สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ1501-2000

ดวงตาทไ่ี รซ้ งึ่ ความรสู ้ กึ คนู่ ัน้ ของฉนิ โมห่ านกวาดตามองเหตกุ ารณ์ ดว้ ยความเย็นชารอบหนงึ่ “คนอน่ื ละ่ ยังมคี นจะถามคําถามอะไรอกี ไหม?” นักขา่ วทอ่ี ยใู่ นเหตกุ ารณ์ตา่ งมองหนา้ กนั ไปมา มองคนนัน้ ทคี นนที้ ี จนไมม่ ใี ครกลา้ ปรปิ ากสง่ เสยี งอะไรออกมาอกี แลว้ “ไมม่ คี ําถามกนั แลว้ นะ” ฉนิ โมห่ านกระแอมเสยี งออกมา จากนัน้ กท็ ําทา่ ทางอยเู่ หนอื ทกุ คน สายตาจอ้ งมองกลอ้ งวงจรปิด “ซสู อื เยวเ่ ป็ นภรรยาของผม ตอ่ ไปไม่ วา่ ใครหนา้ ไหน อยากจะแตะตอ้ งเธอ ก็ถามผมกอ่ นวา่ ผมอนุญาต ไหม” คําพดู นี้ ภายนอกกเ็ หมอื นวา่ เขากําลังพดู กบั เกรยี นคยี บ์ อรด์ ทกี่ ําลงั กอ่ กวนเป็ นหว่ งจนล้ําเสน้ เหลา่ นัน้ แตใ่ นความเป็ นจรงิ แลว้ เขาพดู ใหจ้ หี้ นานเฟิง เยเ่ ชยี นจวิ่ และคนทต่ี อ้ งการจะแตะตอ้ งซสู อื เยว่ เพอื่ ใหพ้ วกเขาฟัง ไมว่ า่ จะเป็ นการ “แตะตอ้ ง” ดว้ ยวธิ ไี หนก็ตาม ขอแคม่ เี ขาอยู่ หนา้ ไหนกอ็ ยา่ คดิ ทจี่ ะแตะตอ้ งซสู อื เยว!่ คนทอี่ ยใู่ นเหตกุ ารณต์ า่ งปรบมอื กนั ดงั ลัน่ ภาพสะทอ้ นจากตวั โปรเจคเตอร์ กห็ ยดุ อยแู่ คต่ รงนัน้

จากนัน้ นัน้ ในโปรเจคเตอรก์ ็ปรากฏภาพซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ ยนื คอู่ ยู่ ดว้ ยกนั เดก็ หนุ่มทงั้ สองคนยนื ชดิ อยขู่ า้ งกําแพงสขี าว พรอ้ มทงั้ ยมิ้ แฉ่ง ใหก้ บั กลอ้ ง ซงิ เฉนิ “หมา่ ม๊ ี หมา่ ม๊กี ็อยา่ กลา่ วโทษกบั ความโรแมนตกิ แบบเชยๆ ของแดด๊ ดเี้ ลย ทงั้ หมดนเ่ี ขาก็ขดุ เอาสมองทม่ี แี ตเ่ รอ่ื งงาน ถงึ ไดค้ ดิ การสารภาพรกั ทแี่ สนโรแมนตกิ นอ้ี อกมาได ”้ ซงิ หยนุ “แมว้ า่ รปู แบบการสารภาพรักจะทําใหค้ นอยากจะอาเจยี น ไปมากกต็ ามที แตว่ า่ คณุ ฉนิ แกจ่ นปนู นแ้ี ลว้ การหวน่ั ไหวสกั ครัง้ มนั ก็ ไมง่ า่ ยเลย” ซงิ เฉนิ : “ดงั นัน้ หมา่ ม๊ ี หมา่ ม๊นี ่าจะรวู ้ า่ เพราะอะไรพวกเราถงึ ไดอ้ ดั คลปิ วดิ โี อแลว้ ใชไ่ หม?” ซงิ หยนุ : “กเ็ พราะวา่ ผชู ้ ายแกๆ่ เขาหนา้ บางนะสิ ไมอ่ ยากจะ สารภาพรักเอง เลยใหพ้ วกเราสองคนออกหนา้ เป็ นตวั ตงั้ ตวั ตแี ทน ” เมอื่ พดู เรอ่ื งนเ้ี สร็จแลว้ เดก็ หนุ่มสองคนก็สบตากนั พรอ้ มทงั้ ถอน หายใจอยา่ งเบอื่ หน่าย

ซงิ เฉนิ หยบิ ป้ายยาวๆ ออกมาจากดา้ นหลงั จากนัน้ ก็ยัดดา้ นหนง่ึ ใส่ มอื ของซงิ หยนุ ทนั ที สว่ นตวั เองนัน้ ก็จับอกี ฝั่งเอาไว ้ จากนัน้ กค็ อ่ ยๆ แผข่ ยายออกมา ป้ายสแี ดงยาวเหยยี ด สว่ นตวั อกั ษรสเี หลอื งตนเองเป็ นคนเขยี นเอง “ฉนิ โมห่ านรักซสู อื เยว่” ซสู อื เยวเ่ ดมิ ทที ร่ี สู ้ กึ ซาบซง้ึ จนน้ําตาคลอเบา้ แตเ่ มอื่ เหน็ ป้ายสแี ดง น้ี จนตอ้ งหวั เราะออกมาอยา่ งอดไมไ่ ด ้ เธอหวั เราะจนหงายหลงั จากนัน้ กห็ นั ไปมองผชู ้ ายทอ่ี ยดู่ า้ นขา้ ง “ทงั้ หมดนค่ี อื คณุ ใหพ้ วกเขาเตรยี มการเอาไวใ้ ชไ่ หม ?” ขมบั ของชายหนุ่มเตน้ ตบุ ๆ เขาแทบไมร่ เู ้ ลยวา่ เจา้ สองหนุ่มนย่ี งั อดั คลปิ วดิ โี อแบบนเ้ี อาไวด้ ว้ ย! ชายหนุ่มไดแ้ ตต่ หี นา้ ขรมึ ปฏเิ สธหนา้ ตาย “ผมเปลา่ นะ” เขาเปลา่ ทําจรงิ ๆ! แมว้ า่ เขาจะรสู ้ กึ วา่ วธิ กี ารสารภาพอยา่ งเป็ นทางการของตนเองนัน้ จะ ไมโ่ รแมนตกิ พอ แตว่ า่ เขาก็ไมย่ อมใหเ้ จา้ สองคนนัน้ อดั วดิ โี อใหเ้ ขาแบบน!ี้

ชา่ งกอ่ เรอื่ งจรงิ ๆ! “ผมรแู ้ ลว้ คณุ ฉนิ โมห่ านตอ้ งอายจนไมย่ อมรับแน่ๆ เลยพดู วา่ เขา ไมไ่ ดใ้ หพ้ วกเราเตรยี มการเรอ่ื งนไ้ี ว”้ ซงิ เฉนิ ถอนหายใจเล็กนอ้ ย “หมา่ ม๊ ี หมา่ ม๊ตี อ้ งชนิ นะ คณุ ฉนิ โมห่ าน เขาก็เป็ นคนประเภทนแ้ี หละ ปากไมต่ รงกบั ใจ แถขา้ งๆ คๆู ” “ทงั้ ๆ ทเ่ี ขาชอบคณุ ชอบจนบา้ คล่งั แลว้ เนยี่ แถมยงั พดู กบั พวกเรา อกี วา่ การทเ่ี ขาเปิดเผยวา่ กําลังมคี วามสมั พนั ธเ์ กย่ี วขอ้ งกบั หมา่ ม๊ ี ก็ แคไ่ มอ่ ยากใหห้ มา่ ม๊ตี อ้ งประสบพบเจอกบั ความวนุ่ วายเทา่ นัน้ เอง ” ซงิ หยนุ พยกั หนา้ อยา่ งเห็นดว้ ย “สง่ิ ทคี่ ณุ ฉนิ ทําลงไปนัน้ แสดงให ้ เห็นวา่ เพอ่ื ใหต้ นเองไดร้ สู ้ กึ อจิ ฉานอ้ ยลงเทา่ นัน้ เอง ” “หมา่ ม๊ ี ความเชยสดุ โตง่ มันก็คอื ความโรแมนตกิ นะ” “หมา่ ม๊รี ับรคู ้ วามรสู ้ กึ รักของคณุ ฉนิ ทรี่ กั หมา่ ม๊หี รอื ยัง ?” วดิ โี อมาถงึ ตรงนี้ ก็จบลงพอดี แสงไฟในโปรเจคเตอรก์ ม็ ลายหายไป ในหอ้ งก็สวา่ งขน้ึ มา บนหนา้ ของซสู อื เยวย่ งั มนี ้ําตาอยู่ ทวา่ ยม้ิ หนา้ บานจนปวดกรามแลว้ ตอนแรกเรม่ิ นัน้ ฉนิ โมห่ านรสู ้ กึ วา่ ไมพ่ อใจสกั เทา่ ไหร่

ทวา่ เมอื่ เห็นวา่ เธอทงั้ รอ้ งไหท้ งั้ หวั เราะไปพรอ้ มกนั ความน่ารักมัน ทําใหค้ นอยากจะกดั สกั นดิ จรงิ ๆ เขาถอนหายใจเล็กนอ้ ย ไมน่ านนัก รอจนเธอหวั เราะจนเหนอ่ื ยแลว้ เขาถงึ ไดด้ งึ ตวั เธอใหล้ กุ ขนึ้ มาจากนัน้ ก็กอดใหอ้ ยใู่ นออ้ มกอด พรอ้ มทงั้ ใชน้ ว้ิ บนฝ่ ามอื ใหญ่ คอ่ ยๆ เชด็ ปาดนํ้าตาบนใบหนา้ ของเธอ “มคี วามสขุ ขนาดนัน้ เชยี ว?” “ออ้ื !” ซสู อื เยวเ่ มม้ รมิ ฝี ปาก พรอ้ มทงั้ ยกแขนกระหวดั เกย่ี วตน้ คอของเขา เอาไวอ้ ยา่ บา้ บนิ่ “คณุ สาม”ี นอ้ ยครงั้ นักทเี่ ธอจะเรยี กเขาวา่ อยา่ งน้ี กอ่ นหนา้ นรี้ สู ้ กึ วา่ พวกเขาไมม่ คี วามรสู ้ กึ ใดๆ ตอ่ กนั การทเี่ รยี กเชน่ น้ี มนั ไมเ่ หมาะสม ตอ่ มาชนิ กบั การเรยี กวา่ ทา่ นชาย ก็เลยเรยี กออกมาไมไ่ ด ้ ทวา่ คนื น้ี เวลานวี้ นิ าทนี ี้ เธอก็แคอ่ ยากจะเรยี กเขาแบบน้ี ไดแ้ คเ่ รยี ก เขาแบบนแี้ ลว้ “ออื้ ”

น้ําเสยี งออดออ้ นของหญงิ สาว มันทําใหแ้ ววตาฉนิ โมห่ านออ่ นโยน ลงไปเยอะ เขายกมอื และประคองกอดเธออยา่ งแผว่ เบา “เดก็ ด”ี นํ้าเสยี งชายหนุ่มทมุ ้ ตํา่ และเดน่ ชดั พรอ้ มทงั้ มคี วามลอ่ หลอกจนทํา ใหค้ นสบั สนได ้ ออ้ มกอดของเขาอบอนุ่ ทส่ี ดุ แลว้ ซสู อื เยวแ่ นบพงิ อยใู่ นออ้ มอกของเขา เหมอื นอยากจะพดู อะไรสกั อยา่ ง แตพ่ ดู ออกมาไมไ่ ด ้ หลังจากเงยี บงันอยนู่ าน ในทสี่ ดุ เธอก็แหงนหนา้ ขนึ้ มา พรอ้ มทงั้ ใช ้ ดวงตาสกุ สกาวจอ้ งมองเขาเอาไว ้ “ขอบคณุ คะ่ ” ขอบคณุ ทเ่ี ขาทําทกุ อยา่ งเพอื่ เธอ ตอนทแ่ี ตง่ งานกบั เขา เธอไมเ่ คยคดิ มากอ่ นเลยวา่ สดุ ทา้ ยแลว้ ตนเองจะไดร้ ับชายหนุ่มทแี่ สนออ่ นโยนคนน้ี ทกุ อยา่ งในเวลาน้ี สําหรบั เธอแลว้ ราวกบั ความฝัน “ทําไมตอ้ งขอบคณุ ดว้ ย”

