สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ1501-2000

ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ แลว้ ลังเลอยสู่ กั ครู่ “ด”ี พดู จบ เธอเหลอื บมองมอื ของชายหนุ่มทพี่ นั ผา้ พันแผลไว ้ “ยงั เจ็บ ไหม?” “ไมแ่ ลว้ ” ชายหนุ่มมองเธอแลว้ หวั เราะเบาๆ “หลังจากทเ่ี จอเธอ กไ็ มเ่ จ็บแลว้ ” ไมว่ า่ แผลทมี่ อื จะเจ็บปวดแคไ่ หน กส็ คู ้ วามรสู ้ กึ ดใี จของเขาไมไ่ ด ้ เลยแมแ้ ตน่ อ้ ย เพราะวา่ ไมไ่ ดม้ เี พยี งซงิ หยนุ และซงิ เฉนิ ทเ่ี ป็ นลกู ของเขา ซงิ กวงก็ เป็ นลกู ของเขาเหมอื นกนั กอ่ นหนา้ นเ้ี ขาใชค้ วามพยายามตามหาเป็ นอยา่ งมาก สดุ ทา้ ยกลับ หาเจอโดยไมไ่ ดเ้ สยี แรงอะไรเลย ซสู อื เยวค่ งคดิ ไมถ่ งึ หรอกวา่ เฉนิ เชยี่ นทเ่ี ธอตามหามานานขนาดน้ี ทจ่ี รงิ แลว้ คอื เธอเองมัง้ ? พอนกึ ถงึ เรอ่ื งพวกนี้ ชายหนุ่มกซ้ อ่ นความดใี จเอาไวใ้ นใจ แลว้ มอง เธออยา่ งยม้ิ แยม้ “กลบั ไปแตง่ ตวั เถอะ”

“ยงั ไงแลว้ เฉนิ เชยี่ นกเ็ ป็ นแมข่ องซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ กถ็ อื วา่ เป็ นศตั รู หวั ใจเธอครงึ่ หนงึ่ ดว้ ย ยังไงก็ตอ้ งแตง่ ตวั ใหส้ วยๆเพอ่ื ไปเจอเขา ” ซสู อื เยวก่ ดั รมิ ฝี ปากเบาๆ พยักหนา้ ตอบ “อมื้ !” เธอควรตอ้ งแตง่ ตวั ดๆี ไปเจอเฉนิ เชย่ี นจรงิ ๆ นอกจากเพราะเขาจะเป็ นศตั รหู วั ใจของเธอแลว้ ยังเพราะวา่ เฉนิ เชยี่ นน่าจะเป็ นเพอ่ื นเกา่ ของเธออกี ดว้ ย เพอื่ นเกา่ เจอกนั แตง่ ตวั เป็ นทางการนดิ หน่อย ก็ถอื วา่ เป็ นเรอ่ื งท่ี สมควร พอคดิ ถงึ ตรงน้ี หญงิ สาวสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ บอกลากบั ฉนิ โมห่ าน แลว้ ออกจากโรงพยาบาล หลังจากทหี่ ญงิ สาวจากไปไมน่ าน โทรศพั ทข์ องฉนิ โมห่ านก็ดงั ขนึ้ ซงิ เฉนิ น่ันเอง เด็กชายทอี่ ยฝู่ ่ังปลายสายพดู ดว้ ยน้ําเสยี งหยงิ่ ผยอง “แดด๊ ด้ี พวก ผมจัดสถานทเ่ี สร็จแลว้ ครับ” “กระจกบานใหญท่ แ่ี ดด๊ อยากไดพ้ วกผมวางไวท้ เ่ี ห็นไดช้ ดั แลว้ ครับ!”

“แดด๊ เขาจะมากนั เมอ่ื ไหรค่ รบั ?” ฉนิ โมห่ านเกยี่ วยม้ิ ขน้ึ “ทําไมดเู หมอื นพวกลกู รบี กวา่ แดด๊ อกี ?” “แน่นอนสคิ รับ!” ซงิ เฉนิ กลอกตา “ในทสี่ ดุ คณุ กค็ ดิ ได ้ วา่ ตอ้ งมอบงานแตง่ ทส่ี มบรู ณ์ ใหค้ ณุ ผหู ้ ญงิ ซสู อื เยว่ แน่นอนวา่ พวกผมตอ้ งรบี รอ้ นสคิ รับ ” พดู จบ เดก็ ชายกดนํ้าเสยี งใหต้ ํา่ ลง “แดด๊ ดี้ แดด๊ บอกพวกผมหน่อย สิ วา่ เพราะอะไรกนั แน่?” “ทําไมเวลาแคค่ นื เดยี ว แดด๊ ถงึ อยากจดั งานแตง่ กบั หมา่ ม๊ขี น้ึ มา ครบั ?” “เพราะหมา่ ม๊ที อ้ งหรอื เปลา่ ?” ฉนิ โมห่ านขยหี้ วา่ งควิ้ ทรี่ สู ้ กึ ปวดขน้ึ มาของเขา “ไมใ่ ช”่ “ถา้ อยา่ งนัน้ เพราะอะไรครบั ?” “หลังจบงานแตง่ เดย๋ี วลกู กร็ เู ้ อง” เขาวางโทรศพั ท์ แลว้ หลบั ตาลง ภาพใบหนา้ อนั เล็กของซสู อื เยวป่ รากฏขนึ้

เขาเรมิ่ ตงั้ ตารอคอย เธอในชดุ เจา้ สาว แลว้ มองเห็นภาพเธอเองที่ สะทอ้ นจากกระจกในหอ้ งโถงทจ่ี ัดงานแตง่ เขาจะบอกเธอในงานแตง่ ของพวกเขาวา่ เธอคอื เฉนิ เชย่ี น เธอคอื แมแ่ ทๆ้ ของเดก็ ทงั้ สามคน เขามเี รอื่ งตดิ คา้ งเธอเยอะมาก ครัง้ น้ี เขากะวา่ จะชดใชเ้ ธอทงั้ หมด “คณุ ชาย” ไป๋ ลว่ั เคาะประตกู อ่ นจะเดนิ เขา้ มา “แหวน ชดุ แตง่ งาน เตรยี มเสร็จ แลว้ ครบั ” พดู จบ เขากน็ ง่ิ ไปสกั ครู่ “แผลของคณุ ยงั ไมห่ ายดที งั้ หมด เพราะเรอ่ื งเมอื่ วานของคณุ เยจ่ นที่ บา้ นมเี รอื่ งกนั รนุ แรง คณุ จดั งานแตง่ ในเวลาแบบน้ี……คงไม่ เหมาะสมเทา่ ไหรม่ งั้ ครับ?” ฉนิ โมห่ านเหลอื บมองเขาดว้ ยสายตาทเ่ี ยอื กเย็น “ฉันอยากแตง่ งาน เวลาไหน ตอ้ งสนใจสายตาจากคนอน่ื ดว้ ย?”

พดู จบ สายตาทน่ี งิ่ ของเขาถกู ปิดลง “เรยี กหมอมาฉีดยาใหฉ้ ัน ยงั ไง กไ็ มค่ วรใหเ้ ธอรสู ้ กึ วา่ ฉันเป็ นคนป่ วย ในวนั ทดี่ ที ส่ี ดุ ของเธอ ” ไป๋ ล่วั มองมอื ทพี่ นั ผา้ พันแผลเอาไว ้ แลว้ ไดแ้ ตถ่ อนหายใจ …… ตอนทซ่ี สู อื เยวก่ ลบั ถงึ วลิ ลา่ นัน้ คนรบั ใชใ้ นวลิ ลา่ เดนิ ตามแมบ่ า้ น ออกมา แลว้ ยนื เรยี งหนา้ ประตเู ป็ นสองแถว “ยนิ ดตี อ้ นรบั คณุ นายกลบั บา้ นคะ่ /ครบั !” “ยนิ ดตี อ้ นรับคณุ นายคะ่ /ครับ!” ทา่ ทางและเสยี งทพ่ี รอ้ มกนั ทําใหซ้ สู อื เยวป่ ลม้ื ใจเล็กนอ้ ย เธอองึ้ ไปสกั ครู่ กอ่ นจะยม้ิ ออกมาอยา่ งเจา้ เลห่ ์ “ทําไมทกุ คนถงึ เลน่ ใหญก่ นั จงั ……” แมบ่ า้ นมองเธอพรอ้ มกบั ยม้ิ ตาหยี “เพราะวา่ วนั นค้ี อ่ นขา้ งสําคญั กบั คณุ คะ่ !” ซสู อื เยวเ่ ลกิ ควิ้ ขน้ึ แลว้ ใชค้ วามคดิ มนั ก็ใช่ การเจอตวั เฉนิ เชยี่ นแลว้ สําหรบั เธอมันคอื เรอื่ งทส่ี ําคญั กจ็ รงิ

แตก่ ็ไมจ่ ําเป็ นตอ้ งเลน่ ใหญข่ นาดนหี้ รอกมงั้ ? ซสู อื เยวไ่ มค่ ดิ วา่ สงิ่ ทโี่ อเวอ่ รก์ วา่ ยงั อยดู่ า้ นหลงั ตอนทเ่ี ธอโดนจับนั่งแตง่ หนา้ ลคุ เจา้ สาวนัน้ ถงึ แมว้ า่ เธอจะไมเ่ ขา้ ใจ เล็กนอ้ ย แตก่ ็คดิ วา่ การแตง่ หนา้ ลคุ เจา้ สาวคงจะสวยกวา่ มงั้ และในตอนทคี่ นรบั ใชถ้ อื ชดุ เจา้ สาวมาใหเ้ ธอนัน้ เธอน่ังตดิ เกา้ อ้ี ตอ่ ไปไมไ่ ดอ้ กี แลว้ “คอื วา่ ……ไมต่ อ้ งใสเ่ สอื้ แบบนห้ี รอกมัง้ ?” คนใชย้ มิ้ แลว้ เมนิ เธอ “คณุ ชายบอกแลว้ คะ่ วา่ คณุ ตอ้ งสวมชดุ นไี้ ป เพอ่ื แสดงสถานะของคณุ นะคะ” “สบายใจไดเ้ ลยคะ่ คณุ ชายไมม่ ที างโกหกคณุ นายหรอกคะ่ ถงึ คณุ นายจะไมเ่ ชอ่ื ในตวั พวกเรา คณุ นายคงจะเชอ่ื ในตวั คณุ ชายนะ คะ?” ซสู อื เยวส่ ําลกั จนพดู ไมอ่ อก เธอถอนหายใจออกมา สดุ ทา้ ยเธอก็เขา้ ไปเปลยี่ นเสอ้ื ในหอ้ งแตง่ ตวั เธอทส่ี วมชดุ เจา้ สาวขนึ้ รถทเี่ ตรยี มออกจากบา้ น ซสู อื เยวย่ ง่ิ คดิ ก็ยงิ่ รสู ้ กึ วา่ ไมเ่ หมาะสม

