สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ1501-2000

“ถงึ แมว้ า่ เมอื่ คนื คณุ จะรบี ไป เธอก็คงไมม่ ที างจะพดู ความจรงิ ออกมา บางทเี ธอก็อาจจะอยากกตายอยดู่ กี ็ได ”้ ซสู อื เยวต่ นื่ ตกใจพดู อะไรไมอ่ อก ถา้ ไมม่ ขี า่ วน้ี…เธอคงคดิ วา่ เยเ่ ชยี นจว่ิ กบั หยางชงิ โยวนัน้ มี ความสามารถเหนอื ฟ้าจรงิ ๆ ไมเ่ พยี งแตจ่ ะรวู ้ า่ เธออยากจะไปหาเหลี ยงเยย่ี นเพอ่ื รบั การยนื ยัน กถ็ งึ ขนาดทต่ี อ้ งฆา่ เหลยี งเยยี่ นเลย! มนั …บงั เอญิ เกนิ ไปจรงิ ๆ “อยา่ คดิ อะไรมากมายเลย” ซสู อื เยวถ่ อนหายใจออกมาเบาๆ กอดเธอเขา้ มาอยใู่ นออ้ มแขน “ไมใ่ ชว่ า่ จะตอ้ งไปถา่ ยหนังนอกสถานทท่ี ห่ี มบู่ า้ นแถวเนนิ เขาหรอื ไง?” “หลายวนั นเี้ ตรยี มตวั ใหพ้ รอ้ ม รอถา่ ยเสร็จแลว้ กลบั มา ผมจะไปตาม หาเป็ นเพอื่ นคณุ ?” หญงิ สาวซบอยใู่ นออ้ มแขนของเขา พยักหนา้ ออกมาอยา่ งวา่ งา่ ย “คะ่ ” ตอนนด้ี เู หมอื นวา่ จําตอ้ งทําอยา่ งนเี้ ทา่ นัน้

เธอซบอยใู่ นออ้ มแขนของเขาไดด้ ว้ ยอาการเศรา้ ซมึ หลับตาลง แต่ ไมว่ า่ จะทํายงั ไงกห็ ลับไมล่ งเลยสกั ที “สามี การตายของเหลยี งเยยี่ นมนั ไมเ่ กย่ี วกบั พวกเราจรงิ ๆใชม่ ัย้ ?” ชายหนุ่มเลกิ สายตาขนึ้ มองววิ ดา้ นนอกหนา้ ตา่ งรถ สายตาล้ําลกึ “ใชแ่ ลว้ ” ………… คฤหาสนต์ ระกลู ฉนิ เยเ่ ชยี นจวิ่ ฟังเสยี งจากทางปลายสายไปดว้ ยอาการตน่ื ตกใจ “พเ่ี หลยี งเธอกระโดดตกึ ?” “ทําไมถงึ กะทนั หนั อยา่ งนลี้ ะ่ ?” “ฉัน…” คําพดู ของเธอยังไมท่ นั ไดพ้ ดู ออกมาจบ ประตหู อ้ งกไ็ ดถ้ กู คนเคาะ ดงั เขา้ มา หญงิ สาวรบี วางสายแลว้ ไปเปิดประตทู นั ที ดา้ นนอกประตมู รี า่ งสงู ใหญข่ องฉนิ หลงิ ยกี่ ําลังยนื อยู่

ชายหนุ่มเดนิ เขา้ ไปดว้ ยใบหนา้ ทะมนึ ตงึ เทา้ ขา้ งหนงึ่ เตะลงไปบน ประตหู อ้ ง “พรี่ อง…” เยเ่ ชยี นจวิ่ กดั รมิ ฝี ปากออกมา เกดิ ความไมเ่ ขา้ ใจขนึ้ มาเล็กนอ้ ย “ทําไมถงึ มาอาละวาดตงั้ แตเ่ ชา้ อยา่ งนล้ี ะ่ ?” “เกดิ เรอื่ งอะไรขน้ึ ?” “เกดิ เรอ่ื งอะไรขน้ึ ?” ฉนิ หลงิ ยจ่ี อ้ งมองเยเ่ ชยี นจวิ่ ไปดว้ ยสายตาทเี่ ยอื กเย็น “ถา้ ไมใ่ ช่ เพราะวา่ ฉันมคี นแฝงตวั อยใู่ นการด์ ของฉนิ โมห่ าน เธอรมู ้ ัย้ วา่ วนั นี้ เธอจะเกดิ อะไรขน้ึ ?” “ใครใหเ้ ธอกลา้ ไปย่ัวยตุ อ่ หนา้ ซสู อื เยวอ่ ยา่ งนัน้ ?” ตอนท่ี 176 เกย่ี วกบั ลกู สาวของซูสอื เยว่ เยเ่ ชยี นจว่ิ งนุ งงออกมา เธอไดย้ นิ เสยี งตวั เองผดิ แปลกไปเล็กนอ้ ย “พรี่ อง พรี่ องพ…่ี กําลัง พดู อะไรอยู่?”

“ฉันวา่ ” ฉนิ หลงิ ยยี่ น่ ควิ้ ถลงึ ตาจอ้ งมองเธอ “เธอคดิ วา่ การตายของเหลยี ง เยยี่ นมันเป็ นอบุ ตั เิ หตจุ รงิ ๆงัน้ เหรอ?” “ปากของผหู ้ ญงิ คนนัน้ จะแขง็ แคไ่ หน ฉนิ โมห่ านก็มวี ธิ แี งะออกมา ได!้ ” เยเ่ ชยี นจวิ่ ถอยออกไปขา้ งหลังทนั ที “งนั้ การตายของพเี่ หลยี ง…” “ฉันเป็ นคนทําเอง” ฉนิ หลงิ ยกี่ วาดสายตามองเยเ่ ชยี นจว่ิ ไปอยา่ งเย็นชา “บอกกบั พต่ี งั้ หลายรอบแลว้ วา่ อยา่ สอดมอื เขา้ มายงุ่ เรอ่ื งฉนิ โมห่ านกบั ซสู อื เยว่ อกี ” “ทจี่ รงิ เมอ่ื ตอนนัน้ ฉันมวี ธิ ที จ่ี ะทําใหเ้ ธอกบั ฉนิ โมห่ านไดค้ กู่ นั แลว้ แตห่ ลายปีผา่ นไป เธอกค็ วรจะเขา้ ใจไดแ้ ลว้ วา่ เธอกบั เขามนั เป็ นไป ไมไ่ ดเ้ ลย!” “สง่ิ ทเ่ี ธอทําไปเมอ่ื ตอนนัน้ เธอลมื มนั ไปหมดแลว้ ?” “เธอเกอื บจะฆา่ พวกเขาสามแมล่ กู ไปหมด!”

“เธอพดู ถงึ เฉนิ เชยี่ นทไี่ มม่ อี ยจู่ รงิ คนนัน้ ขนึ้ มาตอ่ หนา้ ซสู อื เยวซ่ ํา้ แลว้ ซา้ํ เลา่ เพอ่ื อยากใหเ้ ธอเขา้ ใจใหช้ ดั เจน ตวั เธอเป็ นเฉนิ เชย่ี น หรอื ไง?” “หรอื วา่ …” ฉนิ หลงิ ยม่ี องไปอยา่ งเหนอื่ ยหน่ายใจ “เธอคดิ วา่ ชวี ติ ตอนนข้ี องฉัน มันวา่ งเกนิ ไป เลยตงั้ ใจจะหาเรอ่ื งทมี่ นั ไมน่ ่าอภริ มยม์ าใหฉ้ ัน ?” เยเ่ ชยี นจว่ิ กดั รมิ ฝี ปาก พรอ้ มกบั กม้ หนา้ ลง “ฉัน…” “ฉันกแ็ คไ่ มอ่ าจทนดซู สู อื เยวม่ ันอยขู่ า้ งๆฉนิ โมห่ านตลอดเวลาได ้ และกไ็ มอ่ าจทนเห็นวา่ ภายในใจของฉนิ โมห่ านมแี ตซ่ สู อื เยวม่ าโดย ตลอดไดเ้ หมอื นกนั …” ฉนิ หลงิ ยยี่ มิ้ ขมขน่ื ออกมา “งนั้ ถา้ ฉันไมอ่ าจทนเห็นวา่ ภายในใจของ เธอมแี ตฉ่ นิ โมห่ านอยตู่ ลอดไดล้ ะ่ ?” “ฉันควรจะเรยี นรมู ้ าจากเธอโดยการใชก้ ําลงั แยง่ ชงิ มาใชม่ ัย้ ?” เยเ่ ชยี นจวิ่ ตกตะลงึ ออกมาทนั ที เธอเงยหนา้ ขน้ึ ไป รมิ ฝี ปากสชี มพขู ยบั ออกมาเล็กนอ้ ย

ผา่ นไปไดส้ กั พักใหญๆ่ กวา่ เธอจะฝื นกดั ฟันพดู ออกไป “พร่ี อง…พี่ แกก่ วา่ ฉันสบิ กวา่ ปีนะ” “พเี่ ป็ นเพอื่ นรว่ มรบกบั พอ่ ของฉัน” “ฉันเหน็ พเี่ ป็ น…พช่ี ายมาโดยตลอด” คําพดู ของหญงิ สาวทําใหฉ้ นิ หลงิ ยไี่ ดย้ ม้ิ ขมขนื่ ออกมาโดยไมร่ ตู ้ วั “กแ็ คล่ อ้ เธอเลน่ เทา่ นัน้ เอง” “ฉันสามารถปกป้องเธอครงั้ นไี้ ด ้ แตไ่ มม่ ที างจะปกป้องเธอไปทกุ ครงั้ ได”้ “ฉันเคยรับปากพอ่ ของเธอ จะตอ้ งเป็ นทพ่ี ง่ึ ในอนาคตใหก้ บั เธอ แต่ ทพ่ี งึ่ น้ี มนั กไ็ มไ่ ดม้ ผี ลไปตลอดเวลาหรอกนะ” ชายหนุ่มลกุ ยนื ขนึ้ หนั หลงั ใหก้ บั เยเ่ ชยี นจวิ่ “เธอจะตอ้ งจัดการให ้ เรยี บรอ้ ยดว้ ยตวั เอง” พดู จบ เขาก็เปิดประตเู ดนิ ออกไป แสงอาทติ ยส์ อ่ งลงมาตรงทางเดนิ ของคฤหาสน์ แสบตาอยา่ งมาก ในภวงั ค์ เขาเหมอื นราวกบั วา่ ไดเ้ ห็นเชยี นจว่ิ พอ่ ของเยเ่ ชยี นจวิ่

เขานอนอยบู่ นเตยี งดว้ ยรา่ งทเี่ ตม็ ไปดว้ ยเลอื ด จับมอื ของเขาเอาไว ้ “หลงิ ย่ี ฉันรวู ้ า่ นายฐานะทางบา้ นดี ตวั นายเองกห็ นักแน่นม่ันคง ” “ยงั ไงฉันมนั ก็ใกลจ้ ะตายอยแู่ ลว้ ภาระหนา้ ทใ่ี นภารกจิ ครงั้ นลี้ ม้ เหลว นายก็โยนมาทฉ่ี ันเอากไ็ ด”้ “ฉันขอแคเ่ พยี งอยา่ งเดยี ว…” “นายแตง่ ลกู สาวฉันเขา้ บา้ นไปไดห้ รอื เปลา่ ?” ในเวลานัน้ เขาไดท้ อดถอนหายใจออกมา “แตว่ า่ ฉันแกก่ วา่ เธอเป็ น สบิ กวา่ ปี ” “งนั้ นายกช็ ว่ ยฉันปกป้องเธอ ดแู ลเธอ จนเธอแตง่ งานไดห้ รอื เปลา่ ?” “ไดค้ รบั ..” ฉนิ หลงิ ยหี่ ลับตาลง ตอนนัน้ เชยี นจว่ิ ชว่ ยเขาแบกรบั ความผดิ ทงั้ หมดเอาไวเ้ อง เขาสามารถเลอื่ นขนั้ ขนึ้ มาได ้ ไดร้ ับคณุ งามความดี กลายเป็ นความ ภาคภมู ใิ จของตระกลู ฉนิ ทงั้ หมดก็ตอ้ งขอบคณุ เชยี นจว่ิ เขาไมอ่ าจขดั ตอ่ คําสญั ญาทมี่ ตี อ่ เขาได ้

