว่ ยคณุ อกี แลว้ ” หวั เราะขําออกมาอยา่ งไมช่ อบใจ “ถา้ ยังทํางานกบั คนโงอ่ ยา่ งคณุ ตอ่ ไป ฉันเกรงวา่ ไมช่ า้ กเ็ ร็ว ฉันจะตายในนํ้ามอื พสี่ องฉนิ ของคณุ เหมอื นกบั ลกู ผพู ้ ข่ี องฉัน” หลังจากพดู จบ เธอกย็ ังไมล่ มื ทจ่ี ะเยาะเยย้ ไปคําหนง่ึ วา่ “ออ้ จรงิ ดว้ ย เยเ่ ชยี นจว่ิ พส่ี องฉนิ เขาชอบคณุ มากไมใ่ ชเ่ หรอ?” “หรอื วา่ คณุ จะหยดุ ดน้ิ รนแลว้ แตง่ งานกบั พส่ี องฉนิ ซะ เขาฉลาด พอทจ่ี ะปกป้องคนทป่ี ัญญาออ่ นอยา่ งคณุ ไดน้ ะคะ ” หลังจากจบประโยคสดุ ทา้ ยจบ หยางชงิ โยวกบ็ ล็อกชอ่ งทางการ ตดิ ตอ่ ของเยเ่ ชยี นเยวแ่ ละลบรายชอื่ ออกทนั ที เยเ่ ชยี นจวิ่ ทอี่ ยอู่ กี ฟากของสายโกรธจนเหวยี่ งมอื ถอื ไปกระแทก กําแพงอยา่ งแรง! หยางชงิ โยว!

ตกลงกนั แลว้ วา่ จดั การกบั ซสู อื เยวด่ ว้ ยกนั จะรว่ มหวั จมทา้ ยไป ดว้ ยกนั ! เธอไดฉ้ นิ โมห่ านมาครอง แลว้ จหี้ นานเฟิงกจ็ ะตกเป็ นของหยางชงิ โยว! มาตอนนก้ี ลับมาลม้ เลกิ กลางทาง! มอื ของหญงิ สาวกําจนแน่น ตอ่ ใหไ้ มม่ กี ารชว่ ยเหลอื ของหยางชงิ โยว เธอก็สามารถจดั การ กบั ซสู อื เยวไ่ ดเ้ ชน่ กนั ! เธอตอ้ งการพสิ จู นใ์ หห้ ยางชงิ โยวเหน็ วา่ เธอไมไ่ ดเ้ ป็ นคนไรค้ า่ และ ไมไ่ ดป้ ัญญาออ่ นดว้ ย ไมม่ เี ธอ เยเ่ ชยี นจวิ่ คนนก้ี ็สามารถทําสําเร็จไดเ้ หมอื นกนั ! เมอ่ื คดิ ถงึ ตรงนี้ เธอก็สดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ แลว้ หยบิ โทรศพั ทข์ นึ้ มา คน้ หาเบอรโ์ ทร “ทมี งานของ\"ความทรงจําทข่ี าดหาย\" ไดอ้ อกไปถา่ ยทํานอก สถานทแี่ ลว้ คณุ พอจะรจู ้ กั คนในทมี งานนัน้ บา้ งมัย้ คะ? ชว่ ยแนะนํา ใหฉ้ ันหน่อย\"

…… ซสู อื เยวก่ บั ฉนิ โมห่ านอยกู่ นั จนฟ้ามดื กวา่ จะกลับไปทบ่ี า้ นเตยี้ ตอนทพี่ วกเขากลบั ไป ทางทมี งานก็จดั อาหารเรยี บรอ้ ยแลว้ เหลยี งหยซู นิ กลัววา่ ในสถานทแี่ รน้ แคน้ แบบนจ้ี ะมคี นทไี่ มห่ วงั ดี เธอ จงึ เฝ้ าอยหู่ นา้ ประตขู องซสู อื เยวต่ ลอด ชว่ ยซสู อื เยวเ่ ฝ้ าขา้ วกลอ่ ง นัน้ เอาไว ้ เมอ่ื เห็นซสู อื เยวก่ ลับมา เธอทอี่ ยากจะบน่ สกั สองสามคํา กเ็ ห็นชาย รา่ งสงู ใหญท่ อี่ ยดู่ า้ นหลังซสู อื เยว่ เธออดไมไ่ ดท้ จี่ ะเลกิ ควิ้ ขนึ้ “ไมแ่ ปลกใจเลยทกี่ นิ เสร็จแลว้ เธอยงั ไม่ กลบั ทแ่ี ทก้ ็ไปโรแมนตกิ อยกู่ บั สามขี องเธออยนู่ เ่ี อง” พดู จบ เธอกเ็ หลอื บมองขา้ วกลอ่ งทอี่ ยตู่ รงหนา้ “ดเู หมอื นวา่ ฉันจะ ชว่ ยเธอเฝ้ ามนั ไวอ้ ยา่ งเปลา่ ประโยชนแ์ ลว้ ส”ิ \"ก็ไมไ่ ดเ้ ปลา่ ประโยชนน์ ะ\" ซสู อื เยวห่ วั เราะเบาๆแลว้ ยกตะกรา้ ไมไ้ ผใ่ บเล็กในมอื ขน้ึ มา “เธอมี บญุ แลว้ ”

“เราเดนิ ไปทว่ั หมบู่ า้ น และขอซอื้ ผกั สดกบั เนอื้ สตั วม์ าจากชาวบา้ น ตงั้ ใจวา่ จะกลับมาทําอาหารชนั้ เลศิ ซะหน่อย” เหลยี งหยซู นิ เลกิ คว้ิ ขน้ึ \"หมายความวา่ ฉันเองก็มสี ว่ นใชม่ ัย้ ?\" \"แน่นอน\" เหลยี งหยซู นิ ยมิ้ จนตาหนี \"ฉันขอยมื หอ้ งครัวจากเจา้ ของบา้ นแลว้ เธอจะไปชว่ ยฉันทห่ี อ้ งครัวหรอื อยพู่ ดู คยุ กบั สามฉี ันอยทู่ น่ี ส่ี กั พัก ?\" เหลยี งหยซู นิ เงยี บไปครหู่ นงึ่ แลว้ ตดั สนิ ใจหนั ไปจอ้ งตากบั ฉนิ โม่ หาน\"ฉันทําอาหารไมเ่ ป็ น…… \" “งนั้ ฉันไปกอ่ นนะ” ซสู อื เยวห่ วั เราะเบาๆ หนั หลังแลว้ ไปยังหอ้ งครัวพรอ้ มกบั ตะกรา้ ไม ้ ไผใ่ บเล็ก ทป่ี ระตหู อ้ งครัว ลกู สาวตวั นอ้ ยของเจา้ ของบา้ นกําลังมองไปทซ่ี สู อื เยวด่ ว้ ยดวงตาทเ่ี ป็ นประกายแวววาว \"คณุ นา้ คะ …\" “ถา้ ทําเสร็จแลว้ แบง่ ใหถ้ ังถังหน่อยไดม้ ัย้ คะ” ดวงตาทกี่ ะพรบิ ปรบิ ๆของเด็กสาว ทําใหห้ วั ใจของซสู อื เยวอ่ อ่ นลง ทนั ที