เธอจงึ หยบิ โทรศพั ทข์ นึ้ มา อยากจะโทรไปถามฉนิ โมห่ านวา่ ยังไง กนั แน่ แตย่ ังไมท่ นั ทจี่ ะไดก้ ดโทรออก เสยี งโทรศพั ทข์ องเธอกด็ งั ขน้ึ เสยี กอ่ น เป็ นสายโทรเขา้ จากเจยี่ นเฉงิ ทําไมพอ่ ถงึ โทรมาในเวลานกี้ นั นะ? ซสู อื เยวเ่ ลกิ คว้ิ ขน้ึ แลว้ รับสาย “ซอ่ื เยว”่ น้ําเสยี งของชายจากปลายสายนัน้ จรงิ จังมาก “เมอื่ วานลกู มเี รอ่ื งกบั คนทส่ี นามบนิ ใชไ่ หม?” “ใชเ้ ทคนคิ ทพ่ี อ่ เคยสอน?” ซสู อื เยวค่ ว้ิ กระตกุ “……ใชค่ ะ่ ” ตอนนัน้ พอ่ ของเขาสอนเทคนคิ การตอ่ สพู ้ วกนใี้ ห ้ เขาเคยเตอื นเธอ แลว้ วา่ เทคนคิ พวกนใ้ี ชส้ ําหรับการป้องกนั ตวั ในเวลาทไี่ มม่ ี ทางเลอื กอน่ื แลว้ หา้ มใชเ้ ทคนคิ ตอ่ สพู ้ วกนา้ ตามใจอยาก

เมอื่ วานตอนทเ่ี ธออยสู่ นามบนิ เธอโดนคนไลจ่ ้ี และดว้ ยความสน้ิ หวงั เธอจงึ ใชเ้ ทคนคิ การตอ่ สพู ้ วกนัน้ ในทสี่ าธารณะตอ่ หนา้ ผคู ้ น มากมาย “พอ่ รเู ้ ร็วขนาดนไ้ี ดย้ ังไงคะ……” ฝ่ังปลายเสยี เงยี บหายไปนาน ทนั ใดนัน้ นํ้าเสยี งของเขาทงั้ เยอื กเย็นและโมโห “ตอนนัน้ พอ่ ไมค่ วร ใสใ่ จความเป็ นอยขู่ องลกู เลยวา่ จะเป็ นตายรา้ ยดยี ังไง ยง่ิ กวา่ นัน้ คอื ไมค่ วรสอนเทคนคิ พวกนใี้ หล้ กู ดว้ ย!” “ถา้ รวู ้ า่ ลกู จะดอื้ ขนาดนี้ ถงึ ลกู จะเจออนั ตรายหรอื โดนตตี าย พอ่ ก็จะ ไมส่ อนลกู เดด็ ขาด!” ซสู อื เยวถ่ งึ กบั อง้ึ จนนง่ิ มอื เธอทจ่ี บั โทรศพั ทเ์ อาไวเ้ รม่ิ สนั่ “พอ่ คะ ทําไม……ทําไมพอ่ ถงึ พดู แบบนคี้ ะ……” “ลกู รบี ออกจากเมอื งหรงเดย๋ี วน้ี หนไี ปทที่ ไี่ มม่ คี นรจู ้ ักลกู ” “พวกมนั จบั ตามองลกู แลว้ ”

ซสู อื เยวช่ ะงัก กําลังจะถาม“พวกมัน”ทเ่ี จยี่ นเฉงิ หมายถงึ คอื ใคร แต่ กลบั มเี สยี ง “ตมู ้ —!”ดงั ขน้ึ ขา้ งหอู ยา่ งเสยี งดงั โทรศพั ทใ์ นมอื ซสู อื เยวห่ ลน่ ลงพนื้ เธอเงยหวั ขนึ้ อยา่ งไมร่ ตู ้ วั สะพานขา้ งหนา้ ถกู ระเบดิ ถลม่ รถตอ้ งจอดลงอยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ ฉากตรงหนา้ ทําใหซ้ สู อื เยวอ่ งึ้ จนพดู ไมอ่ อก เธอมองขา้ งหนา้ อยา่ งรสู ้ กึ อง้ึ “ทําไมถงึ ……” เธอทํางานในวงการบนั เทงิ มาหลายปี เธอเคยเห็นฉากระเบดิ มาแลว้ ทกุ ประเภท แตภ่ าพตรงหนา้ ทสี่ ะพานถกู ระเบดิ จนถลม่ ลง ทําใหเ้ ธอตกใจจนสติ หลดุ ไปนาน ในเวลานี้ รถบเี อม็ ดบั เบลิ ยคู นั สดี ําทเ่ี รยี งเป็ นแถวขบั จากดา้ นหลงั รถ ของพวกเขามาดา้ นหนา้ แลว้ จอดลง กลมุ่ คนชดุ ดําเปิดประตลู งจากรถ

บอดกี้ ารด์ คนหนงึ่ ถอื รม่ แลว้ เปิดประตรู ถเบนทล์ ยี ท์ ค่ี มุ ้ กนั ออก คนทอ่ี อกมาจากรถนัน้ คอื ชายวยั กลางคนื ทผี่ มขาวทงั้ หวั ชายวยั กลางคนเดนิ กา้ วเทา้ ใหญม่ าทางซสู อื เยว่ และแลว้ มายนื อยหู่ นา้ นอกหนา้ ตา่ งรถของเธอ แลว้ โคง้ คํานับอยา่ ง เคารพ “ยนิ ดตี อ้ งรบั คณุ หนูใหญก่ ลบั บา้ นครบั ” ตอนที่ 192 หนเู จอพอ่ แมแ่ ทๆ้ ของหนแู ลว้ คะ่ “คณุ ผชู ้ มทกุ ทา่ นคะ เชา้ วนั น้ี ทา่ นชายฉนิ ไดป้ ระกาศจัดงานววิ าห์ ฟ้าแลบ่ กบั ซสู อื เยวใ่ นวนั นน้ี ะคะ” “ทกุ คนจะเหน็ ไดว้ า่ สถานทไ่ี ดจ้ ดั เตรยี มอยา่ งหรหู ราเลยนะคะ ” “วา่ กนั วา่ วนั นชี้ ดุ ทเ่ี จา้ สาวใสน่ ัน้ มมี ลู คา่ ถงึ หลกั สบิ ลา้ น เพอ่ื งาน แตง่ นเี้ ลยนะคะ” “นคี่ อื งานแตง่ งานทหี่ รหู ราครัง้ แรกเลยนะคะ ในประวตั ศิ าสตรข์ อง เมอื งหรง!” ภายในหอ้ งโถงโรงแรมหรรู ะดบั หา้ ดาวของเมอื งหรง แออดั ไปดว้ ย คน

นักขา่ ว แขกรบั เชญิ เยอะจนแออดั ไปหมด หลังเวที ซงิ กวงทส่ี วมชดุ ราตรนี ่ังคนั่ กลางระหวา่ งซงิ หยนุ และซงิ เฉนิ เอามอื แนบแกม้ ดว้ ยทา่ ทางทน่ี ่าสงสาร “ดเู หมอื นวา่ คณุ อาจขี้ อง หนูจะไมม่ โี อกาสเสยี แลว้ ” “แตไ่ มเ่ ป็ นไร คณุ อาจก้ี บั นา้ ซกู ไ็ มไ่ ดเ้ หมาะกนั ขนาดนัน้ ” คําพดู ของเด็กหญงิ ทําใหซ้ งิ เฉนิ หลดุ หวั เราะออกมา เขาใชไ้ หลข่ องเขาชนไหลข่ องซงิ กวง “ตอนนนี้ อ้ งกร็ สู ้ กึ แลว้ ใชไ่ หม วา่ หมา่ ม๊ขี องพก่ี บั แดด๊ ดเ้ี หมาะสมกนั มาก?” ซงิ กวงลังเลอยคู่ รหู่ นง่ึ แลว้ เมม้ ปาก “ตา่ งฝ่ ายตา่ งรักกนั เหมาะสม ทสี่ ดุ หน่า!” “เหอะ ถา้ นอ้ งพดู เร็วกวา่ น้ี คณุ อาจข้ี องนอ้ งก็คงไมต่ กหลมุ รักหมา่ ม๊ ี ของพจี่ รงิ ๆเพอ่ื นอ้ งหรอก สดุ ทา้ ยตอ้ งมาเสยี ใจขนาดนัน้ อกี ” พดุ จบ ซงิ เฉนิ ยกมอื สะกดิ ไหลซ่ งิ หยนุ “พี่ พว่ี า่ จรงิ ไหม?” ซงิ หยนุ ทส่ี วมชดุ ลายตารางขาวดํา ยงั คงกอดโน๊ตบคุ๊ ไวใ้ นออ้ มกอด คว้ิ ขมวดกนั เป็ นปม ทา่ ทางของเขา ทําใหซ้ งิ เฉนิ ไมค่ อ่ ยพอใจเทา่ ไหร่

เด็กชายลกุ ขนึ้ ยนื เตม็ ตวั มอื เล็กยนื ออกมาบงั หนา้ จอโน๊ตบคุ๊ “พ!่ี ” “นม่ี นั เวลาไหนแลว้ !” “วนั นแี้ ดด๊ ดกี้ บั หมา่ ม๊จี ัดงานแตง่ นคี่ อื งานใหญข่ องบา้ นเราเลยนะ! ” “พอ่ี ยา่ เอาแตจ่ อ้ งหนา้ จอโน๊ตบคุ๊ เน่าๆของพเี่ ลย! ” ซงิ หยนุ เลกิ ควิ้ ขนึ้ ยกมอื ขนึ้ มาดงึ มอื ซงิ เฉนิ ทบ่ี งั หนา้ จอออก น้ําเสยี งตํา่ ลง “เกดิ เรอื่ งแลว้ ” ทนั ทที ไี่ ดย้ นิ คํานซ้ี งิ เฉนิ เบป้ ากทนั ที “แบรๆ่ ๆ พพ่ี ดู อะไรของพเี่ นย่ี ? เกดิ เรอ่ื งอะไรขน้ึ ?” เมอ่ื ใดยนิ คําพดู ของซงิ หยนุ ซงิ กวงขมวดคว้ิ ขนึ้ แลว้ ขยับหนา้ หนั ไป ดหู นา้ จอเงยี บๆ ดวงตากลมโตของเดก็ หญงิ เบกิ กวา้ ง “นค่ี อื คลน่ื สญั ญาณโทรศพั ทข์ องนา้ ซใู ชไ่ หม?” ซงิ หยนุ พยักหนา้ เด็กชายหลบั ตาลง “เมอ่ื กไ้ี ดย้ นิ ในขา่ วประกาศวา่ สะพานซง่ ไหถ่ กู ระเบดิ ฉันเพงิ่ คดิ ไดว้ า่ เสน้ ทางจากบา้ นมาโรงแรม สะพานซง่ ไห่ เป็ นทางทจ่ี ําเป็ นตอ้ งผา่ น”