ชายหนุ่มชมู อื ขนึ้ มาพลันลบู ศรี ษะของเธออยา่ งแผว่ เบา “คณุ เป็ น ภรรยาผมนะ” สงิ่ ทเ่ี ขาทําเพอื่ เธอ ลว้ นเป็ นสงิ่ ทค่ี วรทําทงั้ สน้ิ ทวา่ … “ผมอยากจะพดู ใหช้ ดั เจนกนั กอ่ น” “วดิ โี อของซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ เมอื่ ครู่… ผมไมไ่ ดเ้ ป็ นคนใหพ้ วกเขา ถา่ ยเอาไวน้ ะ” “ผมไมร่ เู ้ รอ่ื งดว้ ย” เขาไมไ่ ดเ้ ชยขนาดนัน้ นะ! สหี นา้ ของซสู อื เยวค่ า้ งเตง่ิ เล็กนอ้ ย เขาพดู วา่ วดิ โี อนั่นเขาไมไ่ ดใ้ หซ้ งิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ เป็ นคนถา่ ย ดงั นัน้ นหี่ มายความวา่ … เธอกม้ ศรี ษะลง พรอ้ มทงั้ พดู เสยี งออ่ ย “ฉันรแู ้ ลว้ ” ทเ่ี ขาทําดกี บั เธอ ความจรงิ แลว้ เป็ นเพราะวา่ เขาอยใู่ นฐานะสามเี ทา่ นัน้ เอง

สามคี นหนงึ่ ปฏบิ ตั กิ บั ภรรยาตามความรบั ผดิ ชอบกแ็ คเ่ ทา่ นัน้ เอง เขาปฏบิ ตั ติ อ่ เธอ อาจจะชอบกไ็ ด ้ แต่ ยงั ไมถ่ งึ ระดบั คําวา่ รกั แหละมัง้ … เมอื่ คดิ ถงึ ตรงนี้ ความตนื่ เตน้ แตเ่ ดมิ หวั ใจทพ่ี องโตเรมิ่ บบี รดั ลง เล็กนอ้ ย ชวั่ ครู่ หญงิ สาวแหงนหนา้ มองพลันสดู ลมหายใจเขา้ “ไมเ่ ป็ นไร” “ฉันกไ็ มร่ สู ้ กึ วา่ คณุ จะรักฉันขนึ้ มา” “ความสมั พันธร์ ะหวา่ งเราสองคนทเี่ ป็ นแบบนี้ มนั ก็ดมี ากแลว้ ” เธอไมส่ มควรจะทใี่ ฝ่ ฝันลมๆ แลง้ ๆ ใหม้ ากมายนัก ทกุ อยา่ งทไ่ี ดม้ าในเวลานี้ ตา่ งเกนิ ความคาดหมายของเธอไปไกล มากแลว้ คนเราตอ้ งเรยี นรคู ้ วามพอดี ฉนิ โมห่ านขมวดคว้ิ แน่น “ผมไมไ่ ดห้ มายความอยา่ งนสี้ กั หน่อย” หญงิ สาวไมไ่ ดเ้ ขา้ ใจสงิ่ ทเี่ ขาตอ้ งการอธบิ ายเลย

เธอกม้ หนา้ กม้ ตาลง และสา่ ยหนา้ ปฏเิ สธอยเู่ งยี บๆ “ไมเ่ ป็ นไร คณุ ไมต่ อ้ งปลอบใจฉันหรอก” “ความจรงิ แลว้ …ความจรงิ แลว้ ฉันก็ไมร่ กั คณุ หรอก” “เราเป็ นแบบนกี้ ด็ มี ากแลว้ ” “เรอื่ งของความรสู ้ กึ บางทฉี ันอาจจะไมม่ สี ทิ ธิ์…” ฉนิ โมห่ านขมวดคว้ิ ยง่ิ มองสาวนอ้ ยทก่ี ําลังบน่ นอ้ ยเนอ้ื ตํา่ ใจอยู่ เชน่ นัน้ จนเขาทงั้ ปวดใจแลว้ ตลกไปพรอ้ มกนั เขารสู ้ กึ มาตลอด เรอื่ งของความรัก ไมจ่ ําเป็ นตอ้ งพดู ออกมา แคท่ ําใหเ้ หน็ ก็พอแลว้ สง่ิ ทเ่ี ขาทําเพอ่ื เธอทงั้ หมด เขาคดิ วา่ เธอกค็ งมองเห็นถงึ ความหมาย จากใจเขาอยา่ งชดั เจนแลว้ ทวา่ ผลลัพธท์ ไี่ ดก้ ลับมาละ่ ? “เดก็ โงเ่ อย๊ ” น้ําเสยี งของชายหนุ่ม ทําใหน้ ํ้าตาของซสู อื เยวท่ อี่ ดกลัน้ เอาไวน้ าน เรม่ิ ทนไมไ่ หวแลว้

เธอสดู ลมหายใจเขา้ พรอ้ มทงั้ กลัน้ นํ้าตาเอาไวอ้ ยา่ งสดุ กําลังแลว้ “ฉันไมใ่ ชเ่ ด็กโงน่ ี่ คณุ ก็ไมไ่ ดร้ จู ้ กั ฉันวนั นเ้ี ป็ นวนั แรกสกั หน่อย ” “ความรสู ้ กึ ทอี่ ยใู่ นใจของคณุ พรํ่าบอกวา่ ฉันก็แคค่ นโงท่ ไี่ มม่ คี นรกั เหรอ” “ฉัน…” “ออ้ื –!” เธอยงั พดู ไมท่ นั จบ ชายหนุ่มก็ใชฝ้ ่ ามอื ใหญเ่ ชดิ ปลายคางเธอขน้ึ มา จากนัน้ ก็บรรจงจบู เธออยา่ งเผ็ดรอ้ น การจบู ของเขาทงั้ ดดุ นั และบา้ คล่งั จนทําใหเ้ ธอออ่ นระทวยไร ้ เรยี่ วแรงตอ่ ตา้ น เธอเบกิ ตาตาโต อยากจะขดั ขนื แตก่ ลบั ขดั ขนื ไมไ่ ดเ้ ลย จนสดุ ทา้ ยแลว้ เธอกถ็ กู กดลงบนเตยี งนุ่ม ชายหนุ่มใชม้ อื ขา้ งหนงึ่ ดงึ มอื ทงั้ สองขา้ งของเธอตรงึ ไวบ้ นศรี ษะ สว่ นมอื อกี ขา้ งหนง่ึ กก็ ดเอวคอดกวิ่ ของเธอเอาไว ้ เธอถลําเขา้ เป็ นสว่ นหนง่ึ ของจังหวะของเขาดว้ ย

ฉนิ โมห่ านจมุ พติ ตรงตง่ิ หขู องเธอ นํ้าเสยี งกระเสา่ เจา้ เลห่ ์ “ตอ่ ไป ไมอ่ นุญาตใหค้ ดิ เองเออเองอกี แลว้ นะ” ตอนที่ 152 ทําไมตอนแรกถงึ ไมจ่ บั พวกเราละ่ “เพลง้ –!” ชนั้ สองของบา้ นตระกลู ฉนิ เยเ่ ชยี นจวิ่ ยกแจกนั ดอกไมข้ นึ้ จากนัน้ ก็ ทมุ่ ลงพนื้ อยา่ งแรง เมอื่ แจกนั แตกไปแลว้ หนงึ่ ใบ เธอก็ยกแจกนั อกี ใบขน้ึ มาทนั ที “แกทบุ แจกนั ยงิ่ มากเทา่ ไหร่ แตเ่ รอ่ื งมันกเ็ กดิ ขนึ้ แลว้ ” หยางชงิ โยวนั่งอยบู่ นโซฟา สายตาจอ้ งมองเธอทก่ี ําลังบา้ คล่ังอยู่ “ถา้ แกทําแจกนั แตกมากขน้ึ แลว้ สามารถทําใหฉ้ นิ โมห่ านกลบั ใจได ้ จนถงึ ขนั้ ยอมหยา่ กบั ซสู อื เยว่ แลว้ มาแตง่ งานกบั แก งนั้ แกก็เอาเลย เขวย้ี งตอ่ ไปเลย” “เพลง้ –!” เยเ่ ชยี นจว่ิ กดั ฟันแน่น จากนัน้ กเ็ ขวย้ี งแจกนั ใบสดุ ทา้ ยลงบนพน้ื พรอ้ มทงั้ เตะเศษแจกนั ทแี่ ตกละเอยี ดอยา่ งแรง จงึ น่ังลงบนโซฟาที่

อยขู่ า้ งๆ พรอ้ มทงั้ จอ้ งมองหยางชงิ โยวอยา่ งเย็นชา “วนั นที้ แ่ี กพดู กบั ฉัน เหลยี งหยซู นิ ของแกคนนัน้ จะทําใหซ้ สู อื เยวท่ รมานมาก” “ผลลพั ธท์ ไ่ี ดล้ ะ่ ?” “วนั นฉี้ นิ โมห่ านดนั จัดแถลงขา่ วประกาศอยา่ งเป็ นทางการเรอื่ งซสู อื เยวเ่ สยี น!่ี ” กอ่ นหนา้ นเ้ี รอื่ งของฉนิ โมห่ านและซสู อื เยวก่ ไ็ มไ่ ดเ้ ปิดเผยอยา่ งเป็ น ทางการ บางครงั้ เธอก็ยังอาศยั ฉนิ โมห่ านในสถานะวา่ ทส่ี ามี ในการ เขา้ ไปอยใู่ นวงการทางสงั คม ทวา่ ในเวลานี้ ฉนิ โมห่ านเป็ นคนออกโรงเอง น่ันก็เทา่ กบั วา่ เสน้ สายในธรุ กจิ ของเธอนัน้ ถกู ตดั ขาดอยา่ งสนิ้ เชงิ ! วนั กอ่ นเธอยงั คยุ กบั คนอน่ื เรอ่ื งงานแตง่ งานระหวา่ งเธอกบั ฉนิ โม่ หานอยเู่ ลย แตท่ ไี่ หนไดห้ นงึ่ วนั ใหห้ ลงั ฉนิ โมห่ านประกาศ ทา่ มกลางงานแถลงขา่ ว บอกกบั ทกุ คนทวั่ โลก วา่ เขากบั ซสู อื เยว่ เป็ นคสู่ ามภี รรยากนั ซะน!ี่ “ฉนิ โมห่ านชา่ งกลา้ หาญเกนิ ไปแลว้ ” หยางชงิ โยวถอนหายใจออกตามปกติ “ฉันก็คดิ วา่ เขาจะปิดบงั เรอ่ื ง นตี้ อ่ ไปเรอื่ ยๆ เพอื่ ไมใ่ หก้ ระทบกบั งานของซสู อื เยว่”

ขอแคฉ่ นิ โมห่ านยอมปิดบงั ตอ่ พวกเธอกจ็ ะมโี อกาสในการสรา้ ง หวั ขอ้ ขา่ วตอ่ เรอ่ื งซสู อื เยวก่ บั เฉงิ เซวยี นก็ดี หรอื ซสู อื เยวก่ บั จห้ี นานเฟิงก็ดี ขอแคเ่ วลาเหมาะเจาะ ไมต่ อ้ งกลัวดว้ ยซ้าํ วา่ ฉนิ โมห่ านกบั ซสู อื เยว่ ทงั้ สองคนจะไมถ่ กเถยี งกนั ขนึ้ มา ใครเลา่ จะรวู ้ า่ ฉนิ โมห่ านไมก่ ลัวอะไรทงั้ สน้ิ พรอ้ มทงั้ สง่ มอบระเบดิ ลกู ใหญล่ กู สดุ ทา้ ยใหพ้ วกเขาอยา่ งจัง หลังจากทมี่ กี ารประกาศอยา่ งเป็ นทางการแลว้ ในอนิ เทอรเ์ น็ตก็ไมม่ ี ขา่ วคราวเสยี ๆ หายๆ เรอ่ื งของซสู อื เยวก่ บั ผชู ้ ายคนไหนอกี เลย ขนาดขา่ วคราวเชงิ ลบก็ยังไมเ่ ลย บรรดานักขา่ วและสอ่ื มวลชนตา่ งๆ กไ็ มใ่ ครทก่ี ลา้ แมแ้ ตแ่ กวง่ เทา้ หา เสย้ี นผนู ้ ่ายําเกรงฉนิ โมห่ านทา่ นนไี้ ด ้ สว่ นซสู อื เยวน่ ัน้ นอกจากเรอื่ งของการถกู วจิ ารยจ์ ากการแสดงแลว้ ถา้ ไมม่ หี ลกั ฐานทแี่ น่ชดั จะไมม่ ใี ครเขยี นขา่ วเรอ่ื งสว่ นตวั ของเธออกี เลย นแี่ หละเป็ นสงิ่ ทท่ี ําใหห้ ยางชงิ โยวกบั เยเ่ ชยี นจวิ่ ลําบากใจทสี่ ดุ “ฉันไมส่ นใจแลว้ !”