เธอยกมอื ขนึ้ และลบู หวั ของเด็กสาวเบาๆ “โอเค เธอรอกอ่ นนะ พอ นา้ ทําเสร็จ เดย๋ี วนา้ แบง่ ใหก้ นิ !” “ขอบคณุ คะ่ คณุ นา้ !” “ทา่ นชายฉนิ ” ในทไี่ กลๆ เหลยี งหยซู นิ ทม่ี องดปู ฏสิ มั พนั ธข์ องซสู อื เยวก่ บั ถงั ถัง ก็ อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะพดู แซวไปวา่ \"คณุ เคยคดิ ทจี่ ะมลี กู สาวกบั สอื เยวส่ กั คนมัย้ คะ?\" “ฉันคดิ วา่ บคุ ลกิ ทอี่ อ่ นโยนแบบเธอ ควรมลี กู สาวเป็ นเพอ่ื นสกั คน นะ” \"ลกู สาวคนเดยี วมันไมพ่ อ\" ฉนิ โมห่ านหรตี่ าพรอ้ มกบั รอยยมิ้ จางๆ ทรี่ มิ ฝี ปาก \"อยา่ งนอ้ ย ตอ้ งมี ลกู สาวสกั สองคน\" ซงิ กวงกน็ ับเป็ นหนง่ึ สว่ นอกี คน…เขากก็ ําลังพยายามอยู่ ตอนท่ี 183 จห้ี นานเฟิ ง คณุ แพแ้ ลว้

ทําอาหารสจ่ี านและซปุ หนง่ึ จานอยา่ งงา่ ย ฉนิ โมห่ านใชไ้ มก้ ระดานของเจา้ ของบา้ นทําเป็ นโตะ๊ ขนาดเล็ก ทงั้ สามคนกเ็ รมิ่ กนิ มอื้ เย็นกนั ตรงพน้ื ทวี่ า่ งของบา้ นเตย้ี ขน้ึ มาทนั ที ถงั ถงั ลกู สาวของเจา้ ของบา้ นเอาแตน่ ั่งกนิ ขา้ วอยขู่ า้ งๆซสู อื เยว่ เธอชอบเด็กสาวตวั นอ้ ย ทเี่ อาแตต่ อื้ เธอ ใหเ้ ธอคบี อาหารให ้ จนแมข่ องเด็กสาวมาตามใหไ้ ปนอน เธอถงึ ยอมจากหลเี ยวไ่ ปอยา่ ง ไมค่ อ่ ยเต็มใจนัก พอถังถังไปแลว้ เหลยี งหยซู นิ กอ็ ดไมไ่ ดท้ จ่ี ะตดั พอ้ ออกมาวา่ \"นี่ ซสู อื เยว่ เธอนมี่ ันขาดลกู สาวไปจรงิ ๆ\" “ถงั ถงั ไมใ่ ชล่ กู สาวของเธอดว้ ยซํ้า เธอก็ชอบถังถงั ถงึ ขนาดนแ้ี ลว้ ถา้ เธอมลี กู สาวเป็ นของตวั เองละก็ เธอจะไมห่ ลงแยเ่ หรอ ?” ซสู อื เยวย่ กั ไหล่ \"ฉันชอบเดก็ ผหู ้ ญงิ จรงิ ๆ\" หลังจากพดู มาแบบนัน้ เธอก็รสู ้ กึ วา่ มสี ายตาทรี่ อ้ นผา่ วกําลงั จับจอ้ ง มาจากดา้ นขา้ ง หญงิ สาวหนา้ แดงขนึ้ มาทนั ท!ี

เธอจําไดว้ า่ ตวั เองจะเคย……สญั ญากบั ซงิ หยนุ และซงิ เฉนิ วา่ จะมลี กู สาวใหฉ้ นิ โมห่ าน…… ตอนนเ้ี ธอพดู มาเองวา่ เธอชอบลกู สาว มันไมเ่ ทา่ กบั เธอกําลงั สง่ สญั ญาณอะไรบางอยา่ งใหช้ ายหนุ่มไดร้ หู ้ รอกเหรอ ? พอคดิ ถงึ ตรงนี้ รา่ งกายของซสู อื เยวก่ ก็ ระตกุ อยา่ งควบคมุ ไมไ่ ด ้ เธอคดิ จนถงึ ขนั้ คนื นห้ี ลังจากกลับทห่ี อ้ งไปแลว้ ผชู ้ ายบางคนจะทํา อะไรบางอยา่ งทไี่ มด่ กี บั เธอ…… ยง่ิ คดิ หนา้ กย็ งิ่ แดง หนา้ ยงิ่ แดง เธอก็ยง่ิ อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะคดิ ถงึ มนั โชคยงั ดที มี่ ันมดื มาก และยังดที เี่ หลยี งหยซู นิ ไมไ่ ดจ้ อ้ งมองเธออยู่ ไมอ่ ยา่ งนัน้ คงขายหนา้ แยเ่ ลย! “มาทําอาหารกนั อยนู่ เ่ี อง?” ในขณะทท่ี งั้ สามกําลังกนิ ขา้ วกนั อยา่ งเมามนั อยนู่ ั่นเอง กไ็ ดม้ เี สยี งท่ี เย็นชาดงั ขน้ึ เสยี งของจหี้ นานเฟิงน่ันเอง

มนั คอื จห้ี นานเฟิง เขาเดนิ เขา้ มา ในจังหวะทเ่ี ขาเหน็ ฉนิ โมห่ านแววตาของเขากด็ ตู กใจ เล็กนอ้ ย จากนัน้ เขากเ็ ขา้ ใจทกุ อยา่ ง ชายหนุ่มน่ังลงขา้ งๆเหลยี งหยซู นิ อยา่ งชา้ ๆ พรอ้ มกบั รอยยมิ้ จางๆ ท่ี มมุ ปาก\"คณุ ฉนิ พดู ถกู จรงิ ๆดว้ ย สอื เยวน่ มี่ สี ามที เ่ี ขม้ งวดจรงิ ๆ\" “ชมุ ชนทก่ี นั ดารแบบน้ี ไมน่ กึ เลยวา่ คณุ ฉนิ ทไี่ ดร้ บั การเลย้ี งดมู า อยา่ งไขใ่ นหนิ ตงั้ แตเ่ ด็ก จะยอมมาทแี่ บบนด้ี ว้ ย” พดู จบ เขากเ็ หลอื บมองฉนิ โมห่ านอยา่ งเย็นชา \"คณุ ฉนิ พกั ทนี่ ไ่ี ดม้ ัย้ ครับ?\" “เตยี งทนี่ ไ่ี มไ่ ดน้ ุ่ม สภาพแวดลอ้ มกไ็ มด่ ี แลว้ ทําไมคณุ ฉนิ ถงึ ตอ้ ง ทําใหต้ วั เองลําบากดว้ ยครับดว้ ย?” ฉนิ โมห่ านหรต่ี าลงเล็กนอ้ ย แลว้ พดู ดว้ ยรอยยม้ิ วา่ “คณุ ชายทถี่ กู เลยี้ งดมู าอยา่ งไขใ่ นหนิ ของตระกลู จ้ี กอ็ ยทู่ นี่ ดี่ ว้ ยเหมอื นกนั ไมใ่ ช่ เหรอครบั ?” “จะบอกวา่ ผมถกู เลยี้ งมาอยา่ งไขใ่ นหนิ กไ็ มถ่ กู เพราะตาแตใ่ นบา้ นก็ ไมไ่ ดโ้ อผ๋ มมากนัก และไมส่ นใจผมเทา่ ไหรด่ ว้ ย” \"แตว่ า่ ……\"