“เพราะฉะนัน้ ฉันเลยลองตดิ ตามสญั ญาณโทรศพั ทข์ องหมา่ ม๊ดี ู ” “สญั ญาณโทรศพั ทท์ งั้ หมดของม๊ ี ถกู ตดั ขาด ตรงสะพานซง่ ไห่ ” พอไดย้ นิ คํานี้ ซงิ เฉนิ ก็ไดร้ ับรถู ้ งึ ความสําคญั ของเรอื่ งนี้ เขายกเทา้ ขน้ึ กอ่ นจะวงิ่ ไปหาฉนิ โมห่ านทอ่ี ยใู่ นหอ้ งหลังเวทอี ยา่ ง บา้ คลง่ั ในเวลานน้ี ัน้ ฉนิ โมห่ านนอนเอนอยบู่ นเตยี งคนป่ วย ใบหนา้ ของเขา ซดี จนไมม่ แี มแ้ ตร่ อ่ งรอยของเสน้ เลอื ด ซงิ เฉนิ ชะงกั “แดด๊ ด…ี้ …” “กอ่ นหนา้ นยี้ ังดๆี อยเู่ ลยนะครับ จๆู่ เมอ่ื สกั ครกู่ ็กลายป็ นแบบนไี้ ป ” ไป๋ ลัว่ ถอนหายใจ “ผมใหค้ นไปตามหมอแลว้ ครับ” เมอ่ื เหน็ แดด๊ ดข้ี องเขาทป่ี กตเิ ย็นชาและมน่ั คงกลายเป็ นแดด๊ ดที้ ี่ ออ่ นแอแบบตอนนี้ ซงิ เฉนิ กดั ฟันไวอ้ ยา่ งแน่น เดนิ กา้ วขน้ึ ไปกมุ มอื เขา“แดด๊ ด้ี แดด๊ ไมเ่ ป็ นอะไรใชไ่ หมครับ?” “ไมเ่ ป็ นไรครับ” ชายหนุ่มฝื นยม้ิ อยา่ งรสู ้ กึ ลําบาก

เขาหนั หนา้ มามองซงิ เฉนิ “หมา่ ม๊ขี องลกู มาหรอื ยงั ?” “ไป๋ ล่ัว เอายามาใหฉ้ ันหน่อย แลว้ ก็แตง่ หนา้ เลย” “งานแตง่ งานน้ี ฉันตอ้ งจัดใหเ้ ธออยา่ งดที สี่ ดุ ” ไป๋ ลัว่ นงิ่ ไปสกั ครู่ “แตค่ ณุ ชายครบั รา่ งกายของคณุ ……” “ไมส่ ําคญั เทา่ ซสู อื เยว่” เขาพยายามตงั้ สติ แลว้ ดน้ิ รนลกุ จากเตยี ง “แดด๊ ด้ี หมา่ ม๊ ี ม๊มี าไมไ่ ดแ้ ลว้ !” ซงิ เฉนิ จับมอื ของฉนิ โมห่ านไวอ้ ยา่ งแน่น “เมอื่ กส้ี ะพานซง่ ไหถ่ กู ระเบดิ สญั ญาณโทรศพั ทข์ องหมา่ ม๊กี ห็ ายไปดว้ ย! ” ฉนิ โมห่ านนงิ่ ไปทนั ที เวลาผา่ นไปนานพอสมควร เขาเงยใบหนา้ อนั ซดี ของเขาขน้ึ “ม๊ไี ป ไหนแลว้ ?” “ไมร่ คู ้ รบั !” ซงิ เฉนิ กงั วลจนแทบจะรอ้ งไหอ้ อกมา “พบ่ี อกวา่ ตรวจจับสญั ญาณ โทรศพั ทข์ องม๊ไี มเ่ จอแลว้ ……”

“หรอื วา่ ……หรอื วา่ โทรศพั ทข์ องคณุ นายจะตกลงไปในแมน่ ํ้าครับ! ” ไป๋ ล่ัวรบี เขา้ มาพยงุ ฉนิ โมห่ าน “คณุ ชาย คณุ อยา่ เพงิ่ รบี รอ้ นครบั ผม จะสงั่ ใหค้ นไปตรวจสอบพน้ื ทตี่ รงนัน้ ใหเ้ ร็วทสี่ ดุ ครบั ” “คณุ ไป……” “ฉันไปเอง” ชายหนุ่มพยายามพยงุ รา่ งกายตวั เองใหล้ กุ ขนึ้ ยนื มอื ของเขากมุ มอื ของซงิ เฉนิ ไวข้ า้ งหนง่ึ สว่ นมอื อกี ขา้ งพงิ กําแพง เอาไว ้ “ฉันจะไปหาเธอ……” ไมม่ ที างทจ่ี ะเกดิ อนั ตรายกบั ซสู อื เยว่ เธอน่าจะยงั ตดิ อยกู่ บั ที่ เธออาจจะทําโทรศพั ทต์ กลงไปในแมน่ ้ํา มันตอ้ งเป็ นแบบนแี้ น่ๆ ชายหนุ่มพยายามฝื นเดนิ ออกจากหอ้ งพักผอ่ น “ปัง—!”

“คณุ ชาย!” “แดด๊ ด!้ี ” …… “เขาโดนวางยาเขา้ แลว้ ” ดา้ นนอกหอ้ งพกั คนป่ วยไป๋ ยหู่ นานสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ มองฉนิ หนาน เซงิ กบั เดก็ นอ้ ยสามคนตรงหนา้ เขา “หลังจากทยี่ านเี้ รม่ิ ออกฤทธ์ิ ระดบั พษิ นัน้ ขนึ้ อยกู่ บั ความตน่ื เตน้ ของแตล่ ะบคุ คล ” “วนั น้ี……เป็ นวนั แตง่ งานของโมห่ านกบั ซอื่ เยว่ เขาน่าจะตน่ื เตน้ เกนิ ไป ถงึ ได…้ …” เขาถอนหายใจออกมา กม้ หวั ลงเขยี นเวชระเบยี น “แตไ่ มใ่ ชเ่ รอื่ ง ใหญม่ าก ตอนทย่ี าออกฤทธ์ิ จะทําใหร้ สู ้ กึ เวยี นหวั และทรงตวั ไมอ่ ยุ่ ” “ดจู ากระดบั ความตนื่ เตน้ ของโมห่ านในวนั นแ้ี ลว้ จรงิ ๆเขาควรสลบ ไปนานแลว้ ” “แตน่ ่าจะเป็ นเพราะความมงุ่ มัน่ ของเขาทอี่ ยากแตง่ งานกบั ซสู อื เยวก่ ็ เลยฝื นจนถงึ ตอนนี้?”

“ยาตวั นไี้ มม่ ยี าแกพ้ ษิ เลย พักฟ้ืน พักผอ่ นใหเ้ พยี งพอเป็ นทางเดยี ว ทจ่ี ะแกพ้ ษิ ได”้ ฉนิ หนานเซงิ เหลอื บมองฉนิ โมห่ านทนี่ อนไมไ่ ดส้ ตอิ ยใู่ นหอ้ งคนไข ้ “เกดิ เรอื่ งแบบนขี้ นึ้ เขาจะพักฟ้ืนไดย้ ังไง” ไป๋ ยหู่ นานถอนหายใจ กอ่ นจะประกบสมดุ เวชระเบยี นเขา้ หากนั “ยงั ไมไ่ ดข้ า่ วของซสู อื เยวอ่ กี หรอ?” “ยงั เลย” ฉนิ หนานเซงิ ถอนหายใจ “เพราะสะพานถกู คนวางระเบดิ กลอ้ งวงจร รอบๆเลยโดนทํารา้ ยไปดว้ ย” “บรรดารถทคี่ มุ ้ กนั ซสู อื เยวน่ ัน้ เกอื บจะทกุ คนทไี่ ดร้ ับบาดเจ็บใน ระดบั ทไ่ี มเ่ หมอื นกนั สว่ นใหญโ่ ดนระเบดิ จนสลบไป สว่ นคนทไ่ี ม่ สลบก็โดนทํารา้ ยจนสลบ” “หลังจากถามคนระแวกนัน้ แทบจะไมไ่ ดเ้ บาะแสอะไรเลย ” “สว่ นซสู อื เยว…่ …เจอโทรศพั ทข์ องเธอทพ่ี งั แลว้ แลว้ กช็ ดุ เจา้ สาว ราคาหลกั สบิ ลา้ นตรงทเี่ กดิ เหตุ” “สว่ นอยา่ งอน่ื นัน้ ไมเ่ จอเบาะแสอะไรอกี เลย”

ฉนิ หนานเซงิ ถอนหายใจ “คดิ ไมอ่ อกจรงิ ๆ วา่ เธอจะไปทไ่ี หนกนั ” “กวา่ ครอบครัวจะไดก้ ลับมาอยกู่ นั พรอ้ มหนา้ พรอ้ มตา แตก่ ลับเกดิ เรอื่ งแบบนข้ี นึ้ ……” คําพดู ของชายหนุ่ม ทําใหซ้ งิ เฉนิ ทนี่ ่ังอยขู่ า้ งๆขมวดควิ้ เดก็ นอ้ ยเมม้ ปาก “คณุ อาไป๋ อาวา่ ไงนะครบั ? ครอบครัวอะไรหรอ ครบั ?” ไป๋ ยหู่ นานกบั ฉนิ หนานเซงิ มองตากนั หลังจากทสี่ ง่ สายตาหากนั เสร็จไป๋ ยหู่ นานก็ถอนหายใจออกมา แลว้ น่ังยองๆลง “ซงิ หยนุ ซงิ เฉนิ ซงิ กวง พวกเธอสามคนมาน่ี” เด็กนอ้ ยสองคนน่ังอยบู่ นเกา้ อย้ี าวทไี่ กลออกไปกําลงั พยายามหา สญั ญาณโทรศพั ทข์ องซสู อื เยวน่ ัน้ รบี กระโดดลงจากเกา้ อี้ “เกดิ อะไรขนึ้ ครบั ?” “แดด๊ ดข้ี องพวกเธอกะจะประกาศในงานแตง่ วนั น้ี ” ไป๋ ยหู่ นานถอนหายใจออกมา เขาหนั ไปมองฉนิ โมห่ านทยี่ ังไมไ่ ดส้ ติ “ตอนนห้ี มา่ มขี องพวกเธอหายตวั ไป แดด๊ ดกี้ ไ็ มไ่ ดส้ ติ……” “อาขอประกาศแทนพวกเขาก็แลว้ กนั ”