…… หลังจากทฉี่ นิ หลงิ ยเี่ ดนิ ออกไป เยเ่ ชยี นจวิ่ เหมอ่ ลอยอยภู่ ายในหอ้ ง ตลอดทงั้ เชา้ ตอนเทย่ี ง เธอก็ไดต้ ดิ ตอ่ กบั หยางชงิ โยวไปอกี ที ทงั้ สองคนน่ังกนั อยใู่ นรา้ นกาแฟทบทวนเรอื่ งเมอ่ื วานกนั อกี ครัง้ พวกเธอทงั้ สองคนไมว่ า่ ยงั ไงกน็ กึ ไมถ่ งึ เลยสกั นดิ วา่ เมอื่ วานทงั้ ๆที่ ซสู อื เยวเ่ ป็ นคนทไี่ มม่ อี ะไรดี เป็ นคนทถี่ กู ดถู กู เหยยี ดหยาม แตเ่ ธอกลับพลกิ สถานการณ์กลบั มาได ้ ทําใหพ้ วกเธอเป็ นฝ่ าย เสยี เปรยี บแทน ถา้ ไมเ่ พราะฉนิ หลงิ ยมี่ กี ารตอบสนองออกมาอยา่ งรวดเร็ว เรอ่ื งเมอื่ ตอนนัน้ วนั นมี้ นั ก็เกอื บจะเปิดเผยออกมาแลว้ ! เยเ่ ชยี นจวิ่ ยังคงชอ็ กตกใจ และก็นกึ กลัวขนึ้ มาเป็ นชว่ งๆ “ทํายังไงด?ี ” เมอ่ื กอ่ นหนา้ นเ้ี ธอพดู ขอ้ มลู เกยี่ วกบั เฉนิ เชยี่ นออกไปเยอะเกนิ ไป แตล่ ะเรอื่ งลว้ นแลว้ แตจ่ ะเป็ นเรอ่ื งทเี่ ธอแตง่ มาทงั้ นัน้ ถา้ ซสู อื เยวก่ บั ฉนิ โมห่ านสบื ตอ่ ไป…

ในตอนทเี่ ยเ่ ชยี นจวิ่ กําลงั รอ้ นรนจนเหมอื นกบั มดทอ่ี ยบู่ นกระทะรอ้ น โทรศพั ทข์ องหยางชงิ โยวกไ็ ดด้ งั ขน้ึ มา “สวสั ดคี รับ พวกเราเป็ นเจา้ หนา้ ทจ่ี ากศนู ยน์ ติ เิ วชวทิ ยาของเมอื ง หรง ตวั อยา่ งเสน้ ผมสองชดุ ทคี่ ณุ สง่ มาเมอ่ื กอ่ นหนา้ นี้ ตอนนผี้ ลการ ชนั สตู รไดอ้ อกมาแลว้ …” “เดย๋ี วฉันจะไปเอา” หลังจากทวี่ างสายไป เยเ่ ชยี นจวิ่ กย็ น่ คว้ิ ออกมา “เป็ นอะไรไป?” “ไมม่ อี ะไร” หยางชงิ โยวยกั ไหลอ่ อกมา “จหี้ นานเฟิงมลี กู สาวบญุ ธรรมอยคู่ นนงึ เธอรหู ้ รอื เปลา่ ?” เยเ่ ชยี นจวิ่ พยกั หนา้ ตอบออกมาเล็กนอ้ ย ลกู สาวบญุ ธรรมคนนัน้ ของจห้ี นานเฟิงเมอื่ กอ่ นหนา้ นเ้ี ธอก็เคย บงั เอญิ เจอมาแลว้ บา้ ง หนา้ ตา…เหมอื นกบั ซสู อื เยวม่ าก เธอรสู ้ กึ ไมด่ มี าโดยตลอด

“เด็กคนนเี้ ป็ นเด็กทจี่ ห้ี นานเฟิงรบั มาเลยี้ งจากสถานเลย้ี งเด็กกําพรา้ ในเมอื งหรงเมอ่ื กอ่ นหนา้ นี้” “อายขุ องเธอกป็ ระมาณลกู ชายของฉนิ โมห่ านดว้ ยเหมอื นกนั ” หยางชงิ โยวลกุ ยนื ขนึ้ “บวกกบั ทเี่ ธอกบั ซสู อื เยวห่ นา้ ตาเหมอื นกนั ขนาดนัน้ …” เยเ่ ชยี นจวิ่ เบกิ ตากวา้ งออกมาทนั ที “ดงั นัน้ แลว้ เธอก็เลยสงสยั วา่ …” “ฉันเดาวา่ บางทเี ธออาจจะเป็ นเด็กผหู ้ ญงิ คนนัน้ ทถ่ี กู เธอทง้ิ ไปเมอ่ื ตอนนัน้ ก็ได”้ “ฉันกเ็ ลยแอบเอาผมของเด็กผหู ้ ญงิ คนนัน้ กบั ผมของซสู อื เยวส่ ง่ ไป ตรวจดคู วามเขา้ กนั ทางพนั ธกุ รรม” “เมอ่ื กน้ี ผ้ี ลกอ็ อกมาแลว้ อยากจะไปดดู ว้ ยกนั สกั หน่อยมัย้ ?” เยเ่ ชยี นจวิ่ ลกุ ขนึ้ มาดว้ ยความตน่ื เตน้ “ไป!” ผลการชนั สตู รกเ็ ป็ นไปอยา่ งทห่ี ยางชงิ โยวคาดเดาไวไ้ มม่ ผี ดิ จซ้ี งิ กวง ก็คอื ลกู สาวของซสู อื เยวจ่ รงิ ๆ “ตอนนมี้ นั กน็ ่าสนใจขนึ้ มาแลว้ …”

หยางชงิ โยวกําหนังสอื การชนั สตู รชดุ นัน้ เอาไว ้ มมุ ปากแสยะยม้ิ เยอื กเย็นออกมา “ลกู สาวบญุ ธรรมของจห้ี นานเฟิง เป็ นลกู สาวแทๆ้ ของซสู อื เยว…่ ” เยเ่ ชยี นจว่ิ กดั รมิ ฝี ปากออกมา ในหวั มนั มคี วามคดิ หนงึ่ แวบขนึ้ มา ทนั ที ถงึ แมว้ า่ ฉนิ โมห่ านจะไมแ่ ครเ์ รอื่ งทวี่ า่ ซสู อื เยวเ่ คยมลี กู มากอ่ นเรอ่ื งนี้ แคไ่ หน แตถ่ า้ เขารวู ้ า่ …ซสู อื เยวม่ ลี กู สาวกบั ศตั รหู วั ใจของตวั เองละ่ ? จหี้ นานเฟิงถงึ แมว้ า่ จะประกาศออกสสู่ าธารณะไปวา่ ซงิ กวงเป็ นลกู สาวบญุ ธรรมของเขา แตก่ ็มหี ลายสอื่ ทคี่ าดเดากนั วา่ ลกู สาวบญุ ธรรมเป็ นเพยี งแคค่ ําแกต้ วั ทไ่ี มอ่ ยากจะทําลายวถิ คี นโสดไปอยา่ งหนง่ึ ก็เทา่ นัน้ เอง และมนั ก็มหี ลายคนทเี่ ชอื่ กนั วา่ เดก็ ทเ่ี รยี กวา่ เป็ นลกู สาวบญุ ธรรมคน นเี้ ป็ นลกู สาวทแี่ ทจ้ รงิ ของเขา ดงั นัน้ แลว้ … “เรอ่ื งนอ้ี ยา่ เพง่ิ หลดุ ออกไปกอ่ น”

ในตอนทเ่ี ยเ่ ชยี นจว่ิ เกดิ ความคดิ หลากหลายอยา่ งผดุ ขนึ้ มาอยา่ งไม่ ขาดสาย หยางชงิ โยวกไ็ ดย้ น่ คว้ิ ออกมาจางๆ เอาหนังสอื การชนั สตู ร ชดุ นัน้ ใสใ่ นกระเป๋ าไป “พดู ออกไปในโอกาสทไ่ี มเ่ หมาะสม มนั รังแตจ่ ะทําใหพ้ วกเขาพบ พริ ธุ กนั เราตอ้ งคอ่ ยๆวางแผนกนั ใหด้ ๆี เสยี กอ่ น ” “ฉันเขา้ ใจแลว้ ” เยเ่ ชยี นจวิ่ พยกั หนา้ ตอบรับออกมา ทนั ทที อี่ ยากจะพดู อะไรออกไป โทรศพั ทข์ องหยางชงิ โยวก็ไดด้ งั ขน้ึ มาอกี ครัง้ เป็ นสายทค่ี นทางบา้ นเรง่ ใหเ้ ธอไปรว่ มงานศพของเหลยี งเยย่ี น เธอถกู บน่ จนเกดิ ความรําคาญขนึ้ มา จงึ ตรงไปหาแท็กซเี่ ดนิ ทางไป โดยทนั ที เยเ่ ชยี นจว่ิ ลังเลอยใู่ นศนู ยช์ นั สตู รอยนู่ าน สดุ ทา้ ยแลว้ กไ็ ดเ้ ปิดประตู เดนิ เขา้ ไป “หนังสอื ผลการชนั สตู รชดุ นัน้ ทหี่ ยางชงิ โยวเอาไปเมอื่ สกั ครู่ สามารถเอาชดุ สําเนาใหฉ้ ันอกี สกั ชดุ ไดม้ ัย้ คะ?” “ฉันรวู ้ า่ พวกคณุ ทน่ี จี่ ะตอ้ งมกี ารสํารองขอ้ มลู เอาไวแ้ น่ๆ ” “เทา่ ไหรฉ่ ันกจ็ า่ ย”

…… ตอนทฉี่ นิ โมห่ านรบั สายของเยเ่ ชยี นจว่ิ ทงั้ ครอบครวั กก็ ําลงั กนิ มอ้ื เย็นกนั อยู่ ซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ เดก็ นอ้ ยทงั้ สองคนกําลงั คบี อาหารใสช่ ามของ ซสู อื เยวก่ นั ไปอยา่ งไมห่ ยดุ หยอ่ น “หมา่ ม๊ ี หมา่ ม๊กี นิ อนั น!้ี ” “หมา่ ม๊ ี หมา่ ม๊ลี องอนั น!้ี ” เผชญิ กบั เดก็ นอ้ ยทงั้ สองคนทก่ี ระตอื รอื รน้ กนั ออกมา ซสู อื เยวท่ ําได ้ เพยี งตอ้ งเงยหนา้ ขนึ้ ไปขอความชว่ ยเหลอื จากฉนิ โมห่ านไปอยา่ ง จนใจ ชายหนุ่มยม้ิ ออกมาจางๆ ทนั ทที ค่ี ดิ จะพดู อะไรออกไป โทรศพั ท์ ของเขาก็ไดด้ งั ขน้ึ มา เป็ นเบอรข์ องทางบา้ นใหญ่ เขายน่ คว้ิ ออกมาเล็กนอ้ ย แลว้ กดรบั ไป “พสี่ าม ฉันเอง เชยี นจว่ิ ” “พอ่ี ยา่ เพงิ่ วางนะ”