ชายหนุ่มคอ่ ยๆเลกิ คว้ิ ขน้ึ \"ผมไดย้ นิ มาวา่ ในครอบครัวของคณุ จ้ี คณุ จจ้ี ะเป็ นลกู เพยี งคนเดยี วนคี่ รับ\" “ผมยงั ไดย้ นิ อกี วา่ คณุ จไี้ ดถ้ กู หมัน้ หมายไวต้ งั้ แตเ่ ด็ก แตเ่ จา้ สาว กลบั หายไปหลายปีแลว้ ” ฉนิ โมห่ านมองไปทใี่ บหนา้ ทบ่ี ดู บง้ึ ของจหี้ นานเฟิงดว้ ยสายตาทเี่ ย็น ชา \"การทคี่ ณุ จจี้ ะมัวแตม่ าดแู ลภรรยาของคนอนื่ อยทู่ น่ี ี่ ทําไมคณุ ไม่ ลองพยายามดสู กั ครัง้ เพอ่ื ไปตามหาคหู่ มัน้ ของคณุ ดลู ะ่ ?\" “ไมแ่ น่ถา้ ตามหาจนเจอ เธอกบั คณุ จอี้ าจจะเขา้ กนั ไดด้ กี ็ไดน้ ะครับ ” “ฉนิ โมห่ าน!” จห้ี นานเฟิงถกู ยจุ นโกรธมากแลว้ เขาเงยหนา้ ขนึ้ และจอ้ งไปทฉ่ี นิ โมห่ านดว้ ยสายตาทโี่ กรธเคอื ง \"อยา่ เอาเรอ่ื งในครอบครัวมาลอ้ เลยี นผม!\" “หลังจากการถา่ ยทําครงั้ นจ้ี บลง ตอนทผ่ี มกลบั ไปงานรว่ มงานแตง่ ผมจะยกเลกิ การหมัน้ หมายกบั ผหู ้ ญงิ ของตระกลู เจยี่ นนั่นทนั ท!ี ” ฉนิ โมห่ านเหลอื บมองเขาอยา่ งเย็นชาแวบหนงึ่ “แตท่ ผ่ี มไดย้ นิ มา… เหตผุ ลทห่ี ลายปีมานต้ี ระกลู จไ้ี มย่ อมยกเลกิ การหมนั้ หมายสกั ทนี ัน้ เป็ นเพราะผหู ้ ญงิ คนนัน้ ไมเ่ คยปรากฏตวั ออกมาเลย ”

“ตระกลู เจย่ี นยงั เคยพดู ไวด้ ว้ ยวา่ หากคณุ ตอ้ งการยกเลกิ งานแตง่ ก็ จําเป็ นตอ้ งใหเ้ ดก็ สาวคนนัน้ มายกเลกิ สญั ญากบั คณุ ดว้ ยตนเอง ” พดู จบเขาก็ถอนหายใจออกมา “ดงั นัน้ ไมว่ า่ คณุ จะยกเลกิ งานแตง่ หรอื ไมก่ ็ตาม คณุ กจ็ ําเป็ นตอ้ งตามหาผหู ้ ญงิ คนนัน้ ใหพ้ บ ” จห้ี นานเฟิงขมวดควิ้ อยา่ งแรง \"ผมนกึ วา่ ทคี่ ณุ ฉนิ ทํางานหนักเพอื่ ฉนิ ซอื่ กรปุ๊ ทกุ วนั นัน้ จะกําลังทมุ่ เทเพอ่ื งานซะอกี \" “ไมน่ กึ เลยวา่ คณุ ฉนิ จะรเู ้ รอื่ งของตระกลู จกี้ บั ตระกลู เจยี่ นไดถ้ งึ ขนาดน้ี” “คณุ ฉนิ คงไมไ่ ดใ้ ชเ้ วลาในทท่ี ํางาน มายงุ่ เรอ่ื งซบุ ซบิ แบบนห้ี รอก ใชม่ ัย้ ครับ?” \"กไ็ มน่ ะครับ\" ฉนิ โมห่ านคอ่ ยๆหยบิ แกว้ นํ้าขน้ึ มาจากโตะ๊ อยา่ งแลว้ จบิ ชา “รเู ้ ขารู ้ เรา รบรอ้ ยครงั้ ชนะรอ้ ยครงั้ ” “คณุ จรี้ ทู ้ กุ อยา่ งเกยี่ วกบั ตระกลู ฉนิ ของเราเป็ นอยา่ งดี อยากได ้ แมก้ ระทง่ั ภรรยาของคนอนื่ การทผี่ มจะไปตรวจสอบภมู หิ ลงั ของคณุ จดี้ ู มันกไ็ มม่ ากจนเกนิ ไปใชม่ ัย้ ครบั ?” ผชู ้ ายทงั้ สอง แลกหมดั กนั ไปมา โตเ้ ถยี งกนั อยา่ งดเุ ดอื ด

ซสู อื เยวเ่ ปิดปากเพอ่ื พยายามเกลย้ี กลอ่ ม แตเ่ ธอกไ็ มร่ วู ้ า่ จะเรม่ิ ตน้ จากตรงไหนดี ในทา้ ยทส่ี ดุ กไ็ ดเ้ หลยี งหยซู นิ ทก่ี ลอกตามองบน แลว้ ยกมอื ขนึ้ มา ตบโตะ๊ ไปทหี นง่ึ “นพี่ วกคณุ สองคน ไมเ่ บอื่ กนั บา้ งรไึ งคะ?” “ไมไ่ ปตอ่ ยกนั ทสี่ นามหลงั บา้ นใหม้ นั รแู ้ ลว้ รรู ้ อดไปเลยละ่ มนั น่า รําคาญ!” ฉนิ โมห่ านคอ่ ยๆหรตี่ าลง เหลอื บมองทจ่ี ห้ี นานเฟิงแวบหนง่ึ แตก่ ็ ไมไ่ ดพ้ ดู อะไร จห้ี นานเฟิงลกุ พรวดขน้ึ มาทนั ที \"ทา่ นชายฉนิ ไปกนั เถอะ\" ชายคนนัน้ ดงึ ปกเสอ้ื ของเขาอยา่ งสงา่ งาม พรอ้ มกบั รอยยม้ิ ชวั่ รา้ ย ตรงมมุ ปาก “เจา้ ชายแหง่ วงการบนั เทงิ จแี้ น่ใจแลว้ เหรอครับวา่ จะสู ้ กบั ผม?\" \"แน่ใจส\"ิ จห้ี นานเฟิงยมิ้ ออกมาจางๆ \"ตอนทผี่ มยงั เด็ก ผมเคยไดเ้ รยี นรู ้ วชิ าการตอ่ สจู ้ ากอาจารยท์ ส่ี อนศลิ ปะการตอ่ สขู ้ องตระกลู เจย่ี นมา ดว้ ย\"