พดู จบ ชายหนุ่มก็ยนื่ แฟ้มเอกสารใหก้ บั ซงิ หยนุ “พวกเธอทงั้ สามคน เป็ นเด็กฉลาด ดเู อาเองก็แลว้ กนั ” เด็กนอ้ ยทงั้ สามมองตากนั และแลว้ ซงิ หยนุ ก็เปิดแฟ้มเอกสารออก ดา้ นในมผี ลตรวจDNAหกฉบบั การยนื ยันความสมั พนั ธข์ องซงิ หยนุ ซงิ เฉนิ ซงิ กวงเด็กทงั้ สามคน กบั ซสู อื เยวแ่ ละฉนิ โมห่ าน ยนื ยนั ความสมั พนั ธร์ ะหวา่ ง ฉนิ ซงิ หยนุ และซสู อื เยว่ เป็ นแมล่ กู ยนื ยันความสมั พันธร์ ะหวา่ ง จซี้ งิ กวงและซสู อื เยวเ่ ป็ นแมล่ กู ยนื ยันความสมั พนั ธร์ ะหวา่ ง จซ้ี งิ กวงและฉนิ โมห่ าน เป็ นพอ่ ลกู …… หลังจากทด่ี เุ อกสารการยนื ยันความสมั พนั ธ์ เด็กทงั้ สามถงึ กบั อง้ึ ไป สดุ ทา้ ย ซงิ หยนุ เป็ นคนแรกทเี่ รยี กสตกิ ลับมาไดก้ อ่ น เขาสดู หายใจเขา้ อยา่ งเตม็ ปอด “เพราะฉะนัน้ หมา่ ม๊คี อื แมแ่ ทๆ้ ของ พวกเรา ซงิ กวงคอื นอ้ งสาวแทๆ้ ของพวกเรา ”

ซงิ เฉนิ และซงิ กวงทง่ึ จนเบกิ ตากวา้ ง ทําไมถงึ ได…้ … ทําไมถงึ ไดบ้ งั เอญิ ขนาดนี้? พวกเขาทงั้ สามคนเลน่ ดว้ ยกนั มาตลอด เดมิ ทคี ดิ วา่ เขา้ กนั ไดเ้ พราะ โชคชะตา แตพ่ วกเขากลับเป็ นแฝดสามเสยี งนั้ !? ซงิ กวงทง่ึ อยนู่ าน สดุ ทา้ ยเธอกส็ ดู หายใจเขา้ อยา่ งตนื่ เตน้ “หนูไปโทรหาคณุ อาจกี้ อ่ นนะคะ!” …… บา้ นตระกลู จี้ จห้ี นานเฟิงนั่งอยบู่ นเกา้ ออี้ ยา่ งเบอื่ หน่าย แลว้ ฟังเสยี งบน่ ของผทู ้ ม่ี ี อายมุ ากกวา่ : “เมอื่ กมี้ ขี า่ ววา่ ผดู ้ แู ลบา้ น ตระกลู เจยี่ นตามหาคณุ หนูใหญเ่ จอแลว้ ” “ตวั ปลอมอกี แลว้ ใชไ่ หม? หลายปีมาน้ี ตระกลู เจย่ี นเจอคณุ หนูใหญ่ ตวั ปลอมมาแลว้ กคี่ น?” “คณุ หนูใหญต่ วั จรงิ คงตายไปนานแลว้ มงั้ ?”

ขา่ วพวกน้ี จหี้ นานเฟิงฟังจนหงดุ หงดิ เขาหนั ตวั เดนิ ไปตากลมทร่ี ะเบยี ง ในเวลาน้ี เสยี งโทรศพั ทไ์ ดด้ งั ขนึ้ เขากระตกุ ยมิ้ “ยยั ตวั นอ้ ยไรจ้ ติ สํานกึ มเี วลาโทรหาคณุ อาแลว้ หรอ คะ? ” ฝั่งปลายสายซงิ กวงนง่ิ ไป “คณุ อาจ้ี หนูเจอพอ่ แมแ่ ทๆ้ ของหนูแลว้ !” ชายหนุ่มเกย่ี วยมิ้ ขนึ้ อยา่ งอารมณ์ดี “จรงิ หรอ?” “แดด๊ ดขี้ องหนูคอื ฉนิ โมห่ าน หมา่ ม๊ขี องหนูคอื ซสู อื เยว!่ ” “ตกึ ” โทรศพั ทข์ องจหี้ นานเฟิงหลน่ ลงพนื้ ตอนท่ี 193 ฉนั ไมอ่ ยากลมื “ฉันไมใ่ ชค่ ณุ หนูใหญข่ องพวกคณุ จรงิ ๆ พวกคณุ เขา้ ใจผดิ แลว้ ! ” ภายในหอ้ งทตี่ กแตง่ สไตลย์ โุ รปอยา่ งหรหู รา ซสู อื เยวถ่ กู มัดไวบ้ น เตยี ง เธอตะโกนจนเสยี งแหบ “ฉันเป็ นแคล่ กู คนขเ้ี มาในสลัมเฉยๆ พวกคณุ จําผดิ แลว้ จรงิ ๆ!”

เธอโดนคนพวกนจี้ บั ตวั ไปเป็ นเวลาสองวนั เต็มๆ วนั นัน้ ฉนิ โมห่ านใหเ้ ธอกลบั บา้ นไปเปลย่ี นเสอ้ื เพอ่ื เจอเฉนิ เชยี่ น แต่ ยงั ไมท่ นั ทจี่ ะไดเ้ จอเฉนิ เชย่ี น เธอกโ็ ดนคนพวกนจ้ี บั ตวั มาทนี่ ี่ เป็ นเวลาสองวนั เตม็ ๆแลว้ ดว้ ย! มอื ของฉนิ โมห่ านมบี าดแผล ไมร่ วู ้ า่ ตอนนรี้ า่ งกายเขาจะเป็ น ยังไง……เขาก็กําลังตามหาเธอเหมอื นกนั ใชไ่ หม เมอ่ื คดิ ถงึ เรอื่ งน้ี เธอยงั คงพยายามตะโกนดว้ ยเสยี งแหบแหง้ “ได ้ โปรดปลอ่ ยฉันกลับบา้ น……” “คณุ หนูใหญ่” เพยี งไมน่ าน ประตหู อ้ งถกู เปิดออก ผดู ้ แู ลบา้ นหวั หงอกเดนิ เขา้ มาอยา่ งยมิ้ แยม้ “คณุ ตะโกนมาสองวนั แลว้ พกั เถอะครับ” ซสู อื เยวจ่ อ้ งเขาดว้ ยสายตาโมโห “ปลอ่ ยฉันกลบั บา้ น!” “ทน่ี คี่ อื บา้ นของคณุ ครับ” ผดู ้ แู ลบา้ นยมิ้ ออ่ นกอ่ นจะน่ังลงบนเกา้ อี้ ดวงตาของเขามองขน้ึ ลง บนใบหนา้ ของซสู อื เยว่ “เหมอื นคณุ หญงิ ตอนสาวๆเลยนะครับ”

“ตามหามาตงั้ หลายปี หาตวั จรงิ เจอสกั ทนี ะครับ ” สายตาทล่ี ะโมบโลภมากของเขาทําใหซ้ สู อื เยวร่ สู ้ กึ ไมส่ บายใจ เธอหนั หนา้ หนี “ถงึ จะเหมอื น ก็แคเ่ พราะบงั เอญิ ” ผดู ้ แู ลบา้ นหวั เราะ เขาเปลยี่ นทา่ นั่งเป็ นทา่ ทส่ี บาย แลว้ น่ังไขวห่ า้ ง “ผมจําคนไมผ่ ดิ หรอกครับ” ซสู อื เยวเ่ หลอื กตามองบน เธอหนั หนา้ มา แลว้ จอ้ งผดู ้ แู ลบา้ นดว้ ยสายตาเยอื กเย็นอยคู่ รหู่ นงึ่ “พวกคณุ อยากทําอะไรกนั แน่?” ลกั พาตวั เธอมาแบบน้ี แลว้ ยังบอกวา่ เธอเป็ นคณุ หนูใหญต่ ระกลู เจย่ี นอกี ถา้ เป็ นถงึ คณุ หนูใหญ่ ทําไมถงึ มัดเธอไวบ้ นเตยี ง? “ใหค้ ณุ กลับมา แน่นอนวา่ ตอ้ งการใหค้ ณุ พลกิ วกิ ฤตของตระกลู เจยี่ นไงครับ”

ขณะทผี่ ดู ้ แู ลบา้ นพดู อยนู่ ัน้ กม็ องซสู อื เยวด่ ว้ ยสายตาเยอื กเย็น “คณุ คอื คณุ หนูใหญต่ ระกลู เจย่ี น ภาระทต่ี อ้ งแบกรบั กค็ อื ตระกลู เจยี่ น ทงั้ หมด” ซสู อื เยวถ่ อนหายใจ “คณุ บอกวา่ ฉันเป็ นคณุ หนูใหญฉ่ ันกต็ อ้ งเป็ น?” “คณุ บอกวา่ ฉันตอ้ งแบกรบั ภาระ ฉันก็ตอ้ งแบกรับหรอคะ ?” “คณุ เห็นฉันเป็ นตวั อะไร?” พอพดู จบ เธอก็จอ้ งเขาตาแข็ง “ฉันตอ้ งการใหค้ ณุ สง่ ฉันกลับบา้ น เดย๋ี วน!ี้ ” “ฉันมสี ามขี องฉัน ลกู ของฉัน แลว้ กช็ วี ติ ของตวั เอง!” ไมว่ า่ เธอจะเป็ นคณุ หนูใหญต่ ระกลู เจย่ี นอยา่ งทวี่ า่ หรอื ไม่ เธอกไ็ ม่ อยากอยใู่ นทห่ี ดหแู่ บบนต้ี อ่ ไปแมแ้ ตว่ นั เดยี ว! “คณุ หนูใหญ่” ผดู ้ แู ลบา้ นถอนหายใจ “คณุ เอาแตน่ กึ ถงึ เรอื่ งในอดตี แบบนี้ จะเป็ น คนปกครองตระกลู เจยี่ นไดย้ งั ไงครบั ?” ซสู อื เยวเ่ ลกิ ควิ้ ขนึ้ “ใครจะปกครองตระกลู เจยี่ นกนั ?”