เยเ่ ชยี นจวิ่ ทอ่ี ยทู่ างปลายสายสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ “ฉันมเี รอื่ งทส่ี ําคญั มากจะบอกพ”่ี “เกย่ี วกบั …เกย่ี วกบั เรอื่ งลกู สาวของซสู อื เยว่” ตอนท่ี 177 จซ้ี งิ กวงเป็ นลกู สาวของซูสอื เยวก่ บั ฉนั ลกู สาวของซสู อื เยว่? ฉนิ โมห่ านยน่ คว้ิ ออกมา เขาหนั หนา้ ไปมองหญงิ สาวทกี่ ําลังนั่งอยตู่ รงกลางระหวา่ งซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ กดเสยี งพดู ออกไปเบาๆ “เธอคดิ จะเลน่ ลกู ไมอ้ ะไรอกี ?” “พสี่ าม ทําไมพถี่ งึ จะตอ้ งระแวงฉันขนาดนัน้ ดว้ ย ?” เยเ่ ชยี นจวิ่ แสยะรมิ ฝี ปากออกมาจางๆ “พก่ี ็ใชว่ า่ จะไมร่ วู ้ า่ เมอื่ ตอน นัน้ ซสู อื เยวเ่ คยมลี กู มากอ่ น” “พวกพสี่ ามภี รรยาความสมั พันธด์ ขี นาดนัน้ พกี่ ็ควรจะทําอะไรเพอื่ เธอสกั หน่อย ใชม่ ัย้ ละ่ ?” “หรอื วา่ พจ่ี ะไมอ่ ยากรวู ้ า่ ลกู ของซสู อื เยวเ่ มอื่ ตอนนัน้ สรปุ แลว้ อยทู่ ี่ ไหนกนั แน่?”

ฉนิ โมห่ านเงยี บไปสกั พกั “เธออยทู่ ไี่ หน?” “ฉันอยทู่ ร่ี า้ นกาแฟใจกลางเมอื ง รา้ นทเ่ี มอื่ กอ่ นเราเคยไปกนิ ดว้ ยกนั ” ไดร้ ับคําตอบจากฉนิ โมห่ าน เยเ่ ชยี นจว่ิ ก็ไดย้ มิ้ สวยออกมา “ฉันจะรอ พนี่ ะคะ ไมเ่ จอไมแ่ ยก!” ฉนิ โมห่ านยน่ ควิ้ แน่นออกมา แลว้ วางสายไป วางโทรศพั ทล์ ง เขามองไปยงั สามคนแมล่ กู ทอี่ ยไู่ กลออกไปนง่ิ ๆ “ทบี่ รษิ ัทมเี รอื่ งดว่ น ผมขอตวั ไปกอ่ น” “อมื !” ซสู อื เยวโ่ บกมอื ใหเ้ ขาออกมาพรอ้ มกบั รอยยม้ิ “ระหวา่ งทางใหไ้ ป๋ ลั่ว ซอ้ื นมใหค้ ณุ สกั หน่อย คณุ เพง่ิ กนิ ไปเทา่ ไหรเ่ อง” บนใบหนา้ เครง่ ขรมึ ของชายหนุ่มไดม้ รี อยยมิ้ ออกมาจางๆเพราะ คําพดู นข้ี องเธอ “ผมทราบแลว้ ” พดู จบ เขาก็ยังมองเธอไปดว้ ยรอยยมิ้ จางๆ “คณุ ก็กนิ เยอะๆหน่อย” “มนั เลยี่ นพอแลว้ ”

ซงิ เฉนิ เทา้ คางลงบนโตะ๊ ทานขา้ ว พดู พมึ พําออกมาดว้ ยความทนไม่ ไหว “ตอ่ จากนไี้ ปมันจะเป็ นเรอื่ งปกตใิ นบา้ นเราหรอื เปลา่ ” “เหมอื นวา่ จะตอ้ งรบี ๆโต หาแฟนสกั คนมาโชวค์ วามรกั ใหอ้ จิ ฉาดว้ ย ” ซงิ หยนุ มองเขาไปนง่ิ ๆ “ยังมอี กี สบิ สามปี ใกลแ้ ลว้ ” ซงิ เฉนิ ฟบุ ลงไปบนโตะ๊ อยา่ งเซอื่ งซมึ “ฉันเพงิ่ จะหา้ ขวบเอง” “สบิ สามปี ยงั อกี นานเลยนะ…” “งัน้ ก็หดั อดทนเอาไวซ้ ะ” ซสู อื เยวย่ กมอื ขนึ้ มาเขกลงไปบนหวั ของเด็กนอ้ ยไปเบาๆ “วนั ทงั้ วนั เอาแตค่ ดิ เรอ่ื งไรส้ าระพวกนี้” ซงิ เฉนิ เบะปาก พรอ้ มกบั ถอนหายใจออกมาอยา่ งจนใจ “ผมไปกอ่ นนะ” เหน็ ภาพสามแมล่ กู กลมกลนื กนั ฉนิ โมห่ านก็ยกยม้ิ ออกมาจางๆ กา้ ว เทา้ เดนิ ออกไป “แดด๊ ดบ้ี อกไมใ่ ชเ่ หรอวา่ งานของวนั นท้ี ําเสร็จหมดแลว้ ?”

หลังจากทช่ี ายหนุ่มเดนิ ออกไป ซงิ หยนุ กว็ างชามกบั ตะเกยี บลง ขมวดควิ้ ถามออกมา ซงิ เฉนิ ยกั ไหลอ่ อกมาเล็กนอ้ ย “บางทอี าจจะเป็ นงานทมี่ ากะทนั หนั ก็ได ้ ฉันจะไปรไู ้ ดย้ ังไงวา่ เกดิ อะไรขน้ึ ” “เขาคงไมไ่ ดอ้ า้ งวา่ ไปทํางานแลว้ แอบไปเจอผหู ้ ญงิ คนอนื่ หรอก มงั้ ?” “แดด๊ ดขี้ องหนูไมใ่ ชค่ นอยา่ งนัน้ ” ซสู อื เยวเ่ หยยี ดตามองเขาไปแวบนงึ แลว้ หนั ไปกนิ ขา้ วตอ่ ซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ กไ็ ดห้ นั ไปสบตากนั ดว้ ยความพอใจ ดเู หมอื นวา่ ผใู ้ หญท่ งั้ สองคนนี้ ในทส่ี ดุ ก็รจู ้ กั รกั กนั และกนั แลว้ ! น่ายนิ ดจี รงิ ๆ! …… ตอนทฉ่ี นิ โมห่ านมาถงึ รา้ นกาแฟ เยเ่ ชยี นจว่ิ กําลงั น่ังอยบู่ นเกา้ อใี้ ช ้ ชอ้ นเล็กๆคนกาแฟทอ่ี ยตู่ รงหนา้ ไปดว้ ยทว่ งทา่ ทส่ี งา่ งาม “พสี่ าม”

เหน็ เขามาแลว้ หญงิ สาวกร็ บี ลกุ ขนึ้ ยนื ทนั ที พรอ้ มกบั ฉกี ยมิ้ สดใส ออกมา “พม่ี าแลว้ !” “อมื ” ฉนิ โมห่ านยน่ คว้ิ ออกมาจางๆ นั่งลงไปบนเกา้ อตี้ รงหนา้ เธอไปดว้ ย ความเย็นชา เวน้ ระยะหา่ งระหวา่ งทงั้ สองคน “พสี่ าม พมี่ าเจอฉันไดฉ้ ันดใี จจรงิ ๆเลย” เยเ่ ชยี นจวิ่ ดนั แกว้ กาแฟไปตรงหนา้ ฉนิ โมห่ านดว้ ยใบหนา้ ยม้ิ แยม้ “รสทพ่ี ช่ี อบ” ฉนิ โมห่ านกม้ ลงมองกาแฟแกว้ นัน้ ไปแวบนงึ แสดงความตอ้ งการท่ี ไมอ่ ยากจะแตะตอ้ ง “พดู มาเถอะ” “ฉันไมม่ เี วลามาเสยี เวลาอยกู่ บั เธอ” เสยี งของชายหนุ่มทมุ ้ ตํา่ เยอื กเย็นไมม่ คี วามอบอนุ่ เลยแมแ้ ตน่ อ้ ย หวั ใจของเยเ่ ชยี นจว่ิ ไดห้ ยดุ นง่ิ ไปเล็กนอ้ ย หลังจากทไี่ ดผ้ า่ นไปสกั พัก เธอก็สดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ “พสี่ าม ระหวา่ ง พก่ี บั ฉันมันจะตอ้ งพดู กนั มาตรงๆขนาดนเี้ ลยเหรอ?” “ฉันไมม่ เี วลามาเสยี เวลาอยกู่ บั เธอ”

ฉนิ โมห่ านกม้ ลงมองนาฬกิ าขอ้ มอื ไปนงิ่ ๆ “ฉันจะใหเ้ วลาเธอแคส่ บิ นาท”ี เยเ่ ชยี นจว่ิ คอยเอาอกเอาใจไปแตม่ ันก็ไรป้ ระโยชน์ เธอสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ แลว้ ก็ไดเ้ อาหนังสอื ผลการชนั สตู รทว่ี างอยู่ ขา้ งๆขน้ึ มาวางลงบนโตะ๊ ไปทนั ที “พส่ี าม ในเมอ่ื พยี่ งุ่ มาก ฉันขอสรปุ สนั้ ๆเลยแลว้ กนั ” “พย่ี งั จําจห้ี นานเฟิงไดห้ รอื เปลา่ ?” “นักแสดงนําชายยอดเยยี่ มทมี่ ขี า่ วฉาวกบั ซสู อื เยวใ่ นเน็ตอยเู่ สมอคน นัน้ ” “เขามลี กู สาวคนนงึ ชอื่ วา่ จซ้ี งิ กวง” “ตอ่ ภายนอกนัน้ เขาไดบ้ อกวา่ จซ้ี งิ กวงเป็ นลกู สาวบญุ ธรรมของเขา แตท่ จ่ี รงิ แลว้ จซ้ี งิ กวงเป็ นลกู สาวแทๆ้ ของเขา” เธอพดู ไปพลางสง่ ผลการตรวจDNAชดุ นัน้ ไปใหฉ้ นิ โมห่ าน “ตอนท่ี เห็นจซี้ งิ กวงครงั้ แรก ฉันก็คดิ วา่ เธอหนา้ ตาเหมอื นกบั ซสู อื เยวม่ าก เลย”