“เดย๋ี วถา้ ทํารา้ ยคณุ ฉนิ จนไดร้ ับบาดเจ็บเขา้ คณุ ฉนิ จะโทษผมไมไ่ ด ้ นะครบั ” ฉนิ โมห่ านหรตี่ าของเขา นม่ี ันคอื การยวั่ ยกุ นั ชดั ๆ อยา่ งไรก็ตามเขากย็ นิ ดที จ่ี ะรบั คําทา้ ชายหนุ่มดงึ เนกไทออก แลว้ โยนเขา้ ไปในออ้ มแขนของซสู อื เยว่ โดยตรง “ชว่ ยผมเก็บไวท้ คี รบั ” ซสู อื เยว่ : \"…\" “นพี่ วกคณุ จะตกี นั จรงิ ๆ เหรอเนยี่ ?” ดวงตาของเหลยี งหยซู นิ เป็ นประกาย \"ตกี นั เลยตกี นั เลย!\" เธอพดู ไป ก็ดงึ ซสู อื เยวข่ น้ึ มาแลว้ ตามหลังชายรา่ งใหญส่ องคนไป “ทา่ นชานฉนิ ของเธอไหวหรอื เปลา่ ?” “ฉันจะบอกเธอใหน้ ะ เมอ่ื กจ้ี หี้ นานเฟิงเพงิ่ บอกวา่ เขาเคยฝึกกบั อาจารยท์ สี่ อนศลิ ปะการตอ่ สขู ้ อง ตระกลู เจย่ี นมาดว้ ย ”

“เธอไมร่ จู ้ ักตระกลู เจยี่ นใชม่ ยั้ ? อนั ทจ่ี รงิ ฉันกบั ตระกลู เจยี่ นเราเป็ น ญาตหิ า่ งๆกนั ฉันจะเลา่ ใหเ้ ธอฟังแลว้ กนั จรงิ ๆ แลว้ ตระกลู เจยี่ น นัน้ …” ระหวา่ งทเ่ี หลยี งหยซู นิ กําลังพดู อยนู่ ัน้ จห้ี นานเฟิงกบั ฉนิ โมห่ านท่ี อยทู่ างนูน้ กไ็ ดเ้ รม่ิ สกู ้ นั แลว้ ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ แลว้ มองดชู ายหนุ่มรปู งามสองคนดว้ ยความเป็ น หว่ ง เธอดรี วู ้ า่ ผชู ้ ายตา่ งก็กระหายในชยั ชนะ การทฉี่ นิ โมห่ านถกู จห้ี นาน เฟิงย่วั ยแุ บบนี้ เขาก็ไมม่ ที างทนไดอ้ ยา่ งแน่นอน แตว่ า่ …… เห็นไดช้ ดั วา่ จหี้ นานเฟิงนัน้ เคยไดร้ บั การฝึกฝนมา ยังไงกต็ ามซสู อื เยวน่ ัน้ เคยไดฝ้ ึกกบั เจยี่ นเฉง้ มาบา้ ง เทคนคิ ของจี้ หนานเฟิงนัน้ …… ทนั ใดนัน้ ดวงตาของซสู อื เยวก่ เ็ บกิ กวา้ ง ทกั ษะของจห้ี นานเฟิงนัน้ คอ่ นขา้ งคลา้ ยกบั เจย่ี นเฉงิ พอ่ ของเธอ!

จๆู่ เธอก็นกึ ถงึ อะไรบางอยา่ งขน้ึ มา แลว้ หนั ไปมอง เหลยี งหยซู นิ \"เธอบอกวา่ จหี้ นานเฟิงไปเรยี นตอ่ สจู ้ ากใครนะ?\" เหลยี งหยซู นิ ขมวดคว้ิ “ตระกลู เจยี่ นจากยโุ รป…” ซสู อื เยวก่ ดั รมิ ฝี ปาก ยโุ รป ตระกลู เจยี่ น เจย่ี นเฉงิ … มันจะเป็ น… เธอหยบิ โทรศพั ทข์ น้ึ มาแลว้ สง่ ขอ้ ความถงึ เจย่ี นเฉนิ ตอนทซี่ สู อื เยวส่ ง่ ขอ้ ความนัน้ ฉนิ โมห่ านก็ยงั เสยี เปรยี บอยู่ แตห่ ลงั จากทเี่ ธอสง่ ขอ้ ความเสร็จ แลว้ เงยหนา้ ขนึ้ นัน้ จห้ี นานเฟิงก็ ถกู ฉนิ โมห่ านกดเอาไวก้ บั พน้ื แลว้ เขาใชเ้ ทคนคิ การล็อกแขนจากทางดา้ นหลังกดจห้ี นานเฟิงไว ้ ขา้ งลา่ ง ชายหนุ่มยกมอื ขนึ้ เชด็ จมกู แลว้ พดู ดว้ ยนํ้าเสยี งทพ่ี งึ พอใจวา่ \"จี้ หนานเฟิง คณุ แพแ้ ลว้ \"

ตอนที่ 184ยงั คดิ จะหนอี กี มยั้ \"ผมยังไมแ่ พ\"้ จห้ี นานเฟิงทถ่ี กู ฉนิ โมห่ านกดไว ้ ยงั คงดนิ้ รนอยา่ งสดุ ฤทธ์ิ \"ผมยังไม่ แพ!้ \" \"คณุ แพแ้ ลว้ \" ชายหนุ่มคอ่ ยๆแยม้ รมิ ฝี ปากขคน้ แลว้ ปลอ่ ยจหี้ นานเฟิงออก เขายนื ขน้ึ จอ้ งมองลงไปยังจห้ี นานเฟิงทล่ี กุ แทบไมข่ น้ึ แลว้ \"คณุ แพ ้ แลว้ อยา่ ดนิ้ รนอกี เลยครบั \" ไมว่ า่ จะทางไหน เขาก็แพแ้ ลว้ การตอ้ งมาวนุ่ วายกบั คนทร่ี สู ้ กึ สน้ิ หวงั นัน้ ทําใหฉ้ นิ โมห่ านตอ้ งเบอ่ื เหลอื เกนิ เขายนื ขนึ้ มา ยกมอื ขนึ้ มาตบๆทไี่ หลข่ องเหลยี งหยซู นิ \"ดแู ลเขา ดว้ ย\" หลงั จากพดู แบบนัน้ ไป ชายหนุ่มก็อมุ ้ ซสู อื เยวข่ นึ้ มา เมอ่ื จๆู่ รา่ งกายกล็ อยขน้ึ ซสู อื เยวก่ ็ไดก้ รดี รอ้ งออกมาตาม สญั ชาตญาณ

เธอเออื้ มมอื ไปโอบคอเขาโดยไมร่ ตู ้ วั “คณุ ทําอะไรคะ?” \"คณุ คดิ ไงละ่ ?\" ชายหนุ่มอมุ ้ เธอแลว้ เดนิ ดมุ่ ๆไปทางหอ้ ง ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ แลว้ หนั กลบั ไปมองจหี้ นานเฟิงทถ่ี กู เหลยี งหยซู นิ พ ยงุ ขนึ้ มาโดยอตั โนมัติ เขาน่ังอยทู่ พี่ น้ื อยา่ งผพู ้ า่ ยแพแ้ ละกระแทกหมดั ลงพน้ื อยา่ งรนุ แรง เหลยี งหยซู นิ รบี กมุ มอื ของเขาอยา่ งเป็ นกงั วล แลว้ พดู เกลย้ี กลอ่ ม เขา เมอื่ มองผา่ นหวั ไหลข่ องฉนิ โมห่ าน เธอกส็ ามารถมองเหน็ ความสน้ิ หวงั และความโศกเศรา้ ของจห้ี นานเฟิง “อยา่ โทษทผ่ี มลงมอื แรงไป” ชายทอ่ี มุ ้ เธอพดู เบาๆ เสยี งทที่ มุ ้ ตํา่ ของเขาสน่ั สะเทอื นอยตู่ รงหนา้ อกและสนั่ สะเทอื น มาถงึ เธอ \"นค่ี อื การตอ่ สรู ้ ะหวา่ งลกู ผชู ้ าย\"