“คณุ ครับ” ผดู ้ แู ลบา้ นจอ้ งมาทางเธอ สายตาของเขาจรงิ จังและเย็นชาขนึ้ มา เขาจอ้ งใบหนา้ ของเธอ น้ําเสยี งเย็นชาเหมอื นสายตาของเขา “คณุ เป็ นสายเลอื ดของตระกลู เจยี่ นคณุ เกดิ มาพรอ้ มกบั ชะตากรรมทตี่ อ้ ง แบกรับภาระของตระกลู เจย่ี น เป็ นผชู ้ ว่ ยของทา่ นป่ แู ละคณุ ชายนอ้ ย ” นเ่ี ป็ นครงั้ แรกทซ่ี สู อื เยวไ่ ดเ้ หน็ สายตาทบ่ี า้ คล่ังมากขนาดนน้ี เธอสะดงุ ้ จนตอ้ งถอยหลัง “ฉัน……” “คณุ ไมต่ อ้ งรบี ปฏเิ สธก็ไดค้ รับ” ผดู ้ แู ลบา้ นยม้ิ แหง้ อยา่ งเยอื กเย็น “ผมรวู ้ า่ คณุ ละทงิ้ ทกุ อยา่ งทค่ี ณุ มี ในประเทศไมไ่ ด ้ คณุ ละทง้ิ ความรสู ้ กึ และความพยายามพวกนัน้ ของ คณุ ไมไ่ ด”้ “ไมเ่ ป็ นไรครับ” เขามองใบหนา้ ของซสู อื เยว่ แลว้ ยม้ิ อยา่ งเย็นชา “พวกเราไดจ้ า้ ง หมอทไ่ี ดท้ ําวจิ ัยเกยี่ วกบั การลบความจําของคนมาตลอด ” “เขาจะชว่ ยทําใหค้ ณุ ลมื เรอ่ื งราวทกุ อยา่ ง แลว้ ทําใหค้ ณุ เป็ นดาบ เลม่ งามของตระกลู เจย่ี น”

พดู จบ ภายในสายตาทอี่ ง้ึ ทง่ึ ของซสู อื เยว่ ผดู ้ แู ลบา้ นลกุ ขน้ึ ยนื อยา่ ง สงา่ งาม แลว้ เดนิ จากไป เธอมองแผน่ หลังทจ่ี ากไปของเขา ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ หวั ของเธอนัน้ วา่ ง เปลา่ ลมื เรอื่ งราวในอดตี ลมื …… ไม!่ เธอไมต่ อ้ งการลมื ! เธอลมื ฉนิ โมห่ านไมไ่ ด ้ ลมื ซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ ไมไ่ ด!้ ในชว่ งยส่ี บิ สามปีทผี่ า่ นมานัน้ ชวี ติ ของเธอมดื มนตม์ องไมเ่ ห็นแสง สวา่ ง โดนอมุ ้ ผดิ โดนเพอ่ื นสนทิ หลอก ทา้ ยสดุ ยังโดนทรยศอกี หลงั จากทแ่ี ตง่ งานกบั ฉนิ โมห่ าน เธอถงึ เพง่ิ จะรสู ้ กึ วา่ อะไรทเี่ รยี กวา่ ครอบครวั อะไรทเี่ รยี กวา่ การใชช้ วี ติ อะไร ทเ่ี รยี กวา่ แสงสวา่ ง

เขาคอื แสงสวา่ งในชวี ติ ของเธอ ตอนนี้ กลบั มคี นอยากใชย้ าเพอื่ ใหเ้ ธอลมื แสงสวา่ งในชวี ตขิ องเธอ! เธอเรมิ่ ตอ่ ตา้ นอยา่ งทนั ที ภายในหอ้ งทวี่ า่ งเปลา่ มแี ตเ่ สยี งครํ่าครวญกบั โซต่ รวนทเี่ สยี ดสกี นั ดงั กอ้ งไปทงั้ หอ้ ง ไมร่ วู ้ า่ นานแคไ่ หน พอซสู อื เยวร่ สู ้ กึ เหนอ่ื ยแลว้ ประตหู อ้ งถกู เปิด ออกอกี ครงั้ คนทเี่ ขา้ มาในครงั้ นี้ คอื ชายรา่ งสงู ทส่ี วมเสอ้ื กาวนส์ ขี าว พรอ้ มถอื กลอ่ งปฐมพยาบาล ชายรา่ งสงู สวมหมกและผา้ ปิดปากเอาไว ้ ระยะทางทไ่ี กล ทําใหเ้ ธอ มองหนา้ เขาไดไ้ มช่ ดั แตเ่ ธอรวู ้ า่ คนน้ี น่าจะเป็ นคนทผ่ี ดู ้ แู ลบา้ นพดู เอาไว ้ วา่ จะมาเอา ความทรงจําของเธอไป! เธอหดถอยหลังอยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ ขอ้ มอื และขอ้ เทา้ โดนโซบ่ าดจน เลอื ดไหล แตเ่ ธอกลบั ไมร่ ตู ้ วั เธอสา่ ยหวั สดุ ชวี ติ ราวกบั คนบา้ “ไม่ ไมเ่ อา!”

“ฉันขอรอ้ ง……” ชายคนนัน้ ยังคงกา้ วเทา้ เดนิ เขา้ มาอยา่ งเยอื กเย็น แลว้ เปิดกลอ่ ง ปฐมพยาบาลออกอยา่ งชาํ นาญ กลนิ่ แอลกอฮอลล์ า้ งแผลลอยมาแตะจมกู ซสู อื เยวม่ องเขาทค่ี อ่ ยๆเอายาออกมาวางบนโตะ๊ ทลี ะขวด ทกุ ครงั้ ทเ่ี ขาหยบิ ขวดยาออกมา หวั ใจของเธอก็จะหดเกร็งตาม “คณุ หมอ……” ชายในชดุ กาวนถ์ อนหายใจ แลว้ หนั หนา้ มามองเธอ “ไมเ่ จอกนั นาน เลย” เสยี งทอ่ี อ่ นนุ่มของชายหนุ่ม ทําใหซ้ สู อื เยวเ่ บกิ ตากวา้ งทนั ที เสยี งนมี้ ัน…… รสู ้ กึ คนุ ้ จัง! เมอื่ เห็นเธอจอ้ งมองตวั เองอยา่ งดว้ ยสายตาวา่ งเปลา่ ชายคนนัน้ ยกั ไหลอ่ ยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ กอ่ นจะยกมอื ขน้ึ แลว้ ถอดผา้ ปิดปากออก

พอตอนทเี่ ห็นใบหนา้ ทค่ี นุ ้ ชนิ นัน้ นํ้าตาของซสู อื เยวเ่ กอื บจะไหล ออกมา “คณุ หมอหาน!” ชายตรงหนา้ ของเธอไมใ่ ชใ่ ครอน่ื เขาคอื หานหยนุ กอ่ นหนา้ นท้ี เี่ คย อยเู่ มอื งหรง เขาคอื คนทเ่ี คยบอกวา่ จะชว่ ยตามหายาฟื้นความทรง จําใหซ้ สู อื เยว่ ! “ช”ู่ ชายหนุ่มทําทา่ ใหเ้ ธอเงยี บ “ถา้ เสยี งดงั กวา่ นี้ เดย๋ี วเขาก็รู ้ ความสมั พนั ธข์ องเราสองคนหรอก เธอไมก่ ลัวเขาเปลย่ี นหมอใหเ้ ธอ หรอื ไง?” ซสู อื เยวช่ ะงัก ปรับโทนเสยี งใหต้ ํา่ ลง “คณุ มาอยทู่ น่ี ไ่ี ดย้ งั ไง?” “เพอ่ื คณุ ไงครบั ” หานหยนุ ยกั ไหล่ “เพอ่ื ตามหายาฟื้นความทรงจําใหค้ ณุ ผมเดนิ ทาง ไปศนู ยว์ จิ ยั ใหญๆ่ ทว่ั ยโุ รป” “ในทส่ี ดุ กเ็ จอวธิ ที จ่ี ะฟ้ืนความทรงจําใหค้ ณุ ” ซสู อื เยวด่ ใี จจนตาเบกิ กวา้ ง “หาเจอแลว้ จรงิ ๆหรอ?”

“อมื้ ” “เพราะอยากจะรเู ้ หตผุ ลหลกั ทที่ ําใหค้ ณุ ความจําเสอื่ ม ก็ตอ้ งหายา ตวั นท้ี จ่ี ะทําใหค้ ณุ ความจําเสอ่ื มได”้ หานหยนุ สดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ “ตอนทผี่ มสบื หายาตวั ทท่ี ําใหค้ วามจํา เสอ่ื มไปทกุ ทน่ี ัน้ คนตระกลู เจยี่ นกไ็ ดม้ าเจอกบั ผม” “พวกเขายอมจา่ ยไมอ่ นั้ เพอื่ ใหผ้ มเหลอื ยาตวั นไี้ วห้ นงึ่ ชดุ พวกเขา จะไดเ้ กบ็ ไวใ้ ชใ้ นอนาคต” “ผมเดนิ ทางไปทกุ ท่ี คอ่ นขา้ งตอ้ งการเงนิ ก็เลยตอบตกลงไป ” “แตผ่ มไมค่ ดิ วา่ คณุ หนูใหญท่ พ่ี วกเขาบอกวา่ อยากใหผ้ มชว่ ยลบ ความทรงจํา จะเป็ นคณุ ” ซสู อื เยวก่ ดั รมิ ฝี ปาก แลว้ มองเขาดว้ ยสายตาเหมอื นคนหมดหนทาง “ฉัน……ฉันไมอ่ ยากสญู เสยี ความทรงจํา” “เพราะฉะนัน้ คณุ หมอหาน……” เธอเงยหนา้ ขน้ึ แลว้ มองเขาอยา่ งตงั้ ใจ “คณุ แกลง้ ทําเป็ นฉดี ยาให ้ ฉันแลว้ ไดไ้ หม แลว้ ฉันกแ็ กลง้ ความจําเสอ่ื ม?” “แลว้ คณุ กไ็ ปหาฉนิ โมห่ าน……”

หานหยนุ มองเธอนงิ่ ๆ “ไมไ่ ด”้ ตอนท่ี 194 คณุ คอื ใคร ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ สน้ิ หวงั เล็กนอ้ ย เธอมองหานหยนุ อยา่ งไรท้ างสู ้ “คณุ หมอหาน……” เธอกดน้ําเสยี งใหต้ ํา่ ลง หญงิ สาวสดู หายใจเขา้ เต็มปอด “ถา้ คณุ ตอ้ งการเงนิ รอออกไปแลว้ สามฉี ันตอ้ งใหค้ ณุ เยอะมากแน่นอน ” “คณุ ไมจ่ ําเป็ น……” หานหยนุ มองเธอขน้ึ ลงนง่ิ ๆ แลว้ หวั เราะออกมา “ซสู อื เยว่ คณุ คดิ วา่ ผมมาถงึ ขนาดน้ี ยงั ตอ้ งการเงนิ อยไู่ หม ?” พดู จบ เขากเ็ รม่ิ เตรยี มยา เข็มเรยี วเล็กถกู สอดเขา้ ไปในขวดเล็ก แลว้ ถกู ฉดี เขา้ ไปในขวดเล็ก อกี ขวด : “คณุ อาจจะไมค่ อ่ ยเขา้ ใจตระกลู เจยี่ นทมี่ อี ํานาจทางเศษฐ กจิ และการเมอื งในทวปี ยโุ รปนเ้ี ทา่ ไหร่”