“แลว้ ก็บวกกบั เรอื่ งทซ่ี สู อื เยวเ่ คยมลี กู ใหก้ บั คนอนื่ ดว้ ย ฉันก็เลยให ้ คนทําการตรวจDNAมา” “พดี่ สู ิ ผลการตรวจปรากฏวา่ จซ้ี งิ กวงคนนี้ …กค็ อื ลกู สาวของซสู อื เยว”่ ฉนิ โมห่ านรับผลการตรวจชดุ นัน้ มา นเี่ ป็ นสําเนาหนังสอื ผลการตรวจแผน่ หนงึ่ แตถ่ งึ แมว้ า่ จะเป็ นฉบบั สําเนา เขาสามารถมองออกไดจ้ ากสํานวน การใชภ้ าษาทเี่ ขม้ งวด และเครอื่ งหมายป้องกนั การปลอมแปลง วา่ เอกสารผลการตรวจชดุ นเี้ ป็ นของจรงิ ผลของการตรวจตรงชว่ งสดุ ทา้ ยของหนังสอื ความเป็ นไปไดท้ ่ี ตวั อยา่ งAกบั ตวั อยา่ งBจะมคี วามสมั พันธเ์ ป็ นแมล่ กู กนั เป็ น99.99% 。 ดงั นัน้ แลว้ จซ้ี งิ กวง…กค็ อื ลกู สาวของซสู อื เยว่ รมิ ฝี ปากของชายหนุ่มเมม้ แน่น ไมพ่ ดู อะไรออกไป เหน็ ทา่ ทางของเขาแลว้ เยเ่ ชยี นจว่ิ กร็ อู ้ ยแู่ ลว้ วา่ เขาจะตอ้ งเชอื่ ผล การตรวจชดุ นี้

ดงั นัน้ แลว้ เธอก็ยกยม้ิ มมุ ปากออกมาอยา่ งเสยี ไมไ่ ด ้ ในนํ้าเสยี งได ้ ประดบั ไปดว้ ยความสขุ บนความทกุ ขข์ องคนอนื่ ออกมา “เมอื่ กอ่ น หนา้ ฉันยังเคยดกู ารรายงานขา่ วในเน็ตเขาบอกวา่ จห้ี นานเฟิงคนนี้ ชอบซสู อื เยวม่ าโดยตลอดน่ะ” “แตใ่ ครจะคดิ ละ่ …” “ทแ่ี ทซ้ สู อื เยวก่ ็คอื แมข่ องลกู จหี้ นานเฟิง” “พวกเขานัน้ เป็ นครอบครัวเดยี วกนั น่ะ…” นวิ้ มอื ทก่ี ําใบตรวจอยขู่ องฉนิ โมห่ านก็เรม่ิ ซดี ออกมา ผา่ นไปไดส้ กั พักใหญๆ่ เขาเลกิ ดวงตาทมี่ องไมเ่ หน็ กน้ ลกึ และทงั้ เยอื กเย็นคนู่ ัน้ ขนึ้ มา มองใบหนา้ เยเ่ ชยี นจวิ่ ไปดว้ ยความเย็นชา “ใคร วา่ พวกเขาเป็ นครอบครวั เดยี วกนั ?” “ซสู อื เยวเ่ ป็ นภรรยาของฉัน” เยเ่ ชยี นจวิ่ ชอ็ กไปกบั สายตาทจ่ี รงิ จังและเย็นชาของเขาจนแทบจะ พดู ไมอ่ อก ตอนทผ่ี ชู ้ ายคนนโี้ กรธนัน้ บรรยากาศโดยรอบมันก็ไดท้ ําใหร้ สู ้ กึ กดดนั ขน้ึ มา!

เธอสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ พดู สวนตอ่ ไปอยา่ งกลา้ หาญ “พอ่ แมก่ บั ลกู สาว ไมใ่ ชส่ ามคนครอบครัวเดยี วกนั เหรอคะ?” “ซสู อื เยวเ่ ป็ นแมแ่ ทๆ้ ของจซ้ี งิ กวง จหี้ นานเฟิงเป็ นพอ่ แทๆ้ ของจซี้ ิ งกวง พวกเราเป็ นครอบครัวเดยี วกนั นะ! ” “พ…่ี พส่ี าม ฉันรวู ้ า่ ตอนนพ้ี ยี่ ากทจ่ี ะยอมรับความจรงิ ขอ้ น้ี ” “แตพ่ เี่ องกม็ ลี กู ชายสองคนดว้ ยเหมอื นกนั หรอื วา่ พจี่ ะทนดพู วกเขา ครอบครวั เดยี วกนั ไมอ่ าจจะมาอยพู่ รอ้ มหนา้ พรอ้ มตากนั ไดเ้ หรอ คะ?” ฉนิ โมห่ านหรต่ี าลงเล็กนอ้ ย ผา่ นไดส้ กั พักใหญๆ่ เขากไ็ ดเ้ อนรา่ งไปขา้ งหลงั ดวงตาคนู่ ัน้ เหล่ มองผหู ้ ญงิ ตรงหนา้ ไปดว้ ยความหยงิ่ เย็นชาประหนง่ึ ราชาออกมา “ใครบอกวา่ จซ้ี งิ กวงเป็ นลกู สาวของจห้ี นานเฟิง?” เยเ่ ชยี นจว่ิ ชะงักไป “จซี้ งิ กวงเดมิ ทกี เ็ ป็ นลกู สาวของจห้ี นานเฟิงอยแู่ ลว้ !” “จหี้ นานเฟิงเป็ นนักแสดงนําชายยอดเยย่ี ม อยใู่ นวงการมแี ฟนคลับ สาวอยมู่ ากมาย แมแ้ ตแ่ ฟนก็ไมอ่ าจจะเปิดเผยออกสสู่ าธารณะซซ้ี วั้ ได ้ จะไปประกาศวา่ ตวั เองมลี กู สาวแทๆ้ ไดย้ ังไงกนั ละ่ ?”

“เขากเ็ ลยบอกวา่ จซ้ี งิ กวงเป็ นลกู สาวบญุ ธรรมของเขา เพอ่ื ตบตาคน เทา่ นัน้ เอง!” “พสี่ าม ฉันไมไ่ ดโ้ กหกพนี่ ะ จซ้ี งิ กวงเธอเป็ นลกู สาวของซสู อื เยวก่ บั จห้ี นานเฟิง!” “งัน้ เหรอ?” เห็นทา่ ทางการอธบิ ายออกมารอ้ นรนของเยเ่ ชยี นจวิ่ แลว้ ฉนิ โมห่ าน ก็แสยะรมิ ฝี ปากออกมาจางๆ “เธอเคยทําการตรวจมากอ่ น?” “ในเมอ่ื รจู ้ ักใชใ้ บผลตรวจDNAมายนื ยันความสมั พันธข์ องซสู อื เยว่ กบั จซ้ี งิ กวงใหก้ บั จซี้ งิ กบั ฉันแลว้ ทําไมไมใ่ ชผ้ ลการตรวจ DNAมา ยนื ยนั ความสมั พนั ธร์ ะหวา่ งจหี้ นานเฟิงกบั จซี้ งิ กวงมาใหฉ้ ันดว้ ยสกั หน่อยละ่ ?” เยเ่ ชยี นจว่ิ นวิ่ อง้ึ ไป พดู ไมอ่ อกเลยสกั คํา “อนั ทจ่ี รงิ ” ฉนิ โมห่ านโนม้ ตวั ลงไปอยา่ งสงา่ งาม มอื ทงั้ สองขา้ งคํ้าลงบนโตะ๊ “จ้ี ซงิ กวงเป็ นลกู สาวของซสู อื เยวก่ บั ฉัน”

ตอนท่ี 178 ไมเ่ คยเห็นคนอกหกั หรอื ไง บรรยากาศภายในรา้ นกาแฟตกอยใู่ นความเงยี บ เยเ่ ชยี นจวิ่ เบกิ ตากวา้ งจอ้ งมองชายทอ่ี ยตู่ รงหนา้ รา่ งกายแข็งเกร็ง จนพดู ไมอ่ อกเลยสกั ประโยคเดยี ว ทงั้ ๆท…ี่ เธอเพง่ิ จะรเู ้ รอื่ งนี้ แตฉ่ นิ โมห่ านกลบั รแู ้ ลว้ ? ไม่ เป็ นไปไมไ่ ด!้ เยเ่ ชยี นจว่ิ กดั รมิ ฝี ปากแน่น ฉนิ โมห่ านไมม่ เี หตผุ ลใหส้ งสยั ซสู อื เยว่ เขาไมร่ วู ้ า่ เมอ่ื กอ่ นหนา้ นล้ี กู ของซสู อื เยวน่ ัน้ เป็ นลกู ชายหรอื วา่ ลกู สาว! อกี อยา่ ง… เขาเพยี งแคเ่ กดิ ความสมั พันธจ์ ําพวกนัน้ กบั ซสู อื เยวไ่ ปเทา่ นัน้ ถา้ เขารวู ้ า่ ฉนิ โมห่ านเป็ นลกู สาวของเขาจรงิ ๆ ไมม่ ที างทเี่ ขาจะไมร่ ไู ้ ด ้ เลยวา่ แมข่ องซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ กเ็ ป็ นซสู อื เยวด่ ว้ ยเหมอื นกนั ! เขายงิ่ ไมม่ ที างนั่งสงบอยตู่ รงหนา้ เธอแบบนี้… ใบหนา้ ของเยเ่ ชยี นจว่ิ เดย๋ี วแดงเดย๋ี วซดี ออกมา ความกลวั ความ สงสยั เออ่ ลน้ อยเู่ ตม็ หวั เธอไปหมด

ผา่ นไปนาน กวา่ เธอจะเรยี กเสยี งของเธอกลับมาได ้ “ไม…่ เป็ นไป ไมไ่ ด!้ ” “จซ้ี งิ กวง…จะ…จะเป็ นลกู สาวของพสี่ ามกบั ซสู อื เยวไ่ ปไดย้ ังไง…” ฉนิ โมห่ านมองใบหนา้ ทเี่ หมอื นกบั จานสคี วํา่ ของเธอ แสยะรมิ ฝี ปาก ออกมาจางๆ “ไมเ่ คยทําการตรวจสอบความเป็ นพอ่ ลกู พอ่ ของจซี้ ิ งกวงเป็ นใครก็มโี อกาสเป็ นไปไดด้ ว้ ยกนั ทงั้ นัน้ ” “จหี้ นานเฟิงคนนฉ้ี ันไมส่ นทิ แตฉ่ ันก็จําไดร้ างๆวา่ เขาเป็ นคนทมี่ ี ความหยง่ิ ในศกั ดศ์ิ รเี ลยคนหนง่ึ ” คนแบบนี้ จะไปใหล้ กู สาวแทๆ้ ของตวั เองเรยี กเขาวา่ คณุ อาจเี้ พอ่ื ผลประโยชนไ์ ปไดย้ ังไง? ดงั นัน้ แลว้ โดยพน้ื ฐานฉนิ โมห่ านกเ็ ลยสามารถตดั สนิ ไดว้ า่ พอ่ แทๆ้ ของจซี้ งิ กวงจะตอ้ งไมใ่ ชจ่ หี้ นานเฟิงอยา่ งแน่นอน แตส่ ดุ ทา้ ยแลว้ จะเป็ นใคร… เขาไมแ่ คร์ และก็ไมค่ ดิ จะไปรู ้ เขาไมอ่ ยากจะไปสบื สาวเรอ่ื งในอดตี ของซสู อื เยว่