“เขาชอบคณุ และตอ้ งการไขวค่ วา้ ถงึ มนั ตลอด แตผ่ มคดิ วา่ เขายงั ถอื เป็ นสภุ าพบรุ ษุ อยู่” หากจหี้ นานเฟิงตงั้ ใจทจี่ ะฉวยโอกาสในชว่ งทที่ ํางานกบั ซสู อื เยวน่ ่ัน ตอ่ ใหม้ อื ของฉนิ โมห่ านจะยาวแคไ่ หน มันก็ไมส่ ามารถหา้ มไดอ้ ยดู่ ี เขาไมส่ ามารถปกป้องซสู อื เยวไ่ ดต้ ลอด 24 ชวั่ โมง แตจ่ ห้ี นานเฟิง นัน้ ตอ้ งถา่ ยซรี ย่ี ก์ บั เธอวนั ละเป็ นสบิ ชว่ั โมง แตช่ ายคนนัน้ กถ็ อื เป็ นคนทไ่ี ดร้ ับการอบรมสงั่ สอนมา แมว้ า่ เขากําลงั ตามจบี แตเ่ ขาก็ยังสามารถควบคมุ อารมณ์และยอมเปิดใจ ในเรอื่ งน้ี ฉนิ โมห่ านเองก็รสู ้ กึ ชน่ื ชมเขาเหมอื นกนั แตค่ วามชน่ื ชมก็สว่ นชนื่ ชม ยงั ไงซะ คนทจี่ หี้ นานเฟิงชอบก็คอื ภรรยาของเขา การตอ่ สใู ้ นคนื น้ี เป็ นการตอ่ สคู ้ รัง้ แรกของเขากบั จหี้ นานเฟิง และ น่าจะเป็ นครงั้ สดุ ทา้ ยดว้ ย พอคดิ ถงึ ตรงนี้ ชายหนุ่มก็ถอนหายใจออกมา ยกมอื ขนึ้ ไปบบี จมกู ของซสู อื เยวเ่ บาๆ \"คณุ น่ันแหละทผ่ี ดิ \"

ถา้ จห้ี นานเฟิงไมไ่ ดช้ อบซสู อื เยว่ เขาอยากจะเป็ นเพอ่ื นกบั คนอยา่ ง จหี้ นานเฟิงเหมอื นกนั ซสู อื เยวถ่ กู บบี อยา่ งไมร่ อู ้ ะไรเลย หญงิ สาวเบป้ ากอยา่ งไมช่ อบใจ “จะโทษฉันทําไมคะ?” “โทษคณุ ทม่ี เี สน่หเ์ กนิ ไป” ซสู อื เยวเ่ บป้ าก \"ฉันไมม่ เี สน่หซ์ ะหน่อย\" กอ่ นทจี่ ะไดพ้ บกบั ฉนิ โมห่ าน เธอยงั มองวา่ ตวั เองดอ้ ยคา่ อยเู่ ลย เพราะประสบการณ์ทผี่ า่ นมา เพราะเธอมแี ฟนหนุ่มทเ่ี จดิ จรัสอยา่ งเฉงิ เซวยี น แตเ่ ธอน่ันเป็ นแคส่ แตนดอ์ นิ คนหนงึ่ เทา่ นัน้ แตห่ ลงั จากทไี่ ดเ้ จอกบั ฉนิ โมห่ าน เธอเพง่ิ ไดร้ วู ้ า่ เดก็ ผหู ้ ญงิ อยา่ ง เธอกส็ ามารถพบรักแทไ้ ดเ้ หมอื นกนั \"คณุ ม\"ี ชายหนุ่มกอดแขนของซสู อื เยวไ่ วแ้ น่นๆ แลว้ โนม้ ตวั ลงมาพดู ทข่ี า้ ง หขู องเธอเบาๆวา่ “คณุ มเี สน่หท์ สี่ ดุ ตอนอยบู่ นทน่ี อนครบั ”

“และคนื น้ี ผมตอ้ งการพฒั นาเสน่หข์ องคณุ ใหม้ ากขน้ึ ” ซสู อื เยว่ : \"……\" กอ่ นทผ่ี หู ้ ญงิ จะไดป้ ฏเิ สธ ฉนิ โมห่ านก็ไดเ้ ปิดประตหู อ้ งเธอออกแลว้ เขาไมไ่ ดเ้ ปิดไฟ ทา่ มกลางความมดื รา่ งกายของซสู อื เยวถ่ กู โยนลงบนเตยี งนุ่มๆ ขนาดใหญ่ จากนัน้ รา่ งกายของชายหนุ่มกด็ นั ขน้ึ จากนัน้ …… \"บมู –!\" ก็มเี สยี งดงั \"…ทรี่ กั เตยี งพงั คะ่ \" \"ฉันรแู ้ ลว้ \" \"ทํายังไงดคี ะ?\"

ใบหนา้ ของซสู อื เยวร่ อ้ นผวา่ ดว้ ยความอบั อาย \"จะใหเ้ จา้ ของบา้ น ซอ่ มเตยี งใหม้ ัย้ คะ?\" เธอรวู ้ า่ หลายสงิ่ หลายอยา่ งในชนบทนัน้ คอ่ นขา้ งเรยี บงา่ ย แตน่ ม่ี นั ก็…เรยี บงา่ ยเกนิ ไปแลว้ ! \"ไมเ่ ป็ นไรครบั \" ชายหนุ่มหวั เราะเบาๆ กอดเธอดว้ ยมอื ขา้ งหนงึ่ และอกี มอื ดงึ ผา้ หม่ ลงพน้ื กางออก “เรายงั ไมไ่ ดล้ องบนพนื้ เลยใชม่ ยั้ ครับ?” ซสู อื เยว:่ \"!!!\" “ฉันขอปฏเิ สธไดไ้ หมคะ?” \"สายไปแลว้ ครับ\" ชายหนุ่มกดั ตง่ิ หขู องเธออยา่ งชวั่ รา้ ย “แตถ่ า้ คณุ ไมช่ อบอยบู่ น พน้ื ……” “เราไปบนภเู ขากนั ไหมครบั ? แสงจันทรข์ า้ งนอกมนั สวยด”ี ดวงตาของซสู อื เยวเ่ บกิ กวา้ งขนึ้ มาทนั ที

“บะ…… บนพนื้ ก็ดเี หมอื นกนั คะ่ !” หญงิ สาวรบี เออื้ มมอื ไปกอดเขาเอาไว ้ “ตกลงตามนคี้ ะ่ !” เธอไมม่ ที างขนึ้ ไปบนเขาแน่! ถา้ มคี นมาเห็นเขา้ นข่ี ายหนา้ ตายเลย! เมอ่ื รสู ้ กึ ถงึ อณุ หภมู ขิ องหญงิ สาวตวั เล็ก ฉนิ โมห่ านกย็ ม้ิ ออกมาอยา่ ง ชว่ั รา้ ย \"ไดค้ รบั \" ……… คนื ทว่ี นุ่ วาย วนั ตอ่ มาดา้ นนอกกม็ ฝี นตกลงมาอยา่ งหนัก ทมี งานถกู บงั คบั ใหห้ ยดุ งาน ฉนิ โมห่ านตน่ื มาทํางานตงั้ แตเ่ ชา้ เนอื่ งจากสญั ญาณในบา้ นเตย้ี ไมด่ ี เขามกี ารประชมุ ทส่ี ําคญั อกี ครัง้ เมอ่ื ไมม่ ที างเลอื ก ไป๋ ล่วั จงึ ยา้ ยทท่ี ํางานของฉนิ โมห่ านไปยังหอ้ ง เก็บของทอี่ ยชู่ นั้ บนสดุ ของเกสเฮา้ ส์