“ตระกลู เจย่ี น ทําธรุ กจิ ทงั้ ขาวและดํา เป็ นเสอื ตวั ใหญใ่ นทวปี ยโุ รปที่ ไมม่ ใี ครกลา้ แตะตอ้ ง” “ตระกลู เจยี่ นมภี มู หิ ลงั ทล่ี กึ ซง้ึ ไมง่ า่ ยเลยทจ่ี ะย่ัวยพุ วกเขา แตม่ ี หลายคนทโี่ ลภในทรัพยส์ นิ ของตระกลู เจย่ี น และเป็ นศตั รขู อง ตระกลู เจย่ี น” “เมอ่ื ยสี่ บิ สามปีกอ่ น คนทมี่ อี ํานาจปกครองตระกลู เจย่ี นเจย่ี นหมงิ จง เสยี ชวี ติ ดว้ ยอบุ ตั เิ หตทุ างรถยนต์ ภรรยาเขาทตี่ งั้ ครรภไ์ ดเ้ จ็ดเดอื น แอบหนไี ปเมอื งทไ่ี มม่ ผี คู ้ นรจู ้ ักเพอ่ื คลดิ ลกู ” “หลังจากทเี่ จยี่ นหมงิ จงเสยี ชวี ติ ตระกลู เจยี่ นพลกิ กลบั หวั เป็ นหาง ในทนั ที ภายในบา้ น ญาตๆิ ตา่ งพากนั แยง่ ชงิ อํานาจและทรัพยส์ มบตั ิ สว่ นนอกบา้ น พวกทตี่ อ้ งการของของตระกลู เจยี่ นก็เรม่ิ จบั ตาจอ้ ง มอง” “และตอ่ จากนัน้ หลงั จากทเี่ ดก็ โดนลกั พาตวั ไป หลวิ หรเู ยยี นกต็ อ้ ง กลบั ตระกลู เจยี่ นอยา่ งชว่ ยไมไ่ ด”้ “หลวิ หรเู ยยี นเป็ นคนเกง่ คนหนงึ่ ” “หลังจากทก่ี ลบั ตระกลู เจยี่ น ทา่ นเป็ นคนแรกทย่ี นื ออกมา เพอื่ ตอ่ สู ้ กบั พวกญาตๆิ ทจี่ ะมาแยง่ ชงิ อํานาจตระกลู เจยี่ น ทา่ นสง่ พวกเขาลง หลมุ ดว้ ยปืนพกจากน้ํามอื ของทา่ น”

“จากเหตกุ ารณืนี้ หลวิ หรเู ยยี นไดม้ ชี อ่ื เสยี งในตระกลู เจย่ี น ทา่ นเลย กลายเป็ นผนู ้ ําคนใหมข่ องตระกลู เจย่ี น” “จากนัน้ เธอกจ็ ัดการกบั คนอนื่ ๆใน ในขณะทแี่ อบสง่ คนใหไ้ ปตามหา ลกู สาวของทา่ นดว้ ย” “จนทกุ วนั นผี้ า่ นไปยส่ี บิ สามปีแลว้ ……” ซสู อื เยวท่ ฟี่ ังเรอื่ งราวพวกนจ้ี ากหานหยนุ เหมอื นจะคดิ อะไรออก “คณุ จะบอกวา่ หลวิ หรเู ยยี นคนนี้……คอื แมข่ องฉัน?” “คณุ คดิ วา่ ยังไงหละ่ ?” หานหยนุ หวั เราะ “แตว่ า่ ในอดตี ตระกลู เจยี่ นมักจะปิดหปู ิดตาเรอื่ ง ใหญ่ อยา่ งการตามหาตวั คณุ หนูใหญม่ าตลอด” “เพราะพวกเขารสุ กึ วา่ ยังไงแลว้ ผนู ้ ําตระกลู ก็ยังสาวอยู่ มหี ลายๆ เรอ่ื งทค่ี อ่ ยๆจัดการเอาทหี ลังกไ็ ด”้ “มหี ลายคนทม่ี องโลกในแงล่ บเรอ่ื งทต่ี ามหาคณุ หนูใหญน่ ัน้ พวก เขารสู ้ กึ วา่ คณุ หนูใหญไ่ มน่ ่าจะโดนบอดก้ี ารด์ ลกั พาตวั ไปหรอก น่าจะเสยี ชวี ติ ไปแลว้ ” ซสู อื เยวเ่ ลกิ ควิ้ ขน้ึ

จากทพ่ี วกผดู ้ แู ลบา้ นลักพาตวั เธอกลับมา แลว้ รบี รอ้ นจะใหเ้ ธอลบ ความทรงจําออกนัน้ พวกเขาเหมอื นกระวนกระวายมาก ไมเ่ หมอื นทหี่ านหยนุ บอกวา่ พวกเขาหลบั หหู ลบั ตาขา้ งหนงึ่ ราวกบั วา่ หานหยนุ จะมองทา่ ทางทสี่ งสยั ของซสู อื เยว่ เขายกั ไหล่ “ผมบอกแลว้ นั่นมนั เมอื่ กอ่ น” “แตต่ อนนต้ี ระกลู เจย่ี นตนื่ ตระหนกกนั อยา่ งมาก ” ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ ไมเ่ ขา้ ใจ “ตระกลู เจยี่ นในตอนน้ี กําลงั เจอกบั วกิ ฤตทไี่ มเ่ คยเจอ” ชายหนุ่มสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ “เมอ่ื ครงึ่ เดอื นกอ่ น ผนู ้ ําตระกลู เจยี่ นห ลวิ หรเู ยยี นโดนคนวางยา กลายเป็ นเจา้ หญงิ นทิ รา” ทนั ใดนัน้ ซสู อื เยวไ่ ดเ้ งยหนา้ ขน้ึ “เจา้ หญงิ นทิ รา?” “ใช”่ หานหยนุ ยังคงผสมยาในมอื ของเขาตอ่ “หลังจากทหี่ ลวิ หรเู ยยี น กลายเป็ นเจา้ หญงิ นทิ รา กลมุ่ ตระกลู เจย่ี นก็ไมม่ คี นปกครอง ธรุ กจิ ในยโุ รป มากกวา่ ครงึ่ ทโ่ี ดนผมู ้ อี ํานาจลําดบั สองในยโุ รปอยา่ ง LY กร๊ปุ แยง่ ไป”

“LYกรปุ๊ จอ้ งตระกลู เจยี่ นมานานมากแลว้ พวกเขาไมส่ ามารถเป็ นผมู ้ ี อํานาจอนั ดบั หนง่ึ ในทวปี ยโุ รปได ้ ก็เลยจอ้ งจะสกู ้ บั ตระกลู เจยี่ นบาง คนก็บอกวา่ ทหี่ ลวิ หรเู ยยี นโดนวางยา น่าจะเกย่ี วขอ้ งกบั LYกรปุ๊ ” “ตอนนต้ี ระกลู เจยี่ นไมม่ ไี พใ่ บไหนทจ่ี ะสามารถลม้ LYกร๊ปุ ได ้ สงิ่ เดยี วทพี่ อจะหวงั ได ้ คอื การแตง่ งานปรองดองกนั ” “แลว้ การทจ่ี ะแตง่ งานปรองดองกนั นัน้ จําเป็ นตอ้ งใหค้ ณุ หนูใหญ่ ตระกลู เจยี่ นกลับมาสตู่ ําแหน่งเดมิ ” ซสู อื เยวถ่ อนหายใจ เพราะฉะนัน้ ตระกลู เจย่ี นเสยี แรงมากขนาดนี้ พาตวั เธอมาจากใน ประเทศ มัดตวั เธอเอาไว ้ แลว้ ยังจะลบความทรงจําของเธออกี ก็ เพอื่ ทจี่ ะ……ใหเ้ ธอแตง่ งาน? “แตว่ า่ ฉันแตง่ งานแลว้ !” “ไมม่ ใี ครแคร”์ หานหยนุ เกย่ี วยม้ิ หวั เราะ ถอื เข็มฉดี ยา แลว้ เดนิ กา้ วเทา้ มายงั ซสู อื เยว่ หญงิ สาวตนื่ ตมู เป็ นอยา่ งมาก!

เธอหลบถอยหลังอยา่ งธรรมชาติ แตว่ า่ ยังไงก็หลบไมพ่ น้ ! สดุ ทา้ ย ในวนิ าทที ห่ี านหยนุ แทงเข็มลงบนแขนของเธอนัน้ เธอก็เงย หนา้ มองเขาอยา่ งทนั ที “คณุ พดู เรอ่ื งพวกนก้ี บั ฉันจะไปมปี ระโยชน์ อะไร?” “หลงั คณุ ฉดี ยาเขม็ น้ี ฉันกจ็ ะลมื มันไปหมดไมใ่ ชห่ รอื ไง?” หานหยนุ มองเธอพรอ้ มยมิ้ แหง้ ๆ “ผมรสู ้ กึ วา่ กอ่ นหนา้ นท้ี ฉ่ี นิ โมห่ าน บอกวา่ คณุ โง่ เป็ นเรอื่ งผดิ นะ” ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ กําลงั จะอา้ ปากพดู ตอ่ แตภ่ าพตรงหนา้ กลับมดื ลง ในทนั ที เธอไดฝ้ ันเรอ่ื งทย่ี าวมาก ในความฝัน เธอถกู มัดตวั อยบู่ นเตยี งของโรงพยาบาลจติ เวช เธอ ไดร้ บั ยากลอ่ มประสาทครัง้ แลว้ ครัง้ เลา่ แตเ่ ธอกพ็ ยายามขดั ขนื ทกุ ครงั้ เธอไดแ้ ตก่ รดี รอ้ งเหมอื นคนบา้ กรดี รอ้ ง — “ฉันจะเอาลกู ของฉัน!” “ฉันจะเอาลกู !”