เยเ่ ชยี นจวิ่ กดั ฟันเอาไวแ้ น่น “กอ่ นหนา้ นฉ้ี ันยังรสู ้ กึ วา่ สามารถจัดการ ซสู อื เยวไ่ ดเ้ รอ่ื ยๆ เพราะวา่ เธอเพงิ่ แตง่ งานกบั ฉนิ โมห่ านไมน่ านนี้ เอง” “ทวา่ ตอนนี้…” หญงิ สาวหรตี่ าลงอยา่ งเอาเป็ นเอาตาย วนั นซี้ สู อื เยวไ่ มต่ ายสกั ที กเ็ ทา่ กบั วา่ เธอไมส่ ามารถสงบใจไปอกี หนงึ่ วนั นะส!ิ หยางชงิ โยวถอนหายใจ พรอ้ มทงั้ ตบไหลเ่ ธอเบาๆ “เรอื่ งมนั ยงั ไป ไมถ่ งึ ขนั้ นหี้ รอก” “ยังไมถ่ งึ ขนั้ ทวี่ า่ ไมส่ ามารถจัดการซสู อื เยไ่ ดน้ ่ี” เยเ่ ชยี นจวิ่ ขมวดควิ้ “คณุ มวี ธิ เี หรอ?” “ฉันไมม่ ี แตว่ า่ แกมนี ี่” หวั เราะแหง้ ๆ “อยา่ ลมื นะ ทฉี่ นิ โมห่ านนัน้ …” “แมท่ แี่ ทจ้ รงิ ของซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ เคยเป็ นเพอ่ื นรกั ของแกนี่ ” “ในมอื ของแกกําบคุ คลสําคญั เชน่ นเ้ี อาไว ้ ยังกลัวทจี่ ะตอ่ กรกบั ซสู อื เยวไ่ มไ่ ดอ้ กี เหรอ?”

เยเ่ ชยี นจว่ิ ขมวดควิ้ และครนุ่ คดิ อยนู่ าน ถงึ ไดถ้ อนหายใจออกมา ยาวๆ “ฉันขอคดิ ดกู อ่ น” หยางชงิ โยวไมร่ วู ้ า่ แมท่ แี่ ทจ้ รงิ ของซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ นัน้ คอื ซสู อื เยว่ ทวั่ ทงั้ เมอื งหรงน้ี มเี พยี งสามคนเทา่ นัน้ ทร่ี วู ้ า่ ซสู อื เยวเ่ ป็ นแมท่ ี่ แทจ้ รงิ ของซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ แมว้ า่ คนทร่ี เู ้ รอ่ื งจะนอ้ ยมากกต็ ามที แตว่ า่ ความสมั พันธท์ าง สายเลอื ดนัน้ ไมส่ ามารถหลอกลวงคนได ้ การทเ่ี อาเรอื่ งแมท่ แ่ี ทจ้ รงิ ของซงิ หยนุ และซงิ เฉนิ ออกมาทําขา่ ว มัน ชา่ งอนั ตรายเกนิ ไป “แตว่ า่ นค้ี อื โอกาสสดุ ทา้ ยแลว้ นะ” หยางชงิ โยวจอ้ งมองเธอ “ถา้ ครงั้ นไ้ี มไ่ ดแ้ ลว้ งัน้ แกก็ตอ้ งจดั การฆา่ ซสู อื เยวท่ งิ้ ซะ ถงึ ไดเ้ รยี กในสง่ิ ทแ่ี กตอ้ งการกลับคนื มา” “ฉันคดิ วา่ คนทเี่ กดิ ในครอบครวั ทหารอยา่ งแก กค็ งไมอ่ ยากใชช้ วี ติ คนนํามาแลกเป็ นความสขุ หรอกมงั้ ?” “อกี อยา่ ง …”

หยางชงิ โยวถอนหายใจ “เมอื่ ครฉู่ ันเพงิ่ เหน็ พส่ องตระกลู ฉนิ อยชู่ นั้ ลา่ ง” “แมว้ า่ เขาจะรักแกทส่ี ดุ แตว่ า่ เขาก็เป็ นคนเถรตรงทส่ี ดุ ” “ถา้ หากแกใชแ้ ผนเลน่ ตกุ ตกิ กบั ซสู อื เยว่ เขายงั ปกป้องแก แตถ่ า้ แก ลงมอื ฆา่ ซสู อื เยว…่ ” “ฉันคดิ วา่ เขากค็ งยนื อยใู่ นฝ่ ายความยตุ ธิ รรมทางนัน้ แกคดิ วา่ ไง ?” คําพดู ของหยางชงิ โยว ขจดั ความลังเลและความสงสยั ทอี่ ยใู่ นใจ ของเยเ่ ชยี นจว่ิ อยา่ งหมดสน้ิ ใชส่ ิ การใช ้ “คนตาย” มันงา่ ยดายกก็ ารทํารา้ ย “คนเป็ น” ใหเ้ สยี ชวี ติ ไป อกี อยา่ งถา้ เรอื่ งมนั ถกู เปิดเผยขน้ึ แลว้ ผลลัพธท์ ตี่ ามมายากแกก่ าร จนิ ตนาการถงึ ยังมฉี นิ หลงิ ยคี่ อยหนุนหลงั ใหเ้ ธออกี “แกคอ่ ยๆ คดิ เอาเองแลว้ กนั นะ” หยางชงิ โยวแสยะยม้ิ ให ้ จากนัน้ ก็หยบิ กระเป๋ าถอื และเดนิ หนั หลังจากไป สว่ นเยเ่ ชยี นจวิ่ ไมไ่ ดไ้ ปสง่ เธอ

ตอนทห่ี ยางชงิ โยวกําลงั เดนิ ลงจากชนั้ บนนัน้ เป็ นเวลาทฉี่ นิ หลงิ ยี่ กําลังนั่งดมื่ ชาอยใู่ นหอ้ งรับแขกพอดี เมอื่ เหน็ วา่ เธอเดนิ ลงมาจากชนั้ บน ชายหนุ่มกแ็ สยะยม้ิ ใหอ้ ยา่ งเย็น ชา “ไมค่ ดิ เลยวา่ พวกคณุ สองคนยังตดิ ตอ่ กนั อกี ” ผหู ้ ญงิ คนนี้ ฉนิ หลงิ ยเี่ คยเจอมากอ่ นแลว้ ตอนนัน้ เยเ่ ชยี นจวิ่ หาผหู ้ ญงิ มาเป็ นนกตอ่ กค็ อื เธอน่ันเอง ในเวลานัน้ เอง เธอกบั เยเ่ ชยี นจวิ่ ไดว้ างแผนการอนั แสนวเิ ศษเลศิ หรู เอาไว ้ โดยการไปหาผหู ้ ญงิ คนหนง่ึ มานอนกบั ฉนิ โมห่ านทงั้ คนื จากนัน้ ก็ ทําเป็ นวา่ ผหู ้ ญงิ คนนัน้ คอื เยเ่ ชยี นจว่ิ ทอ่ี ยกู่ บั ฉนิ โมห่ าน รอจนที่ ผหู ้ ญงิ คนนค้ี ลอดลกู ออกมา ก็เอาเดก็ มาเป็ นลกู ของเธอซะ เพอื่ เป็ น การบบี บงั คบั ใหฉ้ นิ โมห่ านแตง่ งานกบั เธอ แตช่ า่ งน่าเสยี ดาย สดุ ทา้ ยแลว้ เรอื่ งทกุ อยา่ งไมไ่ ดส้ วยงามตาม แผนการทพ่ี วกเธอวางเอาไว ้ เพราะวา่ หลังจากคนื นัน้ แลว้ ฉนิ โมห่ านก็รทู ้ นั และเปิดเผยเรอ่ื งราว ออกมา วา่ เยเ่ ชยี นจว่ิ ไมใ่ ชเ่ ด็กสาวในคนื กอ่ น ไมว่ า่ เยเ่ ชยี นจว่ิ จะพดู อยา่ งไร เขาก็ไมเ่ ชอื่

จนสดุ ทา้ ยฉนิ โมห่ านแหวกตรงคอเสอ้ื ของเยเ่ ชยี นจว่ิ บรเิ วณ ดา้ นลา่ งของคอเสอ้ื ขาวสะอาดไมม่ รี อ่ งรอยใดๆ แตใ่ นคนื วนั นัน้ ฉนิ โมห่ านไดข้ บเมม้ ตน้ คอของผหู ้ ญงิ คนนัน้ ตลอด ทงั้ คนื คําโกหกถกู การเปิดเผย จนทําใหเ้ ยเ่ ชยี นจว่ิ ไมม่ วี ธิ ที จี่ ะเสแสรง้ ตอ่ ไดแ้ ตพ่ ดู วา่ เดก็ สาวในคนื นัน้ เป็ นเพอื่ นของเธอเทา่ นัน้ สว่ น หยางชงิ โยว ในตอนแรกเธอยงั คดิ เอาเองวา่ เยเ่ ชยี นจวิ่ จะพดู วา่ เพอื่ นนักเรยี นคนทน่ี อนกบั ฉนิ โมห่ านคอื เธอ ทวา่ เยเ่ ชยี นจวิ่ ก็มองความคดิ ของเธอออก แตไ่ ดห้ นา้ ดา้ นทําวา่ เป็ น เพอ่ื นรว่ มชนั้ ของเธอแทน หลังจากนัน้ แลว้ หญงิ สาวคนนัน้ ก็ตงั้ ทอ้ งขนึ้ ฉนิ หลงิ ยเ่ี ห็นอาการ พริ ธุ ของเยเ่ ชยี นจวิ่ ทแี่ ปลกไปจากปกตติ ามทเี่ ป็ นอยู่ เลยจดั การกกั บรเิ วณเยเ่ ชยี นจวิ่ เอาไว ้ ถงึ ไดร้ วู ้ า่ มนั เป็ นแผนการของเยเ่ ชยี นจวิ่ กบั หยางชงิ โยว จนสดุ ทา้ ย เขากไ็ ปหาเด็กสาวคนนัน้ จนเจอ และก็หาเดก็ สองคนนัน้ เจอ เขาโทรศพั ทใ์ หฉ้ นิ โมห่ านกลับมากลางดกึ นัน้ คนื นัน้ เลย และจดั การ พาตวั เยเ่ ชยี นจว่ิ สง่ั สอนทงั้ คนื

ทวา่ เชา้ วนั รงุ่ ขนึ้ เขาเพง่ิ รวู ้ า่ เมอื่ คนื เกดิ ไฟไหมข้ นึ้ ทโี่ รงพยาบาล ตอนทฉ่ี นิ โมห่ านมาถงึ ดว้ ยความเรง่ รบี ก็สามารถชว่ ยเด็กสองคน เอาไวไ้ ด ้ แตไ่ มส่ ามารถชว่ ยแมข่ องเดก็ เอาไวไ้ ด ้ คนื นัน้ เยเ่ ชยี นจวิ่ อยกู่ บั ฉนิ หลงิ ยต่ี ลอด ใครเป็ นคนวางเพลงิ ไมต่ อ้ งพดู ออกมาก็พอน่าจะรไู ้ ด ้ เมอ่ื คดิ ถงึ ตรงนี้ ฉนิ หลงิ ยใ่ี ชส้ ายตาเย็นฉาจอ้ งมองหยางชงิ โยวมาก กวา่ เดมิ “พวกแกกําลังคดิ วางแผนการอะไรอกี ?” “ยงั จะคดิ วางเพลงิ อกี ใชไ่ หม?” หยางชงิ โยวยม้ิ ใหอ้ ยา่ งเรยี บเฉย “พสี่ อง คณุ กอ็ ยา่ พดู ใหซ้ ะไมน่ ่า ฟังซะขนาดนัน้ ส”ิ “พวกเรากล็ งเรอื ลําเดยี วกนั แลว้ แลว้ ทําไมตอ้ งสง่ สายตาใหฉ้ ัน อยา่ งกบั อรศิ ตั รกู นั อยา่ งนลี้ ะ่ ?” ฉนิ หลงิ ยวี่ างแกว้ ชาลงบนทวี่ างหนา้ โซฟาเสยี งดงั “ปึง” แกว้ กระจก กบั โตะ๊ กระจกกระแทกเขา้ หากนั จนเกดิ เป็ นเสยี งดงั ลน่ั เขาถลงึ ตาจอ้ งมองเธออยา่ งเย็นชา “ใครลงเรอื ลําเดยี วกบั คณุ ?” “กค็ ณุ ไง”