สว่ นซสู อื เยวน่ ัน้ นอนขเี้ กยี จอยบู่ นทน่ี อน จนถงึ เทยี่ งวนั ถงึ ยอมลกุ ขนึ้ จากเตยี ง หลังอาบนํ้าเสร็จ เธอก็นกึ ขนึ้ ไดว้ า่ เมอ่ื วานมมี ะเขอื เทศหลายลกู ของ เธอทอ่ี ยใู่ นหอ้ งครัว แถมเมอ่ื คนื ยงั บอกกบั ถังถงั แลว้ วา่ จะกนิ ดว้ ยกนั พดิ ถงึ ตรงน้ี เธอกห็ มนุ ตวั แลว้ เดนิ ไปทหี่ อ้ งทนั ที หยบิ มะเขอื เทศ ขนึ้ มา แลว้ เดนิ ไปหาถังถังทบี่ า้ นเจา้ ของบา้ น แตเ่ ธอกลบั ไมเ่ จอถังถัง เจอแตแ่ มข่ องถังถังทนี่ ้ําตาคลอเบา้ “ถังถังหายตวั ไป!” หญงิ สาวตากฝนจนเปียกปอนไปทงั้ ตวั ราวกบั วา่ เธอเพง่ิ ถกู ฉุดขนึ้ มา จากนํ้า เธอพดู ดว้ ยใบหนา้ ทเ่ี ตม็ ไปดว้ ยน้ําตา “ถังถังบอกกบั ฉันวา่ เธออะไป ใหอ้ าหารกระตา่ ย แตผ่ า่ นไปตงั้ นานเธอยงั ไมก่ ลบั มาฉันจงึ ไปดทู ี่ คอกกระตา่ ย ไมเ่ พยี งถงั ถงั ทหี่ ายไป แมแ้ ตก่ ระตา่ ยก็หายไปดว้ ย! ” หญงิ สาวพดู ไป นํ้าตาก็เออ่ ลน้ ลงมาอกี รอบ “กระตา่ ยน่าจะหนไี ป เธอเลยวง่ิ ตากระตา่ ยไปแน่ๆ!” “สภาพอากาศทเี่ ลวรา้ ยแบบนี้ เด็กคนนัน้ วง่ิ ออกไปคนเดยี วแบบน้ี ถา้ เกดิ เรอื่ งไมค่ าดคดิ ขน้ึ ละก็……”

พดู จบหญงิ สาวกก็ ดั รมิ ฝี ปาก หยบิ รม่ ขน้ึ มา หนั หลัง “ฉันจะไปหาอกี รอบ” พอเห็นทา่ ทางทรี่ อ้ นรนของหญงิ สาว ซสู อื เยวไ่ มแ่ มแ้ ตจ่ ะคดิ หยบิ ลม่ ทอี่ ยขู่ า้ งๆขนึ้ มา “ฉันจะชว่ ยหาอกี แรง เราแยกกนั หา!” แมข่ องถงั ถงั จอ้ งมองซสู อื เยวด่ ว้ ยความซาบซง้ึ “ขอบคณุ มากคะ่ !” พดู จบ หญงิ สาวกางรม่ ขน้ึ มาแลว้ วงิ่ เขา้ ไปในสายฝน ซสู อื เยวถ่ อนหายใจออกมา แลว้ กางรม่ ขน้ึ มาเหมอื นกนั จากนัน้ ก็วง่ิ ออกไปในทางตรงกนั ขา้ มกบั แมข่ องถงั ถงั ฝนยงิ่ ตกยงิ่ หนัก เสยี งฝนกลบเสยี งทอ่ี ยรู่ อบขา้ งจนหมด ซสู อื เยวจ่ ําเป็ นตอ้ งตะโกนออกมาเสยี งดงั “ถงั ถงั …!” “ถงั ถงั …!” “ถังถงั …!” เธอกางรม่ ไวแ้ ลว้ เดนิ ไปตะโกนไป โดยไมร่ เู ้ ลยวา่ ไดม้ คี นตวั เล็กคน หนงึ่ ตามหลังเธอมาตงั้ แตเ่ มอื่ ไหรก่ ็ไมร่ ู ้

ซสู อื เยวต่ ามหาอยกู่ ลางสายฝนไปพักใหญ่ นานจนเสยี งของเธอ แหบซา่ น ในทสี่ ดุ ฝนก็เบาลงบา้ งแลว้ เธอเงยหนา้ ขน้ึ มองดพู าพตรงหนา้ ทไ่ี มค่ นุ ้ เคย แลว้ กไ็ ดร้ วู ้ า่ เธอได ้ เดนิ ออกมาจากเกสเฮา้ สไ์ กลแลว้ ถังถังเพง่ิ อายแุ คห่ กขวบ เด็กคนนัน้ ไมน่ ่าจะออกมาไดไ้ กลขนาดนี้ พอคดิ ไดแ้ บบนัน้ เธอกส็ ดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ หนั หลังเตรยี มทจ่ี ะ กลับไป ทนั ทที ห่ี นั หลังไป ผชู ้ ายทอี่ ยดู่ า้ นหลังกท็ ําใหเ้ ธอตอ้ งตกใจ เธอจําเขาได ้ เขาคอื หนง่ึ ในทมี งานของกองถา่ ย ตอนน้ี บนใบหนา้ ของเขากําลังปรากฏรอยยมิ้ ทชี่ วั่ รา้ ยออกมา ในมอื ยังถอื มดี ปอกผลไมท้ ด่ี เู งางามอยเู่ ลม่ หนง่ึ ภายใตท้ อ้ งฟ้าทม่ี ดื ครมึ้ สหี นา้ ทแี่ สดงออกมาก็ดเู ลวทรามมาก ซสู อื เยวก่ า้ วถอยหลังกา้ วหนงึ่ โดยอตั โนมัติ ถา้ เป็ นอยใู่ นสถานการณ์ปกติ ดว้ ยฝี มอื ของเธอ เธอไมจ่ ําเป็ นตอ้ ง กลวั เขาเลย

แตต่ อนน้ี เธอเดนิ มาไกลมาก ตะโกนมาก็นาน รา่ งกายจงึ คอ่ นขา้ ง ลา้ บวกกบั ฝนทก่ี ําลังตกลงมา จนทําใหพ้ น้ื ถนนลนื่ …… สง่ิ ทเี่ ธอนกึ ออกเพยี งอยา่ งเดยี วก็คอื …วง่ิ ! คนชดุ ดําขา้ งหลงั นั่นคงนกึ ไมถ่ งึ วา่ เธอจะวงิ่ เดด็ ขาดขนาดน้ี เขาจงึ ยกเทา้ แลว้ วงิ่ ตามไป สมรรถนะรา่ งกายของชายหญงิ มันแตกตา่ งกนั อยแู่ ลว้ บวกกบั ซสู อื เยวท่ ก่ี ําลงั ตน่ื ตระหนก… เสยี ง “ตบุ !” ดงั ขนึ้ เธอลม้ จํ้าเบา้ ลงกลางถนน “ยงั คดิ จะหนอี ยอู่ กี มยั้ ?” ทด่ี า้ นหลัง เสยี งทช่ี วั่ รา้ ยกบั เสยี งฝี เทา้ ของชายหนุ่ม คอ่ ยๆใกลเ้ ขา้ มาเรอื่ ยๆ ตอนท่ี 185ครง้ั นี้ พรี่ องก็ชว่ ยไมไ่ ดแ้ ลว้ ซสู อื เยวก่ ดั รมิ ฝี ปาก จอ้ งเขม็งไปยังผชู ้ ายทย่ี นื อยตู่ รงหนา้