“ลกู ของฉันยงั มชี วี ติ !” คนในโรงพยาบาลตกั เตอื นเธอดว้ ยการขม่ ขู่ “ไมต่ อ้ งหาลกู ของคณุ แลว้ ชาตนิ พี้ วกเขาไมม่ ที างนับถอื คณุ หรอก!” “คณุ ก็แคอ่ มุ ้ ทอ้ งเฉยๆ คณุ คดิ หรอวา่ เขาจะแตง่ งาน แลว้ กจ็ รงิ จังกบั คณุ จรงิ ๆหน่ะ!” “คณุ หมอหลวิ เขาเอาแตบ่ า้ แบบนอ้ี ยตู่ ลอดเวลา พวกเราไมม่ วี ธิ ี ไหนมารบั มอื แลว้ คะ่ ใชว้ ธิ เี ดด็ ขาดเลยไหมคะ” “ใหเ้ ธอลมื เรอ่ื งราวทงั้ หมดนี้” ซสู อื เยวเ่ บกิ ตากวา้ ง กรดี รอ้ งทโ่ี ดนฉดี ของเหลวทไ่ี มร่ จู ้ กั ของเหลวนัน้ กบั ของเหลวทห่ี านหยนุ ฉีดใหเ้ ธอ คอื ชนดิ เดยี วกนั ความทรงจําเลอื่ นไปดา้ นหนา้ อกี ครัง้ เจย่ี นเฉงิ ชว่ ยพยายามชว่ ยเธอใหอ้ อกจากกองไฟ “ตอนนัน้ ฉันไมค่ วรชว่ ยเธอ ตอนนแ้ี ยแ่ ลว้ ไง สรา้ งหายนะใหต้ วั เอง ชดั ๆ”

เจย่ี นเฉงิ ทอี่ มุ ้ รา่ งผอมบางละไมไ่ ดส้ ตขิ องเธอ แลว้ ถอนหายใจ ออกมาอยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ “พวกมันบอกวา่ ใหฉ้ ันบบี คอเธอตายไปเลย ฉันจะไปกลา้ ลงมอื ไดย้ งั ไง……” “แตฉ่ ันไมค่ ดิ วา่ ฉันตอ้ งทําขนาดนี้ เพอ่ื ยัยเดก็ น!่ี ” “เธอไมต่ อ้ งไปสรา้ งหายนะทไ่ี หนอกี แลว้ ! ฝ่ังนูน้ เขาเรม่ิ จะสบื จาม ไดแ้ ลว้ ” “ไมม่ วี ธิ อี น่ื แลว้ คงตวั เอาตวั เธอไปซอ่ นในโรงพยาบาลจติ เวชสกั พัก แลว้ แหละ” “ถงึ ตระกลู เจยี่ นจะเกง่ ขนาดไหน ก็คงคาดไมถ่ งึ วา่ ตอ้ งไปตามหาใน โรงพยาบาลจติ เวชหรอก” ซสู อื เยวห่ ลบั ตาลง ฟังคําพดู พวกนขี้ องเขา มมุ ปากของเธอยกยมิ้ อยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ เวลาถกู กรอถอยหลังอกี ครัง้ กลับไปยังกองไฟนัน้ ฉนิ หลงิ ยใ่ี นชดุ สทู และรองเทา้ หนังยม้ิ และยนื อยตู่ รงหนา้ เธอ “เธอ พาเดก็ ๆไปพักผอ่ นเถอะ เดย๋ี วนอ้ งฉันกร็ บี มาหาเธอแลว้ ”

“ไมต่ อ้ งพดู คําวา่ ขอบคณุ กบั ฉันหรอก ในฐานะคนตระกลู ฉนิ ฉันก็ไม่ อยากเห็นเธอโดนแยกออกจากลกู เป็ นธรรมดา แลว้ กไ็ มอ่ ยากใหเ้ ธอ ทนทกุ ขด์ ว้ ย” “ฉันสง่ั สอนพวกเขาแลว้ นะ คนพวกนัน้ ทโ่ี กหกเธอ ตอ้ งชดใชใ้ ห ้ เธอ” “ขอบคณุ คะ่ ” ซสู อื เยวม่ องลกู นอ้ ยในออ้ มกอดดว้ ยสายตาละโมบโลภมาก แลว้ พดู ขอบคณุ ฉนิ หลงิ ยอี่ ยา่ งตงั้ ใจ ตอ่ จากนัน้ ทอ้ งฟ้าก็มดื ลง เธอสําลักควนั จากไฟจนตน่ื ควนั หนาทบึ ลอยไปมา ปฏกิ ริ ยิ าแรกของเธอ คอื เอาทชิ ชเู่ ปียกปิดหนา้ เดก็ เอาไว ้ ชายคนหนงึ่ พงุ่ เขา้ มา หนา้ ตาของเขาหลอ่ เหลา โดดเดน่ ไมเ่ หมอื นคนทวั่ ไป “ฉันคอื พอ่ ของเดก็ !”

ชายหนุ่มดงึ เธอขน้ึ มาทนั ที “ฉันจะพาพวกเธอออกไป!” ซสู อื เยวม่ องเด็กๆทผี่ อมบาง “นายพาพวกเขาออกไปกอ่ นเถอะ!” “โอเค เธอรอฉันกลับมานะ!” พอพดู ประโยคนจ้ี บ ชายหนุ่มก็อมุ ้ เด็กสองคน แลว้ หายเขา้ ไปใน กองเพลงิ ไฟลกุ แรงมากขนึ้ เธอยงั คงรออยกู่ างกองไฟ แตก่ ไ็ มเ่ หน็ ทา่ ทวี า่ เขาจะกลบั มาเสยี ที ไฟทไ่ี หมไ้ ดก้ ลนื กนิ ทกุ สง่ิ ของเธอไป เปลวไฟเขา้ ใกลห้ นา้ เธอ จน ทําใหเ้ ธอหายใจไมอ่ อก ภายใตส้ ถานการณท์ ยี่ ากลําบากนัน้ ซสู อื เยวล่ มื ตาขนึ้ ในทนั ที ภาพตรงหนา้ ยังคงเป็ นวลิ ลา่ ตระกลู เจย่ี น เธอฝันไปหนง่ึ ตน่ “ดทู า่ แลว้ คงจําไดแ้ ลว้ สนิ ะ” หานหยนุ ทน่ี ่ังอยบู่ นโซฟาดา้ นขา้ ง ขาคงู่ ามของเขาไขวก้ นั อยา่ ง สงา่ งาม สายตานงิ่ “รสู ้ กึ ยังไงบา้ ง?”

ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ แลว้ ใชส้ ายตาหวาดระแวงมองเขา “คณุ คอื ใคร?” ตอนที่ 195 เดยี๋ วฉนั ก็ไดฆ้ า่ แกทง้ิ หรอก “ซสู อื เยว”่ หานหยนุ เลกิ คว้ิ ขนึ้ ถงึ แมป้ ากเขาจะบอกวา่ ยาทฉี่ ีดจะทําใหค้ วามทรงจําของเธอหายไป แตค่ วามเป็ นจรงิ ยาทเี่ ขาฉีดคอื ยาฟื้นความทรงจํา! ตอนนเ้ี ธอควรจะจําเรอื่ งราวในอดตี ไดถ้ งึ จะถกู สิ ทําไมทา่ ทางของซสู อื เยวเ่ หมอื นไดร้ บั ยาลบความทรงจําจรงิ ๆหละ่ ? เขาเหลอื บตามอง ยาทว่ี างไวใ้ นกลอ่ งปฐมพยาบาลอยา่ งปลอดภยั แลว้ กส็ บั สนขนึ้ มา เธอทําไม…… “คณุ กําลงั แสดงหรอ?” “ถงึ ฉันจะเป็ นนักแสดง”

ซสู อื เยวเ่ งยหนา้ มองเขานงิ่ ๆ “แตฉ่ ันไมไ่ ดแ้ สดง” หญงิ สาวหนั ไปมองโซท่ มี่ ัดมอื เธอไวบ้ นหวั เตยี ง หวั คว้ิ ขมวดเขา้ หา กนั เป็ นปม “ปลอ่ ยฉัน” หานหยนุ สดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ “คณุ จําผมไมไ่ ดห้ รอ?” ซสู อื เยวห่ รต่ี าแลว้ หวั เราะแหง้ พดู ดว้ ยน้ําเสยี งเยอื กเย็น “ฉัน จําเป็ นตอ้ งรจู ้ ักคณุ ?” “ถา้ อยา่ งนัน้ คณุ จําไดไ้ หมวา่ คณุ คอื ใคร? พอ่ คณุ คอื ใคร สามคี อื ใคร ลกู คณุ คอื ใคร?” สายตาของซสู อื เยวเ่ ย็นชาขน้ึ “ตรวจทะเบยี นบา้ น?” สายตาเย็นชาของหญงิ สาวทําใหห้ านหยนุ ตวั หด เกดิ เรอ่ื งแลว้ ถา้ ไมใ่ ช่ สว่ นผสมของยาผดิ ตอ้ งมคี นมาเปลยี่ นยาของเขาแน่ๆ ซสู อื เยวใ่ นตอนนี้ กบั เมอ่ื สกั ครู่ ตา่ งกนั ราวฟ้ากบั เหวเลย แมแ้ ตส่ ายตาก็ไมเ่ หมอื นเดมิ

เขาตกใจสายตาของเธอจนเดนิ ถอยหลงั หนงึ่ กา้ ว แลว้ กลนื นํ้าลาย พดู อยา่ งหวาดระแวง “ผมก็แคอ่ ยากในใจ อาการของคณุ ในตอนน้ี” ซสู อื เยวเ่ หลอื กตามองบน “ฉันชอื่ ซสู อื เยว”่ “เป็ นคณุ หนูใหญต่ ระกลู เจยี่ นทอ่ี ยใู่ นเมอื งหรง” “พอ่ ฉันคอื ผนู ้ ําตระกลู เจย่ี นทเี่ สยี ชวี ติ ไปหลายปีแลว้ แมฉ่ ันคอื หลวิ หรเู ยยี นเป็ นผนู ้ ําตระกลู เจยี่ นหลงั จากทพี่ อ่ เสยี เมอื่ ไมน่ านมานโี้ ดน คนวางยาจนกลายเป็ นเจา้ หญงิ นทิ รา” “พอ่ เลย้ี งของฉันชอื่ เจยี่ นเฉงิ ” “ฉันมลี กู ทงั้ หมดสามคน ชายสองหญงิ หนงึ่ ลกู สาวตอนเพง่ิ เกดิ ก็ โดนคนเอาไปทง้ิ แลว้ สว่ นลกู ชายสองคนโดนพอ่ เขาพาตวั ออก ทา่ มกลางกองไฟ” ขณะพดู เธอก็เปลยี่ นทา่ นั่งใหส้ บายแลว้ เอนหลงั พงิ หวั เตยี ง “แฟน เกา่ ฉันชอ่ื เฉงิ เซวยี น เป็ นดาราทไี่ มค่ อ่ ยมชี อ่ื เสยี ง ตอนนล้ี อยนวล อยใู่ นวงการบนั เทงิ ” “ฉันยงั ม…ี …” หานหยนุ ทฟ่ี ังเธอพดู ยง่ิ ฟังกย็ ง่ิ รสู ้ กึ แปลก

“คณุ จําเรอื่ งพวกนไ้ี ดห้ มด……” “งนั้ ……คณุ จําสามขี องคณุ ไดไ้ หม?” ซสู อื เยวเ่ งยหนา้ ขนึ้ “ตลก ฉันไปมสี ามตี อนไหน? ตระกลู เจยี่ นตาม ตวั ฉันกลับมาก็เพอ่ื จะใหฉ้ ันแตง่ งาน ฉันนจะไปมสี ามไี ดย้ ังไง ?” หานหยนุ เคาะหวั ตวั เองเบาๆ เขายังคงรสู ้ กึ ไมเ่ ตม็ ใจ ชายหนุ่มหยบิ โทรศพั ทข์ นึ้ มา แลว้ เลอื่ นหาอยนู่ าน กวา่ จะเจอรปู ของชายคนหนงึ่ กอ่ นจะยนื่ ใหซ้ สู อื เยวด่ ู “รจู ้ กั เขาไหม?” ชายในรปู นัน้ หนา้ ตาเย็นชา รปู รา่ งหลอ่ คม เขาสวมชดุ สทู สดี ํา พอดแู ลว้ เหมมอื นจะเป็ นคนขรมึ ๆ ผชู ้ ายในรปู กบั ผชู ้ ายในหวั ทที่ งิ้ เธอไวใ้ นกลางกองไฟนัน้ …… “……เธอรอฉันกลบั มานะ……” “……ไมต่ อ้ งหาลกู ของคณุ แลว้ ชาตนิ พี้ วกขาไมม่ วี นั นับถอื คณุ หรอก……”