เพราะถงึ ยังไงความทรงจําพวกนัน้ สําหรบั เธอแลว้ มันทงั้ โหดรา้ ย และเจ็บปวดเกนิ ไป แตไ่ มว่ า่ จะยังไง… จซ้ี งิ กวงเป็ นลกู สาวแทๆ้ ของเธอ มนั กน็ ับวา่ เป็ นขา่ วดอี ยา่ งนงึ คําพดู ของชายหนุ่ม ทําใหเ้ ยเ่ ชยี นจว่ิ แข็งคา้ งอยนู่ าน สดุ ทา้ ยเธอมองตาของเขา แลว้ กผ็ อ่ นลมหายใจยาวๆออกมา กอ้ นหนิ กอ้ นใหญท่ ถ่ี ว่ งอยภู่ ายในใจมาโดยตลอดในทส่ี ดุ มนั กไ็ ดต้ ก ลงสพู่ น้ื ไปดว้ ยเชน่ กนั ดเู หมอื นวา่ ฉนิ โมห่ านจะไมไ่ ดไ้ มม่ อี ะไรทท่ี ําไมไ่ ดข้ นาดนัน้ สดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ เธอเลกิ สายตาขนึ้ ไป “การตรวจDNAฉันจะไปทํา เองคะ่ ” วนั นเี้ ธอไดค้ น้ พบแลว้ วา่ คนทางศนู ยน์ ติ เิ วชวทิ ยานัน้ สามารถใชเ้ งนิ ซอื้ ได ้ ขอเพยี งแคเ่ ธอใหไ้ ปมากพอ การทําใบรบั รองการตรวจ DNAปลอม ชดุ หนง่ึ ก็คงจะไมเ่ ป็ นปัญหา

คดิ ถงึ ตรงนแ้ี ลว้ เธอก็ไดแ้ สยะยม้ิ ออกมาอยา่ งพงึ พอใจ “แตส่ งิ่ ทฉี่ ัน หวงั ก็คอื ตอนทฉ่ี ันไดห้ ลักฐานรบั รองมาแลว้ วา่ จซี้ งิ กวงเป็ นลกู สาว ของซสู อื เยวก่ บั จหี้ นานเฟิงแลว้ …” “พสี่ ามพจ่ี ะตอ้ งยอมรบั ผลลัพธท์ อ่ี อกมานี้ และจะตอ้ งปลอ่ ยซสู อื เยวไ่ ปอยพู่ รอ้ มหนา้ พรอ้ มตากบั ครอบครัวของพวกเขา ” ซสู อื เยวเ่ ลกิ คว้ิ ออกมาเล็กนอ้ ย ดวงตาทล่ี ํ้าลกึ มองไมเ่ หน็ กน้ บงึ้ คู่ นัน้ จอ้ งมองเธอไปนง่ิ ๆ มอื ใหญท่ เ่ี รยี วบางไดเ้ คาะลงไปบนผวิ โตะ๊ เบาๆ “นเ่ี ธอกําลงั …สงั่ ฉัน?” ในน้ําเสยี งอมึ ครมึ ของเขาประดบั ไปดว้ ยความหยง่ิ เย็นชาและความ เหยยี ดหยามประหนง่ึ ราชาออกมา ออรา่ ทก่ี ดดนั ทําใหเ้ ยเ่ ชยี นจวิ่ กลนื น้ําลายไปโดยสญั ชาตญาณ “ฉัน…ฉันเปลา่ นะคะ…” เธอกดั รมิ ฝี ปาก “ฉันเพยี งแคก่ ําลงั …” “เรอ่ื งซสู อื เยว่ ตอ่ จากนไี้ ปเธอไมต่ อ้ งมายงุ่ อกี ” “อยา่ งทเ่ี ธอเหน็ มาวา่ เมอ่ื กอ่ นเธอเคยมแี ฟน เคยคลอดลกู ถงึ ขนาด ทแ่ี มแ้ ตเ่ ขา้ โรงพยาบาลจติ เวชกเ็ คยมาแลว้ กต็ าม” “ฉันก็รับไดท้ งั้ นัน้ ”

สหี นา้ ของเยเ่ ชยี นจวิ่ ซดี เผอื ดออกมาทนั ที “พสี่ าม อนั ทจ่ี รงิ พคี่ คู่ วร กบั คนทดี่ กี วา่ น้ี…” “คคู่ วรหรอื ไมฉ่ ันเป็ นคนตดั สนิ เอง ไมใ่ ชเ่ ธอเป็ นคนมาตดั สนิ ” ชายหนุ่มกวาดสายตามองเธอมาดว้ ยสายตาทเ่ี ย็นชา “ดงั นัน้ แลว้ อยา่ ไปเปลอื งแรงโดยเปลา่ ประโยชนไ์ ปเลย” “ถงึ แมว้ า่ เธอจะเจออดตี ของซสู อื เยวม่ ามากแคไ่ หน ฉันกไ็ มม่ วี นั ทอดทง้ิ เธอ” “อยากใหฉ้ ันทงิ้ เธอ” แววตาของชายหนุ่มมคี วามจรงิ จงั ออกมา “นอกเสยี จากวา่ ฉันจะตาย ไปแลว้ เทา่ นัน้ ” พดู ประโยคนจี้ บลง เขาก็ลกุ ขน้ึ ผันรา่ งเดนิ ออกไปโดยทไี่ มแ่ มแ้ ตจ่ ะ หนั ไปดเู ลยแมแ้ ตน่ อ้ ย เยเ่ ชยี นจว่ิ นั่งอยบู่ นเกา้ อี้ มองเงารา่ งเบอื้ งหลังทก่ี ําลังเดนิ ออกไป คอ่ ยๆไกลออกไปเรอื่ ยๆของเขา ภายในใจเต็มไปดว้ ยเปลวไฟของ ความอจิ ฉาและความโกรธ มสี ทิ ธอ์ิ ะไร!

ยยั ซสู อื เยวม่ นั มสี ทิ ธอิ์ ะไร! เป็ นเธอทร่ี จู ้ ักกบั ฉนิ โมห่ านกอ่ น เป็ นเธอทอ่ี ยากจะแตง่ งานกบั ฉนิ โม่ หานกอ่ น! แตผ่ ลทอ่ี อกมาละ่ ? ผลกค็ อื ตอนนซี้ สู อื เยวม่ นั มปี ระวตั ดิ ํามดื มาตงั้ มากมาย ชอ่ื เสยี งก็ เสยี หายไปหมดแลว้ ฉนิ โมห่ านก็ยังรักมัน ตอ้ งการมนั ! มสี ทิ ธอิ์ ะไร! เยเ่ ชยี นจว่ิ ทโี่ กรธเกรยี้ วนัน้ กวาดกาแฟทงั้ หมดทอี่ ยบู่ นโตะ๊ ตรงหนา้ ลงไปบนพน้ื หมด “เพลง้ —!” เศษแกว้ กบั กาแฟตกรวมกนั อยบู่ นพนื้ เสยี งทดี่ งั ขนึ้ จากทางนไี้ ดเ้ รยี กคนทงั้ รา้ นหนั มามองเธอ เธอถลงึ ตากลบั ไปดว้ ยทา่ ทที ด่ี รุ า้ ย “มองอะไรนักหนา!” “ไมเ่ คยเหน็ คนอกหกั หรอื ไง!” ……

ออกมาจากรา้ นกาแฟ ฉนิ โมห่ านก็ไดน้ ั่งหลบั ตาลงบนรถไปดว้ ย ความเหนอื่ ยลา้ ไป๋ ลว่ั ทอ่ี ยตู่ รงทน่ี ่ังคนขบั ยน่ ควิ้ ออกมาเล็กนอ้ ย พรอ้ มกบั เอย่ ออกไปเบาๆ “คณุ ผชู ้ าย เป็ นอะไรไปครับ?” “ไมม่ อี ะไร” ชายหนุ่มถอนหายใจออกมา ผา่ นไปไดส้ กั พักใหญๆ่ ชายหนุ่มก็ไดล้ มื ตาออกมาอกี ครงั้ “ไป บรษิ ัทแลว้ กนั ” “ถอื โอกาสไปทําเรอ่ื งหนง่ึ ดว้ ยเลย” “อะไรเหรอครับ?” “หาคนไปเอาผมของจห้ี นานเฟิง เอาไปทําการเปรยี บเทยี บกบั ของจี้ ซงิ กวงมาหน่อย” ไป๋ ลว่ั นง่ิ องึ้ ไป “จห้ี นานเฟิงกบั จซ้ี งิ กวงไมใ่ ชว่ า่ มคี วามสมั พนั ธเ์ ป็ น พอ่ ลกู บญุ ธรรมกนั หรอกเหรอครบั ?” “เมอ่ื กอ่ นหนา้ นตี้ อนทจี่ ห้ี นานเฟิงประกาศออกมาวา่ มลี กู สาวบญุ ธรรม แลว้ เขาก็ไดเ้ อาขนั้ ตอนการรับเลย้ี งดขู องเขาออกมาแลว้ ดว้ ย ”

“นั่นก็ตอ้ งไปทําการตรวจสอบดดู ว้ ย” ฉนิ โมห่ านหนั หนา้ ออกไปมองววิ ดา้ นนอกหนา้ ตา่ งรถ สายตาดหู นัก แน่น “ไมก่ ลัวเรอื่ งทแี่ น่นอน จะกลัวกแ็ ตเ่ รอ่ื งทมี่ ันจะเกดิ มาโดยไม่ คาดฝัน” …… ตอนบา่ ยซสู อื เยวก่ ็ไดร้ บั การแจง้ เตอื นจากผกู ้ ํากบั เวลาทจี่ ะออกไปถา่ ยทํานอกสถานทใี่ นเขตภเู ขาเลอ่ื นมาเร็วขนึ้ พรงุ่ นเี้ ชา้ ก็จะออกเดนิ ทางกนั เลย “พรงุ่ นกี้ ็ออกเดนิ ทางแลว้ ?” ในกลมุ่ เหลยี งหยซู นิ กไ็ ดบ้ น่ ออกมาไมห่ ยดุ “ฉันยังไมไ่ ดเ้ ตรยี ม ความพรอ้ มเลยนะ” “กอ่ นหนา้ นไี้ มใ่ ชว่ า่ อาทติ ยห์ นา้ หรอื ไง ?” ผกู ้ ํากบั เฉงิ ถอนหายใจออกมา พดู ออกไปในกลมุ่ “เพราะวา่ ควิ งาน ของนักแสดงนําชายยอดเยย่ี มจหี้ นานเฟิง กเ็ ลยเรง่ เวลาการถา่ ยทํา นอกสถานทใี่ หเ้ ร็วขน้ึ ”

“เจา้ ชายแหง่ วงการบนั เทงิ จมี้ ธี รุ ะสําคญั ทจ่ี ะตอ้ งกลับบา้ นไปจัดการ ทกุ คนกเ็ ขา้ ใจหน่อย” เหลยี งหยซู นิ สง่ อโิ มตคิ อนทแี่ สดงความจนใจออกไป หนั กลบั มาอกี ดา้ น เธอก็เรม่ิ แชทสว่ นตวั มาหาซสู อื เยว่ “เธอเตรยี ม ตวั พรอ้ มแลว้ หรอื ยัง?” “ฉันไมอ่ ยากไปตรงเขตภเู ขาน่ันเลยสกั นดิ ไดข้ า่ ววา่ ทนี่ ั่นมกั จะมฝี น ตกอยเู่ ป็ นประจํา แลว้ กย็ งั มพี วกดนิ โคลนถลม่ อะไรน่ันอกี …” เห็นขอ้ ความทเ่ี ธอสง่ เขา้ มา ซสู อื เยวก่ ็มอี าการหวั เราะไมไ่ ดร้ อ้ งไห ้ ไมอ่ อกขน้ึ มาเล็กนอ้ ย “ชว่ งนม้ี ันไมใ่ ชฤ่ ดฝู นเสยี หน่อย เธอคดิ มาก ไปแลว้ ” “อกี อยา่ งเรอื่ งภยั ทางธรรมชาตมิ นั ก็เป็ นเรอ่ื งเมอื่ หลายปีมาแลว้ พวกเราไปแคอ่ าทติ ยเ์ ดยี ว มนั ใชว่ า่ จะไดเ้ จอเสมอไปเสยี หน่อย ” “ถงึ ยังไงฉันกย็ ังกลัวอยดู่ นี ่ันแหละ” เหลยี งหยซู นิ สง่ อโิ มตคิ อนเศรา้ มาให ้ “ศลิ ปะการตอ่ สขู ้ องเธอมันสดุ ยอดมาก ถา้ เกดิ อะไรขน้ึ จะตอ้ งปกป้องฉันดว้ ยนะ! ” “ไดเ้ ลย”