เธอลกุ ไมข่ นึ้ แลว้ ความเจ็บปวดทว่ี งิ่ ขน้ึ มาจากขา บง่ บอกวา่ เธอไดร้ ับบาดเจ็บแลว้ แน่นอน ทา่ กลางหา่ ฝน เธอใชม้ อื ดนั ตวั เองใหถ้ อยหลงั ไปทลี ะกา้ ว “ฉันกบั คณุ เราไมม่ คี วามแคน้ ตอ่ กนั ……” ชายคนนัน้ ยมิ้ ออกมา “ถกู ตอ้ ง คณุ กบั ผมไมม่ คี วามแคน้ ตอ่ กนั ” “แตว่ า่ มคี นยอมจา่ ยลา้ นหนง่ึ เพอื่ แลกกบั ชวี ติ คณุ ” เขาเดนิ มาอยตู่ รงหนา้ เธอดว้ ยรอยยมิ้ ทไี่ มช่ อบใจ เล็งมดี มาทางเธอ แลว้ ฟันมันลงมาอยา่ งแรง ซสู อื เยวห่ ลับตาตามสญั ชาตญาณ เธอยอมรบั วา่ ตวั เองน่ันเป็ นคนทดี่ วงแข็งมาก ตงั้ แตเ่ ล็กจนโต ไมว่ า่ จะเจอกบั อนั ตรายมากมายเพยี งใดเธอก็สามารถผา่ นมนั มาไดห้ มด แตเ่ ธอไมน่ กึ เลยวา่ สดุ ทา้ ยแลว้ ทา่ มกลางสายฝน กลางถนนของ ชนบททห่ี า่ งไกล เธอตอ้ งมาตายเพราะสาเหตแุ บบนี้ …… กลน่ิ คาวเลอื ดโชยมา แตส่ มั ผัสไมไ่ ดถ้ งึ ความเจ็บปวดทจี่ นิ ตนาการไวเ้ ลย

เธอขมวดคว้ิ แลว้ ลมื ตาขนึ้ ตรงหนา้ คอื มอื ใหญๆ่ ของผชู ้ ายทค่ี นุ ้ เคย มอื ของเขากํามดี เอาไวแ้ น่นๆ เลอื ดสดๆ ไหลออกมาจากแผล บางสว่ นกระเด็นมาโดนหนา้ ซสู อื เยว่ บางสว่ นก็หยดลงพน้ื “รนหาทต่ี าย!” ชายชดุ ดํานั่นกดั ฟัน ดงึ มดี ออกจากมอื ของซสู อื เยว่ จากนัน้ ก็ฟันมนั กลับมาอกี ครงั้ ในขณะทเ่ี ขายังไมท่ นั ไดเ้ หวย่ี งแขนลงมา ฉนิ โมห่ านกเ็ ตะเขาจนลง ไปนอนอยทู่ พ่ี นื้ แลว้ เสยี ง “แคร็ง!” ดงั ขน้ึ มดี ในมอื ของชายหนุ่มกห็ ลน่ ลงพนื้ ฉนิ โมห่ านเตะมดี ทหี่ ลน่ พน้ื ออกไปไกลอยา่ งรวดเร็ว ชายคนนัน้ พงุ่ เขา้ มาอยา่ งกบั คนบา้ ฉนิ โมห่ านขมวดคว้ิ ยังอยากสกู ้ บั เขาอยู่ แตแ่ ผลทมี่ อื นัน้ ลกึ เกนิ ไป ลกึ จนแทบจะมองเหน็ กระดกู แลว้ ความเจ็บปวด การเสยี เลอื ด ทําใหใ้ บหนา้ ของชายหนุ่มนัน้ ซดี เผอื ด

ซสู อื เยวจ่ บั ขากางเกงของเขาไวด้ ว้ ยความเป็ นหว่ ง “คณุ ไมเ่ ป็ นไรใช่ ไหมคะ?” “ไมเ่ ป็ นไรครบั ” เขาหนั กลับมา มองเธอแวบหนง่ึ ดว้ ยรอยยม้ิ จางๆ “นานๆ จะมโี อกาส ไดป้ กป้องคณุ สกั ที” พดู จบ ชายหนุ่มกก็ ดั รมิ ฝี ปาก แลว้ ขวางชายคนนัน้ ทก่ี ําลงั จะเขา้ ไป เกบ็ มดี ฝนยงิ่ ตกยง่ิ หนัก สายฝน สายเลอื ด ดนิ โคลน ปะปนเขา้ ดว้ ยกนั ซสู อื เยวน่ ั่งรอ้ งไหอ้ ยกู่ บั ท่ี เธอลกุ ไมข่ นึ้ และชว่ ยอะไรฉนิ โมห่ าน ไมไ่ ด ้ ไดแ้ ตน่ ่ังมองเขาอยอู่ ยา่ งนี้ ความรสู ้ กึ แบบนม้ี ันชา่ งทรมานเหลอื เกนิ มองดชู ายหนุ่มทป่ี กตมิ ักจะหลงตวั เองและเย็นชา ตอ้ งมาตอ่ สกู ้ บั ชายอกี คนราวสตั วป์ ่ า หวั ใจของซสู อื เยวก่ ็รสู ้ กึ เจ็บเหมอื นกบั มนั กําลงั ถกู ฉีกกระชากเป็ นชนิ้ ๆ

เธอรสู ้ กึ วา่ หวั ใจของตวั เอง เป็ นเหมอื นกบั มอื ขา้ งทบี่ าดเจ็บของฉนิ โมห่ านนั่นไมม่ ผี ดิ ไมร่ วู ้ า่ มันผา่ นไปนานเทา่ ไหรแ่ ลว้ เสยี งฟ้าผา่ ดงั สนั่นอยบู่ นทอ้ งฟ้า ไป๋ ลวั่ วงิ่ เขา้ มาอยา่ งรบี รอ้ น เขาพงุ่ เขา้ ไป รว่ มมอื กบั ฉนิ โมห่ านกดชายคนนัน้ ไว ้ “คณุ ครบั คณุ ไมเ่ ป็ นอะไรใชม่ ยั้ ครับ?” ไป๋ ลั่วใชเ่ ขา่ กดชายชดุ ดําเอาไว ้ เหลอื บตาขนึ้ มามองฉนิ โมห่ านดว้ ย ความเป็ นหว่ ง “ผมไมเ่ ป็ นไร” ฉนิ โมห่ านสดู หายใจเขา้ ไปทหี นงึ่ เกบ็ มอื ทบี่ าดเจ็บขา้ งนัน้ ไวข้ า้ งตวั แลว้ หนั กลบั ไปมองซสู อื เยวด่ ว้ ยสายตาทอ่ี บอนุ่ “คณุ ยนื ไหวมยั้ ครับ?” มองดมู อื ขา้ งทเ่ี ลอื ดไหลไมย่ อมหยดุ ซสู อื เยวส่ า่ ยหนา้ ทงั้ นํ้าตา “ฉันยนื ไมไ่ หวคะ่ ……” “เดย๋ี วผมอมุ ้ คณุ เองครับ” เธอรบี สา่ ยหนา้ “ไมค่ ะ่ คณุ บาดเจ็บอยู่……”