“……“คณุ กแ็ คอ่ มุ ้ ทอ้ งเฉยๆ คณุ คดิ หรอวา่ เขาจะแตง่ งาน แลว้ ก็ จรงิ จงั กบั คณุ จรงิ ๆหน่ะ……” “……คณุ อยา่ โทษพวกเราทท่ี ําแบบนก้ี บั คณุ เลย มันเป็ นความ ตอ้ งการของพอ่ เด็ก เขาไมอ่ ยากใหค้ ณุ มชี วี ติ ออกไป ……” ชน้ิ สว่ นควาวมเจ็บปวด และทกุ ขท์ รมาน คอ่ ยๆกอ่ ตวั รวมกนั กลายเป็ นใบหนา้ ของชายตรงหนา้ เธอจอ้ งมองรปู ภาพนัน้ ความเกลยี ดชงั ก็ยงิ่ เพมิ่ มากขน้ึ ทา้ ยสดุ เธอกเ็ งยหนา้ ขน้ึ อยา่ งเยอื กเย็น “เขาอยไู่ หน?” พอเห็นวา่ เธอมปี ฏกิ ริ ยิ าตอบสนองหลงั ดรู ปู ฉนิ โมห่ าน หานหยนุ รสู ้ กึ ดใี จขนึ้ มาทนั ที “คณุ ยังจําเขาได ้ ใชไ่ หม?” “ตอ่ ใหก้ ลายเป็ นฝ่ นุ ก็จําได”้ พดู จบเธอกเ็ งยหนา้ ขน้ึ “เขาอยไู่ หน?” หานหยนุ ถอนหายใจ “ตอนนสี้ ขุ ภาพรา่ งกายของเขาไมค่ อ่ ยดสี กั เทา่ ไหร่ ยงั คงอยใู่ นภาวะไมไ่ ดส้ ติ ไมแ่ น่นอนวา่ จะเป็ นหรอื ตาย……” เดมิ ที เขาคดิ วา่ ถา้ เขาพดู แบบน้ี ซสู อื เยวจ่ ะเสยี ใจและเป็ นหว่ งเขา

แตเ่ ธอกลบั ขมวดควิ้ เบาๆ “ถา้ ตายไปแบบนน้ี ่าเสยี ดายแย่” หานหยนุ นงิ่ เหมอื นโดนแชแ่ ข็ง “คนอยา่ งเขา ควรโดนหนั่ ใหเ้ ป็ นชน้ิ ๆ” หานหยนุ ：“……” เขาเงยหนา้ ขน้ึ ถงึ เพงิ่ สงั เกตเห็นวา่ ตอนทซี่ สู อื เยวพ่ ดู ถงึ ฉนิ โมห่ าน นัน้ ในสายตาของเธอเต็มไปดว้ ยความเกลยี ดชงั น…่ี … เขาเงยหนา้ มองเธอเบาๆ “คณุ ไมช่ อบเขาแลว้ หรอ?” “ฉันจะไปชอบเขาไดย้ ังไง?” “แยง่ ลกู ของฉันไปไมพ่ อ แลว้ ยังใหฉ้ ันรอในกางกองไฟอกี ” “ฉันรอจนสลบไป กไ็ มเ่ หน็ วา่ เขาจะหาฉัน” “สง่ ฉันเขา้ โรงพยาบาลจติ เวชอกี ถกู ทรมาน ทบุ ตที กุ วนั แลว้ ยงั ไมใ่ หฉ้ ันเจอลกู อกี ฉันเกอื บจะตายไปหลายรอบแลว้ ดว้ ย” “สดุ ทา้ ยยงั มาฉดี ยาลบความทรงจําใหฉ้ ัน กลวั วา่ ฉันจะคดิ ถงึ พดู ถงึ แตล่ กู ของฉัน กลัววา่ ฉันจะแยง่ ลกู ไป”

พดู จบ เธอก็เงยหนา้ มองหานหยนุ อยา่ งเย็นชา “ผชู ้ ายแบบนี้ ฉัน แทบจะรอไมไ่ หวทจ่ี ะทบุ เขาเป็ นชนิ้ ๆ!” “ปัง—!” หานหยนุ ลม้ ลงไปน่ังลงกบั พนื้ ทนั ที เขาไมไ่ ดใ้ ชย้ าผดิ ซสู อื เยวจ่ ําเรอ่ื งราวหลายปีกอ่ นทเี่ ธอลมื ไดแ้ ลว้ แต่ ตวั ยายังคงมปี ัญหา เธอลมื เรอื่ งราวทกุ อยา่ งทเ่ี กย่ี วกบั ฉนิ โมห่ าน ความรสู ้ กึ ทม่ี ตี อ่ ฉนิ โม่ หาน จากความชอบและความรกั กลายเป็ นเกลยี ดชงั ละโกรธแคน้ น…่ี … ถา้ เขาจะเรมิ่ หลบหนตี อนนี้ จะหลบฉนิ โมห่ านทไ่ี ลฆ่ า่ เขาทนั ไหม ? ในเวลาน้ี ผดู ้ แู ลบา้ นก็ไดเ้ ปิดประตเู ขา้ มา “คณุ หมอหาน นมี่ นั เกดิ อะไรขน้ึ ครับ?” ผดู ้ แู ลบา้ นหวั เราะพรอ้ มพยงุ เขาใหล้ กุ ขนึ้ ยนื “คณุ หนูใหญข่ องเรา เป็ นไงบา้ งแลว้ ครับ?”

“ผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ ” หานหยนุ ยังไมท่ นั จะไดเ้ ปิดปากพดู ซสู อื เยวท่ นี่ ั่งมองอยบู่ นเตยี ง มองเขาดว้ ยสายตาเย็นชาแวบหนงึ่ นํ้าเสยี งเย็นชาของหญงิ สาว “เสยี แรงลกั พาตวั ฉันมาจากเมอื งหรง เพอ่ื ใหฉ้ ันเป็ นตกุ๊ ตาโมเดลตงั้ อยใู่ นหอ้ งนหี้ รอื ไง?” นํ้าเสยี งการพดู สายตาของเธอ ไมเ่ หมอื นเมอื่ กอ่ นแลว้ สกั นดิ เดยี ว! ผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ ทกั เธออยา่ งประหลาดใจ “คณุ หนูใหญ่ คณุ ยอมรับ แลว้ หรอครับวา่ คณุ เป็ นคณุ หนูใหญต่ ระกลู เจย่ี นของพวกเรา ?” ซสู อื เยวพ่ ยกั หนา้ “ยงั ไมป่ ลอ่ ยตวั ฉันอกี ?” “เร็วเร็วเร็ว รบี ปลอ่ ยตวั คณุ หนูใหญ!่ ” เขาเรม่ิ สง่ั คนรับใชอ้ ยา่ งตนื่ เตน้ “รบี ไป!” ซสู อื เยวม่ องเขาดว้ ยสายตาเย็นชา “พวกเขาไมจ่ ําเป็ น คณุ มาปลอ่ ย เองเถอะ” ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ ลังเลอยแู่ ป๊ ปหนง่ึ

หญงิ สาวทเ่ี อนตวั พงิ อยบู่ นหวั เตยี ง มองพวกเขาแลว้ หวั เราะ “ทําไม ฉันเป็ นถงึ คณุ หนูใหญต่ ระกลู เจย่ี น จะสง่ั แกทเ่ี ป็ นผดู ้ แู ลบา้ นมารับใช ้ หน่อย กไ็ มไ่ ดห้ รอ?” ผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ ชะงัก กอ่ นจะสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ กอ่ นจะเดนิ ยม้ิ ตาหยี เขา้ ไป “ไดร้ ับใชค้ ณุ หนูใหญ่ ถอื วา่ เป็ นเกยี รตขิ องผมครับ ” พดู จบ เขากห็ ยบิ กญุ แจออกมา แลว้ ปลดล็อคโซอ่ อก ในวนิ าทที ป่ี ลดล็อคออก สายตาของซสู อื เยวส่ อ่ งประกายดว้ ยความ เยอื กเย็น วนิ าทตี อ่ มา มอื ของหญงิ สาวคา้ งอยทู่ คี่ อของผดู ้ แู ลบา้ นอยา่ ง ชาํ นาญ กอ่ นจะดนั หลงั เขาใหต้ ดิ ผนัง การเคลอื่ นไหวของเธอเร็วมากจนคนทเี่ หลอื ไมม่ เี วลาทจี่ ะได ้ โตต้ อบ หลังจากทเี่ รยี กสตกิ ลับมาได ้ ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ ก็โดนเธอบงั คบั เสยี แลว้ หญงิ สาวออกแรงทม่ี อื และจอ้ งมองไปทสี่ หี นา้ ของผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ ดว้ ยสายตาเย็นชา “ซอ่ นทกั ษะของตวั เองมาตลอด แกคดิ วา่ ฉัน รงั แกไดง้ า่ ยๆหรอ?”

“ใชโ้ ซล่ ็อคฉันไว?้ ” “เดย๋ี วฉันกไ็ ดฆ้ า่ แกทงิ้ หรอก!” พอเหน็ ซสู อื เยวแ่ บบนี้ หานหยนุ ทน่ี ั่งอยบู่ นพนื้ ดนั ตวั ถอยหลังอยา่ ง ธรรมชาติ เขาสรา้ งหายนะครัง้ ใหญเ่ สยี แลว้ แกะตวั นอ้ ยทโี่ ดนเขาฉีดยา……กลายเป็ นพรกิ ตวั มนอ้ ยเสยี แลว้ ตอนท่ี 196 ผมตดิ ตอ่ คนของตระกลู ฉนิ ได้ “คณุ ……คณุ หนูใหญ”่ ผดู ้ แู ลบา้ นถกู ซสู อื เยวบ่ บี คอ จนสหี นา้ เขาแดงกํา่ “คณุ ……” “ไดโ้ ปรดไวช้ วี ติ ……” “ตอนนรี้ จู ้ กั คําวา่ ไวช้ วี ติ แลว้ หรอ?” ซสู อื เยวถ่ อนหายใจอยา่ งเย็นชา และยังคงออกแรงบบี คอตอ่ ไป “ซสู อื เยว!่ ”