เธอยม้ิ ออกมาอยา่ งหน่ายใจ กําลงั จะตอบเหลยี งหยซู นิ กลับไป สาย ของฟ๋ เู ชยี นเชยี นกโ็ ทรเขา้ มาพอดี “สอื เยว่ เธอดขู า่ วแลว้ หรอื ยงั ?” “ผหู ้ ญงิ คนนัน้ เป็ นใครกนั น่ะ?” ซสู อื เยวก่ ดเปิดรายการทต่ี อ้ งเตรยี มไปทผ่ี กู ้ ํากบั เฉงิ สง่ เขา้ มาใน กลมุ่ อา่ นไปพลางคยุ กบั ฟ๋ เู ชยี นเชยี นไปดว้ ยจติ ใจทไ่ี มอ่ ยกู่ บั เนอื้ กบั ตวั ไปพลาง “ขา่ วซบุ ซบิ อะไรอกี ?” “จหี้ นานเฟิงมแี ฟน?” “น่ากลวั กวา่ อนั นอ้ี กี !” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเบะปากออกมาเล็กนอ้ ย “มนั เกยี่ วกบั ทา่ นชายฉนิ ของ เธอ!” ซสู อื เยวย่ น่ คว้ิ ออกมาเล็กนอ้ ย “เขามอี ะไร?” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นกไ็ ดส้ ง่ ลงิ คเ์ ขา้ มาทนั ที “เธอดเู ลย!” “เมอื่ กนี้ ที้ า่ นชายฉนิ ของเธอดม่ื กาแฟกบั ผหู ้ ญงิ คนหนงึ่ ในรา้ นกาแฟ บรรยากาศมนั ไมด่ มี ากเลย”

“ดม่ื กาแฟเสร็จทา่ นชายฉนิ หนั หนา้ เดนิ ออกไปเลย ผหู ้ ญงิ คนนัน้ อาละวาดอยใู่ นรา้ นกาแฟ บอกวา่ หลอ่ นอกหกั ” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเอย่ พดู ออกมาอยา่ งระมดั ระวงั “ผหู ้ ญงิ คนนัน้ …เธอรจู ้ กั หรอื เปลา่ ?” ตอนท่ี 179 นายคดิ วา่ ฉนั จะยงั นอนหลบั อยอู่ กี มยั้ ? ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ ออกมา โทรศพั ทไ์ ปพลางเปิดลงิ คไ์ ปพลาง ในลงิ คน์ ัน้ มวี ดิ โี อสนั้ ๆทม่ี คี นแอบถา่ ยเอาไว ้ ในวดิ โี อผหู ้ ญงิ ทน่ี ั่งอยู่ ฝั่งตรงขา้ มของฉนิ โมห่ านคนนัน้ กค็ อื เยเ่ ชยี นจว่ิ เยเ่ ชยี นจวิ่ ไดห้ ยบิ กระดาษใบหนงึ่ มาจากทางดา้ นหลงั สง่ ใหฉ้ นิ โม่ หานไปกอ่ น บรรยากาศระหวา่ งทงั้ สองคนนัน้ ไมน่ ับวา่ ดนี ัก สดุ ทา้ ยลจี่ งิ่ ชวนกถ็ อื กระดาษใบนัน้ เดนิ ออกไป สว่ นเยเ่ ชยี นจว่ิ ก็ โกรธจนพังของอยทู่ ใี่ นรา้ นกาแฟนัน้ ชว่ งสดุ ทา้ ยของวดิ โี อ เป็ นสภาพทเี่ ยเ่ ชยี นจวิ่ อาละวาดออกมาโดย ไดม้ คี นในรา้ นใชโ้ ทรศพั ทบ์ นั ทกึ ภาพเอาไว ้ “ดอู ะไรกนั นักหนา ไมเ่ คยเห็นคนอกหกั กนั หรอื ไง! ”

ทา่ ทางเสยี สตขิ องเธอ มันชา่ ง…ดไู มไ่ ดเ้ ลยจรงิ ๆ “สอื เยว่ ผหู ้ ญงิ คนนี้…เธอรจู ้ ักหรอื เปลา่ ?” ทางปลายสาย ฟ๋ เู ชยี นเชยี นไดเ้ อย่ ถามออกมาเบาๆ “รจู ้ ัก” ซสู อื เยวย่ ม้ิ ออกมาจางๆ แลว้ ปิดคลปิ ไป “ผหู ้ ญงิ คนนก้ี ็คอื เยเ่ ชยี น จวิ่ ” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นตน่ื ตกใจออกมา “เธอก็คอื เยเ่ ชยี นจว่ิ ? เยเ่ ชยี นจวิ่ ท่ี พยายามทกุ วถิ ที างทจ่ี ะไดแ้ ตง่ งานกบั ทา่ นชายฉนิ คนนัน้ น่ะเหรอ ?” ถงึ แมว้ า่ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นจะไมเ่ คยเจอคนคนนมี้ ากอ่ น แตก่ ็เคยไดย้ นิ มา จากทางซสู อื เยวเ่ กยี่ วกบั ขา่ วลอื ของเยเ่ ชยี นจวิ่ มาแลว้ บา้ ง อยา่ งเชน่ เยเ่ ชยี นจว่ิ อา้ งตวั วา่ เป็ นคหู่ มนั้ ของฉนิ โมห่ าน อยา่ งเชน่ ทวี่ า่ เยเ่ ชยี นจว่ิ ใชเ้ ฉนิ เชย่ี นมาโจมตซี สู อื เยวไ่ มห่ ยดุ “เป็ นหลอ่ นนเ่ี อง” ซสู อื เยวเ่ ปิดลําโพงโทรศพั ท์ วางโทรศพั ทล์ งไปบนโตะ๊ เกบ็ กระเป๋ า ไปพลางคยุ กบั ฟ๋ เู ชยี นเชยี นไปพลาง “ดจู ากเวลาแลว้ คงจะเป็ นชว่ ง ตอนกลางวนั ของวนั น้ี”

มนิ ่าละ่ ฉนิ โมห่ านรบั สายแลว้ บอกวา่ จะไปบรษิ ัทดว้ ยสหี นา้ ทผี่ ดิ ปกติ ไป ทแ่ี ทก้ เ็ ป็ นเพราะเยเ่ ชยี นจว่ิ ตอ้ งการเจอเขานเี่ อง ฟ๋ เู ชยี นเชยี นทอ่ี ยทู่ างปลายสายกดั รมิ ฝี ปากออกมา “งัน้ สอื เยว่ ฉนิ โมห่ านจะ…” ซสู อื เยวไ่ มไ่ ดต้ อบขอ้ สงสยั ของเธอ แตไ่ ดเ้ บยี่ งประเด็นไปนงิ่ ๆ “เมอื่ กผ้ี กู ้ ํากบั เฉงิ บอกวา่ กองละครจะตอ้ งออกไปถา่ ยทําทเ่ี ขตภเู ขา อาทติ ยน์ งึ บอกวา่ อาทติ ยห์ นา้ จห้ี นานเฟิงมงี านอนื่ ” “เธอตดิ ตามทศิ ทางของจหี้ นานเฟิงอยตู่ ลอด อาทติ ยห์ นา้ เขาไป ไหน?” ไดย้ นิ ซสู อื เยวพ่ ดู ถงึ จห้ี นานเฟิง ฟ๋ เู ชยี นเชยี นกเ็ บะปากออกมา เงยี บๆ “อาทติ ยห์ นา้ เขาไปทางยโุ รป ไปบา้ นของเขาเอง” “ทางแฟนคลบั ไดห้ าสาเหตกุ นั ออกมาแลว้ เหมอื นจะเป็ นเพราะวา่ … ลกู พลี่ กู นอ้ งเขากําลงั จะแตง่ งาน” “คนทแี่ ตง่ ก็คอื คณุ หนูรองแหง่ ตระกลู เจยี่ นทมี่ ฐี านะใกลเ้ คยี งกบั ครอบครัวพวกเขา”

พดู จบ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นอดไมไ่ ดท้ จี่ ะทอดถอนหายใจออกมา “ฉันได ้ ขา่ วมาวา่ พวกเขาตดั สนิ ใจใหท้ ายาทรนุ่ นข้ี องตระกลู จกี้ บั ตระกลู เจยี่ นมาแตง่ งานเชอ่ื มความสมั พนั ธก์ นั ” “ไมเ่ พยี งลกู พล่ี กู นอ้ งของจหี้ นานเฟิงเทา่ นัน้ ทต่ี อ้ งแตง่ กบั คณุ หนู รองตระกลู เจย่ี น ตวั จหี้ นานเฟิงเองก็ไดม้ กี ารหมัน้ หมายกบั คณุ หนู ใหญข่ องตระกลู เจยี่ นดว้ ยเหมอื นกนั ” “แตค่ ณุ หนูใหญข่ องตระกลู เจย่ี นนไี้ ดถ้ กู คนลักพาตวั ไปตงั้ แตเ่ ด็ก คนทบี่ า้ นตามหากนั มาเป็ นสบิ กวา่ ปี กย็ งั หาไมเ่ จอ” “แลว้ กย็ ังมคี นบอกวา่ ทจ่ี รงิ ตระกลู เจยี่ นไมไ่ ดต้ ามหาเธอเลย ปลอ่ ย ใหเ้ ธอไปตามยถากรรม” พดู มาถงึ ตรงนแ้ี ลว้ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นก็ไดถ้ อนหายใจออกมา “ความสมั พันธข์ องพวกตระกลู เศรษฐมี ันซบั ซอ้ นมากเลยจรงิ ๆ …ลกู สาวดๆี คนนงึ บอกไมห่ าก็ไมห่ า” “เป็ นเหตใุ หจ้ นถงึ ตอนนจ้ี หี้ นานเฟิง แมแ้ ตล่ กู สาวก็รบั เลยี้ งมาแลว้ ก็ ยงั ไมไ่ ดแ้ ตง่ งาน” “แตว่ า่ …”

ฟ๋ เู ชยี นเชยี นชะงกั ไป “ดจู ากทา่ ทที จี่ ห้ี นานเฟิงมตี อ่ เธอแลว้ ฉันคดิ วา่ เขากลับไปครงั้ น้ี น่าจะไปยกเลกิ การหมัน้ หมาย แลว้ กลบั มาจบี เธอ” ซสู อื เยวถ่ กู ทําใหข้ ําขนึ้ มา “เธอพดู บา้ อะไรกนั เนย่ี ?” “ฉันแตง่ งานแลว้ นะ เขาจะมาจบี ฉันทําไม? จบี เธอไมด่ กี วา่ เหรอ?” “ฉนิ โมห่ านไปจบี ผหู ้ ญงิ ของเขาลับหลงั เธอได ้ เธอมผี ชู ้ ายมาจบี สกั คนมันจะทําไม?” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเบะปาก ภายในใจเกดิ ความรสู ้ กึ ไมย่ ตุ ธิ รรมเป็ นอยา่ ง มาก “สอื เยว่ ฉันคดิ มาตลอดวา่ ทา่ นชายฉนิ ดกี บั เธอเสยี ขนาดนัน้ เขาจะไมม่ วี นั เหมอื นผชู ้ ายคนอน่ื อยา่ งแน่นอน!” “เขาก็ไมเ่ หมอื นกบั ผชู ้ ายคนอน่ื จรงิ ๆน่ี” ซสู อื เยวย่ ม้ิ ออกมาเล็กนอ้ ย แลว้ เกบ็ ขา้ วของตอ่ ไป “ฉันไมค่ ดิ วา่ เขา เจอกบั เยเ่ ชยี นจวิ่ มนั จะมอี ะไร” “มนั กแ็ คด่ มื่ กาแฟกนั เทา่ นัน้ เอง” “ถา้ มเี ปิดหอ้ งกนั ฉันคงรอ้ นรนขน้ึ มาหน่อย”