“แคแ่ ผลเล็กๆ เองครบั ” เขามองเธออยา่ งอบอนุ่ ไปแวบหนงึ่ “อยา่ คดิ วา่ ผชู ้ ายของคณุ จะ ออ่ นแอแบบนัน้ สคิ รับ” พดู จบ เขาก็น่ังลง แลว้ ใชม้ อื อกี ขา้ งทไี่ มบ่ าดเจ็บอมุ ้ ซสู อื เยวข่ นึ้ มา ดว้ ยความทใ่ี นใจของซสู อื เยวก่ ําลงั เป็ นหว่ งเขา เธอจงึ ไมไ่ ดข้ ดั ขนื ในตอนแรก เธอเอาแตก่ งั วลวา่ เขาจะทนไมไ่ หว แตห่ ลงั จากนัน้ ชายหนุ่มกอ็ มุ ้ เธอเดนิ ไปเป็ นเวลานาน หญงิ สาวถงึ เลกิ กงั วลไดส้ กั ที ดทู า่ เขาจะไมไ่ ดเ้ ป็ นอะไรจรงิ ๆ ฝนหยดุ แลว้ ไป่ ลัว่ คมุ ตวั ชายชดุ ดํา ฉนิ โมห่ านอมุ ้ ซสู อื เยว่ ทงั้ สเ่ี ดนิ มาไกลมาก จนในทสี่ ดุ กเ็ ดนิ กลับมาถงึ เกสเฮา้ สท์ อี่ ยใู่ น ชมุ ชนเล็กๆ สกั ที เลอื ดจากมอื ของฉนิ โมห่ านไหลเป็ นทางยาว

“สอื เยว!่ ” ทกุ คนในกองถส่ ยตา่ งก็รออยตู่ รงหนา้ ประตขู องเกสเฮา้ ส์ พอเห็นซสู อื เยวก่ ลับมา เหลยี งหยซู นิ ก็รบี วาิ งเขา้ ไปหาทนั ที ฉนิ โมห่ านวางซสู อื เยวล่ งจากออ้ มแขน เมอ่ื สองขาลงถงึ พนื้ ซสู อื เยวถ่ งึ รสู ้ กึ ไดว้ า่ เรอื่ งรา้ ยๆ ไดผ้ า่ นพน้ ไป แลว้ เหลยี งหยซู นิ จบั มอื เธอไวด้ ว้ ยความเป็ นหว่ ง “เธอไมเ่ ป็ นอะไร ใชม่ ยั้ ? ฉันเป็ นหว่ งเธอแทบแย!่ ” “ตอ่ ใหอ้ อกไปตามหาถงั ถงั เธอก็ควรใหท้ กุ คนชว่ ยกนั ตามหาสิ ออกไปคนเดยี วแบบนไ้ี ดย้ งั ไง?” “ตอ่ ใหเ้ ธอจะเกง่ แคไ่ ปน ยงั ไงเธอก็เป็ นแคผ่ หู ้ ญงิ คนหนง่ึ เทา่ นัน้ นะ!” คําพดู ทเี่ ป็ นหว่ งของเธอ ทําใจหวั ใจของซสู อื เยวร่ สู ้ กึ อบอนุ่ มาก เธอเมม้ รมิ ฝี ปาก “ฉันคดิ นอ้ ยไปจรงิ ๆ ……”

ตอนนัน้ เธอเองก็ไมร่ วู ้ า่ จะทํายงั ไงจรงิ ๆ พอรวู ้ า่ ถงั ถงั หายตวั ไป เหน็ ทา่ ทางทรี่ อ้ นรนของแมถ่ งั ถัง เธออจงึ ไมท่ นั ไดไ้ ตรต่ รองอะไร มากมาย ในหวั คดิ อยแู่ คว่ า่ อยากใหถ้ งั ถงั กลบั มาใหเ้ ร็วทสี่ ดุ “นา้ ซคู ะ หนูขอโทษคะ่ ……” ทา่ มกลางฝงู ชน ถงั ถังทอ่ี มุ ้ กระตา่ ยไวเ้ ดนิ ออกมาอยา่ งกลา้ ๆ กลัวๆ “หนูทําใหท้ กุ คนเป็ นหว่ ง มนี า้ ชายคนหนง่ึ บอกวา่ กระตา่ ยของหนู น่ารักมาก เขาจะเอามันไปดนิ หนูเลย……” เด็กสาวน้ําตาคลอเบา้ หนูจงึ อมุ ้ กระตา่ ยไปซอ่ นไว …้ … “หนูไมไ่ ดต้ งั้ ใจทจ่ี ะหายตวั ไปจรงิ ๆ นะคะ……” คําพดู ของถังถงั ทําใหซ้ สู อื เยวร่ สู ้ กึ สบายใจขน้ึ มาก ทแี่ ทท้ กุ อยา่ งมนั เป็ นแคเ่ รอื่ งเขา้ ใจผดิ เทา่ นัน้ “เธอไมเ่ ป็ นอะไรกด็ แี ลว้ ……” “สอื เยว่ ทําไมบนตวั เธอถงึ มเี ลอื ดเยอะขนาดนเ้ี นย่ี ?” ทนั ใดนัน้ เอง เสยี งของเหลยี งหยซู นิ กท็ ําใหซ้ สู อื เยวต่ งั้ สตไิ ด ้ เลอื ดเหรอ?

ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ เธอไมม่ แี ผลนี่…… ทนั ใดนัน้ เธอกน็ กึ ถงึ ชายหนุ่มทอ่ี ยดู่ า้ นหลงั พรบิ ตาทเี่ ธอหนั กลับไป ชายหนุ่มทเ่ี สยี เลอื ดไปจํานวนมากก็ลม้ ใส่ บนตวั เธออยา่ งจงั …… การรักษาในชนบทนัน้ มขี อ้ จํากดั แผลทมี่ อื ของฉนิ โมห่ านนัน้ ลกึ มาก แถมยังตดิ เชอื้ จากดนิ โคลนอกี หลังจากทตี่ ามหมอชาวบา้ นแถวนัน้ มาฆา่ เชอ้ื กบั หา้ มเลอื ดแลว้ ซสู อื เยวก่ บ้ ไป๋ ลัว่ กข็ บั รถกลบั ไปทเ่ี มอื งหรงทนั ที ตอนทก่ี ําลังจะไป ผกู ้ ํากบั เฉงิ ทนี่ ้ําตาคลอเบา้ กย็ นื สง่ อยนู่ อกรถ “ตอ้ งขอโทษดว้ ยนะคะ ผกู ้ ํากบั เฉงิ ” เธอมองหนา้ ผกู ้ ํากบั ทอี่ ยนู่ อกรถดว้ ยความรสู ้ กึ ผดิ “การถา่ ยทํา หลังจากนฉี้ ันคงไมเ่ ขา้ รว่ มแลว้ สามขี องฉันเป็ นแบบน้ี……ฉัน จําเป็ นตอ้ งดแู ลเขาคะ่ ” ผกู ้ ํากบั เฉงิ ยน่ื ปาดน้ําตาดว้ ยความรสู ้ กึ ไมเ่ ป็ นธรรม “ดทู า่ ซรี ย่ี เ์ รอ่ื งนี้ คงถา่ ยไมเ่ สร็จแลว้ ……”