เสยี งหวั เราะของหยางชงิ โยวดงั กงั วาน “ถา้ คณุ ไมใ่ ชพ่ วกเดยี วกบั เรา แลว้ ทําไมตอนนัน้ ไมแ่ จง้ ความฉันกบั เชยี นจว่ิ แลว้ ทําไมไมจ่ บั พวกเราสง่ ตวั ไปละ่ ?” ตอนท่ี 153 นแี่ กคดิ วา่ คนทเี่ ขาชอบพออยคู่ อื แกจรงิ ๆ เหรอ บรรยากาศในหอ้ งรับแขกเงยี บงันลงทนั ที ฉนิ หลงิ ยเ่ี กบ็ งําความโกรธเคอื งเอาไว ้ พรอ้ มทงั้ ใชส้ ายตาอนั แสน เย็นเฉยี บกวาดตามองหยางชงิ โยว “ไสหวั ไปซะ” “พส่ี องฉนิ ฉันรวู ้ า่ คณุ ไมเ่ หน็ หวั ฉัน แตว่ า่ จะมวี ธิ ไี หนอกี ละ่ ? เชยี นจวิ่ กบั ฉันลงเรอื ลําเดยี วกนั แลว้ ” หยางชงิ โยวใชม้ อื พดั เขา้ หาตวั อยดู่ า้ นหนา้ อยา่ งเบามอื “ตงั้ แตท่ ่ี คณุ ปกป้องเชยี นจว่ิ ในวนั นัน้ เป็ นตน้ มา คณุ ก็ไมไ่ ดบ้ รสิ ทุ ธต์ิ อ่ ไปอกี แลว้ อยา่ คดิ วา่ ตวั เองยตุ ธิ รรมสงู สง่ ขนาดนัน้ ” “ไสหวั ไป!” ในทส่ี ดุ ชายหนุ่มกอ็ ดกลนั้ เอาไวไ้ มอ่ ยพู่ รอ้ มทงั้ ตะคอกไลด่ งั ล่นั หยางชงิ โยวหวั เราะแหง้ ๆ ออก จากนัน้ ก็เดนิ ออกไป

หลังจากทเี่ ธอเดนิ จากไปแลว้ ฉนิ หลงิ ยก่ี ็ขมวดคว้ิ เอาไว ้ พลันลกุ ขน้ึ และเดนิ จ้ําอา้ วขน้ึ ขนั้ บน บนตกึ เยเ่ ชยี นจวิ่ กําลังน่ังอยบู่ นเกา้ อ้ี บนพน้ื มแี ตเ่ ศษ เครอ่ื งปัน้ ดนิ เผาแตกแหลกละเอยี ดเกลอื่ นไปทว่ั ตอนทเี่ หน็ เขาเดนิ เขา้ มานัน้ เธอเบะปาก “ฉันจะไมย่ อมแพห้ รอก” ชายหนุ่มจอ้ งมองเธออยเู่ งยี บๆ จากนัน้ กถ็ อนหายใจออกมา ทงั้ เดนิ ไปหยบิ ไมก้ วาดขน้ึ มากวาดทพี่ นื้ พรอ้ มทงั้ พดู งมึ งําในลําคอ “ตา สามกบั ซสู อ่ื เยวเ่ ขามวี าสนาตอ่ กนั ” “ถา้ ไมม่ วี าสนา ตอนนกี้ ค็ งไมไ่ ดเ้ ป็ นสามภี รรยากนั แลว้ ” “บนโลกใบนมี้ ผี ชู ้ ายอยอู่ กี มากมายนัก…” “แตฉ่ ันจะเอาฉนิ โมห่ าน!” คําพดู ของเธอพดู ยังไมท่ นั จบ กถ็ กู เยเ่ ชยี นจว่ิ พดู ตดั บทเสยี งหว้ น “กอ่ นหนา้ นคี้ ณุ เคยพดู กบั ฉัน คณุ พดู วา่ ฉนิ โมห่ านเป็ นนอ้ งชายของ คณุ คณุ พดู วา่ อะไรเขาก็ฟังทงั้ นัน้ ” “และคณุ ก็เคยพดู กบั ฉันอกี วา่ ขอแคฉ่ ันชอบเขา คณุ ก็จะชว่ ยฉันน!ี่ ”

“แลว้ ตอนนค้ี ณุ ละ่ ทําอะไรอยู่? มาเกลยี้ กลอ่ มใหฉ้ ันยอมปลอ่ ยไปงนั้ เหรอ? แลว้ ทําไมตอนแรก ไมใ่ ชว่ า่ คณุ หรอกเหรอทใ่ี หฉ้ ันไป แตง่ งานกบั ฉนิ โมห่ าน?” “เพราะวา่ คําพดู ของคณุ ในประโยคนัน้ มนั ทําใหฉ้ ันพยายามตงั้ มากมาย ตอนนค้ี วามสําเร็จอยตู่ รงหนา้ แต่ คณุ กลบั ใหฉ้ ันทง้ิ มันไป ซะนี่?” หลังจากพดู เสร็จ เธอก็กระโดดลงมาจากเกา้ อี้ “เรอ่ื งมาถงึ ขนั้ นแ้ี ลว้ ฉันไมม่ ที างถอยหนอี กี แลว้ ” “เลอื กมาวา่ จะชว่ ยฉันตอ่ ” “หรอื คณุ ฆา่ ฉันทงิ้ ซะ!” ตอนทห่ี ญงิ สาวกระโดดลงจากเกา้ อนี้ ัน้ จนทําใหเ้ ทา้ เปลา่ เกอื บจะ เหยยี บเศษกระเบอ้ื งแตกทอ่ี ยบู่ นพนื้ อยรู่ อมรอ่ แลว้ ฉนิ หลงิ ยด่ี งึ เธอเขา้ มากอดอยา่ งมอื ไว “ระวงั หน่อย” “ปลอ่ ยฉันนะ” เยเ่ ชยี นจว่ิ ขมวดควิ้ เขา้ หากนั พรอ้ มทงั้ พดู อยา่ งเย็นชาใส่

แตฉ่ นิ หลงิ ยย่ี งั คงใชท้ ว่ งทา่ ปราบพยศกอดเธออยา่ งสดุ กําลัง จากนัน้ กว็ างตวั เธอลงบนเตยี ง “กอ่ นทฉี่ ันจะเก็บกวาดใหเ้ รยี บรอ้ ย อยา่ ขยับ” “โอ”้ เยเ่ ชยี นจวิ่ กําลังจอ้ งมองเขาทก่ี ําลงั หวั หมนุ อยกู่ บั การเกบ็ กวาด พลนั ดา้ นหนา้ ปรากฏใหเ้ หน็ ถงึ ใบหนา้ ของฉนิ โมห่ านขน้ึ มาทนั ที ถา้ … ถา้ ฉนิ โมห่ านปฏบิ ตั ดิ กี บั เธอเฉกเชน่ ฉนิ หลงิ ย่ี ก็คงดี… …… เชา้ วนั รงุ่ ขน้ึ ตอนทซ่ี สู อื เยวต่ น่ื ขนึ้ มานัน้ ก็มคี นโทรศพั ทเ์ ขา้ มาตงั้ มากมายแลว้ มที งั้ คนทเี่ ธอสนทิ สนม ไมส่ นทิ สนม ขอแคร่ จู ้ ักเธอ ตา่ งก็สง่ ขอ้ ความแสดงความยนิ ดมี าหาเธอกนั ทงั้ นัน้ “ไมค่ ดิ เลยวา่ ทา่ นชายจะเป็ นสามขี องคณุ ! ชา่ งมคี วามสขุ จรงิ ๆ! ” “สอื เยว่ ตอ่ ไปมเี วลาขอเลยี้ งขา้ วคณุ สกั มอื สิ ทางทดี่ ที ส่ี ดุ เอาสามี ของคณุ มาดว้ ย อาจจะรว่ มมอื กนั ทางในธรุ กจิ ได ”้

“สอื เยว่ สามขี องคณุ ชา่ งสดุ ยอดไปเลย!” “สอื เยว…่ .” การทต่ี อ้ งเผชญิ หนา้ กบั ขอ้ ความทร่ี ะเบดิ ลงตงั้ มากมายกา่ ยกอง เชน่ น้ี ซสู อื เยวไ่ ดแ้ ตเ่ อามอื ขน้ึ มาปิดหนา้ ตนเองอยา่ งเบอื่ หน่าย นแ่ี หละทเ่ี ป็ นหนงึ่ ในเหตผุ ลทว่ี า่ ทําไมเธอถงึ ไมย่ นิ ยอมทจี่ ะเปิดเผย ความสมั พันธร์ ะหวา่ งเธอกบั ฉนิ โมห่ านมาตลอด สถานะของฉนิ โมห่ านชา่ งโดดเดน่ ชา่ งเป็ นทจี่ บั ตาเหลอื เกนิ สว่ นเธอ ก็แสนธรรมดาเหลอื เกนิ การเปิดเผยความสมั พนั ธอ์ ยา่ งเปิดทางการ สดุ ทา้ ยแลว้ ผลลัพธท์ ่ี ไดม้ าก็ยอ่ มตอ้ งเป็ นเชน่ นี้ แตว่ า่ …. เธอหวั เราะอยา่ งขมขน่ื แมว้ า่ เธอไมช่ นื่ ชอบกบั ความรสู ้ กึ เชน่ นี้ แตว่ า่ เธอกไ็ มส่ ามารถเหน็ แก่ ตวั เกนิ ไปได ้ ฉนิ โมห่ านอยากจะเปิดเผย งนั้ กเ็ ปิดเผยไปเลยสิ

แมว้ า่ จะอยดู่ ว้ ยกนั ไมน่ านนัก แตว่ า่ เขากท็ ําเพอ่ื เธอมากมายจรงิ ๆ เธอไมม่ เี หตผุ ลอะไรทตี่ อ้ งปฏเิ สธเขาเลย อกี อยา่ ง เรอ่ื งก็ถกู เปิดเผยแลว้ การทเ่ี ธอปฏเิ สธก็ไมม่ ปี ระโยชน์ อะไร เมอ่ื คดิ ถงึ ตรงนี้ ซสู อื เยวไ่ ดแ้ ตถ่ อนหายใจอยา่ งเบอ่ื หน่าย เธอตอบขอ้ ความของคนเหลา่ นัน้ ทสี่ ง่ ขอ้ ความมาหาเธอ ดว้ ยความ จรงิ จงั ไมว่ า่ จะสนทิ หรอื ไมส่ นทิ ก็ตาม รอจนทเี่ ธอตอบขอ้ ความพวกนเ้ี สร็จแลว้ ก็เป็ นชว่ งทานขา้ วกลางวนั พอดี ดา้ นนอกซงิ เฉนิ กําลงั เรม่ิ เคาะประตหู อ้ ง “หมา่ ม๊ ี กนิ ขา้ วแลว้ นะ!” “หมา่ ม๊คี งไมไ่ ดเ้ หนอ่ื ยจนถงึ ขนั้ ลงไปกนิ ขา้ วไมไ่ หวใชไ่ หม ?” “หมา่ ม๊ ี หรอื วา่ ผมใหป้ ้าจางยกขน้ึ มาเสริ ฟ์ ใหห้ มา่ ม๊กี นิ บนนเ้ี ลย ?” “ถงึ แมว้ า่ ผมจะรสู ้ กึ วา่ วธิ นี เี้ ป็ นวธิ กี ารทดี่ ี แตว่ า่ ผมรสู ้ กึ วา่ หมา่ ม๊จี ะทน รับสภาพไมไ่ หว จะอายหนา้ แดงนะสิ”