พดู จบ เธอผอ่ นลมหายใจออกมา “ไมพ่ ดู เรอื่ งนก้ี นั แลว้ อําเภอ เสวยี นซานทพี่ วกเราจะตอ้ งไปพรงุ่ นเ้ี ธอคนุ ้ เคยกบั ทน่ี ่ันหรอื เปลา่ ?” …… ฉนิ โมห่ านเปิดประชมุ มาตลอดทงั้ บา่ ย ชว่ งนกี้ ารจดทะเบยี นออกสตู่ ลาดของบรษิ ัทยอ่ ยในตา่ งประเทศ ตลาดทางนัน้ ไดป้ ่ันป่ วนขนึ้ มา มสี ถานการณฉ์ ุกเฉนิ มากมายท่ี จะตอ้ งใหเ้ ขาไปจัดการเอง เขาถงึ กบั ไมก่ นิ มอื้ เย็นเลย กนิ แซนดว์ ชิ งา่ ยๆแลว้ ไปทํางานตอ่ จวบจนกระทงั่ เชา้ หา้ โมงกวา่ ในวนั ตอ่ มา การประชมุ ทเี่ ขาเปิดมาสบิ กวา่ ชว่ั โมงในทส่ี ดุ ก็ไดส้ นิ้ สดุ ลง ระหวา่ งทางกลบั ชายหนุ่มน่ังพงิ เขา้ กบั เบาะหนังแทภ้ ายในรถดว้ ย ความเหนอื่ ยลา้ เอย่ ถามออกไปนงิ่ ๆ “คณุ ผหู ้ ญงิ อยทู่ ก่ี องถา่ ยหรอื วา่ อยทู่ บี่ า้ น?” “อยทู่ กี่ องถา่ ยครับ” ไป๋ ล่วั ตอบกลับมาดว้ ยความขลาดกลวั “เมอื่ คนื คณุ ผหู ้ ญงิ บอกวา่ ทางกองละครบอกวา่ พรงุ่ นจี้ ะตอ้ งไปออกถา่ ยทํานอกสถานท่ี เธอ

กลวั วา่ ตอนเชา้ ถา้ ออกเดนิ ทางจากบา้ นไปมันจะสาย ไมอ่ ยากทําให ้ คนอนื่ เขาเสยี เวลา กเ็ ลยไปกบั ทางกองละครเลย” พดู จบ ไป๋ ลว่ั กม็ องดเู วลา “ตอนนท้ี างกองก็คงจะเตรยี มตวั ทจ่ี ะออก เดนิ ทางกนั แลว้ ละ่ มัง้ ครบั ?” ฉนิ โมห่ านพยกั หนา้ ออกมาเล็กนอ้ ย พลางหลับตาลง “ไปโรงแรม ของทางกองละคร” “ไป๋ ลว่ั ยน่ คว้ิ ออกมา “คณุ ผชู ้ ายอยากไปหาคณุ ผหู ้ ญงิ เหรอครบั ?” เขากระแอมออกมาเบาๆ “เมอื่ วานตอนทค่ี ณุ ผหู ้ ญงิ ออกไป ไดก้ ําชบั เอาไวโ้ ดยเฉพาะวา่ คณุ เหนอ่ื ยมากแลว้ อยา่ ไปพวกแถวๆเขตภเู ขา สถานทจ่ี ําพวกนัน้ เลย เธอไปทํางาน และมันกแ็ คอ่ าทติ ยเ์ ดยี วเอง ไมน่ านเลย” คําพดู ของไป๋ ลัว่ ทําใหห้ วั ใจของฉนิ โมห่ านนง่ิ คา้ งไปเล็กนอ้ ย ชายหนุ่มยกยมิ้ ออกมาจางๆ “เธอก็ยังคงเอาใจใสก่ นั มากเลย” “แตว่ า่ “

ไป๋ ลวั่ ฝื นใจเอย่ ออกไป “เมอ่ื วานตอนเย็นมคี นถา่ ยคลปิ ชว่ งทคี่ ณุ ผชู ้ ายเจอกบั คณุ เยเ่ ชยี นจวิ่ แชรล์ งไปในเน็ต…” ฉนิ โมห่ านคอ่ ยๆลมื ตาออกมาชา้ ๆ “แลว้ ?” “ผมเหน็ วา่ เมอ่ื วานคณุ ผชู ้ ายเหนอื่ ยมากแลว้ ไมม่ เี วลามาจดั การ เรอ่ื งพวกนี้ ก็เลยถอื วสิ าสะใหค้ นชว่ ยลบไปให ้ ควบคมุ การแสดง ความคดิ เห็นในเน็ตเอาไว”้ “ผมนกึ วา่ ผมจะเร็วพอ คณุ ผหู ้ ญงิ จะไมเ่ ห็นมัน …” “แตเ่ มอื่ วานตอนเย็น ความหมายของสงิ่ ทค่ี ณุ ผหู ้ ญงิ ไดโ้ ทรคยุ กบั เพอื่ นนัน้ เหมอื นวา่ เธอจะเห็นมนั แลว้ …” บนทน่ี ั่งเบาะหลัง คว้ิ ของชายหนุ่มไดย้ น่ ออกมาแน่น เขารบั โทรศพั ทท์ ไ่ี ป๋ ลัว่ สง่ มาให ้ คลปิ ทอ่ี ยใู่ นโทรศพั ทเ์ ป็ นภาพทเี่ ขากบั เยเ่ ชยี นจว่ิ ทม่ี คี นแอบถา่ ย เอาไว ้ มอื ทก่ี ําโทรศพั ทเ์ อาไวข้ องชายหนุ่ม เรม่ิ ขาวซดี ออกมา เขานกึ ไมถ่ งึ เลยวา่ เยเ่ ชยี นจวิ่ จะเลน่ ไมน้ กี้ บั เขาได!้ ชายหนุ่มหรตี่ าลง ดคู ลปิ นซี้ ้าํ ๆไปสามรอบ

“เมอ่ื วานตอนทค่ี ณุ ผหู ้ ญงิ จะออกไป…อารมณข์ องเธอดเู ป็ นยงั ไง?” “มองไมอ่ อกเลยครับ” ไป๋ ลัว่ พดู ออกมาตามตรง “เธอสงบนง่ิ มากเลย” “แตต่ อนทเี่ ธอคยุ กบั เพอื่ น นํ้าเสยี งฟังดขู นึ้ จมกู นดิ หน่อยนะครับ …” ไป๋ ลั่วมองใบหนา้ ของชายหนุ่มผา่ นทางกระจกมองหลังไปอยา่ ง ระมดั ระวงั “ผมเดาวา่ คณุ ผหู ้ ญงิ คงจะ…รอ้ งไหม้ า…” แววตาของฉนิ โมห่ านหมน่ ลง หวั ใจมันก็ไดด้ ําดงิ่ ลงไปเชน่ เดยี วกนั ผหู ้ ญงิ คนนเี้ ดมิ ทแี ลว้ ไมไ่ ดม้ คี วามเชอื่ ม่ันตอ่ ความสมั พนั ธข์ องพวก เขาเลย ขนาดแมแ้ ตต่ อนทเี่ มาก็ยังบอกวา่ เขาไมร่ ักเธอเลย วนั นเ้ี มอื่ ตอนเทย่ี งบอกกบั เธอไปวา่ ไปประชมุ ทบ่ี รษิ ัท แตค่ วามจรงิ แลว้ ไปเจอเยเ่ ชยี นจว่ิ เธอเหน็ เขา้ …ก็คงจะคดิ มากไปตา่ งๆนานาเลยละ่ มงั้ ? คดิ ถงึ ตรงนแี้ ลว้ ชายหนุ่มก็หลบั ตาลง พรอ้ มกบั ทอดถอนหายใจ ออกมา “ไมต่ อ้ งกลบั บา้ นแลว้ ”

“เตรยี มตวั สกั หน่อยแลว้ ไปทหี่ มบู่ า้ นทเ่ี ธอออกไปถา่ ยทําเลย ” ไป๋ ลวั่ แสดงอาการตกใจออกมา “แตค่ ณุ ผชู ้ ายครบั คณุ ไมไ่ ดน้ อนมา ทงั้ คนื แลว้ นะครับ…” ชายหนุ่มถลงึ ตามองไป๋ ล่วั ไปดว้ ยความเย็นชา “นายคดิ วา่ ฉันยงั นอน หลับอยอู่ กี เหรอ?” ตอนท่ี 180 พวกเราออกไปพกั รถแลน่ ออกไปจากเมอื งหรงไปยังเขตภเู ขาตลอดทงั้ ชว่ งเชา้ ซสู อื เยวพ่ งิ ไหลข่ องเหลยี งหยซู นิ นอนหลบั ไปตลอดทงั้ เชา้ ตอนทเ่ี ธอตนื่ ขนึ้ มา รถกไ็ ดม้ าถงึ อําเภอเสวยี นซานแลว้ เห็นแสงอาทติ ยท์ ส่ี อ่ งสวา่ งสวยงามดา้ นนอกหนา้ ตา่ งรถ เธอกเ็ บกิ บานใจขน้ึ มา หลับตาลงไปโดยอตั โนมตั ิ ซมึ ซบั อณุ หภมู ขิ องแดดที่ สอ่ งลงมา เหลยี งหยซู นิ ทอ่ี ยขู่ า้ งๆมองเธอมาเงยี บๆ “อารมณไ์ มด่ ไี มต่ อ้ งมา แสรง้ ทําเลย”

พดู จบ เธอกไ็ ดต้ บไหลซ่ สู อื เยวไ่ ปเบาๆ “ฉันคดิ วา่ ทา่ นชายฉนิ ของ เธอกค็ งจะลําบากใจแตไ่ มส่ ะดวกทพ่ี ดู ออกมา ” “ถา้ เขามธี รุ ะกบั เยเ่ ชยี นจว่ิ คนนัน้ ละ่ ก็ มนั ก็ไมจ่ ําเป็ นจะตอ้ งรอมา จนถงึ ตอนน้ี” ซสู อื เยวน่ ง่ิ คา้ งไป หลังจากทผ่ี า่ นไปไดส้ กั พัก เธอลมื ตาออกมายมิ้ ดว้ ยความจนใจ เล็กนอ้ ย “เธอคดิ วา่ ฉันแครข์ า่ วเมอื่ วานมากเลย?” ในทางตรงกนั ขา้ มกนั เธอไมไ่ ดเ้ อามันมาใสใ่ จเลย ความรสู ้ กึ ทฉ่ี นิ โมห่ านมตี อ่ เธอ เธอรมู ้ นั อยา่ งชดั เจน ไมม่ คี วาม จําเป็ นตอ้ งหวาดระแวงกนั อกี ยงิ่ ไปกวา่ นัน้ … ชว่ งสดุ ทา้ ยเยเ่ ชยี นจวิ่ ก็โกรธจนทําลายขา้ วของ คาดวา่ การสนทนา ของทงั้ สองคนไมไ่ ดน้ ่าอภริ มยเ์ ทา่ ไหรน่ ัก มคี นปลอ่ ยคลปิ อยา่ งนอ้ี อกมา เป้าหมายจรงิ ๆมนั ก็เรยี บงา่ ยอยา่ ง มาก