“ถา้ หมา่ ม๊ไี มย่ อมออกมา ผมจะไปหาป้าจาง…” “ฉันจะออกไปเดย๋ี วน!้ี ” ซสู อื เยวท่ อี่ ยดู่ า้ นในกําลงั พดู ตดั บทกบั ซงิ เฉนิ ทอ่ี ยดู่ า้ นนอกประตู “ตอนนห้ี มา่ ม๊กี ําลังเปลย่ี นเสอื้ ผา้ อยเู่ พอื่ จะลงไปกนิ ขา้ วขา้ งลา่ ง! ” ถา้ ไมเ่ อาหรอกกบั การทใี่ หป้ ้าจางยกอาหารขนึ้ ไปเสริ ฟ์ เพอ่ื ใหเ้ ธอ กนิ อยดู่ า้ นบน! เมอื่ วานนฉ้ี นิ โมห่ านประกาศศกั ดาในการสรู ้ บซะยง่ิ ใหญข่ นาดนัน้ ป้า จางกเ็ ป็ นผใู ้ หญแ่ ลว้ แลว้ จะไมร่ ไู ้ ดอ้ ยา่ งไรวา่ เมอื่ คนื เกดิ อะไรขนึ้ ? ถา้ ซงิ เฉนิ ใหป้ ้าจางเอาอาหารขนึ้ ไปเสริ ฟ์ ใหเ้ ธอกนิ ถงึ บนหอ้ ง เชน่ นัน้ เธอก็ตอ้ งอายจนหนักมากนะส!ิ ซงิ เฉนิ ทอี่ ยดู่ า้ นนอกหวั เราะอยา่ งเต็มท่ี “งนั้ หมา่ ม๊กี เ็ ร็วๆ หน่อยส!ิ ” “พวกเรารออยชู่ นั้ ลา่ งนะ!” พดู จบ เจา้ เด็กนอ้ ยกก็ า้ วยาวดว้ ยสรรี ะขาสนั้ ๆ วงิ่ ตกึ ตกั ลงไปชนั้ ลา่ ง ทนั ที ซสู อื เยวไ่ ดแ้ ตถ่ อนหายใจอยา่ งเบอ่ื หน่าย และคดิ วา่ ตอ้ งการจะวาง โทรศพั ทใ์ นมอื ลง พลนั มขี อ้ ความหนง่ึ เดง้ ขน้ึ มา

เยเ่ ชยี นจว่ิ เป็ นคนสง่ มา “ซสู อื เยว่ เราคยุ กนั หน่อย?” “ฉันไมร่ วู ้ า่ แกจะสนใจฉันไหม แตว่ า่ สงิ่ ทฉ่ี ันจะคยุ กบั แกก็คอื เป็ น เรอื่ งของแมข่ องซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ แกไมส่ นใจบา้ งเลยเหรอ?” ตอนทซี่ สู อื เยวเ่ ตรยี มจะวางโทรศพั ทใ์ นมอื ลงกเ็ รมิ่ คา้ งเตง่ิ เล็กนอ้ ย เรอื่ งของแมข่ องซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ … เธอเองกอ็ ยากรมู ้ ากเหมอื นกนั ผหู ้ ญงิ คนนัน้ ซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ รเู ้ รอื่ งไมม่ าก ฉนิ โมห่ านนอ้ ยครัง้ นัก ทจี่ ะเอย่ เรอื่ งนขี้ นึ้ มากบั เธอ แตว่ า่ เธอไมร่ วู ้ า่ ทแ่ี ทเ้ ยเ่ ชยี นจวิ่ ก็รเู ้ รอ่ื งเกยี่ วกบั ผหู ้ ญงิ คนนัน้ ดว้ ย เธอลังเลอยนู่ านพอควร ในทส่ี ดุ ก็สดู ลมหายใจเขา้ เฮอื กใหญ่ และ ตอบขอ้ ความกลบั ไปจากโทรศพั ท์ “แกอยากจะพดู อะไร?” ซสู อื เยวต่ อบกลบั ไปแลว้ เยเ่ ชยี นจว่ิ ทอี่ ยปู่ ลายสายเหมอื นวา่ จะได ้ ใจมาก “ในทส่ี ดุ แกก็อยากรอู ้ ยากเห็นเรอื่ งของผหู ้ ญงิ คนนัน้ ” “ฉันจะสง่ ทอ่ี ยใู่ ห ้ ตอนนแ้ี กมาไดไ้ หมละ่ ?”

ซสู อื เยวก่ ระตกุ มมุ ปาก “มเี รอื่ งก็พดู ตรงๆ กนั ตรงนอี้ อกมาเลย” “ฉันไมไ่ ดม้ คี วามสนใจทจ่ี ะเจอหนา้ กบั แก” คราวทแี่ ลว้ ตอนทเี่ ธอกบั เยเ่ ชยี นจว่ิ เจอหนา้ กนั บรเิ วณดา้ นนอกของ ตระกลู ฉนิ ก็คอื คนื วนั ทลี่ วั่ เยยี นเกดิ เรอื่ งขนึ้ ถงึ แมว้ า่ จะไมม่ หี ลกั ฐานทแ่ี น่ชดั แตซ่ สู อื เยวก่ ร็ แู ้ จง้ วา่ การทซี่ โู มม่ ี เจตนารา้ ยตอ่ เธอในคนื วนั นัน้ ทงั้ หมดก็เป็ นเพราะวา่ เยเ่ ชยี นจวิ่ “ฮา่ ๆ ชา่ งสงู สง่ เสยี จรงิ เลย” ขอ้ ความของเยเ่ ชยี นจวิ่ ทอ่ี ยปู่ ลายสายตอบกลับมาอยา่ งรวดเร็ว “ฉนิ โมห่ านประกาศความสมั พนั ธข์ องพวกแกสองคนลงในโทรทศั น์ เพอ่ื ใหท้ กุ คนรับทราบ มันยงิ่ ทําใหแ้ กพองขนขนึ้ ใชไ่ หม ?” “หรอื วา่ แกรสู ้ กึ วา่ แกเป็ นทมี่ คี วามสขุ ทส่ี ดุ บนโลกใบน้ี ก็เลย ภาคภมู ใิ จทส่ี ดุ เลย?” “แตว่ า่ ซสู อื เยว่ แกคดิ วา่ ฉนิ โมห่ านชอบคนอยา่ งแกจรงิ ๆ เหรอ ?” “คนทฉ่ี นิ โมห่ านชอบ ยอ่ มตอ้ งเป็ นแมข่ องซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ ตลอดไป” “ตวั แกกแ็ คต่ วั แทนเทา่ นัน้ เอง แกจะหยงิ่ จองหองอะไรนักหนากนั ! ”

เมอ่ื เห็นตวั อกั ษรทอ่ี ยใู่ นโทรศพั ทแ์ ลว้ มอื ของซสู อื เยวท่ ถี่ อื โทรศพั ทอ์ ยเู่ รม่ิ คา้ งเตง่ิ เล็กนอ้ ย เธอขมวดคว้ิ และลังเลอยนู่ าน และอดทนตอ่ ไมไ่ หวจนตอบกลบั ไป “แกพดู มั่วอะไรของแกอยู่?” ฉนิ โมห่ านเคยพดู กบั เธอ แมข่ องซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ มันเป็ นเรอื่ งไม่ คาดคดิ เขายังเคยพดู วา่ เขาไมไ่ ดม้ คี วามรสู ้ กึ ใดๆ กบั เธอเลย “ฉันไมไ่ ดพ้ ดู มัว่ หรอื วา่ แกจะไมม่ าดใู หเ้ ห็นกบั ตาเหรอ ?” “ทฉ่ี นิ โมห่ านชอบแก ก็เพราะวา่ แกเคยทอ้ งลกู ใหเ้ ขา สว่ นในใจ ของเขานัน้ ยังคงรสู ้ กึ ผดิ กบั แมข่ องซงิ หยนุ และซงิ เฉนิ มาโดยตลอด ” “แกคดิ วา่ แกมคี วามสขุ แลว้ จรงิ ๆ เหรอ?” ตอนท่ี 154 ไมช่ า้ เร็วยงั ไงก็จะใหค้ ณุ เป็ นหมา่ มข๊ี องเธอ เมอ่ื เห็นเนอ้ื หาทอ่ี ยใู่ นโทรศพั ทแ์ ลว้ ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ เอาไวแ้ น่น เธอรวู ้ า่ เยเ่ ชยี นจว่ิ จงใจพดู คําพดู เหลา่ นอี้ อกมา เพอื่ ตอ้ งการทจ่ี ะ กระแทกแดกดนั เธอ

มอื ก็หยบิ โทรศพั ทข์ นึ้ มา หลายครงั้ นักทอ่ี ยากจะตอกกลับอะไรไป บา้ ง จนพมิ พข์ อ้ ความลงไปแลว้ และก็ลบทง้ิ ไปแลว้ หลายครงั้ สดุ ทา้ ยแลว้ เธอกค็ น้ พบวา่ ตอนนรี้ าวกบั วา่ เธอไมม่ หี ลกั ฐานและไมม่ ี คณุ สมบตั พิ อทจ่ี ะโตต้ อบเธอไดเ้ ลย เพราะในสงิ่ ทเ่ี ยเ่ ชยี นจวิ่ พดู ออกมานัน้ มนั เป็ นความจรงิ ทงั้ หมด ฉนิ โมห่ านรสู ้ กึ ละอายใจกบั แมข่ องซงิ หยนุ และซงิ เฉนิ จรงิ ๆ และ อยากจะชดใชค้ นื ตงั้ หลายครัง้ ดงั นัน้ … เธอเป็ นแคต่ วั แทนจรงิ ๆ ใชไ่ หม? ซสู อื เยวส่ า่ ยหนา้ ไปมา เธอไมเ่ ชอ่ื “หมา่ ม๊!ี ” เวลานเ้ี อง ดา้ นหนา้ ประตเู รมิ่ มเี สยี งเคาะประตดู งั ขน้ึ อกี ครัง้ หนงึ่ “กนิ ขา้ วไดแ้ ลว้ นะ!” “แดด๊ ดพ้ี ดู วา่ ถา้ หมา่ ม๊ไี มล่ งไป พวกเราก็ไมส่ ามารถกนิ ขา้ วกอ่ นได ”้ “เพอื่ ปากทอ้ งของลกู ชายสดุ ทรี่ กั ทงั้ สองคน หมา่ ม๊รี บี ลงไปกนิ ขา้ ว เร็วเขา้ !”