ไมน่ ําไปสกู่ ารแสดงความคดิ เห็นของมหาชน วา่ เธอกบั ฉนิ โมห่ านไม่ มคี วามสขุ ไมก่ อ็ ยากฉวยโอกาสใหร้ ะหวา่ งเธอกบั ฉนิ โมห่ านมกี ารระแวงกนั แตน่ ่าเสยี ดายทคี่ วามคดิ ของคนพวกนไี้ ดค้ ํานวณกนั ไดผ้ ดิ พลาด แลว้ “เธอไมแ่ ครเ์ ลยเหรอ?” เหลยี งหยซู นิ ยน่ คว้ิ ออกมาเล็กนอ้ ย มองซสู อื เยวไ่ ปเงยี บๆ “เมอ่ื เชา้ เหน็ เธอดหู อ่ เหย่ี วมาตลอดทงั้ เชา้ ไมไ่ ดน้ อนทงั้ คนื เลยใชม่ ัย้ ?” ซสู อื เยวห่ าวออกมา พรอ้ มกบั พยกั หนา้ ออกมา “ไมไ่ ดน้ อนมาทงั้ คนื จรงิ ๆน่ันแหละ” “แตไ่ มไ่ ดเ้ กยี่ วกบั ขา่ ว” เพราะวา่ ชว่ งนใี้ นหวั มแี ตเ่ รอ่ื งทเ่ี กยี่ วกบั เฉนิ เชยี่ นทงั้ นัน้ โดยพนื้ ฐาน แลว้ ไดล้ มื เนอื้ หาบทละครไปหมดแลว้ เพอื่ ทจ่ี ะไมเ่ ป็ นตวั ถว่ งของการถา่ ยทํานอกสถานทใ่ี นครงั้ น้ี เมอ่ื คนื เธอจงึ อา่ นบทใหมอ่ กี รอบมาตลอดทงั้ คนื ทํามาซาํ้ ๆจนถงึ เชา้ กวา่ จะนอน เมอ่ื เชา้ ก็เลยโทรมมากเลยจรงิ ๆ

“เธออยา่ ปากแข็งไปเลย” เหลยี งหยซู นิ ทอดถอนหายใจออกมา “ทกุ คนเหน็ ขา่ วกนั หมดแลว้ และกร็ ถู ้ งึ ความไมส่ บายใจของเธอเหมอื นกนั …” “ไมเ่ ป็ นไร” “อยากรอ้ งกร็ อ้ งออกมาเถอะ รอ้ งออกมาแลว้ มันจะไดร้ สู ้ กึ ดขี น้ึ มา หน่อย” ซสู อื เยวน่ งิ่ คา้ งไป พอจะพดู อะไรออกไป รถกไ็ ดจ้ อดลง ผกู ้ ํากบั เฉงิ ลกุ ยนื ขนึ้ มา “ถงึ แลว้ !” นักแสดงลงจากรถบสั ทกุ คนตา่ งลากกระเป๋ าเดนิ ทางของตวั เองเดนิ ไปยงั ทพ่ี ักทที่ างกองไดจ้ ัดเตรยี มเอาไว ้ ซสู อื เยวล่ ากกระเป๋ าของตวั เองเพงิ่ จะเดนิ ออกไปไดแ้ คไ่ มก่ กี่ า้ ว กระเป๋ ากไ็ ดถ้ กู คนดงึ เอาไว ้ เธอตกใจแลว้ หนั กลับไปมอง ดา้ นหลงั เป็ นจห้ี นานเฟิงทอี่ ยใู่ นชดุ สดี ํา มอื ใหญข่ องชายหนุ่มไดด้ งึ กระเป๋ าเดนิ ทางของเธอ พรอ้ มกบั เอย่ ออกมาดว้ ยเสยี งทมุ ้ ตํา่ วา่ “ใหผ้ มทําใหเ้ ถอะ”

“ดเี ลยๆ!” ซสู อื เยวย่ ังไมท่ นั ไดพ้ ดู อะไร เหลยี งหยซู นิ ทอี่ ยขู่ า้ งๆไดต้ อบแทน เธอออกไปทนั ที “งัน้ ก็รบกวนเจา้ ชายแหง่ วงการบนั เทงิ จดี้ ว้ ยแลว้ กนั คะ่ !” “ไมเ่ ป็ นไร” จห้ี นานเฟิงลากกระเป๋ าเดนิ ทาง เดนิ อยตู่ รงหนา้ ของซสู อื เยวก่ บั เหลี ยงหยซู นิ ไปอยา่ งเงยี บสงบ ซสู อื เยวย่ น่ คว้ิ มองเหลยี งหยซู นิ ไป เหลยี งหยซู นิ ขยบิ ตาใหเ้ ธอ กระซบิ เสยี งเบาทข่ี า้ งๆใบหขู องเธอ “ฉนิ โมห่ านยังไปเจอผหู ้ ญงิ คนอน่ื ลบั หลังเธอไดเ้ ลย เธอใหเ้ จา้ ชาย แหง่ วงการบนั เทงิ จลี้ ากกระเป๋ าใหห้ น่อยมนั จะทําไม ?” “หา้ มใหค้ นอนื่ เขาทําใหต้ วั เองทําไดค้ นเดยี ว ?” ซสู อื เยวม่ องเธอไปดว้ ยความจนใจ “มนั ไมใ่ ชเ่ รอื่ งเดยี วกนั สกั หน่อย” แตก่ ารทมี่ คี นมาชว่ ยถอื กระเป๋ ายงั ไงมนั ก็เป็ นเรอื่ งทด่ี ี เธอเองก็ ไมไ่ ดค้ ดิ อะไรมากมาย

กลมุ่ คนเดนิ เขา้ ไปในทพ่ี กั ทท่ี างกองไดเ้ ชา่ เอาไวเ้ รยี บรอ้ ยแลว้ กนั อยา่ งชา้ ๆ “คณุ ผชู ้ าย…” บนถนนดนิ แดงทอี่ ยไู่ กลออกไปจากทพ่ี กั มรี ถมาเซราตสิ ดี ําคนั หนง่ึ จอดอยู่ ไป๋ ลัว่ มองภาพทก่ี ระเป๋ าเดนิ ทางของซสู อื เยวถ่ กู จห้ี นานเฟิงดงึ เขา้ ประตไู ปนง่ิ ๆ กระแอมออกมาดว้ ยความทําตวั ไมถ่ กู เล็กนอ้ ย “บางที คณุ ผหู ้ ญงิ คงอาจจะเหนอ่ื ย…เลยหาคนมาชว่ ยเธอลากกระเป๋ าใหก้ ็ เทา่ นัน้ …” ตรงทนี่ ่ังขา้ งหลัง สายตาทช่ี ายหนุ่มมองซสู อื เยวท่ อี่ ยไู่ กลออกไป นัน้ ไดม้ ใี บหนา้ บงึ้ ตงึ ออกมา …… เพราะวา่ ขอ้ ผดิ พลาดในการนับจํานวน จํานวนนักแสดงไดเ้ ยอะกวา่ จํานวนหอ้ งพักไปสอง ผกู ้ ํากบั เฉงิ ไกลเ่ กลยี่ อยกู่ บั เจา้ ของทพ่ี ักอยนู่ าน สดุ ทา้ ยเจา้ ของท่ี พักก็ยอมเอาบา้ นสองหลังในหมบู่ า้ นขา้ งๆมาเพมิ่ ให ้

แตป่ ัญหากค็ อื บา้ นทใ่ี หพ้ ักทเ่ี พมิ่ มาใหน้ ัน้ เป็ นบา้ นดนิ เกา่ ๆ และทพี่ ัก ทรี่ ะหวา่ งเหลา่ นักแสดงกนั เองไดจ้ องกนั เอาไวเ้ รยี บรอ้ ยแลว้ เป็ นวลิ ลา่ เล็กๆสามชนั้ ไมม่ ใี ครยอมไปพักทบี่ า้ นดนิ สดุ ทา้ ยผกู ้ ํากบั เฉงิ กถ็ อนหายใจออกมา “ไมง่ นั้ กจ็ ับฉลากกนั ดกี วา่ ” “ฉันเขยี นเอง!” หยางชงิ โยวทอ่ี ยขู่ า้ งๆไดเ้ อากระดาษกบั ปากกามาอยา่ ง กระตอื รอื รน้ ทนั ที “ทงั้ หมดตอ้ งเขยี นเทา่ ไหรน่ ่ะ?” ผกู ้ ํากบั เฉงิ ยน่ ควิ้ ออกมา กวาดสายตามองกลมุ่ คนทอ่ี ยภู่ ายในหอ้ ง โถงใหญ่ “จห้ี นานเฟิงกบั ซสู อื เยวไ่ มต่ อ้ งเขยี น” “นับจํานวนของทกุ คนดู แลว้ ลบสอง” มอื ของหยางชงิ โยวชะงักไปเล็กนอ้ ย มมุ ปากยม้ิ ออกมา “ทําไม จะตอ้ งตดั พวกเขาทงั้ สองคนออกไปดว้ ยละ่ คะ ?” “เพราะวา่ พวกเขาเป็ นตวั หลกั ไง”

เหลยี งหยซู นิ กลอกตาออกมา “การออกมาถา่ ยทํานอกสถานทใ่ี น ครัง้ น้ี หลกั ๆแลว้ จะถา่ ยบทของตวั หลกั แน่นอนวา่ พวกเขาทงั้ สอง คนจะตอ้ งพักในทที่ ด่ี หี น่อย” “ถา้ ไปพักทบ่ี า้ นดนิ เล็กๆ ถา้ เกดิ ป่ วยขน้ึ มา การถา่ ยทํามันจะลา่ ชา้ ไป เธอรับรับผดิ ชอบไดม้ ัย้ ?” หยางชงิ โยวแสยะยม้ิ ออกมาจางๆ “แตท่ กุ คนมาจากเมอื งกนั ทงั้ นัน้ แลว้ ก็ไมม่ ใี ครทเี่ กดิ มาก็ตดิ หนใ้ี คร” “ยง่ิ ไปกวา่ นัน้ ตอนนมี้ ันก็เป็ นฤดรู อ้ น มันก็ไมไ่ ดห้ นาวดว้ ย หรอื วา่ พักทบี่ า้ นดนิ แลว้ มนั จะป่ วยขนึ้ มาไดจ้ รงิ ๆงัน้ เหรอ?” เหลยี งหยซู นิ ยน่ ควิ้ ออกมา “เธอหมายความวา่ อะไร?” “ความหมายของฉันคอื อยากใหท้ กุ คนเทา่ เทยี มกนั ” พดู จบ หยางชงิ โยวกไ็ ดเ้ คลอื่ นสายตามองไปยังเหลา่ นักแสดงคน อนื่ ๆ “ทฉ่ี ันพดู ไปมันไมถ่ กู หรอื ไง?” หลังจากทเ่ี หลา่ นักแสดงเงยี บกนั ไปสกั พกั ทกุ คนตา่ งกพ็ ากนั คลอ้ ย ตามกนั ขน้ึ มา “ใชแ่ ลว้ ๆ” มใี ครจะยอมทง้ิ วลิ ลา่ หอ้ งใหญไ่ ปพกั บา้ นดนิ เล็กๆกนั ละ่ ?