เสยี งเดก็ นอ้ ยดงั ชดั เจนอยดู่ า้ นนอก จนทําใหอ้ ารมณ์ของซสู อื เยว่ คอ่ ยๆ กลับมาดขี น้ึ เรอื่ ยๆ เธอขมวดควิ้ เอาไว ้ พรอ้ มทงั้ เอาขอ้ ความของเยเ่ ชยี นจว่ิ ทงั้ หมด ลบทง้ิ ไป ทําไมตอ้ งไปสนใจทผ่ี หู ้ ญงิ พรรคน์ พี้ ดู อะไรออกมาดว้ ย ? เป้าหมายทแ่ี ทจ้ รงิ ของเธอ ก็คอื อยากเห็นเธอกบั ฉนิ โมห่ านขดั เคอื ง กนั และเลกิ กนั มาตลอดไมใ่ ชเ่ หรอ? เธอไมเ่ ลน่ ตามเกมของนางทวี่ างไวห้ รอก หญงิ สาวเกบ็ โทรศพั ทม์ อื ถอื ทนั ที จากนัน้ กล็ กุ ขน้ึ ยนื และเปิดประตู ดา้ นนอก ซงิ เฉนิ ลบู ทอ้ งอยา่ งโอเวอรท์ นั ที “หมา่ ม๊ ี ในทส่ี ดุ หมา่ ม๊กี ็ ออกมาแลว้ !” “ถา้ หมา่ ม๊ไี มย่ อมออกมา ลกู ชายสดุ ทรี่ ักของหมา่ ม๊กี ็จะหวิ จนไสแ้ หง้ ตายไปแลว้ !” เมอ่ื เหน็ ทา่ ทางกระหยมิ่ ยมิ้ ยอ่ งเขา้ เจา้ เดก็ แสบแลว้ ซสู อื เยวท่ เ่ี พงิ่ จะโดนเยเ่ ชยี นจว่ิ แขวะมาจนทําใหไ้ มส่ บอารมณพ์ ลนั มลายใหไ้ ป ทนั ที

เธอคกุ เขา่ ลงและอมุ ้ ซงิ เฉนิ เดนิ ลงไปชนั้ ลา่ ง “ปกตลิ กู กก็ นิ เยอะอยู่ แลว้ จะหวิ สกั มอ้ื หนง่ึ ก็คงไมต่ ายหรอก” ซงิ เฉนิ ยปู่ าก ทําหนา้ บน่ เป็ นหมกี นิ ผงึ้ ตอนทจ่ี อ้ งมองมายังซสู อื เยว่ “ดงั นัน้ หมา่ ม๊กี ็อยากจะทําใหผ้ มตายไปจรงิ ๆ เหรอ ” “ตามสภาพของรา่ งกายแลว้ ถา้ ลกู จะหวิ จนตายความจรงิ มนั กย็ าก มากเลยแหละ” บนโตะ๊ อาหาร ซงิ หยนุ ในมอื กําลังนั่งอา่ นหนังสอื 《กายวภิ าคศาสตร์ ของมนุษย์ 》และเอย่ ปากพดู ไปดว้ ย “ถา้ อยากจะตายจรงิ ๆ ก็ตอ้ ง จัดการกบั ไขมนั ทอ่ี ยบู่ นตวั ของนายซะกอ่ น” ซงิ เฉนิ “…..” “นพ่ี นี่ ายกําลงั พดู วา่ ฉันอว้ นอยนู่ ะ!” “ฉันก็แคพ่ ดู ไปตามเนอ้ื ผา้ เทา่ นัน้ เอง” “ใช่ พซ่ี งิ หยนุ เขาพดู ไปตามความจรงิ !” ซงิ กวงนอ้ ยทน่ี ่ังมัดผมทรงหางมา้ ทน่ี ั่งอยขู่ า้ งๆ รบี พดู ตอบทนั ที “พ่ี ซงิ เฉนิ ตอ่ ไปพตี่ อ้ งกนิ ใหน้ อ้ ยลงหน่อย แบบนกี้ จ็ ะไดห้ วิ ตายงา่ ย ขนึ้ !”

ซงิ เฉนิ “…” เขารสู ้ กึ วา่ ตนเองถกู หมายหวั เขา้ ซะแลว้ เจา้ เดก็ นอ้ ยเลยเบะปากดว้ ยความหงดุ หงดิ ใจ “ฉันก็แคพ่ ดู ลอ้ เลน่ กบั หมา่ ม๊เี ทา่ นัน้ เอง” ซงิ หยนุ เงยหนา้ จอ้ งมองเขาตามปกติ “ฉันก็แคล่ อ้ เลน่ กบั นายเทา่ นัน้ เอง” ซงิ กวงยน่ื มอื เล็กๆ ออกมา และทําทา่ ยกมอื ขนึ้ “ฉันก็ดว้ ยคะ่ !” ซงิ เฉนิ “…” กไ็ ด ้ เขาโดนหมายหวั จรงิ ๆ แลว้ เด็กนอ้ ยลงมาจากออ้ มอกของซสู อื เยวอ่ ยา่ งอดึ อดั จากนัน้ กป็ ีนขน้ึ ไปยังทนี่ ั่งบนเกา้ อข้ี องเขาเอง จากนัน้ ก็เรมิ่ ลงมอื กนิ อยา่ งหนา้ มยุ่ “เพอ่ื จะไดไ้ มห่ วิ ตาย ฉันกต็ อ้ งกนิ เยอะๆ หน่อย! ” เมอ่ื เหน็ ทา่ ทางลกู ชายของตนเองทใี่ สซอ่ื ฉนิ โมห่ านไดแ้ ตถ่ อน หายใจเบาๆ ชว่ั ครู่ เขากเ็ งยหนา้ ขนึ้ และเหลอื บมองซสู อื เยว่ “นอนเต็มอมิ่ หรอื ยงั ?”

ซวู อื เยวพ่ ยกั หนา้ เล็กนอ้ ย “อมื ” ชายหนุ่มหวั เราะเสยี งตํา่ “เมอื่ คนื คณุ เหนอ่ื ยขนาดนัน้ ผมยังคดิ วา่ คณุ จะนอนอกี สกั งบี ตอ่ ” “แครก่ แครก่ –!” ซงิ เฉนิ กระแอมออกมาเบาๆ “แดด๊ ดี้ เดก็ ๆ อยา่ งพวกเรายังนั่งอยทู่ ่ี โตะ๊ อยนู่ ะ” ฉนิ โมห่ านเหลอื บตามองเขา “ตอนนร้ี แู ้ ลว้ เหรอวา่ พวกนายยงั เป็ น เด็กอย?ู่ ” “เมอื่ คนื ตอนทท่ี ําวดิ โี อออกมาจากฉันกลนื ไมเ่ ขา้ คายไมอ่ อก ทําไม ไมเ่ ห็นรเู ้ ลยวา่ พวกนายเป็ นเด็กนอ้ ยกนั อยู่?” ซงิ เฉนิ กระแอมเล็กนอ้ ย พลนั เงยหนา้ สบตาซงิ หยนุ แตไ่ มพ่ ดู อะไร เมอ่ื ไดย้ นิ วา่ ฉนิ โมห่ านเอย่ เรอื่ งวดิ โี อเมอ่ื คนื นี้ ในทสี่ ดุ อารมณท์ อ่ี มึ ค รมึ ของซสู อื เยวก่ ็คลายเป็ นความสดใสขน้ึ มาแลว้ เธอหวั เราะเบาๆ ออกมา “ฉันรสู ้ กึ วา่ วดิ โี อน่ันมันยัง….น่าสนใจมาก” “รสู ้ กึ วา่ น่าสนใจ”

ฉนิ โมห่ านใชส้ ายตาไรซ้ ง่ึ ความหมายคนู่ ัน้ เหลอื บมองเธอเล็กนอ้ ย “เชน่ นัน้ ตอ่ ไปคณุ ก็ใชว้ ธิ นี ี้ สารภาพรกั กบั ผมเหรอ ?” ซสู อื เยว่ “….” เธอเลอื กตายไปเลยดกี วา่ หลังจากอาหารกลางวนั ผา่ นไปแลว้ ซสู อื เยวก่ ไ็ ดร้ ับโทรศพั ทจ์ ากผู ้ กํากบั เฉงิ ใหเ้ ธอไปทกี่ องถา่ ยทโี่ รงแรม มเี รอื่ งตอ้ งการจะเจอกบั เธอ “สอื เยว!่ ” เมอ่ื ถงึ โรงแรมแลว้ ซสู อื เยวเ่ พง่ิ จะลงจากรถ ผกู ้ ํากบั เฉงิ ก็ กระตอื รอื รน้ เขา้ มาตอ้ นรับทนั ที พลนั พาตวั เธอไปยังหอ้ งประชมุ ชนั้ สอง ผกู ้ ํากบั เฉงิ แสดงความยนิ ดกี บั ซสู อื เยวก่ อ่ น จากนัน้ กเ็ รมิ่ พดู ดว้ ย ถอ้ ยคําลกึ ซง้ึ และทรงพลงั “พวกเราซาบซง้ึ ไปกบั ความรสู ้ กึ ของคณุ กบั ทา่ นชายฉนิ ดงั นัน้ พวกเราเลยตดั สนิ ใจแลว้ วา่ ฉากจบู ในละคร เรอ่ื งนจี้ ะมกี ารปรบั เล็กนอ้ ย…” ซสู อื เยวแ่ ววตาแพรวพราว ฉากจบู ในละครจะมกี ารปรบั เหรอ?

หรอื วา่ จะตดั ฉากจบู ใหน้ อ้ ยลง? แมว้ า่ เมอื่ วานทฉี่ นิ โมห่ านประกาศออกมาก็พดู อยา่ งชดั เจนแลว้ ไม่ หวงั ใหเ้ ห็นวา่ เธอกบั ผชู ้ ายคนอน่ื จบู กนั “พวกเราตดั สนิ ใจแลว้ –” ผกู ้ ํากบั เฉงิ ราวกบั ตอ้ งการจะประกาศราชโองการอยเู่ ชน่ นัน้ พรอ้ ม ทงั้ กระแอมเสยี งออกมาอยา่ งชดั เจน “พวกเราตดั สนิ ใจจะเพม่ิ ฉาก จบู จากเดมิ ใหเ้ ป็ นสามเทา่ ” ซสู อื เยว่ “!!!” “ทําไมละ่ ?” “คณุ เพง่ิ จะประกาศความสมั พนั ธก์ บั คณุ ฉนิ โมห่ าน แถมคนใน อนิ เทอรเ์ น็ตตา่ งพดู เป็ นเสยี งเดยี วกนั วา่ พวกคณุ เขา้ กนั ไดด้ ี ” ผกู ้ ํากบั เฉงิ ตน่ื เตน้ เป็ นอยา่ งมาก “เวลานเ้ี อง พวกเราเลยจะเพมิ่ ฉาก จบู ให ้ คณุ กส็ ามารถแสดงความรักอนั หวานซงึ้ กบั ทา่ นชายฉนิ ได ้ อยา่ งเปิดเผย!” “ถงึ ตอนนัน้ พวกเราก็ใชก้ ลอ้ งหลายตวั ถา่ ยตอนทพ่ี วกคณุ จบู กนั อยา่ งดดู ดมื่ ออกมา จากนัน้ กต็ ดั แลว้ เอาไปลงในอนิ เทอรเ์ น็ต ตอ้ ง

เป็ นหวั ขอ้ ทเี่ รยี กเสยี งฮอื ฮาไดอ้ ยา่ งแน่นอน แบบน้ี คา่ โฆษณาของ กองถา่ ยเราก็ประหยัดไปไดแ้ ลว้ !” “อกี อยา่ งหนงึ่ คณุ กบั ทา่ นชายฉนิ รกั ใครก่ นั อกี อยา่ งหนงึ่ คนในโลก อนิ เทอรเ์ น็ตก็สขุ ใจเต็มอมิ่ ไปดว้ ย หนังของเราก็จะมชี อ่ื เสยี งโดง่ ดงั ” “ยงิ ปืนนัดเดยี วไดน้ กสองตวั นะ สอื เยว!่ ” เขาพน่ นํ้าลายออกมาจนพงุ่ ไปทว่ั “เอาแบบนแ้ี หละ!” “เดย๋ี วคะ่ !” กอ่ นหนา้ ทผ่ี กู ้ ํากบั เฉงิ ลกุ ขนึ้ ยนื และพรอ้ มจะเดนิ จากไปนัน้ ซสู อื เยว่ กข็ มวดคว้ิ เรยี กเขาเอาไวก้ อ่ น “ฉันไมเ่ หน็ ดว้ ยคะ่ ” “ฉันไมเ่ หน็ ดว้ ยกบั การเพม่ิ บทจบู และยง่ิ ไมเ่ หน็ ดว้ ยกบั การทดี่ งึ ความสมั พนั ธร์ ะหวา่ งฉันกบั ฉนิ โมห่ านเขา้ ไปพวั พันดว้ ย ” “ภาพยนตร《์ ความทรงจําทข่ี าดหาย》เป็ นภาพยนตรท์ ด่ี เี รอื่ งหนง่ึ ไมจ่ ําเป็ นตอ้ งใชว้ ธิ กี ารนเ้ี พอ่ื โฆษณาและเรยี กจดุ ขาย ” “สามขี องฉันเขาเป็ นนักธรุ กจิ หลงิ เป่ ยเชยี นไมใ่ ชด่ ารานักแสดง ไม่ จําเป็ นตอ้ งเลน่ ไปตามบทละคร ดงั นัน้ ฉันขอปฏเิ สธคะ่ ”

“ฉันไมเ่ พยี งแตจ่ ะขอปฏเิ สธบทจบู ทเี่ พมิ่ มากขน้ึ ฉันยังจะขอใหต้ ดั บทจบู ใหล้ ดนอ้ ยลงไปอกี ” ซสู อื เยวห่ ลับตาลง “ดา้ นหนงึ่ ก็เพอื่ ลดการเปิดเผยของสามฉี ัน” “อกี เรอ่ื งกค็ อื เพอื่ ทําใหเ้ ขาสบายใจ” กระทงั่ ฉนิ โมห่ านไดป้ ่ าวประกาศแสดงความรสู ้ กึ วา่ ไมย่ นิ ยอมใหเ้ ธอ ไปปจบู กบั ชายหนุ่มคนอนื่ แลว้ เชน่ นัน้ เธอกจ็ ะไมจ่ บู เขาทําเพอื่ เธอ ขนาดงานประกาศขา่ วแบบนัน้ ยังเปิดขนึ้ มาแลว้ เธอ ตอ้ งคา้ นกบั ผกู ้ ํากบั เพอ่ื เขา ใหถ้ า่ ยฉากจบู นอ้ ยลง เธอรสู ้ กึ นเ่ี ป็ น เรอื่ งทสี่ มควรทําเป็ นอยา่ งยงิ่ เขาไมส่ มควรจะเป็ นกระดานใหเ้ ธอเหยยี บยํา่ ขนึ้ ไป รอยยม้ิ ทป่ี รากฏอยบู่ นสหี นา้ ของผกู ้ ํากบั เฉงิ พลนั มลายหายไปทนั ที เขาขมวดคว้ิ จอ้ งมองซสู อื เยว่ “นค่ี ณุ โงไ่ ปหรอื เปลา่ เนยี่ ?” “โอกาสทแ่ี สนดขี นาดน้ี…” “เธอไมอ่ ยากจะจบู กต็ ดั ทง้ิ ไปสิ” ทนั ใดนัน้ กม็ เี สยี งทมุ ้ ตํา่ ของชายหนุ่มแทรกขน้ึ มา

ผกู ้ ํากบั เฉงิ ผงะชว่ั ครู่ และรบี หนั ศรี ษะกลับไป หนา้ ประตทู างเขา้ หอ้ งโถง จหี้ นานเฟิงยนื กอดอกพงิ บานประตู แวว ตาเรยี บเฉย “ผมเคารพในการตดั สนิ ใจของสอื เยว่” ผกู ้ ํากบั เฉงิ ผงะทนั ที จากนัน้ ก็มองซเู ยวแ่ ละจห้ี นานเฟิงสลบั กนั ไป มา สดุ ทา้ ยไดแ้ ตถ่ อนหายใจ “ไดไ้ ด ้ ฟังพวกคณุ สองคนกแ็ ลว้ กนั !” ถา้ ซสู อื เยวย่ งั ยนื กราน เขาสามารถพดู เกลย้ี กลอ่ มเธอได ้ แตถ่ า้ จห้ี นานเฟิงกย็ ังยนื กรานคําเดมิ … เขาไมม่ คี วามเชอื่ มั่นทจี่ ะ พดู เกลย้ี กลอ่ มพระนางตวั หลกั ทงั้ สองคนได ้ ถา้ พวกเขาเกดิ ไมย่ อมถา่ ยกนั ขนึ้ มา หนังเรอ่ื งนเ้ี ขายังจะถา่ ยตอ่ ได ้ ไหมละ่ ? แมว้ า่ ตอบตกลงกนั แลว้ ผกู ้ ํากบั เฉงิ ไดแ้ ตไ่ มร่ สู ้ กึ ยนิ ดอี ยเู่ ตม็ อก “ขนาดโอกาสลอยมายงั ไมค่ วา้ เอาไว ้ ซสู อื เยว่ ฉันอยากจะเห็นจรงิ ๆ วา่ ตอ่ ไปคณุ จะโดง่ ดงั ขนึ้ มาไดไ้ หม!” เมอื่ ทง้ิ คําพดู เหน็บแนมเอาไวใ้ หผ้ กู ้ ํากบั เฉงิ กห็ นั ตวั เดนิ ออกไป “ขอบใจนะ”

หลังจากทผ่ี กู ้ ํากบั เฉงิ เดนิ ออกไปแลว้ ซสู อื เยวก่ ส็ ดู ลมหายใจเขา้ ปอดลกึ และพดู ขอบคณุ จห้ี นานเฟิง “ไมต่ อ้ งขอบอกขอบใจหรอก” จห้ี นานเฟิงเดนิ เขา้ มา และนั่งลงดา้ นขา้ งซสู อื เยวอ่ ยา่ งเหนอ่ื ยลา้ แต่ คงความสงา่ งามเอาไว ้ “ทผี่ มทําแบบน้ี ไมใ่ ชเ่ พราะวา่ คณุ เพอื่ ผม เองดว้ ย” ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ มองเขา อยา่ งไมเ่ ขา้ ใจ จห้ี นานเฟิงเงยหนา้ ขนึ้ แววตาไรซ้ ง่ึ ความหมายคนู่ ัน้ จับจอ้ งบน ใบหนา้ ของซสู อื เยว่ “ผมไดร้ บั ปากกบั ซงิ กวงเอาไว ้ ไมช่ า้ เร็วตอ้ งให ้ คณุ มาเป็ นหมา่ ม๊ขี องเธอ” “ฉันไมอ่ ยากเหน็ พวกคณุ จบู กนั ไปมาตรงหนา้ ฉัน ” ซสู อื เยว่ “…” ตอนที่ 155 วางไวบ้ นตําแหนง่ ทส่ี าํ คญั ทส่ี ดุ “เจา้ ชายแหง่ วงการบนั เทงิ จนี้ ค่ี ณุ พดู ตลกไปแลว้ ”

ซสู อื เยวก่ ระแอมออกมาอยง่ เขนิ อาย “คณุ เป็ นคนทยี่ อดเยย่ี มคน หนงึ่ ผหู ้ ญงิ ทอี่ ยากจะแตง่ งานกบั คณุ มาจากทวั่ ทกุ สารทศิ มากมาย กา่ ยกอง…” “แตผ่ มกลับถกู ใจอาหารอนั เลศิ รสบนโตะ๊ ของคนอนื่ ซะนี่ ” จห้ี นานเฟิงกระตกุ รอยยม้ิ อยา่ งเรยี บเฉย “ผมเชอ่ื วา่ สกั วนั หนง่ึ ผม สามารถเอาอาหารรวมถงึ จานดงึ กลับมาได”้ พดู จบ เขากเ็ ดนิ กา้ วเทา้ ออกจากประตไู ปอยา่ งสงา่ งาม ตอนทเ่ี ดนิ ใกลข้ า้ งกายซสู อื เยว่ เหมอื นวา่ เขาคดิ อะไรออกมา จากนัน้ ก็มองเธอ “ผมจําไดผ้ มเคยพดู กบั คณุ เรอ่ื งของวา่ ทภี่ รรยา ของผม” ซสู อื เยวพ่ ยักหนา้ ทนั ที “ใชค่ ะ่ ใช่ เคยพดู อยู่” “เจา้ ชายแหง่ วงการบนั เทงิ จ้ี คณุ ยังมวี า่ ทภี่ รรยา…” “ผมวางแผนไวว้ า่ รอใหถ้ า่ ยหนังเรอื่ งนเี้ สร็จกอ่ น กจ็ ะกลับไปยกเลกิ การหมนั้ หมายซะ” ตอนทพ่ี ดู ออกมา เขาก็ยกมอื ขนึ้ มาตบไหลซ่ สู อื เยว่ “เยวเ่ ออ๋ ร์ รอผม นะ”

ซสู อื เยว่ “….” เธอจอ้ งมองแผน่ หลงั ของชายหนุ่มดว้ ยความรสู ้ กึ สบั สนเกดิ ขน้ึ ในใจ อยา่ งตกตะลงึ ถา้ เธอไมไ่ ดเ้ จอกบั ฉนิ โมห่ าน บางทเี ธออาจจะหนา้ แดงหวั ใจเตน้ ถี่ เพราะคําพดู ของจหี้ นานเฟิงกไ็ ด ้ แตว่ า่ เธอเป็ นภรรยาของฉนิ โมห่ านไปแลว้ นะสิ คําพดู ของเขา มันยง่ิ ทําใหเ้ ธอเบอ่ื หน่ายมาก เธอถอยนหายใจ จากนัน้ ก็ลกุ ขนึ้ ยนื และคดิ จะกลับไปทหี่ อ้ งของ ตนเอง เมอ่ื ขน้ึ ลฟิ ตแ์ ละเดนิ ออกจากลฟิ ตแ์ ลว้ เธอกเ็ ห็นหยางชงิ โยวที่ กําลังโทรศพั ทอ์ ยพู่ อดี “แกจะไปหานางทส่ี สุ านไหม?” “ออื ฉันก็เกอื บลมื ไปเสยี สนทิ วา่ วนั นเี้ ป็ นวนั เกดิ ของเธอ ยงั ดที วี่ า่ ทา่ นชายฉนิ ความจําด.ี .” เธอพดู ไปดว้ ยและโทรศพั ทไ์ ปดว้ ย “แกจะไปพรอ้ มกบั ทา่ นชายฉนิ ..”

ยงั ไมท่ นั พดู จบ เธอกเ็ ห็นซสู อื เยว่ หยางชงิ โยวเงยี บปากทนั ที จากนัน้ กว็ างโทรศพั ท์ พรอ้ มทงั้ ยม้ิ และ ทกั ทายซสู อื เยวอ่ ยา่ งออ่ นโยน “ฉันยังนกึ วา่ แกจะไมก่ ลับมาพักท่ี โรงแรมแลว้ นะเนยี่ ” “ทา่ นชายฉนิ ชา่ งดกี บั แกจรงิ ๆ เลย” ซสู อื เยวพ่ ยกั หนา้ เล็กนอ้ ย “เขาดกี บั ฉันมากจรงิ ๆ” เธอทงั้ พดู ไป พรอ้ มทงั้ กวาดตามองโทรศพั ทข์ องหยางชงิ โยวอยา่ ง เย็นชา โทรศพั ทท์ อี่ ยใู่ นมอื ของเธอ หนา้ จอยงั ปรากฏกําลังสนทนาอยู่ แต่ คนทอี่ ยใู่ นโทรศพั ท์ เป็ นเยเ่ ชยี นจว่ิ แทน ซสู อื เยวต่ กใจเล็กนอ้ ย แตพ่ อครนุ่ คดิ แลว้ ก็สามารถเขา้ ใจได ้ หยางชงิ โยวแทจ้ รงิ แลว้ ตงั้ แตเ่ รมิ่ เขา้ มาอยใู่ นกองถา่ ยกเ็ รม่ิ เป็ นศตั รู กบั เธอตงั้ แตแ่ รกแลว้ หยางชงิ โยวชกั ชวนใหเ้ หลยี งหยซู นิ เป็ นศตั รกู บั เธอ ในทางตรงกนั ขา้ มเยเ่ ชยี นจวิ่ กบั เกลยี้ กลอ่ มจนทําใหซ้ โู มท่ ํารา้ ยเธอ ลกั ษณะที่ แตกตา่ งกนั แตไ่ ดผ้ ลลพั ธท์ เ่ี หมอื นกนั

สองคนนเี้ ป็ นเพอื่ นสนทิ กนั มา เธอก็ไมไ่ ดร้ สู ้ กึ แปลกใจอะไร “ใชส่ ิ คณุ ฉนิ กด็ สี ําหรับผหู ้ ญงิ ของเขาเสมอ” หยางชงิ โยวถอนหายใจเล็กนอ้ ย “ตอนนัน้ เขาก็ดกี บั เฉนิ เชย่ี นมาก” พดู ไป เธอก็เชดิ หนา้ ขนึ้ พรอ้ มทงั้ จอ้ งมองใบหนา้ ของซสู อื เยว่ “แก น่าจะรจู ้ ักเฉนิ เชยี่ นใชไ่ หม?” “เฉนิ เชย่ี นเป็ นเพอื่ นของเชยี นจวิ่ ในปีนัน้ ดม่ื หนักไปหน่อย เลยเขา้ หอ้ งผดิ จนไปนอนกบั ทา่ นชายฉนิ ” “จากนัน้ เธอกต็ งั้ ทอ้ ง แถมยงั เป็ นเด็กแฝดอกี แมว้ า่ ทา่ นชายฉนิ จะ ไมไ่ ดด้ แู ลดว้ ยตนเอง แตก่ ็ชา่ งดกี บั เธอในชว่ งเวลานัน้ …” “แตช่ า่ งน่าเสยี ดาย เฉนิ เชยี่ นอายสุ นั้ พอคลอดเด็กทงั้ สองคนแลว้ ก็เสยี ชวี ติ ไป” หยางชงิ โยวถอนหายใจ “ไมง่ นั้ จะใหผ้ หู ้ ญงิ คนอน่ื มาเป็ นแมใ่ หก้ บั เด็กสองคนไหมละ่ แกวา่ ใชไ่ หม?” ซสู อื เยวค่ อ่ ยขมวดควิ้ เล็กนอ้ ย แตไ่ มไ่ ดพ้ ดู อะไร หยางชงิ โยวจงใจตหี นา้ เครยี ดและปิดปากของตนเองทนั ที “ขอ โทษ ฉันไมค่ วรพดู พวกนต้ี อ่ หนา้ แกเลย”

ทา่ ทางจงใจของเธอ มันยงิ่ ทําใหซ้ สู อื เยวถ่ งึ กบั อดกระตกุ ยม้ิ ไหว หญงิ สาวจอ้ งมองหยางชงิ โยวดว้ ยความเรยี บเฉย “อยากจะพดู อะไร ก็พดู มา ไมต่ อ้ งออ้ มคอ้ มไปไกลเป็ นโยด ถา้ แกไมเ่ หนอ่ื ย ฉันจะ เหนอื่ ยแทนใหเ้ อง” พดู จบ เธอกก็ วาดตาจอ้ งมองหยางชงิ โยวตงั้ แตห่ วั จรดเทา้ “ทํา เหมอื นกบั เยเ่ ชยี นจว่ิ เลย อยากจะพดู กบั ฉัน วา่ ฉันเป็ นตวั แทนของ ผหู ้ ญงิ คนนัน้ เหรอ?” “ไมต่ อ้ งพดู หรอก ฉันรอู ้ ยแู่ ลว้ ” พดู จบ หญงิ สาวก็หนั หลงั ใส่ และเดนิ จํ้าอา้ วหนไี ป “อเี วร!!!” ยงั ไมท่ นั วางสายโทรศพั ท์ เยเ่ ชยี นจวิ่ กอ็ ดปากไมไ่ หวจนเผลอสบถ ดา่ ออกมา “นังซสู อื เยวม่ สี ทิ ธอิ์ ะไรทมี่ ากวนตนี ใสฉ่ ัน แมง่ เอย๊ !” หยางชงิ โยวแสยะยมิ้ มมุ ปากอยา่ งเย็นชา และมองแผน่ หลงั ของ ซสู อื เยว่ “เชยี นจวิ่ อยา่ เพง่ิ รบี รอ้ น” “เธอกบั ฉนิ โมห่ านเพง่ิ รจู ้ กั กนั ไมน่ านเอง? เธอมนั่ หนา้ ไดข้ นาดนี้ ความรสู ้ กึ ของฉนิ โมห่ านทมี่ ตี อ่ เธอไมส่ ามารถมาแทนทไ่ี ด ?้ ”

“ฉันไมส่ นใจ!” เสยี งปลายสายของเยเ่ ชยี นจวิ่ โมโหกระฟัดกระเฟียดหนักหน่วง “ชงิ โยวแกตอ้ งชว่ ยฉัน!” ถา้ ซสู อื เยวไ่ มใ่ ชแ่ มข่ องซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ เป็ นแคผ่ หู ้ ญงิ ทว่ั ไป เย่ เชยี นจว่ิ คงไมต่ อ้ งรอ้ นรนขนาดนห้ี รอก แตซ่ สู อื เยวเ่ ป็ นแมผ่ ใู ้ หก้ ําเนดิ ซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ จรงิ ๆ แคเ่ ธอคอยอยขู่ า้ งฉนิ โมห่ าน สกั วนั หนงึ่ ความสมั พนั ธร์ ะหวา่ งเธอกบั เด็กๆ กจ็ ะถกู เปิดเผยไดโ้ ดยงา่ ยดาย ฉนิ โมห่ านคอยละอายใจกบั แมข่ องเด็กๆ มาโดยตลอด เมอื่ เขารวู ้ า่ ซสู อื เยวเ่ ป็ นแมข่ องเด็กๆ เชน่ นัน้ กไ็ มม่ วี ธิ ที จ่ี ะเปลย่ี นแปลงอะไร แลว้ ! เมอ่ื คดิ ถงึ เรอื่ งน้ี เยเ่ ชยี นจวิ่ ควา้ โทรศพั ทเ์ อาไวแ้ น่น “ชงิ โยวแกตอ้ ง ชว่ ยฉัน” “แมว้ า่ จะผดิ กฎหมาย ฉันกจ็ ะไดอ้ นี ังผหู ้ ญงิ คนนท้ี อ่ี ยขู่ า้ งกายฉนิ โม่ หานไปใหไ้ กล!’ “นแี่ กบา้ ไปจรงิ ๆ แลว้ ”

หยางชงิ โยวกระตกุ รอยยมิ้ เรยี บเฉย “วางใจเถอะ ฉันจะชว่ ยแก” ถา้ กอ่ นหนา้ นที้ เ่ี ธอชว่ ยเยเ่ ชยี นจวิ่ กเ็ พอ่ื จะกดซสู อื เยวใ่ หต้ ํา่ ลง เชน่ นัน้ ตอนนี้ เธอมเี หตผุ ลทส่ี ําคญั กวา่ … “ฉันเชอ่ื วา่ จะมสี กั วนั หนง่ึ ทส่ี ามารถเอาอาหารรวมถงึ ยกจานเดนิ ออกไปได”้ เสยี งของจหี้ นานเฟิงทดี่ งั เขา้ หตู อนทพ่ี ดู คยุ ซสู อื เยวอ่ ยชู่ นั้ บน มอื ขา้ งลําตวั ของหยางชงิ โยวพลนั บบี เขา้ หากนั จนแน่น เธอชอบจหี้ นานเฟิงมานานหลายปีแลว้ ตงั้ แตเ่ รม่ิ ดงั จนมชี อ่ื เสยี งขน้ึ มา เธอก็เรมิ่ วงิ่ ตามรอยเทา้ ของเขา การ เดนิ ทกุ ยา่ งกา้ วเพอ่ื จะเดนิ เคยี งคไู่ ปกบั เขา เธอใชเ้ วลาสองปีเต็ม ในการอยใู่ นวงการบนั เทงิ อยา่ งยากลําบาก วนั นี้ ในทสี่ ดุ เธอก็มโี อกาสในถา่ ยหนังกบั จห้ี นานเฟิง เขาเป็ นพระเอกเบอรต์ น้ เธอเป็ นตวั ประกอบเบอรส์ าม แมว้ า่ จะไมไ่ ด ้ เลน่ ดว้ ยกนั แตเ่ ธอก็รสู ้ กึ ดใี จมาก ความสมั พันธร์ ะหวา่ งเธอกบั จี้ หนานเฟิงเรม่ิ ขยับใกลก้ นั อกี ขนั้ แลว้ แตซ่ สู อื เยว…่

หยางชงิ โยวหรต่ี าลงเล็กนอ้ ย เยเ่ ชยี นจว่ิ หวงั ใหซ้ สู อื เยวห่ ายไป แลว้ เธอละ่ จะไมล่ องทําหน่อย เหรอ? …… เมอื่ กลบั มาทห่ี อ้ งพัก ซสู อื เยวก่ ป็ ิดประตทู นั ที จากนัน้ ก็ผล็อยหลับ บนเตยี งสกั งบี ตอนทต่ี น่ื ลมื ตาขนึ้ มานัน้ ทอ้ งฟ้ากม็ ลื งแลว้ เธอควานหาโทรศพั ทเ์ พอ่ื ดเู วลา ตอนนส้ี องทมุ่ กวา่ เขา้ ไปแลว้ หลังจากหาวเสร็จ เธอกล็ กุ ขนึ้ จากเตยี งเพอื่ เกบ็ ของของตนเอง จากนัน้ กล็ งไปชนั้ ลา่ งเพอื่ หาซอื้ ของกนิ พอเปิดประตมู า ก็เหน็ จห้ี นานเฟิงทก่ี ระหดื กระหอบขนึ้ มาพอดี จห้ี นานเฟิงใสแ่ วน่ ตาดําและหนา้ กากปิดหนา้ แตง่ ตวั อาวธุ ครบมอื ใน เวลานี้ เมอื่ เหน็ วา่ เธอยงั งวั เงยี อยู่ เขากห็ วั เราะเบาจากนัน้ ก็ถอดหนา้ กาก ออก “จะลงไปชนั้ ลา่ งหาซอื้ ของกนิ เหรอ?” ซสู อื เยวพ่ ยกั หนา้ เล็กนอ้ ย “อมื ”

“ดา้ นลา่ งนักขา่ วเยอะมาก อยา่ ไปเลย” จหี้ นานเฟิงเปิดประตหู อ้ งพักของตนเองออกกวา้ งๆ “ทนี่ ผ่ี มมขี องกนิ อยู่ กนิ ดว้ ยกนั ไหม?” ซสู อื เยวผ่ งะทนั ที แตล่ ังเลอยบู่ า้ ง ตอนนกี้ ็มดื แลว้ เธอไปนั่งกนิ อยใู่ นหอ้ งของคนอนื่ ไมค่ อ่ ยดมี งั้ ? ราวกบั วา่ มองความสงสยั ของเธอออก จหี้ นานเฟิงกระตกุ รอยยมิ้ แลว้ “ตอนนค้ี ณุ เขา้ ไปน่ังดโู ทรทศั นร์ อกอ่ นนะ ผมจะไปเรยี กพวกของเห ลยี งหยซู นิ มานั่งกนิ ดว้ ยกนั ” เมอ่ื ไดย้ นิ เขาพดู เชน่ นแี้ ลว้ ซสู อื เยวถ่ งึ วางใจลงได ้ พลนั ยา่ งเทา้ กา้ วเขา้ ไปในหอ้ ง เธอไมใ่ ชว่ า่ จะไมใ่ นเชอ่ื นสิ ยั จเ้ี ฟิงหนานไดไ้ หม แตค่ ําพดู ของคนมัน ชา่ งน่าหวาดกลัว แตว่ า่ ถา้ พวกของเหลยี งหยซู นิ กม็ าดว้ ย น่ันก็ไมเ่ หมอื นกนั แลว้ การรวมตวั กนั ในกองถา่ ยถอื วา่ เป็ นเรอื่ งปกตดิ ี

เธอไมไ่ ดป้ ิดประตหู อ้ ง และเดนิ เขา้ ไปในหอ้ งของจหี้ นานเฟิง โดยตรงเลย จากนัน้ กน็ ั่งลงบนโซฟา พรอ้ มทงั้ หยบิ รโี มทเพอ่ื จะ เปิดดซู รี ย่ี ์ “วนั นต้ี อนบา่ ย นักแสดงหยางชงิ โยวและเยเ่ ชยี นจวิ่ เพอื่ นสนทิ เดนิ ทางมายงั สสุ านเพอ่ื มาไหวเ้ พอ่ื นทเ่ี สยี ชวี ติ ไปแลว้ ” โทรทศั นก์ ําลงั อา่ นขา่ วของหยางชงิ โยว ในขา่ ว หยางชงิ โยวกําลังพรรณนาเลา่ เรอื่ งของเฉนิ เชยี่ นเสยี งเบา ผา่ นไมโครโฟน “เธอเป็ นคนทแ่ี สนน่าเวทนา เมอื่ คลอดลกู แฝดออกมาแลว้ กเ็ สยี ชวี ติ ทนั ที ตอนนล้ี กู ชายของเธอกเ็ รยี กผหู ้ ญงิ คนอนื่ วา่ หมา่ ม๊ ี ไมร่ วู ้ า่ ตอนนใี้ นใจของเธอนัน้ จะเสยี ใจมากอยใู่ ชห่ รอื ไม่….” ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ และคดิ จะเปลยี่ นชอ่ ง ทวา่ ก็เห็นภาพดา้ นหลงั จาก ในขา่ ว มแี ขนขา้ งหนง่ึ ทอี่ ยขู่ า้ งๆ ภาพ พลันตบบา่ ของเยเ่ ชยี นจว่ิ อ ยา่ งแผว่ เบา แขนขา้ งนัน้ … ชายเสอื้ และกระดมุ เสอ้ื อนั คนุ ้ ตา จนทําใหด้ วงตาของซสู อื เยวร่ อ้ น ผา่ ว